LLiber .II.Diſt. III. Ca. IX.
ſe em̄ eſt cum eis poſſe ſaluari. impoſſipſſe eſt ea dilui niſi per xp̄um ⁊ a xp̄o.rec ideo tn̄ ꝓ eis neceſſe eſt nimis eſſeſbllicitos. ignoſcit facile imo ⁊ libēterrnos ignoſcamus. in hmōi nāqꝫ inenſtabilibꝰ ⁊ negligentia culpabilis ē.ctimor immoderatus ⁊ īpatiens tēfetandus. qꝛ damnatio nō eſt his quiſunt in xp̄o iheſu. ꝯcupiſcentie ſenſusibiqꝫ ꝯſenſu. ⁊ hec gratia nobis ꝯfert̉vt nobis ꝯcupīa non noceat. ſed tn̄ aꝯſenſū abſtineamus tn̄ ad humiliands ꝯcupīam adhuc patitur viuere inſobis. ⁊ grauiter affligere. vt ſentianus quid nobis gr̄a preſtet. ⁊ ſꝑ adlilrus auxiliū recurramus Sic de minotibꝰ iſtis peccatis pia diſpenſatōe agitue vt non penitus auferant̉. ſed cuꝫ ilns erudiat nos deus. vt cū minima carere nō poſſumus certi ſimus ꝙ nō noſtis viribꝰ maiora ſuꝑemus. ſemꝑottmorati ⁊ aīo ſolliciti ſimus quō eiuſbtam non amittamus. quā nobis taꝫruitipliciter nccāriam eſſe ſentimusec bern̄. S Et qꝛ ẜm aug. etiamſno gͣratia poſitis in hac mortali vitapimticile eſt omnimo de implere quedāedis precepta. vt eſt illud. Non ꝯcupſſces ⁊cͣ. Unde xp̄s per infirmitateꝫaemis ſue ſacerdos factus impetrat nopis indulgentiā. etiā hanc legē adimprens. vt qd̓ ex noſtra infirmitate mims implere poſſumus. eius perfectōeccuꝑemus cuius capitis membra facer ſumus. hec aug. Cum igit̉ ſine pecalis minutis in hac vita eſſe non valerus. neceſſe eſt vt ꝓ dimittēdis illisptes ſedulas ad dn̄m fundamus. orōrem dn̄icam freqn̄ter dicendo. que efſtaciam magnā in talibꝰ habet. Und̓vnguſti. de quot idianis leuibuſqꝫ pecat is ſine quibꝰ hec vita nō ducit̉ quoralana oratio fideliū ſatiſfaciat. ¶Ande ꝓpter leuia peccata ſine quibꝰ
eſſe nō poſſumus inuenta eſt oratio dominica. que quotidiana delet peccata.per hanc nobis ſaluator voluit oſtendere quantūlibet iuſte in huius vite caligine viuamus non nobis deeē peccataꝓ quibꝰ dimittendis debeamus orareHec aug. D Et notanduꝫ ꝙ ſcīviri ⁊ deuoti peccata minuta ⁊ quotidiana que nequaqͣꝫ poſſunt vitari ꝑ penitentiā ⁊ ꝯpunctōem ſeu ſacrimas ſolent aſſidue abluere. vt in ꝯſpectu ſuiꝯditoris valeant ſꝑ pulcri ⁊ mūdi inueniri. ⁊ qͣꝫuis interdū peccando venialiter a iuſticia declinent. tn̄ per aſſiduam ablutionē ꝯpunctionis ſuam iuſticiam ſemꝑ retinent. Unde beatus grego. ſuꝑ cantica exponens illud. Totapulcra es amica mea. ⁊ macula nō eſtin te. ſic d̓t. Cum ſit ſcriptuꝫ. nemo viuit ſine peccato. nec infans cuius vitaeſt vnius diei ſuper terram. quid eſt ꝙſponſa tua pulcra d̓r ⁊ ſine macula. cūalibi ſcriptū eſt. Si dixerimus qꝛ peccatum non habemus veritas in nobisnon eſt. Sed dum ſancta anima a peccatis quotidianis ſe per penitentiā mūdat. dū quotidie peccata minuta cū lacrimis abluit ⁊ a maioribꝰ ſe obſeruatqͣꝫuis freqn̄r peccet. per aſſiduā tamēpm̄aꝫ mūdiciā ſuā aſſidue ſeruat Hīcem̄ alibi precipit̉ ſꝑ ſint veſtimēta tuacandida. Et illud. iuſtus ex fide viuit.qͣꝫuis em̄ mox vt peccat a iuſticia declinet. tn̄ dū ſꝑ credit qͥ iuſtificat imꝑiuꝫ⁊ aſſidue ſub eius fide pctā deflet. ⁊ ꝑaſſiduas ablutōes iuſticiā ſuā retinet.hec greg. Cuꝫ ergo fine pctīs minutisnemo in hac vita eē valeat. nccē eſt vtin oī ſtudio inuigilemus quatenus vitijs quibuſcunqꝫ fortiter reſiſtamus ⁊in tali ꝓpoſito iugiter ꝑſeueremus. qꝛvitia a nobis effugata iteꝝ redeūt ⁊ extincta reaccendunt̉. Un̄ ſiue ſit ſenexſiue iuuenis errat ſi putat vitia emor-