Liber .III.Diſt. II. Ca. IIII.
etiā beatus Gregorius ſentit in libroper Ezech. ſic dicens. Omnipotēsceus implet mentē ſanctoꝝ celeſti deſderio ⁊ ip̄e exaudit impletas. ip̄e eīin ſanctoꝝ cordibꝰ creat amorē. ⁊ ipſe ex noſtris cordibus ſuſcipit preceꝫlegationē ſuā petrus fleuit amare ſꝫar iilic pͥmittitur. qꝛ dn̄s reſpexit petꝝAenit maria magdalena poſt multasmaculas culpe ad pedes redēptorisſoſtri cū lacrimis cecidit ſed quis illam infudit intus niſi qui benigne ſuſcepit foras Quis illam ad lacrimasSpunctōis vrgebat. niſi qui hanc extetius coram ſimul recūbentibꝰ recipiedat̉ ad peniaꝫ. Un̄ quicquid in ſanctotum virtutibꝰ agit̉ eius eſt gr̄e qui metita largit̉. hec Gre. Dicit etiā de hocceatus Augu. Caritas que ꝑ ſpūmſanctum facta eſt in nobis. ipſa gemit ipa orat ꝯtra hanc aures claudere nonrouit. qui illā dedit. hec Aug. Cū igiat tā multa bona ſpūſſanctꝰ oꝑat̉ incdedibꝰ hoīꝫ neceſſe eſt vt vnuſquiſqꝫnn hoſpicio ſui cordis illū ꝯſeruet. cūio eo viſitatur. Nec ꝑ terrena deſidera aūt cogitatiōes carnales eū a ſe exrudat. nam mentes carnales ſpiritꝰſanictus fugit quia apud ipſas requiēron inuenit. De hoc beatus Gregoriꝰblij. moralium ſic dicit. Cogitatōesrabnue que aſſidue ī animo carnaliaog ītante ⁊ naſcuntur ⁊ deficiunt. eaꝫruauitatem qua vnuſquiſqꝫ intrinſetas ꝑ ſpūm vnctus eſt perdunt. quemmtegritate eius perfrui non permitanſt. a terrenis em̄ mētibus tanto londius ſpirituſſanctus fugit. quāto apd̓ras quietem non inuenit. Et eorumcdeda qui terrenaꝫ vitam diligunt deruetiorum ſuorum inquietudinibusetſuntur turpiſqꝫ cogitationum carralium feditatibus ad yma depreſſirant. vt ad quietis intime deſideriuꝫ
non leuētur. Unde cū mira opera pietatis ad cor veritas venit prius ab eocogitationū carnaliū eſtus eicit. ⁊ pꝰin eo virtutū dona diſponit. hec Gre.B Nō ſolum aūt peruerſe ⁊ illicitecogitationes fugant ſpūmſanctum acorde ſed etiā vane ⁊ inutiles que animū īpediunt ⁊ nonnūqͣꝫ etiā īficiuntCū vero mens ea que ad deuꝫ ꝑtinentcogitat ac meditat̉ in eius amore accenditur. ſtatiꝫ ſpūſſanctus ꝑ viā amoris ſe infundit cordibꝰ hoīm deuotoꝝeos adiuuans in orōe ⁊ in ceteris virtutibꝰ exercendis. Hoc affirmat beatus bernar. in epiſtola ad carthuẜ itadicens. Cogitationes ſine intellectualie ſunt vane alie ocioſe ſunt neutrointellectui ꝑ cogitātis intentōꝫ ſe applicantes nō repente ꝑimentes ſꝫ ſenſim ⁊ paulatī corrūpentes ⁊ occupantes. tꝑa neceſſaria īpedientes. ⁊ anīꝫinficientes. Ubi tam̄ ⁊ ſi repellere a ſeſpūmſanctū nō eſt in voto cogitantisſit tn̄ ex culpa negligentis vt ſpūs diſciplīe merito ſe auferat a cogitatōibꝰ indiſciplinatis. Cū vero de eis quede deo ſunt vl̓ ad deū ſunt cogitat̉ ⁊ voluntas eo ꝓficit vt amor fiat. cōtinuoꝑ viā amoris ſe infundit ſpūſſanctusſpūs vite ⁊ omnia viuificat ad iuuansin oratione ſeu meditatione infirmitatem cogitantis. ſed modus hic cogitandi de deo non eſt in arbitrio cogitantis. ſed in gratia donātis ſcꝫ ſpirituſſanctus vbi vult̓ ſpirat quādo vult⁊ quomō vult ⁊ quibus vult inſpirat.ſed hoīs eſt iugiter p̄parare cor voluntatem expediendo ab affectiōibꝰ alienis rationem vel intellectum a ſollicitudinibus. memoriam a negotijs. nōnuqͣꝫ etiam a neceſſarijs occupationibus vt in die bona domini ⁊ in hora beplaciti eius cum audierit vorem ſpirātis in ea que cogitacionem faciunt