ProhemiumCapitulum .VI.
ſatis. Quod cernens hoſtis antiquushūani generis viꝫ hoīes etiaꝫ fideles⁊ poſt ſacramentuꝫ baptiſmatis ꝑ qd̓abluri a pctīs fuerant eē ꝓnos ad peccandū ꝓpter fomitē pctī q̄ in ip̄is remanſerat oēm maliciā ſuam ad temptandū ⁊ ad decipiendū genus humanum extendit ⁊ in tm̄ p̄ualuit ſtimulādo ⁊ inſtigando ad vitia ⁊ ad ꝯcupiſcēcias carnis ⁊ mūdi ꝙ raro eſt aliquisqui eius laq̄os euadere valeat. Quisem̄ moderno tꝑe etiā inter fideles quinon eſt lapſus vel labat̉ in ꝯſenſum velactū pctī P Sꝫ heu ꝓpter mortale pctm̄ ꝑdit̉ puritas ⁊ innocētia baxtiſmalis ⁊ priuat̉ hō grā ſpūſſancti ⁊efficit̉ iteꝝ filius ire ⁊ ꝑ ꝯn̄s incurritdamnationē ꝑpetuam hoc eſt mortemaīe. Un̄ ezechiel̓. viij. Anima que peccauerit ip̄a moriet̉. Et beatus iacobꝰ.j. c. Peccatū cū ꝯſūmatū fuerit ip̄mgenerat mortē Quid gͦ nunc agere debet infelix ⁊ miſer peccator tot ingratus beneficioꝝ ſibi a deo impenſoꝝ viꝙ creatus fuit ad ymaginē dei. ꝙ fuitredemptus precioſo ſanguine xp̄i ⁊ ꝙfuit ablutus in baptiſmate ab oī fecepeccati qui iteꝝ incidit in ſordes vitioꝝ ſe iteruꝫ deturpando ⁊ maculandoRebaptiſari nō licet qͥd gͦ. deſperabitdevema abſit. Benigniſſimus em̄ ꝯditor noſter ꝯſiderās ⁊ cognoſcēs figmētum noſtꝝ eē fragile ad peccandū ꝓ vtip̄e d̓t in gen̄. viij. Senſus em̄ hoīs ⁊cogitatio hūani cordis in malū ꝓnaſunt ab adoleſcētia ſua Folēs etiā ſuum ſanguinē q̄ innocenter fuſus eſt ꝓnobis. eē ꝓ nobis fuſtratū ex ſua ineffabili pietate prouidit nobis de remedio ſalutari ſtatuens ſacr̄a ē quibꝰ precipiū eſt pm̄a q̄ valet ⁊ poſt baptiſmūmaculas ꝑ peccatū ꝯtractas abluere ⁊delere ⁊ grām ꝑditā reformare. de hacpietate ⁊ mīa dn̄i Beatus gre. ſuꝑ illo
iob. Nunquid armilla ꝑforabis maxillam eius Max illā dn̄s leuiathā iſtius armilla ꝑforat qꝛ ineffabili mīe ſuepotentia ſic malitie antiqui hoſtis obuiat vt aliqn̄ eos etiā quos iā cepit amittat ⁊ qͣſi ab ore illius cadant qͥ poſtꝑpetratas culpas ad innocentiā redeant. Quis aut hoīm leuiathan iſtiusos euadat vt illicita nulla committat.Quis etiā ore illiꝰ ſemel raptus maxillā eius euaderet ſi ꝑforata non eſſetan nō in ore petrū tenuit cū negauit eūan nō in ore dauid tenuit. cū in tātamſe luxurie voraginē merſit ſꝫ dū ad vitam vterqꝫ ꝑ pm̄aꝫ redijt leuiathā iſteeos aliquo mō quaſi ꝑ maxille ſue foramē amiſit. Sed hinc cognoſcimusad quantū redemptori hūani generisdebitores ſumus qͥ non ſolū nos in oreleuiathanire ꝓhibuit ſꝫ ab ore etiā redire ꝯceſſit qͥ ſpem peccatori nō abſtulit qꝛ max illam eius vt euadēdi viamtribueret ꝑformauit. Ubiqꝫ gͦ nobisoccurrit ſuperna medicina quia ⁊ dedit homini precepta ne peccet ⁊ tamēpeccanti dedit remedia penitentie nedeſperet. Hec grego. Ecce quomodomiſericordia ⁊ pietas domini ex omniꝑte ꝓuidit de medicina ⁊ remedio peccatoribꝰ etiā poſt baptiſma in peccatacorruentibꝰ. Qui vero tam piam medicinam ꝓpter ſuas iniquas voluptates ⁊ cōcupiſcentias ⁊ turpitudinesnegligit quid aliud qͣꝫ in ꝑditionemperpetue damnationis voluntarie pelgit. Nullam enim excuſationem tempore vindicte ⁊ ire dei pretendere poterit De hoc beatus gregorius in quadaomelia. ſic dicit. non eſt iam quod homo excuſationis inueniat deus deſpicitur ⁊ expectat contemni ſe videt ⁊ reuocat iniuriam de contemptu ſuo ſuſcipit ⁊ quandoqꝫ tamen reuertenti etiam premia promittit ⁊ non ſolum