Liber .III.Diſt. III. Ca. III.
tem affixam. non ergo diligit deū. quimente terrenis alligat̉. mēs em̄ immorans rei terrene fine ſenſibus oīno habet vitiū. ⁊ niſi rem illā deſpiciat. a vitio liberari non p̄t. hec maximus. ONotandū tn̄ ꝙ qͣꝫdiu homo in peregrinatione huius vite morat̉ diſtractiōementis infra diuinum cultū vel orōesperfecte carere non p̄t. qꝛ corpus iſtudcorruptibile quod portamus aggrauat aīam ⁊ deprimit ſenſum multa cogitatione. Hoc affirmat beatus auguin libro glo. ſuper pſalmiſtā ſic dicensEcce ſtat homo ⁊ cantat deo aliqn̄ ꝓlixius. ⁊ ſepe labia mouent̉ ad cantūcogitatio aūt neſcit ꝑ que deſideria volat. Btat ergo mens noſtra quodāmodo ad laudem dei. ⁊ aīa noſtra ꝑ diuerſas cupiditates vel curas negociorumhac illacqꝫ fluitat. ⁊ quaſi deſuꝑattendit mens ipſa hac atqꝫ illac ⁊ ad eiusinquietudinem moleſtiaꝝ quaſi ꝯuerſa aīam alloquit̉. Lauda aīa mea dominum. Quid eſt ꝙ de alijs rebꝰ ſatagis. quid eſt ꝙ te occupat cura rerumterrenaꝝ atqꝫ mortalium Sta mecuꝫlauda dn̄m. Et quaſi ipſa pregrauata⁊ non valens ita ꝯſiſtere vt dignuꝫ eſtreſpondeat menti Laudabo dn̄m in vita mea. quid ē in vita mea qꝛ modo inmorte mea ſum Ergo prius ex hortarete ⁊ dic. Lauda aīa mea dn̄m. reſpondet tibi aīa tua laudo quantū poſſumtenuiter exiliter infirmiter. Quare qꝛqͣꝫdiu ſumus in corꝑe. ꝑegrinamur adn̄o. Quare ſic laudas dn̄m nō ꝑfectenon ſtabiliter. interroga ſcripturā. qꝛcorpus qd̓ corrūpit̉ aggrauat aīam ⁊deprimit terrena inhabitatio ſenſummulta cogitanteꝫ Tolle mihi corpusquod aggrauat aīam ⁊ lauda dn̄m tolle mihi terrenam inhabitationem deprimentem ſenſum multa cogitantem⁊ a multis in vnum ꝯfluam ⁊ laudabo
dominū. qͣꝫdiu aūt ita ſum non poſſumnā pregrauor. hec aug. qͣꝫuis igit̉ mesnoſtra nō poſſit eſſe ſtabilis in orōnibꝰſuis. non tn̄ ꝓpter hoc deſperandum eſtſꝫ de magna dei mīa ꝯfidendū. qꝛ ſi habundat infirmitas noſtra ſuꝑhabūdat̉etiā ⁊ eius mīa. quam frequenter exhbet nobis ⁊ oībꝰ fidelibꝰ ſuis. De hociterum beatus augu. in gloſa ſuper psſic d̓t Attendat quiſqꝫ ⁊ videat quantaagunt̉ in corde humano. quēadmodūipſe orōnes plerūqꝫ impediunt̉ vamiscogitationibꝰ. ita vt vix ſtet cor ad deūſuuꝫ. ⁊ vult ſe tuere vt ſtet ⁊ ſugit qͥuodāmodo a ſe. nec inuenit cācellos. inquibꝰ ſe includat. aut obices quoſdaꝫquibꝰ retineat auolationes ſuas. ⁊ vagos quoſdā motus ⁊ ſtet iocūdari debſuo. vix eſt vt occurrat talis oratio itetmultas orōnes. ⁊ tamen tolerat deustot corda precantium ⁊ aduerſas rescogitantium obmitto dicere ⁊ nox lasobmitto dicere aliqn̄ peruerſas. ⁊ immicas deo ipſas ſuꝑfluas cogitare. iniuria eſt em̄ ei cū quo loqui ceꝑas oratio tua locutio eſt ad deū quando legisdeus loquit̉ tibi. qn̄ oras deo loquetisSed nunqͣꝫ deſperanduꝫ eſt de genetehumano nec dicendū ad damnationeomnem hoīem peruenire cui ſubrepſerit aliqua cogitatio oranti ⁊ interrbmpit eius orationeꝫ. Si hoc dixerimusfratres que ſpes remaneat non videbꝰPorro eſt aliqua ſpes ad deū qꝛ masna eſt mīa eius. Dicamus ergo ei iſſepͣs. Letifica animam ſerui tui. quomaad te domine animam meam leuautEt quomodo eam leuaui. qūo potui.qūo tu vires dediſti. qūo eā fugientemapprehendere valui. Sed quia vt psSuauis ⁊ mitis es tolerabis me Egoegritudine defluo cura ⁊ ſtabo cōfirma⁊ firmus ero. donec aūt facias tolerasme. quia tu ſuauis es domine ⁊ mitis