Liber .I.Diſt. I. Ca. XI.

rimus. ita etiā maijſterio ip̄ius ⁊ illuminatione deducti ad ꝑfectiōem ſumme beatitudinis ꝓuenimus. hec pafuntius. Apparet igit̉ ꝑ p̄miſſa nō ſolū vocationis modus. ſꝫ ⁊ principiū nr̄e ſalutis ⁊ ꝯſūmatio ꝑfectōis ꝑ grām deiin nobis actitari. vn̄ quilibet qui deſiderat ſaluari cū ſe ſenſerit per p̄dictosmodos a dn̄o moueri ſeu vocari reſpōdeat ꝑ bonā voluntatē recipiendo gratanter monita ſalutis obediendo ⁊ faciendo qd̓ in ſe eſt De hoc d̓t ideꝫ pafuntius in eadē collatione. ſic itaqꝫ ſicut occaſiōes ſalutis aduerſis modiscognoſcimus deū oꝑari. ita nr̄m eſt occaſionibꝰ a d̓initate ꝯceſſis vel enix iusvel remiſſius famulari. Nā ſic dei fuitvocātis oblatio. Exi de terra. itaqꝫ Abrahe fuit exeuntis obīa. ⁊ quēadmodū illud qd̓ d̓r ⁊ veni in terram vt fiatobtemꝑantis eſt opus. atqꝫ illud qd̓adijcit̉. quā monſtrauero iubentis deivel ꝓmittentis eſt gratia Quibꝰ manifeſte ꝑdocem̄ ⁊ initiū bone voluntatisnobis a dn̄o inſpirante ꝯcedi. cū aūt ꝑſe aut ꝑ exhortationē cuiuſlibet hominis aut per nccītatem nos ad ſaluteꝫattrahit viam ⁊ ꝑfectionem ꝟtutū abeodem ſimiliter ꝯdonari. noſtrum ꝟohoc eſſe vt ad exhortationeꝫ auxiliūqꝫdei vel remiſſius vel enixius exequam̄⁊ ꝑ hoc nos remunerationem vel ſuꝑplitia digniſſime promereri. qd̓ eiusdiſpenſationi aut ꝓuidentie erga nosbenigniſſima dignatiōe collate vel negleximus vel ſtuduimus noſtre obedientie deuotione ꝯgruere. vnde diuine eſtgratie preſtare nobis occaſiones ſalutis ⁊ prouentus ſecundos atqꝫ victoriam. noſtrum vero vt conceſſa dei beneficia vel intēſius vel ſegnius exequamur. hec pafuntius. Habemus igiturex dictis ſancti viri modum vocationis per quem vocamur ad deum: habe-

mus etiam quomodo monitis eius obtꝑemus obediēdo ⁊ faciendo qd̓ in nōbis eſt B Inter hec ꝯſiderandumquod maxime duo ſunt que trahūt hominem ad conuerſionem ⁊ ad vitamſalutis. timor videlicꝫ ⁊ amor Timorne incurrat eternā damnatiōeꝫ. amorvt ꝑueniat ad eterne glorie manſioneNam ſepe ꝯtingit ꝙ peccatores diuerſis ſordibꝰ vitioꝝ inuoluti ad memoriam reuocāt eterna gehenne tormenta que eis debentur pro flagicijs ⁊ peccatis ab ipſis ꝯmiſſis ⁊ per diuinamgratiam inſpirati ad penitendū ꝯpunguntur. Sunt etiā non nulli hoīes ītaduri cordis ꝙ metus ⁊ timor futuromaloꝝ dū ſani ſunt flectere ad penitendū non poſſunt Sed tacti infirmitate⁊ egritudine corꝑis mox inuadit eostimor mortis ⁊ metus eterne dam nationis. quo timore ſtimulante ad penitendum compunguntur. ⁊ tales vt vdemus frequentius proponunt̉ poſt coualeſcentiam egritudinis vitam ſuaꝫmutare in melius per ingreſſum religionis. aut alio modo mores ⁊ malaꝫvitam emendando. Ex quibus etiamplurimi votum emittunt ad hoc faciendum qui opitulante domino votumquod emiſerunt aut ſine voto qui ſe emendare propoſuerunt per ingreſſuᵐordinis aut alio modo vitam ſuā coⁱrigendo fideliter ⁊ deuote exequuntūDe iſto metu tormentoruꝫ ⁊ vita emdatione dicit beatus grego. ſuper caſtica. Sunt nonnulli qui magna intentione que ſint tormenta reproborūᵐaſpiciunt ⁊ ſua facta ꝓpria ſine palpꝰtione examinare contendunt. cunqꝫˡpeccaſſe cognoſcunt ⁊ ꝑ hoc ire ad tormenta reproboꝝ pertimeſcunt. ſubitotenebras iniqͥtatis derelinquūt ⁊ luceiuſticie accēdi ꝯcupiſcūt. mox ad ſcaoꝑatōem ꝯſurgūt. ⁊ ꝑ bona q̄ facium