¶ In nomine fanctiſſime ⁊ indi uidue trinitatis pr̄is ⁊ filij ⁊ ſpiri tus ſancti amen. ¶ Incipit ordo breuiarij ẜm ꝯſuetudinem roma ne curie. In pͥmo ſabbato de ad uētū domini ad Caplm. Ratres: Sciētes qꝛ hora ē iā nos do ſōno ſur gere nūc aūt ꝓpi or ē nr̄a ſalus: qͣꝫ cū credi dimus. ℟. Deo gr̄as. Et ſic re ſpōdet̉ ī fine oīum capl̓oꝝ totius anni. Hy. Coditor alme ſydeꝝ. ꝟ. Rorate celi deſuꝑ: ⁊ nubes plu ant iuſtū. ve. Aperiat̉ terra: ⁊ ger minet ſaluatoreꝫ. Ad magͣt. aūt. Ecce nomē dn̄i venit de loginquo ⁊ claritas eiꝰ replet orbē terraꝝ. Xcita q̄s dn̄e potē/ Oratio. tiā tuā ⁊ veni: vt ab iminen tibꝰ peccatoꝝ noſtroꝝ ꝑiculis: te mereamur ꝓtegēte eripi: te libe rāte ſaluari. Qui vi. Ab iſto ſab bato vſqꝫ ad octauā epiph̓ie: ⁊ a dn̄ica de paſſione domini vſqꝫ ac octꝭ. pēte. nō ſit cōmemoratio de apoſtolis neqꝫ de pace: nec ī feſti uitatibꝰ ſcē crucis angeloꝝ ⁊ fe ſtoꝝ duplicium nec īfra octauas eoꝝ. De officio v̓o cōpletorij ⁊ pͥ me: ac pſalmis nocturnis ⁊ diui nis: tā dn̄ice qͣꝫ ferie q̄re ī pſalmi ſta locis ſuis. Dn̄ica pͥma de uētu: ad matꝭ. inuitꝭ. Rege vetu rū dn̄m: Uenite adoremus. ps. Uenite. Hy. Verbū ſuꝑnū ꝓdi. An̄as q̄re ī pſalterio locis ſuis: ⁊ v̓ſiculos ſimiliter. Hac nocte po nitur liber yſaie ꝓphete de quo le gitur vſqꝫ ad natiuitatem domi ni tam in dominicis diebꝰ qͣꝫ etiā in ferialibus ſi contingat feriam inuenire. Pater nr̄. ſecreto. ꝟ. Et ne. ℟. Sꝫ libera. Abſolutio. Xaudi dn̄e ieſu xp̄e preces ẜuoꝝ tuoꝝ ⁊ miẜere nobis ꝗ cū pr̄e ⁊ ſpiritu ſcō viuis ⁊ re gnas in ſecula ſeculoꝝ.&. Amē. Iube dōne bn̄dicere. Bn̄dictio. Bn̄dictione ꝑpetua bn̄dicat nos pater eternus. ℟. Amen. Inci pit lib yſaię ꝓphete. Lectio. j. Iſio yſaīe filij amos qua vi dit ſuꝑ iudā ⁊ hierl̓m ī die bus ocie: ioathā: achaę ⁊ ezechie regū iuda. Auditeceli ⁊ auribus ꝑcipe terra: qm̄ dn̄s locutꝰ eſt. Fi lios enutriui ⁊ exaltaui: ipſi autē ſpreuerūt me. Cognouit bos poſ ſeſſorē ſuū: ⁊ aſinus p̄ſepe dn̄i ſui: iſrael aūt me nō conouit: ⁊ ppl̓s meus nō ītellexit. Ve genti pecca tricu pplo graui iniꝗtate: ſemini nequā: filijs ſceleratis. Dereliq̄ rūt dn̄m: blaſfemauerunt ſanctū iſrael: abalienati ſūt retrorſū. Aſpiciēs a lōge ecce video dei po tētiā veniētē ⁊ nebulā totā terrā tegētem. Ite obuiam ei ⁊ dicite. Nūcia nobis ſi tu es ip̄e: Qui re gnaturꝰ es in populo iſrael. Quiqꝫ terrigene ⁊ filij hoīum: fi mul ī vnū diues ⁊ pauꝑ. Ite. Qui regis iſrael ītēde: ꝗ deducis 53 Ulut ouē ioleph. Nu. v. Tollit. portas pͥncipes vr̄as ⁊ eleuamī porte et̓nales ⁊ introibit rex gl̓ie. Qui. Glīa. Aſpiciēs. Bn̄dictio Unigenitꝰ dei filiꝰ nos bn̄dicere ⁊ adiuuare dignet̉. ℟. Amē. L. ij. Uꝑ quo ꝑcutiam vos vltra addētes preuaricationem: Oē caput lāguidum ⁊ oē cor me rēs a plāta pedis vſqꝫ ad verticē nō ē ī eo ſanitas. Vulnꝰ ⁊ liuor et plagatumens nō eſt circūligata nec curata medicamine neqꝫ fo ta oleo. Terra vr̄a deſerta: ciuita tes veſtre ſuccēſe igni: regionē ve ſtrā corā vobis alieni deuorāt: et deſolabit̉ ſicut in vaſtitate hoſtili. Et derelinquet̉ filia ſyō vt vmbra culū ī vinea: ⁊ ſicut tuguriū in cu cumerario: ⁊ ſicut ciuitas que va ſtat̉. Niſi dn̄s exercituū reliꝗſſet nobis ſemē qͣſi ſodoma fuiſſemꝰ: ⁊ qͣſi gomorra ſimiles eſſemꝰ. ℟. Aſpiciebā ī viſu noctis ⁊ ecce in nubibꝰ celi filiꝰ hoīs veniebat ⁊ da tū ē ei regnū ⁊ honor. Et oīs ppl̓s tribꝰ ⁊ lingue ẜuiēt ei. ꝟ. Pote ſtas eiꝰ poteſtas et̓na q̄ non aufe ret̉ ⁊ regnū eiꝰ qd̓ nō corrumpet̉. Et. Bn̄dictio. Spūs ſcī gr̄a illu mīet ſēſus ⁊ corda nr̄a. ℟. Amē. fr̄es dilectiſſimi: deuotiōe fideliſſi Udite v̓bū dn̄i pͥnci/ Le. iij. A pes ſodomoꝝ: ꝑcipite auribꝰ legē dei vr̄i ppl̓s gomorre. Quo mihi multitudinē victimarū vr̄a rum dicit dn̄s? Plenꝰ ſū. Holo cauſta arietū ⁊ adipē pinguiū et ſanguinē vituloꝝ ⁊ agnoꝝ ⁊ hyr coꝝ nolui. Cū veniretis ante ꝯſpe ctūmeuꝫ ꝗs q̄ſiuit hoc de manib vr̄is vt ambularetꝭ ī atrijs meis. Ne offeratis vltra ſacrificiū fru ſtra. Incēſū abominatio ē mihi. Neomeniā ⁊ ſabbatū ⁊ feſtiuita tes alias nō ferā. Iniꝗ ſūt cetus vr̄i: calēdas vr̄as ⁊ ſolenitates ve ſtras odiuit aīa mea. Facta ſunt mihi moleſta: laboraui ſuſtinēs. Et cū extēderitꝭ manꝰ vr̄as auer tā ocl̓os meos a vobis. Et cū ml̓ tiplicaueritꝭ or̄oneꝫ: nō exaudiā. Manꝰ enī vr̄e ſāguine plene ſūt. ℟. Miſſus ē gabriel angelus ad mariā v̓ginē deſpōſatam ioſeph nūciās ei v̓buꝫ ⁊ expaueſcit v̓go de lumine: ne timeas maria inue niſti gr̄am apd̓ dn̄m. Ecce ꝯcipi es ⁊ paries ⁊ vocabit̉ altiſſimi fi liꝰ. ꝟ. Dabit ei dn̄s deus ſedē da uid pr̄is eiꝰ ⁊ regnabit ī domo ia cob ī eternum. Ecce. Abſolutio. Pſiꝰ pietas ⁊ miẜicordia nos adiuuet: ꝗ cū pr̄e ⁊ ſpū ſcō vi uit ⁊ regnat in ſecula ſeculoꝝ. ℟. Amē. Bn̄dictio. Deꝰ pr̄ op̄s ſit nobis ꝓpitiꝰ ⁊ clemiēs. ℟. Amē. Sermo ſcī leonis pape. Le. iiij. Anctā ⁊ deſiderabilē gl̓io ſā atqꝫ ſingularē ſolēnitatē hoc ē natiuitatem dn̄i ſaluatoris ma ſuſcepturi: totis viribꝰ nos de bemꝰ cū ip̄iꝰ adiutorio p̄parare: ⁊ oēs latebras mētis nr̄e diligēter aſpicere: ne forte ſit ī nobis aliqd̓ peccatū abſcōditū qd̓ ⁊ ꝯſciētiaꝫ nr̄am ꝯfūdat ac mordeat: ⁊ ocl̓os diuine maieſtatꝭ offendat. Nā lꝫ xp̄s dn̄s nr̄ poſt paſſionē ſuā re ſurrexerit ⁊ ī celū aſcēderit: ꝯſide dit qͣliter ſe vnuſꝗſqꝫ ẜuoꝝ ſuorū ſine auaritia: ſine ira: ſine ſuꝑbia atqꝫ luxuria ad celebrādā eiꝰ fe ſtiuitatē ſtudeat p̄parare atqꝫ cō ponere. Et ẜm ꝙ vnūquēqꝫ orna tū bonis moribus viderit: ita illi gr̄am ſue miẜicordie diſpēſabit. ℟. Aue maria gr̄a plena dn̄s te cū. Spūs ſanctꝰ ſuꝑueniet in te ⁊ v̓tus altiſſimi obūbrabit tibi: qd̓ enī ex te naſcet̉ ſcm̄ vocabit̉ filius dei. ꝟ. Quomodo fiet iſtd̓ qm̄ vi rū nō cognoſco: ⁊ rn̄dēs angelus dixit ei. Spiritus. Senedictio. Xp̄s ꝑpetue det nobis gaudia vi te. ℟. Amen. Cectio. v. ¶Iquē viderit xp̄s charitat luce veſtitū: iuſticie vel miẜicordie margaritꝭ ornatū: caſtū: humilē: miẜicordē: benignū ⁊ ſobriū: ſi ta lē īuenerit vel agnouerit corpꝰ et ſāguinē ſuū ei nō ad iudicium: ſꝫ ad remediū ꝑ ſacerdotū ſuoꝝ mi niſteriū diſpēſabit. Si v̓o aliquē viderit adulterū: ebrioſū: cupidū ⁊ ſuꝑbū: timeo ne illi hoc dicat̉ qd̓ ī euāgelio dn̄s ip̄e p̄dixit. Ami ce qͦmodo huc ītraſti nō habēs veſtē nuptialē. Et ꝙ dn̄s auertat fiat illi hoc qd̓ ſeꝗtur. Ligate illi manꝰ ⁊ pedes ⁊ ꝓijcite eum ī tene bras exteriores. Ibi erit fletus ⁊ ſtridor dētiū. ℟. Saluatorē ex pectamꝰ dn̄ni ieſū xp̄ꝫ. Qui refor mabit corpꝰ humilitatꝭ nr̄e ꝯfigu ratū corpori claritatꝭ ſue. ꝟ. So ba ſcī euāgelijdoceat nos xp̄s filiꝰ brie ⁊ pie viuamꝰ ī hoc ſeculo ex. dei. Alia bn̄dictio quando nullū pectātes beatā ſpeꝫ ⁊ aduētū gl̓ie euangelium legitur. Illenos be rat tn̄ vt credimꝰ ⁊ diligēter attē ſui amoris accendat deꝰ in cordi bus nr̄is. h. Amē. L. vj. A Cce qͣlē ſētētiā ī die iudicij exciꝑet ꝗ ſine remedio penitentie ad feſtiuitatē dn̄i vitioꝝ ſordibꝰ ī quinatꝰ accedit. In natali enim fr̄es chariſſimi qͣſi ī nuptijs ſpūa libꝰ: ſpōſe ſue eccl̓ie xp̄s adiūctꝰ ē. Tūc v̓itas de t̓ra orta ē: tūc iu ſticia de celo ꝓſpexit: tūc proceſſit ſpōſus de thalamo: hoc ē v̓bū de vtero v̓ginali. Proceſſit eniꝫ cū ſpōſa ſua eccl̓ia: ideſt humanam carnē ſuſcepit. Ad iſtas ergo tā ſcās nuptias īuitati ⁊ ad ꝯuiuiū pr̄is ⁊ filij ⁊ ſpūs ſcī intraturi vi deamꝰ qͣlibꝰ īdumentꝭ debeamus ornari. Et iō mūdemꝰ qͣꝫtū poſſu mꝰ cū dei adiutorio corda ſimul ⁊ corpora nr̄a vt celeſtis īuitator ni hil ī nobis fetidū: nihil ſordidū: nihil obſcurū: nihil ocul̓ ſuis dep̄ hēdat īdignū. ℟. Obſecro dn̄e mitte quē miſſurꝰ es vide afflictio nē ppli tui. Sic̄ locutꝰ es veni ⁊ li bera nos. ꝟ. Qui regꝭ iſrl̓ ītēde ꝗ deducis velut ouē ioſeph ꝗ ſedes ſuꝑ cherubin. Sicut. Abſolutio. Uiculis peccatoꝝ nr̄oꝝ: ab L ſoluat nos op̄s ⁊ miſericors dn̄s. ℟. Amē. Rn̄dictio. Euāge lica lectio ſit nob̓ ſalus ⁊ ꝓtectio. ℟. Amē. Alia bn̄dictio ſi dicunt̉ duo euāgelia. Per euāgelica di cta deleant̉ nr̄a delicta. Alia bn̄ dictio ſi dicunt̉ tria euāgelia. Ver magni dei. Qui. Sn̄dictio. Ignē. nedicat ꝗ ſine fine viuit ⁊ regnat. 54 Iſte tres ſupradicte abſolutiōes dicunt̉. hoc ordīe ꝑ totū annū an̄. Iube domne. qn̄cūqꝫ. ix. lec. dicū tur: excepto ī triduo ante paſcha ⁊ ī officio mortuoꝝ: in ꝗbus nec abſolutiōes nec Iube done. nec Tu aūt. dicunt̉. Sꝫ qn̄ dicūtur tres lec. ⁊ ſit de feria: pͥma.ſ. Ex audi. dicit̉. ij. ⁊. v. ferijs. Scd̓a.ſ. Ipſius pietas. tertia ⁊ ſexta. Et tertia.ſ. A viculis. quarta ⁊ ſab bato: ⁊ etiā ſeruat̉ ꝑ totū annuꝫ. N illo tꝑe: Dixit Scd̓ꝫ lucā. ieſus diſcipulis ſuis. Erūt ſi gna ī ſole ⁊ luna ⁊ ſtellis: ⁊ in ter ris p̄ſſura gētiū: ⁊ rel̓. Homelia ſācti gregorij pape. L. vij. Ectionē ſcī euāgelij quam modo vr̄a fr̄nitas audiuit: paulo ſuꝑius dn̄s p̄miſit dicēs: Exur get gēs ꝯtra gētē: ⁊ regnū aduer ſus regnū: ⁊ erūt terremotus ma gni per loca: ⁊ peſtilētie ⁊ fames. Et ꝗbuſdā int̓poſitis: hoc qd̓ mo do audiſtis adiūxit. Et erūt ſigna ī ſole ⁊ luna ⁊ ſtellis: ⁊ ī terris p̄ſ ſura gētiū: pre ꝯfuſione ſonitꝰ ma ris ⁊ fluctuū. Ex ꝗbꝰ ꝓfecto oībꝰ alia iā facta cernimꝰ: alia ē ꝓxīo vētura formidamꝰ. Nā gētē ſuꝑ gētē exurge earūqꝫ p̄ſſurā terris iſiſte̓: plus iā ī nr̄is tribulatiōib cernimꝰ qͣꝫ ī nr̄is codicibus legi mus. ℟. Ecce v̓go ꝯcipiet ⁊ pa riet filiū dicit dn̄s. Et vocabit̉ no mē eiꝰ admirabilis deꝰ fortis. ꝟ. Suꝑ ſoliū dauid ⁊ ſuꝑ regnū eiꝰ ſedebit ī eternum. Et. Bndictio. Diuinū auxiliū maneat ſemꝑ no biſcū. ℟. Amē. Alia bn̄dictio ſit offm̄ de feſto. Cuius vel quorū vel quarū feſtū coliniꝰ: ip̄e vl̓ ip̄a vel ip̄i ītercedat vl̓ int̓cedāt ꝓ no bis ad dn̄m. ℟. Amē. Lcō..viij. Vod terremotus vrbes in numeras ſb̓ruat: ⁊ ex alijs mūdi partibus ſcitis qͣꝫ freq̄nter audiuimꝰ. Peſtilētiā ſine ceſſa tiōe patimur. Signa v̓o ī ſole et luna ⁊ ſtellis adhuc aperte mini me videmꝰ. Sꝫ qꝛ. ⁊ hec lōge nō ſint: ex ip̄a iā aeris īmutatiōe col ligimꝰ: qͣꝫuis pͥus qͣꝫ italia gētili gladio feriēda traderet̉: igneas ī celo acies vidimꝰ: ip̄m ꝙ poſtea humani generis fuſus ē ſāguinē coruſcātes. Cōfuſio aūt maris ⁊ fluctuū necdū noua exorta ē: ſed cū ml̓ta iā p̄nūciata cōpleta ſint: dubiū nō ē ꝙ etiā ſequant̉ pauca q̄ reſtāt. Qꝛ ſeq̄ntiū rerū certitu do ē p̄teritarū exhibitio. ℟. Au dite v̓bū dn̄i gētes ⁊ annunciate illud ī finibꝰ terre: Et ī īſulis q̄ ꝓ cul ſūt dicite: ſaluator nr̄ adueni et. ꝟ. Annūciate ⁊ auditu facite loꝗmini ⁊ clamate. Et. Benedi ctio. Ad ſocietatē ciuiū ſuꝑnoꝝ ꝑ ducat nos rex angeloꝝ ℟. Ame. Ec nos fr̄es chariſſi L. ixͣ. I Lnu iccirco dicimꝰ vt ad cau tele ſtudiū vr̄e mētes euigilēt: ne ſecuritate torpeāt: ne ignorātia lā gueſcāt: ſꝫ ſemꝑ eas ⁊ timor ſolli citet: ⁊ ī bono oꝑe ſollicitudo ꝯfir met: peſātes hͦ qd̓ redēptoris vo ce ſubiūgit̉. Areſcētibꝰ hoībꝰ pre timore ⁊ expectatiōe q̄ ſuꝑueniet vniuerſo orbi. Nā v̓tutes celoꝝ cōmouebunt̉. Quid enī dn̄s v̓tu tes celoꝝ niſi angelos: archange los: thronos: dn̄atiōes: pͥncipatꝰ ⁊ poteſtates appellat? Que in ad uentu diſtricti iudicis nr̄is tunc oculis viſibiliter apparebunt: vt diſtrictiꝰ tūc a nobis exigāt: hoc qd̓ nos modo īuiſibilis ꝯditor eqͣ nimiter portat. ℟. Ecce dies ve niūt dicit dn̄s ⁊ ſuſcitabo dauid germē iuſtū ⁊ regnabit rex ⁊ ſa piēs erit: ⁊ faciet iudiciū ⁊ iuſti ciā ī terra. Et hoc ē nomē qd̓ vo cabūt eū dn̄s iuſtꝰ nr̄. ꝟ. In die bus illis ſaluabit̉ iuda: ⁊ iſrl̓ ha bitabit ꝯfidēter. Et. Ab hac dn̄i ca vſqꝫ ad natiuitatē dn̄i: ⁊ a dn̄i ca. lxx. vſqꝫ ad paſcha cantat̉ no nū ℟ᵐ in diebꝰ dn̄icis: qꝛ Te deū nō dr̄ niſi ī feſto. ix. lectionū. Ad lau. ⁊ ꝑ ho. an̄t. In illa dic ſtilla būt mōtes dulcedinem: ⁊ colles fluēt lac ⁊ mel all̓. pͥs. Dn̄s regͣ cū rel̓. An̄t. Iocūdare filia ſyō ⁊ exulta ſatis filia hieruſaleꝫ all̓a. An̄t. Ecce dn̄s veniet ⁊ oēs ſcī eiꝰ cū eo: ⁊ erit in die illa lux magna alla. An̄t. Oēs ſitiētes venite ad aqͣs: q̄rite dn̄ꝫ dū īueniri pōt al̓. An̄t. Ecce veniet ꝓpheta magnꝰ ⁊ ip̄e renouabit hierl̓m al̓. Cap̄. vt. sͣ. in vsͣ. Hy. Vox p̄clara. ꝟ. Vox clamātis ī deẜto parate viā domini. ℟. Rectas facite ſemi tas eiꝰ. Ad bn̄. an̄t. Spūs ſāctꝰ ī te deſcēdet maria ne timeas habe bis ī vtero filiū dei all̓a. Ad pͥmā tertiā: ſextā: ⁊ nonā an̄t. lau. dicū tur ꝑ ordinē qͣrta an̄t. omiſſa. Et ꝑ hebd̓am ſil̓r ſi fit de feria. Eodē mō ſit de laudibꝰ aliarū dn̄icarū vſqꝫ ad natiuitatē dn̄i: niſi qn̄ in fra hebd̓aꝫ occurrūt an̄e ſpāles. De officio pͥme reꝗre poſt pͥmuꝫ. noct̉. ⁊ de alijs horis require ante vsͣ. Capͥ. Regi ſecl̓oꝝ. ℟. br̄. Xp̄e fili dei viui. ꝟ. Qui veturꝰ es in mūdū. Et ſic dr̄ qͦtidie vſqꝫ ad naͣ tiuitatē dn̄i. Kyriel̓. xp̄el̓. ſicut in g. Ad abſolutionē capl̓i. Nō ī cōmeſſationibꝰ. Noͣ ꝙ in dn̄icis diebꝰ ab aduētu vſqꝫ ad octꝭ. ep̄i. ⁊ a. lxx. vſqꝫ ad paſcha: ac oībꝰ fe ſtis nouē ⁊ triū lec. illud caplꝫ le git̉ ad abſolutionē capl̓i qd̓ dr̄ ad nonā. Ad tertiā cap. vt. sͣ. in vsͣ. ℟. br̄. Veni ad liberādū nos: Dn̄e deꝰ v̓tutū. ꝟ. On̄de faciē tuaꝫ ⁊ ſalui erimꝰ. Dn̄e. ꝟ. Timebūt gē tes nomē tuū dn̄e. ℟. Et oēs re ges terre gl̓iaꝫ tuā. Ad. vj. cap̄. Ox p̄ceſſit dies aūt appro pinqͣbit: abijciamꝰ ergo oꝑa tenebraꝝ ⁊ īduamur arma lucis ſic vtī die honeſte ambulemꝰ. ℟. Un̄de nob̓ dn̄e Miẜicordiā tuā ꝟ. Et ſalutare tuū da nobis. ꝟ. Memēto nr̄i dn̄e in beneplacito populi tui. ℟. Uiſita nos in ſalu tari tuo. Ad nonaꝫ capl̓m. On ī cōmeſſatiōibꝰ ⁊ ebrie tatibꝰ: non ī cubilibꝰ ⁊ impudici tijs: nō ī ꝯtētiōe ⁊ emulatiōe: ſꝫ ī duimini dn̄m ieſū xp̄m. ℟. Suꝑ te hierl̓m: Oriet̉ dn̄s. ꝟ. Et gl̓ia eiꝰ ī te videbit̉. ꝟ. Dn̄e deꝰ v̓tutū ꝯuerte nos. ℟. Et on̄de faciē tuā ⁊ ſalui erimꝰ. Ad vsͣ. an̄t. In die illa. cūrcl̓. pͣs. Dixit dn̄s. cū rel̓. Capͥ. hy. ⁊ ꝟ. vt. sͣ. ī pͥmis vsͣ. Ad magͣt. an̄t. Ne timeas maria īue .55. niſti gr̄aꝫ apd̓ dn̄m: ecce ꝯcipies ⁊ paries filiū al̓. Fer̄. ij. īuiij. Re gē vēturū dn̄m. vt. sͣ. Et cātat̉ ꝑ totū aduētu ī ferialibꝰ diebꝰ vſqꝫ ad fer̄. qͣrtā qͣtuor tēpoꝝ ī feriali tono. Itē. hym. ꝟ. ⁊ br̄. ℟ia dicū tur ꝑ totū aduētū ꝑ ordinē ſic̄ ī ma dn̄ica niſi feſtū occurrat. Itē an̄e nocturnales lau. ⁊ vsͣ. ī hac feriā ⁊ in oībꝰ alijs dicunt̉ de pͥs. vſqꝫ ad vigiliā natiuitatꝭ dn̄i: ex ceptꝭ laudibꝰ q̄ habent ſpeciales ānas: ſꝫ ꝟ. dicunt̉ de aduētu. Fer̄. Auamini: mūdi eſto/ ij. L. te: auferte malū cogitationū vrarū ab oculis meis. Quieſcite age̓ ꝑuerſe: diſcite bn̄ſace̓. Queri te iudiciū: ſubuenite opp̄ſſo: iudi. cate pupillo: defēdite viduā: ⁊ ve nite ⁊ arguite me dic̄ dn̄s. Si fue rit pctā vr̄a vt coccinū qͣſi nix de albabunt̉. Et ſi fuerīt rubra qͣſi v̓ miculus velut lana alba erūt. Si volueritꝭ ⁊ audierit me: bona t̓re comedetis. Qd̓ ſi nolueritꝭ ⁊ me ad iracūdiā ꝓuocaueritis gladi meꝰ deuorabit vos qꝛ os dn̄i locu tūj ē. ℟. Suſcipe v̓bū v̓go maria qd̓ tibi a dn̄o ꝑ angelū trāſmiſſū ē: ꝯcipies ⁊ paries deuꝫ pariter ⁊ hoīeꝫ. Vt bn̄dicta dicaris int̓ oēs niulieres. Y. Paries ꝗdē filiū ⁊ virginitatis nō patieris detrimē tū: efficieris grauida ⁊ eris mai ¶ ſemꝑ ītacta. Vt. Lectio. Uomodo facta ē meretrix ciuitas fidel̓: plena iudicijs? Iu ſticia habitauit ī ea: nunc aūt ho micide. Argētū tuū v̓ſū ē ī ſcori am: vinū tuūmixtū eſt aqͣ. Prin cipes tui īfideles: ſocij furū. Oēs diligūt munera: ſequunt̉ retribu tiōes. Pupillo nō iudicāt. ⁊ cau ſa vidue nō īgredit̉ ad eos. Pro pter hoc ait dn̄s deꝰ exercituū for tis iſrl̓. Heu ꝯſolabor ſuꝑ hoſtibꝰ meis ⁊ vidicabor de inimicis me is. ℟. Letent̓ celi ⁊ exultet terra: iubilate mōtes laudes qꝛ dn̄s nr̄ veniet: Et pauperū ſuoꝝ miẜebit̉. V. Oriet̉ in diebꝰ eius iuſticia ⁊ Fabūdātia pacis. Et. L. iij. T ꝯuertā manū meā ad te: Et excoquā ad purūſcoriā tuā ⁊ auferā oē ſtānū tuū. Et reſtituaꝫ iudices tuos vt pͥus: ⁊ ꝯſiliarios tuos ſicut antiꝗtus. Poſt hec vo caberis ciuitas iuſti: vrbs fidelis Syō ī iudicio redimet̉ ⁊ reducēt cā ī iuſticia. Et cōteret ſceleſtos ⁊ pctōres ſimul: ⁊ ꝗ dereliq̄runt dn̄m cōſument̉. Cōfundent̉ eniꝫ ab idolis ꝗbus ſacrificauerūt: ⁊ erubeſcetis ſuꝑ hortis quos elege ratis: cū fueritis velut quercꝰ de fluētibꝰ folijs: ⁊ velut hortꝰ ſine a q̄ ⁊ erit fortitudo vr̄a vt fauilla ſtup pe: ⁊ opꝰ veſtrū qͣſi ſcintilla: ſuccē det̉ vtrūqꝫ ſimul: ⁊ nō erit ꝗ extī guat. ℟ Alieni nō trāſibūt per hicrl̓m ampliꝰ. Nā ī illa die ſtil labūt mōtes dulcedinē ⁊ colles fluēt lac̓ ⁊ mel dic̄ dn̄s. ꝟ Deꝰ a libano veniet ⁊ ſcūs de mōte vm broſo ⁊ cōdēſo. Nā. Ad lau. an̄t. Mi ẜere mei. cū rel̓. de pͥs. Cap̄. Enite aſcēdamꝰ ad monteꝫ dn̄i ⁊ ad domuꝫ dei iacob: ⁊ docebit nos vias ſuas ⁊ ambula bimꝰ ī ſemitis eiꝰ: qꝛ de ſyō exibit lex ⁊ v̓buꝫ dn̄i de hierl̓m. Vym. Uox clara. ꝟ. Uox clamantꝭ. Ad bn̄. an̄t. Angelus dn̄i nunciauit marie ⁊ ꝯcepit de ſpū ſcō all̓. Ry riel̓. xp̄el̓. ⁊cͣ. reꝗͥre in pͥs. Or̄o de dn̄ica. Noͣ ꝙ or̄ones dn̄icales di cunt̉ ſemꝑ ſicut ī dn̄ica ꝑ hebd̓aꝫ ad oēs horas qn̄ agit̉ de fer̄. exce ptis. xl. qͣtuor tꝑibꝰ de aduentu ⁊ hebdomadibꝰ paſche ⁊ pē. Ad pͥ ma an̄t. In illa die. Cet̓a reꝗͥre ī Omine miſep̄s. Abſolutio. rere nr̄i: te enī expectauimꝰ eſto brachiū nr̄m ī mane ⁊ ſalus nr̄a ī tꝑe tribulatiōis. Et dr̄ vſqꝫ ad vigiliā natꝭ. dn̄i. Ad itiā capͥ Cce dies veniūt dicit dn̄s ⁊ Aſuſcitabo dauid germen iu ſtū ⁊ regnabit rex ⁊ ſapiēs erit: ⁊ faciet iudiciū ⁊ iuſticiā ī t̓ra. ℟ia br̄. vt. sͣ. ī dn̄ica. Ad ſextā ca. I.N diebꝰ illis ſaluabit̉ iuda ⁊ iſrl̓ habitabit ꝯfidēter: ⁊ hoc ē no mē qd̓ vocabūt eū dn̄s iuſtus nr̄. Rope ē vt veniat Ad. ix. ca. T tp̄s eiꝰ ⁊ dies eiꝰ nō elonga bunt̉: miẜebit̉ enī dn̄s iacob ⁊ iſri ſaluabit̉. Ad vs. ant. Inclinauit. cū rel̓. an̄is ⁊ p̄s. Ad vs. capl̓m. On auferet̉ ſceptrū de iuda ⁊ dux de femore eiꝰ donec ve niat ꝗ mittēdus ē: ⁊ ip̄e erit expe ctatio gētiū. Hym. Cōditor. ꝟ. Rorate. Ad. M. an̄t. Leua hie ruſalē oculos tuos ⁊ vide potētiā regis ecce ſaluator venit ſolue̓ te a viculo. Et noͣ ꝙ ſupͣdicta capl̓a dicunt̉ ſupͣdicto mō vſqꝫ ad vigi liā natꝭ. dn̄i. Et noͣ q̄ficūqꝫ hiſto qua cātal̓ de hiſtoria īcipit̉ a ſecū do ℟io: ſeq̄nti die a relicto illius diei: ⁊ ita ꝑ ordinē ī circuitu. Qn̄ v̓o hiſtoria nō expleti dn̄ica ſic̄ ī iſta: qm̄ ℟ia q̄ ī. ij. ⁊. iij. die ponū tur ſūt de hiſtoria dn̄ice: pͥma die hebd̓e qͣ cātat̉ de ea īcipit̉ a primo relictoꝝ rn̄ſorioꝝ: ⁊ ita ꝑ ordineꝫ vt dictū ē: pͥmo tn̄ ℟io ſemꝑ per hebd̓am p̄termiſſo: etiā ſi ꝯtingat hiſtoriā īfra hebd̓am pͥmo poni. Fer̄. iij. ad bn̄. an̄t. Anteqͣꝫ ꝯueni rēt īuēta ē maria habēs ī vtero de ſpū ſcō al. Ad. M. ant. Queri te dn̄m dū īueniri pōt: īuocate eū dū ꝓpe ē all̓a. Fer̄. iiii. ad bn̄. ant. De ſyō exibit lex ⁊ v̓bum dn̄i de hierl̓m. Ad. M. an̄t. Veniet for tior me poſt me cuiꝰ nō ſū dignus ſoluere corrigiā caſciamētoꝝ eiꝰ. Fer. v. ad bn̄. an̄t. Bn̄dicta tu in mulieribꝰ ⁊ bn̄dictꝰ fructꝰ vetris tui. Ad. M. an̄t. Expectabo dn̄ꝫ ſaluatorē meū ⁊ p̄ſtolabor eū dū ꝓpe ē alla. Fer̄. vj. ad bn̄. an̄t. Ec ce veniet deꝰ ⁊ hō de domo dauid ſedere in throno al. Ad. M. an̄t. Ex egypto vocaui filiū meū: veni et vt ſaluet ppl̓m ſuū. Sabbo ad bn̄. an̄t. Syō noli timere: ecce de us tuus veniet al̓. Ad vsͣ. capl̓m. Rēs: Quecūqꝫ ſcripta ſunt .lad nr̄am doctrinam ſcripta ſūt vt per patientiā ⁊ ꝯſolationeꝫ ſcripturarum ſpem habeamus. Ad magͣt. an̄t. Veni domine viſi tare nos in pace vt letemur corā Vte corde perfecto. Oratio. Xcita dn̄e corda nr̄a ad p̄pa ria explet̉ ī dn̄ica: pͥma die hebd̓e rādas vnigeniti tui vias: vt ꝑ ei .56. aduētū purificatꝭ tibi mētibꝰ ẜui re mereamur. Qui tecuꝫ. Dn̄ica ij. de aduētu ad maiꝭ. īuiiij. Sur gite vigilemꝰ venite adoremꝰ. Qꝛ neſcimus horāqn̄ veniet dn̄s. pͥs. Uenite. Hym. an̄e. noc. pͥs. ꝟ. ⁊ ℟ia br̄. dicunt̉ ſic̄ ī. jͣ. dn̄ica de ad uētu. De yſaia ꝓpheta. L. jͣ. Grediet̉ v̓ga de radice ieſſe: ⁊ flos de radice̓ eiꝰ aſcēdet. Et re ꝗeſcet ſuꝑ eū ſpūs dn̄i: ſpūs ſapiē tie ⁊ ītellectꝰ: ſpūs ꝯſilij ⁊ fortitu dis: ſpūs ſciētie ⁊ pietatꝭ: ⁊ reple bit eū ſpūs timoris dn̄i. Nō ẜꝫ vi ſione ocl̓oꝝ iudicabit: neqꝫ ẜꝫ au ditū auriū arguet: ſꝫ iudicabit in iuſticia pauꝑes: ⁊ arguet ī eꝗta te ꝓ māſuetꝭ t̓re. Et ꝑcutiet t̓rā gaoris ſui: ⁊ ſpū labioꝝ ſuoꝝ int̓fi ciet ip̄iū. Et erit iuſticiā cigulū lū boꝝ eiꝰ ⁊ fides cinctoriū renu eiꝰ. ℟. Hierl̓ꝫ cito veniet ſalus tua q̄ re merore ꝯſumerꝭ: nunꝗd ꝯſilia riᵐ nō ē tibi qꝛ inouauit te dolor: Saluabo te ⁊ lib̓abo te noli time̓. ꝟ. Ego enī ſū ꝯn̄s deꝰ tuꝰ ſāctus iſrl̓ redēptor tuꝰ. Saluabo. L. ij. Abitabit lupº cū agno ⁊ par dus cū hedo accubabit. Vi tulus ⁊ leo ⁊ ouis ſil̓ morabunt̉ ⁊ puer paruulus minabit eos. Vi tulus ⁊ vrſus paſcent̉: ſimul reꝗe ſcēt catuli eoꝝ: ⁊ leo qͣſi bos come det paleas. Et delectabit̓ īfās ab vbere ſuꝑ foramīe aſpidis: ⁊ ī ca. uernas reguli ꝗ ablactatꝰ fuerit nanū ſu ā mittet. Nō nocebūt et nō occidēt ī vniuerſo mote ſācto nieo: qꝛ repleta ē t̓ra ſciētia dn̄i ſi cut aq̄ maris oꝑiētis. In die illa radix ieſſe ꝗ ſtat ī ſignū ppl̓oꝝ: ip ſū gentes depͥcabunt̉: ⁊ erit ſepul chrū eiꝰ gl̓ioſū. ℟. Ecce dn̄s veni et ⁊ oēs ſcī eiꝰ cū eo: ⁊ erit ī die il la lux magna ⁊ exibūt de hierl̓ꝫ ſi cut aquā mūda ⁊ regnabit dn̄s ī eternū. Suꝑ oēs gētes. ꝟ. Ecce dn̄s cū v̓tute veniet ⁊ regnū ī ma nu eius ⁊ poteſtas ⁊ īperiū. Suꝑ. Terit ī die illa: adij. Le. iij. Aciet dn̄s ſcd̓o manū ſuā ad poſſidēdū reſiduū ppl̓i ſui: qd̓ re liquet̉ ab aſſyrijs ⁊ ab egypto ⁊ a phetros ⁊ ab ethiopia ⁊ abhelā ⁊ a ſēnaar ⁊ ab emath ⁊ ab inſulis marꝭ. Et leuabit ſignū ī natiōes: ꝯgregabit ꝓfugos iſrl̓: ⁊ diſꝑſos iuda colliget a qͣtuor plagis t̓re. Et auferet̉ celus effraim ⁊ hoſtes iuda ꝑibūt. Effraim nō emulabit̉ iudā: ⁊ iudas nō pugnabit ꝯtra effrai. Et volabūt ī humeros phi liſtijꝫ ꝑ mare: ſiml̓ p̄dabunt̉ fines oriētis. Idumea ⁊ moab p̄ceptū manꝰ eoꝝ: ⁊ filij ammō obediētes erūt. ℟. Ciuitas hierſꝫ noli flere qm̄ doluit dn̄s ſuꝑ te: Et auferet a te oēm tribulationem. ꝟ. Ecce dn̄s ī fortitudīe veniet ⁊ brachiū eiꝰ dn̄abit̉. Et. Sermo ſcī ambro Oc tp̄s fr̄es ſij ep̄i. Le. iiij. Cchariſſimi ī xp̄o: nō ſine cau ſa aduētus dn̄i vocat̉. Ideo nāqꝫ ſci pr̄es dn̄i celebrare ceꝑunt ad uētū ⁊ ẜmōēs de his diebꝰ ad po pulū fecerūt: vt ſe vnuſꝗſqꝫ fidel̓ p̄paret ⁊ emēdet: vt digne dei ac dn̄i ſui natiuitatē valeat celebra re. Ecce ſiꝗs vr̄m ſeniorē ſuū ī do mū ſuā ſuſciꝑe debuiſſet: ab oīb ſordibꝰ ⁊ īmūdis rebꝰ ipſā domū mūdaſſet: ⁊ q̄cūqꝫ honeſta eēt ⁊ neceſſaria ẜm ſuā poſſibilitatē pͥ paraſſet. Et ſi hoc fac̄ mortalis ſu ſcepturꝰ mortaleꝫ: qͣꝫto magis ſe mundare debet creatura: vt ſuo creatori apparēti ī carne nō diſ pliceat. ℟. Ecce veniet dn̄s ꝓte ctor nr̄ ſcūs iſrl̓: Coronā regni ha bēs ī capite ſuo. ꝟ. Et dn̄abit̉ a mari vſqꝫ ad mare ⁊ a fluīe vſqꝫ ad t̓minos orbis t̓rarū. Coronā. Lle iuſtꝰ venit ad nos Lec. v. pctōres: vt ex peccatoribꝰ fa ceret iuſtos. Piꝰ venit ad īpios: vt nos faceret pios. Humilis ve nit ad ſuꝑbos: vt ex ſuperbis fa ceret humiles. Quid plura. Ille natura bonꝰ venit ad hoīes ꝗ ple ni erāt oībꝰ maliſ. Quapropt̉ hor tamur vt ī his diebꝰ abūdātiꝰ ele moſynas faciatꝭ: ad ecclīaꝫ freq̄n tiꝰ ꝯueniatꝭ: ꝯfeſſionē vr̄oꝝ pecca toꝝ puriſſime faciatꝭ: ⁊ nō ſolū ab oī īmūdicia ſꝫ etiā ab vxoribꝰ ꝓ prijs ſtudioſiſſime vos ꝯtineatis odiū nihilominꝰ irā ⁊ īdignatio nē clamorē ⁊ blaſfemiā ſuꝑbiā ⁊ iactātiā cū oī carnali delectatiōe ꝓcul a vobis repellatꝭ: vt cū dies dn̄ice natiuitatis aduenerit ſalu brit̉ ip̄ꝫ celebrare poſſitis. ℟. Si cut mr̄ ꝯſolat̉ filios ſuos: ita ꝯſola bor vos dicit dn̄s: ⁊ de hierl̓m ci uitate quā elegi veniet vobis au xiliū: Et videbitis ⁊ gaudebit cor vr̄m. ꝟ. Dabo ī ſyō ſalutē ⁊ ī hie ruſalē gl̓iam meā. Et videbitis. T ſicut multi ſūt ſol L. vj. liciti de carnalibꝰ diuitijs ⁊ de p̄cioſis veſtimētis vt honorab i liores ceterꝭ videant̉ ī illa die: ita ⁊ vos ſollicitiores eſtotē de ſpūali bus diuitijs ⁊ veſtimētis. qꝛ ſicut aīa melior ē carne: ita delitie ſpūa les meliores ſūt qͣꝫ carnales. Et multo nieliꝰ ē aīam ornare v̓tuti bus qͣꝫ corpus īdue̓ p̄cioſis veſti bus. Hec admonitio fr̄es iccirco ad vos facta ē vt ꝗ boni ſūt ꝑ hāc ſint meliores: ⁊ ꝗ malos ſe eē re colūt citiſſime ꝯuertant̉: vt parit̓ die dn̄ice natiuitatꝭ letari ſpūalit̓ mereant̉: ip̄o p̄ſtāte ꝗcū pr̄e ⁊ ſpū ſcō viuit ⁊ regnat ꝑ īfinita ſecl̓oꝝ ſecula. Amē. ℟. Hierl̓ꝫ plātabis vineā ī montibꝰ tuis ⁊ exultabis qꝛ dies dn̄i veniet: ſurge ſyō ꝯuer tere ad dn̄m deū tuū gaude ⁊ leta re iacob: Qꝛ de medio gētium ſal uator tuꝰ veniet. ꝟ. Exulta ſatis filia ſyon iubila filia hierl̓m. Qꝛ N illo tꝑe: Cū Scd̓ꝫ matth̓. audiſſet ioānes ī viculis oꝑa xp̄i: mittēs duos de diſcipulis ſu is ait illi: Tu es ꝗ vēturus es: an aliū expectamꝰ; ⁊ rel̓. Homel̓. ſcī gregorij pape. Lectio. vij. Uerēdū nobis ē fr̄es cha riſſimi: Ioānes ꝓpheta ⁊ pluſqͣꝫ ꝓpheta ꝗ veniētē ad iordanis ba ptiſma dn̄m oſtēdit dicēs. Ecce agnꝰ dei: ecce ꝗ tollit peccata mū di: ꝗ ⁊ humilitatē ſuā ⁊ diuinita tis eiꝰ potētiā ꝯſiderās dic̄: Qui de terra ē de terra loquit̉: ꝗ aūt de celo venit ſuꝑ oēs ē: cur ī carcere poſitus mittēs diſcipulos reꝗͥrit: Tu es ꝗ vēturꝰ es: an alium expe ctamꝰ; tanqͣꝫ ſi ignoret quē oſtē I. derat: ⁊ an ip̄e ſit neſciat: quē ip ſū eē ꝓphetādo baptizādo on̄dē do clamauerat. Sꝫ hec q̄ſtio citi us ſoluit̉ ſi geſte rei tp̄s ⁊ ordo pē ſet̉. ℟. Egrediet̉ dn̄s de ſamaria ad portā q̄ reſpicit ad oriētē ⁊ vo niet ī bethleē ambulans ſuꝑ aqͣs redēptiōis iude. Tūc ſaluus erit oīs hō qꝛ ecce veniet. ꝟ. Et p̄pa rabit̉ ī miẜicordia ſoliū eiꝰ ⁊ ſede bit ſuꝑ illd̓ ī v̓itate. Tūc. L. viij. D iordanis enī fluēta poſit 4. qꝛ ip̄e redēptor mūdi eēt aſ ſeruit: miſſus v̓o ī carcerē an ip̄e veniat reꝗrit. Nō qꝛ ipſū eē redē ptorē mūdi dubitet: ſꝫ q̄rit vt ſci at ſi is ꝗ ꝑ ſe ī mūdū venerat: ꝑ ſe etiā ad īferni clauſtra deſcendat. Quē enī p̄currēs mūdo nūciaue rat: hūc moriēdo ⁊ ad inferos de ſcendendo p̄currebat. Ait ergo: Tu es ꝗ vēturus es an aliū expe ctamꝰ; Ac ſi aꝑte dicat. Sicut ꝓ hoībꝰ naſci dignatꝰ es: an etiaꝫ ꝓ hoībꝰ mori digneris īſinua: vt natiuitatꝭ tue p̄curſor extiti: mor tis etiā p̄curſor fiā: ⁊ vēturū īfer nō te nūciē quem iā veniſſe mūdo nunciaui. ℟. Feſtina ne tardaue ris dn̄e. Et libera ppl̓m tuū. ꝟ. Ueni dn̄e ⁊ noli tardare relaxa fa ſcinora plebi tue. Et. Le. ixͣ. Nde ⁊ inꝗſitꝰ dn̄s enumera tis potētie ſue miraculis: de mort ſue ꝓtinꝰ humilitate rn̄dit dicēs. Ceci vidēt: claudi ambulant: le proſi mūdant̉: ſurdi audiūt: mor tui reſurgūt: pauꝑes euāgelicant̉ ⁊ btūs ē ꝗ nō fuerit ſcādalizatꝰ ī me. Uiſis tot ſignis tātiſqꝫ v̓tuti oculos ẜnoꝝ ſuoꝝ alſ̓. Cap̄Fr̄es: bus: nō ſcādalizari ꝗſqꝫ potuit ſꝫ admirari. Sꝫ īfideliū mens gra ue ī eo ſcādalū ꝑtulit: cū eū mori entē ⁊ poſt miracula vidit. Un̄ ⁊ paulus dicit: Nos aūt p̄dicam xp̄m crucifixū: iudeis ꝗdē ſcāda lū: gentibꝰ aūt ſtulticiā. ℟. Ecce dn̄s veniet cū ſplēdore deſcēdēs ⁊ v̓tus eiꝰ cū eo. Viſitare ppl̓m ſuū ī pace ⁊ ꝯſtituet ſuꝑ eū vitā ſēpi ternā. ꝟ. Ecce dn̄s nr̄ cū virtute veniet. Viſita. ℟. Ecce ab auſtro venio ebo dn̄s deꝰ vr̄. Viſitare vos ī pace. ꝟ. Aſpiciā vos ⁊ creſcere faciā ml̓tiplicabimini ⁊ firmabo pactū meū vobiſcuꝫ. Viſitare. ℟. Rex nr̄ adueniet xp̄s. Quē ioaⁿ nes p̄dicauit agnū eē vētuꝝ. ꝟ. Suꝑ ipſū ꝯtinebūt reges os ſuū ip̄m gentes depͥcabunt̉. Quē. ℟. Mōtes iſrl̓ ramos vr̄os expādi te ⁊ florete ⁊ fructꝰ facite. Prope ē vt veniat dies dn̄i. ꝟ. Rorate celi deſuꝑ ⁊ nubes pluāt iuſtum aꝑiat̉ terra ⁊ germinet ſaluatorē Prope. Ad lau. ⁊ ꝑ ho. an̄t. Ec. ce ī nubibꝰ celi dn̄s veniet cū pote ſtate magna alla. An̄t Vrbs for titudinis nr̄e ſyō ſaluator ponet̉ ī ea murus ⁊ ātemurale aꝑite por tas qꝛ nobiſcū deꝰ al̓. An̄t. Ecce apparebit dn̄s ⁊ nō niētiet̉: ſi mo rā fecerit expecta eum qꝛ veniet ⁊ nō tardabit al̓. An̄t. Montes ⁊ colles cātabunt corā deo laudē ⁊ oīa ligna ſiluarū plaudēt mani bus qm̄ veniet dn̄s dn̄ator in re gnū eternū al̓. al̓. An̄t. Ecce dn̄s nr̄ cū v̓tute veniet ⁊ illuminabit Quecunqꝫ ſcripta. Ad bn̄. an̄t. Ioānes aūt cū audiſſet ī viculis oꝑa xp̄i mittēs duos de diſcipl̓is ſuis ait illi: tu es ꝗ venturꝰ es an alium expectamꝰ. Oro vt. sͣ. Ad iij. capͥ. vt. sͣ. in vsͣ. Ad. vj. capͥ. Eus aūt patientie ⁊ ſolatij det vobis idipſū ſaꝑe ī alte rutrū ẜm ieſū xp̄m: vt vnanimes vno ore honorificetis deū ⁊ pr̄em domini nr̄i ieſu xp̄i. Ad. ix. capͥ. Eus aūt ſpei repleat vos oī gaudio ⁊ pace ī credēdo vt abūdetis ī ſpe ⁊ v̓tute ſpūs ſācti. Cap̄. Fr̄es: Quecūqꝫ ſcripta. Ad M. an̄t. Tu es ꝗ vēturus es an aliū expectamꝰ: dicite ioāni q̄ vi diſtis ad lumē redeunt ceci: mor tui reſurgūt: pauꝑes euāgelizant̉ all̓a. Or̄o vt. sͣ. Fer̄. ij. L. jͣ. Nus babylōis qd̓ vidit yſa ias filiꝰ amos. Suꝑ mōtē caligi noſū leuate ſignū exaltate voceꝫ: leuate manuꝫ ⁊ īgrediant̉ portas duces. Ego mādaui ſāctificatis meis ⁊ vocaui fortes meos in ira mea exultātes ī gloria mea. Vox multitudinis ī mōtibꝰ qͣſi ppl̓or freq̄ntiū. Vox ſonitꝰ regū gētiuꝫ ꝯgregatarū. Dn̄s exercituū p̄ce pit militie belli veniētibꝰ de t̓ra ꝓ cul. Aſummitate celi dn̄s: ⁊ vaſa furoris eiꝰ vt diſꝑdat oēm terrā. Uulate qꝛ ꝓpe eſt dies Lcō. ij. dn̄i: qꝛ vaſtitas dn̄i veniet. Pro pter hoc oēs manus diſſoluent̉: ⁊ omne cor hoīs tabeſcet ⁊ cōteret̉. Torſiones ⁊ dolores tenebūt: qua ſi parturiens dolebūt. Vnuſꝗͥſqꝫ ad ꝓximum ſuum ſtupebit: faci es cōbuſte vultus eoꝝ. Ecce di eo domini veniet crudelis ⁊ iudi gnationis plenus ⁊ ire furoriſqꝫ ad ponēdā terram in ſolitudinē: ⁊ peccatores conterendos de ea: qm̄ ſtelle celi ⁊ ſplendor earū non expādēt lumen ſuum: obtenebra tus eſt ſol in ortu ſuo: ⁊ luna non ſplendebit ī lumine ſuo. Lcō. iij. Et viſitabo ſuper orbis mala et cōtra impios iniꝗtatem eorū. Et requieſcere faciam ſuperbiam in Ad vsͣ. an̄t. Ecce ī nubibꝰ. cū re fidelium: ⁊ arrogātiā fortiuꝫ hu liꝗs. p̄s Dixit dn̄s. cū rel̓. de p̓s. miliabo. Precioſior erit vir auro ⁊ homo mundo obrico. Suꝑ hoc celum turbabo: ⁊ mouebitur ter ra de loco ſuo propter indignatio nem domini exercituum ⁊ ꝓpter diem ire furoris eiꝰ. Et erit qua ſi damula fugiens ⁊ quaſi ouis: ⁊ nō erit qui cōgreget. Vnuſꝗſqꝫ ad populum ſuum conuertetur: ⁊ ſinguli ad terram ſuam fugiēt. Ad bn̄. ant. De celo veniet domi nator dn̄s ⁊ in manu eius honor ⁊ īperiuꝫ. Ad. M. an̄t. Ecce rex veniet dn̄s terre ⁊ ipſe auferet iu gum captiuitatis noſtre. Fer̄. iij. ad bn̄. aūt. Suꝑ te hieruſalem orietur dn̄s ⁊ gl̓ia eius in te vide bit̉. Ad. M. an̄t. Vox clamātis ī deſerto parate viā dn̄i rectas fa cite ſemitas dei noſtri. Feria. iiij. ad bn̄. an̄t. Ecce ego mitto ange lū meū ꝗ p̄parabit viā tuā an̄ fa ciem meā. Ad. M. an̄t. Syō re nouaberis ⁊ videbis iuſtū tuū ꝙ vēturus eſt in te. Feria. v. ad bn̄. c8 an̄t. Tu es ꝗ venturꝰ es dn̄e quē expectamꝰ vt ſaluuꝫ facias ppl̓m tuū. Ad magͣt. an̄t. Qui poſt me venit ante me factꝰ ē cuiꝰ nō ſū di gnus calciamenta ſolue̓. Fer̄. vj̓. ad bn̄. an̄t. Dicite puſillanimes cōfortamini: ecce dn̄s deus nr̄ ve niet Ad magͣt. an̄t. Cātate dn̄o cāticū nouū laus eiꝰ ab extremis terre. Sabb̓o ad bn̄. an̄t. Leua bit dn̄s ſignū ī natiōibus ⁊ ꝯgre gabit diſꝑſos iſrael. Ad vsͣ. capͥ. Rēs: Gaudete ī dn̄o ſemꝑ: iteꝝ dico gaudete: modeſtia vr̄a nota ſit oībꝰ hoībꝰ: dn̄s enim ꝓpe eſt. Ad magͣt. an̄t. Ante me nō ē formatꝰ deus ⁊ poſt me non erit: qꝛ mihi curuabit̉ oē genu et ꝯfitebit̉ oīs lingua. Oratio. Urē tuā qͥs dn̄e p̄cibꝰ nr̄is accōmoda: ⁊ mētis nr̄e tenebras gr̄a tue viſitationis illuſtra. Qui vi Dn̄ica. iij. in aduētu ad maiꝭ. īuit. Dn̄e p̄ſtolamur aduētū tuū vt cito venias. Et diſſoluas iugū captiuitatis nr̄e. pͥs. Venite. De E ꝗ ꝓfū/ yſaia ꝓpheta. L. jͣ. Adi eſtis corde: vt a dn̄o ab ſcōdatis ꝯſilium quoꝝ ſūt ī tene bris oꝑa ⁊ dicūt. Quis videt nos ⁊ ꝗs nouit nos?; Peruerſa ē vr̄a hec cogitatio: qͣſi ſi lutū ꝯtra figu lū cogitet ⁊ dicat opꝰ factori ſuo: nō feciſti me. ⁊ fignientū dicat fi ctori ſuo: nō ītelligis. Nonne ad huc ī modico ⁊ ī breui ꝯuertet̉ li banus ī chermel: ⁊ chermel in ſal tū reputabil̓?; Et audiēt ī die illa ſurdi verba libri ſignati ⁊ de tene bris ⁊ caligine oculi cecoꝝ vide E būt. Et addēt mites in dn̄o letici am: ⁊ pauꝑes hoīes ī ſcō iſrael ex ultabūt: qm̄ defecit ꝗ preualebat: cōſūmatꝰ ē illuſor. Et ſucciſi ſunt oēs ꝗ vigilabāt ſuꝑ iniꝗtatē qui peccare faciebāt hoīes ī v̓bo: ⁊ ar guētē ī porta ſupplātabāt ⁊ decli nauerūt fruſtra a iuſto. ℟. Ecce apparebit dn̄s ſuꝑ nubem cādi dā: ⁊ cū eo ſāctoꝝ milia. Et habe bit ī veſtimēto ⁊ ī femore ſuo ſcri ptū rex reguꝫ ⁊ dn̄s dn̄antiū. ꝟ. Apparebit in finem ⁊ nō mētiet̉ ſi moram fecerit expecta eū: quia veniens veniet. Et. Lcō. ij. Ropt̓ hoc hec dicit dn̄s ad domū iacob ꝗ redemit abrahaꝫ: Nō modo ꝯfūdet̉ iacob: nec mo do vultꝰ eiꝰ erubeſcet: ſꝫ cū vide rit filios ſuos oꝑa manuū mearū ī medio ſui ſcīficātes nomē meū. Et ſcīficabūt ſemē iacob: ⁊ deum iſrael p̄dicabūt. Et ſciēt errātes ſpū ītellectū: ⁊ muſitatores diſcēt legē. Ve filij deſertores dicit dn̄s vt faceretꝭ ꝯſiliū ⁊ nō ex me: ⁊ or diremini telā ⁊ nō ꝑ ſpm̄ meū vt adderetꝭ pctm̄ ſuꝑ pc̄tꝫ. Qui am bulatꝭ vt deſcēdatis ī egyptū ⁊ os meū nō īterrogaſtis: ſꝑantes au xiliū ī fortitudīe pharaonis: ⁊ ha bētes fiduciā ī vmbra egypti&. Bethleem ciuitas dei ſūmi ex te exiet dn̄ator iſrl̓: ⁊ egreſſus eiꝰ ſi cut a pͥncipio dierū et̓nitatꝭ ⁊ ma gnificabit̉ ī medio vniuerſe terre: Et pax erit in t̓ra nr̄a dū venerit. ꝟ. Loquet̉ pacē gētibus ⁊ ptās eiꝰ a mari vſqꝫ ad mare. Et. T erit vobis fortitu. Le. iij. do pharaonis ī cōfuſionē ⁊ fidu cia vnibre egypti ī ignominiam. Ierāt enī ī taphnis pͥncipes tui: ⁊ nūcij tui vſqꝫ ad anes peruene rūt. Oēs ꝯfuſi ſūt ſuꝑ ppl̓o ꝗ eis ꝓdeſſe nō poterāt: nō fuerūt ī au xiliū ⁊ ī aliquā vtilitatē: ſꝫ in ꝯfu ſionē ⁊ ī opprobriū. Onus iumē toꝝ auſtri. In terra tribulatiōis ⁊ anguſtie leena ⁊ leo: ex eis vipe ra ⁊ regulus volās: portātes ſuꝑ humeros iumētoꝝ diuitias ſuas ⁊ ſuꝑ gibbum cameloꝝ theſauros ſuos ad ppl̓m ꝗ eis ꝓdeſſe nō po terit. Egyptꝰ eniꝫ fruſtra ⁊ vane auxiliabit̉. Io clamaui ſuꝑ hoc: Suꝑbia tm̄ ē: ꝗeſce. ℟. Qui ven turꝰ ē veniet ⁊ nō tardabit: iā nō erit timor ī finibꝰ nr̄is. Qm̄ ip̄e ē ſaluator nr̄. ꝟ. Deponet oēs ini quitates nr̄as ⁊ ꝓijciēt ī ꝓfundū maris oīa pctā nr̄a. Qm̄. Ser DAtis abūdeqꝫ dixiſſe me cre mo ſcī ambroſij ep̄i. L. iiij. do ſuꝑiori tractatū: quēadmodū cōpti vel nitidi natalē dn̄i ſuſciꝑe debeamꝰ: ⁊ ſuꝑueniētē feſtiuita tē eiꝰ oī ambitiōe retine̓. Retincͣ inqͣꝫ: vt ſi dies natalis eiꝰ trāſcat apd̓ nos: tn̄ ſcīficatiōis eiꝰ beatitu do ꝑmaneat. Hec enim gr̄a nata lis ē dn̄i ſaluatoris vt ī futurū ad p̄deſtinatos trāſeat: ⁊ ī p̄teritum maneat ad deuotos. Oportet er go nos eē ſcītate puros: mundos pudicitia: nitidos honeſtate: vt qͥ diē feſtū aduenire ꝓpinꝗus cer nimꝰ: accuratius īcedamus. ℟. Egypte noli flere qꝛ dn̄ator tuus veniet tibi ante cuiꝰ ꝯſpectū moue bunt̉ abyſſi: Liberare ppl̓ꝫ ſuū de nāu potētie. ꝟ. Ecce veniet dn̄s exercituū deus tuus in poteſtate magna. Liberare. Lco. v. I enī muliercule ſolēt aliqͣs ferias ſuſcepture maculas veſtiū ſuarū aqͣ diluere: cur non magis nos natalē dn̄i excepturi macu las aīaꝝ nr̄arū fletibꝰ abluam. Et ille ꝗdē ſi adeo īfecte res cellu le ſordibꝰ extiterit ꝙ maculas ſo la aqͣ nō purgat: addūt molliciē olei ſaponis etiā acrimoniā. Nos quoqꝫ ſi tā graue fuerit pctm̄ vt minune ſolis fletibꝰ abluat̉: adda mus miẜicordie oleu: acrimoni amqꝫ ieiunij. Nullū enī tā graue delictū ē qd̓ nō purget̉ abſtinen tia: elemoſynis extinguat̉. Ait enī ſcūs ꝓpheta: Sicut aqͣ extinguit ignē: ita elemoſyna extinguit pec catū. ℟. Prope ē vt veniat tep eiꝰ ⁊ dies eiꝰ nō elogabunt̉. Mi ſerebit̉ domꝰ iacob ⁊ iſrael ſalua bit̉. ꝟ. Reuerte v̓go iſrl̓ reuerte̓ ad ciuitates tuas. Miſe. L. vjͣ. Agna eſt ergo elemoſyna q̄ ardētiū criminū globos be niuolentie ſue fonte refrigerat: et quodā largitatis irriguo obruit īcēdia delictoꝝ: vt qͣꝫuis offenſus deꝰ: qͣꝫuis criminibꝰ ꝓuocat co gat̉ liberare elemoſynis quē diſ poſuerat punire peccatis. Cogit̉ etiā a nobis qͦdāmodo: dū cōpel lit̓ ꝓ actibꝰ nr̄is mutare ſentētiā: ⁊ ī vno eodēqꝫ hoīe nūc ſeuerita te iudicis ꝓmoueri nūc pr̄is pie tate blādiri. Pr̄ enī nobis ē de cū bn̄ agimꝰ: iudex nr̄ ē cū pecca .59. mus. Cōpellit̉̓ ergo oꝑbꝰ noſtris dn̄s: vt ſuā nobis miẜicordiā lai giat̉. Atqꝫ iō ip̄e ī euāgelio ſcō di cit. A diebus ioānis baptiſte re gnū celoꝝ cogit̉. ᵐ. Deſcēdet ſic̄ pluuia ī vellus. Oriet̉ ī diebꝰ ei iuſticia ⁊ abūdātia pacis. V. Et adorabūt eū oēs reges: oēs gen tes ẜuiēt ei. Ori. Scd̓ꝫ ioāne. N illo tꝑe: Miſerunt iudei ab hieroſolymis ſacerdotes ⁊ leui tas ad ioānē vt īterrogarēt euꝫ. Tu ꝗs es: ⁊ rel̓. Homei. ſcī greg X huiꝰ nobis pape. L. vij lectiōis v̓bis ſr̄es chariſſi mi ioānis humilitas cōmendat̉. Qui cū tāte v̓tutꝭ eēt vt xp̄s cre di potuiſſet elegit ſolide ſubſiſte̓ ī ſe: ne hūana opinione raꝑet̉ īanit̉ ſuꝑ ſe. Nā ꝯfeſſus ē ⁊ nō negauit Et ꝯfeſſus ē: qꝛ nō ſū ego xp̄s. Sꝫ ꝗ dixit non ſū: negauit plane qd̓ nō erat: ſꝫ nō negauit qd̓ erat: vt vitatē loquēs eiꝰ mēbrū fieret: cu ius ſibi nomē fallacit̉ nō vſurpa ret. Cū ergo nō vult appetere no mē xp̄i factꝰ ē mēbrū xp̄i: qꝛ dū ī firmitatē ſuā ſtuduit hūilit̓ agno ſcere: illiꝰ celſitudinē meruit v̓aci ter obtinere. N. Veni dn̄e ⁊ noli tardare relaxa faciora plebi tue. Et reuoca diſꝑſos in t̓rā ſuā. ꝟ. Excita dn̄e potētiā tuā ⁊ veni vt ſaluos facias nos. Et. Lcō. viij. ☞ Ed cū ex lectiōe alia redem ptoris nr̄i ſnīa admētē re ducit̉: ex huiꝰ nob̓ lectionis v̓bis qō valde īplexa gna̓tur. Alio ꝗp pe ī loco īquiſitꝰ a diſcipul̓ dn̄s de aduētu helie rn̄dit. Helias iā ve .4i nit: ⁊ nō cognouerūt eū: ſꝫ fecerūt ī eo q̄cūqꝫ voluerūt. Et ſi vultꝭ ſci p re ioānes ip̄e ē helias. Reꝗſitus aūt ioānes dixit. Nō ſuꝫ helias. Quid ē hoc fr̄es chariſſimi: qꝛ qd̓ v̓itas affirmat: hoc ꝓph̓a v̓itatis negat. Valde nāqꝫ īter ſe diuerſa ſt̓: ip̄e ē ⁊ nō ſu. Quō ergo ꝓph̓a v̓itatꝭ ē ſi eiuſdē v̓itatis ẜmonibꝰ ꝯcors nō ē. Sꝫ ſi ſb̓tilit̓ vitas ip̄a reꝗrat̉: hoc qd̓ int̓ ſe ꝯͣriū ſonuit qͥ mo ꝯͣriū nō ſit īuenit̉. ℟. Ecce ra dix ieſſe aſcēdet ī ſalutēppl̓oꝝ ip̄ꝫ gētes de p̄cabunt̉. Et erit nomen eiꝰ gl̓ioſū. ꝟ. Dabit ei dn̄s deꝰ ſe dē dauid pr̄is eiꝰ ⁊ regnabit ī do mo iacob ī eternū. Et. L. ix. . D zachariā nāqꝫ de ioānis ꝓmiſſiōe angelus dic̄. Ip̄e p̄ibit an̄ illū ī ſpū ⁊ v̓tute helie. Qui ic circo vēturꝰ ī ſpū ⁊ virtute helie dr̄: qꝛ ſic̄ helias ſcd̓m dn̄i aduētū p̄ueniet: ita ioānes pͥuenit pͥmū: ⁊ ſic̄ ille p̄curſor vēturꝰ ē iudicꝭ: ita iſte p̄curſor factꝰ ē redēptorꝭ. Io annes igit̉ ī ſpūhelias erat: ī ꝑſo na helias nō erat. Qd̓ ergo dn̄s fatet̉ de ſpū hoc ioānes denegat de ꝑſona: qꝛ ⁊ iuſtū ſic erat: vt ⁊ di ſcipl̓is dn̄s ſpūalē de ioāne ſnīaꝫ diceret ⁊ ioānes idē turb̓ carnali bus nō de ſuo ſpū ſꝫ de corpore rn̄ deret. Cōtrariū ergo v̓itati vr̄ eē qd̓ ioānes ſonuit: ſꝫ tn̄ a v̓itatꝭ tra mite nō receſſit. ℟. Docebit nos dn̄s vias ſuas ⁊ ambulabimꝰ ī ſe mitꝭ eiꝰ. Qꝛ de ſyo exibit lex ⁊ ver bū dn̄i de hierl̓ꝫ. ꝟ. Venite aſcen damꝰ ad motē dn̄i ⁊ ad domū dei iacob. Qꝛ. ℟. An̄ ml̓tū tp̄s ꝓph̓a uit ezechiel vidi portā clauſā ⁊ ec ce deꝰ an̄ ſcl̓a ex ea ꝓcedebat ꝓ ſa lute mūdi. Et iterū erat clauſa de mōſtrās v̓ginē: qꝛ poſt partuꝫ ꝑ ma̓ſit v̓go. v. Portā quā vidiſti dn̄s ſolus tranſibit ꝑ illā. Et. ℟. Erūpāt mōtes iocūditatē ⁊ col les iuſticiā. Qꝛ lux mūdi dn̄s cū potētia veniet. ꝟ. De ſyon exibit lex ⁊ v̓bū dn̄i de hierlm. Qꝛ. Ad laū. ⁊ ꝑ hō. ant. Veniet dn̄s ⁊ non tardabit ⁊ illuminabit abſcōdita tenebraꝝ ⁊ maifeſtabit ſe ad oēs gētes al̓. An̄t. Hierlꝫ gaude gau dio magno: qꝛ veniet tibi ſaluator al̓. An̄t. Dabo ī ſyō ſalutē ⁊ ī hie ruſalē gl̓iaꝫ meā al. Ant. Mōtes ⁊ oēs colles humiliabunt̉ ⁊ erūt praua ī directa ⁊ aſꝑa ī vias pla nas: veni dn̄e ⁊ noli tardare alla. An̄t. Iuſte ⁊ pie viuamꝰ expectā tes btām ſpeꝫ ⁊ aduētū dn̄i. Cap. Fr̄es: Gaudete. Ad bn̄. ant. Su per ſoliū dauid ⁊ ſuꝑ regnū eiꝰ ſe debit ī eternū all̓. Ad tertiā cap. Fr̄es: Gaudete. Ad. vj. ca. CCIhil ſolliciti ſitꝭ: ſꝫ ī oī or̄one ⁊ obſecratiōe cūgr̄aꝝ actiōe peti tiōes vr̄e īnoteſcat apd̓ deuꝫ. Ad T pax dei q̄ exuꝑat. ix. capͥ. C oēꝫ ſēſū: cuſtodiat corda ve ſtra ⁊ ītelligētias vr̄as ī xp̄o ieſu dn̄o nr̄o. Ad vsͣ. an̄t. Veniet dn̄s. erci. Ci curel. pͥs. Dixit do. cū rei. de pͥs. Cap̄. Fres: Gaude. Ad. M. ant. Btā es maria q̄ credidi ſti dn̄o: qm̄ ꝑficient̉ ī te q̄ dc̄a ſt̓ tibi a dn̄o al Oro vt. sͣ. Fe. ij. ad bn̄. aijt. Di an̄t. Btāꝫ me dicēt oēs gnātiōes qꝛ ancillā humile̓ reſpexit deus. ye. iij. ad bn̄. ant. Cōſurge ꝯſur ge īducͣ fortitud in ē brachiū dn̄i. P. ant. Eleuare eleuare cō ſurge hierl̓ꝫ: ſolue vīcula colli tui captiua filia ſyō. Fer. iiij. ad bn̄. ant. Pona ī ſyō ſalutē ⁊ ī hierlꝫ gl̓iaꝫ meā al̓. Ad. M. an̄t. Po nēt dn̄o gl̓iaꝫ ⁊ laudē eiꝰ in īſulis nūciabūt: qꝛ ecce veniet ⁊ nō tar dabit. Fe. v. ad bn̄. ant. Cōſolamī ꝯſolamī ppl̓e meꝰ dic̄ deꝰ vr̄. Ad M. ant. Letamini cū hierl̓ꝫ ⁊ ex ultate ī ea oēs gētes ꝗ diligitꝭ eā ī et̓nū. Fe. vjͣ. ad bn̄. ant. Dies dn̄i ſic̄ fur ita ī nocte veniet: ⁊ vos eſto te parati qꝛ qͣ hora nō putatꝭ filiꝰ hoīs veniet. Ad. M. ant. Hoc ē te ſtimoniū qd̓ ꝑhibuit ioānes qui poſt me venit an̄ me factꝰ ē. Sab bato ad bn̄. an̄t. Quō fiet iſtd̓ au gele dei: qꝛ viꝝ ī ꝯcipiēdo nō ꝑtu litaudi maria v̓go xp̄i: ſpūs ſcūs ſuꝑuēiet ī te ⁊ v̓tꝰ altiſſimi obūbra bit tibi. Ad. M. an̄. Dabit ei dn̄s ſedē dauid pr̄is eiꝰ ⁊ regͣbit ī et̓nū Sapi An̄e maiores ad. M. entia qͦ ex ore altiſſimi ꝓdi ſti attīgēs a fine vſqꝫ ad finē fortit̉ ſuauit̉ diſponeſqꝫ oīa: vēi ad docē dū nos viā prudētie. Ad. M. an̄. O adōaī ⁊ dux domꝰ iſrſ̓: ꝗ nioyſi ī igne flāme rubi apparuiſti ⁊ ei ī ſyna lege̓ dediſti: veni ad redimē dū nos ī brachio extēto. E l. O an̄t. O radix ieſſe ꝗ ſtas ī ſignuꝫ ppl̓oꝝ ſuꝑ quē ꝯtinebūt reges os cit dn̄s: pnīam agite appropinqͣ. ſuū: quē gētes dep̄cabunt̉ veni ad bit enī regnuꝫ celoꝝ al̓. Ad. M. liberandū nos iam noli tardare. .60. Ad magͣt. an̄t. O clauis dauid ⁊ ſceptruꝫ domꝰ iſrl̓ ꝗ aꝑis ⁊ nemo claudit claudis ⁊ nemo aꝑit: ve ni ⁊ educ vinctū de domo carcerꝭ ſedētē ī tenebris ⁊ vmbra moriꝭ. Ad magͣt. an̄t. O oriēs ſplēdor lu cis et̓ne ⁊ ſol iuſticie: veni ⁊ illumi na ſedentes in tenebris ⁊ vmbra moriꝭ. Ad magͣt. an̄t. O rex gēti um ⁊ deſideratᵇ earū lapiſqꝫ an gularis ꝗ facis vtraqꝫ vnū: veni ſalua hoīeꝫ quē de limo formaſti. Ad magͣt. an̄t. O emanuel rex et legifer nr̄ ⁊ expectatio gētiū ⁊ ſal uator earū: veni ad ſaluandū nos dn̄e deꝰ nr̄. Iſte ſeptē an̄e ſup̄ſcri pte vltīo die ante vigiliā natꝭ. dn̄i cōplent̉: ita ꝙ quolibet die preter dn̄icas vna illarū cātat̉ ad. M. cū or̄one de dn̄ica etiā ſi quatuor tꝑa fuerint. Et ſi feſtū īteruenerit poſt or̄onē feſti cātat̉ cū or̄one de dn̄ica. Itē noͣ ꝙ de illis ſeſtiuita tibꝰ q̄ celebrant̉ ī illis ferijs aduē tus q̄ habēt laudes ꝓprias ſcias ꝙ poſt or̄onē diei qͥ.ſ. dr̄ de feſto: ſit cōnie. de ſer̄. ⁊ cōpletis oībꝰ de feſto iterū dicant̉ laudes de feria cū qnqꝫ an̄is ⁊ ꝗnqꝫ pſalmis ꝓut mandat̉: abſqꝫ capl̓o hy. ꝟ. ⁊ bn̄. ſꝫ dicto. Laudate dn̄m de celis. cū ſua ant. terminat̉ ibi cū. Fide liū aīe ⁊cͣ. Et nunqͣꝫ ſit cōme. de feria niſi ī aduētu ⁊ qͣdrageſima. N anno illo in quo natiuitas L dn̄i ī dn̄ica venerit: tūc fcr̄. qͣr ta tertie hebdomade aduētus ad laū. ⁊ ꝑ ho. an̄t. Prophete p̄dica. Ad bn̄. Miſſus ē. Ad. M. Ec Ad bn̄. Conſolamini. Ad magͣt. Letamini cū hieruſaleꝫ. Fer̄. vj. ad lau. de p̄s. Ad bn̄. Ex quo fa cta. Ad. M. O ſapientia. Sab bato ad lau. de pͥs. niſi ad cāticū. an̄t. Expectet̉. Ad bn̄. Quo fiet. Ad. M. O adonai. Dn̄ica qͣrta ad lau. ⁊ per ho. an̄t. Canite. ⁊ n̄. Aue maria Ad. M. Ioſeph fili. Fer̄. ij. quarte hebdomade ad laud̓. ⁊ ꝑ ho. an̄t Veniet dn̄s. g bn̄. Egredict̉. Ad. M. O radix. Fer̄. iij. ad lau. ⁊ ꝑ ho. aū̄t. Rora te. Ad bn̄. Tu bēthleem. In ꝑ ad cōmemorationem ant. O cla uis. Fe. iiij. ſeſtū ſcī thome ī matꝭ. cōmemorationē aduētus an̄t. Nolite. An vsͣ. ad cōmemoratio nē an̄t. Oories. Fer̄. v. ad lau I ꝑ ho. an̄t. De ſyō. Ad bn̄. Uigilā te. Ad. M. O rex ge. Fer̄. vj. ad lau. ⁊ ꝑ ho. an̄t. Conſtantes. A bn̄. Ecc̄e co. Ad. M. O emanu el. Sabbato vigilia natꝭ. ad lau. ⁊ ꝑ ho. ant. Iudea ⁊ hieruſalem. N anno illo quo natiuitas do l. mini fer̄. ij. venerit: tūc fer̄. v De cūde hebd̓e ad lau. ⁊ ꝑ ho. an̄t ſyon. Ad bn̄. Uigilate. Ad. M. Qui poſt me. Fer̄. vj. lau. de Ad bn̄. Dicite. Ad. M. Tāl̓ate dn̄o. Sabb̓o lau. de pͥs. Ad bn̄. Leuabit. Ad. M. O ſapiētia. Dn̄ica. iij. ad lau. ⁊ ꝑ ho. an̄t. Ve niet. Ad bn̄. Suꝑ ſoliū. Ad. M. Btā es maria. Fer̄. ij. t̓tie hebd̓e ad laud̓. ⁊ ꝑ ho. ant. Ecce ve. A. bn̄. Egredi. Ad. M. O adonai. Fe. iij. ad lau ⁊ ꝑ ho. an̄t. Rorate ce ancilla Fer̄. v. ad laud̓i de p̓s. ce. Ad bn̄. Tu bethlee. Ad. M. O radix. O radix. Feria. iiij. ad lau. ⁊ per bo. ant. Prophete predi. Ad bn̄. Miſſus eſt. Ad magͣt. O clauis da. Feria. v. feſtū ſcī thome in lau dibꝰ ad cōmemorationē an̄t. No lite. In vsͣ. ad cōmemorationeꝫ an̄t O oriens. Feria. vjͣ. ad lau ⁊ ꝑ ho. aūt. Cōſtātes. Ad bn̄. Ex quo facta. Ad magͣt. O rex gen. Sabbato ad lau. ⁊ ꝑ ho. an̄t. Ca nitetu. Ad canti Expectel̓. Ad bn̄. Ecce cō. Ad magt. O ema nuel. Dn̄ica. iiij. vigilia nati. dn̄i ad lau. ⁊ per ho. an̄t. Iudea ⁊ hie ruſalē. In laudibus ad cōmemo rationem an̄t. Aue maria. I.N anno qͦ natiuitas dn̄i feria iij. venerit: tūc feria. vjͣ. ſcd̓e hebd̓e aduētꝰ ad laū ⁊ ꝑ ho. an̄t. Cōſtā tes eſto. Ad bn̄ Dicite. Ad. M. Cātate do. Sabbato lau. de pſal̓. ad bn̄. Leuabit do. Ad magͣt. O ſapiētia. Dn̄ica. iij. ad lau. ⁊ ꝑ ho. ant Ueniet dn̄s. Ad bn̄. Suꝑ ſo. Ad. M Btā es ma. Feria. ij. ad lau. ⁊ ꝑ ho. aūt. Ecce veni. Ad bn̄. Egrediet̉. Ad magͣt. O adonai. Feria. iij. ad lau. ⁊ ꝑͦ ho. an̄t. Ro rate ce. Ad bn̄. Tu bethleeꝫ. Ad M. O radix. Feria. iiij. ad lau. ⁊ ꝑho. an̄t. Proph̓e p̄di. Ad bn̄. Miſſus eſt. Ad. M. O clauis. Feria. v. ad lau. ⁊ per ho. an̄t. De ſyo. Ad bn̄. Uigilate. Ad magͣt. O oriēs. Feria. vj. feſtū ſcī thome ī lau. ad cōmemorationē an̄t. No liteti. In veſ. aū̄t O rex gē. Sab pectet̉. Ad bn̄. Quō fiet. Ad. M. per ho. an̄t. Canite tu. Ad bn̄. Ec cecōple. Ad. M Aue maria. Fe ria. ij. vigilia nati. dn̄i ad lau. ⁊ ꝑ horas an̄t. Iudea ⁊ hieruſalem. N anno quo natiuitas dn̄i fe Etria. iiij. venerit: tūc ſabbato ſe cūde hebd̓e aduētꝰ lau. de pͥs. Ad cāti. an̄t. Expectet̉. Ad bn̄. Leua bit. Ad. M. an̄t. Ante me factꝰ. Dn̄ica. iij. ad la. ⁊ ꝑ hō. an̄t. Ue niet do. Ad bn̄. Super ſoliū. Ad M. E tā es maria. Feria. ij. lau. de pͥs. Ad bn̄ Dicit dn̄ſ. Ad. M. O ſapia. Feria. iij. ad lau. ⁊ ꝑ ho an̄t. Rorate ce. Ad bn̄. Tu beth. leem. Ad. M. O adonai. Feria iiij. ad lau. ⁊ ꝑ ho. an̄t. Prophete p̄di. Ad bn̄. Miſſus ē. Ad. M. O radix. Feria. v. ad lau. ⁊ ꝑ ho an̄t. De ſyō. Ad bn̄. Uigilate. Ad magͣt O clauis da. Feria. vj. ad laū. ⁊ ꝑ ho. an̄t. Conſtantes eſto. Ad bn̄. Ex quo facta. Ad magͣt. O oriēs. Sabbato feſtū ſcī thome in lau. ad cōmemorationem an̄t. Nolite timere. In veſꝑ. an̄t. O rex gē. Dn̄ica. iiij. ad la. ⁊ ꝑ hoc aūt Canite tuba. Ad bn̄. Aue ma ria. Ad. M. Ioſeph fili. Feria. ij. ad laū. ⁊ ꝑ ho. an̄t. Ecce veniet. Ad bn̄. Ecce cōple. Ad. M. O emanuel. Feria. iij. vigilia nati. ad lan. ⁊ ꝑ hō. aūt. Iudea ⁊ hier. N anno illo quo natiuitas do L mini feria. v. venerit: tūc feria ij. itie hebdomade ad lau. ⁊ ꝑ ho. ant. Ecce veniet. Ad bn̄. Egredie bato lau. de p̓s. Ad cāti. an̄t. Ex tur vir. Ad. M. Btām me di. Fe ria. iij. lau. de p̄s. Ad bn̄. Cōſur O emanuel. Dn̄ica. iiij. ad lau. ⁊ ge. Ad. M. O ſapīa. Feria. iiij. St. ad lau. ⁊ ꝑ ho. an̄t. Prophete pre di. Ad bn̄. Miſſus eſt. Ad. M. O adonai. Feria. v. ad lau. ⁊ per ho. an̄t. De ſyon. Ad bn̄. Uigila te. Ad. M. O radix. Feria. vjͣ. ad lau. ⁊ ꝑ ho. an̄t. Cōſtātes. Ad bn̄. Ex quo facta. Ad. M. O cla uis. Sabbato lau. de pͥs. ad cāti. an̄t. Expectet̉. Ad bn̄. Quō fiet. Ad. M. O oriēs. Dn̄ica. iiij. ad laū. ⁊ ꝑ ho. an̄t Canite tu. Ad bn̄. Noli. In veſꝑ. ad cōmemoratio nē an̄t. Auc maria. Feria. ij. qͣrte emanuel. Fer̄. v. vigilia natꝭ. dn̄i hebd̓e in quā trāſfert̉ feſtū ſcī tho me ī lau. ad cōmemorationē aūt. Dicit dn̄s. In veſꝑ. ad magͣt. O rex gē. Feria. iij. ad lau. ⁊ per ho. an̄t Rorate ce. Ad bn̄. Ecce cōr ple. Ad. M. O emanuel. Feria iiij. vigilia natiuitatis dn̄i ad lau. ⁊ per ho. an̄t. Iudea ⁊ hieruſalē. Cria. vj. venerit: tūc feri a. ij. ter tie hebd̓e aduentꝰ in quā trāſfert̉ ſtātes. Ad bn̄ Ex quo facta. Ad feſtū ſcē lucie virginis in lau. ad cōmemorationeꝫ an̄t. Egrediet̉. Expleto v̓o officio noct̉. icē lucie cū cōmemoratiōe de aduētu dicū tur an̄e lau. de feria ſine nota ſcilꝫ Ecce veni. In vsͣ. ad cōmemora tionē an̄t. Btāꝫ me. Fer̄. iij. lau. de p̓s. Ad bn̄. an̄t Cōſurge. Ad M Eleuare. Fer̄. iiij. lau. de p̄s. Ad bn̄. Miſſus eſt. Ad. M. E ſapīa. Feria. v. ad lau. ⁊ ꝑ hō. an̄t. De ſyon. Ad bene. Vigilate. Ad M.O adonai. Feria. vjͣ. ad lau. ⁊ ꝑ ho. ant. Cōſtātes. Ad bn̄. Ex quo icā. Ad. M. O radix. Sab oato lau. de p̓s. ad cāti. Expectet̉. Ad bn̄ Quō fiet. Ad. MO cla uis da. Dn̄ica. iiij. ad lau. ⁊ ꝑ ho. an̄t Canite tu. Ad bn̄ Aue ma. In veſꝑ. ad cōmemorationē an̄t. Ioſeph fili. Feria. ij. qͣrte hebd̓e reſtū ſcī thome in lau. ad cōmemo rationē an̄t. Nolite. In vsͣ. an̄ O oriēs. Feria. iij. ad lau. ⁊ ꝑ ho. aū̄t Rorate celi. Ad bn̄ Tn bethleeꝫ. Ad. M. O rex gē. Feria. iiij. ad laū. ⁊ ꝑ ho. aūt. Prophete predi. Ad bn̄. Ecce cōpleta. Ad. M. O ad lau. ⁊ ꝑ ho. an̄t Iudea ⁊ hie. N anno qͦ natiuitas dn̄i fab bato venerit: tūc feria. iij. t̓tie hebd̓e ad lau. ⁊ ꝑ ho. an̄t. Rorate celi. Ad bn̄ Tu bethleē. Ad. M. Eleuare. Fer̄. iiij. laud̓. de p̄s. ad bn̄. Miſſus eſt. Ad. M. Ecce an cilla. Feria. v. lau. de p̄s. Ad bn̄. N anno quo natiuitas dn̄i fe Cōſolamini. Ad. M. O ſapīa. Feria. vjͣ. ad lau. ⁊ ꝑ ho. an̄t. Con M. O adonai. Sabbato lau. de pͣs. ad cāti. aūt Expectet̉. Ad bn̄. Quō fiet. Ad. M. O radix. Dn̄i ca. iiij. ad lau. ⁊ ꝑ ho. ant. Canite tu. Ad bn̄. Aue ma. Ad. M. Io ſeph fili. Feria. ij. qͣrte hebd̓e ad laū. ⁊ ꝑ hō. an̄t. Ecce veniet. Ad bn̄. Egrediet̉. Ad. M. O clauis Feria. iij. feſtū ſcī thome in lau. ad cōmemorationem an̄t. Nolite ti In vsͣ. an̄t. O oriēs. Fer̄. iiij. ad laū. ⁊ ꝑ ho. an̄t. Prophete predi. Ad bn̄. Ponā in ſyon. Ad. M. O rex ge. Feria. v. ad lau. ⁊ ꝑ ho an̄t. De ſyo. Ad bn̄. Ecce cōple. Ad. M. O emanuel. Fer̄. vj. vi gilia nat̉. dn̄i ad lan. ⁊ per ho. an̄t. Iudea ⁊ hierl̓m. Feria. i. Lcō. jͣ. Unc ingreſſus ſcribe eis ſuꝑ buxū: ⁊ in libro diligēter ex ara illud. Et erit ī die nouiſſimo in teſtimoniū vſqꝫ in eternū. Po pulus enī ad iracūdiā ꝓuocans eſt: ⁊ filij mēdaces: filij nolentes audire legē dei. Qui dicūt viden tibus nolite videre: ⁊ aſpiciētibꝰ nolite aſpicere nobis ea que recta ſunt. Loquimini nobis placētia videte nobis errores. Auferre a me viā: declinate a me ſemitā: cer ſet a facie nr̄a ſcūs iſrael. Lcō. ij. Propterea hec dicit dn̄s ſanctus iſrael. Pro eo ꝙ reprobaſtis ver bū hoc ⁊ ſperaſtis in calūniā ⁊ tu multū ⁊ innixi eſtis ſuper eo: pro pterea erit vobis iniquitas hec: ſi cut interruptio cadēs ⁊ requiſita in muro excelſo: qm̄ ſubito dum nō ſperat̉ veniet ꝯtritio eius ⁊ cō minuetur ſicut conterit̉ lagena fi guli contritione ꝑualida: ⁊ nō in ueniet̉ de fragmentis eius teſta in qua portet̉ igniculus de incendio aut hauriat̉ parū aque de fouea. Hec dicit dn̄s deus: ſcūs iſrl̓. Si reuertamini ⁊ ꝗeſcatiſ: ſalui eritꝭ. In ſilētio ⁊ ſpe erit fortitudo vr̄a It noluiſtis ſꝫ dixiſtis Lcō. ii. Nequaqͣꝫ ſed ad equos fugiem. Ideo fugietis. Et ſuper veloces aſcēdemꝰ. Ideo velociores erunt qui perſequunt̉ vos. Mille hoīes a facie terroris vniꝰ: ⁊ a facie ter roris ꝗnqꝫ fugietis: donec relinē mini quaſi malus nauis in verti cemotis ⁊ quaſi ſignū ſuꝑ collē. Propterea expectat dn̄s: vt miſe reatur veſtri: ⁊ ideo exaltabit̉ par cens vobis qꝛ deꝰ iudicij dn̄s: bea ti omnes qui expectāt eū. Popu lus enim ſyon habitabit in hieru ſalē. Plorans nequaqͣꝫ plorabis miſerans miſerebit̉ tui: ad voceꝫ clamoris tui ſtatiꝫ vt audierit re ſpondebit tibi. Et dabit tibi dn̄s panē artū ⁊ aquā breuem: ⁊ non faciet euolare a te vltra doctorem tuum. Ad laud̓. ⁊ per horas ant. Cce veniet dn̄s princeps re gum terre beati qui parati ſūt occurrere illi. pͥs. de p̓s. An̄t. Cū venerit filius hoīs putas īue niet fidē ſuper terrā. An̄t. Ecce iā venit plenitudo tꝑis in quo miſit deus filium ſuum in terris. Ar̄ Haurietis aquas ī gaudio de fo tibus ſaluatoris. An̄t. Egrediel̓ dn̄s de loco ſancto ſuo: veniet vt ſaluet populū ſuum. Ad bn̄. an̄ Egredietur virga de radice ieſſe ⁊ replebitur omnis terra gloria dn̄̄i ⁊ videbit omnis caro ſaluta re dei. Ad veſper. an̄t. Inclinauit dn̄s. pͥs. de p̄s. Feria. iij. Lcō. jͣ. T erunt oculi tui videntes preceptorem tuum: ⁊ aures tue audientes verbum poſt tergu monentis. Hec eſt via ambulate in ea ⁊ nō declinetis neqꝫ ad dex teram neqꝫ ad ſiniſtram. Et con taminabis laminas ſculptilium argenti tui: ⁊ veſtimentum con flatilis auri tui: ⁊ diſperges ea ſi cut immundiciam menſtruate. Egredere: et dicēs ei. Et dabi tur ſemini tuo pluuia vbicunqꝫ .623 ſeminaueris in terra: ⁊ panis fru deles īueniant̉. An̄t. Lex ꝑ moy gū terre erit vberrimꝰ ⁊ pinguis. ſen data eſt: gr̄a ⁊ veritas pe ieſū P aſcet̉ in poſſeſſione tua Lcō. ij. in die illo agnus ſpatioſe: ⁊ tauri tui ⁊ pulli aſinoꝝ qui operant̉ ter rā commixtū migma comedēt ſi cut in area ventilatū eſt. Et erunt ſuꝑ oēm montē excelſū ⁊ ſuꝑ oēꝫ collē eleuatū riui curentiū aqua rū in die interfectiōis multoꝝ cū ceciderint turre5. Et erit lux lune ſicut lux ſolis: ⁊ lux ſoliſ erit ſeptē pliciter ſicut lux ſeptē dieꝝ in die qͣ alligauerit dn̄s vulnꝰ ppl̓i ſui ⁊ percuſſurā plage eius ſanauerit. Ecce noniē dn̄i venit de Lcō. iij. lōginquo: ardens furor eiꝰ ⁊ gra uis ad portandū. Labia eius re pleta ſūt indignatione: ⁊ lingua eius qͣſi ignis deuorās. Spūs ei velut torrēs inundās vſqꝫ ad me diū colli ad ꝑdendas oēs gentes in nihilū: ⁊ frenū erroris qd̓ erat in maxillis ppl̓oꝝ. Cāticū erit vo bis ſicut vox ſcīficate ſolēnitatis: ⁊ leticia cordis ſicut qui ꝑgit cuꝫ tibia: vt ītret in montē dn̄i ad for tē iſrael. Et auditā faciet dn̄s glo riā vocis ſue ⁊ terrorē brachij ſui oſtēdet ī cōminatiōe furoris ⁊ flā ma ignis deuorātis. Ad lau. ⁊ Orate celi deſuꝑ horas an̄t. ⁊ nubes pluāt iuſtū aperiat̉ terra ⁊ germinet ſaluatorē. pͥs. de pſal. An̄t. Emitte agnū dn̄e dn̄a torē terre: de petra deſerti ad mō tē filie ſyon. An̄t. Vt cognoſcam dn̄e in terra viā tuā in oībus gen tibꝰ ſalutare tuū. An̄t. Da merce dē ſuſtinentibꝰ te vt ꝓphete tui fi chriſtū facta eſt. Ad bn̄. an̄t. Tu bethleē terra iuda non eris mini ma: ex te eniꝫ exiet dux qui regat ppl̓m meū iſrael. An̄t. Nolite ti mere ꝗnta eniꝫ die veniet ad vos dn̄s veſter. Hec ant. ſi feſtū ſācti thome nō venerit in dn̄ica ſemper in eodē feſto cantal̓ hoc modo. Di cta or̄one feſti cātat̉ tota an̄t. de in de dr̄ Glīa pr̄i. quo dicto iteruꝫ cantat̉ eadē parū altiꝰ: poſtea dr̄ Sicut erat. poſt hoc iterū cantat̓ altiꝰ: deinde dr̄ ꝟ. ⁊ or̄o de dn̄ica Si v̓o dictū feſtū ī dn̄ica venerit: ⁊ qꝛ feſti celebratio tranſferꝭ in ſe quenteꝫ diē: p̄dicta an̄t. cantat̉ in dn̄ica ad bn̄. loco alterius an̄e.ſ. Aue maria. que trāſfert̉ ad magͣt eiuſdē diei. Cātat̉ aūt hoc modo: pͥmo cantat̉ tota ant. deinde dr̄: Bn̄dictus. cuꝫ Gl̓ia pr̄i. poſtea iterū cantat̉ paꝝ altius: deīde dr̄ Sicut erat. ⁊ tertio iterū altiꝰ cā tat̉: ⁊ poſtea dicit̉ or̄o. Si aūt p̄di ctū feſtū venerit in quatuor tꝑibꝰ cātat̉ ſicut predictuꝫ eſt cū or̄one ferie. Ad. M. ant. Maria auteꝫ ꝯſeruabat oīa verba hec ꝯferēs in corde ſuo. Feria. iiij. qͣtuor tēpoꝝ inuitatꝭ. Prope eſt iā dn̄s. Venite adoremus. Iſtud inuitꝭ. cōtinue dicitur in ferialibus diebus vſqꝫ ad vigiliā nati. dn̄i. Scd̓m lucā N illo tꝑe: Miſſus eſt gabri el angelus a deo in ciuitatem galilee cui nomē nazareth: ad vir ginē deſponſatā viro: cui nomen erat ioſeph de domo dauid: ⁊ no mē virginis maria: ⁊ rel̓. Home lia ſācti ambroſij epiſcopi. Lcō. jͣ. Atēt ꝗdē diuina myſteria: I nec facile iuxta ꝓpheticū di ctū ꝗſqͣꝫ hoīum pōt ſcire ꝯſiliū dei. Sed tn̄ ex ceteris factis ⁊ p̄cept dn̄i ſaluatoris poſſumꝰ intelligere hoc ꝓpenſioris fuiſſe ꝯſilij qd̓ potiſ ſimū ea eſt electa vt dn̄m pareret que erat deſpōſata viro. Cur aūt nō anteqͣꝫ deſpōſaret̉ impleta ē? Fortaſſe ne diceret̉ ꝙ ꝯcepiſſet ex adulterio. ℟. Clama in fortitu dine qui annūcias pacē ī hierl̓m: Dic̄ ciuitatibꝰ iude ⁊ habitatori bus ſyon: ecce deus nr̄ quē expe ctabamꝰ adueniet. ꝟ. Suꝑ mō tē excelſū aſcēde tu qui euangeli zas ſyon: exalta in fortitudine vo cem tuam. Dic. Lectio. ij. T bn̄ vtrūqꝫ poſuit ſcriptu ra: vt deſpōſata eſſet ⁊ virgo. Vir go vt expers virilis ꝯſortij videre tur. Deſpōſata ne temerate virgi nitatis adureret̉ infamia cui gra uis aluus corruptele videret̉ inſi gne p̄ferre. Maluit aūt dn̄s ali quos de ſuo ortu qͣꝫ de matris pu dore dubitare: nec putauit ortꝰ ſui fidē matris iniurijs aſtruendaꝫ. Sciebat enī tenerā eſſe virginis verecundiā: ⁊ lubricā famā pudo ris. ℟. Oriet̉ ſtella ex iacob ⁊ ex urget homo ex iſrael ⁊ confringet oēs duces alienigenaruꝫ. Et erit oīs terra poſſeſſio eiꝰ. ꝟ. Et ado rabūt eū omnes reges terre oēs gentes ſeruient ei. Et. Lcō. iij. XEruat̉ itaqꝫ ſcē marie ſicut pudore integra: ita iuiolabi lis opinione virginitas. Oportet enī ſcōs ⁊ ab his teſtimoniū habe reⁱ qui foris ſūt. Nec decuit virgi nibꝰ ſiniſtra opinione viuentibus velamē excuſatiōis relinꝗ ꝙ infa mata qͦqꝫ dn̄i mr̄ videret̉. Quid aūt iudeis: ꝗd herodi poſſet aſcri bi ſi natū viderent̉ ex adulterio ꝑ ſeꝗ? Quēadmodū aūt ipſe diceret Nō veni ſoluere legē: ſꝫ adimple re: ſi videret̉ cepiſſe a legis iniu ria: cū partus īnupte lege dānet̉. Quīetiā locupletior teſtis pudo ris maritꝰ adhibet̉ qui potuiſſet ⁊ dolorē iniurie: ⁊ vindicare oppro brium ſi nō agnoſceret ſacr̄m. ℟. Modo veniet dn̄ator dn̄s. Et no mē eiꝰ emanuel vocabit̉. ꝟ. Oriet̉ in diebꝰ eius iuſticia ⁊ abūdantia pacis. Et. Nota ꝙ ℟ia ſupͣ ⁊ ſub ſcripta qͣrte ꝗnte ⁊ ſexte ferie ſab bati quoqꝫ cū an̄t. de euāgelio ad bn̄. ſemꝑ dicuntur in hebd̓a qua tuor tēpoꝝ ſuis diebꝰ. Si v̓o feſtū ſcī thome aliqͣ dierū p̄dictarū oc currerit rn̄ſoria illiꝰ diei dimittū. tur cū ant. ad bn̄. Qd̓ ſi quatuor tꝑa ī penultinia hebd̓a celebrant̉: tūc loco dictarū an̄aꝝ dicunt̉ ad bn̄. in vltima hebd̓a ſi neceſſe fue rit ille que dicēde erāt in cōſil̓ibꝰ diebꝰ: laudibꝰ in ſuis locis rema nentibꝰ que non mutantur niſi in feſto ſancti thome vt ſupra dictū eſt. Ad laudes ⁊ per horas an̄t. Rophete predicauerunt na ſci ſaluatorē de virgīe maria pͣs. de pſal̓. An̄t. Spūs dn̄i ſuper me euāgelizare pauperibus miſit me. Ant. Propter ſyon nō tace E35 bo donec egredial̓ vt ſplendor in ſtulit. Cōſurget cōtra domū peſſi ſtus eiꝰ. Ant. Ecce veniet dn̄s vt ſedeat cū pͥncipibꝰ ⁊ ſoliū gl̓ie te neat. Ant. Annūciate ppliſ ⁊ dici te: ecce deꝰ ſaluator nr̄ veniet. Ed bn̄. ant. Miſſus ē gabriel āgeluſ ad mariā v̓gīeꝫ deſpōſatā ioſeph Reſta qͥs op̄s deꝰ: vt Oro redēptiōis nr̄e vētura ſolē nitas: ⁊ pn̄tis nobis vite ſubſidia ꝯferat: ⁊ eterne btītudinis pͥmia largiat̉. Per. Et dr̄ ad oēs hor̄ p̄terqͣꝫ in veſꝑ. Ad. M. an̄t. Ec ce anc illa dn̄i fiat mihi ẜꝫ verbū tuū. An̄t. Ioſeph fili dauid noli timere acciꝑe mariā ꝯiugē tuaꝫ: qd̓ enī in ea natū ē: de ſpu ſcō ē al̓. Llidet in turbi/ Fer̄. v. L. j. υ..I. ne ⁊ in lapide grādinis. A voce enī dn̄i pauebit aſſur virga ꝑcuſſus: ⁊ erit trāſitꝰ virge fūda tus quā reꝗeſcere faciet dn̄s ſuꝑ eū. In citharis ⁊ tympanis ⁊ bel lis p̄cipuis expugnabit eos. Pre parata eſt enī ab heri tophet a re ge p̄parata ꝓfūda ⁊ dilatata. Nu trimenta eiꝰ ignis ⁊ ligna multa: flatus dn̄i ſicut torrēs ſulphuris ſuccēdēs eā. Ve qui deſcendūt in egyptū ad auxiliū in eꝗs ſperātes ⁊ habētes fiduciā ſuꝑ qͣdrigis qꝛ multe ſūt: ⁊ ſuꝑ eꝗtibꝰ qꝛ p̄ualidi nimis: ⁊ nō ſūt ꝯfiſi ſuꝑ ſcm̄ iſrl̓: ⁊ dn̄m non reꝗſierūt. ℟. Egrediet̉ dn̄s ⁊ p̄liabit̉ ꝯtra gētes. Et ſta būt pedes eiꝰ ſuꝑ mōtes oliuarū ad oriētē. ꝟ. Et eleuabit̉ ſuꝑ oēs colles ⁊ fluēt ad eū oēs gētes. Et Pſe aūt ſapiēs addu Le. ij. A. xit malū: ⁊ verba ſua non ab moꝝ ⁊ ꝯtra auxiliū oꝑantiū iniꝗ tatē. Egyptꝰ homo ⁊ nō deꝰ: ⁊ ec eoꝝ caro ⁊ nō ſpūs. Et dn̄s incli nabit manū ſuā ⁊ corruet auxilia tor: ⁊ cadet cui p̄ſtat̉ auxiliū: ſil̓qꝫ oēs ꝯſument̉: qꝛ hec dicit dn̄s ad mē. Quō ſi rugiat leo ⁊ catulus leonis ſuꝑ predā ſuā cū occurre. rit ei multitudo paſtoꝝ a voce eo rū nō formidabit: ⁊ a multitudīe eoꝝ nō pauebit: ſic deſcēdet dn̄s exercituū vt p̄liet̉ ſuꝑ montē ſyon ⁊ ſuꝑ collē eiꝰ. ℟. Precurſor ꝓ nobis ingredit̉ agnꝰ ſine macula ẜm ordinē melchiſedech. Ponti fex in eternū factꝰ eſt ⁊ in ſcl̓ꝫ ſcl̓ī. ꝟ. Ip̄e eſt rex iuſticie cuiꝰ gene ratio nō habet finē. Pōti. C. iij. Icut aues volātes: ſic ꝓte get dn̄s exercituū hieruſalē ꝓtegēs ⁊ liberās tranſiens ⁊ ſal uās. Cōuertimini ſicut in ꝓfūdū receſſeratis filij iſrl̓. In die enim illa abijciet vir idola argēti ſui et idola auri ſui q̄ fecerūt vobis nia nus vr̄e in pctm̄. Et cadet aſſur ī gladio nō viri: ⁊ gladius nō hoīs vorabit eum. Et fugiet nō a facie gladij: ⁊ iuuenes eius vectigales erunt. Et fortitudo eius a terrore trāſibit: ⁊ pauebūt fugiētes pͥnci pes eiꝰ. Dixit dn̄s cuiꝰ ignis eſt in ſyon: ⁊ caminꝰ eiꝰ in hierl̓ꝫ. Ecce in iuſticia regnabit rex ⁊ pͥncipes eiꝰ in iudicio preerūt. ℟. Uidebūt gētes iuſtū tuū ⁊ cūcti reges īcly tū tuuꝫ. Et vocabit̉ tibi nomē no uū qd̓ os dn̄i noīauit. ꝟ. Et eris corona gl̓ie in manu dn̄i: ⁊ diade ma regni in manu dei tui. Et vo Eſyo Ad lan. ⁊ ꝑ ho. ant. veniet dn̄s op̄s vt ſaluū fa ciat ppl̓ꝫ ſuū. pͥs. de p̓s. An̄t. Cō uertē dn̄e aliquātulū ⁊ ne tardes venire ad ẜuos tuos. An̄t. De ſyō veniet ꝗ regnaturꝰ ē dn̄s emanu el magnū nomē eiꝰ. An̄t. Ecce de us meꝰ ⁊ honorabo eū deꝰ pr̄is mei ⁊ exaltabo eū. An̄t. Dn̄ſ legifer ni dn̄s rex nr̄ ipſe veniet ⁊ ſaluabit nos. Ad bn̄. an̄t. Uigilate aīo: in ꝓximo ē dn̄s deꝰ nr̄. Ad. M. an̄t. Intuemini quātꝰ ſit gl̓ioſus iſte īgredit̉ ad ſaluādos ppl̓os. Feria Nillo tꝑe: vjͣ. Secūdū lucā. Exurgēs maria abijt in mon tana cum feſtinatione: ⁊ rel̓. Ho melia ſancti ambroſij ep̄i. Leo. jͣ. Orale eſt oībꝰ vt ꝗ fidē exi gūt: fidē aſtruāt. Et ideo an gelus cū abſcōdita nūciaret vt fi des aſtrueret̉ exēplo ſenioriſ femi ne ſteriliſqꝫ ꝯceptū virgini marie nūciauit vt poſſibile deo eē oē qd̓ ei placuerit aſſereret. Ubiaudiuit hoc maria nō qͣſi īcredula de ora culo: nec qͣſi incerta de nūcio: nec qͣſi dubitās de exēplo: ſed qͣſi leta ꝓ voto: religioſa ꝓ officio: feſtina ꝓ gaudio in montana ꝑrexit. ℟. Emitte agnū dn̄c dn̄atorē t̓re. De petra deẜti ad mōtē filie ſyon. ꝟ. On̄de nobis dn̄e miẜicordiā tuā ⁊ ſalutare tuū da nob̓. De. L. ij. Uo enī iā deo plena: niſi ad ſuꝑiora v̓go cū feſtīatiōe co ſcēderet. Neſcit tarda molimina ſpūs ſcī gr̄a. Diſcite ⁊ vos ſcē mu ſleres ſedulitatē quā p̓gnātibꝰ de beatꝭ exhibe̓ cognatꝭ. Mariā q̄ an̄ ſola in ītimis penetralibꝰ v̓ſabat̉: no a publico v̓gītatꝭ pudor: nō a ſtudio aſperitas mōtiū: nō ab offi cio ꝓlixitas itineris retardauit. In mōtana v̓go cū feſtīatiōe vir go officij memor: iniurie īmemor: affectu vigēte nō ſexu relicta pre xit domo. ℟. Rorate celi deſuꝑ ⁊ nubeſpluāt iuſtū. Aꝑiat̉ t̓ra ⁊ ger mīet ſaluatorē. ꝟ. Emitte agnū dn̄e dn̄atorē t̓re: de petra deẜti ad mōtē filie ſyo. Ape. Leo. iij. C Iſcite v̓gīes nō circūcurſa re per alienas edes: nō demorari ī plateis: nō aliqͥs ī publico miſce̓ ẜmones. Maria ī domo ſera feſti nat ī publico. Māſit apud cogna tā ſuā etiā tribꝰ mēſibꝰ. Etenī qꝛ ꝓpt̓ officiū venerat īherebat offō. Māſit tribꝰ mēſibus nō ꝙ domꝰ eā delectaret aliena: ſꝫ qꝛ freq̄ntiꝰ videri in publico diſplicebat ℟. Germīauerūt cāpi he̓mi germē odoris iſrl̓: qꝛ ecce deꝰ nr̄ cū v̓tute veniet. Et ſplēdor eiꝰ cū eo. ꝟ Ex ſyō ſpēs decoris eiꝰ deꝰ nr̄ manife ſte veniet. Et. Ad lau. ⁊ ꝑ ho. ant. Cōſtātes eſtote videbitꝭ auxiliuꝫ dn̄i ſuꝑ vos. pͥs. de p5. An̄t Ad te dn̄e leuaui aīaꝫ meā veni ⁊ eripe me dn̄e ad te ꝯfugi. An̄t. Vēi dn̄e ⁊ noli tardare relaxa faciora ple bi tue iſrl̓. Ant Deꝰ a libano veni et ⁊ ſplēdor eiꝰ ſic̄ lumē erit. An̄t. Ego aūt ad dn̄ꝫ aſpiciā ⁊ expecta bo deū ſaluatorē meū. Ad dn̄. aut. Ex qͦ facta eſt vox ſalutatiōis tue ī auribꝰ meis: exultauit ī gaudio infans in vtero meo all̓a. Or̄o. 164 Xcita q̄s dn̄e potentiā tuā ⁊ veni: vt hi ꝗ ī tua pietate ꝯfi dūt: ab oīcitius aduerſitate libe rent̉. Qui vi. Et dicit̉ ad oēs ho. preter qͦꝫ in veſꝑ. Nota ꝙ hec an̄t. Ecce cōpleta. ſemꝑ dr̄ ad bn̄. vl. timo die an̄ vigiliā nati. dn̄i. Et ſi ꝯtingat dici ī dn̄ica an̄t. Aue ma ria. dr̄ ad magͣt. eadē die an̄t. Ec ce cōpleta ſūt oīa q̄ dicta ſūt ꝑ an gelū de virgīe maria. Sabbato Nno. xvo. īperij ty/ ẜꝫ lucā. berij ceſaris ꝓcurāte pōtio pilato iudeā: ⁊ rel̓. Hom̄. grego. Edēptoris p̄curſor Lcō. jͣ .L quo tꝑe verbū predicatiōis acceꝑit: memorate romane reipu blice pͥncipe ⁊ iudee regibus deſi gnat̉ cū dicit̉. Anno. xv. īperij ty berij ceſaris ꝓcurāte pōtio pila to iudeā: tetrarcha aūt galilee he rode: philippo aūt fr̄e eius tetrar cha ituree ⁊ traconitidis regiōis ⁊ liſania abiline tetrarcha: ſb̓ pͥn cipibꝰ ſacerdotū anna ⁊ caypha: factū eſt v̓bū dn̄i ſuper ioannē ęa charie filiū in deẜto. Ꝙꝛ enī illum p̄dicare venerat ꝗ ex iudeis quoſ dā ⁊ multos ex gētibꝰ redēptur erat: ꝑ reges gentiū ⁊ pͥncipes iu deoꝝ p̄dicatiōis eiꝰ tꝑa deſignan tur. ℟. Egrediet̉ virga de radice ieſſe ⁊ flos de radice eiꝰ aſcendet. Et erit iuſticiā cingulū lūboꝝ eiꝰ ⁊ fides cinctoriū renum eius. ꝟ. Et reꝗeſcet ſuꝑ eū ſpūs dn̄i: ſpūs ſapiētie ⁊ intellectus: ſpiritus cō ſilij ⁊ fortitudīs. Et erit. Lco. ij. Uia aūt gētilitas colligēda erat ⁊ iudea ꝓ culpa ꝑfidie diſꝑgenda: ipſa quoqꝫ deſcriptio t̓reni pͥncipatꝰ oſtēdit. Qm̄ ⁊ ī ro mana republica vnꝰ p̄fuiſſe deſcri bit̉: ⁊ ī iudee regno ꝑ quartā par tē plurimi principabant̉. Voce et enī redēptoris nr̄i dr̄. Oē regnū ī ſeip̄ꝫ diuiſū deſolabit̉. Liq̄t ergo ꝙ ad finē regni iudea ꝑuenerat: que tot regibꝰ diuiſa ſubiacebat. Aꝑte quoqꝫ nō ſolū ſub ꝗbꝰ regi bus: ſꝫ ſub ꝗbꝰ etiā ſacerdotibus actū ſit demōſtrat̉: vt qꝛ illū ioan nes baptiſta p̄dicaret qui ſil̓ rex ⁊ ſacerdos exiſteret: lucas euāge liſta p̄dicatiōis eiꝰ tꝑa ꝑ regnū ⁊ ſacerdotiū deſignaret. Et venit in oēꝫ regionē iordanis p̄dicās ba ptiſmū penitētie in remiſſionē pec catoꝝ. ℟. Radix ieſſe ꝗ exurget iudicare gēteꝫ: ī eū gētes ſꝑabūt. Et erit nomē eiꝰ bn̄dictū in ſecl̓a. ꝟ. Suꝑ ip̄m ꝯtinebūt reges os ſuum: ip̄m gētes dep̄cabunt̉. Et. Unctis gētibꝰ liq̄t Lcō. iij. A qꝛ ioānes baptiſmū peniten tie nō ſolū p̄dicauit: verūetiā qui buſdā dedit: ſꝫ tn̄ baptiſmū ſuū in remiſſionē pctōꝝ dare nō potuit. Remiſſio etenī pctōꝝ in ſolo no bis baptiſmo xp̄i tribuit̉. Notan dū itaqꝫ ꝙ dr̄ p̄dicās baptiſmuꝫ pnīe in remiſſionē pctōꝝ: qm̄ ba ptiſmuꝫ qd̓ pctā ſolueret qꝛ dare nō pot̓at p̄dicabat: vt ſicut incar natu verbū pr̄is p̄currebat verbo p̄dicatiōis: ita baptiſmuꝫ pnīe q̄ pctā ſoluunt̉ p̄curreret ſuo baptiſ mate: quo pctā ſolui nō poſſūt: vt qꝛ eiꝰ ẜmo p̄currebat pn̄tiā redē ptoris: ip̄ꝫ quoqꝫ eius baptiſma p̄cedēdo fieret vmbra v̓itatis. ℟. Ecce radix. Reꝗre in dn̄ica p̄te rita. An̄t. Expectet̉ ſic̄ pluuia elo quiū meū ⁊ deſcēdat ſuꝑ nos ſicut ros deus nr̄. pͥs. Audite. Ad bn̄. ant. Quo fiet iſtud angele dei: qꝛ viꝝ ī ꝯcipiēdo nō ꝑtuli: audi ma ria v̓go xp̄i: ſpūs ſcūſ ſuꝑueniet ī te ⁊ virtꝰ altiſſimi obūbrabit tibi. Eus ꝗ cōſpicis qꝛ ex Or̄o. nr̄a pͥuitate affligimur: ꝯce de ꝓpitiꝰ: vt ex tua viſitatiōe ꝯſo lemur. Qui vi. Et dr̄ ad hor̄. tm̄. Rēs: Sic nos Ad veſ. Cap̄. l exiſtimet hō vt mīſtros xp̄i ⁊ diſpēſatores miſterioꝝ dei: hic iā q̄ritur īter diſpenſatores vt fi delis quis īueniatur. Or̄o. Acita q̄s dn̄e potētiā tuaꝫ ⁊ veni ⁊ magna nobis v̓tute ſuccur re: vt ꝑ auxiliū gr̄e tue qd̓ nr̄a pec cata p̄pediūt īdulgētie tūc ꝓpitia tionis acceleret. Qui vi. Dn̄ica iiij. ad matutꝭ. inuītatꝭ. Ecce veni et rex. Occurramꝰ obuiā ſaluato ri nr̄o. pͥs. Venite. Lco. jͣ. ¶ Aceāt ad me inſule: ⁊ gēteo mutēt fortitudinē. Accedāt ⁊ tūc loquant̉ ſimul ad iudiciū appro pinq̄mꝰ. Quis ſuſcitauit ab oriē te iuſtū: vocauit eū vt ſequeret̉ ſe. Dabit ī ꝯſpectu eiꝰ gētes: ⁊ regēs obtinebit. Dabit qͣſi puluere gla dio eiꝰ: ⁊ ſicut ſtipulā vēto raptā arcui eius. Perſequet̉ eos: trāſi bit ī pace: ſemita pedibꝰ eiꝰ nō ap parebit: ꝗs hec oꝑatꝰ ē ⁊ fec̄ vocāſ gnātiones ab exordio. Ego dn̄s pͥmꝰ ⁊ nouiſſimꝰ ego ſū. ℟. Cani te tuba in ſyō vocate gētes annū ciate ppl̓is ⁊ dicite. Ecce deus ſal uator nr̄ adueniet. ꝟ. Annuncia te ⁊ auditum facite: loquimini et clamate. Ecce deꝰ. Lcō. ij. ¶Iderūt īſule ⁊ timuerūt: ex trema terre obſtupuerūt ⁊ acceſ ſerūt. Vnuſꝗſqꝫ ꝓximo ſuo auxi liabit̉ ⁊ fr̄i ſuo dicet: Confortare. Cōfortauit faber erariꝰ: ꝑcutiēs malleo eū ꝗ cudebat tūc tꝑis: di cēs: glutio bonū ē: ⁊ ꝯfortauit eū clauis vt non moueret̉. Et tu iſrl̓ ẜuꝰ meꝰ iacob quē elegi: ſemē abra hā amici mei in quo apphēdi te ab extremis t̓re: ⁊ a lōginꝗs eius vocaui te: ⁊ dixi tibi ẜuꝰ meꝰ es tu elegi te ⁊ nō abieci te ne timeas: qꝛ ego tecū ſū: ne declines: qꝛ ego deꝰ tuꝰ. Cōfortaui te ⁊ auxiliatus tui ſū: ⁊ ſuſcepit te dexta iuſti mei. ℟. Nō auferet̉ ſceptrū de iuda et dux de femore eiꝰ donec veniat ꝙ mittēdus eſt. Et ip̄e erit expecta tio gētium. ⁊. Pulchriores ſūt oculi eius vino ⁊ dentes eiꝰ lacte candidiores. Et. Lcō. iij. Cce ꝯfidentur ⁊ erubeſcet oēs ꝗ pugnāt aduerſū te: erūt qͣſi no ſint. Et ꝑibūt viri ꝗ ꝯtradicūt tibi: q̄res eos ⁊ nō īuenies: viros rebelles tuos. Erūt qͣſi nō ſint: et veluti ꝯſūptio hoīs bellātis aduer ſū te: qꝛ ego dn̄s deꝰ tuus appͥhen dēs manū tuā dicēſqꝫ tibi. Ne ti meas qꝛ ego adiuui te. Noli timeͣ v̓mis iacob: ꝗ mortui eſtis ex iſrl̓. Ego auxiliatꝰ ſū tui dicit dn̄s: et redēptor tuꝰ ſcūs iſrl̓. Ego poſui te qͣſi plauſtꝝ trituras nouū habes roſtra ſerrātia. Triturabis mon .65. ces ⁊ cōminues: ⁊ colles qͣſi pul uerē pones. Vētilabis eos ⁊ vēt tollet: ⁊ turbo diſꝑget eos. Et tu exultabis in dn̄o: ⁊ in ſcō iſrl̓ leta beris. ℟. Me oportet minui: illū aūt creſcere: ꝗ poſt me venit ante me factꝰ eſt. Cuiꝰ nō ſū dignꝰ cor rigiā calciamēti eius ſoluere. ꝟ. Ego baptizaui vos aqua: ille aūt bapticabit voſ ſp̄ū ſcō. Cuiꝰ. Ser mo ſcī auguſtini epiſcopi. L. iiij. Os inqͣꝫ ꝯuenio o iudei qui Avſqꝫ in hodiernū diē negatiſ filiū dei. Nōne vox vr̄a eſt illa qn̄ videbatis eū miracula facienteꝫ: atqꝫ tentātes dicebatis quouſqꝫ aīas nr̄as crucias: ſi tu es chriſt dic nobis palā; Ille aūt ad ꝯſide rationē miraculoꝝ vos mittebat dicēs: oꝑa q̄ ego facio ip̄a teſtīo niū̓ ꝑhibēt de me: vt xp̄o teſtimo niū dicerēt nō v̓ba ſꝫ facta. Vos aūt nō agnoſcētes ſaluatorē qui oꝑabat̉ ſalutē in medio terre vr̄e: adijciētes in malo aiſtis. Tu de te ip̄o teſtimoniū dicis: teſtimoniū tuū nō eſt verū. ℟. Naſcet̉ nobis paruulus ⁊ vocabit̉ deꝰ fortꝭ. Ip̄e ſedebit ſuꝑ thronū dauid pr̄is ſui ⁊ regnabit. Cuiꝰ ptās ſuꝑ humeꝝ eiꝰ. ꝟ. In ip̄o bn̄dicent̉ oēs trib tͣre oēs gētes ẜuient ei. Ip̄e. Le. Ed ad hec ille ꝗd vobis. v. rn̄derit aduertere noluiſtis Nōne ſcriptū ē ī lege vr̄a ꝙ duo rū hoīum teſtimoniū veꝝ ſit? Pre uaricatores legis intēdite legeꝫ. Teſtimoniū q̄ritis de xp̄o. Pro cedant de lege vr̄a nō tm̄ duo ſed etiā plures teſtes xp̄i: ⁊ ꝯuincāt auditores legis ⁊ non factores. Dic yſaia teſtīoniuꝫ de xp̄o: Ecce inꝗt virgo in vtero ꝯcipiet ⁊ pa riet filiū ⁊ vocabit̉ nomē eiꝰ ema nuel: qd̓ eſt interpretatū nobiſcū deus. Accedat ⁊ aliꝰ teſtis. Dic et tu hieremia teſtimonium de xp̄o. Hic eſt inꝗt deꝰ nr̄ ⁊ nō eſtimabil̉ aliꝰ ad illu. Hic adīuenit oēꝫ viā ſcīe ⁊ dedit eā iacob puero ſuo et iſrl̓ dilecto ſuo. Poſt hec ī terris viſus eſt ⁊ cū hoībꝰ ꝯuerſatꝰ ē. ℟. Ecce iaꝫ venit plenitudo tꝑis: in quo miſit deꝰ filiū ſuū in terris: na tū de virgīe factū ſub lege: Vt eos qui ſub lege erant redimeret. ꝟ. Propt̓ nimiā charitatē ſuā qua dilexit nos deꝰ: filiū ſuū miſit ī ſi militudinē carnis pctī. Vt. L. vj. Cce duo teſtes idonei ex le Age vr̄a quoꝝ teſtimonio nō ſūt cōpuncta corda vr̄a. Sꝫ ⁊ ali atqꝫ alij ex lege vr̄a xp̄i teſtes in troducant̉: vt frōtes inimicoꝝ du riſſime ꝯterant̉. Veniat ⁊ ille da niel ſcūs iuuenis ꝗdeꝫ etate: ſeni or v̓o ſcīa ac māſuetudine: cōuin cat oēs falſos teſtes: ⁊ ſicut ꝯuin cit ſeniores īpudicos: ita ſuo teſti monio xp̄i cōterat inimicos. Dic ſcē daniel dic de xp̄o qd̓ noſti. Cū venerit inꝗt ſcūs ſcoꝝ ceſſabit vn ctio vr̄a. ℟. Uirgo iſrl̓ reuertere ad ciuitates tuas: Vſqꝫ quo dolēs auerteris: generabis dn̄ꝫ ſaluato rē oblationē nouā ī terrā: ambu labūt hoīes ī ſaluationeꝫ. ꝟ. In charitate ꝑpetua dilexi te: ideo at traxi te miẜās tui. Uſ. Scd̓ꝫ .C. Nno. xvo. īperij tyberij lucā. ceſariſ ꝓcurātę potio pilato iude am: ⁊ rel̓. Hom. ſcī gre. pͣp. L. vij Icebat ioānes ad turbas que exibāt vt baptizaren tur ab eo. Genimina viꝑaꝝ quis on̄dit vobis fugere a vētura ira: Uētura enī ira ē aīaduerſatio vl tiōis extreme quā tūc pctōr fuge̓ nō valet: qui nūc ad lamēta pnīe nō recurrit. Et notādū ꝙ male ſo boles maloꝝ parētū actiōes imi tātes genimīa viꝑaꝝ vocant̉: qꝛ ꝑ hoc ꝙ bonis īuidēt eoſqꝫ perſe quunt̓: ꝙ ꝗbuſdā mala retribuūt ꝙ leſiōes ꝓxīs exꝗrūt: qm̄ in his oībꝰ prioꝝ ſuoꝝ carnaliū vias ſe quunt̉: qͣſi venenati filij de venena tis parētibꝰ nati ſūt. ᵐ. Iuraui di cit dn̄s vt vltra iā nō iraſcar ſuꝑ terrā: mōteſ enī ⁊ colleſ ſuſcipiēt iuſticiā meā. Et teſtm̄ pacis erit ī hierlꝫ. ꝟ. Iuxta eſt ſalus mea vt peniat ⁊ iuſticia vt reuelet̉. Et. Ed qꝛ iā peccauimꝰ L. viij. O qꝛ vſu male ꝯſuetudīs īuolu ti ſumꝰ: dicat nob̓ ꝗd faciēdū ſit: vt fugere a vētura ira valeamus. Seꝗt̉: Facite ergo fructꝰ dignos pnīe. In ꝗbꝰ v̓bis notandū ē ꝙ amicꝰ ſpōſi nō ſolū fructꝰ pnīe: ſꝫ dignos pnīe admonet eſſe facien dos. Aliud eſt nanqꝫ fructū pnīe facere: aliud dignuꝫ pnīe facere. Vt enī ẜꝫ dignos pnīe fructꝰ loqͣ mur: ſciendū qꝛ ꝗſꝗs illicita nul la cōmiſit huic iure ꝯcedit̉ vt lici tis vtat̉: ſicqꝫ pietatis oꝑa faciat vt tn̄ ſi noluerit ea que mūdi ſunt nō relinquat. ℟. Nō diſcedimꝰ a te viuificabiſ nos dn̄e ⁊ nomē tuū īuocabimꝰ. On̄de nobiſ faciē tuā ⁊ ſalui erimꝰ. ꝟ. Memēto noſtri dn̄e ī bn̄placito ppl̓i tui viſita nos ī ſalutari tuo. On̄de. Le. ix. I T ſiꝗs in fornicatiōis culpa vel forte qd̓ grauiꝰ ē: in adulterio lapſus ē: tāto a ſe licita dꝫ abſcin dere qͣꝫto ſe memīt ⁊ illicita ꝑpe traſſe. Neqꝫ enī par fructꝰ eē bo ni oꝑis debet eiꝰ ꝗ minus ⁊ eius ꝙ ampliꝰ deliꝗt: aut eiꝰ ꝗ ī nullis et eiꝰ ꝗ ī ꝗbuſdā facinoribꝰ cecidit. Per hoc ergo ꝙ dicit̉ facite fru ctꝰ dignos pnīe vniuſcuiuſqꝫ ꝯſci entia ꝯuenit̉: vt tāto maiora q̄rat bonoꝝ opeꝝ lucra ꝑ pnīaꝫ: quāto grauiora ſibi ītulit dāna ꝑ culpā h. Intuemini quātꝰ ſit iſte ꝗ īgre dit̉ ad ſaluādas gētes ip̄e eſt rex iuſticie. Cuiꝰ gnatio nō hēt finē. ꝟ. Precurſor pro nobis īgredit̉ ẜm ordinē melchiſedech potifex factꝰ ī eternū. Cuiꝰ. Ad la. ⁊ per ho. an̄t. Canite tuba ī ſyo qꝛ ꝓpe ē dies dn̄i ecce veniet ad ſaluādum nos all̓a al̓. An̄t. Ecce veniet deſi deratꝰ cunci gētibꝰ ⁊ replebit̉ gl̓ia domꝰ dn̄i al̓. ⁊nt. Erūt pͣua ī dire cta ⁊ aſꝑa ī vias planas: veni dn̄e ⁊ noli tardare all̓a. Ant. Dn̄s ve niet occurrite illi dicētes magnū principiū ⁊ regni eiꝰ nō erit finis deus fortis dn̄ator pͥnceps pacis all̓a all̓a. An̄t. Omp̄s ſermo tuꝰ dn̄e a regalibꝰ ſedibꝰ veniet all̓a. Ad bn̄. ant. Aue maria gr̄a plena dominꝰ tecū bn̄dicta tu in mulie ribꝰ al̓. Ad. iij. capͥ. Fr̄es ſic nos. Ihi auteꝫ pro Ad. vj cap̄. minimo eſt vt a vobis iudi cer: aut ab humano die: ſed neqꝫ meipſū iudico. Ad nonam. Cap. .§6. illumīabit abſcōdita tenebrarū ⁊ manifeſtabit ꝯſilia cordiū ⁊ tunc laus erit vnicuiqꝫ a deo. Ad vsͣ. ant. Canite tu. cuꝫ rel̓. p̄s. Dixit do. cū rel. Capͥ. Fr̄es: ſic nos. Ac masͣt. an̄t. Ioſeph fili dauid noli time̓ acciꝑe mariā ꝯiugē tuā: qd̓ enī ī ea natū ē de ſpū ſcō ē al̓. An̄t Aue maria. vt. sͣ. Infra hebd̓aꝫ Geni ⁊ pauꝑes q̄runt L. jͣ. Aaqͣs ⁊ nō ſūt: līguaᵛ eorū ſiti aruit. Ego dn̄s exaudiā eos: de iſrl̓ nō derelinquā eos. Aꝑiā in ſū mis collibꝰ flumīa: ⁊ in medio cā poꝝ fōtes. Ponā deẜtū in ſtagna aqͣrū: ⁊ t̓rā iuiā ī riuos aqͣrū. Da bo in ſolitudine cedrū ⁊ ſpinaꝫ et myrthū ⁊ lignū oliue: ponā in de ſerto abietē vlmū ⁊ buxū ſimul vt videāt ⁊ ſciāt ⁊ recogitēt ⁊ ītelli gāt pariter: quia manus dn̄i fecit hec: ⁊ ſcūs iſrl̓ creauit illud. L. ij. Prope facite iudicium vr̄m dicit dn̄s: afferte ſiꝗd forte habetꝭ. Di xit rex iacob: Accedāt ⁊ nūcient nobis q̄ vētura ſūt. Priora q̄ fue rūt nūciate: ponemꝰ cornr̄ꝫ ⁊ ſcie mꝰ nouiſſima eoꝝ: ⁊ q̄ vētura ſūt īdicate nobis. Annūciate q̄ vētu ra ſūt in futuꝝ: ⁊ ſciemꝰ qꝛ dij eſtis vos. Bn̄ quoqꝫ aut male ſi poteſtꝭ facite ⁊ loqͣmur ⁊ videamꝰ ſimul. Ecce vos eſtis ex nihilo: ⁊ opus veſtrum ex eo qd̓ nō eſt abomina tio eſt qui elegit vos. Lectio. iij. Suſcitaui ab aꝗlone ⁊ veniet ab ortu ſolis. Vocabit nomē meū et adducet magiſtratꝰ qͣſi lutū ⁊ ve ditis in mare ⁊ plenitudo eiꝰ īſuTaqꝫ nolite ante tēpus iudica lut plaſtes ꝯculcās humū. Quis Tre quoaduſqꝫ veniat dn̄s ꝗ et annūciauit ab exordio vt ſciamꝰ: ⁊ a pͥncipio vt dicamꝰ iuſtꝰ ē. Nō eſt neqꝫ annūciās neqꝫ p̄dicans neqꝫ audiēs ẜmones vr̄os. Pri mus ad ſyō dicet: ecce adſū: ⁊ hie ruſalē euāgeliſtā dabo. Et vidi ⁊ nō erat neqꝫ ex iſtis ꝗſqͣꝫ ꝗ inirei ꝯſiliū: ⁊ īterrogatꝰ rn̄deret verbū. Ecce oēs iniuſti ⁊ vana oꝑa eoꝝ: vētus ⁊ inane ſimulacra eorum. Cce ẜuꝰ meꝰ: ſuſci Lcō. jͣ. Apiā eū electꝰ meꝰ: cōplacuit ſibi ī illo aīa mea. Dedi ſpm̄ meū ſuꝑ eū: iudiciū gētibꝰ ꝓferet. Nō clamabit neqꝫ accipiet perſonam neqꝫ audiet̉ foriſ vox eiꝰ. Calamū qͣſſatū nō ꝯteret: ⁊ linū fumigans nō extiguet. In v̓itate educet iu diciū. Nō erit triſtis neqꝫ turbū lētus donec ponet ī t̓ra iudiciū. ⁊ legē eiꝰ īſule expectabūt. Lcō. ij. Hec dicit dn̄s deꝰ creās celos et extēdēs eos: firmās t̓rā ⁊ qͥ ger mināt ex ea dans flatū ppl̓o ꝗ eſt ſuꝑ terrā ⁊ ſpm̄ calcātibꝰ eā. Ego dn̄s vocaui te ī iuſticia ⁊ app̄hen di manū tuā. Et ẜuaui te: ⁊ dedi te ī feduſ ppl̓i ⁊ ī lucē gētiū vt ape rires oculos cecoꝝ: ⁊ educeres de ꝯcluſione vinctū: ⁊ de domo carce ris ſedētes in tenebris. Ego dn̄s hoc ē nomē meū. Glīam meā alt̓i nō dabo: ⁊ laudē meā ſculptilibꝰ Que pͥma fuerūt ecce venerūt no ua qͦqꝫ ego annūcio anteqͣꝫ orian tur audita vobis faciā. Lcō. iij. Cātate dn̄o canticū nouū: laus eiꝰ ab extremis terre. Qui deſceu cedar. Laudate habitatores pe tre: de vertice mōtium clamabūt. Ponēt dn̄o gliaꝫ: ⁊ laudē̄ eiꝰ in īſulis nūciabūt. Dn̄s ſicut fortis egrediet̉: ſic̄ vir p̄liator ſuſcitabit celū. Vociferabit̉ ⁊ clamabit ſuꝑ inimicos ſuos ꝯfortabit̉. Tacui ſi ſilui patiēs fui ſic̄ parturiēſ loqͣr. Iſſipabo ⁊ abſor/ Itē. L. jͣ. bebo ſimul deẜtos faciā mō tes ⁊ colles ⁊ oē germē eoꝝ exſic cabo. Et ponā flumīa in īſulas: ⁊ ſtagna arefaciā. Et ducā cecos ī viā quā neſciūt: ⁊ ī ſemitis quas ignorauerūt ambulare eos faciā. Ponā tenebras eoꝝ corā eis ī lu cē ⁊ pͣua ī recta. Hec v̓ba feci cis ⁊ nō dereliꝗ eos ꝯuerſi ſt̓ retrorſū. Cōfundant̉ ꝯfuſiōe qui Lcō. ij. ꝯfidūt in ſculptili: ꝗ dicūt ꝯflatili vos dij nr̄i. Surdi audite: ⁊ ceci ītuemini ad vidēdū. Quis cecus niſi ẜuꝰ meꝰ: ⁊ ſurdus niſi ad quē miſi nūcios meos? Quis cecꝰ niſi ꝗ venūdatꝰ eſt. Et ꝗs cecꝰ niſi ẜu dn̄i: Qui vides multa: nonne cu ſtodies: Qui aꝑtas habes aureſ nōne audies? Et dn̄s voluit vt ſcī ficaret eū ⁊ magnificaret legem ⁊ extolleret. Ip̄e aūt ppl̓s direptꝰ ⁊ vaſtatꝰ: laq̄us venatoꝝ oēs: ⁊ ī domibꝰ carceꝝ abſcōditi ſūt. Le. Facti ſūt in rapinā nec eſt ꝗ iij. eruat: in direptionē: ⁊ nō eſt ꝗ di cat redde. Quis eſt in vobis ꝗ au diat hoc: attēdat ⁊ auſcultet futu ra. Quis dedit in direptionē 1a cob ⁊ iſrl̓ vaſtātibꝰ. Nonne dn̄s Ie habitatores eaꝝ. Letel̓ de ẜtū ⁊ ip̄e cui peccauimꝰ: Et noluerūt in ciuitates eiꝰ: in domibꝰ habitabit vijs eiꝰ ambulare ⁊ nō audierunt legē eiꝰ. Et effudit ſuꝑ eū īdigna tionē furoris ſui ⁊ forte bellū. Et cōbuſſit eū ī circuitu ⁊ nō cogno uit: ⁊ ſuccendit eū ⁊ nō intellexit. T nūc hec dic̄ dn̄s Itē. L. jͣ. ¶ A creās te iacob ⁊ formās te iſrael. Noli timere: qꝛ redemi te ⁊ vocaui te noīe tuo. Seruꝰ meꝰ es tu. Cū trāſieris ꝑ aqͣs tecū ero: ⁊ flumīa nō operiēt te. Cū ambula ueris in igne nō cōbureris: ⁊ flā ma nō ardebit in te: qꝛ ego dn̄s de us tuꝰ ſcūs iſrl̓ ſaluator tuꝰ. Dedi ꝓpitiationē tuā egyptū ethiopiā ⁊ ſaba ꝓ te: exquo honorificabilis ſcūs es in oculis meis ⁊ gl̓ioſus ego dilexi te. Et dabo homines ꝓ te: ⁊ populos pro aīa tua. Noli ti mere quia ego tecū ſum. Lcō. ij. Ab oriēte adducā ſemē tuū ⁊ ab occidēte ꝯgregabo te. Dica aꝗlo ni da: ⁊ auſtro noli ꝓhibe̓. Affer filios meos de lōginqͥ: ⁊ filias me as ab extremis t̓re. Et oēm ꝗ īuo cat nomē meū ī gl̓iaꝫ mea creaui eū: formaui eū ⁊ feci eū. Educ fo ras ppl̓m cecū ⁊ oculos habētē: ſurdū ⁊ aures ei ſūt. Oēs gentes ꝯgregate ſūt ſil̓ ⁊ collecte ſūt trib Quis in vobis annūciet L. iij. iſtud: ⁊ q̄ pͥma ſūt audire vos faci et: Dent teſtes eoꝝ ⁊ iuſtificent̉ et audiāt ⁊ dicant. Vere vos teſtes mei dicit dn̄s ⁊ ſeruꝰ meus queꝫ elegi: vt ſciatis ⁊ credatis ⁊ ītelli gatis qꝛ egoip̄e ſū. An̄ me nō eſt formatꝰ deꝰ ⁊ poſt me nō erit. Ego ſū dn̄s: ⁊ nō eſt abſqꝫ me ſaluator 67 Ego annūctaui ⁊ ſaluaui auditū rel̓. Homelia origenis. Lectio. jͣ. feci ⁊ nō fuit in vobis alienꝰ. Vos teſtes mei dicit dn̄s: ⁊ ego deꝰ et ab initio egoip̄e: ⁊ nō eſt ꝗ de ma nu mea eruat. Oꝑabor ⁊ ꝗs auer tet illud: Hec dicit dn̄s redēptor veſter ſcūs iſrael. Nō ꝙ ſi vigilia natꝭ. dn̄i venerit in dn̄ica: officiuꝫ ſit hoc modo. Inuitatꝭ. de vigilia. Dym. de aduētu. an̄c p̄s. ꝟ. lec. ⁊ ℟. in. j. ⁊. ij. noct̉. de dn̄ica. In. iij. v̓o noct̉. an̄e ⁊ p̄s. de dn̄ica ꝟ. de vigilia tres lec. de homel̓. vigilie cū ꝟijs ſuis. lau. v̓o de vigilia cū cōme. de dn̄ica. Sil̓r aūt ꝑ totuꝫ diē cātat̉ ⁊ legit̉ de vigilia: an̄e v̓o lau. de dn̄ica dicūtur ad lau. ſab bati p̄cedentꝭ: ita tn̄ ꝙ ad cāti. pre cedentꝭ ſabbati.ſ. Audite ce. dicit̉ an̄t. Expectet̉ Itē nota ꝙ ſi natꝭ dn̄i dn̄ica venerit: qͣtuor tꝑa cele brant̉ ī penultima hebd̓a: qꝛ tūc in ſabbato proximo an̄ natꝭ. agit̉ offi ciūde vigilia natꝭ. dn̄i. Vltimo die an vigiliā natꝭ dn̄i non dicunt̉ veſ pere ꝓ mortuis. Itē ad matꝭ. vigi lie nō dr̄ officiū btē virginis ſꝫ re ſumit̉ poſt octa. nat. ⁊ dr̄ vſqꝫ ad cōple. an̄ vigiliā epiph̓ie. deinde nō dr̄ vſqꝫ ad octꝭ. epiph̓ie. In vi gilia natꝭ. dn̄i ad maiꝭ. inuita Ho die ſcietis qꝛ veniet dn̄s. Et mane videbitis gl̓iam eiꝰ. pͥs. Venite. Hym. de aduētu: an̄e ⁊ pͥ5. de pͥs. ꝟ Hodie ſcietis quia veniet dn̄s. ℟. Et mane videbitis glīam eiꝰ. Um eſſet de/ Scd̓ꝫ matth̓ꝫ. ſpōſata mater ieſu maria io ſeph anteqͣꝫ ꝯuenirēt inuēta ē in vtero habens de ſpiritu ſancto: ⁊ ⁊ ītacta generaret q̄ ⁊ virgo perUe fuit neceſſitas vt deſpō ſata eēt maria ioſeph: niſi ꝓ pterea qͣtenꝰ hoc ſacr̄m diabolo celaret̉: ⁊ ille malignꝰ fraudis cō menta adu̓ſus deſponſatā virgi nē nulla penitꝰ īueniſſet. Vel ideo deſpōſata fuerat ioſeph vt nato ī fāti vel ip̄i marie curā videret̉ ge rere ip̄e ioſeph ſiue ī egyptū iens: vel ide denuo rediēs. Ideo deſpō ſata fuit ioſeph: nō tn̄ in ꝯcupiſcē tia iūcta. ℟. Scificamini hodie ⁊ eſtote parati qꝛ die craſtina vide bitis Maieſtatē dei in vobis. ꝟ. Hodie ſcietis qꝛ veniet dn̄s: ⁊ ma uipuiqꝝ 1 1C ne videbitiſ. Maieſtatē. Lec̄. ij. Ater inꝗt eiꝰ mr̄ īmaculata Ꝙ.mr̄ incorrupta: mr̄ intacta. Mr̄ eiꝰ. Cuiꝰ eiꝰ. Mr̄ dei vnige niti dn̄i regis oīuꝫ plaſmatoris: ⁊ creatoris cūctoꝝ. Illiꝰ qui ī excel ſis eſt ſine mr̄e: ⁊ ī terra ē ſine pa tre. Ipſiꝰ ꝗ in celis ẜꝫ diuinitatē ī ſinu eſt pr̄is: ⁊ ī terris ẜm corpo ris ſuſceptionē ī ſinu eſt mr̄is. O magne admiratiōis gr̄a: o īenar rabilis ſuauitas: o ineffabile ma gnūqꝫ ſacr̄m. Ip̄a eadē virgo: ip ſa ⁊ mr̄ dn̄i: ip̄a ⁊ genitrix: ip̄a et eiꝰ ancilla: plaſiatio eiꝰ ip̄a q̄ ge nuit. ℟. Cōſtātes eſtote videbit auxiliū dn̄i ſuper vos: iudea ⁊ hie ruſalē nolite time̓. Cras egredie mini ⁊ dn̄s erit vobiſcū. ꝟ. Scifi camī filij iſrl̓ ⁊ eſtote parati. Cras Vis vnqͣꝫ iſta audi L. iij. uit: ꝗs vidit talia? Et ꝗs ex cogitare potuit vt mr̄ virgo eſſet maſit ⁊ genuit? Sicut quodā ru bus cōburi videbat̉ ⁊ ignis eum nō tāgebat: ⁊ ſicut tres pueri ī ca mino ignis incluſi habebant̉ ⁊ tn̄ eos nō ledebat īcendiū: nec odor ſumi erat in eis: vel quēadmoduꝫ danieli ītra lacū leonū īcluſo clau ſtris nō aꝑtis allatū eſt prādiuꝫ ab abachuc. Ita ⁊ hec virgo ſcā genuit dn̄ꝫ ſꝫ itacta ꝑmāſit. Mr̄ effecta eſt: ſꝫ virginitatē nō ami ſit. ℟. Scīficamini filij iſrl̓ dicit dn̄s in die enī craſtina deſcendet dn̄s. Et auferet a vobis oēm lan guorē. ꝟ. Craſtina dei delebitur iniꝗtas terre ⁊ regnabit ſuꝑ nos ſaluator mundi. Et. Et nō dr̄ Te deū. Ad lau. ⁊ ꝑ hō. an̄t. Iudea ⁊ hierlꝫ nolite timere: cras egredie mini ⁊ dn̄s erit vobiſcū. b̓s. Dn̄s regͣ. cū rel̓. An̄t Hodie ſcictis ꝗa veniet dn̄s ⁊ mane videbitis glo riā eiꝰ. An̄t. Craſtina die delebi tur iniꝗtas terre ⁊ regnabit ſuꝑ nos ſaluator mūdi. An̄t. Dn̄s ve niet occurrite illi dicētes magnū pͥncipiū ⁊ regni eiꝰ nō erit finiſ: de us foriꝭ: dn̄ator pͥnceps pacis al. alla. An̄t. Craſtina erit vobis ſa lus dicit dn̄s deꝰ exercituū. Capͥ. Aulus ẜuꝰ ieſu xp̄i vocatus C apl̓s ſegregatꝰ in euāgeliū dei: qd̓ an̄ ꝓmiſerat ꝑ ꝓphetas ſu os in ſcripturis ſcīs de filio ſuo. factꝰ eſt ei ex ſemine dauid ẜꝫ car nē. ꝟ. Craſtina die delebit̉ iniꝗ tas terre. ℟. Et regnabit ſuꝑ nos ſaluator mūdi. Ad bn̄. an̄t. Oriet̉ ſicut ſol ſaluator mundi ⁊ deſcen det in vterū virginis ſicut imber ſuper gramen alleluia. Gratio. Eus ꝗ nos redēptiōis nr̄e annua expectatiōe letificas preſta vt vnigenitū tuū quē redē ptorē leti ſuſcipimꝰ: viuentē qͦqꝫ iudicē ſecuri videamꝰ dn̄m nr̄m ieſū xp̄ꝫ filiū tuū. Qui tecū. Et dr̄ ꝑ oēs horas diei. Prima dr̄ per oīa ſicut ī duplici ſeſto etiā ſi vene rit in dn̄ica. Et hoc obſeruat̉ taꝫ in cōpletorio qͣꝫ in pͥma vſqꝫ poſt octauā epiphanie. Ad abſolutio nē capl̓i. Per quē accepimus. Ad tertiā capͥ. Paulus ſeruus. ℟. Hodie ſcietis: Qꝛ veniet dn̄s. ꝟ. Et mane videbitis gl̓iam eiꝰ. ꝟ. Cōſtātes eſtote. ℟. Uidebit auxiliū dn̄i ſuꝑ vos. Ad. vj. Cap̄. Vi p̄deſtinatꝰ eſt filiꝰ dei in virtute ẜꝫ ſpm̄ ſcificatiōis: ex reſurrectione mortuoꝝ ieſu xp̄i dn̄i nr̄i. ℟. Craſtina die. Delebit̓ iniꝗtas terre. ꝟ. Et regnabit ſu per nos ſaluator mūdi. Dele. ꝟ. Craſtina erit vobis. Ad. ix. Ca. Er quē accepinius gr̄am et F apl̓atū ad obediendū fidei ī oībus gentibꝰ pro noīe eiꝰ in qui bꝰ eſtis ⁊ vos vocati iſeu xp̄i dn̄i nr̄i. ℟. Craſtīa Erit vobis ſaluſ. ꝟ. Dicit dn̄s deꝰ exercituū. Exit ꝟ. Craſtina die delebitur. vt. sͣ. tilia natꝭ. dn̄i ad veſꝑ. an̄t. Ex pacificꝰ magnifica tus eſt: cuius vultū de ſiderat vniuerſa terra. p̄s. Dixit dn̄s. In ſine Laudate dn̄m omnes gen. An̄t. Magnificatus eſt rex pacificus ſuꝑ oēs reges vniuerſe t̓re. An̄t. ẜ8. Completi ſūt dies marie vt pare leticiā. Letabunt̉ coraꝫ te ſicut ꝙ ret filiū ſuū pͥmogenitū. An̄t. Sci tote qꝛ ꝓpe eſt regnū dei: amen di co vobis qꝛ nō tardabit. An̄t. Le uate capita veſtra ecce appropin quabit redemptio veſtra. Caplꝫ Pparuit benignitas ⁊ hu manitas ſaluatoris nr̄i dei: nō ex opibꝰ iuſticie ꝗ fecimꝰ nos: ſꝫ ẜꝫ miẜ cordiā ſuā ſaluos nos fe cit. Hy. Xp̄e re. ꝟ. Craſtina die delebit̉ iniꝗtas t̓re. ℟. Et regna bit̉ ſuꝑ nos ſaluator mundi. Ad magͣt. an̄t. Dū ortus fuerit ſol de celo videbitꝭ regē regū ꝓcedētē a pr̄e tanqͣꝫ ſpōſuꝫ de thalamo ſuo. Oncede q̄ſumus opͥs Or̄o. Adeꝰ: vt nos vnigeniti tui no ua ꝑ carnē natiuitas lib̓et: quos ſub pctī iugo vetuſta ẜuitꝰ tenet. Per eū. Ad maiꝭ. īuitꝭ. Xp̄s nat eſt nobis. Venite adoremus. pͥs. Uenite. Hyni. Xp̄e re. In. j. noc. an̄t. Dn̄s dixit ad me filiꝰ meꝰ es tu ego hodie genui te. p̄s. Quare fre. An̄t. Tanqͣꝫ ſpōſus domin ꝓcedēs de thalamo ſuo. pͥs. Celi enar. An̄t. Diffuſa eſt gr̄a in labi is tuis ꝓpterea bn̄dixit te deus in eternū. pͥs. Eructauit. ꝟ Tanqͣ ſpōſus. ℟. Dominus procedens I de thalamo ſuo. Lectio. jͣ Rimo tꝑe alleuiata ē t̓ra ęa bulō ⁊ terra neptaliꝫ. Et nouiſſi mo aggrauata eſt via maris trāſ iordanē galilee gentiū. Ppl̓us ꝗ ambulabat ī tenebris: vidit luceꝫ magnā habitātibꝰ in regiōe vni. bre mortis lux orta eſt eis. Mul letant̉ in meſſe: ſicut exultāt victo res capta p̄da: qn̄ diuidūt ſpolia. Iugū enī oneris eius ⁊ virga hu meri eiꝰ ⁊ ſceptrū exactoris eius ſuꝑaſti ſicut in die madiā: qꝛ oīs violēta p̄datio cū tumultū: ⁊ ve ſtimentū mixtū ſanguīe erit in cō buſtionē ⁊ cibꝰ ignis. Paruulus enī natꝰ eſt nobis ⁊ filius datꝰ eſt nobis. Et factꝰ eſt pͥncipatꝰ ſuper humerū eiꝰ: ⁊ vocabil̓ nomē eius admirabilis: ꝯſiliariꝰ: deꝰ fortis: pr̄ futuri ſccl̓i: pͥnceps pacis. ℟. Hodie nobis celoꝝ rex de virgīe naſci dignatꝰ ē: vt hoīeꝫ ꝑditū ad celeſtia regna reuocaret. Gaudet exercitꝰ angeloꝝ qꝛ ſalus et̓na hu mano generi apparuit. ꝟ. Glīa ī excelſis deo ⁊ in terra pax hoībꝰ bone volūtatꝭ. Gaudet. Gl̓ia pr̄i. Iteꝝ reīcipit. ℟. Hodie natꝰ. L. Onſolamini cōſolamini. ij. vili1( Appl̓e meꝰ dicit deꝰ veſter. Lo inuc j. ꝗmini ad cor hierl̓m ⁊ aduocate rmt nt x j eā: qm̄ cōpleta eſt malicia eiꝰ: di ir iui miſſa eſt iniꝗtas illiꝰ. Suſcepit de manu dn̄i duplicia ꝓ oībꝰ pctīs ſuis. Vox clamātis in deſerto pa rate viā dn̄i: rectas facite in ſoli tudīe ſemitas dei nr̄i. Oīs vallis īplebit̉: ⁊ oīs mons ⁊ collis humi liabit̉. Et erūt praua in directa: ⁊ aſꝑa in vias planas. Et reuelabi tur gl̓ia dn̄i: ⁊ videbit oīs caro pa riter qd̓ os dn̄i locutū eſt. Vox di centis. Clama. Et dixi. Quid cla mabo; Oīs caro fenū: ⁊ oīs gl̓ia eiꝰ quaſi flos agri. Exſiccatū ē fe tiplicaſti gētē: ⁊ nō magnificaſti nū ⁊ cecidit flos eiꝰ: v̓bū aūt dn̄i manet manet ī eternū. ℟. Hodie nobis de celo pax vera deſcendit. Hodie per totū mundū melliflui facti ſūt celi. ꝟ. Hodie illuxit nobis dies redēptiōis nr̄e reparatiōis anti que felicitatis eterne. Ho. L. iij. Onſurge ꝯſurge: īduere for Atitudine tua ſyō: induere ve ſtimētis gl̓ie tue hierſꝫ ciuitas ſā cta: qꝛ nō adijciet vltra vt ꝑtran ſeat ꝑ te īcircūciſus ⁊ īmundus. Excutere de puluere: ꝯſurge ſede hierlꝫ: ſolue vincula colli tui: ca ptiua filia ſyo: qꝛ hec dicit dn̄s de us. Gratis venūdati eſtis: ⁊ ſine argēto redimemini. Qꝛ hec dicit dn̄s deus. In egyptū deſcēdit po pulus meꝰ in pͥncipio vt colonus eēt ibi: ⁊ aſſur abſqꝫ vlla cauſa ca lūniatꝰ ē eū. Et nūc ꝗd mihi ē hic dicit dn̄s; Qm̄ ablatꝰ eſt p̄plus meꝰ gratis: dn̄atores eius inique agunt: dicit dn̄s: ⁊ iugit̉ tota die nomē meū blaſfemat̉. Propt̓ hoc ſciet ppl̓s meꝰ nomē meū ī die il la: qꝛ ip̄e ꝗ loq̄bar ecce adſū. ℟. Quē vidiſtis paſtores dicite: an nūciate nobis in t̓ris ꝗs apparu it. Natū vidimꝰ ⁊ choros angelo rū collaudātes dn̄m. ꝟ. Dicite rue viāt ꝗdnā vidiſtis ⁊ annunciate xp̄i natiuitatē. Natum. In. iij. noct̉. an̄t. Suſcepimꝰ deꝰ miẜic ordiaꝫ tuā ī medio templi tui. pͥs. Ma gnus dn̄s. An̄t. Oriet̉ ī diebus dn̄i abūdātia pacis ⁊ dn̄abit̉. pͥs. Deꝰ iudiciū. An̄t. Veritas de ter raorta ē: ⁊ iuſticia de celo ꝓſpexit p̄s. Bn̄dixiſti. ꝟ. Specioſus for ma pre filijs hoīum. ℟ Diffuſa ē gr̄a ī labijs tuis. Sermo ſcī leo Aluatorⁱ nis pape. Lec. iiij. nr̄ dilectiſſimi hodie natꝰ ē gaudeamꝰ. Neqꝫ enī locū fas eſt eē triſticie vbi natalis ē vite: q̄ cō ſūpto mortalitatis timore: īgerit nobis de ꝓmiſſa eternitate letici am. Nemo ab huiꝰ alacritatꝭ par ticipatiōe ſecernit̉: vna cūctis leti cie cōis ē ratio: qꝛ dn̄s nr̄ peccati mortiſqꝫ deſtructor: ſicut nullū a reatu liberū repperit: ita liberan dis oībꝰ venit. Exultet ſāctus: qꝛ aypropīquat̉ ad palmā. Gaude at peccator qꝛ inuitat̉ ad veniam. Animet̉ gētilis: qꝛ vocat̉ ad vitā. ℟. Magnū myſteriū ⁊ admira bile ſacramētū: vt aīalia viderēt dn̄m natū. Iacentē ī p̄ſepio: bca ta v̓go cuiꝰ viſceranieruerūt por tare dn̄m xp̄ꝫ. ꝟ. Aue maria gr̄a plena dn̄s tecū. Iacē. L. v. Ei nāqꝫ filiꝰ ẜꝫ plenitudinē tꝑis: quā diuini ꝯſilij inſcrutabi lis altitudo diſpoſuit recōciliādā auctori ſuo: naturam generis aſ ſūpſit humani: vt inuentor mor tis diabolus ꝑ ip̄aꝫ qͣ vicerat vi ceret̉. In quo ꝯflictu ꝓ nobis ini to magno ⁊ mirabili eꝗtatis iure certatū ē: dū op̄s dn̄s cum ſeuiſſi mo hoſte nō ī ſua maieſtate ſed in nr̄a humilitate ꝯgredit̉: obijciēs ei eādeꝫ formā eādēqꝫ naturam. mortalitatꝭ ꝗdē nr̄e participē: ſꝫ peccati totiꝰ exꝑtem. Alienū ꝗppe ē ab hac natiuitatē qd̓ de oībꝰ le git̉. Nemo enim mūdus a ſorde: nec ifans: cuiꝰ ē vniꝰ diei vita ſu per terrā. ℟. Beata dei genitrix A. maria cuius viſcera ītacta ꝑma nēt. Hodie genuit ſaluatorē ſecl̓i. ꝟ. Btā q̄ credidit qm̄ ꝑ fecta ſūt oīa q̄ dicta ſunt ei a dn̄o. Hodie. Ihil ī iſtā ſingularē L. vj. C natiuitatē de carnis ꝯcupi ſcētia trāſijt: nihil de peccati lege nianauit. Uirgo regia dauitice ſtirpis eligit̉: q̄ ſacro grauidāda ſetū diuinā humanāqꝫ ꝓleꝫ pͥus ꝯciꝑet mēte qͣꝫ corpore. Et ne ſuꝑ ni ignara ꝯſilij ad inuſitatos pa ueret affatª: qd̓ ī ea operādū erat a ſpū ſcō colloꝗo diſcit angelico nec dānū credit pudoris dei geni trix mox futura. Cur enī de cōce ptiōis nouitate deſperet: cui fidu cia de altiſſimi v̓tute ꝓmittit̉? Cō firmat̉ fides credētis etiā pͥeutis atteſtatione miraculi: donaturqꝫ heliſabeth īopīata fecūditas: vt ꝯceptū dederat ſterili: daturꝰ nō dubitaret̉ ⁊ v̓gini. ℟. Sācta ⁊ ī maculata v̓ginitas ꝗbꝰ te laudi bus referā neſcio. Qꝛ quē celi ca pere nō poterāt tuo gremio ꝯtuli ſti. ꝟ. Bn̄dicta tu in mulieribꝰ ⁊ bn̄dictꝰ fructꝰ ventris tui. Quia. In. iij. noc. an̄t. Ip̄e īuo. me all̓. pͥr̄ ⁊cͣ. pͥs. Miẜicordias domini. An̄t. Letent̓ celi ⁊ exultet t̓ra an̄ faciē dn̄i qm̄ venit. pͥs. Cantate. j. An̄t. Notū fecit dn̄s all̓a: ſalu tare ſuū alla. pͥs. Cantate. ij. ꝟ. Ip̄e īuocauit me all̓. N. Pr̄ me us es tu alleluia. Scd̓m lucam. N illo tꝑe: Exijt edictū a ceſa uerſus orbis: ⁊ reliqua. Home: res vigilare ceꝑunt ꝗ gētiū gre lia ſancti gregorij papi. Uia largiēte dn̄o miſſaꝝ ſo lēnia ter hodie celebraturi: ſumꝰ: loꝗ diu de euāgelica lectio ne nō poſſumus: ſꝫ nos aliꝗd vel breuiter dicere redemptoris nr̄i ipſa natiuitas cōpellit. Quid eſt ꝙ naſcituro dn̄o mundus deſcri bit̉: niſi hoc qd̓ aꝑte mōſtrat̉: qꝛil le veniebat ī carne ꝗ electos ſuos aſcriberet ī eternitate? Quo ꝯtra de reprobis ꝑ ꝓphetā dicit̉. Dele ant̉ de libro viuētiū ⁊ cū iuſtis nō ſcribant̉. Qui bn̄ etiā ī bethleē na ſcit̉. Bethleē ꝗppe domꝰ panis in terp̄tat̉. Ip̄e nāqꝫ ē ꝗ ait: Ego ſū panis viuꝰ ꝗ de celo deſcēdi. Lo cus ergo ī quo dn̄s naſcit̉: dom panis antea vocatꝰ eſt: qꝛ ꝓfecto futuruꝫ erat vt ille ibi ꝑ materiā carnis appareret: ꝗ electoꝝ men tes īterna ſatietate reficeret. ℟. Beata viſcera marie v̓ginis que portauerūt eterni pr̄is filiū ⁊ bea ta vbera q̄ lactauerūt xp̄m dn̄m: Qꝛ hodie ꝓ ſalute mūdi de v̓gine naſci dignatꝰ ē. ꝟ. Dies ſcīficatꝰ illuxit nobis venite gentes ⁊ ado rate dn̄m. Quia. Scd̓m lucam. N illo tꝑe: Paſtores loq̄ban Atur ad īuicem: trāſeamꝰ vſqꝫ bethleē ⁊ videamꝰ hoc v̓bū qd̓ fa ctū ē: qd̓ fecit dn̄s ⁊ on̄dit nobis: ⁊ rel̓. Somelia ſcī ambroſij cp̄i. Ui etiā paſtores in L. viij illa regione faciebat vigila re cuſtodiētes vigilias noctis ſu pra gregē ſuū. Videte eccl̓īe ſur re auguſto vt deſcriberet̉ vni gētis exordiū. Xp̄s naſcit̉ ⁊ paſto Lcō.vij. ges pecudū more ante viuētes in caulā dn̄i ꝯgregarēt: ne quos ſpi ritualiū beſtiarū ꝑ effuſas nocti um tenebras paterent̉ incurſus. Et bn̄ vigilāt: quo bonꝰ paſtor ī format. Grex igit̉ ppl̓s: nox ſecu lū: paſtores ſunt ſacerdotes. Aut fortaſſe etiā ille ſit paſtor cui dici tur. Eſto vigilās ⁊ ꝯfortare. Qꝛ nō ſolū ep̄os ad tuēdū gregē dn̄s ordinauit: ſꝫ etiā angelos deſtina uit. ℟. Verbū caro factū ē ⁊ ha bitauit ī nobis. Et vidimꝰ gl̓iam eiꝰ gl̓iaꝫ qͣſi vnigeniti a pr̄e plenū gr̄e ⁊ v̓itatis. ꝟ. Oīa ꝑ ip̄m fa cta ſūt ⁊ ſine ip̄o factum ē nihil. Et. Glīa. Iube dōne. Bn̄dictio. Verba ſancti euāgelij doceat nos xp̄s filius dei. Scd̓m ioannem. N pͥncipio erat v̓bū ⁊ v̓bum Terat apud deū ⁊ꝰ deerat v̓bū: ⁊ rel. Homel. ſcī augu. ep̄i. L. ix. E vile aliꝗd putares qͣle cō ſueuiſti cogitare cū v̓ba hu mana ſoleres audire: audi ꝗd co gites. Deꝰ erat v̓bum. Exeat nū̓c neſcio ꝗs īfidelis arrianꝰ ⁊ dicat qꝛ v̓bum dei factū ē Quomodo pōt fieri ꝙ v̓bū dei factū ſit: qn̄ de us ꝑ verbū fecit oīa? Si v̓bū ip̄m factū ē: ꝑ qd̓ aliud v̓buꝫ factū ē. Si hoc dicis: qꝛ ē v̓bum v̓bi: per qd̓ factū eſt illud. Ip̄m dico ego vnicū filiū dei. Si aūt nō dicis v̓ bū verbi: ꝯcede non factū ꝑ qd̓ fa cta ſūt oīa. Nō enī ꝑ ſeip̄ꝫ fieri po tuit ꝑ qd̓ facta ſunt oīa. Crede er go euāgeliſte. Poterat dicere in pͥncipio fecit deus v̓buꝫ: quomo do dixit moyſes: in pͥncipio crea uit deus celū ⁊ terrā: ⁊ oīa ſic enu merat: dixit deꝰ: fiat ⁊ factū ē. Et dicit̉. Te deū. Et iterim ſacerdo p̄paret ſe ad miſſā finito Te deū. dicit̉. Dn̄s vob̓. ⁊cͣ. ⁊ or̄o vt ī vs Dicto. Bn̄dicamꝰ dn̄o. ⁊cͣ. cele bral̓ miſſa ordine ſuo: q̄ finita di cunt̉ la. ꝟ. Deus in adiutoriū. ⁊cͣ. Ad la. ⁊ per horas ant. Uemi vidiſtis paſtores dici te annunciate nobis in terris ꝗs apparuit: natuꝫ vidimꝰ ⁊ choros angeloꝝ collaudātes dn̄m al̓. al̓. Ant. Genuit puerꝑa regē cui no mē eternū ⁊ gaudiū mr̄is habēs cū v̓ginitate pudoris nec pͥmā ſi milē viſa ē nec hr̄e ſeq̄ntem alla. An̄t. Angelus ad paſtores ait: annūcio vobis gaudiū magnū qꝛ natꝰ eſt nobis hodie ſaluator mū di al̓. An̄t. Facta ē cū angelo ml̓ titudo celeſtis exercitꝰ laudātiuꝫ ⁊ dicentiū: glīa in excelſis deo ⁊ ī terra pax hoībꝰ bone voluntatis all̓a. An̄t. Paruulus filius ho die natus eſt nobis: ⁊ vocabitur deꝰ fortis alleluia alleluia. Cap Ultifariaꝫ multiſqꝫ modis Qolim deꝰ loquens patribus in ꝓphetis: nouiſſime aūt diebus iſtis locutus ē nobis in filio quē ꝯſtituit heredē vniuerſoꝝ ꝑ queꝫ fecit ⁊ ſecula. Hym. A ſolis ortꝰ ꝟ. Notū fecit dn̄s all̓. ℟. S Salu tare ſuū all̓a. Ad bn̄. ant. Gl̓īa ī excelſis deo ⁊ ī terra pax hoībus bone volūtatis all̓a al̓. Or̄o vt. sͣ. in vsͣ. Sciēdum ꝙ omnes hym. tā de natiuitate qͣꝫ de alijs feſtis cantant̉ ī tono de natiuitate vſqꝫ ad octauam natꝭ. ⁊ dicitur ī fine. .10. Gl̓ia tibi dn̄e ꝗ natus. Exceptis hym Scōruꝫ meritis. ⁊ Iſte cō feſſor. ꝗ cātant̉ ī tonis ſuis. Sū mo mane dicit̉ pͥma: ⁊ īterī ſacer dos p̄paret ſe ad miſſā. Ad pͥma an̄t. Quem vidi. ℟. br̄. Xp̄e fili dei vi. ꝟ Qui natus es de maria v̓gine. Et ſic dicit̉ ꝑ octauā. Ad tertiā cap. Multiſariā. ℟. bre Verbū caro factū ē. All̓a all̓. ꝟ. Et habitabit in nobis. Alſa. ꝟ. Ip̄e īuocauit me all̓a. ℟. Pater meus es tu alla. Ad ſextam cap̄. T tu ī pͥncipio dn̄e terrā fū Adaſti ⁊ oꝑa manuū tuaruꝫ ſūt celi. ℟. Notū fecit dn̄s. Alla al̓. ꝟ Salutare ſuū. Alla. ꝟ. Ui derunt oēs fi. ⁊cͣ. Ad. ix. cap̄. .A. Pſi ꝑibūt tu aūt ꝑmanebis: ⁊ oēs ſicut veſtimētū veteraſcent ⁊ velut amictum mutabis eos et mutabunt̉: tu aūt idē ip̄e es: ⁊ an ni tui nō deficiēt. ℟. Viderūt oēs fines terre. All̓a alla. ꝟ. Saluta re dei nr̄i. Alla. ꝟ Verbū caro fa ctū ē al̓. ℟. Et habi. Ad vsͣ. an̄t. Ecū pͥncipiū ī die v̓tutꝭ tue ī Alſplēdoribꝰ ſanctoꝝ ex vtero ante luciferū genui te. pͥs. Dixit dn̄s. An̄t. Redēptionē miſit do minus ppl̓o ſuo mandauit ī eter nū teſtamētū ſuū. pͥs. Cōfitebor An̄t. Exortū ē ī tenebris lumē re ctis corde miẜicors ⁊ miẜator ⁊ iuſtus dn̄s. pͥs. Btūs vir. An̄t. Apud dn̄ꝫ miẜicordia ⁊ copioſa apd̓ eū redēptio. pͥs. De ꝓfūdis An̄tDe fructu vētriſ tui ponā ſu per ſedē meā. pͥs. Memēto. Capͥ. Multifariā. Hy. Xp̄e redēptor. ſpūi ꝗ loquebat̉. Faciebat. Le. ij. ꝟ. Notū fecit dn̄s alla ℟. Salu tare ſuuꝫ all̓a. Ad. M. an̄t. Ho die xp̄s natꝰ ē: hodie ſaluator ap paruit: hodie ī terra canūt angeli letant̉ archāgeli: hodie exultāt iu ſti dicētes: glia ī excelſis deo all̓. Or̄o vt. sͣ. Deinde de ſcō ſtepha no an̄t. Stephanꝰ aūt plenᵉ gr̄a ⁊ fortitudine faciebat ſigna ma gna ī populo. ꝟ. Gl̓īa ⁊ honore. A nobis qͥs dn̄e imi/ Or̄o. tari qd̓ colimꝰ: vt diſcamꝰ ⁊ inimicos diligere: qꝛ eiꝰ natali cia celebramꝰ ꝗ nouit etiā ꝓ ꝑſe. cutoribꝰ exorare dn̄m nr̄m ieſuꝫ xp̄m filiū tuū. Qui te. Ad matꝭ. ī uitꝭ. Xp̄m natū ꝗ btūm hodie co ronauit ſtephanū. Venite adore mus. Noͣ ꝙ hy. an̄t. noct̉. pͥs. ꝟ. ⁊ ℟ia bre. oīa dicunt̉ de vno mar tyre. De actibꝰ apl̓oꝝ. Lcō. jͣ. IN diebꝰ illis: Creſcēte nume ro diſcipuloruꝫ factꝰ eſt murmur grecoꝝ aduerſus hebreos eo ꝙ de ſpicerent̉ ī miniſterio quotidiano vidue eoꝝ. Conuocantes aūt. xij. multitudinē diſcipuloꝝ dixerūt. Nō eſt equū nos derelinq̄re v̓bū dei ⁊ miniſtrare mēſis. Cōſidera te ergo fr̄es viros ex vobis boni teſtimonij ſeptē: plenos ſpū ſcō ⁊ ſapiētia quos cōſtituamꝰ ſuꝑ hoc opus. Nos v̓o or̄oni ⁊ miniſterio v̓bi inſtātes erimꝰ. ℟. Stepha nus aūt plenꝰ gr̄a ⁊ fortitudine. Faciebat ſigna magna ⁊ ꝓdigia ī ppl̓o. ꝟ. Surrexerūt ꝗdā de ſy nagoga diſputātes cū ſtephano: ⁊ nō poterāt reſiſtere ſapientie ⁊ Tplacuit ẜmo corā oī mul titudīe. Et elegerūt ſtepha nū viruꝫ plenum fide ⁊ ſpū ſcō: ⁊ philippū ⁊ ꝓcorū ⁊ nicanorē ⁊ ti monē ⁊ parmenā ⁊ nicolaū adue nā antiochenū. Hos ſtatuerūt an te ꝯſpectū apſ̓oꝝ: ⁊ orātes īpoſue rūt eis manꝰ: ⁊ v̓bum dn̄i creſce bat: ⁊ multiplicabat̉ numerus di ſcipuloꝝ ī hierl̓m valde. Multa etiā turba ſacerdotū obediebat fi dei. Stephanꝰ aūt plenus gr̄a ⁊ fortitudīe faciebat ꝓdigia ⁊ ſigna magna ī ppſo. ℟. Uidebant oēs ſtephanū ꝗ erāt ī ꝯcilio: Et ītue bant̉ vultū eiꝰ tanqͣꝫ vultū ange li ſtātis īter illos. ꝟ. Plenꝰ gr̄a ⁊ ſortitudīe faciebat ſigna ⁊ ꝓdi gia magna ī populo. Et. Le. iij. Arrexerūt aūt ꝗdā de ſyna goga q̄ appellabat̉ libertino rū ⁊ cyrenenſiū ⁊ alexādrinoꝝ et eoꝝ ꝗ erāt a cilicia ⁊ aſia diſputā tes cū ſtephano. Et nō poterant reſiſte̓ ſapiētie ⁊ ſpūi ꝗ loquebat̉. Tūc ſubmiſerūt viros ꝗ dicerent ſe audiſſe eū dicētem v̓ba blaſfe mie ī moyſen ⁊ ī deū. Cōmouerūt xi ⁊ mi itaqꝫ plebē ⁊ ſeniores ⁊ ſcribas: ⁊ ꝯcurrētes rapuerūt eū: ⁊ addu xerūt ī ꝯcilium ⁊ ſtatuerūt teſtes falſos: dicentes. Hō iſte nō ceſſat loꝗ v̓ba aduerſus locū ſcm̄ ⁊ le ge. Audiuimꝰ enī eū dicentē: qm̄ ieſus nazarenus hic deſtruet locū iſtū: ⁊ mutabit traditiōes qͣs tra didit nobis moyſes. ℟. Intuēs ī celū beatꝰ ſtephanꝰ vidit gl̓iam dei ⁊ ait: Ecce ego video celos aꝑ tos ⁊ filiū hoīs ſtātē a dextris vir tutis dei. ꝟ. Cū aūt eēt ſtepha nus plenꝰ ſpū ſcō ītendens ī celū vidit gl̓iam dei. Ecce. Sermo ſci Rēs cha/ augu. ep̄i. L. iiij. riſſimi: heſterna die celebra uimꝰ tꝑalem regis nr̄i natalē: ho die celebraniꝰ triūphalē militis paſſionē. Heri enī rex nr̄ trabea carnis indutꝰ: de aula vteri v̓gi nalis egrediēs viſitare dignatꝰ ē mūdū: hodie miles de tabernacu lo corporis exiēs triūphator mi grauit ad celū. Ille ſēpiterne dei tatis maieſtate ẜuata ẜuile cīcto riū carnis aſſumēs: ī huiꝰ mundi cāpo pugnaturꝰ ītrauit: iſte depo ſitis corruptibilibꝰ corporis indu mentis: ad celi palatiū ꝑennit̉ re gnaturꝰ aſcēdit. Ille deſcēdit car ne velatꝰ: iſte aſcēdit ſāguine lau reatꝰ. Aſcēdit iſte lapidātibꝰ iu deis: qꝛ ille deſcēdit letātibꝰ ange lis. ℟. Lapidabāt ſtephanū īuo cātē ⁊ dicētē: Dn̄e ieſu xp̄e acci pe ſpm̄ nieū ⁊ ne ſtatuas illis hoc pctm̄. ꝟ. Poſitis aūt genibꝰ cla mauit voce magna dicens. Dn̄e Loria ī excelſis deo he L. v. ri exultātes ſcī angeli cāta uerunt: hodie ſtephanū exultātes angeli ī ſuum cōſortiū ſuſceperūt. Heri dn̄s exiuit de vtero v̓ginis: hodie ẜuus egreſſus ē de ergaſtu lo carnis. Heri ꝓ nobis xp̄s pā nis eſt īuolutꝰ: hodie ſtephanꝰ ſto la eſt ab eo īmortalitatis īdutꝰ. Heri p̄ſepis anguſta xp̄m porta uit īfantē: hodie īmenſitas celi ſu ſcepit ſtephanum triūphātē. So lus deſcēdit dn̄s vt multos eleua .xi. ret: humiliauit ſe rex nr̄: vt ſuos milites exaltaret. Qui enī corpo ri ſuo v̓ginis p̄parauit vterū: ip̄e martyri ſuo aꝑire dignatꝰ ē celū. Dn̄s xp̄s anguſta ītrare nō dedi gnatꝰ ē vteri: vt aīaꝫ ſtephani la titudo ſuſciꝑet celi. ℟. Impetū fe cerūt vnanimiter ī euꝫ: ⁊ eiecerūt eū extra ciuitatē īuocātē ⁊ dicen tē: Dn̄e accipe ſpm̄ meū. ꝟ. Et te ſtes depoſuerūt veſtimēta ſua ſec pedes adoleſcētis ꝗ vocabat̉ ſau lus ⁊ lapidabāt ſtephanū īuocā tē ⁊ dicentem. Dn̄e. L. vj. Eceſſariū nobis tn̄ eſt fr̄es agnoſcere ꝗbꝰ armis p̄cinctꝰ ſte phanꝰ ſeuitiā iudeoꝝ potuit ſuꝑa re: vt ita meruiſſet feliciter triū phare. Neqꝫ enī paruipēdēda ē talis v̓tꝰ taliſqꝫ triūphus. Haud v̓o vilibꝰ armis potuit p̄muniri: ꝗ a multis nō potuit ſuꝑari. In uicte nāqꝫ ī eo enituit īſigne v̓tu tis: q̄ nec fremētiū ſeuitiā formi dauit: nec lapidātiū ictibus deui cta ſuccubuit. Vſqꝫa deo enī īter fremētes ꝑmāſit ītrepidus: ⁊ ini lapidū fuit cruciamēta ſecurꝰ: vt īcredulitatē iudeoꝝ fident̉ argue ret: ⁊ benignus ꝓ lapidātibꝰ exo raret. ℟. Impij ſuꝑ iuſtū iactu rā fecerūt: vt euꝫ morti traderēt. At ille gaudens ſuſcepit lapides vt mereret̉ acciꝑe coronā gl̓ie. ꝟ Cōtinuerūt aures ſuas ⁊ īpetū fe cerūt vnanimiter ī eū. At. Scd̓ꝫ N illo tꝑe: Dicebat mattheū ieſus: turbis iudeoꝝ ⁊ pͥncipi bus ſacerdotum. Ecce ego mitto ad vos ꝓph̓as ⁊ ſapiētes ⁊ ſcri bas: ⁊ ex illis occidetꝭ ⁊ crucifige tis: ⁊ ex eis flagellabitꝭ ī ſynago gis vr̄is: ⁊ rel̓. Homel. ſcī hiero. Oc qd̓ antea p̄ſby. Le. vij. Idixeramꝰ. Implete mēſurā patruꝫ vr̄oꝝ: ad ꝑſonā dn̄i ꝑtine̓ eo ꝙ occidendus eēt ab eis: pōt etiā ad diſcipulos eiꝰ referri: de quibꝰ nūc dic̄: Ecce ego mitto ad vos ꝓph̓as ⁊ ſapiētes ⁊ ſcribas: ⁊ ex illis occidetꝭ ⁊ crucifigetis: ⁊ ex eis flagellabitꝭ ī ſynagogis ve ſtris: ⁊ ꝑſeꝗmini de ciuitate ī ci uitatē: vt īpleatꝭ mēſurā patrū ve ſtroꝝ. ℟. Stephanꝰ ẜuus dei quē lapidabāt iudei: vidit celos aper tos: vidit ⁊ ītroiuit: Btūs hō cui celi patebūt. ꝟ. Cū igit̉ ſaxoꝝ cre pitātiū turbine qͣteret̉: int̓ ethere os aule celeſtis ſinꝰ diuina ei cla ritas fulſit. Beatꝰ. L. viij. Imulqꝫ obẜua iuxta apl̓m ſcribētē ad corithios varia dona eē diſcipuloꝝ xp̄i: alios ꝓph̓as ꝙ futura p̄dicēt: aliq ſapiētes qui nouerīt qn̄ debeāt ꝓferre ẜmonē: alios ſcribas in lege doctiſſimos. Ex ꝗbꝰ lapidatꝰ ē ſtephanꝰ: pau lus occiſus: crucifixᵍ petrꝰ: flagel lati ī actibꝰ apſ̓oꝝ diſcipuli. Et ꝑ ſecuti ſūt eos de ciuitate ī ciuitatē expellētes de iudea vt ad gētium ppl̓os trāſmigrarēt. Vt veniat ſu per vos oīs ſiguis iuſtꝰ ꝗ effuſus eſt ſuꝑ t̓rā. Aſanguine abel iuſti vſqꝫ ad ſāguinē cacharie filij ba rachie quē occidiſtꝭ int̓ tēplū ⁊ al tare. De abel nulla ē ambiguitas qn is ſit quē cayn frat̓ occiderit. Iuſtꝰ enī nō ſolū ex dn̄i nūc ſnīa: ſꝫ etiā ex geneſis teſtimonio com probat̉: vbi accepta eiꝰ a deo nar rant̉ munera. ℟. Patefacte ſūt ianue celi xp̄i martyri beato ſte phano ꝗ ī numero martyꝝ īuēt̓ ē pͥmꝰ. Et iō triūphat ī celis co ronatꝰ. ꝟ. Mortē enī quā ſalua tor nr̄ dignatꝰ ē ꝓ oībꝰ pati: hanc ille pͥmus reddidit ſaluatori. Et. Verimꝰ ꝗs ſit ille za/ L. ix. charias filius barachie: qꝛ multos legimꝰ zacharias: ⁊ ne li bera nobis tribuat̉ erroris facul tas: additū ē: quē occidiſtiſ int̓ tē plū ⁊ altare. In diuerſis diuerſa legi: ⁊ debeo ſinguloꝝ opiniones expone̓. Alij zachariaꝫ filiū bara chie dicūt ꝗ ī. xij. ꝓph̓is. xjꝰ. eſt: pr̄iſqꝫ nomē ī eo ꝯſētit. Sꝫ vbi oc ciſus ſit: int̓ tēplū ⁊ altare: ſcriptu ra nō loquit̉: maxīe cū tꝑibꝰ eius vix ruine tēpli fuerīt. Alij zacha riā pr̄em ioānis ītellige̓ volūt ex ꝗbuſdā apocriphoꝝ ſōnijs appro bātes ꝙ ꝓpt̓ea occiſus ſit: qꝛ ſal uatoris p̄dicaret aduētū. Hoc qꝛ de ſcripturis nō habet auctorita tē: eadē ſacilitate cōtēnit̉ qͣ ꝓbat̉. Ad lau. ⁊ per ho. an̄t. Lapidaue rūt ſtephanū ⁊ ip̄e īuocabat dn̄ꝫ dicēs: ne ſtatuas illis hoc pctm̄. Ant. Lapides torrentis illi dul ces fuerūt: ip̄ꝫ ſequunt̉ oēs aīe iu ſte. An̄t. Adheſit aīa mea poſt te qꝛ caro mea lapidata ē ꝓ te deus meꝰ. An̄t. Stephanꝰ vidit celos aꝑtos vidit ⁊ ītroiuit: btūs homo cui celi patebunt. An̄t. Ecce vi deo celos apertos: ⁊ ieſum ſtantē a dextris virtutis dei. Capitulū. Tephanꝰ aūt plenus gr̄a et fortitudine faciebat ꝓdigia ⁊ ſigna magna in ppl̓o. ꝟ. Sepe lierūt ſtephanū viri timorati. ℟. Et fecerūt plāctū magnū ſuꝑ eū. Ad bn̄. an̄t. Stephanus aūt. vt ſupra in vsͣ. Et ſit coniemoratio de natiuitate. An̄t. Glīa in excel ſis deo.. Notum fecit dn̄s. Ad tertiam capͥ. Stephanus autem plenus. Ad ſi xtam capl̓m. M Urrexerūt aūt ꝗdam de ſy nagoga q̄ appellabat̉ libertinoꝝ ⁊ cyrenenſiuꝫ ⁊ alexandrinoꝝ ⁊ eoꝝ ꝗ erant a cilicia ⁊ aſia diſpu tātes cū ſtephano: ⁊ nō poterant reſiſtere ſapiētie ⁊ ſpūi ꝗ loq̄bat̉. Oſitis aūt ge Ad. ix. cap̄. nibꝰ clamauit voce magna dicēs: domīe ne ſtatuas illis hoc pctm̄: ⁊ cū hoc dixiſſet obdormi uit in dn̄o. Ad vs. aūt. Tecū pͥn. cū rel̓. anis ⁊ pͥs. ſuis. Capͥ. Ste phanus aūt. ꝟ. Stephanus vi dit celos apertos. ℟. Uidit ⁊ ītroi uit btūs hō cui celi patebūt. Ad M. an̄t. Sepelierūt ſtephanū vi ri timorati ⁊ fecerūt plāctum ma gnū ſuꝑ eū. Pro ſco ioanne an̄t. Iſte ē ioānes ꝗ ſupra pectꝰ dn̄i ī cena recubuit: btūs apl̓us cui re uelata ſūt ſecreta celeſtia. ꝟ. Ual de honorādus eſt. ℟. Qui ſupra pectus domini ī cena. Oro ¶ A Ccliam tuā dn̄e benignꝰ il luſtra: vt beati ioānis apl̓i tui ⁊ euangeliſte illuminata doctrinis ad dona ꝑueniat ſēpiterna. Per do. Et ſit cōmemo. de natiuitate. Aijt. Hodie xp̄s ꝓ. Notū fecit. L In ſcī ioānis ad mahīuitꝭ. Regē apl̓oꝝ dn̄m. Hy. an̄e noct̉. pͥs. ꝟ. ⁊ Nia br̄. dicuntur oīa de cōi apo ¶ ¶Ecūdā poſt ne/ ſtoloꝝ. L. jͣ. ronē ꝑſecutionē xp̄ianoruꝫ domitianꝰ exercuit. Huiꝰ tꝑibus btūs ioānes apoſtolus ⁊ euāge liſta apd̓ vrbem epheſū a ꝓcōſule comprehēſus admonebat̉ iuxta edictū īperiale vt negaret xp̄m ⁊ a p̄dicatiōe ceſſaret. At ille reſpō dēs dicebat. Obedire oportꝫ deo magis qͣꝫ hoībꝰ. Proīde nec xp̄ꝫ deū negabo: nec a p̄dicatiōe noīs eiꝰ ꝗeſcā donec ꝯſumē curſū mini ſterij qd̓ ſuſcepi. Ad cuiꝰ rn̄ſioneꝫ motus ꝓcoſul iuſſit eum velut re bellē ceſaris ī doliū feruētis olei mergi. Qui ſtatī vt ꝯiectꝰ eſt ī il lud: velut fortis athleta: vnctꝰ nō aduſtꝰ de vaſe exijt. N. Valde ho norandus ē btūs ioānes ꝗ ſupra pectꝰ dn̄i ī cena recubuit. Cui xp̄ſ cruce mr̄em ſuā v̓ginē v̓gini cō mēdauit. ꝟ. Uirgo ē electꝰ a dn̄o atqꝫ int̓ cē̓t̓os magis dilectꝰ. Cui D qd̓ miraculū ſtupe/ L. ij. 4factus ꝓcoſul: voluit eum li bertati ſue redde̓: ⁊ feciſſet niſi ti niuiſſet iuſſiōi regie ꝯtraire. Tūc p̄cepit eū ī exiliū duci ī īſulā q̄ dr̄ pathmos. In qͣ īſula apocalypſiꝫ quā ei dn̄s reuelauit māu ſua cō ſcripſit. Domitianª aūt eodē an no quo iuſſit ſcm̄ ioānē exulari: a ſenatū romano īterfectꝰ ē. Et qm̄ deo cura fuit de apl̓o ſuo: ex totiꝰ ſenatuſcōſultū hoc diffinitū ē: vt ꝗcꝗd domitianꝰ fieri voluit caſſa ret̉. ℟. Hic ē diſcipulus ꝗ teſtīo nium ꝑhibet de his ⁊ ſcripſit hec. Et ſcimꝰ qꝛ veꝝ ē teſtimoniū eiꝰ. ꝟ. Fluenta euāgelij de ip̄o ſacro dn̄ici pectoris fonte potauit. Et: Inc factū ē vt ſcūs Le. iij. I. Lioānes ꝗ volūtate domitiani cū iniuria fuerat deportatꝰ: cūho nore ad epheſū remearet. Occur rit aūt illi oīs ppl̓s viroꝝ ac mu lieꝝ oēs exultātes ⁊ dicētes: Bn̄ dictꝰ ꝗ venit ī noīe dn̄i. Cū aūt in grederet̉ ciuitatē: druſiana q̄ ſem ꝑ eū ſecuta fuerat ⁊ aduētꝰ eiꝰ deſi derio fatigata efferebat̉ mortua: tūc ſcūs ioānes vidēs flētes pau peres ⁊ parētes ac viduas ſimul cū orphanis clamātes ⁊ dicētes Scē ioānes apl̓e dei: ecce druſia nā efferimꝰ mortuā q̄ ſāctis mo nitꝭ tuis obtemperās nos oēs ale bat: ẜuiēs deo ī caſtitate ⁊ humi litate: ⁊ quotidie deſiderabat redi tū tuū dicēs: O ſi videā apl̓m dei oculis meis anteqͣꝫ moriar. Et ec ce tu veniſti ⁊ te videre nō potuit. ℟. Hic eſt btīſſimꝰ euāgeliſta ⁊ apl̓s ioānes. Qui pͥuilegio amo ris p̄cipui ceteris altiꝰ a dn̄o me ruit honorari. ꝟ. Hic eſt diſcipu lus ille quē diligebat ieſus ꝗ ſupͣ pectus dn̄i ī cena recubuit. Qui. Vnc btūs ioānes Lcō. iiij. iuſſit deponi feretrū ⁊ coraꝫ oībꝰ iuſſit reſolui corpꝰ eiꝰ: ⁊ voce clara ait; Dn̄s ieſus xp̄s excitet te druſiana: Surge ⁊ pedibꝰ tuis reuertere ī domū tuā: ⁊ p̄parami hi refectionē. Ad hāc vocē ſurre xit ⁊ cepit ire ſollicita de iuſſione apl̓i: ita vt videret̉ ipſi druſiane: qꝛ nō de morte ſꝫ de ſōno excitaſſꝫ ea̓. Factꝰ ē aūt clamor ppl̓i fere ꝑ tres horas dicētis. Vnꝰ ē deꝰ quē p̄dicat ioānes: vnꝰ eſt dn̄s ieſus xp̄s. ℟. Qui vicerit faciā illū co lunā ī tēplo meo dic̄ dn̄s: Et ſcri bā ſuꝑ eū nomē meū ⁊ nomē ciui tatis noue hierl̓ꝫ. ꝟ. Uincēti da bo edere de ligno vite qd̓ eſt ī pa radiſo dei mei. Et. Lectio. v. Ltera aūt die craton ph̓s ī foro ꝓpoſuerat de ꝯtemptu mūdi huiuſmodi ſpectaculū vt duos iu uenes fr̄es ditiſſimos qͦs fecerat diſtracto pr̄imonio gēmas eme re ſingl̓as qͣs ī ꝯſpectu oīuꝫ frāge rēt ppl̓oꝝ. Qd̓ cū facerēt pueri: ꝯtigit vt ide trāſitū hr̄et ſcūs apo ſtolus. Et ꝯuocās ad ſe cratonē ph̓m ait: Stultꝰ ē iſte mūdi ꝯtem ptus: ꝗ hoīum ore laudat̉ ⁊ diui nō iudicio ꝯdēnat̉. Sicut enī va na eſt medicina ex qͣ nō abſcīdit̉ morbꝰ: ita vana eſt doctrina ex qͣ nō vitia curant̉ aīarum ⁊ moꝝ. Magiſter itaqꝫ meꝰ iuuenē cupi entē ad vitā et̓nā attīge̓: his ver bis īſtruxit: ꝗbꝰ diceret: vt ſi vel let ꝑfectꝰ eē vēderet oīa ſua ⁊ da ret pauꝑibꝰ: quo facto theſauruꝫ ī celo acꝗreret: ⁊ vitā q̄ finē non habet īueniret. ℟. Diligebat au tē euꝫ ieſus qm̄ ſpālis p̄rogatiua caſtitatis ampliori dilectiōe fece rat dignū. Qꝛ v̓o electꝰ ab ip̄o v̓ go ī euū ꝑmāſit. ꝟ. In cruce de niqꝫ moriturꝰ huic mr̄eꝫ ſuā v̓gi nē v̓gini cōmēdauit. Qꝛ. L. vj. Raton dixit: humane cupi Aditatis fructꝰ ī medio poſit ē: ſꝫ ſi vere deꝰ eſt magiſter tuus ⁊ vult hoc fieri vt pauperibꝰ eroget̉ cēſuſ p̄cij harū duaꝝ gēmaꝝ: ſac eas reintegrari: vt qd̓ ego feci ad famā hoīum: tu facias ad gl̓iam eiꝰ fieri quē tuū magiſtrū eſſe cō memoras. Tūc btūs ioānes colli gēs fragmēta gēmarū ⁊ ponēs ī manu ſua eleuauit oculos ad ce lū ⁊ dixit: Dn̄e ieſu xp̄e cui nihil ē īpoſſibile: ꝗ fractū mūdum ꝑ li gnū ꝯcupiſcētie: ꝑ lignum crucis tue ī tuis fidelibꝰ reſtauraſti: ꝗ ce co nato oculos quos natura nega uerat reddidiſti: ꝗ lazarū mortuū ⁊ ſepultū poſt qͣrtū diē ad ſuꝑos reuocaſti: ⁊ oēs morbos oēmqꝫ egritudineꝫ v̓tutis tue v̓bo cura ſti: adeſto nunc ſuꝑ iſtos lapides p̄cioſos ⁊ quos ignorātes fructū elemoſyne ad plauſū hoīum ꝯfre gerūt: tu dn̄e ꝑ manꝰ ſcōrū ange loꝝ tuoꝝ modo recuꝑa vt precio eoꝝ miẜicordie vſus expletus fa ciat tibi credētes ꝑuenire ad tuū imꝑium. Qui cū pr̄e ⁊ ſpū ſcō vi uis ⁊ regnas ī ſecula ſeculoꝝ. ℟. In medio eccl̓ie aperuit os eius. Et īpleuit eū dn̄s ſpūs ſapiētie ⁊ ītellectꝰ. ꝟ. Iocūditatē ⁊ exulta tionē theſaurizauit ſuꝑ eum. Et. N illo tꝑe: Di/ Scd̓ꝫ ioanē Lxit ieſus petro: Seq̄re me. Cō uerſus petrus vidit illū diſcipulū quē diligebat ieſus ſeq̄ntem ſe: ⁊ rel̓. Homel̓. ſcī augu. ep̄i. L. vij. VI Uas itaqꝫ vitās ſibi diuini tus p̄dicatas ⁊ cōmenda tas nouit eccl̓ia. Quarū vna ē ī fide: altera in ſpē. Vna in tꝑe pe .T3. regrinatiōis: altera ī et̓nitate mā ſionis. Vna ī labore: altera ī reꝗe Una ī via: altera in pr̄ia. Una in oꝑe actiōis: altera ī mercēde ꝯtē platiōis. Vna declinat a malo et facit bonū: alt̓a nullū habꝫ a quo declinet malū: ⁊ magnum habet quo fruat̉ bonū. Vna cū hoſte pu gnat: alt̓a ſine hoſte regnat. Una fortis ē ī aduerſis: altera nihil ſē cit aduerſi. Vna carnales delecta tiones frenat: altera ſpūalibꝰ dele ctatiōibꝰ vacat. ℟. In illū diem ſuſcipiā te ẜuū meum ⁊ ponā te ſi cut ſignaculū ī ꝯſpectu meo. Qm̄ ego elegi te dicit dn̄s. ꝟ. Eſtoⁱ fi delis vſqꝫ ad morteꝫ ⁊ dabo tibi coronā vite. Qm̄ Lcō. viij. Na ē vicēdi cura ſollicita: alt̓a ē victorie pace ſecura. Vna ī tētatiōe adiuuat̉: altera ſine vl la tētatiōe in ipſo adiutore letat̉. Una ſubuenit īdigēti: altera ibi ē vbi nullū īuenit īdigentem. Vna aliena pctā vt ſua ſibi ignoſcant̉ ignoſcit: altera nec patit̉ qd̓ igno ſcat: nec facit qd̓ ſibi poſcat igno ſci. Una flagellat̉ malis ne extol lat̉ ī bonis: alt̓a tāta plenitudine gr̄e caret oī malo: vt ſine vlla ten tatione ſuꝑbie cohereat ſūmo bo no. ℟. Iſte eſt ioanes ꝗ ſupra pe ctus dn̄i ī cena recubuit. Beat apl̓s cui reuelata ſūt ſecreta cele ſtia. ꝟ. Fluenta euangelij de ipſo ſacro dominici pectoris fonte po tauit. Beatus. Lectio. ix. Na bona ⁊ mala diſcernit: alt̓a ſola q̄ bona ſūt cernit. Ergo vna bona ē: ſꝫ adhuc miſera: alt̓a melior ⁊ btā. Iſta ſignificata ē ꝑ apl̓ꝫ petrū: illa ꝑ ioānē. Tota hic agit̉ iſta vſqꝫ ī finē ſeculi huius: ⁊ illic īuenit finē. Differt̉ illa cōplē da poſt huiꝰ ſeculi finē: ſꝫ ī futuro ſeculo nō habet finē. Ideo dicit̉ huic: ſeq̄re me: de illo aūt: ſic eum volo manere donec veniaꝫ: ꝗd ad te; tu me ſeq̄re. Quid enī eſt hoc: Quātū ſapio qͣꝫtum capio: ꝗd ē hoc; niſi tu me ſeq̄re ꝑ imitationē ꝑferendo tꝑalia mala: ille mane at: donec ſēpiterna veniā redditu rus bona. Ad laudes ⁊ ꝑ hō an̄t. Ualde honorādus ē btūs ioānes ꝗ ſupra pectꝰ dn̄i ī cena recubuit. An̄t. Hic ē diſcipulus ille ꝗ teſti nioniū ꝑhibet de his: ⁊ ſcimus qꝛ verū ē teſtimoniū eiꝰ. An̄t. Hic ē diſcipulus meus: ſic eū volo ma nere donec veniam. An̄t. Sūt de hic ſtātibꝰ ꝗ nō guſtabūt mortē donec videāt filium hominis ī re gno ſuo. An̄t. Ecce puer meꝰ ele ctus quem elegi: po ſui ſuper eum ſpiritum meum. Capitulū. Ui timet deū faciet bona: et ꝗ ꝯtinēs ē iuſticie app̄hēdet illā: ⁊ obuiabit illi qͣſi mr̄ honorifica ta. ꝟ. Hic ē diſcipulus. ℟. Et ſci mus. Ad bn̄. an̄t. Iſte ē ioānes. vt. sͣ. in vsͣ. Et ſit comeº. de natꝭ. et de ſcō ſtephano. An̄t. Stephanꝰ aūt. ꝟ. Stephanꝰ vidit. Ad. iij. cap̄. Qui timet. Ad. vj. cap̄. Ci bauit illum pane. Reꝗre de vno N me/ martyre. Ad. ix. cap̄. dio eccl̓ie aꝑuit os eiꝰ: ⁊ īple uit eū dn̄s ſpūs ſapientie ⁊ ītelle ctus: ⁊ ſtolā gl̓ie īduit eū. Ad vsͣ. an̄t. Tecū pͥn. Capͥ. Qui timet. ꝟ. Ualde ho. Ad. M. an̄t. Exijt ẜmo inter fr̄es ꝙ diſcipulus ille nō morit̉: ⁊ nō dixit ieſus nō mo rit̉: ſꝫ ſic eū volo manere donec vo niā. Et ſit cōme. de īnocētibꝰ an̄t. Hi ſūt ꝗ cū mulieribꝰ nō ſūt coin quinati v̓gines enī ſūt: ⁊ ſequunt̉ agnū quocūqꝫ ierit. ꝟ He rodes iratꝰ occidit multos pue. ℟. In bethleeꝫ iude ciuitate da. Oro. Eus cuiꝰ hodierna die p̄co niū īnocētes martyres no loq̄ndo ſꝫ moriendo ꝯfeſſi ſūt: oīa ī nobis vitioꝝ mala mortifica vt fidē tuā quā lingua nr̄a loquitur etiā moribꝰ vitā fateal̓. Per. Et ſit cōme. de octꝭ. In feſto īnocētū ad maiꝭ. īuitꝭ. hy. an̄e noct̉. p̄s. ꝟ. ⁊ ℟ia br̄. oīa dicunt̉ de cōi pl̓imo rū marty. Sermo ſcī aug. Lec̄. jͣ. Nlē illoꝝ infantiū colimꝰ quos Odie fr̄es dilectiſſimi nata ab herode crudeliſſimo rege īter fectos eſſe euangelij textꝰ eloquit̉. Et ideo cū ſūma exultatione gau deat terra nr̄a celeſtiū militū ⁊ tā tarū parēs fecūda v̓ tutū. Ecce ꝓ phanus hoſtis nunqͣꝫ beatis par uulis tātū ꝓdeſſe potuiſſꝫ obſeꝗo qͣꝫtū ꝓfuit odio. Nā ſicut ſacratiſ ſima pͥſētis diei feſta manifeſtāt: qͣꝫtū ꝯtra beatos paruulos iniꝗ tas abūdauit: tātū ī eis gr̄a diui ne bn̄dictionis effulſit. ℟. Centū qͣdragitaqͣtuor milia ꝗ empti ſūt de terra hī ſūt ꝗ cū mulieribꝰ non ſūt coinꝗnati. Virgines enī ꝑmā ſerūt: ideo regnāt cū deo ⁊ agnuſ dei cū illis. v Iſti ſūt ꝗ venerunt ipruſiū ex magna tribulatiōe ⁊ lauerunt ſtolas ſuas ī ſāguine agni. Virgi Eata es o bethleeꝫ Lco. ij. terra iuda: q̄ herodis regis īmanitatē ī pueroꝝ extinctiōe ꝑ peſſa es: q̄ ſub vno tꝑe cādidataꝫ plebē ī bellis infantie offerre deo meruiſti. Digne tn̄ natalē illoruꝫ colimꝰ ques beatius et̓ne vite mū dus edidit: qͣꝫ quos mūdo mater noꝝ viſcerū partꝰ effudit. Siꝗdē ante vite ꝑpetue adepti ſūt digni tatē qͣꝫ vſum preſentis acciꝑent. ℟. Sub altare dei audiui voces occiſoꝝ dicētiū: Quare nō defen dis ſanguinē nr̄m; ⁊ acceꝑunt di uinū rn̄ſum adhuc ſuſtinete mo dicū tp̄s donec īpleat̉ numerꝰ fra truꝫ vr̄oꝝ. ꝟ. Uidi ſub altare dei aīas īterfectoꝝ ꝓpter verbū ori ⁊ ꝓpter teſtimonium quod habe bāt: ⁊ clamabāt voce magna di centes. Quare. Lectio. iij. Lioꝝ ꝗdē p̄cioſa mors mar tyrū laudē in ꝯfeſſione ꝓmeruit: hoꝝ ī ꝯſūmatiōe cōplacuit: qꝛ in ī cipiētis vite pͥmordijs ip̄e eis oc caſus initiū gl̓ie dedit ꝗ miſerie pͥ ſentis terminū īpoſuit: quos hero dis īpietas lactētes matrū vberi bus abſtraxit. Qui iure dicūtur nartyꝝ flores qͦs ī medio frigore īfidelitatꝭ exortos velut pͥmas erū pētes eccl̓ie gēmas q̄dā ꝑſecutio nis pruma decoxit. Et iō dignū ē īterfectis ꝓ xp̄o infantibꝰ honorū īpendere cerimonias: nō doloꝝ ſa cramentis vota dare: non lachry mis: qꝛ ip̄e illis fuit cauſa pene ꝙ extitit ⁊ corone. Ipſe odij cauſa: Ie ⁊ pͥmij. ℟. Adorauerūt viuētē ī ſecula ſeculoꝝ. Mittentes coro nas ſuas ante thronū dn̄i dei ſui. ꝟ. Et ceciderūt ī ꝯſpectu throni ī facies ſuas ⁊ bn̄dixerūt viuēteꝫ ī ſecula ſeculoꝝ. Mittē. Le. iiij. Arāte aūt herode paruulis E necē: ioſeph ꝑ angelū mone tur: vt xp̄m dn̄ꝫ in egyptū trāſfe rat. Egyptū nēpe regionē idolis plenā: qꝛ iā poſt iudeoꝝ ꝑſecutio nē ⁊ ad occidendū xp̄m ꝓphane plebis aſſenſū: ipſe xp̄s ad gētes idolis deditas tranſire dignat̉: ⁊ iudeā relinquēs deſertā ignorāti ſeculo colēdus īfert̉. Et qꝛ in ſcri pturis diuinis fr̄es chariſſimi bo nos ⁊ iuſtos viros ꝑſecutionē ma loꝝ ſemꝑ ſuſtinuiſſe cognoſcimꝰ: ſi diligēter ꝯſideramꝰ īueniemus illos maiora ſupplicia ſuſtine̓ qui faciūt qͣꝫ ꝗ ſuſtinere vident̉. Oīs enī hō ꝗ aliū ī corpore ꝑſequit̉: pͥ us ip̄e ī corde ꝑſecutionē ſuſtine̓ cognoſcit̉. ℟. Effuderūt ſangui nē ſanctoꝝ velut aquā. In circut tu hierl̓ꝫ ⁊ nō erat ꝗ ſepeliret. ꝟ. Poſuerūt mortalia ẜuoꝝ tuoruꝫ eſcas volatilibꝰ celi carnes ſācto rū tuoꝝ beſtijs terre. In. Le. v. Am ſi etiā ille ꝗ ꝑſequit̉ ali ꝗd de ſubſtantia illiʳ tulerit magis ip̄e ſibi diſpēdiū facit: qꝛ nemo habet iniuſtū lucrū ſine iu ſto dāno: vbi lucrū ibi ⁊ dānuꝫ. Lucrū ī archa: dānū ī ꝯſcientia. Tulit veſtē ⁊ ꝑdidit fidē. Acꝗrit pecuniā: ⁊ ꝑdidit iuſticiā. Sꝫ hoc hoīes ideo faciūt: qꝛ diem nouiſſi mū attēdere nolūt. Si eniꝫ diem mortis ſue cogitare iugiter vellēt: xipt aīos ſuos ab oī cupiditate ⁊ mali cia cohiberēt. ℟. Iſti ſūt ꝗ paſſi ſūt ꝓpter te dn̄e vindica eoo. Qꝛ clamāt ad te quotidie. ꝟ. Vindi ca dn̄e ſanguineꝫ ſanctoꝝ tuoꝝ ꝙ Gr effuſus ē. Quia. Lectio. vj. Ed qd̓ nolūt ſalubriter cogi tare neceſſe habēt poſtea ſine vl lo remedio ſuſtinere. Veniet eniꝫ illis dies nouiſſimus: veniet dies iudicij: qn̄ eis nec penitentiā lice bit age̓: nec bonis oꝑbꝰ ſe ab eter na morte poterūt redimere: qꝛ ꝑ cutit̉ etiā hac aīaduerſione pecca tor vt moriēs obliuiſcat̉ ſui: ꝗ dū nitirri tu i. viueret oblitꝰ eſt dei Veniet dies muiſtitt ila iudicij qn̄ mouebunt̉ fūdamenta mōtiū ⁊ ardebit terra vſqꝫ ad īfe ros deorſū: qn̄celi ardētes ſoluen tur: qn̄ ſol obſcurabit̉ ⁊ luna non ituſci pea dabit lumē ſuū: qn̄ ſtelle cadēt de celo: qn̄ peccatores ⁊ impij mittē thiipſ titluaa l tur ī ſtagnū ignis ⁊ ſumꝰ tormen vmuntrlol. toꝝ illoꝝ aſcēdet ī ſecula ſeculoꝝ: iuinualē ſa vbi erit fietꝰ ⁊ ſtridor dentiū. ℟. midinid i. Iſti ſūt ſcī ꝗ nō inꝗnauerūt veſti mēta ſua: Ambulabūt mecū ī al bis: qꝛ digni ſūt. ꝟ. Hi ſunt ꝗ cū niulieribꝰ nō ſūt coinꝗnati virgi nes enī ſūt. Ambu Scd̓ꝫ matth̓. N illo tꝑe. Angelus dn̄i appa .L.ruit ī ſōnis ioſeph dicēs. Sur ge ⁊ accipe puerū ⁊ mr̄em eiꝰ ⁊ fu ge ī egyptū: ⁊ eſto ibi vſqꝫ dū di cā tibi: ⁊ reſ. Homel̓. ſcī hierony Uādo tol/ mi p̄ſby. L. vij. lit puerū ⁊ mr̄em eīꝰ: vt in egyptū trāſeat: nocte tollit ⁊ ī te nebris: qꝛ nocte ignorātie his a g bus ipſe receſſit reliꝗt īcredulis. Qn̄ v̓o reuertit̉ in iudeā: nec nox nec tenebre ī euāgelio ponunt̉: qꝛ ī fine mundi iudei fidē: tanqͣꝫ xp̄ꝫ ab egypto reuertentē ſuſcipiētes illuminabunt̉. Vt adimpleret̉ qd̓ dictū eſt a dn̄o ꝑ ꝓphetā dicentē Ex egypto vocaui filiūmeū. Re ſpōdeant ꝗ hebreoꝝ voluminū de negāt v̓itatē: vbi ſpc ī ſeptuagin ta legat̓̉ īterpͥtibꝰ. Qd̓ cū nō īue nerint: nos eis dicamꝰ ī oſee ꝓphe ta dictū ſicut exemplaria ꝓbare poſſunt qͥ nuꝑ edidimꝰ. ℟. Cāta bāt ſācti cāticū nouū an̄ ſedē dei ⁊ agni. Et reſonabat t̓ra ī voces eoꝝ. ꝟ. Hi empti ſūt ex oībus pͥ mitie deo ⁊ agno ⁊ ī ore ip̄oꝝ nō ē īuētū mēdaciū. Et. L. viij Oſſumus aūt locū iſtū ⁊ ali ter ꝯſolari ꝓpt̓ ꝯtētioſos quoꝝ co ſuetudinē paulus apl̓s ſe hr̄e de negat: ⁊ ecclīam xp̄i ⁊ teſtimoni. iuiiui nuu um ꝓferimꝰ ex numeris dicente pxilot. balaā: Deꝰ ex egypto vocauit eū: gl̓ia eiꝰ ſicut vnicornis. Tūc hero des vidēs qm̄ illuſus eēt a magꝭ iratꝰ ē valde. Et mittens occidit oēs pueros ꝗ erāt ī bethleē: ⁊ in oībꝰ finibꝰ eiᵐ a bimatū ⁊ īfra ẜm tp̄s qd̓ exꝗſierat a magis. Tunc adipletū ē qd̓ dcm̄ ē ꝑ hieremiaꝫ ꝓphetā? Vox ī rama audita eſt: ploratꝰ ⁊ vlulatꝰ multus: rachel plorans filios ſuos. De rachel na tus eſt beniamin ī cuiꝰ tribū nō ē bethleem. ℟. Uidi ſub altare dei aīas īterfectoꝝ ꝓpter v̓bū dei qd̓ habebāt: ⁊ clara voce dicebant. Uindica dn̄e ſanguinē ẜuoꝝ tuo rū ꝗ effuſus eſt. ꝟ. Sub throno dei omnes ſci clamant. Vindica. Ueritur ergo quo Leo. ix. modo rachel filios alterius tribꝰ. ideſt bethleē qͣſi ſuos plo ret? Rn̄debimꝰ breuiter qꝛ ſepul ta ſit iuxta bethleem in effrata: ⁊ materni corpuſculi hoſpitiū mr̄is nomen acceꝑit. Siue qm̄ iuda ⁊ beniamī due tribꝰ iūcte erāt: ⁊ he rodes p̄ceꝑat nō ſolū ī bethleē ī terfici pueros: ſꝫ ⁊ ī oībꝰ finibus eiꝰ: ⁊ ꝑ occiſionē bethleē ītelligi nus etiā multos de beniamin fu iſſe occiſos: plorat aūt filios ſuos ⁊ nō recipit ꝯſolationē. Nonū rn̄. ſoriū cātat̉. qꝛ Te deū. nō dicit̉ ni ſi hoc feſtū venerit ī dn̄ica. ℟. Iſti ꝗ amicti ſūt ſtolis albis: ꝗ ſunt et vnde venerunt? Et dixit mihi: hi ſūt ꝗ venerunt de tribulatiōe ma gna ⁊ lauerūt ſtolas ſuas ⁊ deal bauerūt eas ī ſanguine agni. ꝟ. Uidi ſub altare dei aīas īterfecto rū ꝓpter v̓bū dei ⁊ ꝓpter teſtimo niū qd̓ habebāt Et. IId la. ⁊ ho. ant. Herodes iratus occidit multos pueros ī bethleē iude ci uitate dauid. An̄t. Abimatū ⁊ ī fra occidit multos pueros hero des ꝓpter dn̄m. An̄t. Angeli eo rū ſemꝑ vidēt faciē patris. Aijt. Uox ī rama audita eſt ploratꝰ et vlulatꝰ rachel plorās filios ſuos. An̄t. Sub throno dei oēs ſcī cla māt: vidica ſāguinē nr̄m deꝰ nr̄. Idi ſupra mōtem ſyō Capͥ. Aagnū ſtātē ⁊ cū eo centū qͣ dragintaquatuor milia habētes nomē eiꝰ: ⁊ nomē pr̄is eiꝰ ſcriptū H in frontibꝰ ſuis. V. Herodes ira tus occidit multos pueros. ℟º In Ad bͣn. bethlee iude ciuitate da. ant. Hi ſunt ꝗ cū mu. vt. sͣ. Or̄o vt. s. L fil̓ come. de natꝭ. ⁊ de ſcō ſtephano vt. sͣ. Pro ſcō ioan ne an̄t. Iſte ē ioānes. P. Hic eſt diſ. hº. Et ſcimus. Oro vt.s. e tertiam ca. Uidi ſupra. V. br̄. ⁊ ꝟ. dicunt̉ de cōi pum martyꝝ. I ſūt ꝗ cū mu Ad. vj. capͥ. lieribꝰ nō ſūt coinꝗnati vir gines enī ſūt: hi ſequunt̉ agnum quocunqꝫ ierit. C. lx. Cap. H Iempti ſūt ex oībꝰ primitie deo ⁊ agno ⁊ ī ore ip̄oꝝ nō ē īuētū mēdaciū: ſine macula enī ſūt an te thronū dei. dd vs. ant. Tecuꝫ pͥn. vt. s. Cap. Vidi ſupra mōtē. O Sub throno dei.. Vindica. Ad. . ant. Innocētes ꝓ xp̄o ī fantes occiſi ſūt ab iniquo rege la ctētes īterfecti ſunt: ip̄m ſequunt̉ agnū ſine macula: dicunt ſemper gl̓ia tibi dn̄e. Oro vt. s. Pro ico na martyre an̄t. Iſte ſcūs ꝓ ꝟ. Gloria ⁊ honore. Oro Eus ꝓ cuius eccl̓ia gl̓ioſus pōtifex thomas gladijs īpioꝝ oc cubuit: p̄ſta q̄s vt oēs ꝗ eiꝰ īplo rāt auxiliū: petitiōis ſue ſalutarē ꝯſequant̉ effectū. Per do. Et fit come. de natꝭ. ⁊ ſācco rtephano vt sͣ. poſtea de ſcō ioanne ant. Exijt ẜmo. ꝟ. Hic ē diſcipulus. Oro (vt. s. In ici thome mar. L. j. L Lorioſi martyris thome fra tres chariſſimi natalē celebran tes: qꝛ totiꝰ vite ⁊ ꝯuerſatiōis ei inſignia recole̓ nō ſufficimꝰ: paſpi ſir fionis eiꝰ modū caſūqꝫ ſuccinctꝰ ẜmo ꝑcurrat. Btūs igit̉ thomas ſicut ī cancellarie vel archidiaco natus officio in rebꝰ gerendis in cōparabiliter extiterat ſtrenuꝰ: ita ⁊ poſt ſuſceptum paſtoris offi cium ſupra humanā eſtimationē factꝰ eſt deo deuotus. Aectio. ij. onſecratꝰ enī repente mutatꝰ ē in virum aliū: ciliciū clā īduit: fe moralibꝰ etiā vſus eſt vſqꝫ ad po plites cilicinis: ⁊ ſub veſtibꝰ cleri Iniſuua p calis honeſtatis habitū celās mo tuiaci nachalē: carnē ꝓrſus coegit ẜui re ſpūi: deo ſtudens oīum v̓tutuꝫ exercitio ſine ītermiſſione place re. Sciens quoqꝫ ſe cultorē poſi tū ī agro dn̄ico: in vinea cuſtodē: paſtorem ī caulis: miniſteriū ſibi ipunta tiatim traditū ſtudioſe cōpleuit. Iura ⁊ dignitates eccl̓ie quas publica ſi bi ptāſ vſurpauerat: reſarcire ⁊ ī ſtatū debitū reuocare conatꝰ eſt. U nde graui queſtione Zcō. iij. ſuꝑ iure eccl̓iaſtico ⁊ regni cōſue tudinibꝰ īter ip̄m ⁊ rege angloꝝ exorta: coacto cōcilio ꝓpoſite ſūt cōſuetudines ille quas idē rex tā archiep̄i qͣꝫ ſuffraganeoꝝ ſuoruꝫ ſcripto pertinaciter roborari exe git. Negauit ꝯſtanter archiep̄s: manifeſtā ī eis aſſerēs libertatis eccl̓iaſtice ſubuerſionē. Affectꝰ ē igit̉ ꝯtumelijs īmēſis: dānis gra uioribꝰ attritꝰ: ⁊ īnunieris laceſ ſitꝰ iniurijs. Tādem morte ſibi in tentata: qꝛ cauſa eccl̓ie nōdū ple ne īnotuerat: ⁊ ꝑſonalis videbat̉ ꝑſecutio: beatus thomas cęden dum cēſuit eē malicie. co. ulſ. Actus igit̉ ī exiliū: a dn̄o alexan dro papa tertio ſenonis honorifi ce ſuſceptꝰ ē: ⁊ ī monaſterio pōti niacēſi ſtudioſe cōmēdatꝰ ē. Cō fiſcant̉ īterim ī anglia oēs archi ep̄i redditꝰ: vaſtant̉ p̄dia: poſſeſ ſiones diripiunt̉: ⁊ excogitato no uo ſupplicij genere: tota ſiml̓ tho me ꝓſcribit̉ cognatio. Oēs etiam amici eiꝰ familiares vel ꝗcūqꝫ eū quocūqꝫ titulo ꝯtingebāt: ſine de lectu ꝯditiōis aut fortune: digni tatis aut ordīs: etatꝭ aut ſexus pa rit̓ relegant̉. Nā ⁊ ſenes ⁊ decrepi ti vagiētes ī cunis ⁊ ml̓ieres ī pu erꝑio decubātes ī exiliū acti ſūt. Quotquot aūt diſcretiōis L. v. annos attigerāt: tactis ſacroſcīs iurare cōpulſi ſūt ꝙ mari tranſi to ſtatī cātuariēſi archiep̄o ſe re preſentarēt. vt vel cōpaſſiōis gla dio totiēs ꝯfoſſus ꝯceptū aī rigo rem ad regis volūtatē īflecteret. Sꝫ vir dei manū ſuā mittens ad ſortia: exiliū: dāna ꝯtumelias: op probria parentū ⁊ amicoꝝ ꝓſcri ptionē: ꝓ xp̄i noīe ꝯſtanter ſuſti nuit: nulla ꝓrſus fractꝰ aut muta tus iniuria. Tāta nāqꝫ fuit ꝯfeſ ſoris xp̄i ꝯſtātia vt oēs coexules ſuos docere videretur: qꝛ omne ſolum forti patria eſt. Lectio. vj. Audiēs aūt rex īmobilē eiꝰ ꝯſtā tiā: directis ꝑ abbates quoſdā ci ſterciēſis ordīs ad capim gnaͣle cōminatorijs eū a pōtiniaco per turbare curauit. Timēs aūt bea tus thomas occaſiōe ſui viris ſā ctis īminere diſpēdiū: ſpōte receſ ſit. Sꝫ anteqͣꝫ īde ꝓgrederet̉: diui citer: alijs aliud ꝯijciētibꝰ. na reuelatiōe ꝯfortatꝰ ē: oſtēſo ſi bi celitꝰ īdicio ꝙ ad eccl̓iam ſuā redditurꝰ eēt cū glīia ⁊ ꝑ martyrij palmā migraturꝰ ad dn̄m. Per turbatū igit̉ a pōtiniaco excepit ſūmo cū honore xp̄ianiſſimꝰ frāco rū rex lodouicus ⁊ eū humaniſſi me donec pax reformaret̉ exhibu it. Sepiꝰ tn̄ ⁊ ip̄e lꝫ īcaſſū pulſat̉ ē ne regis anglorū ꝓditori aliqd̓ humanitatꝭ bn̄ficiū īpēderet. Proceſſit vlteriꝰ furor ima vij. nis ⁊ pijs auribꝰ horrēda crudeli tas. Cū enī catholica etiā ꝓ here ticis ⁊ ſciſmaticiſ ⁊ ꝑfidiſ iudeiſ exoret eccl̓ia: ꝓhibitū ē neꝗs eū or̄onū ſuffragijs adiuuaret. Sex igit̉ annis ꝯtinuis exulās varijs ⁊ īnumeris afflictꝰ iniurijs ⁊ qͣſi lapis viuꝰ ī ſtructurā celeſtꝭ edifi cij: multimodis tūſionibꝰ atqꝫ p̄ſ ſuris conqͣdratꝰ: quo magiſ īpul ſuſ ē vt cade̓t: eo firmi ⁊ īmobiliꝰ ſtare ꝓbatꝰ ē Neqꝫ enī auꝝ tā an xie examinatū exuri potuit: vl̓ do mꝰ ſupͣ firmā petrā fūdata ꝯuelli Deniqꝫ cū rege frācoꝝ e. viij. ſūmo pōtifice ꝓcurāte reforman de pacis ꝯſtituti ſūt dies plurimi Quā qꝛ dei ẜuus nō niſi ſaluo ho nore dei ⁊ ſalua honeſtate eccl̓ie ſuſciꝑe voluit: diſcordes ab īuicē diſceſſerūt. Miẜatus tādē ſūniꝰ pontifex auglicane deſolationem ecclīe: p̄poſitis cōminatorijs vix tādem extorſit vt pax ecclīe red deret̉. Gauiſa ſunt igit̉ regna ꝙ rex archiep̄m recepiſſet ī gratiā: alijs credentibꝰ negociū agi vera 76. Igitur exilij ſui anno ſeptimo re dijt paſtor nobilis ī angliā: vt vl̓ oues xp̄i a morſibꝰ liberaret lupo rū: vel ꝓ grege ſibi credito ſeipſuꝫ īpenderet. Suſcipit̉ a clero ⁊ po pulo cum gaudio īextimabili illa chrymātibꝰ oībus ⁊ dicentibus. Bn̄dictus ꝗ venit ī noīe dn̄i. Sꝫ poſt dies paucos iterū dānis ⁊ in iurijs ſupramodum ⁊ numerū af fectus ē: ⁊ edicto publico eccl̓ie ſue ſepta exire ꝓhibitꝰ eſt. Quiſ ꝗs ei vel alicui ſuoꝝ faciē hilareꝫ ptendebat: publicus hoſtis cen febat̉. In laudibus cōmemora tio ſit de natiuitate: ⁊ ſancto ſte phano ⁊ ſancto ioanne vt ſupra: poſtea de īnocentibus ant. Hi ſūt q̄ cum. ꝟ. Sub throno dei. Ora tio vt ſupra. Ad vs. ant. Tecū pͥn cipium. cum reliꝗs anis. Scien dū ꝙ ī cōmemorationibꝰ octaua rū poſt nati. dn̄i dicunt̉ iſti v̓ſicu li. De nati. dn̄i ꝟ. Notum fecit ꝯn̄s all̓a. ℟. Salutare. De ſan cto ſtephano ꝟ. Stephanº vidit celos aꝑtos. ℟. Uidit ⁊ introiuit btūs hō. De ſco ioāne ꝟ. Hic ē diſcipulus ꝗ teſti. P. Et ſcimus. De īnocētibꝰ ꝟ. Sub throno dei oēs ſcī cla. ℟ Uindica ſan. Eo anno quo natꝭ. dn̄i die lune vene rit: ſabb̓o ꝓximo poſt feſtū ſcī tho me nō fiat offin̄ de dn̄ica: ſꝫ fit to tū de octaua natꝭ. hoc modo. Fer̄. vjͣ. ī die.ſ. ſcī thome archiep̄i in ſe cudis vs. an̄t. Tecū pͥn. cū reliꝗs anis ⁊ pſal̓. ſuis. Cap. hy. ꝟ. an̄t. ad. M. ⁊ or̄o: oīa dicunt̉ de natꝭ cut ſūt notata ī ſcd̓rs vsͣ. Et ſit co memoratio de ſancto thoma: ⁊ de alijs octꝭ. Ad matꝭ. iuiij. hym. ane pͣs. ⁊ ꝟſi. dicūtur de natꝭ. Sex le ctiōes legunt̉ de ẜmone ſcī augu. ſ. Hodie fr̄es chariſſimi. vel. Ca ſtiſſimij. ⁊c̄. Et tres de homel̓. ſci ambroſij ſuꝑ euāgelium. Paſto res loq̄. ℟ia dicunt̉ de natꝭ. pͥmū omittit ⁊ a ſcd̓o īcipit̉: ⁊ octauum ponit̉.ſ. O regē ce. Ad la. ⁊ ho. diei oīa dicuntur de natꝭ. dn̄i: ⁊ fit come. de octꝭ. Ad miſſā ītroitus. Puer natus. Oro. Cōcede q̄s. Epl̓a. Apparuit beni. Euā. Pa ſtores loq̄. ⁊ alia ſicut ī natꝭ. Ad vs. an̄t. Tecum pͥn. ⁊cͣ. Capͥ. ſit de rutt ib̓ ſco ſilueſtro ⁊ ſit come. de dnica An̄t. Dum mediū. ꝟ. Verbū ca ro. Or̄o. Opͥs ſem. deus. Offm̄ Iulitu v̓o illiꝰ dn̄ice ſit ī vigilia epiph̓ie cum euangelio. Defuncto hero. Oībus aūt alijs tꝑibus quocūqꝫ die natiuitas dn̄i venerit p̄terqͣꝫ ī dię lune: ī ꝓxima die poſt feſtum Imiemieral. ſcī thome ſit offīi dn̄ice: vt ſpecia epitiu lins videbit̉ infra. Illo auteꝫ die quo non agit̉ de aliquo feſto alio qͣꝫ de octꝭ. natꝭ. incipit̉ a ſcd̓o rn̄ſo ilineſntra idipantitaa b rio natꝭ. ⁊ ponit̉. viij.ſ. O regē ee li. Sex lectiōes leguntur de ẜmo iubepiti io mnalia uibꝰ ſcī augu.ſ. Hodie fr̄es cha iiuſtraeia riſſimi. vel Caſtiſſimuꝫ Et tres de homel̓. ſuper Paſtores loque inienle Sermo ſcī auguſtini ep̄i. Lcō. jͣ. Odie fr̄es chariſſimi chriſtꝰ .Il̓natꝰ ē: nos renati. Hodie ſal uator mūdi ꝑ mr̄em naſcēdi acce pit tēpus: ꝗ de pr̄e natiuitatis nō habet tēpus. Qui ī eternū cūcto rū ē creator: hodie de mr̄e naſcē do fact do factꝰ eſt nobis ſaluator. Natꝰ eſt nobis hodie in tꝑis volubilita te: vt nos ꝑducat ad pr̄is eterni tatē. Factꝰ eſt deus homo vt homo fieret deꝰ: vt panē angeloꝝ mādu caret homo: dominus angelorum hodie factus eſt homo. co. ij. Nodie adimpleta ē ꝓphetia illa que dicit. Rorate celi deſuꝑ ⁊ nu bes pluāt iuſtū: aꝑiat̉ terra ⁊ ger minet ſaluatorē. Icūs eſt igit̉ ꝗ fe cerat: vt īueniret̉ ꝗ perierat. Sic enī in pſal̓. ꝯfitet̉ homo. Priuſqͣ humiliarer ego peccaui. Et iteꝝ. Erraui ſicut ouis q̄ perijt. Pec cauit homo ⁊ factꝰ eſt reus: natꝰ ē homo deꝰ: vt liberaret̉ reꝰ: homo igit̉ cecidit: ſꝫ deꝰ deſcēdit. Le. iij. Tecidit homo miẜabiliter: deſcē dit deus miẜicorditer. Cecidit ho mo ꝑ ſuꝑbiā: deſcēdit deꝰ cū gr̄a. Sic nāqꝫ mr̄ dn̄i ab angelo audi uit: Aue gr̄a plena dn̄s tecū. Qui natꝰ eſt pͥmus ſine mr̄e in celis: ho die natꝰ eſt ſine pr̄e in terris. Na tus eſt xp̄s deꝰ de pr̄e: homo de ma tre. De pr̄is īmortalitate: de mr̄is virginitate. De pr̄e ſine matre: de mr̄e ſine pr̄e. De patre ſine tꝑe: de mr̄e ſine ſemine. De pr̄e pͥncipiuꝫ vite: de mr̄e finis mortis. De pr̄e ordinās omnē diē: de matre con ſecrans iſtum diem. Sectio. iiij P remiſit enī hoīem ioannē ꝗ tūc naſceret̉ cū dies īcipiunt minui ⁊ natꝰ eſt ip̄e cū dies incipiunt cre ſcere: vt ex hoc prefiguraret̉ qd̓ ait ip̄e ioānes. Illū oportet creſcere: me aūt minui. Debet enī vita hu vt ꝗ viuit iā ſibi nō viuat: ſꝫ ei ꝙ ꝓ oībꝰ mortuꝰ eſt ⁊ reſurrexit. Et dicat vnuſꝗſqꝫ nr̄m qd̓ dicit apo ſtolus. Viuo ego: iā nō ego: viuit v̓o in me chriſtꝰ. Illum oportet creſcere: me autē minui. Lcō. v. Il audāt eū ꝯdigne oēs angeli eiꝰ ꝙ cibꝰ eternꝰ eſt īcorruptibili eos ſagina viuificās: qꝛ v̓bū dei eſt cu ius vita viuūt: cuiꝰ et̓nitate ſemꝑ viuūt: cuius bonitate ſemꝑ bn̄ vi uūt. Illi enī ꝯdigne laudāt deum apud deū: ⁊ dāt gl̓iam in excelſis deo. Nos aūt plebs eiꝰ ⁊ oues pa ſcue eiꝰ ꝓ modulo īfirmitatis nr̄e ꝗ pacē ꝑ bonā volūtatē recōcilia ti meremur. Ip̄oꝝ enī vera ange loꝝ ⁊ hodierna vox eſt: quaꝫ nato nobis ſaluatore exultādo fuderūt Gl̓ia ī excelſis deo: ⁊ in terra pax hoībus bone volūtatis. Lcō. vj. I audāt illi cōpetenter: laudem ⁊ nos obediēter. Sūt illi nūcij eiꝰ ſimꝰ ⁊ nos pͥcones eiꝰ. Impleuit in celo menſā ip̄oꝝ: īpleuit in ter ra p̄ſepe nr̄m. Plenitudo menſe ip̄oꝝ eſt: qꝛ in pͥncipio erat v̓buꝫ. Plenitudo p̄ſepis nr̄i eſt qꝛ ver bū caro factū eſt ⁊ habitauit ī no bis. Celebremꝰ ergo natalem dn̄i fr̄es chariſſimi: aduētū dei ⁊ hoīs celebremꝰ vt nos reu̓tamur ad de uꝫ. Itē aliꝰ ymo. ci aug. ep̄j. L. jͣ. Aſtiſſimū v̓ginis marie vte Arū ſpōſe v̓gīs clauſū vētris cubiculū ſignatū pudore filij v̓gi niſ cenacl̓ꝫ: merito pleniſſime col laudarē ſi meſſē meterē quā non ſeminarem. Deniqꝫ ſic apl̓s ait. mana in ſe deficere: in xp̄o ꝓficere Quecunqꝫ ſeminauerit homo: hec 717 ⁊ metet. Veꝝ eſt: oī modo veꝝ eſt: hoc oēꝫ hoīem metere qd̓ ſemina uit. Deꝰ ſolus pōt metere qd̓ non ſeminauit: ſicut ⁊ ipſe filiꝰ virgīs ī quadā euāgelij lectiōe ait. Me to vbi nō ſeminaui: ⁊ colligo vbi nō ſparſi. Dicat ſolus: dicat nat ex virgine filiꝰ marie: dicat ſpon ſus mr̄i ſue. Meto vbi nō ſemīa ui: ⁊ colligo vbi nō ſparſi. Le. ij. Dicat ⁊ maria: Et ego te filiū ge neraui: ſꝫ virginitatē meā nō vio laui. Regnū tenui virginitatis: ⁊ regē genui caſtitatis. Ingredien tē ⁊ egredientē habui in palatio vētris filiū īperatoris: ⁊ de mani bus meiſ nō amiſi clauē regni pu doris. Porta facta ſū celi: ianua facta ſū filio dei. Illa porta facta ſū clauſa: quaꝫ in viſione diuina ezechiel vidit propheta: de qua in me idem dicit propheta. Lco. iij. Uidi portā in domo dn̄i clauſaꝫ. Et dixit angelus ad me. Porta hec quā vides nō aperiet̉: ⁊ hō nō trāſibit ꝑ eā: qm̄ ſolus dn̄s ītrat ⁊ egrediet̉ ꝑ eā ⁊ clauſa erit ī eter nū. Mirabilis eſt ꝓphete viſio: ſꝫ mirabilior ꝓphetie adimpletio. Quid ē: porta ī domo dn̄i clauſa: niſi ꝙ v̓go maria ſēper erit ītacta Et ꝗd ē: hō nō trāſibit ꝑ eā: niſi ꝙ ioſeph nō cognouit eā. Et ꝗd ē dn̄s ſolus intrat ⁊ egrediet̉ ꝑ eā: niſi ꝙ ſpūs ſcūs īpregnauit eaꝫ ⁊ dn̄s angeloꝝ naſcit̉ per eā. Et ꝗd ē: clauſa erit in et̓nū: niſi qꝛ maria v̓go ē an̄ partū ⁊ v̓go poſt partū. Dicat ergo maria. Por/ L. iiij. ta facta ſū celi: ianuā facta ſū filio dei. Illi facta ſū ianua clauſa qui iudo tu poſt ſuā reſurrectionē īgreſſus ē ꝑ oſtia clauſa ꝑ q̄ egreſſus eſt ad ſuos crucifixores. Ad diſcipulos aūt ſuos clauſo cenaculi oſtio in greſſus eſt clauſtra ꝗ natꝰ de ven tre meo me mr̄eꝫ dimiſit intactā. Adīpleuit ventrē meū diuinitate: ⁊ vteꝝ meū nō euacuauit caſtita te. Exiuit de ventre meo gigas oc curſu magnificꝰ: ⁊ vēter meꝰ nō ē pudore euacuatꝰ. Nec ī ꝯceptiōe īuenta ſū ſine pudore: nec ī partu ritiōe ſū īuenta cū dolore. Le. v. Omira ⁊ laudabilis īter femīas in qua ab angelo ſalutat̉ virgini ncilaru tas. Sola īpregnata nec vitiata: exonerata nec euacuata: qꝛ ſic eſt ab angelo ſalutata. Aue inꝗt gr̄a plena dn̄s tecū. Felix vnibilicꝰ ca xxx i3 ſtitatꝭ quē amplexꝰ nō tetigit ma ritalis. Cōfidero ꝯceptū tuū bea ta virgo ⁊ expaueſco: intueor par tū tuum ⁊ contremiſco: adoro fili um tuum et reuiuiſco. Lectio. vj. iſliamnat. Enarra mihi obſecro quō me ruiſti dici mr̄ dei ſpōſaqꝫ filij dei. Qd̓ rogo īdica mihi: ſed tn̄ collo quēti tecū ignoſce mihi. Ignoſce mihi inqͣꝫ ꝙ audeā ſuus atqꝫ vti nā vel bonꝰ ⁊ nō etiā īutilis ⁊ ma lus ẜuꝰ. Et iō malus ẜuꝰ ꝗ nō te cū cuꝫ tremore loquor vt ſeruus. Ignoſce ergo mihi ꝙ audeā cuꝫ ſpōſa dn̄i mei ꝯfabulari: ⁊ tn̄ īdi ca mihi quō potuerit dei filiꝰ ꝑ te generari. Et tres alie lectiōes le gunt̉ de homiel̓. ſuꝑ euāgeliū ẜꝫ lu cā. Paſtores loq̄. Le. vij. T bn̄ paſtores vigilāt quos cui dr̄: Eſto vigilās ⁊ ꝯfirmare. Qꝛ nō ſolū ep̄os ad tuēdū gregē dn̄s ordinauit: ſꝫ etiā angelos de iuxta illos. Videte quēadmoduꝫ mariā: angelus ioſeph: angelus paſtores edocet. Nō ſatis ē ſemel miſſū. Duobus eniꝫ vel tribꝰ teſti bus ſtat omne verbuꝫ. Lcō. viij. Et facta eſt cū angelo ml̓titudo celeſtis exercitꝰ laudātiū deū ⁊ di centiū. Gl̓ia in excelſis deo ⁊ ī ter ra pax hoībꝰ bone volūtatis. Bn̄ angeloꝝ noīat̉ exercitꝰ ꝗ ducē mi litie ſeq̄bat̉: Cui igit̉ laudē angeli niſi dn̄o ſuo dicerēt: iuxta qd̓ ſcri ptū eſt. Laudate dn̄ꝫ de celis: lau date eū in excelſis: laudate eū oēſ angeli eiꝰ. Impleta eſt igit̉ ꝓphe tia. Laudat̉ dn̄s de celis ⁊ videt̉ ī terris. De quo ſcūs marcꝰ ait: ꝗa cū beſtijſ erat ⁊ angeli mīſtrabāt ei: vt in altero miẜicordie inſigne ī altero diuine iudiciū poteſtatis agnoſcas. ℟. O regeꝫ celi cui ta lia famulant̉ obſeꝗa: ſtabulo po nit̉ qui ꝯtinet mundū. Iacet ī p̄ſe pio ⁊ in celis regnat. ꝟ. Natꝰ eſt nobis hodie ſaluator ꝗ ē xp̄s dn̄s in ciuitate dauid. Iacet. Lcō. ixͣ. Il uū eſt ꝙ beſtias patit̉: ſuum ꝙ ab angelis p̄dicat̉. Et aiūt. Videa mus hoc v̓bū qd̓ factū eſt ſic̄ dn̄s on̄dit nobis. Et venerūt feſtinan tes. Videꝫ feſtinare paſtores. Ne mo enī cū deſidia xp̄ꝫ reꝗrit. Vi honus paſtor informat. Grex igit̉ des paſtores angelo credidiſſe: ⁊ ppl̓s: nox ſclꝫ: paſtores ſt̓ ſacerdo tu pariter pr̄i filio: ſpūi ſcō: ange tes. Aut fortaſſe etiā ille ſit paſtor lis: ꝓphetꝭ: ⁊ apl̓is crede. Noͣ ꝙ qn̄ feſtū ſci ſilueſtri vel circūciſio nis in dn̄ica venerit: officiū dn̄ice ſit die ſupra q̄ vacua fuerit ſine fe ſtinauit. Ecce angelus dn̄i ſtetit ſto. Si feſtū natiuitatꝭ: ſcī ſtepha ni: ſcī ioānis: ſcōꝝ īnocentū: vel ſcī diuina cura fidē aſtruat: āgelus thome martyris venerit in dn̄ica: ipſa die nihil ſit de dn̄ica: ſed die ꝓximo poſt feſtū ſcī thome ſit offi ciū dn̄ice. De dn̄ica v̓o q̄ tūc veni et ī octꝭ. feſti nihil penitꝰ agit̉. Sab bato dn̄ice īfra octauā natꝭ. Capͥ. Rēs: Quāto tꝑe heres par A.uulus eſt: nihil differt a ẜuo cū ſit dn̄s oīuꝫ: ſꝫ ſub tutoribus ⁊ actoribꝰ eſt vſqꝫ ad p̄finitū tp̄s a pr̄e. Hy. Xp̄e redē. ꝟ. Verbū ca ro. Ad. M. an̄t. Dū mediū ſilen tiū tenerēt oīa ⁊ nox in ſuo curſu mediū iter ꝑageret: op̄s ẜmo tuꝰ dn̄e a regalibꝰ ſedibus venit all̓a. Mpͥs ſēpiterne deus. Gr̄o. dirige actꝰ nr̄os in bn̄placito tuo: vt in nomīe dilecti filij tui me reamur bonis oꝑbus abūdare. Per eū. Et ſit come. de natꝭ. ⁊ ali is octꝭ. Dn̄ica īfra octꝭ. natꝭ. dn̄i ſi feſtū non ſit: agit̉ officiū dici natꝭ. preter capl̓a an̄as ad. M. ⁊ bn̄. ⁊ or̄onē: ⁊ ꝙ pͥᵐ. ℟ᵐ. omittil̓ ⁊ octa uuꝫ ponit̉.ſ. O regē ce. Sex lcō. legunt̉ de ẜmone ſequēti: ⁊ tres de homel̓. ſuꝑ euāgᵐ. Erat ioſeph. Sermo ſācti leonis pape. Leo. jͣ. Xcedit ꝗdē dilectiſſimi mul Itūqꝫ ſuꝑeminet humani elo quij facultatem diuini operis ma gnitudo. Et inde orit̉ difficultas .78. fandi: vn̄ adeſt ratio nō tacēdi qꝛ in ieſu xp̄o filio dei nō ſolū ad diui nā eſſentiā ſꝫ etiā ad humanā ſpe ctat naturā: qd̓ dictū ē ꝑ ꝓphetā: Generationē eius ꝗs enarrabit: Utrāqꝫ enī ſub̓aꝫ in vnā ꝯueniſſe ꝑſonā niſi fides credat ẜmo nō ex plicat. Et iō nūqͣꝫ mat̓ia defic̄ lau diſ: qꝛ nūqͣꝫ ſuffic̄ copia laudatorꝭ G. audeamꝰ igit̉ ꝙ ad loq̄n/ L. ij. dū tante miẜicordie ſacr̄ꝫ īpares ſumꝰ: ⁊ cū ſalutꝭ nr̄e altitudinē vi cere nō valeamꝰ: ſētiamuſ nobis bonū eē ꝙ vincimur: Nemo eniꝫ ad cognitionē v̓itatis magis ꝓpī quat qͣꝫ ꝗ ītelligit in rebꝰ diuinis etiā ſi multū ꝓficiat ſemꝑ ſibi ſuꝑ eſſe qd̓ querat. Nā qui ſe ad qd̓ tē dit ꝑueuiſſe p̄ſumit: nō queſita re lis q̄ deus diligit delectari. L. vj. perit ſꝫ in inꝗſitione deficit. L. iij. Ne aūt īfirmitatꝭ nr̄e ꝑturbemur anguſtijſ: euāgelice nos ⁊ ꝓph̓ice adiuuāt voces. Quibꝰ itaqꝫ accē dimur ⁊ docemur vt nob̓ natiui tatē dn̄i qͣ v̓bū caro factū ē nō tā p̄teritā recolere: qͣꝫ pn̄tem īſpice̓ videamur. Qd̓ enī paſtoribusꝓ gregū ſuoꝝ cuſtodia vigilātibus āgelus dn̄i nūciauit: etiā nr̄ꝫ īple uit auditū. Et iō dn̄icis ouibꝰ p̄ſu mus: qꝛ v̓ba diuinitꝰ edita cordis aure ẜuamꝰ. Quanqͣꝫ ⁊ in hodier na feſtiuitate dicit̉: Euāgelizo vo biſ gaudiū magnū qd̓ erit oī ppl̓o qꝛ natꝰ eſt nobis hodie ſaluator ꝙ eſt xp̄s dn̄s in ciuitate dauid. L. Tuiꝰ p̄dicatiōis ſūmitati ex/ iiij. ultatio iungit̉ īnumerabiliū ange loꝝ: vt excellētiꝰ fieret teſtimoniū cui militie celeſtis multitudo ꝯci neret: ⁊ ī honore dei vna bn̄dictiōe dicentiū. Gl̓ia in altiſſimis deo: et in terra pax hoībꝰ bone volūtatꝭ. Dei ergo gl̓īa eſt ex mr̄e v̓gīe xp̄i naſcētis īfātia ⁊ reparatio huma ni generis merito in laudē ſui re fert̉ auctoris. Quia ⁊ ip̄i btē ma rie miſſus a deo gabriel angelus dixerat: Spūs ſcūs ſuperueniet ī te ⁊ virtus altiſſimi obūbrabit ti bi. Ideoqꝫ ⁊ qd̓ naſcet̉ ex te ſāctū vocabitur filius dei. Lectio. v. In terra aūt illa pax ꝯdit̉ q̄ hoīes efficit bone volūtatis. Quo enim ſpu de intemerate mr̄is viſceribꝰ naſcit̉ xp̄s: hic de ſcē eccl̓īe vtero renaſcit̉ xp̄ianꝰ. Cui vera pax ē a dei volūtate nō diuidi ⁊ ī his ſo Nātalē igit̉ dilectiſſimi diē dn̄i cē lebremꝰ ꝗ ex oībꝰ preteritoꝝ tēpo rū diebꝰ electꝰ eſt: lꝫ diſpēſatio ac tionū corporaliū ſicut eterno cōfi lio fuerat pͥordinata trāſierit: to taqꝫ redēptoris humanitas ī glo riā pr̄ne maieſtatis euecta ſit: vt ī noīe ieſu oē genu flectat̉: celeſtiuꝫ terreſtriū ⁊ infernoꝝ: ⁊ oīs līgua ꝯfiteat̉ qm̄ dn̄s nr̄ ieſus xp̄s ī gl̓ia eſt dei pr̄is: indeſinēter tn̄ ip̄ꝫ par tū ſalutifere v̓ginis adoremꝰ: ⁊ il lā v̓bi ⁊ carnis indiſſolubilē co pulā nō minꝰ ſuſcipiamꝰ ī preſepe iacentē qͣꝫ in throno pr̄ne altitu dinis cōſedentē. Incōmutabilis enī deitas qͣꝫuis intra ſemetip̄aꝫ ⁊ claritatē ſuā ⁊ potētiā ꝯtineret: nō ideo tn̄ nō erat ꝯſerta naſcēti qꝛ humano aſpectui non patebat vt ꝑ veri hoīs inuſitata pͥmordia ille gnoſceret̉ genitus ꝗ regis da uid ⁊ dn̄s eſſet ⁊ filiꝰ. Scd̓ꝫ lucā. Nillo tꝑe: Erāt ioſeph ⁊ ma Lria mater ieſu mirantes ſuper Honel̓. origenis. Lcō. vij. Ongregemꝰ in vnū ea ꝗ in ortu ieſu dicta ſcriptaqꝫ ſūt de eo ⁊ tūc ſcire poterimꝰ ſingula queqꝫ digna eſſe miraculo. Quāobrem mirabat̉ et pr̄: ſic enī appellatꝰ eſt ioſeph qꝛ nutritiꝰ eiꝰ fuit. mirabat̉ ⁊ mr̄ ſuꝑ oībꝰ que dicebant̉ de eo. Quenā ergo ſūt de paruulo ieſu dictar Paſtores erāt ī regione il as noctis. Venit angelus ſub ip̄a hora natiuitatis ieſu ⁊ ait ad eos. Ite ⁊ inuenietis infantē pānis in uolutū ⁊ poſitū in pͥſepio. L. viij. Necduꝫ angelus v̓ba finierat: et ecce multitudo celeſtis exercitus laudare cepit ⁊ bn̄dicere deū. Cū hec paſtores trepidi ꝑſpexiſſēt: et angelus receſſiſſet ab eis dixerūt ad ſe īuicē. Eamꝰ ī bethleē ⁊ vide amꝰ hoc factū qd̓ dn̄s oſtēdit no bis. Venerūt ⁊ inuenerūt paruu lū: tam illi qͣꝫ paſtores q̄ facta fue rant mirabant̉. Suꝑ hoc ⁊ de ſy meone ſcribit̉ ꝙ rumorē auxerit ⁊ miraculi vel magna pars fuerit. Tenuit enī puerū in brachijs ſuis ⁊ ait: Nūc dimittis ſeruū tuū dn̄e ẜm v̓bum tuū in pace. Quia vide runt oculi mei ſalutare tuū. L. ixͣ. I aſtigiū ⁊ vt ita dicā culmē ſuꝑ his q̄ iactabant̉ de ieſu ⁊ pr̄ ⁊ mr̄ illiꝰ mirabant̉: ẜmo ſymeōis fuit. Nō enī ei ſufficit tenere paruulū ⁊ ea q̄ de ſemetipſo ſūt ꝓloꝗ: ſꝫ be nedixit pr̄i illiꝰ ⁊ mr̄i: ⁊ de ſeipſo quoqꝫ ꝓphetauit dicēs. Ecce poſi tus eſt hic in ruinam ⁊ in reſurro his que dicebantur de illo: ⁊ rel̓. ctionē multoꝝ in iſrael ⁊ in ſignū cui ꝯtradicet̉. Tuā quoqꝫ ipſiꝰ ani mā ꝑtrāſibit gladiᵐ vt reuelētur ex ml̓tis cordibꝰ cogitatiōes. Ad bn̄. an̄t. Dū mediū. vt. sͣ. Et ſit cō memo. de extauis. Ad t̓tiaꝫ capͥ. Fr̄es: Quanto tꝑe. Ad. vi. cap. T vbi venit plenitudo tꝑis: miſit deꝰ filiū ſuū natū ex mu liere factū ſub lege: vt eos ꝗ ſub le ge erāt redimeret vt adoptionē fi la vigilātes ⁊ obſeruātes cuſtodi lioruꝫ reciperemus. Ad. ix. cap̄. Taqꝫ iā nō eſt ẜuus: ſꝫ filiꝰ: ꝙ L. ſi filiꝰ ⁊ heres ꝑ deū. Ad M. an̄t. Puer ieſus ꝓficiebat etate ⁊ ſapīa corā deo ⁊ hoībꝰ. In vigi lia ſcī ſilueſtri pape ⁊ ꝯfeſ. ad vsͣ. an̄t. Tecū pͥnci. vt. sͣ. Capͥ. hy. ꝟ. an̄ ⁊ cetera dicunt̉ de ꝯfeſ. ponti. preter orationē ⁊ lectiones. Or̄o. A qͦs omp̄s deꝰ: vt btī ſilue ſtri ꝯfeſſoris tui atqꝫ pōtifi cis venerāda ſolēnitas: ⁊ deuotio nē nob̓ augeat ⁊ ſalutē. Per. do. Onſtātinꝰ īperator Lcō. jͣ. Amonarchiā tenēs: cū pluri mas ſtrages martyrū dediſſet: et innumerabilē ppl̓m ꝑ oēs ꝓuin cias feciſſet varijs penarū generi bꝰ interfici: elephātie a deo lepra ꝑcuſſus eſt. Huic cū vniuerſa me dicoꝝ ⁊ magoꝝ agmina ſubueni re non poſſēt: capitolij pontifices hoc decreuerūt ꝯſiliū: piſcinā īfan tiū occiſoꝝ ſanguine īpleri debere In quo ſāguine calido ſtatī vt nu .79. dus deſcenderet auguſtꝰ mox poſ ſint vulnera eius lepremundari. Q iſſū eſt igit̉ ⁊ de rebꝰ vel Le. ij. patrimonio regis tria milia ⁊ eo amplius īfātes adducti ad vrbē romā: ⁊ pōtificibꝰ traditi ſūt capi tolij. Die aūt ꝯſtituto egrediente ꝯſtātino de palatio ⁊ ad hoc eunte ī capitoliū vt ſāguis innoxiꝰ fūde ret̉: occurrit multitudo īnumera biliū mulierū: q̄ oēs reſolutis cri nibꝰ nudatiſqꝫ pectoribus dātes vlulatꝰ ⁊ gemitꝰ corā eo in platea fūdentes lachrymas ſtrauerunt. Percūctatꝰ itaqꝫ qua de Le. ii. cauſa hec multitudo mulierū iſta faceret didicit has eſſe mr̄es filio rū eoꝝ quoꝝ effudendus ſanguis tādiu eſſet: quouſqꝫ piſcina reple ret̉ in qͣ medēdi cauſa ip̄e lauan dus deſcenderet ⁊ ſanādus. Tūc īperator exhorruit facinꝰ: ⁊ ſe tāto rū criminū reū fieri apud deū exi ſtimās quantoꝝ fuerit pueroruꝫ noxiꝰ iuſſit ſtare carrucā. L. iij. Frigēs igit̉ ſe īperator ⁊ ꝯuocās vniuerſos dixit. Audite me cōmi litones ⁊ oēs ppl̓i qui aſtatꝭ. Sic ſemꝑ nr̄a ꝯtra hoſtes certamīa in p̄lijꝫ ſtetiſſe nūcupant̉ vt reus eēt legibꝰ ⁊ capitali ſnīa puniret̉ qui cūqꝫ aliquē occidiſſet infantem. Eratqꝫ hoc ſtatutū in bello vt fa cies quaꝫ pubertas nōᵍ nouerat: gladiū euaderet bellatoꝝ: vt vite incolumis permaneret. Lcō. ūc itaqꝫ qd̓ in hoſtiū filijs cuſto ditu eſt: in filijs nr̄oꝝ ciuiū exerce bimꝰ: Ne ſimꝰ legibꝰ rei ꝗ pugnā do fideliter de oī gente meruimꝰ in eſſe victores. Quid inquit iuuat barbaros ſuperaſſe: ſi a crudelita te vincamur; Nā viciſſe extrane as natiōes: bellatoꝝ virtꝰ eſt po puloꝝ: vincere aūt vitia ⁊ pecca ta virtꝰ eſt moꝝ. In illis aūt pre lijs fortiores extitimꝰ illis: hic no biſipſis fortiores ſimus. Vincimꝰ enī noſipſos dū a mala nos volū tate excludimꝰ. Et qd̓ inconſulte deſideramꝰ: cōſulte ⁊ vtiliter exe cramur. Hoc aūt facimꝰ qn̄ volū tates deoꝝ nr̄is volūtatibus ante ponimꝰ: ⁊ diuīs deſiderijs nō ob uiātes: nr̄is deſiderijs repugͣmꝰ. In hoc igit̉ certamine vi Le. vjͣ. ctos nos eſſe hac rōne gaudemꝰ vt agnoſcamꝰ ꝯtra nr̄aꝫ ſalutem voluiſſe pugnare. Nā ꝗ conat̉ ꝑ petrare quod malū eſt: captiuare vtiqꝫ ſtudet bonitatē. Cū igit̉ fue rit in iſto certamīe ſuꝑatꝰ: victo riā obtinet victꝰ: qm̄ victor iā per ditionē īuenerat: ⁊ malā captiui tatē incurrerat poſt triūphū: ſi tn̄ victoria pōt dici qn̄ pietas ab im pietate vincit̉: ⁊ ab iniuſticia iuſti cia ſuꝑat̉. Vincat igit̉ nos pietas in iſto ꝯgreſſu. Bn̄ aūt oīuꝫ adu̓ ſantiū poterimꝰ eſſe victores: ſi a ſola pietate vincamur. Oīuꝫ enī ſe eē. verū dn̄m cōprobat: qui veꝝ ſe ẜuū oſtenderit pietatis. L. vij. ū̓qꝫ ad iſtā ꝯcionē oīs exerci tus oīſqꝫ ppl̓us diutiſſime decla maſſet: iuſſit in ꝯſpectu oīuꝫ filios ſuis mr̄ibꝰ reddi: vt dulcedo red dita filioꝝ: amaritudinem lachry marū mr̄naꝝ obdulceſceret. Do na ſimul ampliſſima ⁊ vehicula ī finita ⁊ annonā iuſſit expendi: vt gaudentes reu̓terent̉ ad ꝓpria: q̄ flentes venerāt ad patriā alienā. N ac igit̉ trāſacta die no/ L. viij. cturno facto ſilētio regi ſōni tp̄s aduenit. Et ecce ad ſūt ſcī apl̓i pe trus cū paulo dicētes. Qm̄ flagi tijs poſuiſti t̓minū: ⁊ effuſionē in nocētis ſanguīs horruiſti: miſſi ſu mus a xp̄o dn̄o dare tibi ſanitat recuperande ꝯſiliū. Audi igit̉ mo nita nr̄a ⁊ fac̄ oīa q̄cunqꝫ tibi īdi camꝰ. Silueſter ep̄s ciuitatis ro me ad montē ſiraptiꝫ ꝑſecutiōes tuas fugiēs in cauernis petraruꝫ cū ſuis cl̓icis latebras fouet: hūc cū ad te adduxeris: ip̄e tibi piſci nā pietatis on̄det: ī qua dū te t̓tio merſerit: oīs te valitudo iſta deſe ret lepre. Qd̓ cū factū fuerit: hāc viciſſitudinē tuo ſaluatori cōpēſa vt iuſſu tuo per totū orbem roma nū eccleſie reſtaurentur. Lco. ixͣ. Ie aūt ipſū ī hac parte purifica: vt relicta oīuꝫ ſuꝑſtitione idoloꝝ deū viuū ꝗ verꝰ eſt ⁊ ſolus adores ⁊ excolas: ⁊ ad eiꝰ volūtatē attin Iimn ptu gas. Exurgēs igit̉ ꝯſtantinꝰ a ſō no ſtatim ꝯuocat oēſ qui obſerua bāt palatiū eiꝰ: ⁊ ẜm tenorē ſōnij miſit ad montē ſiraptiꝫ vbi ſcūs ſilueſter ī cuiuſdā xp̄iani agro per ſecutiōis cauſa cū ſuis clericis re ceptꝰ lectiōi ⁊ or̄oni īſiſtebat. At vbi a militibꝰ ſe circūdatū vidit: credidit ſe ad martyrij coronam euocari. Si feſtū ſcī ſilueſtri ī dn̄i ca venerit: agit̉ de feſto cū cōme. de dn̄ica ad. M. ⁊ bn̄. ⁊ vltīa lcōne. In vigilia octaue natꝭ. dn̄i ad ve Vas an̄t. O admirabile/ cū re liquis pͥs de beata virgīe. Cap̄. Pparuit gr̄a dei ſaluatoris L nr̄i oībꝰ hoībus erudiēs nos vt abnegāteſ īpietatē ⁊ ſecularia deſideria: ſobrie ⁊ iuſte ⁊ pie viua nius in hoc ſeculo. Hym. Xp̄e re dēptor. ꝟ. Verbū caro. Ad. M. aūt. Propt̓ nimiā charitatē ſuā qua dilexit nos deꝰ filiū ſuūmiſit ī ſil̓itudinē carnis pctī all̓a Or̄o. Eus qui ſalutis eterne bea te marie virginitate fecūda humano generi premia preſtitiſti tribue qͥs: vt ipſā pro nobis inter cedere ſentiamus: per quā merui mus auctorē vite ſuſciꝑe dn̄m no ſtrū ieſū xp̄m fi. tu. Qui te. Et noͣ ſit aliqua cōme. Ad matutꝭ. īuiij. ⁊ hym. dicūtur de natiuita. In. j. noct̉. an̄t. Dn̄s dixit ad me filius meꝰ es tu ego hodie genui te. pͥs. Quare fre. An̄t. In ſole poſuit ta bernaculū ſuū: ⁊ ipſe tanqͣꝫ ſpon ſus ꝓcedens de thalamo ſuo. p̄s. Celi enar. An̄t. Eleuamini porte eternales ⁊ introibit rex glīe. p̄s. Dn̄i eſt terra. ꝟ. Tanqͣꝫ ſpōſus. ℟. Dn̄s ꝓcedēs de thalamo ſuo. Sermo ſcī leonis pape. L. jͣ Eſtiuitatꝭ hodierne dilectiſſi mi verus venerator eſt ⁊ pius cul tor: qu inec de incarnatiōe dn̄i ali quid falſuꝫ: nec de deitate aliquid ſētit indignū. Paris enī periculi malū eſt: ſi in xp̄o aut illa noſtre nature vitas: aut paterne glorie negat̉ equalitas. Cū igit̉ ad intel ligendū ſacramentuꝫ natiuitatis xp̄i: qua de matre virgine eſt ort 80 accedimus: abigat̉ ꝓcul terrena rū caligo rationū: ⁊ ab illumīate fid ei oculis mūdane ſapīe fumus abſcedat. ℟r. Ecce agnꝰ dei: ecce ꝗ tollit peccata mūdi: ecce de quo dicebā vobis: qui poſt me venit: ante me factus eſt. Cuius nō ſuꝫ dignꝰ corrigiā calciamēti ſoluere ꝟ. Qui de terra eſt de terra loꝗ tur: ꝗ decelo venit ſuꝑ oēs ē. Cu. Iuina eſt enī auctori/ L. i tas cui credimꝰ: diuina eſt doctrina quā ſequimur. Qm̄ ſiue legis iuſtificationi: ſiue oraculis ctauit. An̄t. Homo natꝰ eſt ī ea: ꝓphetarū: ſiue euāgelice tube īte riorē admoueamus auditū: verū eſt qd̓ beatus ioānes ſpū ſcō ple ligna ſiluarū an faciē dn̄i qm̄ ve nus ītonuit. In pͥncipio erat ver bū ⁊ verbū erat apud deū ⁊ deus erat v̓bum. Hoc erat in pͥncipio apud deū. Oīa ꝑ ip̄m facta ſūt et ſine ip̄o factū eſt nihil. Et ſimilit̓ veꝝ eſt qd̓ idē predicator adiecit Et v̓bū caro factū ē ⁊ habitauit in nobis. Et vidimꝰ gl̓iam eius: gloriaꝫ quaſi vnigeniti a pr̄e. ℟. Dies ſcīficatus illuxit nobis: ve nite gētes ⁊ adorate dn̄m. Quia hodie deſcēdit lux magna ī terris ꝟ. Hec dies quā fecit dn̄s exul temꝰ ⁊ letemur in ea. Qꝛ. Le. j. N vtraqꝫ ergo natura idē eſt dei filiꝰ nr̄a ſuſcipiens ⁊ ꝓpria nō amittēs. In hoīe hoīem reno uās: ī ſe īcōmutabilis ꝑſeuerās. Deitas enī que illi cū pr̄e cōis ē: nullū detrimentū oīpotētie ſubijt: nec dei forma ẜui formā violauit: qꝛ ſūma ⁊ ſēpiterna eſſētia que ſe ad humani generis inclinauit ſa lutē: nos ꝗdē in ſuā gloriā trāſtu lit: ſꝫ qd̓ erat eſſe nō deſijt. Un̄ cuꝫ vnigenitꝰ dei minorē ſe pr̄e ꝯfitet̉: cui ſe dicit equalē: veritatē ī ſe for me vtriuſqꝫ demonſtrat: vt ⁊ hu manā ꝓbet īparilitas: ⁊ diuinaꝫ declaret equalitas. ℟. Bn̄dictꝰ q venit in noīe dn̄i deus dn̄s ⁊ illu xit nobis: All̓a all̓a. ꝟ. Hec dies quā fecit dn̄s exultemꝰ ⁊ letemur in ea. All̓a. In. ijo. noct̉. an̄t. Spe iviuii cioſus forma pre filijs hoīuꝫ: diffu ſa eſt gr̄a in labijs tuis. pͥs. Eru Iuſlia pu ⁊ ip̄e fundauit eā altiſſimus. pͣs. Fūdamēta. An̄t. Exultabūt oīa nit. pͥs. Cātate. j. ꝟ Specioſus forma pͦ fi. ho. ꝙ. Diffuſa. L. iiij. Aieſtati igit̉ filij dei corpo Lrea natiuitas nihil abſtulit nihil ꝯtulit: qꝛ ſubſtātia īcōmuta biliſ nec minui potuit nec augeri. Qd̓ enī v̓bū caro factū ē: nō hoc ſignificat ꝙ in carne ſit dei natu ra mutata: ſꝫ qd̓ a v̓bo in vnitate ꝑſone ſit caro ſuſcepta. In cuius vtiqꝫ noīe homo totꝰ accipit̉: cum quo ītra virginis viſcera ſcō ſpu fecūdata: ⁊ nunqͣꝫ virginitate ca ritura tā inſeparabiliter dei filiꝰ eſt vnitꝰ: vt qui erat intꝑaliter de eſſētia pr̄is genitꝰ: ip̄e ſit tꝑaliter de vtero v̓ginis natꝰ. ℟. Cōgra tulamini mihi oēs ꝗ diligitis do minū. Quia cū eſſē paruula pla cui altiſſimo ⁊ de meis viſceribꝰ genui deū ⁊ hoīem. ꝟ Beatā me dicēt oēs generatiōes qꝛ ancillā humilē reſpexit deꝰ. Quia. L. v. Lit̉ enī ab et̓ne mortꝭ viculiſ .L. nō poteramꝰ abſolui: niſi in nr̄is fieret humilis ꝗ in ſuis ꝑma nebat omp̄s. Naſcens itaqꝫ dn̄s nr̄ ieſus xp̄ſ: homo verꝰ qui nunqͣꝫ eſſe deſtitit deus verꝰ noue creatu re in ſe fecit exordiū: ⁊ in ortus ſui forma dedit humano generi ſpiri tale pͥncipiū: vt ad carnalis gene ratiōis abolēda ꝯtagia: eēt rege nerādis origo ſine ſemine crimi nis. De ꝗbus dicit̉: Qui nō ex ſā guinibꝰ neqꝫ ex voluntate carnis neqꝫ ex volūtate viri: ſꝫ ex deo na ti ſūt.& Cōfirmatū eſt cor virgi nis in qͣ dīna myſteria angelo nū ciante ꝯcepit: tūc forma pre filijs hoīuꝫ caſtis ſuſcepit viſceribꝰ. Et bn̄dicta in et̓nū deū nob̓ ꝓtulit ⁊ hoīeꝫ. ꝟ. Domꝰ pudici pectoris tē plū repēte fit dei intacta neſciēs viꝝ verbo ꝯcepit filiū. Et. Le Ve hoc ſacr̄m mēs comp̄he dere: que hāc gr̄am valeat lingua narrare? Redit in īnocen tiā iniꝗtas: ⁊ ī nouitatē vetuſtaſ In adoptionē veniūt alieni: ⁊ he reditatē ingrediunt̉ extranei. De ipijs iuſti: de auaris benigni: de incontinentibus caſti: de terre nis incipiunt eē celeſtes. Que eſt aūt iſta mutatio: niſi dextere excel ſi: Qm̄ filiꝰ dei venit ſoluere opera diaboli: ⁊ ita ſe in nobis: noſqꝫ in ſeruit ſibi: vt de i ad humana deſcē ſio fieret: hoīs ad diuina ꝓuectio. ꝝ. Btā ⁊ venerabilis es v̓go ma ria q̄ ſine tactu pudoris inuēta es mater ſaluatoris: Iacebat in p̄ſe pio ⁊ fulgebat in celo. ꝟ. Dn̄e au diui auditū tuū ⁊ timui: cōſidera ui oꝑa tua ⁊ expaui ī medio duoꝝ aīaliū. Iace. In. iijo. noc. an̄c. In pͥncipio ⁊ an̄ ſecula deꝰ erat v̓bū: ⁊ ipſe natꝰ eſt hodie ſaluator mun di. pͥs Dn̄s regnauit exul. An̄t. An̄ luciferū genitꝰ ⁊ an̄ ſecl̓a dn̄s ſaluator nr̄ hodie naſci dignatꝰ ē. An̄t. Nato dn̄o an pͥs. Cātate. ij. j geloꝝ chorꝰ canebat dicens: ſalus deo nr̄o ſedēti ſuꝑ throno ⁊ agno. 18. Dn̄s regͣ. ij. ꝟ. Notū fec̄ dn̄s all̓a. ℟. Salutare. Scd̓m lucā. N illo tꝑe: Poſtqͣꝫ cōſumati ſūt dies octo vt circuncideret̉ puer: vocatū eſt nomē eius ieſus: Trel. Homel̓. ſci aug. ep̄i. L. vij Uid eſt aut hoc fres chariſ ſimi ꝙ octauo die circunci dit̉ puer. Ille puer ꝗ erat v̓bū in pͥncipio apud pr̄eꝫ: ⁊ deꝰ erat ver bum hoc erat in pͥncipio apud de um. Oīa ꝑ ip̄m facta ſūt ⁊ ſine ip ſo factū eſt nihil. Qd̓ factū eſt in ip̄o vita erat ⁊ vita erat lux hoīuꝫ ⁊ lux in tenebris lucet. Quid eſt hoc vt octauo die circūcideret̉ pu er: qd̓ alibi p̄termiſi: Cū verꝰ eſſet deꝰ ⁊ erat ſemꝑ apud pr̄em: ita ve rus homo ꝓpter nos: ⁊ verā car nē ſuſcepit ꝓpter ſalutē nr̄aꝫ. Et ita erat xp̄s dn̄s in duabꝰ ſubſtā tijs: ideſt in ſubſtātia dei ⁊ in ſub ſtātia hoīs ſine pctō.&. Cōtinet in gremio celū terrāqꝫ regētē vir go dei genitrix ꝓceres comitātur herileꝫ. Per quos orbis ouans xp̄o ſub principe pollet. ꝟ. Virgo dei genitrix quē totus nō capit or bis in tua ſe clauſit viſcera factus .81. homo. Per quos. Lectio. viij. Ed in pͥma ideſt ſub̓a dei ẜꝫ naturā: ī alia aūt ideſt hoīs ſub̓a ꝓpter nos erat. Sꝫ nūc vna ꝑſona eſt xp̄s ieſus ī trinitate: qm̄ caro eiꝰ nō vidit corruptionē. Et homo eiꝰ quē ꝓ nr̄a ſuſcepit redē ptione in dn̄o aſſūptuſ eſt. Et ī ea parte ex ſubſtātia qua deus erat: nullo īpedimiēto aut deitas aut po teſtas poterat īpediri: ſꝫ fulſit ī ce lo ⁊ in terra ⁊ quocūqꝫ voluit. In ea v̓o parte qͣ verꝰ homo erat: ea q̄ ſūt hoīs ꝓpt̓ nos ſuſcepit: ſꝫ abſqꝫ pctō: qm̄ ex viri ſemīe nō ſuſcepit carnē: ſꝫ virtute ſcī ſpūs v̓go ꝯce pit ⁊ peꝑit filiū ſuū primogenitū. ℟. Neſciēs mr̄ virgo virū peperit ſine dolore. Saluatorē ſcl̓oꝝ ipſū regē angeloꝝ ſola virgo lactabat vb̓e de celo pleno. ꝟ. Domꝰ pudi ci pectorꝭ tēplū repēte fit dei ītacta neſciēs viꝝ v̓bo ꝯcepit filiū. Sal. T ideo pͥmogenitꝰ Lco. ixͣ. appellat̉: qꝛ īeffabiliter an̄ ſe cula ⁊ oēꝫ creaturā ſiue ī celo ſi ue ī terra oēm pͥncipatū ſiue pͥnci piū obtinet. Et ī ea ſubſtātia qua erat homo vt diximꝰ ī ea parte cir cūciſus ē: ⁊ īfans ieſus ⁊ puer vo catꝰ eſt ⁊ creſcēs: ⁊ gr̄a dei erat in illo: ⁊ a parētibꝰ ducit̉ ad tēplū: ⁊ purificatur ẜm legē moyſi: ⁊ a ſy meone ꝗ erat ꝓph̓a bn̄dicit̉: ⁊ ac cipit̉ ī manibꝰ ille ꝗ erat īuiſibilis ⁊ ip̄alpabilis: ꝗ erat redēpturus iſrl̓: ideſt oēs ſcos ꝗ crediderāt in ello. Et anna ꝓphetiſſa filia pha nuel de illo ꝓphetat oīa q̄ vētura ſūt ei ī hierlꝫ. Ad la. ⁊ ꝑ ho. an̄t. O admirabile cōmerciū creator generis hūani aīatū corpꝰ ſumēs de v̓gīe naſci dignatꝰ ē ⁊ ꝓcedēs homo ſine ſemīe largitꝰ eſt nobis ſuā deitatē. An̄t. Qn natꝰ es īeffa biliter ex virgīe tūc īplete ſūt ſcri pture: ſicut pluuia ī vellus deſcen diſti vt ſaluū faceres genꝰ huma nū: te laudamꝰ deus nr̄. Ant. Ru bū quē viderat moyſes īcombu ſtū ꝯẜuatā agnouimꝰ tuā lauda hilē virginitatē dei genitrix īter cede ꝓ nobis. An̄t. Germinauit radix ieſſe: orta ē ſtella ex iacob: v̓go peꝑit ſaluatorē: te laudamꝰ deus nr̄. An̄t. Ecce maria genuit nobis ſaluatorē: quem ioānes vi dēs exclamauit dicēs: ecce agnꝰ dei ecce ꝗ tollit pctā mundi alla. Capͥ. Apparuit gr̄a. Hym. A ſo lis ortꝰ. ꝟ. Verbuꝫ caro. ℟. Et habi. Ad bn̄. ant. Mirabile mi ſteriū declarat̉ hodie īnouātur na ture deꝰ hō factꝰ ē: id qd̓ fuit ꝑmā ſit ⁊ qd̓ nō erat aſſūpſit: nō cōmix tionē paſſus neqꝫ diuiſionē. Or̄o vt. sͣ. Ad. iij. cap. Apparuit gr̄a ℟ia. br̄. ⁊ ꝟ. dicunt̉ de natiui. Ad vj. ⁊. ix. cap̄. dicūtur de natꝭ. dn̄i. Ad. vs. ant. O admirabile. Cuꝫ rel̓ pͥs de ſcā maria. Capͥ. Appa ruit. Hy. Xp̄e redē. ꝟ. Notū fcc̄. Ad. M. ant. Magnū hereditatꝭ myſteriū: tēplū dei factꝰ ē vterꝰ ne ſciēs viꝝ nō ē pollutꝰ ex ea carneꝫ aſſumēs oēs gētes veniēt dicēteſ gl̓ia tibi dn̄c. Or̄o vt. sͣ. Deīde ꝓ ſcō ſtephano ant. Stephanꝰ aut plenꝰ.. Stephanꝰ vidit ce. ☞M p̄s ſēpiterne deꝰ ꝗ Or̄o. pͥmitias martyꝝ in btī leuite ſte phani ſāguīe dedicaſti: tribue qͥs: vt ꝓ nobis int̓ceſſor exiſtat ꝗ pro ſuis etiā ꝑſecutoribꝰ exorauit dn̄ꝫ nr̄ꝫ ieſū xp̄m filiū tuū. Qui tecū De alijs v̓o octꝭ. nil fit. In octꝭ. ſci ſtephani oīa fiūt ſicut in die feſti: p̄ter or̄onē q̄ dr̄. Omp̄s ſēpiter ne deꝰ. Et ſit cōme. de alijs octa. Ad vsͣ. an̄t. Lapidauerūt ſte. cū rel̓. pͥs de vno marty. Cap̄. Qui timet. Hym. Exultet. ꝟ. Ualde honorādus. Ad. M. an̄t. Iſte eſt ioānes. Or̄o vt. sͣ. in feſto eiꝰ. De ide fit cōme. de ſcō ſtephano an̄t Sepelierūt ſteph. ꝟ. Stephanꝰ vi. Or̄o. Op̄s ſēpiterne deꝰ. De ide ſit comͣ. de īnocetibꝰ. In octa ſcī ioānis oīa dicunt̉ ꝑ ordinē ſic̄ in feſto eiꝰ. Et ſit cōme. de īnocēti bꝰ. Ad. vsͣ. an̄t. Ualde honoran dus. cū rel̓. pͥs de apl̓is. Capͥ. Vi di ſupra. Hy. Scoꝝ meritis. v. Sub throno. Ad. M. an̄t. Hi ſūt ꝗ. Et ſit cōme. de ſcō ioanne. ant. Ecijt ſer. ꝟ. Hic eſt di. Or̄o. Ec cleſiā. In octꝭ. īnocentū oīa dicū tur ſicut in feſto: ſꝫ nonū ℟ᵐ nō dr̄: qꝛ Le deū. dr̄. Ad vsͣ. an̄t. He rodes iratꝰ. cū rel̓. pͥs. de marty ribꝰ. Cap̄. Quāto tꝑe. Hy. Xp̄e redē. ꝟ. Notū fecit do. Ad. M. an̄t. Puer ieſus. Or̄o. Op̄s ſē piterne deꝰ diri. Et ſit cōme. de in nocētibꝰ aūt. Innocētes ꝓ xp̄o. ꝟ. Sub throno. Or̄o. Deꝰ cuiꝰ hodier. In vigilia epiphanie ad matutꝭ. ⁊ ꝑ ho. diei oīa dicunt̉ ſic̄ ī octa. natꝭ. dn̄i: p̄ter lcōnes q̄ legū tur de ẜmonibꝰ ſcī augu.ſ. Audi ſtis fr̄es. vel Tꝑalis ẜꝫ carnē. Et tres vltime lcō. legunt̉ de homel ſci hieronymi p̄ſbr̄i ſuper euāg Defūcto hero. Et p̄ter capͣ. an̄as ad bn̄. ⁊ orōeꝫ q̄ dicunt̉ de dn̄ica. Sermo ſcī augu. ep̄i. Lec. jͣ. . Udiſtis fratres chariſſimi: quēadmodū nobis beatus euan geliſta hodie generationis xp̄i re tulit ſacramentū. Xp̄i iquit gene ratio ſic erat. Dn̄s nr̄ ieſus xp̄us fratres chariſſimi qui in eternuꝫ eſt cunctorū creator: hodie naſcen do de matre factus eſt nobis ſal uator. Natꝰ eſt nobis hodie in tē poris volubilitate: vt nos perduce ret ad patris eternitatē: factꝰ eſt deus homo: vt homo fieret deꝰ. Et vt panē angeloꝝ manducaret ho mo: dn̄s angelorum factus eſt ho die homo. Hodie impleta eſt pro phetia illa que dicit. Rorate celi deſuꝑ ⁊ nubes pluāt iuſtū: aperiat̉ terra ⁊ germinet ſaluatorē. L. ij. Ractus eſt igit̉ qui fecerat: vt in ueniretur qui perierat. Sic enim in pſal̓. homo ꝯfitet̉. Priuſqͣꝫ hu miliarer ego peccaui. Et iteꝝ. Er raui ſicut ouis que perijt. Pecca uit homo ⁊ factus eſt reus: natus eſt homo deus: vt liberaret̉ reus. Homo igit̉ cecidit ſed deus deſcē dit. Cecidit homo miſerabiliter: ſꝫ deꝰ deſcēdit miẜicorditer. Cecidit hō ꝑ ſuꝑbiā deſcēdit deꝰ cū gr̄a. Sic nanqꝫ mater domi Lcō. iij. ni ab angelo audiuit. Aue gratia plena dominus tecum. Qui na tus eſt primo ſine matre in celis: hodie natus eſt ſine patre in ter ris. O miracula: o prodigia: fra treſ chariſſimi. Nature iura mu 1823 tātur ī hoīe. Deꝰ naſcit̉: virgo fine viro grauidat̉. Mox viri neſciaꝫ ẜmo dei maritat. Simul facta eſt mater ⁊ virgo. Mr̄ facta eſt: ſed īcorrupta. Uirgo hn̄s filiū neſciēs viꝝ. Semꝑ clauſa: ſꝫ nō īfecūda. Solus enī ſine pctō natꝰ: L. iiij. quē ſine virili cōplexū nō ꝯcupīa carnis ſꝫ obediētia genuit mentꝭ. Uirgo ꝯcepit: ſola vulneri noſtro medicinā parere potuit: q̄ non ex pctī vulnere germē pie ꝓlis emi ſit. O mira ⁊ inexꝗſita cōpago. O noua ⁊ inaudita cōmixtio. De us ꝗ eſt ⁊ ꝗ erat creator: ſit crea tura. Qui īmenſus ē capit̉. Diui tes ꝯſtituēs pauꝑ efficit̉: īcorpore us carne veſtit̉: ẜmo craſſeſcit. L. Uidet̉ īuiſibilis: palpat̉ īpal pabilis: cōprehēdit̉ incōprehēſi bilis: īmortalis occidit̉: quē celū ⁊ terra bn̄dicūt: in p̄ſepi anguſto collocat̉. Numerat̉ in ſeculo ꝗ eſt an̄ ſecula. Xp̄s ieſus heri. ⁊ hodie idē ip̄e ⁊ ī ſecula. Heri dixi ꝓpter mortalitatē: hodie ꝓpter eternita tē. Merito hodie locuti ſt̓ celi: gra tulati ſūt āgeli: paſtores iocūdati magi inuitati: reges turbati: mar tyreſ coronati: demones effugati. Igit̉ cū gaudio dicimꝰ ſcē L. j v̓gini marie mr̄i dn̄i nr̄i ieſu xp̄i: dicamꝰ ⁊ nō confūdamur. Lacta mr̄ xp̄ꝫ ⁊ dn̄m nr̄ꝫ ⁊ cibū. Lacta panē de celo venientē. Lacta eū ꝙ talē fecit te vt ip̄e fieret in te. Qui tibi ⁊ munꝰ fecūditatis attulit cō ceptꝰ ⁊ donū v̓ginitatis nō abſtu lit natꝰ: ꝗ ſibi anteqͣꝫ naſceret̉: et ormr̄i. Inde eſt ꝙ hodie celebra vterū de quo naſceret̉: ⁊ tp̄s qͦ na ſceret̉: ⁊ diē qͦ naſceret̉: ⁊ ciuitatē ī qͣ naſceret̉ elegit ⁊ ip̄e ꝯdidit qd̓ elegit. Itē aliꝰ ẜmo ſcī augu. ep̄i. Emporalis ẜꝫ carnē fi L. jͣ. .Ilij dei dn̄i nr̄i natiuitas an ſe cula p̄deſtinata: ī hoc ſcl̓o pn̄tata: a ꝓphetꝭ pͥnūciata: ab apl̓is predi cata: ī veteri teſtamēto figuris cō gruētibꝰ obuoluta ī nouo teſtō re bus manifeſtiſſimis reuelata: pr̄i bus ꝓmiſſa: nobis exhibita: fr̄es chariſſimi cōmendat dei ī nobis gra tuitā charitatē. Gratuitā ꝗp pe nobis īpendit deꝰ dilectionē ꝗ bus gratis vnigeniti ſui miſit re uttcx ſruūi ſal dēptionē: de quo paulo an̄ ſcā cā tauit ecclīa. Redēptionem miſit dn̄s ppl̓o ſuo. qd̓ de xp̄o ītelligen imio ili. lixi ſu dū eſſe btūs paulus oſtēdens ait. pſt uiꝰ Qui factꝰ eſt ſapīa nobis a deo: ⁊ rmneuuſi iuſticia ⁊ ſcificatio ⁊ redemptio. Itmtre Iſta v̓o natiuitas filij dei quā ho die celebramꝰ: nō eſt de vtero dei pr̄is: ſꝫ de vtero virgīs mr̄is. Hu iiij ic natiuitati ſue p̄poſuit initiū mū di ꝗ factor eſt mūdi. Nec ſolū ini tiū mūdi p̄poſuit: ſꝫ qd̓ eſt mirabi liꝰ plenitudinē tꝑis. Iſtā natiui tatē ſuā ille filiꝰ in tꝑe ẜuauit: quē eternꝰ pr̄ ſine tꝑe generauit. Sic nāqꝫ naſcēdo dignat̉ filiꝰ a patre mitti: ꝗ nunqͣꝫ pōt a pr̄e dimitti Nō eſt ergo eius iſta pͥma natiui tas: ſꝫ ſcd̓a. Iſtā natiuitatem filij dei humanitas mr̄na p̄ceſſit: cuiꝰ primā natiuitatē pr̄na diuinitas nullatenꝰ an̄ceſſit. Qui ergo nō ē poſterior pr̄i: idē factꝰ eſt poſteri mus ſcē v̓ginis partū. Illiꝰ nāqꝫ v̓ginis quā ſic veracit̉ p̄dicamꝰ: ⁊ mr̄eꝫ cuiꝰ v̓ginitatē gl̓ificauit in temerata fecūditas: ⁊ cuiꝰ verā fe cūditatē gl̓ificauit ītemerata vir ginitas. Huic enī virgini gr̄a fe cūditatꝭ acceſſit: ſꝫ ab ea gr̄a vir gītatis nō receſſit. Huic enī v̓gi ni ē factū vt ei nullatenꝰ ita poſſit Iſiduo teſu īeſſe fecūditaſ: niſi ꝑmaneret eius igreuelataru ītemerata virgītas. Sola enī hec nobis ethibita: ſis virgo ſingularē gr̄am ſūme diui omendat dei ī naba nitatis accepit: ſoli donatū eſt vt ī italē. Gratuit pllectione illa ⁊ de illa reꝝ oīuꝫ creator miẜi corditer crearet̉: īſtitutor femina. I ſui miluta rū ſine ſemine ꝯciꝑet̉: ⁊ deꝰ ſine ini uloan̄ ſcia tio natꝰ: initialiter naſceret̉. Iſtā monem m filij dei natiuitatē q̄ in tꝑe fcā eſt: qūtcl doctorgētiū īſinuās ait. Cū venit ſtidens a plenitudo tꝑis miſit deꝰ filiū ſuuꝫ obis a deo natū ex muliere: factū ſub lege vt adoptionē filioꝝ reciꝑemꝰ. Qui nō otd vitrora bus v̓bis btīſſimꝰ paulus fec̄ cor no nn̄s. ſ. da nr̄a ad ītelligentiā nr̄e ſalua uit initium. tiōis intēta. Diuinoꝝ nanqꝫ fide iuliflaclolū in lis ꝯſcius archanoꝝ p̄dicauit no iliriipeſt mirat bis multū mirabile: multū ama uia Iſtā nati bile: multū laudabile ſacr̄ꝫ. Qua Imiꝑe fuauit: qu remirabile? Qꝛ ſic factū ē. Qua it qeierauit. S. re amabile? Qꝛ ꝓ nobis factū eſt. ifiliꝰ a pin Quare laudabile? Quia ille ꝗ na vjut apr̄e dimia tus eſt verꝰ deus ex deo: idē natꝰ pͥma nati ex hoīe verꝰ homo. Scd̓m maxtꝭ juitatcmmi N illo tꝑe: Defūcto herode ec ce angelus dn̄i apparuit ī ſō nis ioſeph in egypto dicēs. ſurge ⁊ accipe puerū ⁊ mr̄eꝫ eiꝰ: ⁊ vade ī terra iſrael: de fūcti ſūt enī ꝗ que rebāt aīam pueri: ⁊ rel̓. Homel. ronymi p̄ſorteri. Lcd̓. vfj. X hoc loco ītelligimꝰ nō ſolū herodē ſꝫ ⁊ ſacerdotes ⁊ ſcri bas eodē tꝑe necē dn̄i fuiſſe medi tatos. Qui ꝯſurgēs accepit pueꝝ ⁊ mr̄eꝫ eiꝰ. Nō dixit: Accepit fili um ſuū ⁊ vxorē ſuā: ſꝫ pueꝝ ⁊ ma trē eiꝰ: qͣſi nutritiꝰ ⁊ nō maritus. Audiens autem ꝙ archelaus re gnaret in iudea pro herode patrę ſuo: timuit illo ire. Lectio. vij Nulti ꝓpt̓ ignorantiā hiſtorie la bunt̉ errore putātes eūdē eē hero dē a qͦ ī paſſiōe ſua dn̄s irridet̉: ⁊ ꝗ nūc mortuꝰ eſſe refert̉. Ergo he rodes ille ꝗ cū pilato poſtea ami citiā fecit: huiꝰ herodis filiꝰ eſt: fra ter archelai: quē ⁊ ip̄ꝫ tyberiꝰ ce ſar lugdunū que galliaꝝ eſt ciui tas relegauit: fratrēqꝫ eiꝰ herodē ſucceſſorem regni fecit. Lege ioſe eos ꝗ ſub lege erant redimeret: vt phi hiſtoriā. Et veniēs habitauit in ciuitate que vocat̉ nazareth: vt adimpleretur qd̓ dictū eſt ꝑ ꝓphe tas: qm̄ nazareus vocabit̉. T.lx. Si fixū de ſcripturis poſuiſſet ex emplū: nunqͣꝫ diceret: qd̓ dictum eſt ꝑ ꝓphetas: ſed ſimpliciter: qd̓ dictū eſt ꝑ ꝓphetā. Nūc aūt plu raliter ꝓphetas vocās oſtēdit ſe nō v̓ba de ſcripturis ſūpſiſſe: ſꝫ ſē ſū. Nazareus enī ſcūs interp̄tat̉. Scm̄ aūt dn̄m futurū oīs ſcriptu ra cōmemorat. Poſſumꝰ ⁊ aliter dicere ꝙ etiā eiuſdē v̓bis iuxta ho braicā veritatē in yſaia ſcriptum ſit. Exiet virga de radice ieſſe: et nazareus de radice cōſcēdet. A vo. ant. Ante luciferum genitus. Cum rcl. pͣs. Dixit dn̄s. In fine. Laudate dn̄m oēs gentes. Cap̓. .83 Arge illumīare hierl̓ꝫ: qꝛ ve nit lumē tuū: ⁊ gl̓ia dn̄i ſuꝑ te orta eſt. Hy. Hoſtis herodes. ꝟ. Reges tharſis ⁊ īſule mune ra offerēt. ℟. Reges arabū ⁊ ſa ba dona adducent. Ad. M. an̄t. Magi vidētes ſtellā dixerūt ad īuicē: hoc ſignū magni regis ē: ea mus ⁊ inꝗramus eū ⁊ offeramuſ ei munera aurū thus ⁊ myrrhā. Eus ꝗ hodierna die Oro. vnigenitū tuū gētibꝰ ſtella duce reuelaſti: ꝯcede ꝓpitiꝰ: vt iā te ex fide cognouimus: vſqꝫ ad ꝯtēplandā ſpēm tue celſitudinis ꝑducamur. Per eū. In epipha nia dn̄i ad matꝭ. nō dr̄ Dn̄e labia nec Deꝰ in adiutoriū. ſꝫ abſolute īcipiat hebdomadariꝰ an̄t. Affer te dn̄o filij dei adorate dn̄m ī aula ſcā eiꝰ. pͥs. Ip̄ꝫ. An̄t. Fluminis īpetꝰ letificat all̓a: ciuitatē dei all̓. ps. Deus nr̄. An̄t. Pſallite deo nr̄o pſallite: pſallite regi nr̄o pſal lite ſapiēter. pͥs. Oēs gē. ꝟ. Oīs terra adoret te ⁊ pſallat tibi. R Pſalmū dicat noī tuo dn̄e. L. j Mnes ſitientes venite ad aqͣs: ⁊ q nō habetis argētū ꝓperate: emite ⁊ comedite. Veni te emite abſqꝫ argēto ⁊ abſqꝫ vl la cōmutatiōe vinū ⁊ lac. Quare appenditis argentū nō in panibꝰ ⁊ laborē vr̄ꝫ nō in ſaturitate; Au dite audientes me ⁊ comedite bo nū: ⁊ delectabitur in craſſitudine aīa vr̄a. Inclinate aurē vr̄aꝫ ⁊ vo nite ad me: audite ⁊ viuet aīa vr̄a Et feriā vobiſcū pactū ſēpiternū: miẜicordias dauid fidelis. Ecce li ii b teſtē ppl̓iīs dedi eū: duceꝫ ac p̄ce ptorē gentibꝰ. P. Hodie in iorda ne baptizato dn̄o aꝑti ſūt celi ⁊ ſi cut colūba ſuꝑ eum ſpūs māſit ⁊ vox pr̄is ītonuit. Hic eſt filiꝰ meꝰ dilectꝰ ī qͣ mihi cōplacui. ꝟ. De ſcēdit ſp̄s ſcūs corporali ſp̄e ſic̄ co lūba ī ip̄ꝫ ⁊ vox de celo fcā ē. Hic. Urge illumīare hierl̓ꝫ L. ij. qꝛ venit lumē tuū ⁊ gl̓ia dn̄i ſuꝑ te orta ē. Qꝛ ecce tenebre ope rient terrā: ⁊ caligo ppl̓os. Suꝑ te aūt oriet̉ dn̄s: ⁊ gl̓ia eiꝰ in te vi debit̉. Et ābulabūt gētes ī lumīe tuo: ⁊ reges in ſplendore ortꝰ tui. ipriruiū uiir ſ Leua in circuitu oculos tuos ⁊ vi de: oēs iſti ꝯgregati ſūt: venerunt tibi. Filij tui de loge venient ⁊ filie tue de latere ſurgēt. Tūc videbis ⁊ afflues ⁊ mirabit̉ ⁊ dilatabit̉ cor tuū: qn̄ cōuerſa fuerit ad te multi tudo mariſ: fortitudo gentiū vene rit tibi: inūdatio cameloꝝ operiet te: dromēdarij madian ⁊ epha. ℟ In colūbe ſp̄e ſpūs ſcūs viſus eſt pr̄na vox audita eſt. Hic eſt filiꝰ meꝰ dilectꝰ in quo mihi bn̄ cōpla cui. ꝟ. Celi aꝑti ſūt ſuꝑ euꝫ ⁊ vor patris intonuit. Hic eſt. Lcō. iij. inbeiſo Audens gaudebo ī dn̄o ⁊ ex ultabit aīa mea in deo meo: qꝛ īduit me veſtimento ſalutꝭ ⁊ in dumēto iuſticie circūdedit me: qͣſi ſpōſū decoratū corona: ⁊ qͣſi ſpōſā ornatā monilibꝰ ſuis. Sicut eniꝫ terra ꝓfert germē ſuū: ⁊ ſicut hor tus ſemē ſuū germinat: ſic dn̄ſ deꝰ germinabit iuſticiā ⁊ laudē corā vniuerſis gentibꝰ. Propter ſyon nō tacebo: ⁊ ꝓpter hieriꝫ nō quie ſcā donec egrediat̉ vt ſplendor iu ſtus eiꝰ ⁊ ſaluator eiꝰ vt lāpas ac cendat̉. ℟. Reges tharſis ⁊ īſule munera offerent. Reges arabū ⁊ ſaba dona dn̄o deo adducent. ꝟ. Oēs de ſaba venient aurū ⁊ thus deferētes. Reges. In. ij. noc. ant. Oīs terra adoret te ⁊ pſallat tibi vor æ celo ſcā ē pſalmū dicat noī tuo dn̄e. pͥs. Iu ilumgehis bilate. An̄t. Reges tharſis ⁊ in itlumē uiū ⁊ gl̓ia ī ſule munera offerēt regi dn̄o. pͥs. i HAlecce tenebreo Deus iudiciū. An̄t. Oēs gentes tcaligat ppl̓o. S. quaſcunqꝫ feciſti venient ⁊ adora viertglīa eiꝰ in ie būt corā te dn̄e. pͣs. Inclina dn̄e. ibūt zētes ī lun ꝟ. Reges tharſis ⁊ īſule munera pinſpitrdore oriꝰ q offerēt. ℟º. Reges arabū ⁊ ſaba rcultu dullos tuco i dona adducent. Sermo ſcī aug. exui lit vener D partū virgīs ep̄i. L. iiij. iui d ſōge venent ⁊ fi adorādū magi ab oriente ve vrtlirgei Luc videbi nerūt. Hūc diē hodie celebramꝰ. ęmirabibe dilatabila Huic debitū ſolemnitati ẜmoneꝫ ipiſa fuerit ad te mū ꝑſoluimꝰ. Illis dies pͥmꝰ iſte illu pititudo gentiū ꝝ xit: anniuerſaria nobis feſtinitas atio cumeloꝝ opem redit. Illi erāt pͥmitie gentiū: nos imacian ⁊ epha. ppl̓i gentiū. Nobis hoc lingua nū g yiſus. ciauit apl̓oꝝ: ſtella illis tanqͣꝫ lin uilia d̓. Hic eſt fil gua celoꝝ ⁊ nobis idē apl̓i tanqͣꝫ nouo nihibū̄ cōp alijceli enarrauerunt gl̓iam dei. qipuſitſuꝑ euꝫ ⁊ y Cur enī nō agnoſcamᵇ eos celos Hceſt. Lcō qui facti ſūt ſedes dei ſicut ſcriptū neęuuidtbo ī dn̄o ⁊ eſt: anima iuſti ſedes ē ſapientie. uili dſamea in deo mē Per hos eniꝫ celos ille celoꝝ fa exlimne īto ſalui in bricator ⁊ habitator ītonuit: quo Ipitircūdeditinti tonitruo mūdus tremuit. ℟. Illu iitipia: ⁊ qſi pō minare illumīare hierl̓ꝫ venit lux vli uis. Sicut ē tua. Et gl̓ia dn̄i ſuꝑ te orta eſt. ꝟ. Iunitiniū: ⁊ ſicut he Et ābulabūt gētes in lumīe tuo ⁊ iiumllatiſit dinti reges in ſplendore ortus tui. Et. c laudē Cce iā redit magnū L. y bat: ⁊ magos ab oriente adduce bat. Abſcōdebatur in ſt̓abulo: ⁊ agnoſcebat̉ in celo: vt agnitꝰ in ce lo manifeſtaret̉ ī ſtabulo: ⁊ appel laret̉ epiphania dies iſte: qd̓ lati ne manifeſtatio dici pōt: ſimul eiꝰ celſitudinē humilitatēqꝫ cōmen dās: vt ꝗ in aꝑto celo ſydereis ſi gnis mōſtrabat̉: in anguſto diu̓ ſorio q̄ſitꝰ inueniret̉ inualidus in infātilibꝰ mēbris inuolutꝰ in pan nis: adoraret̉ a magis: timeret̉ a malis. h. Oēs de ſaba veniēt au rū ⁊ thus deferentes ⁊ laudē dn̄o annunciantes. Alla all̓a all̓a. ꝟ. Reges tharſis ⁊ inſule munera offerent reges arabuꝫ ⁊ ſaba do na adducent. Alla. Leo. vj. Imuit enī eū rex herodeſ eiſ dē magis ſibi nūciātibꝰ cū adhuc q̄rerēt paruulū quē cognouerāt celo teſte iaꝫ natū. Quid erit tri bunal iudicātis qn̄ ſuꝑbos reges cuna terrebat infātis; Quāto cō ſultiꝰ reges nō ſicut herodes inter ficere q̄runt: ſꝫ ſicut magi potius adorare: iā p̄ſertī eū ꝗ ⁊ ipſā mor tē quā cupiebat inimicus inferre etiā ꝓ ipſis inimicis ab inimicis ſuſtinuit: eāqꝫ in ſuo corpore occi ſus occidit. Pie timeāt reges ad pr̄is dexterā iā ſedētē: quē rex im pius timuit adhuc mr̄is vbera lā bentē. ℟º. Magi veniūt ab oriēte hieroſolymā q̄rentes ⁊ dicentes vbi eſt qui natꝰ eſt cuiꝰ ſtellā vidi mus. Et venimus adorare dn̄m. ꝟ. Vidimꝰ ſtellā eiꝰ in oriēte. Et. In. iij. noct̉. an̄t. Venite adoremꝰ ſacr̄m. In preſepe tunc iace eū qꝛ ip̄e eſt dn̄s deus nr̄. pͥs. 9 .843 occupemus faciē eiꝰ in ꝯfeſſiōe: et in pſalmis iubilemꝰ ei. Ant. Ue nite adoremꝰ eū: qꝛ ip̄e ē dn̄s deꝰ nr̄. Qm̄ deꝰ magnus dn̄s: et rex magnꝰ ſuꝑ oēs deos. Quia ī ma nu eiꝰ ſunt oēs fines terre: ⁊ alti tudines montiū ipſiꝰ ſūt. An̄t. Ve nite adoremꝰ. Qm̄ ipſiꝰ eſt ma re ⁊ ipſe fecit illud: ⁊ ſiccā manus eius formauerūt. Hic d̓r̄ ant. lo co v̓ſus. Venite adoremus eū: qꝛ ip̄e eſt dn̄s deus nr̄. Et nos ppl̓s paſcue eiꝰ: ⁊ oues manꝰ eiꝰ. No die ſi vocē eius audieritis: nolite obdurare corda vr̄a. Ant. Veni te adore. Sicut in irritatiōe ẜm diē tētationis in deſerto. Ubi tē tauerūt me pr̄es vr̄i: ꝓbauerunt ⁊ viderūt oꝑa mea. An̄t. Venite adore. Quadraginta annis offē ſus fui generatiōi illi: ⁊ dixi ſēper hi errāt corde. Et iſti nō cogno uerūt vias meas vt iuraui in ira mea: ſi ītroibūt in requiē meam. An̄t. Venite ado. Glīa pr̄i ⁊ fi. ⁊ ſ.ſ. Sicut erat. ⁊cͣ. Ant. Venite adoremus eū: qꝛ ip̄e eſt dn̄s deus nr̄. Hec an̄t. p̄ſcripta cū ſuo pſal̓. Sicit̓̉ tm̄ hac die: ſꝫ per octaꝫ loco huiꝰ dicit̉ ant. Homo factꝰ eſt in ea ipſe fundauit eā altiſſimꝰ. po Fundamēta. Ant. Adorate dn̄ꝫ all̓a: in aula ſcā eiꝰ all̓a. Ps. Can tate. jͣ. An̄t. Adorate deū all̓. oēs angeli eius all̓. ps. Dn̄s regͣ. exl̓. ꝟ. Adorate dn̄m. ℟. In aula. Um natusS cd̓m matthꝫ Enite exultemꝰ dn̄o: iubile/ diebus herodis regis: ecce ma mus deo ſalutari nr̄o. re gi ab oriēte venerūt hieroſolymā dicētes. Vbi eſt qui natꝰ eſt rex iu deoꝝ; ⁊ rel̓. Homel. ſcī gre. pape. Icut ex lectiōe euā/ L. vij. gelica audiſtis: celi rege na to rex terre turbatus eſt: qꝛ nimi rū terrena altitudo ꝯfundit̉ dum celſitudo celeſtis aperit̉. Sꝫ que rendū nobis eſt: ꝗdnā ſit ꝙ redē ptore nato: paſtoribꝰ in iudea an gelus apparuit: atqꝫ ad adoran dū hūc ab oriente magos non an gelus ſed ſtella ꝑduxit; Quia vi delꝫ iudeis tanqͣꝫ rōne vtentibꝰ: rōnale aīal ſcilꝫ angelus predica re debuit. gentiles v̓o qꝛ vti rōne neſciebāt: ad cognoſcenduꝫ dn̄m nō ꝑ vocē ſꝫ ꝑ ſigna ꝑducunt̉: ꝗa ⁊ illis ꝓphetie tanqͣꝫ fidelibꝰ non infidelibꝰ: ⁊ iſtis ſigna tanqͣꝫ infi delibus nō fidelibus data ſūt. ℟. arieratin. Stella quā viderāt magi in oriē te antecedebat eos donec venirēt ad locuꝫ vbi puer erat. Videntes aūt eā gauiſi ſūt gaudio magno. ꝟ. Et intrātes domuꝫ īuenerunt puerū cū maria mr̄e eiꝰ: ⁊ ꝓciden tes adorauerūt eū. Vidē. C. viij. T notandū ꝙ redēptorem Anr̄m cū iā ꝑfecte eſſet etatis eiſdeꝫ gentibꝰ apl̓i p̄dicant: eūqꝫ paruulū ⁊ necdū per humani cor poris officiū loquentē ſtella genti bus denūciat: qꝛ nimirū rōnis or do poſcebat vt loquenteꝫ iā dn̄m loquentes nobis p̄dicatores īno teſcerēt: ⁊ necdū loq̄ntē muta ele menta p̄dicarent. Sed in oībꝰ ſi eſſet ieſus in bethleē iude ī gnis q̄ vel naſcēte dn̄o vel moriēte mōſtrata mōſtrata ſūt: ꝯſiderādū nobis eſt quāta fuerit ī quorūdam iudeoꝝ corde duritia: q̄ nec hūc ꝑ ꝓph̓ie donū nec ꝑ miracula agnouerūt. ℟. Uidētes ſtellam magi: gauiſi ſūt gaudio magno. Et ītrātes do mū īuenerūt puerū cū maria ma tre eiꝰ: ⁊ ꝓcidētes adorauerūt eū: ⁊ aꝑtis theſauris ſuis obtulerūt ei munera aurū thus ⁊ myrrhā. ꝟ. Stella quā viderāt magi in oricte an̄cedebat eos vſqꝫ dū ve niēs ſtaret ſupͣ vbi erat puer. Et. Mnia ꝗppe elemēta L. ixͣ. ne vtenti auctorē ſuuꝫ veniſſe teſtata ſūt. Vt enī de his ꝗddam vſu hu mano loquar: deū hūc celi eē co gnouerūt: qꝛ ſtellā ꝓtinꝰ miſerūt. Mare cognouit: qꝛ ſub plātis ei ſe calcabile p̄buit. Terra cono uit: qꝛ eo moriēte cōtremuit. Sol cognouit: qꝛ lucis ſue radios ab ſcodit. Saxa ⁊ parietes agnoue rūt: qꝛ tꝑe mortis eiꝰ ſciſſa ſūt. In Uidcutē fernꝰ cognouit: qꝛ hos quos tene bat mortuos reddidit. Et tamē iuenerun hūc quē oīa īſenſibilia elementa iittꝰ ⁊ pcide dn̄m ſenſerūt: adhuc īfidelium iu deoꝝ corda: deū minime eē cogno edēptoꝝ uerūt. Et duriora ſaxis ſcindi ad pecꝝ eſſet eui penitētiā nolūt: eūqꝫ ꝯfiteri abne uli p̄dicante gāt quē elemēta vt diximꝰ: aut ſi Iuli perhumanta gnis aūt ſciſſionibꝰ deū clamant. jenū ſteli Tria ſūt munera p̄cioſa q̄ ob inirū rōnis tulerūt magi dn̄o ī die iſta: ⁊ ha queuteꝫ iā di bēt ī ſe diuina myſteria. In auro atores vt oſtēdat̉ regis potētia: in thure tē muū ſacerdotē magnum ꝯſidera: ⁊ in Sed in ou myrrha dn̄ica ſepulturā. ꝟ. Sa xxip xl moi lutis nr̄e auctoreꝫ magi venerati mōſtir ſūt ī cunabulis ⁊ de theſauris ſu is myſticas ei muneꝝ ſpeciēs ob tulerūt. In. ℟. Uenit lumē tuuꝫ hierl̓m ⁊ gl̓ia dn̄i ſuꝑ te orta eſt. Et ambulabūt gētes ī lumīe tuo ⁊ reges ī ſplēdore ortꝰ tui. ꝟ. Fi lij tui de longe veniēt ⁊ filie tue de latere ſurgēt. Et. ℟. Deſcēdet de celis deꝰ verus a pr̄e genitꝰ introi uit ī vterū v̓ginis nobis vt appa reret viſibilis īdutꝰ carne huma na ꝓthoparētis edita. Et exiuit ꝑ clauſā portā deꝰ ⁊ hō lux ⁊ vita ꝯditor mundi. ꝟ. Tanqͣꝫ ſpōſus dn̄s ꝓcedēs de thalamo ſuo. Et. ℟. Hic ē dies p̄clarus ī quo ſal uator mūdi apparuit. Quē ꝓpho te p̄dixerūt: angeli annūciauerūt cuiꝰ ſtellam magi vidētes gauiſi ſūt ⁊ munera ei obtulerūt. ꝟ. Di es ſcīficatꝰ illuxit nobis venite gē tes ⁊ adorate dn̄m. Quē. ℟. In terrogabat magos herodes qd̓ ſi gnū vidiſtiſ ſuꝑ natū regē: ſtellā magnā fulgēte cuiꝰ ſplendor illu minat mūdū. Et nos cognouimꝰ ⁊ venimꝰ adorare dn̄m. ꝟ. Ma gi veniūt ab oriēte inꝗrētes faciē̓ dn̄i ⁊ dicētes. Et. Ad lau. ⁊ per ho. an̄t. An̄ luciferū genitꝰ ⁊ ante ſecula dn̄s ſaluator nr̄ hodie mū do apparuit. An̄t. Venit lumen tuū hierl̓m ⁊ gl̓ia dn̄i ſuꝑ te orta eſt: ⁊ ambulabūt gentes ī lumine tuo al̓. An̄t. Aꝑtis theſauris ſu is obtulerūt magi dn̄o auꝝ thus. ⁊ myrrhā al̓. Ant. Maria ⁊ flu mina bn̄dicite dn̄o: hymnū dici te fōtes dn̄o al̓. An̄t. Stella iſtar ſicut flāma coruſcat ⁊ regē reguꝝ 8̓ xͣ deū demōſtrat: magi eā viderunt ⁊ magno regi mūera obtulerūt. Cap̄. Surge illu. Hym. Hoſtis hero. Et dicit̉ hodie tm̄ ī lau. qꝛ in fra octꝭ. ad lau. dicitur. Enixa eſt puerpera. in ſuo tono. ꝟ. Adora te deū al̓. ℟. Oēs angeli eiꝰ all̓a Ad bn̄. ant. Hodie celeſti ſponſo iūcta ē eccl̓ia: qm̄ ī iordane lauit xp̄s eiꝰ crimina: currūt cū nune ribꝰ magi ad regales nuptias: ⁊ ex aqͣ facto vino letant̉ ꝯuiue all̓. Oro vt. s. Nō ꝙ oēs hy. cantanl̓ in tono de epiph̓ia vſqꝫ ad octam epiph̓ie: ⁊ dicit̉ in fine. Gl̓ia tibi dn̄e ꝗ ap. Ad pͥma. ℟. br̄. Xp̄e fili dei. ꝟ. Qui apparuiſti ho. Et ſic dicit̉ per octꝭ. Ad. iij. cap. Surge illu. ℟. Reges tharſis ⁊ inſule Muncra offerēt. ꝟ. Reges ara bū ⁊ ſaba dona adducēt. Mune ra. ꝟ. Oēs de ſaba. Ad. vj. cap Eua ī circuitu oculos tuos L ⁊ vide: oēs iſti ꝯgregati ſūt benerūt tibi: filij tui de lōge veniēt ⁊ filie tue de late̓ ſurgēt. 1. Oēs de ſaba ve. Al. al̓. ꝟ. Aurū ⁊ th deferētes. All̓. ꝟ. Adorate dn̄m. Mnes de ſaba Ad. ix. cap̄. veniēt aurū ⁊ thus deſeren tes ⁊ laudē dn̄o annūciātes. ℟. Adorate dn̄m. All̓a al̓. ꝟ. In au la ſcā eiꝰ. Alla. ꝟ. Adorate deuꝫ all̓a. ℟. Oēs angeli eiꝰ all̓a. Ad vsͣ. ant. An̄ luci. cū rel̓. pͣs. Dixit do. In fi. In exitu. Per totam ociꝭ Capͥ. Surge il. Hy. Hoſtis he. ꝟ. Re. thar. Ad. M. an̄t. Tri bus miraculis ornarū diē ſcm̄ co limꝰ hodie ſtella magos duxit ad magoꝝ illuminatio magnū teſtipreſepiū: hodie vinū ex aqͣ factuꝫ eſt ad nuptias: hodie ī iordane a ioāne xp̄s baptizari voluit vt ſal uaret nos all̓a. Or̄o vt. sͣ. Infra octꝭ. inuitꝭ. Xp̄s apparuit nobis. Uenite adoremꝰ. Hy. Hoſtis he ro. Alia dicūtur de epiph̓ia p̄ter an̄am ſeptimā cum ſuo pͥs. vt. sͣ. Sex lcōes legunt̉ de ẜmonibꝰ ſcī aug. ep̄i.ſ. Nuꝑ celebrauimꝰ. vl ſcī leonis pape. Celebrato ꝓxio. vel Ad partū v̓ginis. Reꝗre. s. Et tres de homei. ſcī grego. pape de epiph̓ia. Notādum ꝙ ī feſtis quoꝝ hiſtorie cātant̉ ꝑ octꝭ. tribꝰ Ipilinu diebꝰ īcipimꝰ a pͥmo ꝟio ip̄o dic feſti ī octaua ⁊ dn̄ica q̄ ē īfra octꝭ ceteris aūt diebꝰ pͥma die qͣ can iriſio ipumn x tant̉ de octꝭ. īcipit̉ a ſcd̓o ℟io ſcd̓o rinti qupm ru?rr die a tertio: ⁊ ita ꝑ ordineꝫ donet iriuulii oīa ℟ia expleant̉. expletis v̓o oī bus ℟ijs ſemꝑ a ſcd̓o reīcipitur. mnituſi De ẜmone ſcī augu. Lcō. jͣ. initulitu traꝝ ¶Udiāt qd̓ ſcriptū ē. Et nunc reges ītelligite: erudimini ꝗ iudi nuit qi catis terrā. Seruite dn̄o ī timore ⁊ exaltate ei cū tremore. Ille enī rex vltor īpioꝝ regū ⁊ rector pior nō ita natꝰ ē vt reges naſcunt̉ ī ſe culo: qꝛ ⁊ ille natꝰ ē cuiꝰ regnū nō eſt de hoc ſecl̓o. Nobilitas fuit na ſcētis ī v̓ginitate pariētis: ⁊ nobi litas pariētis ī diuinitate naſcē tis. Deniqꝫ cū multi iā nati atqꝫ de fūcti eēt reges iudeoꝝ: nunꝗd quenqͣꝫ eorum adorādum magi queſierunt? qꝛ nec quenqͣꝫ eoꝝ ce lo loquente didicerunt. Aco. ij. Uerumtn̄ qd̓ p̄tereūdū nō ē: hec moniū extitit cecitatꝭ iudeoꝝ. In t̓ra eoꝝ iſti reꝗrebāt: quē illi ī ſua nō agnoſcebāt. Apd̓ eos iſti īue nerūt: quē illi apd̓ ſe negauerūt. In hoꝝ terra de lōgīquo iſti ⁊ ꝑe grini xp̄ꝫ puerū nodū v̓ba ꝓmē tē adorauerūt: vbi ciues illi iuue nē miracula faciētē crucifixerūt. Iſti in mēbris paruis deū agno uerūt: illi ī factꝭ magniſ nec tanqͣꝫ hoī peꝑcerunt. Quaſi plus fuerit vide̓ nouā ſtellā in eiꝰ natiuitate fulgētē: qͣꝫ ſolē ī eiꝰ morte lugētē. Iā v̓o ꝙ eadē ſtella q̄ ma L. iij gos ꝑduxit ad locū vbi erat cum nir̄e v̓gīe deꝰ infans q̄ vtiqꝫ pot̓at cos ad ip̄am ꝑduce̓ ciuitatē: ſe tn̄ ſb̓traxit: nec eis ꝓrſus apparuit: donec ip̄i de ciuitate ī qͣ xp̄s naſce ret̉ ijdē ip̄i īterrogarent̉ iudei: ip ſiqꝫ eā ẜꝫ dīne ſcripture teſtīoniū noīarēt: ip̄i dicerēt ī bethleē iude ſic enī ſcriptū ē: ⁊ tu bethleē t̓ra iu da nō eris minima ī pͥncipibꝰ iu iuit cudimini ꝗ iu da: ex te enī exiet dux ꝗ regat po rrū Serute dn̄o ī timo pulūmeū iſrl̓. Quid alid̓ ſignifica ntutiūtimore. Illec uit hec dīna ꝓuidētia: niſi apd̓ iu ipiat recū t rector pie deos ſolas lr̄as remāſuras ꝗb npēyt repes naſcunt gētes inſtruerent̉: illi excecarent̉: iltintꝰt cuiꝰ regnū qͥs portarēt nō ad adiutoriū ſalu ila ficbilitas fulin tis ſue: ſꝫ ad teſtioniuꝫ ſalutꝭ nr̄e; iurepariētis: ⁊ ni N ā hodie qͣſcūqꝫ p̄miſſas L. iiij. ricuri piuinitate nab ꝓphetias de xp̄o ꝓferimꝰ: iā reꝝ liptimulti iā nati a cōpletaꝝ luce declaratas ſi forte entimes udeoꝝ: nua pagani ꝯtra qͦs luctari volumus adum dixerit nō eas tāto an̄ p̄dictas ſꝫ poſt rerū euētū: vt ea q̄ facta ſunt ꝓphetata: putarent̉ a nob̓ eē ꝯfi cta iudeoꝝ codices recitamus vt tollat̉ dubitatio paganoꝝ ꝗ iā in magis illis figurabant̉: quos iu dei de ciuitate ī qͣ natꝰ ē xp̄s diui nis eloꝗis īſtruebāt: ⁊ cū eis ipſi nec reꝗrebāt nec agnoſcebāt. L. Nūc ergo chariſſimi gr̄e filij v. ⁊ he̓des vidēte vocationē vr̄aꝫ: ⁊ manifeſtato iudeis ⁊ gētibꝰ xp̄o: tanqͣꝫ angulari lapidi ꝑſeueran tiſſima dilectiōe cohcͣte. Manife ſtatꝰ ē enī ī ip̄is cunabulis īfātie ſue his ꝗ ꝓpe ⁊ his ꝗ lōge erāt: iudeis ī paſtoꝝ ꝓpinꝗtate: genti bus ī magoꝝ loginꝗtatē. Illi ip ſo die quo natꝰ ē: iſti hodie ad euꝫ veniſſe credunt̉. Manifeſtatꝰ cr go ē nec illis doctꝭ nec iſtis iuſtis Preualet nāqꝫ imꝑitia ī ruſtici tate paſtoꝝ ⁊ īpietas ī ſacrilegijs magoꝝ. Vtroſqꝫ ſibi lapis ille an gularis applicuit: quippe ꝗ venit ſtulta mūdi elige̓ vt ꝯfunderet ſa piētes: ⁊ nō vocare iuſtos ſed pec catores: vt nullus magnꝰ ſuꝑbi ret: nullus īfirmꝰ deſꝑaret. T. vjͣ. Inde ſcribe ⁊ phariſci dum ni nus docti ⁊ nimis iuſti ſibi vide rent̉: cuiꝰ naſcentꝭ ciuitatē oſtēde rūt ꝓphetica eloꝗa recitātes: hūc reprobauerunt edificātes. Sꝫ qꝛ factꝰ ē ī caput anguli: ⁊ qd̓ natus on̄dit: paſſus īpleuit. Huic nos ī hereamꝰ cū alio pariete habente reliꝗas iſrl̓ q̄ ꝑ electionē gr̄e ſal ue facte ſūt. Eos enī paſtores illi p̄figurabāt de ꝓxīo ꝯiūgēdos: vt ⁊ nos quoꝝ ē logīquo vocationē magoꝝ ſignificabat aduētꝰ: iā no ꝑegrini ⁊ inꝗlini ſimꝰ: ſꝫ ciues ſā ctoꝝ ⁊ domeſtici dei coedificati ſu per fūdamētū apl̓oꝝ ⁊ ꝓphetarū. .86. De homel̓. ſcī grego. pape. L. vij. Ui etiā ad dānatiōis ſue cu mulū: eū qnē natum deſpici unt: naſciturū loge an̄ p̄ſcierūt: ⁊ nō ſolū qꝛ naſceret̉ nouerāt: ſꝫ eti am vbi naſceret̉. Nam ab herode reꝗſiti: locū natiuitatis eiꝰ expri mūt: quē ſcripture auctoritate di dicerūt ⁊ teſtimonium ꝓferūt ꝙ bethleē honorari natiuitate noui ducis oſtēdit̉: vt ipſa eoꝝ gemina ſciētia: ⁊ illis fieret ad teſtimoni um damnationis: ⁊ nobis ad ad iutorium credulitatis. Lco. viij Quos ꝓfecto bn̄ yſaac cū iacob filiū ſuū bn̄diceret deſignauit: ꝗ ⁊ caligātibꝰ oculis ⁊ ꝓphetās ī p̄ ſenti filiū ſuū nō vidit: cui tn̄ mul ta ī poſterū pͥuidit: qꝛ nimirū iu daicus ppl̓s ꝓph̓ie ſpū plenus ⁊ cecus eū de quo multa ī futurū pͥ dixit: in p̄ſentipoſitū nō agnouit Sꝫ natiuitate regis nr̄i cognita herodes ad callida argumēta cō uertit̉ ne t̓reno regno pͥuaret̉. Re nūciari ſibi vbi puer īueniat̉ po ſtulat: adorare velle ſe ſimulat: vt qͣſi hūc ſi īuenire poſſit extīguat: S ed quāta ē humana Lco. ixͣ. malicia ꝯtra ꝯſilium diuinitatis. Scriptū ꝗppe eſt: Nō eſt ſapien tia: nō eſt prudentia: nō eſt ꝯſiliū cōtra dn̄m. Nam ea q̄ apparuit magos ſtella ꝑducit: natum regē reꝑiunt: munera deferūt: ⁊ ne re dire ad herodē debeāt: ī ſōnis ad monent̉: neqꝫ fit vt ieſū queꝫ que rit herodes īueuire nō poſſit: cui ꝑſona ꝗ alij qͣꝫ hypocrite deſignā tur: ꝗ dū ficte qͥrunt: īuenire dn̄ꝫ li iſū nequaqͣꝫ merentur. Sermo ſācti auguſtiui pro. tertia die. Leo. j. Uper celebrauimꝰ dieꝫ que eex iudeis dn̄s natꝰ eſt: hodie celebramꝰ quo a gentibꝰ adorat eſt. Qm̄ ſalus ex iudeis: ſꝫ hec ſa lus vſqꝫ ad fines terre. Nā ⁊ illo die paſtores adorauerunt: hodie magi. Illis angelus: iſtis aūt ſtel la nunciauit: vtriqꝫ de celo didi cerunt cū regem celi īterra vide runt: vt eſſet gl̓ia ī excelſis deo: et in terra pax hoībus bone volūta tis. Ipſe eſtenī pax nr̄a qui fecit vtraqꝫ vnū. Iā hic īfans natus atqꝫ annūciatus on̄dit̉ lapis ille xili xi angularis. Iā ī ipſo pͥmordio na tiuitatꝭ apparuit: duos ex diuer ſo pariētes ī ſe copulare iā cepit. P aſtores a iudea: magos L. ij. ab oriente ꝑducens: vt duos ꝯde ret ī ſe in vnum homineꝫ. Faciēs pacē his ꝗ lōge: ⁊ pacē his ꝗ ꝓ Inliſi pe. Ideoqꝫ illi ipſo die de ꝓximo inecui veniētes: de lōginquo iſti hodie ꝑ ueniētes duos dies celebrandos poſteris ſignauerūt: vnā tn̄ luceꝫ mūdi vtriqꝫ viderūt. Sꝫ hodie de iſtis ē loq̄ndum quos de remotis terre partibꝰ fides duxit ad xp̄ꝫ. Uenerūt enī ⁊ q̄ſierūt eū dicētes. Ubi ē ꝗ natꝰ eſt rex iudeoꝝ. Vidi mus enim ſtellam eius in oriente ⁊ venimus adorare eū. Lco. iij. Annūciāt ⁊ īterrogāt: credūt et querūt tanqͣꝫ ſignificantes eos q ambulāt ꝑ fidē ⁊ deſiderāt ſpeciē Nōne alij reges iudeoꝝ iā totiēs in iudea nati erāt: Quid ē ꝙ iſte ab alienigenis ī celo agnoſcit̉: in terra q̄ril̓: in alto fulget: ī humili latet; In oriēte magi vidēt ſtellā ⁊ ī iudea natum ītelligūt regem. Quis eſt iſte rex tā paruus tam magnꝰ: nōdū ī terris loquēs: iā ī celis edicta ꝓponens? Lcō. iiij. Terūtamē ꝓpter nos ꝗbꝰ de ſcri pturis ſuis ſāctis īnoteſccͣ voluit: xiſtio a ip̄os etiā magos ꝗbꝰ tā clarum ſi vt: vtr hdp cdla uo gnū in celo dederat: ⁊ quoꝝ ſe cor dibꝰ īſinuādū eē reuelauerat: pro p̄hetis tn̄ ſuis de ſe crede̓ voluit. Querēdo enī ciuitatē in qͣ natus nr̄a quiſi erat quē videre atqꝫ adorare cu piebāt neceſſe habuerūt ꝑcūcta ri pͥncipes iudeoꝝ: vt illi de ſācta mordis ſcriptura quam īore non ī corde ſqdꝫ ex diu geſtabant: infideles fidelibus de lare iā cep gratia fidei reſponderent: mēda ces a ſe: veraces cōtra ſe. Lcō. v. Quātū etiā erat vtile ip̄is iude is vt q̄rētibꝰ xp̄ꝫ comites fierēt: ⁊ cū ab eis audiſſēt ꝙ viſa ſtella eiꝰ venerūt eū adorare cupientes ip̄i eos ī bethleē iude ad eū quē de libris diuinis iudicauerāt duce Iuntrūt rnā tn̄ luc rēt parit̓ viderēt parit̓ adorarēt. zhodieꝝ Nūc v̓o alijs demōſtrato vite fō qud de remod te: ipſi ſūt mortui ſiccitate. L. vjͣ. riui dis iuxit ad xp̄ Facti ſunt eis iudei tanqͣꝫ lapi tvitaſietrit eū dicētta des a miliario ꝗ viatoribꝰᵐ ambu nulꝰ ſtrat iudeoꝝ Aui lātibꝰ aliꝗd oſtēdunt: ſꝫ ip̄i ſolidi miſit am eus in orien atqꝫ īmobiles remāſerūt. Magi is aliuretū. Lco q̄rebāt vt īuenirēt: herodes q̄re at ritrogāt: credūto bat vt ꝑderet: iudei ciuitatem na inqͣſpiſſcantes eo ſcētis legebāt: tp̄s veniētis nō in telligebāt. Int̓ magoꝝ piū amo rē ⁊ herodis crudelē timoreꝫ: illi euanuerūt bethleē demōſtrātes: quſcit̉ xp̄m aūt ꝗ ibi natꝰ ē nō q̄ſitū ſed viſū poſtea negaturi. De homel̓. ſancti greg. pape. Lcō. vij. M Ed īter hec ſciēdū ē ꝙ pͥſcil lianiſte heretici naſci vnūquenqꝫ hoīem ſub ꝯſtitutiōibꝰ ſtellarū pu tāt. Et hoc ī adiutoriū ſui erroris aſſumūt ꝙ noua ſtella exijt cū do minus ī carne apparuit: cuiꝰ fuiſ ſe fatū: cādē q̄ apparuit ſtellam putāt. Sꝫ ſi euāgelij v̓ba penfa mus: ꝗbꝰ de eadē ſtella dicit̉ vſqꝫ dum veniēs ſtaret ſupra vbi erat puer: dū nō puer ad ſtellā: ſꝫ ſtel la ad puerū cucurrit: ſi dici lice at nō ſtella fatū pueri: ſꝫ ſtelle fa tū is ꝗ apparuit puer fuit. Lco Sed abſit hoc a fideliū cor. viij. dibꝰ vt aliꝗd fatū eē dicāt: Uitā quoqꝫ hoīum ſolus ꝗ hāc creauit ꝯditor miniſtrat. Neqꝫ enī ꝓpter ſtellas hō ſꝫ ſtelle ꝓpter hoīem fa cte ſūt. Et ſi ſtella fatū hoīs dicit̉: ip̄is ſuis miniſterijs ſubeſſe hoī ꝑ hibet̉. Certe cū iacob de vt̓o egre diēs pͥoris fr̄is plātā teneret ma nū: pͥor ꝑfecte nequaqͣꝫ egredi po tuit: niſi ⁊ ſubſequēs īchoaſſet. Et tn̄ cū vno tꝑe eodemqꝫ momēto vtrūqꝫ mr̄ fuderit: non vna vtri uſqꝫ vite eqͣlitas fuit. Sꝫ ad hoc ſolēt mathematici rn̄dere: qꝛ v̓tꝰ ꝯſtellatiōis ī ictu pūcti ē. Quib e diuerſo nos dicimus quia ma gna ē mora natiuitatis. Lcō. ix. Si igit̉ ī ictu pūcti ꝯſtellatio per mutat̉ neceſſe iā erit vt tot dicant̉ fata quot ſūt mēbra naſcētiū. Fa teri etiā matheniatici ſolēt ꝙ ꝗſ ꝗs ſigno aqͣrij naſcit̉: in hac vita piſcatoris miniſteriū ſortiat̉. Pi .82. ſcatores v̓o vt fert̉: getulia nō ha bet. Quis igit̉ dicat qꝛ nemo illic ī ſtella aquarij naſcit̉ vbi piſcator oīno nō habꝫ. Rurſū qͦs naſci ſi gno libre aſſerūt trepecitas futu ros dicūt: ⁊ trepecitas multaꝝ ge tiū ꝓuincie ignorāt. Fateant̉ igit̉ neceſſe ē: aut hoc ī eis ſignū deeſſe aut effectū fatalē nullo modo ha bere. In ꝑſarū frācorūqꝫ terra re ges ex genere ꝓdeūt. Quibꝰ ꝓfe cto naſcētibus ꝗs eſtimet qͣꝫti eiſ dēmomētiſ horaꝝ ac tēpoꝝ ex ſer uili ꝯditiōe naſcunt̉? Et tn̄ reguꝫ filij vno eodēqꝫ ſydere cū ẜuis na ti ad regnū ꝓficiūt: cū ẜui ꝗ ſecuꝫ fuerāt geniti in ẜuitute moriunt̉. Hec de ſtella breuiter diximꝰ: ne mathematicoꝝ ſtulticiā īdiſcuſſā preteriſſe videamur. De ẜmone ſcī auguſtini ep̄i. Lectio. jͣ Elix potiꝰ īfantiū ignorātia quos herodes ꝑſecutꝰ ē territus: qͣꝫ iſtoꝝ ſciētia quos ꝯſuluit ꝑtur batꝰ. Illi pro xp̄o potuerūt pati quē nodū poterāt ꝯfiteri. Iſti do cētis nō ſecuti ſūt v̓itatē: ꝗ naſce tis potuerūt noſſe ciuitate. Ma gos ſane ad ip̄ꝫ ꝓprie locū vbi v̓ bū dei īfās erat: illa ſtella ꝑduxit. N inc iā erubeſcat ſtulticia L. ij. ſacrilega ⁊ qͦdā vt ita dicā indo cta doctrina q̄ ideo putat xp̄ꝫ ſb̓ ſtellaꝝ decreto eē natū: qꝛ ſcriptū ē ī euāgelio qn̄ xp̄s natꝰ ē: ſtellaꝫ eiꝰ magos ī oriēte vidiſſe. Qd̓ ve de xp̄o non eēt etiā ſi hoīes ſub de creto eiuſmodi naſcerent̉: ꝗ nō ſi naͣe cut dei filiꝰ ꝓpria volūtate: ſꝫ mortalis ꝯditiōe naſcunt̉. rul be Nūc aūt tātū abhorret a vero ſub ſtellarū fato natū eē xp̄m: vt nul lū hoīen ita naſci credat ꝗſꝗs re cte credit ī xp̄m. Sed de naturis hoīum vani hoīes loqͣnt̉ qd̓ īſipiē ter opinant̉. Negēt volūtatē qua peccāt: ꝯfingāt neceſſitatē qͣ pec cata defendāt. Perditos mores ꝑ quo ī terra ab hoībꝰ deteſtātur in celo etiā figere conent̉: ⁊ de ſy deribus manare mētiant̉. L. iiij. Uideat tn̄ vnuſꝗſqꝫ eoꝝ quēad Iula modū nō vitā ſꝫ familiā ſuā qͣlē cūqꝫ poteſtatiue regēdā putet: qn̄ ꝗdem iſta ſentiēdo ẜuos ſuos ī do mo peccātes v̓berare nō ſinit̉: niſi nuiritenria prius deos ſuos ī celo radiantes blaſfeniare cogat̉. Xp̄ꝫ tn̄ iſti nec uſ tum drima ẜm ſuas vaniſſimas ꝯiecturas: ⁊ nō ſane fatidicos: ſꝫ plane falſidi trixt id cos libros poſſūt ideo putare ſub ſtellarū decreto eē natū: qꝛ eo na irūcit to ſtellam magi ī oriēte viderūt. N inc enī potiꝰ xp̄s nō ſub L. v. dn̄atū eiꝰ: ſꝫ dn̄s eiꝰ apparuit: qꝛ Itiſtnbi illa nō ī celo ſydereas vias tenu it: ſꝫ hoībꝰ xp̄m q̄rētibꝰ viā vſqꝫ rillpxum urunctioſita ad locū ī quo natꝰ fuerat demon ſtrauit. Vn̄ nō ipſa fecit xp̄m mi rabiliter viuere: ſꝫ ipſā fecit xp̄s mirabilit̓ apparere. Nec ip̄a xp̄i mirabilia decreuit: ſꝫ ipſā xp̄s in ter ſua mirabilia demonſtrauit. Ipſe enī natꝰ ex mr̄e de celo terre nouū ſydus oſtēdit: ꝗ natꝰ ex pr̄e iuſtuli. c̨elum terrāqꝫ formauit. Le. vj. ipiarilū Aō naſcēte lux noua ē ī ſtella re nelata: quo moriēte ſolis ē. clari tas obūbrata. Eo naſcēte ſuꝑi no uo honore claruerūt: quo morien te īferi nouo tremore pauerunt: quo reſurgēte diſcipli nouo amo re exarſerūt: quo aſcēdēte celi no uo obſeꝗo patuerūt. Celebremus ergo deuota ſolēnitate hūc diem quo cognitū xp̄m magi ex gētibꝰ adorauerūt: ſic̄ celebrauimꝰ illuꝫ diē quo natū xp̄m paſtores ex iu dea viderūt. Ipſe ē enī dn̄s deus nr̄ ꝗ elegit apl̓os ex iudea paſto res: ꝑ quos ꝯgregaret ſaluādos etiā ex gentibꝰ pctōres: qui viuit ⁊ regnat ī ſecula ſeculoꝝ. Amen. De homel̓. ſcī grego. pape. L. vij. Agi b̓o auꝝ thus ⁊ myrrhā deferūt. Aurū ꝗppe regi cō gruit. Thus v̓o ī dei ſacrificio po nebat̉. Myrrha aūt mortuorum corpora ꝯdiunt̉. Eum ergo magi quē adorāt etiā myſticis muneri bus p̄dicāt. Auro regē: thure de um: myrrha mortalē. Sūt nō nul li heretici ꝗ hūc deū credunt: ſed vbiqꝫ regͣre nequaqͣꝫ credūt. Hi ꝓfecto ei thus offerunt: ſꝫ offerre aurū nolūt. Et ſūt nōnulli ꝗ hūc regē exiſtimāt ſꝫ deum negāt. Hi videlicet aurum ei offerunt: ſꝫ oſ ferre thus nolunt. Lectio. viij. Et ſūt nōnulli ꝗ hūc ⁊ deū ⁊ re ge fatent̉: ſꝫ aſſūpſiſſe carnē mor talē negāt. Hi nimiꝝ ⁊ aurum ⁊ thus offerūt: ſꝫ offerre myrrham aſſūpte mortalitatis nolūt. Nos itaqꝫ nato dn̄o offeramꝰ aurū: vt hūc vbiqꝫ regnare fateamur. Of ſeramꝰ thus: vt credamꝰ ꝙ is ꝗ ī tꝑe hō apparuit deꝰ an̄ tꝑa exti tit. Offeramꝰ myrrhā: vt eū quē credimꝰ in fua diuinitate impaſfi bileꝫ: credamus etiam in noſtra fuiſſe carne mortalem. Lcō. ixͣ. Quanuis ī auro thure ⁊ myr rha ītelligi ⁊ aliud pōt. Auro nā qꝫ ſapiētia deſignat̉: ſalomone at teſtāte ꝗ ait: Theſaurus deſidera bilis reꝗeſcit ī ore ſapiētis. Thu re aūt qd̓ deo incēdit̉: v̓tꝰ or̄onis expͥmit̉: pſalmiſta atteſtāte ꝗ ait. Dirigat̉ or̄o mea ſicut incēſū ī cō ſpectu tuo. Per myrrhā v̓o car nis nr̄e mortificatio figurat̉. Un̄ ⁊ ſācta eccl̓ia de ſuis oꝑarijs vſqꝫ ad mortē ꝓ dn̄o certantibꝰ dicit. Manꝰ mee diſtillauerunt myr rhā. Sermo ſcī leonis pͥpͥ. L. j. Elebrato ꝓxīo die quo inte Amerata v̓ginitas humani generis edidit ſaluatorē: epipha nie nobis dilectiſſimi veneranda feſtiuitas dat ꝑſeuerātiā gaudio rū: vt īter cognatarū ſolēnitatuꝫ vicina ſacr̄a exultationis vigor ⁊ feruor fidei non tepeſcat. Lco. ij. Ad oīuꝫ enī hoīum ſpectat ſalutē ꝙ īfantia mediatoris dei ⁊ hoīum iā vniuerſo declarabat̉ mūdo: cū adhuc exiguo detineret̉ oppidulo Quāuis enī iſraeliticā gētē ⁊ ip̄i us gētis vnā familiā delegiſſet de qͣ naͣꝫ vniuerſe hūanitatꝭ aſſume ret: noluit tn̄ ītra mr̄ne habitatio nis anguſtias ortꝰ ſui late̓ pͥmor dia: ſꝫ mox ab oībꝰ voluit agnoſci ꝗ dignatꝰ ē ꝓ oībꝰ naſci. Lcō. iij. Mribꝰ igit̉ magis ī regiō e oriētiſ ſtella noue claritatiſ apparuit: ꝙ illuſtrior cet̓iſ pulchriorqꝫ ſyderi bus facile ī ſe ītuētiū ocl̓os aīoſqꝫ ꝯuerteret vt ꝯfeſti aduerteret̉ nō .88. eē ocioſū qd̓ tā inſolitū videbat̉. Dedit ergo aſpiciētibꝰ ītellectū ꝗ p̄ſtitit ſignū: ⁊ qd̓ fec̄ ītelligi fec̄ ī ꝗri: ⁊ ſe īueniēdū obtulit reꝗſitꝰ. Hequunt̉ tres viri ſuꝑn C. iiij lumīs ducatū: ⁊ pͥuij fulgoris īdi ciū ītenta ꝯtēplatiōe comitātes ad agnitionē v̓itatꝭ gr̄e ſplēdore ducunt̉: q̄ humano ſēſu ſignifica tū ſibi regis ortū eſtimauerūt ī ci uitate regia eē q̄rēdū. Sꝫ ꝗ ſerui ſuſceꝑat formā: ⁊ non venerat iu dicare ſꝫ iudicari: bethleē p̄elegit natiuitati: hierl̓m paſſioni. L. v. Ferodes v̓o audiēs iudeoꝝ pͥn cipē natū: ſuſpicatꝰ heredē expa uit ⁊ molitꝰ necē ſalutꝭ auctori fal ſū ſpōpodit obſequꝫ. Quā felix fo ret ſi magorum imitaret̉ fidem: ⁊ conuerteret ad religionem quod diſponebat ad fraudeꝫ. Lco. vj. Oceca ſtulte emulatiōis īpietas que ꝑturbādū putas diuinū ꝯſili um tuo furore. Dn̄s mundi tꝑale nō q̄rit regnū ꝗ p̄ſtat et̓nū. Quid īcōmutabilē diſpoſitarū reꝝ ordi nē v̓tere: ⁊ alioꝝ facinꝰ p̄occupa re conaris? Mors xp̄i nō ē tꝑis tui. De homel̓. ſeī greg. pp̓. L. vij. Ato ergo regi auꝝ offerim ¶A ī ꝯſpectu illiꝰ claritate ſuꝑ ne ſapiētie reſplēdemꝰ. Thus of ferimꝰ: ſi cogitatiōes carnis ꝑ ſā ctā or̄onū ſtudia ī ara cordis īcē dimꝰ vt ſuaue aliꝗd deo ꝑ celeſte deſideriū redole̓ valeamꝰ. Myr rhā offerimꝰ ſi carnis vitia ꝑ ab ſtinentiā mortificamus. L. viij Per myrrham nāqꝫ vt dixim agitur ne mortua caro putreſcat. Mortuā v̓o carnē putreſcere: ē hoc mortale corpꝰ fluxui luxurie deẜuire. Sicut de ꝗbuſdā ꝑ ꝓphe tā dicit̉. Cōputruerūt iumēta in ſtercore ſuo. Iumenta ꝗppe ī ſter core ſuo computreſcere: ē carna les hoīes ī fetore luxurie vitā fini re. Myrrhā ergo deo offerimus quando hoc mortale corpus a lu xurie putredine per condimentū cōtinentie cuſtodimus. Ico. ixͣ. Qagnū v̓o nobis aliꝗd magi in nuūt ꝙ ī regionē ſuā ꝑ viā aliaꝫ reuertunt̉. In eo nāqꝫ ꝗd admo niti faciūt: ꝓfecto nobis īſinuant ꝗd faciamᵈ. Regio ꝗppe nr̄a pa radiſus ē: ad quā ieſu cognito re initiruiſta dire ꝑ viā qͣ venimꝰ ꝓhibemur. A regione etenī nr̄a ſuꝑbiēdo: in obediēdo: viſibilia ſeq̄ndo: cibuꝫ iiuitt. cuvetitū guſtādo diſceſſimꝰ: ſed ad eādē neceſſe ē vt flēdo: obediēdo yilipenuim viſibilia ꝯtēnēdo: atqꝫ appetituꝫ carnis refrenādo redeamꝰ. Er imiuſru go ꝑ aliā viā ad regionē nr̄aꝫ re dalicuſpi gredimur: qm̄ ꝗ a paradiſi gau dijs ꝑ delectamēta diſceſſimꝰ: ad vinit hec ꝑ lamēta reuocamur. De ſer irpilia. mone ſcī leonis pape. Le. j. uliptlia Nte ꝯdenduꝫ ē euangeliū: an̄ p̄dicādū ē dei regnū: an̄ ſanita tes donāde: an̄ ſūt faciēda mira cula. Cur herodes qd̓ alieni futu rū ē operis tui eē vis criminis: ⁊ nō habiturꝰ effectū ſceleris ī ſolū te reatū p̄cipitas voluntatis? Ni hil hac molitione ꝓficis: nihil ꝑ agis. Qui volūtate natꝰ eſt: arbi trij ſui poteſtate moriet̉. Lcō. ij. Cō ſūmāt ergo magi deſideriuꝫ ſuū: ⁊ ad puerū dn̄ꝫ nr̄m ieſū xp̄ꝫ cadē ſtella pͥeunte ꝑueniūt. Ado rāt ī carne v̓bum: ī īfātia ſapien tiā: in īfirmitate v̓tutē: ⁊ ī vitate hoīs dn̄m maieſtatis: vtqꝫ ſacra mētū fidei ſue intelligentieqꝫ ma nifeſtent: quod cordibus credūt muneribus ꝓteſtant̉. Lectio. iij. Ihus deo: myrrhā hoī: aurū of ferūt regi: ſcienter humanā diui nāqꝫ naturā ī vnitate venerātes: qꝛ qd̓ erat ī ſubſtātia ꝓpriuꝫ: non erat īpoteſtate diuerſū. Reuerſis aūt magis ī regionē ſuā: ⁊ trāſla to ieſu ī egyptū ex admonitiōe di uina: exardeſcit fruſtrata ī medi tatiōibꝰ ſuis herodis īſania: neca ri oēs bethleem pueros iubet. Et qm̄ quē metuat neſcitīfātē: gnaͣlē ſnīam ī ſuſpectā ſibi tendit etatē. Sed quos īpius rex exi L. iiij. mit mūdo: xp̄s īſerit celo: ⁊ ꝗbus nōdū ſāguinis ſui īpendit redem ptionē iā martyrij tribuit digni tatē. Erigite igit̉ dilectiſſimi fide les aīos ad coruſcātē gr̄aꝫ lumi nis ſēpiterni: ⁊ īpēſa humane ſa luti ſacramēta venerātes: ſtudiū vr̄m his q̄ ꝓ vob̓ geſta ſt̓ ſubdite. Uligite caſtimonie puri L. v. tatē: qꝛ xp̄s v̓ginitatis ē filiꝰ. Ab ida min ſtinete vos a carnalibꝰ deſiderijs lir ſeualis ed̓ alieni fu q̄ militāt aduerſus aīam: quēad rio tultt vis criminis modū nos p̄ſens btūs apl̓s ſuis celeris iſe vt legimꝰ verbis hortat̉. Malicia paruuli eſtote: qꝛ dn̄s glīe ſe mor taliū ꝯformauit īfantie. Lco. vj. Sectamini humilitateꝫ quā dei filiꝰ diſcipulos ſuos docere digna tus ē. Induite vos v̓tute ſapiētie in qͣ aīas vr̄as poſitꝭ acꝗrere: qm̄ ꝗ cūctoꝝ ē redeptio: ip̄e eſt oīum fortitudo. Que ſurſum ſūt ſapite: nō q̄ ſuꝑ terrā. Per viā v̓itatis ⁊ vite ꝯſtāter īcedite: nec vos īpe diāt terrena: ꝗbꝰ parata ſūt cele ſtia per xp̄m do. no. De hom eſ ſcī Nde ne. greg. pape. L. vij. Aceſſe ē fr̄es chariſſimi: vt ſē per pauidi ſemꝑqꝫ ſuſpecti pona mus an̄ oculos cordis hīc cl̓pas oꝑis: illinc extreme iudiciū diſtri ctiōis. Pēſemꝰ qͣꝫ diſtrictus iu dex veniat ꝗ iudiciūminat̉ ⁊ latet terrores pctōribꝰ ītentat ⁊ tn̄ ſu ſtinet. Et iccirco venire citiꝰ dif fert: vt minꝰ īueniat quos condē net: puniamꝰ fletibꝰ culpas ⁊ cū pſalmiſte voce preueniamꝰ faciē̓ eius in conſeſſione. L .viij. Uoluptatū ergo nos fallacia nl̓ la decipiat: nll̓a vana leticia ſedu cat. In ꝓxīo nāqꝫ ē iudex ꝗ dixit Ue vobis ꝗ nūc ridetꝭ: qꝛ lugebiſ ⁊ flebitꝭ. Hic ⁊ ſalomō ait: Riſus dolore miſcebit̉: ⁊ extrema gaudij luctꝰ occupat. Hinc iterū dic̄: Ri ſū deputauimerorē ⁊ gaudio dixi Quid fruſtra deciꝑis; Hinc rur ſū ait: Cor ſapiētū vbi triſticia ē: ⁊ cor ſtultoruꝫ vbi leticia. Perti meſcamꝰ igit̉ p̄cepta dei ſi veraci ter celebramꝰ ſolenitatē domini. Gratū nāqꝫ deo ſacrificiū L. ixͣ. eſt afflictio ꝯtra pctm̄ pſalmiſta atteſtāte ꝗ ait. Sacrificium deo ſpūs ꝯtribulatꝰ. Pctā nr̄a p̄teri ta ī baptiſmatis ꝑceptiōe laxata ſūt: ⁊ tn̄ poſt baptiſma multa cō miſimꝰ: ſꝫ lauari iterū baptiſma .89 tis aqͣ nō poſſumꝰ. Quia ergo et nr̄ ſuā. Si feſtiuitas epiph̓ie ip poſt baptiſma inꝗnauimꝰ vitam: bapticemꝰ lachrymis ꝯſciētiā: qͣ tenꝰ regionē nr̄am ꝑ viā̓ aliā re petētes ꝗ ex ea bonis delectati di ſceſſimꝰ: ad eaꝫ malis amaricati redeamꝰ: p̄ſtāte dn̄o nr̄o ieſu xp̄o ꝗ cū pr̄e ⁊ ſpū ſcō viuit. ⁊ regnat ī ſecula ſeculoꝝ amē. An̄e ſubſcri pte dicunt̉ ad bn̄. ⁊. M. īfra octꝭ. epiph̓ie. Ad bn̄. an̄t. Ab oriēte ve nerūt magi ī bethleē adorare dn̄ꝫ ⁊ aꝑtis theſauris ſuis p̄cioſa mu nera obtulerūt: aurum ſicut regi magno: thus ſicut deo vero: myr rhā ſepulture eiꝰ alla. Ad magt. ant. Uidētes ſtellaꝫ magi gauiſi ſūt gaudio magno: ⁊ ītrantes do mū obtulerunt dn̄o aurū thus ⁊ myrrham all̓a. Ad bn̄. an̄t. Tria ſūt munera q̄ obtulerūt magi do mino: aurū thus ⁊ myrrhaꝫ filio dei regi magno all̓. Ad. M. an̄t. Lux de luce apparuiſti xp̄e: cui magi munera offerūt alla all̓. all̓. Ad bn̄. an̄t. Uidimꝰ ſtellā eius in oriēte ⁊ venimꝰ cū muneribꝰ ado rare dn̄m. Ad. M. an̄t. Interro gabat magos herodes qd̓ ſignuꝫ vidiſtis ſuꝑ natū regē; ſtellā vi dimꝰ fulgētē cuiꝰ ſplēdor illumi nat mūdū. Ad bn̄. an̄t. Oēs na tiōes veniēt a lōge portātes mu uera ſua al̓. Ad. M. an̄t. Oēs de Iaba veniēt aurū ⁊ thus deferen tes al̓. al̓. Ad bn̄. arc. Veniēt ad te ꝗ detrahebāt tibi ⁊ adorabunt veſtigia pedū tuoꝝ. Ad. M. anx. Admoniti magi ī ſōnis ab ange lo ⁊ ꝑ aliā viā reuerſi ſūt ī regio dn̄ica venerit: totū offm̄ dn̄ice fu in ꝓximo ſeq̄nti ſabb̓o modo ſub ſcripto. De feſtiuitatibus qͥ infra octꝭ. epiph̓ie veniūt nihil tūc agit̉ ſꝫ ꝑacta octaua celebrant̉. Sab bato ifra octꝭ. epiph̓ie ad vsͣ. caẜ̓. Rēs: Obſecro vos ꝑ miſe ricordiaꝫ dei: vt exhibeatis corpora vr̄a hoſtiā viuētē ſanctā: deo placētē: rationabile obſequꝫ ipia vr̄m. Hym. ⁊ ꝟ. ſicut ī epiph̓ia. Ad. M. an̄t. Remāſit puer ieſus in hierl̓m ⁊ nō cognouerunt pa rētes eiꝰ exiſtimātes illum eē in inlitua comitatu ⁊ requirebāt eum īter cognatos ⁊ notos. Oratio. uitipriū Prl mitutinuguli cua A Ota qͥs dn̄e ſupplicātis po viumipi pihts puli celeſti pietate ꝓſeq̄re: vt ⁊ q̄ agēda ſūt videā̓t ⁊ adimplēda q̄ Iliiat ircui atra ip viderint ꝯualeſcant. Per. An̄t It dt: ineū epeaꝫ dicit̉ de epiphania q̄ cōpetit. ꝟ. Oēs de ſaba veniēt all̓a. ℟. Au .ji Ilint iptruc d̓ rū ⁊ thus. Oro. Deus ꝗ hodier. Dn̄ica infra octām epiphie totū iruuparuntt oſtm̄ dicit̉ de epiph̓ia: p̄ter lectio Inruiūtiuſiū ſcar nes cap̄. an̄as ad bn̄. ⁊ ad. M. ⁊ iimniuuqpiba or̄onem. Sex lectiōes legūtur de ſermone ſcī leo. p̄p̄. Iuſtū ⁊ rōna bile. ⁊ tres de homei. orige. Pu iuiqutuitiia er ieſus cre. ⁊cͣ. Sermo ſcī leonis tijilnatia Uſtū ⁊ rōnabile di pape. L. j. luilia C lectiſſimi vereqꝫ pietatis obſe quiū ē ī diebus ꝗ diuine miẜicor die oꝑa ꝓteſtant̉ toto corde gau dē: ⁊ honorifice ea q̄ ad ſalutē no ſtrā geſta ſunt celebrare: vocante vos ad hāc deuotionē ipſa recur rētiū tēpoꝝ lege q̄ nobis poſt diē in quo coeternꝰ pr̄i filiꝰ dei: natus ex v̓gine ē: breui interuallo epi phanie ītulit feſtū ex apparitiōe dn̄i ꝯſecratū. In quo magnum fi dei nr̄e p̄ſidiū ꝓuidētia diuina cō ſtituit: vt dū ſolēni veneratiōe re colit̉ adorata in exordijs ſuis ſal uatoris infantia per ipſa origina lia documenta ꝓbaret̉ veri in ipſo hominis certa natura. Lectio. ij. H oc ē enī qd̓ iuſtificat īpios: hoc ē qd̓ ex pctōribꝰ facit ſcōſ: ſi ī vno eodēqꝫ dn̄o nr̄o ieſu xp̄o ⁊ v̓a dei taſ ⁊ v̓a credat̉ humanitas. Dei tas qͣ an̄ oīa ſcl̓a ī forma dei eqͣliſ mdles illumo ē pr̄i: hūanitas qͣ ī nouiſſimis die bat eu bus ī forma ẜui vnitꝰ ē hoī. Ad ro nates ⁊ ib borādū ergo hāc fidē qͣ ꝯtra oēs pͥmuniebat̉ errores: ex magno fa ctū ē dīne pietatꝭ ꝯſilio: vt gēs in lōgīquo oriētalis plage regione ꝯſiſtēſ qͣ ſpectādoꝝ ſydeꝝ arte pol lebat ſignū nati pueri ꝗ ſuꝑ oēm iſrl̓ eēt regnaturꝰ acciꝑet. L. iij. Iloua etenī claritas apd̓ magoo ſtelle illuſtrioris apparuit: ⁊ ītuē tiū aīos ita admiratiōe ſui ſplēdo ris īpleuit vt nequaqͣꝫ ſibi crede rēt negligēdū qd̓ tāto mōſtrabat̉ uliū tri idicio. Preerat aūt ſic̄ res docu it huic miraculo gr̄a dei: ⁊ cū xp̄i natiuitatē nec ip̄a adhuc bethleē itiij pape. L tota didiciſſet: iā illā credituris tiſſimnimū pietatis dl gētibꝰ īferebat: ⁊ qd̓ nōdū pot̓at Iditum quuine mini. humano eloꝗo diſſeri: celo facie bat euāgelizante cognoſci. Quā uis aūt diuine dignatiōis eēt hoc munꝰ vt cognoſcilis gētibꝰ fieret natiuitas ſaluatoris: ad ītelligen dū tn̄ miraculū ſigni potuerūt eti am magi de antiꝗs balaā ꝓnūcia tiōibꝰ cōmoneri: ſciētes oliꝫ p̄di ctū eē ⁊ celebri memoria diffama tū. Orietur ſtella ex iacob ⁊ exux get hō ex iſrl̓ ⁊ dn̄abit̉ gētiū. Aco Ares itaqꝫ viri fulgore īſoli. iiij. ti ſyderis diuinitꝰ īcitati p̄uiū mi cātis lumīs curſū ſequunt̉ exiſti mātes ſe ſignificatū puerū ī ciui tate regia hieroſolymīs repertu ros. Sꝫ cū hec opinio eos fefelliſ ſet: per iudeoꝝ ſcribas atqꝫ docto res qd̓ ſacra de ortu xp̄i ꝓnūcia uerat ſcriptura didicerūt: vt ge mīo teſtīonio ꝯfirmati: ardētiori fide expeterēt quē ⁊ ſtelleclaritaſ ⁊ ꝓph̓ie māifeſtabat aucͣtoritas. Prolato aūt diuino ora/ Le. v. culo ꝑ reſpōſa pōtificū ⁊ declara ta ſpūs voce q̄ dicit. Et tu bethleē terra iuda nō eriſ mnima int̓ pͥn cipes iuda ex te enī exiet dux qui regat ppl̓ꝫ meū iſrl̓: qͣꝫ facile ⁊ qͣꝫ ꝯſequens fuit vt hebreoꝝ ꝓceres crederēt qd̓ docebant. Sꝫ appa ret illos carnalit̓ cū herode ſapuiſ ſe: ⁊ regnū xp̄icōe cū huiꝰ mundi ptātibꝰ exiſtimaſſe: vt ⁊ iſti tꝑalē ſperarent ducem: ⁊ terrenum me tueret ille conſortem. Lectio. vj. Suꝑfluo herodes timore turba ris: ⁊ fruſtra ī ſuſpectū tibi puerū ſeuire moliris. Nō capit xp̄m re gio tua: nec mūdi dn̄s poteſtatis tue ſceptris eſt contentus angu ſtijs. Quem in iudea regnare nō vis: vbiqꝫ regnat: ⁊ felicius ipſe regnares ſi eius imperio ſubdere ris. Cur ſincero officio non facis quod ſubdola falſitate ꝓmittis? Perge cum magis ⁊ verū regē 9P2 ſimpliciter adorādum venerare. Sꝫ tu iudaice ſequacior cecitat qͣꝫ fidei gētiū: cor ꝑuerſū ad cru deles ꝯuertis īſidias: nō illū oc ciſurꝰ quē metuis: nec illis noci turus quos ꝑinus. Scd̓m lucā. Um factꝰ eēt ieſus annoruꝫ Aduodeciꝫ aſcendentibꝰ illis hieroſolymā ẜm ꝯſuetudinē diei feſti: ꝯſūmatiſqꝫ diebꝰ cū redirēt: remāſit puer ieſus ī hierl̓ꝫ: ⁊ rel̓. Homel. origenis. Leo. vij. Uer icſus creſcebat ⁊ ꝯforta tabat̉ ⁊ replebatur ſapiētia. Hoc hoīum natura nō recipit: vt ante xij. annos ſapiētia cōpleat̉. Aliud eſt enī hr̄e poteſtatē ſapiētie: alid̓ ſapientia eſſe cōpletū. Nō ambi gamꝰ ergo diuinū aliꝗd ī ieſu car ne apparuiſſe: ꝗ nō ſolū ſuꝑ hoīeꝫ ſꝫ ſuꝑ oēm quoqꝫ rationabilem creaturā creſcebat. Humiliaue rat enī ſe formā ẜui accipiens: ⁊ eadem v̓tute qͣ ſe humiliauerat creſcebat. Apparuerat īfirmꝰ: qꝛ infirmum corpus aſſumpſerat: ⁊ ob id iterum ꝯfortabat̉. Le. viij. Euacuauerat ſe filiꝰ dei ⁊ ꝓpt̓ea rurſū cōplebat̉ ſapientia. Et gr̄a dei erat ſuꝑ eum. Nō qn̄ venit ad adoleſcētiā: nec qn̄ manifeſte do cebat: ſꝫ adhuc cū eēt paruulus habebat gr̄am dei. Et quō oīa in illo fuerūt mirabilia: ita etiā pue ritia mirabilis fuit: vt dei ſapien tia cōpleret̉. Ibāt itaqꝫ parētes eiꝰ iuxta ꝯſuetudinē ī hierl̓m ad ſolēnē diē paſche. Et cū factꝰ eēt annoꝝ. xij. Diligēter obẜua. Pri uſqͣꝫ. xij. eſſet annoꝝ ſapīa dei ⁊ ce teris qͦ ſcripta ſūt de eo cōplebat̉. Cū ergo vt diximꝰ duo/ Le. ixͣ. decim eſſet annoꝝ: ⁊ iuxta moreꝫ dies ſolēnitatis eēt expleti: ⁊ re uerterent̉ parētes cū īfantulo ie ſu: remāſit puer ieſus ī hierl̓m: ⁊ neſciebāt parētes eiꝰ. Et hoc ſub limiꝰ ꝗdē qͣꝫ humana natura pa tit̉ ītelligi pōt. Non enī ſimplici ter remaſit: ⁊ parētes eiꝰ vbi eēt vliſicui ignorabāt: ſꝫ quō ī ioānis euāge lio ſcriptū ē qn̄ īſidiabantur ei iu dei: elapſus ē de medio eoꝝ ⁊ nō apparuit: ſic ⁊ nūc puto reman ſiſſe pueꝝ ī hierl̓m: ⁊ parētes eiꝰ vbi remāſerit ignoraſſe. Ad bn̄. ant. Remanſit puer ieſus. Or̄o. Vota qͥs dn̄e. Deīde ſit cōme. de Impliui epiph̓ia. An̄t. Hodie ce. ſpo. ꝟ. Oēs de ſa. ℟. Aurūthus ⁊. Oro Deꝰ ꝗ hodier. Ad. iij. cap̄. Fr̄es: Obſecro. ℟ia br̄. ⁊. ꝟ. dicunt̉ de ¶ Ico enī epiph̓ia. Ad. vj. ca. per gr̄am dei qͥ data ē mihi oībus qui ſunt īter vos: nō plus ſapere qͣꝫ oportet ſapere: ſed ſape Fre ad ſobrietatē. Ad. ix. cap̓. Icut enī ī vno corpore mul ta mēbra habemꝰ: oīa aūt mem bra nō eūdē actū habēt: ita niul ti vnū corpꝰ ſumꝰ in xp̄o: ſinguli aūt alter alteriꝰ mēbra ī xp̄o ieſu dn̄o nr̄o. Ad vsͣ. an̄t. An̄ lucife. ge. cū rel̓. pͥs. de epiph̓ia. Capͥ. Fr̄es: Obſecro. Ad. M. an̄t. Fi li ꝗd feciſti nob̓ ſic: ego ⁊ pr̄ tuus dolētes q̄rebamꝰ te: ꝗd ē ꝙ nie q̄ rebatis: neſciebatis qꝛ ī his qͥ pa tris mei ſūt oportet me eſſe? Et fit cōme de epiph̓ia. An̄t Tribꝰ mi raculis. ꝟ. Oēs de ſaba veniētꝰ In vigilia octa. epiph̓ie ad vsͣ ant. An̄ luciferū. cū rel̓. pͣs. Di xit dn̄s. In fine. In exitu. Capͥ. de epiph̓ia ⁊ hym. ſil̓r ſicut infra octꝭ. ꝟ. In colūbe ſpecie ſpūs ſā ctus viſus ē. ℟. Pr̄na vox audi ta ē: hic ē filiꝰ meus dilectꝰ. Ad M. an̄t. Deſcēdit ſpūs ſcūs cor porali ſpecie ſicut colūba in ipſuꝫ ⁊ vox de celo facta eſt: hic eſt filiꝰ meus dilectus all̓a. Or̄o Eus cuiꝰ vnigenitꝰ in ſub ſtātia nr̄e carnis apparuit: p̄ſta q̄s vt ꝑ eū quē ſimilē nobis foris agnouimꝰ intꝰ reformari merea mur. Qui te. In octꝭ. epiph̓ie ad matꝭ. īuiij. Xp̄s apparuit nobis. Hy. Hoſtis hero. In. j. noctur. an̄t. Ueterē hoīem renouans ſal uator venit ad baptiſmū vt natu rā q̄ corrupta ē ꝑ aquā recupera ret: incorruptibili veſte circūami ctēs nos. pͥs. Dn̄ dn̄s nr̄. An̄t Te ꝗ in ſpū ⁊ igne purificas hu mana ꝯtagia deū ac redēptorem oēs gl̓ificemꝰ. pͥs. Celi enarrāt. An̄t. Caput draconis ſaluator cō triuit ī iordane flumīe: ab eiꝰ po teſtate oēs eripuit. pͥs. Dn̄i ē ter ixp̄o ſ ra. ꝟ. Uox dn̄i ſuꝑ aqͣs. ℟. Deꝰ maieſtatꝭ ītonuit. Sermo ſcī am An luci Uāgelica broſij ep̄i. Lcō. jͣ. ſcriptura refert ſicut lectū nuꝑ audiuimꝰ: dn̄m ad iordanē eo ⁊ pr̄ tui baptiſmi cauſa veniſſe: ⁊ ī eodem flumine myſterijs ſe celeſtibꝰ ꝯſe crari voluiſſe. Qd̓ mirari nō debe mus cur hoc baptiſmū ip̄e dn̄s fe pei cerit ⁊ magiſter: qꝛ ipſe ait: Qui fecerit ſic ⁊ docuerit: maximꝰ vo cabit̉ ī regno celoꝝ. Face̓ igit̉ pͥus voluit qd̓ faciēdū oībꝰ īperabat: vt bonꝰ magiſter doctrinā ſuā no tā v̓bis īſinuaret qͣꝫ actibꝰ exerce ret: ⁊ ad fidē nos pariter geſtu cō firmaret ⁊ ſenſu. Nia dicuntur ſicut in die epiphanie. Lectio. ij. H oc aūt totū hodierna die geſtū eē manifeſtū ē. Qd̓ ita veꝝ eē ip̄a poſſumꝰ collige̓ rōne. Ratio eniꝫ illa exigit vt poſt diē natalis dn̄i ci: lꝫ īterpoſitis annis eodē tn̄ tꝑe hec feſtiuitas ſeq̄ret̉. Quā ⁊ ip̄aꝫ feſtiuitatē natale appellandā pu to. Tunc enī natꝰ hoībꝰ: hodie re natus eſt ſacramētis. Tunc eniꝫ per virginem editus: hodie ꝑ my ſterium generatus. Lectio. iij. Ita enī diſpoſuit dn̄s: nō lōge in ter ſe hoīum vota diſtare vt ī vno tꝑe quē genitum ꝯgratulabant̉ ī terra: ſcificatū letarent̉ ī celis: vt ꝗ partu v̓ginis angelis annūciā tibꝰ poſſidebāt: dei filiū teſtātibꝰ celis retinerēt: certiqꝫ eēt hoīes qꝛ ipſe ē filiꝰ dei quem v̓go genue rat diuinitas agnoſcebat. Noui enī partꝰ noua merent̉ obſequia. ibi cū ẜm hoīem naſcit̉: mr̄ eū ma ria ſinu circūfouet: hoc cū ẜm my ſteriū gignit̉: pr̄ eū deꝰ voce cōple ctit̉. Ait enī: Hic ē filiꝰ meus dile ctus ī quo mihi bn̄ cōplacui: ip̄ꝫ audite. In. ij. noc. an̄t. Baptiſta ꝯtremuit ⁊ nō audet tāgere ſcm̄ dei v̓ticē: ſꝫ clamat cū tremore ſā ctifica me ſaluator. pͥs. Afferte dn̄o. An̄t. Magnū myſteriū de clarat̉ hodie qꝛ creator oīuꝫ ī ior .9i. cane expurgat nr̄a facinora. h̓s. Quēadmodum. An̄t. Aqua cō burit peccatū: hodie apparens li berator ⁊ rorat oēm mūdū diuini tatis ope. pͥs. Deus nr̄ refug. ꝟ. Ueniēt ad te ꝗ detrahebāt tibi. ℟. Et adorabūt veſtigia pedū tuoꝝ. Ater ergo partui Lcō. iiij. molli blandit̉ gremio: pr̄ fi lio pio teſtimonio famulat̉. Ma ter inqͣꝫ eū adorādum magis in gerit: pr̄ colēdū gētibus manife ſtat. Sinu igit̉ retinct̉ a mr̄e cum naſcit̉: ſed pr̄ ei ſinus ſui fotum iu giter ſubminiſtrat. Legimꝰ enim eū ſine ītermiſſione ī pr̄is gremio quieſcētē: dicēte euāgeliſta. Deū nemo vidit vnqͣꝫ niſi vnigenitus filius ꝗ ē in ſinu pr̄is. Libēter ex go ꝗeſcit dn̄s in ſinu ſanctoꝝ. Vn̄ ⁊ ioānis euāgeliſte ſinū vt ī eo ac cūberet libenter elegit. Lectio. v. Sinus ergo in quo xp̄s reꝗeſcit nō corporis gremio p̄parat̉: non veſtimētoꝝ ambitiōe cōponit̉: ſed celeſtiū v̓tutū oꝑatione colligit̉. Nā xp̄i ſinus erat in ioāne euan geliſta fides: ī deo pr̄e diuinitas: ī maria mr̄e v̓ginitas. Ibi ſinꝰ xp̄i tā mūdi: ⁊ rel̓. Homel̓. ſcī augu. eſt: vbi habitaculū ē v̓tutū. Ibi reclinat caput ſuū: vbi domiciliū celeſtiū īuenit p̄ceptoꝝ. Nā ideo peccatoribꝰ ⁊ īfidelibꝰ dicit. Vul pes foueas habēt ⁊ volucres celi nidos: filius aūt hoīs non habet vbi caput ſuū reclinet. Lcō. vjͣ. Igit̉ dn̄s ieſus hodie venit ad ba ptiſmū: ⁊ corpus ſuū ſanctū volu it aqua dilui. Dicat fortaſſe ali quis; Qui ſanctus ē quare voluit nocēs ⁊ ioānes agnus?; an non ⁊ lim i bapticari: Audi ergo. Iō bapti zat̉ xp̄s: nō vt ſanctificet̉ ab aꝗs: ſꝫ vt aquas ipſe ſanctificet: ⁊ pu rificatiōe ſui purificet fluēta illa que tāgit. Cōſecratio enī xp̄i ꝯſe cratiōe maior ē elemēti. Cū eniꝫ ſaluator abluit̉: iā tūc in nr̄m ba ptiſmū tota aqua mūdat̉ ⁊ purifi cat̉ fons vt ſecuturis poſtmoduꝫ pplīs lauacri gr̄a miſtret̉. Pre cedit ergo xp̄s ad baptiſmuꝫ: vt xp̄iani poſt eū ppl̓i ꝯfidēter ſubſe quant̉. In. iij. noc. ant. Pater de celis filiū teſtificat̉ ſpūſ ſcī preſen tia aduenit vnū edocēs ꝗ bapti zat̓ xp̄s. p̄s Deus iudiciū. An̄t. Peccati aculeus ꝯterit̉ hodie ba ptizato dn̄o ⁊ nobis donata eſt re generatio. pͣs. Voce mea. Ant. ſimui Baptizat̉ xp̄s ⁊ ſāctificat̉ oīs mū dus ⁊ tribuit nobis remiſſionem peccatorū: aqua ⁊ ſpū oēs purifi camur. pͥs. Cātate. ij. ꝟ. Et erit nomē eiꝰ bn̄dictū ī ſecula. ℟. Et an̄ ſolē ꝑmanet nomē eiꝰ. Scd̓m N illo tꝑe: Vidit ioā ipāneꝫ. nes ieſum veniētē ad ſe: ⁊ ait. Ecce agnꝰ dei: ecce ꝗ tollit peccat Emo ſibi arro/ ep̄i. Le. vij. Oget ⁊ dicat: qꝛ ipſe auferat peccata mūdi. Iam intēdite ꝯtra quos ſuꝑbos ītēdebat ioānes di gitū. Nōdū erāt nati heretici ⁊ de mōſtrabant̉: iā ītēdebat ꝯtra il los. Contra illos clamabat a flu uio: tūc ꝯtra quo modo clamat ex euāgelio. Venit ieſus. Et ꝗd di cit ille; Ecce agnꝰ dei. Si agnꝰ in ipſe īnocēs: ant qͣꝫtū īnocēo. Sꝫ ꝗs inocēs aūt qͣꝫtū īnocēs? Oēs ex illa radice veniūt ⁊ ex illa ꝓpa gine: de qua cātat gemēs dauid. Ego ī iniꝗtatibꝰ ꝯceptꝰ ſū: ⁊ ī pec catis mr̄ mea in vtero me aluit. Iolus igit̉ ille agnus ꝗ L. viij. nō ſic venit. Nō enī ī iniꝗtate cō ceptꝰ ē: qui nō de mortalitate ꝯce ptus ē. Nec eū ī peccatis mr̄ eiꝰ ī vtero aluit quē v̓go cōcepit: v̓go peꝑit: qꝛ fide ꝯcepit fide ſuſcepit. Ergo ecce agnꝰ dei. Nō habꝫ iſte traducē de adā. Carnē tm̄ aſſum epit ynū edoce pſit de adam: pctm̄ nō aſſumpſit. a Duendo Qui nō aſſūpſit de nr̄a maſſa pec itj acultus ꝯimliudli catū: ipſe ē ꝗ tollit pctm̄ nr̄m. Ec dio ⁊nobiopmnt ti ce agnꝰ dei: ecce ꝗ tollit pctā mun di. Octauum Enſoriū ponit̉. Ho tio. ps. Auui nci. s die celi aꝑti ſūt ⁊ mare dulce fa atxp̄o eſic ctū ē: terra exultat: mōtes ⁊ col les letant̉. Quia a ioāne ī iorda ne xp̄s baptizatꝰ ē. ꝟ. Quid ē ti bi mare qd̓ fugiſti: ⁊ tu iordanis qꝛ ꝯuerſus es retrorſū? Qꝛ. L. ix. Noſtis qꝛ aliqn̄ ꝗdā hoīes dicūt Nos tollimꝰ pct̄ā hoībꝰ: qꝛ ſcī ſu it ad ſe i ali. mus. Si enī nō fuerit ſcūs ꝗ ba jullit xcca pticat quomodo tollit pctm̄ alte riᵗ cū ſit ille hō plenꝰ pctō? Con iuſulinru tra iſtas diſputatiōes verba nr̄a I⁊ucati mipſe auit nō dicamꝰ. Hūc legamus: Ecce mūdi Ian intēdite v agnꝰ dei: ecce ꝗ tollit pctā mūdi. iluatioānes. Nō ſit p̄ſūptio hoībꝰ ī hoīes. Nō jmetiheretici in trāſmigret paſſer ī mōtes: ī dn̄o uililūlidebat ꝯtra cōfidat. Et ſi leuet oculos ſuos iu tra lltt amabat a ſu mōtes: vn̄ auxiliū veniet ei. Intel ligat qꝛ auxiliū eius a dn̄o qui fe cit celū ⁊ terrā. Ad lau ⁊ per ho. ant Bapticat miles regē ſeruus dn̄m ſuūtioānes ſaluatorē: aquo iordanis ſtupuit: colūba ꝓteſtat̉ pr̄na vox audita ē: hic eſt filiꝰ me us dilectꝰ. Ant. Celi aꝑti ſūt ſu per eū ⁊ vox facta ē de celo dicēs: hic ē filius meus dilectus ī quo mihi cōplacui. Aūt. Xp̄o datus eſt pͥncipatus ⁊ honor regni oīs ppl̓s tribus ⁊ lingue ſeruiēt̓ ei in eternū. An̄t. Fōtes aquarū ſcīfi cati ſūt xp̄o apparēte ī glīa: orbiſ terrarū haurite aquas de fōte ſal uatoris: ſcīficauit enī nūc omneꝫ creaturā xp̄s deus nr̄. An̄t Uox de celo ſonuit ⁊ vox patris audi ta ē: hic ē filius meus in quo mi hi complacui: ip̄m audite. Cap̄. Surge illu. ꝟ. Hodie celeſti ſpō ſo. ℟. Quia in iordane. Ad bn̄. an̄t. Precurſor ioannes exultat cū iordane baptizato dn̄o: facta eſt orbis terrarū exultatio: facta eſt peccatoꝝ noſtroꝝ remiſſio ſan ctificās aquā: ipſi oēs clamentꝰ miẜere nobis. Or̄o vt. ⁊ͣ. Ad ho ras diei cap̄. ℟ia br̄. ⁊ ꝟ. dicunt̉ ſicut in epiph̓ia. Ad vsͣ. an̄t. Ba pticat. cū rel̓. pͥs. Cap̄. ⁊ hym. de epiphania. ꝟ. Hodie celeſti. Ad M. aūt. Super ripam iordanis ſtabat beatus ioānes īdutus eſt ſplēdore baptizans ſaluatorē: ba ptiza me ioānes baptiza bn̄dicā te ⁊ tu iordanis ꝯgaudēs ſuſcipe me. Gr̄o vt. s. Nō ꝙ ſi octa epi phanie cadat ī ſabb̓o a caẜ. in an tea ſit de dn̄ica cū cōme. octae. Et tn̄ nō fiāt cōme. apoſtoloꝝ: nec ſcī frāciſci nec pacis. Idē fiat de ali is octꝭ. Notandū ꝙ quecūqꝫ die .92 pͥmo poſt octi. epiphanie primo occurrerit agēdū de dn̄ica vel de fer̄. ſit oſfm̄ de pͥs. ſicut ꝓ tali die cōſeq̄nter ordinat̉. Sabb̓o pͥmo poſt octam epiph̓ie ad vsͣ. capͥ. Altitudo diuitiarū ſapiētie ⁊ ſciētie dei qͣꝫ īcomp̄hēſibi lia ſūt iudicia eiꝰ: ⁊ īueſtigabiles vie eiꝰ. Hy. O lux btā trinitas. qui dicit̉ vſqꝫ ad dn̄icam qͣdrage ſime ⁊ ab octꝭ. pēte. vſqꝫ ad aduē tū. ꝟ. Ueſꝑtina or̄o aſcēdat ad te dn̄e.&. Et deſcēdat ſuꝑ nos mi ſericordia tua. Ad. M. an̄t. Su ſcepit deꝰ iſrael puerū ſuū ſicut lo cutꝰ ē ad abrahā ⁊ ſemē eiꝰ exal tare humiles vſqꝫ ī ſeculuꝫ. Hec an̄t. dicit̉ quolibet die ſabbati ad M. vſqꝫ ad ſeptuageſimā. Or̄o O Mnipotēs ſēpiterne deꝰ ꝙ celeſtia ſimul ⁊ t̓rena mode raris: ſupplicatiōes ppl̓i tui cle mēter exaudi ⁊ pacē tuā nr̄is cō cede tꝑibus. Per. Deinde fit cō me. de apl̓is. ent. Petrus apl̓s ⁊ paulus doctor gētiū ipſi nos do cuerūt legē tuā dn̄e. ꝟ Cōſtitu es eos pͥncipes ſuꝑ oēm terrā. ℟ Memores erunt noīs tui dn̄e. Eus cuiꝰ dextera Oratio. beatū petrū ambulātē ī flu ctibꝰ ne mergeret̉ erexit ⁊ coapo ſtolū eiꝰ paulū tertio naufragātē de ꝓfundo pelagi liberauit: exau di nos ꝓpitius ⁊ ꝯcede vt amboꝝ meritis eternitatis gl̓iam conſe quamur. Deinde ꝓ ſcō frāciſco an̄t Salueſcē pr̄ patrie lux for nia minorum v̓tutis ſpeculū recti via regula moꝝ carnis ab exilio duc nos ad regna poloꝝ. ꝟ. Ora pro nobis btē frāciſce. ℟. Vt di gni efficiamur ꝓmiſſionibus xp̄i. Eus ꝗ ecclīam tuaꝫ Oro. beati frāciſci meritis fetu noue ꝓlis amplificas: tribue no bis ex eiꝰ imitatiōe terrena deſpi cere ⁊ celeſtiū donoꝝ ſemꝑ parti cipatiōe gaude̓. Pro oībus ſan ctis ordinis minoꝝ ad vsͣ. ⁊ matꝭ. an̄t. Uos ſancti dei īclyti qui eſtis mēte lucidi frāciſcū imitati orate vt ītrepidi hic ſimꝰ ſemꝑ feruidi: ⁊ poſtmodū btī. ꝟ Eterna fac cū ſcīs tuis dn̄e. ℟. Gl̓ia munerari. Eus ꝗ ſacrā religio/ Or̄o. nē ſeraphici frāciſci decora re dignatꝰ es triūpho ꝗn̄qꝫ mar tyrū apud marochiū ꝓ xp̄o occi ſoꝝ puriſſimiſqꝫ pontificibꝰ lodo uico ⁊ bonauētura: ac feruentiſſi mis ieſu pͥconibus antonio atqꝫ bernardino cū v̓gine clara: p̄ſta qͥs: eoꝝ īterceſſionibꝰ p̄ſentia vi tare ꝑicula ⁊ ad gaudia ꝑuenire ſēpiterna. Per do. Deīde ꝓ pace ant. Da pacē dn̄e ī diebꝰ nr̄is: qꝛ nō ē aliꝰ ꝗ pugnet ꝓ nob̓ niſi tu de us nr̄. ꝟ. Fiat pax ī v̓tute tua. ℟ Et abūdatia ī turribꝰ tuis. Oro Eus a quo ſancta deſideria recta cōſilia ⁊ iuſta ſūt ope ra: da ſeruis tuis illā quam mun dus dare non pōt pacē: vt ⁊ cor da noſtra mandatis tuis dedita ⁊ hoſtium ſublata formidine tem pora ſint tua ꝓtectione trāquilla. Per do. ℟ Amen. Supradicta ſuffragia modo p̄dicto dicunt̉ in omnibus veſperis ſabbati ⁊ matꝭ ac vē ac vsͣ. dn̄ice ab hac domīca vſqꝫ ad dn̄icā de paſſione. Et ab octa penteco. vſqꝫ ad aduentuꝫ. Et in oībꝰ veſꝑis ⁊ matꝭ. feſtiuitatuꝫ. ix. aliſtia xxl. iij. lectionū eorūdē tēpoꝝ: exce ptis duplicibꝰ feſtis cū eoꝝ octa ⁊ feſtis apl̓oꝝ petri ⁊ pauli ⁊ ſācte crucis ⁊ ſācti michaelis: excepto ꝙ in maiꝭ. dr̄ pro aplīs an̄t. Glīo ſi pͥncipes. ꝟ. In oēm terrā. ℟. cti diici Et in fi. ⁊ ſic de alijs anis q̄ mutā tur ī matꝭ. Itē in oībꝰ dn̄icis ⁊ fe ſtis diebꝰ in ꝗbus p̄dicta ſuffra gia debēt dici: poſt pͥmā or̄onē ho rū ſuffragioꝝ nō dicat̉ Per dūꝫ. niſi in vltima or̄one cū dicit̉ de pa ce. Sequit̉ an̄t. Alma redēptoris atꝰ eat mr̄. vl̓ ant. Salue regina. vl̓ an̄t. ud maros Regina celi letare. vel an̄t. Auc iſebbꝰ po regina celoꝝ: aue. cū ſuo ꝟ. dicū eturatac ſtrueuſo tur poſt cōpletꝭ. btē virgīs qn̄ dr̄: i ptonibis antanio a qn̄ v̓o nō dicit̉ dicunt̉ poſt cōple diei ſuis tꝑibus ꝓut in ordinario dim cū heint itærcaſiona ptntia j ꝯtinet̉. Hac nocte ponunt̉ epiſtole pauli ⁊ legit̉ de eis tā in feriali qͣꝫ qida puenui in dominicali officio vſqꝫ ad ſep iuliebtꝰ nris: q tuageſimā. Incipit epiſtola pau nub̓ niſi tut li ad romanos. Lectio. jͣ. Aulus ẜuus ieſu xp̄i vocat ix iptute t dimitimbꝰ tuis. P apl̓s ſegregatus in euangeliū dei us īiuſarcta deſidem qd̓ an̄ ꝓmiſerat ꝑ ꝓphetas ſuos ī ctacuſua⁊ iuſta ſūtix ſcripturis ſcīs de filio ſuo ꝗ fact āquam nō eſt ei ex ſemine dauid ẜm carneꝫ: r enumpōtpacē: vt ⁊ q qui p̄deſtinatꝰ eſt filiꝰ dei in virtu is tuis dedie te ẜm ſpm̄ ſcificationis ex reſurre i brmidine ic ctiōe mortuoꝝ ieſu xp̄i dn̄i nr̄i: ꝑ tua puctone trāquila quē accepimᵈ gr̄am ⁊ apl̓atū ad obediendū fidei in oībꝰ gētibꝰ pro noīe eiꝰ in ꝗbus eſtis ⁊ vos voca ti ieſu xp̄i dn̄i nr̄i: oībꝰ qui ſūt ro me dilectꝭ dei vocatiſ ſcīs. ℟ Dn̄e ne ī ira tua arguaſ me neqꝫ ī furo re tuo corripias me. Miẜere mei dn̄e qm̄ īfirmꝰ ſū. ꝟ. Timor ⁊ tre mor venerūt ſuꝑ me ⁊ contexerūt me tenebre ⁊ dixi. Miſe. Lco. ij. Ratia vobis ⁊ pax a deo pr̄e nr̄o ⁊ dn̄o ieſu xp̄o. Primū quidē gr̄as ago deo meo per ieſū xp̄m pro oībꝰ vobis: qꝛ fides vr̄a annūciat̉ in vniuerſo mundo. Te ſtis enī mihi eſt deꝰ cui ẜuio ī ſpͥu meo in euāgelio filij eiꝰ ꝙ ſine int̓ miſſione memoriā vr̄i facio ſemꝑ in or̄onibꝰ meis: obſecrās ſi quo modo tādē aliqn̄ ꝓſperū iter habe am in volūtate dei veniēdi ad voſ. ℟. Deꝰ qui ſedes ſuꝑ thronū ⁊ iu dicas eꝗtatē eſto refugiū paupeꝝ in tribulatiōe. Quia tu ſolus la borē ⁊ dolorē cōſideras. ꝟ. Tibi enim derelictus eſt pauꝑ pupillo tu eris adiutor. Quia. Eco. iij. Eſidero eniꝫ videre vos vt aliꝗd īpartiar vobiſ gratie ſpūalis ad ꝯfirmādos vos: ideſt ſimul ꝯſolari in vobis per eā qͥ īui cē eſt fidē vr̄am atqꝫ meā. Nolo aūt vos ignorare fr̄es: qꝛ ſepe ꝓpo ſui venire ad vos ⁊ ꝓhibitꝰ ſū vſqꝫ adhuc vt aliquē fructū habeā in vobis ſicut ⁊ in ceteris gentibus. Grecis ac barbaris: ſapiētibꝰ et inſipiētibꝰ debitor ſū: ita ꝙ in me ꝓmptū ē ⁊ vob̓ ꝗ rome eſtis euā gelizare. ℟. A dextris eſt mihi do minꝰ ne cōmouear. Propter hoc dilatatū ē cor meū ⁊ exultauit lin gua mea. ꝟ. Dn̄s pars he̓ditatꝰ nice ⁊ calicis niei. Pro. Le. iiij. .93. On enī erubeſco euangeliū. Uirtus enī dei eſt in ſaluteꝫ oī credēti iudeo pͥmū ⁊ greco. Iu ſticia enī dei in eo reuelat̉ ex fide ī fidē̓: ſicut ſcriptū eſt. Iuſtꝰ aūt ex fide viuit. Reuelat̉ eniꝫ ira dei de celo ſuꝑ oēm īpietatē ⁊ iniuſticiā hoīum eoꝝ ꝗ vitatē dei ī iniuſticia detinēt: qꝛ qd̓ notū eſt dei manife ſtū ē ī illis. Deꝰ enī illiſ manifeſta uit. Inuiſibilia enī ipſiꝰ a creatu ra mūdi ꝑ ea q̄ facta ſūt ītellecta ꝯſpiciunt̉. P. Notas feciſti mihi vias vite. Adimplebis me leticia cū vultū tuo delectatiōes ī dext̉a tua vſqꝫ in finē. V. Tu es ꝗ reſti tuēs hereditatē meā mihi. Ad. ☞X Empiterna quoqꝫ Le. v. eiꝰ virtus ⁊ diuinitas ita vt ſint īexcuſabiles: qꝛ cū cognouiſ ſēt deū nō ſicut deū glificauerunt aut gr̄as egerūt: ſꝫ euanuerūt in cogitatiōibꝰ ſuiſ: ⁊ obſcuratū ē īſi piēs cor eoꝝ. Dicētes enī ſe eē ſa piētes ſtulti facti ſūt. Et mutaue rūt gl̓iaꝫ īcorruptibilis dei in ſil̓i tudinē imaginis corruptibilis ho minis ⁊ volucrū ⁊ qͣdrupedum ⁊ ẜpētū. ℟. Diligā te dn̄e virtꝰ mea dn̄s firmamētū meū. Et refugiū meū. ꝟ. Liberator meꝰ deus me us adiutor meus. Et. Lectio. vj. Ropter qd̓ tradidit illos de us in deſideria cordis eoꝝ in īmūdiciā: vt cōtumelijs afficiant corpora ſua ī ſemetip̄is. Qui com mutauerūt v itatē dei in mēdaciū Et coluerūt ⁊ ẜuierunt creature potiꝰ qͣꝫ creatori ꝗ eſt bn̄dictus in ſecula amē. Propterea tradidit illos deꝰ in paſſiones ignominie. Nā femīe eoꝝ īmutauerūt natu ralē vſū: in eū vſū ꝗ eſt ꝯtra natu rā. Sil̓r aūt ⁊ maſculi relicto na turali vſu femīe exarſerūt in deſi derijs ſuis in īuicē maſculi in ma ſculos turpitudinem. operātes: ⁊ mercedē quā oportuit errgris ſui ī ſemetipſis recipientes. 7. Dn̄i eſt terra ⁊ plenitudo eiꝰ. Orbis terrarū ⁊ vniuerſi ꝗ habitāt ī eo. Ip̄e ſuꝑ maria fundauit eā ⁊ ſuꝑ flumīa p̄parauit illā. Orbis. N illo tꝑe: Nu OC zioane. ptie facte ſūt in chana galilee ⁊ erat mr̄ ięſus ibi. Vocatꝰ ē autē ieſus ⁊ diſcipuli eiꝰ ad nuptias: rel̓. aug. ep̄i. .j. Dſit nobis dn̄s deꝰ nr̄: vt do II net nobis reddere qd̓ ꝓmi l rilun ſimꝰ. Heſterna enī die ſi meminit ſcītas vr̄a cū tꝑis excluderemur ni. S anguſtia: ne ẜmonē īchoatū īple remꝰ: in hodiernū diē diſtulimꝰ: litimlit vt ea q̄ in hoc facto euangelice le ctiōis myſtice ī ſacr̄is poſita eſſēt ipſo adiuuāte aꝑire poſſemꝰ. Nō itaqꝫ opꝰ eſt iā morari diutius in cōmēdādo miraculo dei. Ip̄e enī eſt deꝰ ꝗ ꝑ vniuerſā creaturā quo tidiana facit miracula: q̄ hoībus nō facilitate ſꝫ aſſiduitate vilue rūt. ℟. Ad te dn̄e leuaui aīaꝫ me am: Deus meꝰ in te ꝯfido nō eru beſcā. ꝟ. Cuſtodi aīam meam ⁊ eripe me. Deus meus. Aco. vij Ara aūt q̄ facta ſūt ab eodē dn̄o: ideſt a verbo ꝓpter nos īcarnato maiorē ſtiporē hoībꝰ at tulerunt. Nō qꝛ maiora erant qͣꝫ ſūt ea q̄ quotidie ī creatura facit. Sꝫ qꝛ iſta que quotidie fiūt tanꝙͣꝫ naturali curſu peragunt̉. Illa v̓o efficaciā potētie tanqͣꝫ pn̄tis exhi buiſſe vident̉ oculis hoīum. Dixi mꝰ ſi meminiſtis: reſurrexit vnuſ mortuus: obſtupuerūt oēs: cum quotidie naſci ꝗ nō erāt nemo mi yſis recipenteo lenitido dꝰ hꝫ reỉ. 7. Duo ſeraphin clamabāt: alter ad alteꝝ. Scūs ſcūs ſanctꝰ: ⁊yniueri dn̄s deus ſabaoth. Plena eſt oīs naria lui terra gl̓ia eiꝰ. V. Tres ſūt ꝗ teſti areuitu moniū dāt in celo: pr̄ verbū ⁊ ſpi pti Ni ritꝰ ſcūs: ⁊ hi tres vnū ſūt. Scūs litnchanuta ꝟ. Glia. Plena. Predictu he nr iclas ili Aoturi cātat̉ in dn̄icis diebꝰ ab hac dn̄i ca vſqꝫ ad ſeptuageſimam: ⁊ ab octꝭ. pēte. vſqꝫ ad aduētū qn̄ ſit oſ ficiū de dn̄ica. ⁊ ponit̉. viijᵐ. L. ix. IIcut aquā in vinū verſā ꝗs Aeſterna tli pitſimncua nō miret̉: cū hoc annis oībꝰ via cūtpia eeclilerga deus in vitibꝰ faciat. Sed qꝛ oīa q̄ fecit dn̄s ieſus nō ſolū valēt ad excitāda corda nr̄a miraculis: ſꝫ etiā ad edificāda ī doctrina fidei: ſcrutari nos oportet ꝗd ſibi velint oīa iſta: ꝗd ſignificēt. Horū enim pani dil̓ oīum ſignificatiōes ſicut recorda iixxi. Ipti mini in diē hodiernū diſtulimus. jutiſacreaturā t Ibn̄. ant. Nu iu. vt in psͣ. Idiq̄ huib ptie ſcē ſūt in chana galilee ⁊ erat luitate vi Uro. ibi ieſus cū maria mr̄e ſua. Adlixuitleuaui aia Omnipotens ſempiterne. Ocido eus ntꝭꝰ nleꝯfido nō g ſit cōmemoratio de ſcīs apoſtolis am mꝑͣ Ad. M. ant. Deficiente vino iuſ ſit ieſus īpleri hydrias aqua q̄ in vinū conuerſe ſunt all̓a. Oratio. Omnipotens ſempiterne. Nota dū ꝙ quādo agitur officiū domi nicale pſal̓ ad nocturnos tertiaꝫ ſextā nōnaꝫ ⁊ vsͣ. dicunt̉ per oēs dominicas anni ſicut in p̄dicta do minica prout habetur ī pſal. Itē ane nocturnales ⁊ veſꝑe eodē mo do dicuntur in dn̄icis diebus ab octaua epiph̓ie vſqꝫ ad paſcha: ⁊ ab octaua penteco. vſqꝫ ad aduē tum. Item ꝟ. noctur. ⁊ veſperoꝝ ijdem dicuntur in dominicis die bꝰ ab octaua epiphanie vſqꝫ ad primam dominicam quadrageſi me: ⁊ ab octaua penteco. vſqꝫ ad aduentum. Item an̄e lauduꝫ pri me tertie ſexte none eedem ac ca pitula per omnes horas eadeꝫ di cunt̉ in dominicis diebus ab octa ua epiphanie vſqꝫ ad ſeptuageſi niam: ⁊ ab octaua penteco. vſqꝫ ad aduentū. Item ℟. br̄. ⁊ ꝟ. per horas eadem dicuntur in domini cis diebus ab octaua epiphanie vſqꝫ ad dominicam priniam qua drageſime: ⁊ ab octaua penteco vſqꝫ ad aduentum domini. Notā dum ꝙ quando ana incipit ſicut pͣs. cantor non reincipit a capite: ſed proſequitur pſalmū. Sibba to ad veſperas ant. Benedictus deuꝫ. Cap. hym ꝟ. ⁊ anc ad. H. intur ſicut in precedenti ſab Mnipotensᵇªfo. Oratio. ſempiterne deus infirmita tem noſtraꝫ propitiꝰ reſpice: atqꝫ ad protegendum nos dexterā tue maieſtatis extende. Per. Scien dmatutꝭ. ⁊ ꝑ omnes um ꝙ psͣ. a alias horas dicuntur ẜm ordineꝫ predicte hebdomade per totum annum in officio feriali: excepto ꝙ pſalmi laudū mutant̉ a paſcha .941 vſqꝫ poſt octa. penteco. Iteꝫ an̄e feriales nocturnoꝝ ⁊ verperoꝝ eē dē ſemꝑ dicunt̉ niſi inter paſcha ⁊ penteco. ⁊ an̄e laudū ſimiliter ni ſi inter paſcha ⁊ penteco. ac vlti mis ſeptimanis aduētus ⁊ qͣdra geſime. Iteꝫ capͥ. hym. ꝟ. ⁊ ℟ia br̄. ⁊ an̄ ad bn̄. ⁊ hore diei p̄dicto modo dicunt̉ de feria vſqꝫ ad. xl. ⁊ ab octꝭ. penteco. vſqꝫ ad aduen tū: excepto ꝙ a die cinerū inchoā tur ad bn̄. an̄e ſpāles. Itē an̄e ad M. eedē dicunt̉ in ferialibus die bus vſqꝫ ad ſeptuageſimā. Item īuitꝭ. ferialia dicunt̉ predicto mo do vſqꝫ ad dn̄icā de paſſiōe: ⁊ ab octaua pēteco. vſqꝫ ad aduentū dn̄i. Notādū ꝙ ſi tp̄s breue fue rit a dn̄ica ſecūda poſt epiphaniā vſqꝫ ad ſeptuageſimā: ita ꝙ offi cia dn̄icalia nō poſſint expleri ſu is diebꝰ: de reſiduis dn̄icis nihil ſit ꝑ hebdomadā: niſi ꝙ miſſaruꝫ ſolēnia diſtribuunt̉ ſi feſtū nō īpe diat. Sil̓r ſit de dn̄icis poſt octa. pēteco. vſqꝫ ad aduentū. Dn̄ica tertia poſt epiphaniā īuiij. Pre occupemus faciē. Require ī pſal terio. Incipit prima epiſtola btī pauli apoſtoli ad corinthios. L. jͣ. Aulus vocatꝰ apl̓s ieſu xp̄i E per voluntatē dei ⁊ ſoſthenes frater ecclīe dei que eſt corinthi ſcīficatis in xp̄o ieſu vocatis ſcīs: cū oībus qui inuocāt nomen dn̄i nr̄i ieſu xp̄i in oī loco ip̄oꝝ ⁊ nr̄o: gr̄a vobis ⁊ pax a deo pr̄e nr̄o et dn̄o ieſu xp̄o. Gr̄as ago deo meo ſemꝑ pro vobis in gr̄a dei que da ta eſt vobis in xp̄o ieſu: qꝛ in oībꝰ Xcpͥ̄m diuites facti eſtis in illo: in oī ver bo ⁊ in oī ſciētia: ſicut teſtimoniū xp̄i ꝯfirmatū eſt in vobis: ita vt ni hil vobis deſit in vlla gr̄a expectā tibus reuelationē dn̄i nr̄i ieſu xp̄i qui ⁊ ꝯfirmabit vos vſqꝫ in finē ſi ne crimine in die aduētus dn̄i no ſtri ieſu xp̄i. ℟ia dicunt̉ de dn̄ica p̄cedenti in omnibus dominicis vſqꝫ ad ſeptuageſimam. Lcō. ij. Ridelis deus per quē vocati eſtis in ſocietatē filij eius icſu xp̄i dn̄i nr̄i. Obſecro aūt vos fratres per nomē dn̄i nr̄i ieſu xp̄i: vt idip̄ꝫ di ictit. ſ. catis oēs ⁊ nō ſint ī vobis ſciſma ta. Sitis aūt perfecti in eodē ſēſu imuinc dſtin d ⁊ in eadē ſcientia. Significatū eſt enī mihi de vobis fratres mei ab Ii linciuuri his qui ſūt cloes: qꝛ ꝯtentiōes ſūt inter vos. Hoc aūt dico qd̓ vnuſ ymo inla ꝗſqꝫ veſtrū dicit. Ego quidē ſum pauli: ego autēꝫ apollo: ego v̓o ce Iut ta titla phe: ego aūt xp̄i. Diuiſus eſt xp̄s. rrinitinli Nunꝗd paulus crucifixꝰ ē ꝓ vob̓ aut in noīe pauli baptizati eſtis: Gr̄as ago deo meo ꝙ ne L. iij. irmuli. minē veſtrū baptizaui niſi criſpū ⁊ gaiū: ncꝗs dicat ꝙ in noīe meo baptizati eſtis. Baptizaui autē et ſtephane domū ceterum neſcio ſi quē vr̄m aliū baptizauerim. Nō cnī miſit me xp̄s baptizare ſꝫ euā gelizare. Non in ſapientia verbi: vt nō euacuet̉ crux xp̄i. Lcō. iiij. Terbū enī crucis ꝑeuntibꝰ ꝗdeꝫ ſtulticia eſt: his aūt ꝗ ſalui fiunt id eſt nobis virtus dei eſt. Scri ptū eſt enī. Perdā ſapientiā ſapi entū: ⁊ prudentiā prudētiū repro babo. Vbi ſapic5; Ubi ſcriba Ubi tā fecit deꝰ ſapīaꝫ huiꝰ mūdi: Nā qꝛ in dei ſapīa nō cognouit mun dus ꝑ ſapīaꝫ deū: placuit deo per ſtulticiā p̄dicationis ſaluos face recredētes: qm̄ ⁊ iudei ſigna pe tunt ⁊ greci ſapīaꝫ querūt. L. vº Hos aūt p̄dicamꝰ xp̄ꝫ crucifixū iudeis quidē ſcandalū: gentibus aūt ſtulticiā Ipſis aūt vocatꝭ iu deis atqꝫ grecis: xp̄m dei virtutē ⁊ dei ſapīam qꝛ qd̓ ſtultū eſt dei: ſa pientiꝰ eſt hoībꝰ: ⁊ qd̓ infirmū eſt dei: fortius eſt hominibꝰ. Lcō. vj. ininbi. Aidete enī vocationē vr̄aꝫ fr̄es: ptrtemun di qꝛ nō multi ſapiētes ẜm carnem. nō multi potētes: nō multi nobi les: ſed que ſtulta ſūt mūdi elegit deus: vt ꝯfundat ſapiētes: ⁊ infir ma mūdi elegit deus: vt ꝯfundat fortia: ⁊ ignobilia ⁊ ꝯtemptibilia mūdi elegit deus ⁊ ea que nō ſūt: vt ea q̄ ſūt deſtrueret: vt non gl̓ieꝭ oīs caro in conſpectu eiꝰ. Scd̓m N illo tꝑe: Cū deſcē matth̓ꝫ diſſet ieſus de mōte ſecute ſunt iij nllici eū turbe multe: ⁊ rel̓. Homel̓. ori uippiū nbi Ocēte ī mōte genis. L. vij. caui aui cqnuli. dn̄o diſcipuli erāt cuꝫ ip̄o: enum neſc ꝗbus datū erat celeſtis doctrine ſtciuerim. I noſce ſecreta ꝑ quā ſalutis ſciētia ⁊ brutoꝝ corda ſaluarēt: cecorūqꝫ apicutia rū oculis ꝑ mūdane delectationis te nebras caligantibꝰ lucē pateface rēt veritatis. Vnde ⁊ dn̄s ad eos. Vos inꝗt eſtis ſal terre: vos ⁊ lu minaria mūdi. Nūc v̓o deſcēden te eo de mōte: turbe ſecute ſūt eū. In mōtē ſcilꝫ aſcēdere nequaqͣꝫ poterāt: qꝛ quos delictoꝝ ſarcina inqſitor huius ſeculi. Nōne ſtul depͥmit ad myſterioꝝ b̓limia niſi abiecto onere ſcande̓ mime valēt ccirco ⁊ filij iſrael pͥmi/ L. viij. tus in mōtē aſcēdere nō poterāt ad obuiādū deo: qꝛ egyptiaca gra uati ꝯuerſatione p̄pediebant̉. Sꝫ ſolus moyſes aſcenderat ⁊ pauci cū eo ſenioꝝ iſrl̓. Ueluti deniqꝫ tūc cū dn̄o diſcipuli in montē aſcēdo rūt: ſic ⁊ modo fideles anime deū amātes ⁊ dn̄m diligentes: regna cęleſtia deſiderātes: dn̄m ſemꝑ ſe quētes poſt dn̄m in illū celeſtem montē aſcēdūt audiētes apl̓m di cetē. Que ſurſū ſūt ſapite: vbi xp̄ſ eſt in dextera dei ſedēs. Lcō. ix. Deſcēdente nūc dn̄o: hoc eſt īcli nante ſe ad infirmitatē ⁊ īpoten tiā ceteroꝝ miſerto imꝑfectiōi eo rū vel infirmitati: ſecute ſūt eū tui be multe. Quidā ꝓpter charita tē: pleriqꝫ ꝓpt̓ doctrinā: nonnulli ꝓpter admirationē ⁊ curationē Et ecce homo leproſus vnꝰ ex illiſ qui curā querebāt: ꝗ leuamē deſi derabāt: ⁊ ecce leproſus veniens adorabat eū dicēs. Dn̄e ſi vis po tes me mūdare. Deorſū currens rogas o homo: ⁊ in mōte nihil di cis Quare ſic? Quia tēpꝰ ⁊ tꝑa oī rei ſub celo. Tp̄s doctrine ⁊ tp̄ꝫ curationis. In monte docuit: il. luminauit: monuit: aīaʳ curauit. Ad bn̄. aūt. Cū aūt deſcēdiſſet ie ſus de mōte ecce leproſus veniēs adorabat eū dicēs: dn̄e ſi vis po tes me mūdare. ⁊ extendens ma nū tetigit eū dicēs: volo niūdare. Ad. M. an̄t. Dn̄e ſi vis potes me mūdare: ⁊ ait ieſus volo mūdare. .95. Dn̄ica. iiij. poſt epiphania. Ozo Eus qui nos in tātis pericū lis cōſtitutos pro humana ſcis fragilitate nō poſſe ſb̓ſiſtere: da nobis ſalutē mētiſ ⁊ corporis vt ea q̄ pro pctīs nr̄is patimur te adiuuante vincamꝰ. Per. Inui tatꝭ. Qm̄ deus. Incipit epiſtola btī pauli ſcd̓a ad corinthios. L. I Aulus apis ieſu xp̄i per vo luntatē dei: ⁊ timotheus fra ter: eccl̓ie dei q̄ ē corinthi cuꝫ oībꝰ ſcīs qui ſūt ī vniuerſa achaia: gr̄a vob̓ ⁊ pax a deo pr̄e nr̄o ⁊ dn̄o ieſu xp̄o. Bn̄dictꝰ deꝰ ⁊ pr̄ dn̄i nr̄i ieſu xp̄i: pr̄ miẜicordiarū ⁊ deus toti ꝯſolatiōis: qui ꝯſolat̉ nos in omni tribulatiōe nr̄a vt poſſimus ⁊ ip̄i ꝯſolari eos qui ī omni preſſura ſūt per exhortationē qua exhortamur ⁊ ipſi a deo. Qm̄ ſicut abūdāt paſ ſiōes xp̄i in nobis: ita ⁊ per xp̄m abūdat cōſolatio noſtra. Lco. ij. Siue aūt tribulamur pro vr̄a ex hortatiōe ⁊ ſalute: ſiue cōſolamur ꝓ vr̄a ꝯſolatiōe ⁊ ſalute ſiue exhor tamur ꝓ vr̄a exhortatiōe ⁊ ſalute q̄ oꝑat̉ tolerātiā earūdē paſſionū qͣs ⁊ nos patimur vt ſpes nr̄a fir ma ſit ꝓ vobiſ: ſciētes qm̄ ſic̄ ſocij paſſionū eſtꝭ: ſic ⁊ ꝯſolatiōis eritꝭ. Nō enī volumꝰ vos igno ꝑ rare fr̄es de tribulatiōe nr̄a qͦ fa cta eſt in aſia: qm̄ ſupramodū gra uati ſumꝰ ſupra virtutē: ita vt te deret nos etiā viuere. Sed ⁊ ip̄i ī nobiſmetipſis rn̄ſū mortis habui nius vt nō ſimꝰ fidentes in nobis ſed in deo qui ſuſcitat mortuos: ꝙ de tātio ꝑiculis eripuit nos ⁊ eru bis non veni vltra corinthū: non idl id pre it in quē ſperamus: qm̄ ⁊ adhuc eripiet adiuuātibꝰ ⁊ vobis in or̄o ne pro nobis: vt ex multarū perſo nis facieꝝ eiꝰ que in nobis ē dona tiōis ꝑ ml̓tos gr̄e agant̉ ꝓ nobis. N ā glīa nr̄a hec eſt teſti/ Le. iu moniū ꝯſciētie nr̄e ꝙ in ſimplici tate cordis ⁊ ſinceritate dei ⁊ non in ſapīa carnali: ſed in gr̄a dei con uerſati ſumꝰ in hoc mūdo: abūdā tius aūt ad vos. Nō enī alia ſcri bimus vobis qͣꝫ que legiſtis ⁊ co gnouiſtis. Spero aūt ꝙ vſqꝫ in fi iimitica n nē conoſcetis ſicut ⁊ cognouiſtiſ nos ex parte: qꝛ glīa vr̄a ſumꝰ ſic̄ ⁊ vos nr̄a in die dn̄i noſtri ieſu xp̄i. Et hac ꝯfidentia volui Lco. vª. prius venire ad vos vt ſecūdā gra Itiriuiplumm tiā haberetis: ⁊ per vos trāſirē in ſuuariai macedoniā: ⁊ iterū a macedonia Fiſicaibua. litmi ceue venirē ad vos: ⁊ a vobis deduci in iudeā. Cū ergo hoc voluiſſē nun miſtudi quid leuitate vſus ſū; aut q̄ cogito ẜm carnē cogito: vt ſit apud me: ritius itma eſt ⁊ nō: Fidelis aūt deus: qꝛ ẜmo noſter qui fuit apud vos: nō eſt in illo eſt ⁊ nō: ſꝫ eſt ī illo eſt. L ci enī filiꝰ ieſus xp̄s ꝗ in vobis per nos p̄dicatus eſt: per me ⁊ ſil uanū ⁊ timotheū: nō fuit in illo ē ⁊ nō: ſed eſt ī illo fuit. Quotquot enī ꝓmiſſiones dei ſunt in illo eſt. Ideo ⁊ per ipſū amē deo dicimus ad gloriaꝫ veſtrā. Qui aūt confir niat nos vobiſcū in xp̄o: ⁊ qui vn xit nos deꝰ eſt: ⁊ qui ſignauit nos: ⁊ dedit pignus ſpiīs in cordibus noſtris. Ego autē teſtē deū inuo co in aīam meam ꝙ parcens vo ꝗa dominamur fidei veſtre: ſed ad iutores ſumus gaudij veſtri. Naꝫ fide ſtatis. Secundū mattheum. N illo tꝑe: Aſcendente ieſu in nauiculā: ſecuti ſūt eū diſcipl̓i eius. Et ecce motꝰ magnus ſcūs eſt in mari ita vt nauicula operi ret̉ fluctibus: ipſe v̓o dormiebat: ⁊ rel. Homel̓. origenis. Lcō. vi Ngrediente d̓n̄o in nauiculā ſecuti ſūt eū diſcipuli eius: nō ībecilles ſed firmi ⁊ ſtabiles in fi de manſueti ⁊ pij ſpernētes mun dū: nō duplici corde ſed ſimplici. Hi ergo ſecuti ſūt eū: nō tm̄ greſ ſus eius ſequētes: ſed magis ſācti tatē eius comitantes ⁊ iuſticiam eiꝰ ſectantes. Et ecce tēpeſtas ma gna facta eſt in mari: ita vt naui cula operiret̉ fluctibus. Cū enim multa magna ⁊ miranda oſtēdiſ ſet in terra trāſit ad mare vt ⁊ ibi dē adhuc excellētiora oꝑa demo ſtraret: quatenus terre mariſqꝫ dn̄m ſe eſſe cūctis oſtēderet. Le. ngreſſus ergo in nauiculā viij. fecit turbari mare: cōmouit ven tos: concitauit fluctus. Cur hoc; Ideo vt diſcipulos mitteret in ti morē ⁊ ſuū auxiliū poſtularent: ſuāqꝫ potētiam rogantibꝰ manife ſtaret. Tēpeſtas aut illa non ex ſe oborta eſt: ſed poteſtati paruit im perantis eius qui educit ventos de theſauris ſuis: qui terminū mari harenaꝫ ꝯſtituit. Dixitqꝫ ei. Uſqꝫ huc venieſ ⁊ nō ſuꝑgredieris: ſꝫ ī ſemetip̄o confringent̉ fluctus tui. huiꝰ ergo iuſſione ⁊ pre Le. ixͣ. cepto orta eſt tēpeſtas in mari ꝓ pter occaſiones ſuperiꝰ memora tas. Facta eſt tēpeſtas magna et no puſilla vt magnūopus ⁊ non puſillū oſtēderet̉: quātoqꝫ fluctꝰ nauicule irruebant: tanto magis diſcipulos timor conturbabat: vt plus magis deſiderarēt ad liberā duꝫ ſe mirabilia ſaluatoris. Dn̄s v̓o dormiebat. O res mirabilis ⁊ ſtupēda. Is ꝗ nunqͣꝫ dormit neqꝫ dormitat: dormire dicit̉. Dormie bat quidē corpore: ſꝫ vigilabat di uinitate. Dormiebat corpore: ſed diuino nutu turbabat mare. Eri gebat fluctꝰ: ⁊ apl̓o cōturbabat ſuā oſtēſurꝰ potētiā. Ad bn̄. an̄t. Aſcēdente ieſu in nauiculaꝫ ecce motus magnus factus eſt in ma ri ⁊ ſuſcitauerūt eū diſcipuli eiꝰ di cētes: dn̄e ſalua nos perimꝰ. Ad M. an̄t. Dn̄e ſalua nos perimus impera ⁊ fac deus tranquillitatē. poſt epiphaniā. Or̄o Dn̄ie Amiliā tua qͣs dn̄e cōtinua pietate cuſtodi: vt que in ſo la ſpe gr̄e celeſtis innitit̉ tua ſemꝑ ꝓtectione muniat̉. Per. Ad ma tuiꝭ. inuitꝭ. In manu tua dn̄e xxͣ. Epiſtola btī pauli ad gͣalathas. Uulus apl̓us nō ab Lcō. jͣ. hoībus neqꝫ per hoīem ſꝫ per ieſū chriſtū ⁊ deū patrē qui ſuſci tauit eū a mortuis: ⁊ qui mecum ſūt omnes fratres: eccleſijs gala thie. Gr̄a vobis ⁊ pax a deo pa tre noſtro ⁊ dn̄o ieſu xp̄o qui de dit ſemetipſū pro peccatis nr̄is vt eriperet nos de pn̄ti ſeculo nequā: ẜm volūtatē dei ⁊ pr̄is nr̄i: cui eſt gl̓ia in ſecula ſcl̓oꝝ amē. Lcō. ij. 96 Q iror ꝙ tā cito ſic tranſferimini ab eo ꝗ vos vocauit in gr̄am xp̄i in aliud euangeliū qd̓ nō ē aliud: niſi ſūt aliꝗ qui vos ꝯturbāt ⁊ vo lunt ꝯuertere euāgeliū xp̄i. Sed lꝫ nos aut angelus de celo euāge licet vobis preterqͣꝫ qd̓ euāgelica uimꝰ vobis anathema ſit. Sicut predixi ⁊ nūc iterū dico. Siꝗs vo bis euangelizauerit p̄ter id qd̓ ac cepiſtis: anathema ſit. Modo eni hoībus ſuadeo an deo; An quero li cū illis euangeliū qd̓ predico in hoībus placere? Si adhuc hoīb placerē: ẜuus xp̄i nō eſſē. Le. iij. N otū enī vobis facio fr̄es euāge liū qd̓ euāgelizatū eſt a me qꝛ non eſt ẜꝫ hoīeꝫ. Neqꝫ enī ego ab hoīe accepi illud: neqꝫ didici: ſꝫ ꝑ reue ſubintroductos falſos fr̄es ꝗ ſub lationē ieſu xp̄i. Audiſtis eniꝫ cō uerſationē meā aliqn̄ ī iudaiſmo: qm̄ ſupramodū ꝑſequebar eccle ſiā dei ⁊ expugnabā illā: ⁊ ꝓficie bā in iudaiſmo ſupra multos co etaneos meos in genere meo abū apud vos. Ab his aūt qui vide dantius emulator exiſtens pater narū mearū traditionū. Lco. iiij. Ꝙū aūt placuit ei ꝗ me ſegrega uit ex vtero mr̄is niee et vocauit me ꝑ gr̄aꝫ ſuā: vt reuelaret filiuꝫ ſuū in me: vt euāgelizarē illū ī gē uit bonuꝫ ſcmē in agro ſuo: ⁊ reſ tibꝰ: ꝯtinuo nō acꝗeui carni ⁊ ſan Homel̓. ſcī auguſtini ep̄i. Le. vij. guini. Neqꝫ veni hieroſolymā ad anteceſſores meos apl̓os: ſꝫ abij in arabiā: ⁊ iterū reuerſus ſū da maſcū. Deinde poſt annos tres ve ni hieroſolymā videre petrum: ⁊ maſi apud eū diebꝰ quindecī. Ali um autem apoſtolū vidi nemineꝫ niſi iacobū fratrem dn̄i. Lcō. vª. Q ue aūt ſcribo vobis: ecce corā dē euāgelij ſemine ⁊ xp̄i noīe pro deo qꝛ nō mētior. Deinde veni in partes ſyrie ⁊ cilicie. Erā autem ignotꝰ facie eccl̓ijs iudeeque erāt in xp̄o. Tātū aūt auditū habebāt qm̄ qui ꝑſequebat̉ nos aliqn̄: nūc euāgelicat fidem quā aliqn̄ expu gnabat ⁊ in me glorificabāt deū. Deinde poſt annos. xiiij. iterum aſcendi hieroſolymam cum bari naba aſſumpto ⁊ tito. Lectio. vj. A ſcēdi aūt ẜm reuelationē ⁊ ꝯtu gentibus: ſeorſū aūt his qui vide bant̉ aliꝗd eſſe ne forte in vacuuꝫ currerē aut cucurriſſē. Sed neqꝫ titus qui mecū erat cū eēt gētilis cōpulſus eſt circūcidi: ſed ꝓpter introierūt explorare libertatē no ſtrā quā habemus in xp̄o ieſu vt nimni it nos in ſeruitutē redigerēt: quibꝰ ipuliū cat neqꝫ ad horā ceſſimꝰ ſubiectioni: vt veritas euangelij permaneat bant̉ eſſe aliꝗd: qͣles aliqn̄ fuerint nihil mea ītereſt. Scd̓m matth̓. N illo tꝑe: Dixit ieſus diſcipu lis ſuis parabolā hāc. Simi le eſt regnū celoꝝ homini ꝗ ſemīa Um negligēter agerēt p̄po ſiti eccl̓īe ⁊ dormitionē mor tis acciperēt apl̓i: venit diabolus ⁊ ſuꝑſeminauit eos quos malos filios dn̄s interpͥtat̉. Sꝫ recte q̄ri tur: vtrū heretici ſint: an male vi uētes catholici. Poſſunt enim di ci mali filij etiā heretici qui ex co dogmata cōuenerunt. Lcō. viij Sed ꝙ dicit eos in medio tritici ſeminatos: quaſi vident̉ illi ſigna ri qui vniꝰ coīonis ſūt. Verūtamē qn̄ dn̄s agrū nō eccl̓iaꝫ ſed hunc niundū interpͥtat̉ intelligunt̉ here tici qui nō ſocietate vniꝰ eccl̓ie vel vniꝰ fidei: ſed ſocietate ſoliꝰ nomi nis xp̄iani in hoc mūdo ꝑmiſcent̉ bonis: vt illi qui in eadē fide mali ſūt palea potius qͣꝫ cizania reputē mēter exaudi: vt ꝗ iuſte pro pctīs n illa plane ſagena quaLe. ixͣ. ꝯcludunt̉ boni ⁊ mali piſces: nō abſurde mali catholici intelligun tur. Aliud eſt mare qd̓ ſignificat ca in. lxx. ad maiꝭ. inuitatꝭ. Venite munionem videt̉ oſtēdere. Inter ita vt credūt. Solet aūt q̄ri etiaꝫ ⁊ hoc inueni cum ſciſmaticos fi des diuerſa nō faciat: ſꝫ coīonis feriali officio. Incipit lib̓ geneſis. dirupta ſocietas. Ad bn̄. an̄t. Do mine nonne bonū ſcinē ſeminaſti ī agro tuo: vn̄ ergo habet cizania: ⁊ ait illis hoc fecit inimicꝰ homo. Ad. M. an̄t. Colligite primū ciza nia ⁊ alligate ea faſciculos ad cō rcū meū dicit dn̄s. Si feſtū puri ficatiōis celebret̉ in ſabbato. lxx. in vltimis veſꝑis poſt or̄onē feſti ſit cōmemoratio de dn̄ica: in fine dr̄ Bn̄dicamꝰ dn̄o al. al̓. ℟. Deo creati: prauis opinionibꝰ ad falſa gr̄as al̓. al̓. Sabb̓o in. lxx. ad vsͣ. Ratres: Neſcitis ꝙ Capͥ. hi ꝗ in ſtadio currunt: oēs ꝗdē currūt ſꝫ vnꝰ accipit brauiū: ſic currite vt cōprehēdatis. Hy. O lux beata. ꝟ. Veſpertina or̄o. Ad. M. an̄t. Dixit dn̄s ad adaꝫ: de ligno qd̓ eſt in medio paradi ſi ne comedas: in qua hora come deris morte morieris. Or̄o. Reces populi tui q̄s dn̄e cle .I. tur: qꝛ palea etiā ip̄m fūdamentū nr̄iſ affligimur: ꝓ tui nomīs gl̓ia habetcū frumēto radicēqꝫ cōeꝫ. miẜicorditer liberemur. Per. ꝟ. Bn̄dicamꝰ dn̄o all̓a all̓. ℟. Deo gr̄as all̓a al̓. Et deinceps nō dr̄ All̓a. vſqꝫ ad ſabbatū ſcm̄. Dn̄i magis iſtū mundū: aliud ſagena: adoremꝰ dn̄m. Qui fecit nos. pͥs. que vniꝰ fidei vel vniꝰ eccl̓ie com Uenite Hym. Primo dierum. An̄e nocturnoꝝ ⁊ veſꝑoꝝ cū ſuis hereticos aūt ⁊ nialos catholicos pͥs. dicunt̉ in dn̄icis diebꝰ ⁊ feris hoc ītereſt: ꝙ heretici falſa credūt libꝰ vſqꝫ ad paſcha de officio pſal illi aūt vera credētes nō viuunt miſte. Itē ꝟ. noct̉. ⁊ veſꝑoꝝ dicū tur vſqꝫ ad pͥmā dn̄icā. xl. de pͥs. ſciſmatici ꝗd ab hereticis diſtent Hac nocte ponit̉ lib̓ geneſiſ ⁊ legi tur vſqꝫ ad. iiij. feriā cineꝝ de eoī N pͥncipio creauit deꝰ L. jͣ. Acelū ⁊ terrā. Terra aūt erat in anis ⁊ vacua: ⁊ tenebre erāt ſuꝑ faciē abyſſi: ⁊ ſpūs dn̄i ferebat̉ ſu per aquas. Dixitqꝫ deꝰ: Fiat lux. Et facta eſt lux. Et vidit deꝰ lucō burēdū: triticū aūt ꝯgregate in hō ꝙ eſſet bona: ⁊ diuiſit lucē a tene bris. Appellauitqꝫ lucē diē ⁊ tene bras noctē. Factūqꝫ eſt veſpere et mane dies vnꝰ. ℟. In principio fecit deus celū ⁊ terrā ⁊ creauit ī ea hoīem: Ad imiaginē ⁊ ſimilitu .97. dinē ſuaꝫ. ꝟ. Formauit igit̉ dn̄s hoīeꝫ de limo terre ⁊ inſpirauit in faciē eiꝰ ſpiraculū vite. Ad. L. ij. Ixit quoqꝫ deꝰ. Fiat firma mentū in medio aquarū et diuidat aquas ab aquis. Et fecit deus firniamētū: diuiſitqꝫ aquas que erāt ſub firmamento ab his q̄ erāt ſuꝑ firmamentū. Et factū eſt ita. Vocauitqꝫ deꝰ firmamētū celū. Et factū eſt veſꝑe ⁊ mane di es ſecūdus. Dixit v̓o deꝰ. Cōgre gent̉ aque q̄ ſub celo ſūt in locum vnū: ⁊ appareat arida. Factūqꝫ ē ita. Et vocauit deꝰ aridā terrā: ꝯgregatiōeſqꝫ aquaꝝ appellauit maria. ℟. In pͥncipio deꝰ creauit celū ⁊ t̓rā ⁊ ſpūs dn̄i ferebat̉ ſuꝑ aqͣs. Et vidit deꝰ cūcta q̄ fecerat ⁊ erāt valde bona. ꝟ. Igit̉ ꝑfecti ſūt celi ⁊ t̓ra ⁊ oīs ornatꝰ eoꝝ. Et. T vidit deꝰ ꝙ eēt bo/ L. iij. nū ⁊ ait. Germīet terra her bā virētē: ⁊ facientē ſemē ⁊ lignū pomiſeꝝ faciēs fructū iuxta gen ſuū: cuiꝰ ſemē in ſemetip̄o ſit ſuꝑ terrā. Et factum eſt ita. Et ꝓtulit terra herbā virentē ⁊ facientē ſe me̓ iuxta genꝰ ſuū: lignūqꝫ faciēs fructū: ⁊ habēs vnūqd̓qꝫ ſemēteꝫ ẜm ſpēm ſuā. Et vidit deꝰ ꝙ eſſet bonū. Et factū eſt veſpere ⁊ mane dies tertiꝰ ꝙ. Formauit igit̉ dn̄s hoīem de limo terre ⁊ inſpirauit ī faciē eiꝰ ſpiraculū vite. Et ſcūs ē homo in aīam viuentē. In pͥn cipio fecit deus celū ⁊ terra ⁊ plaſ mauit in ea hominem. Et. Liui Ixit aūt deꝰ. Fiāt lumīaria ī firmamēto celi ⁊ diuidāt diē ac noctē: ⁊ ſint in ſigna ⁊ tꝑa ⁊ dies ⁊ annos vt luceāt in firma mēto celi ⁊ illuminēt terrā. Et fa ctū eſt ita. Fecitqꝫ deꝰ duo lumīa ria magna: lumīare maiꝰ vt p̄eſſꝫ diei: ⁊ lumīare minꝰ vt p̄eſſet no cti: ⁊ ſtellas. Et poſuit eas ī firma mēto celi vt lucerēt ſuꝑ terrā: et preeſſēt diei ac nocti: ⁊ diuiderēt luceni a tenebris. Et viditdeꝰ ē Iuutintis eſſet bonū. Et factū eſt veſꝑe ⁊ ma priniſuſi ne dies qͣrtꝰ. ℟. Tulit ergo dn̄s iiiſc ſi ſū pb r hoīeꝫ ⁊ poſuit eū in paradiſo volu iirluula nundi ptatꝭ. Vt oꝑaret̉ ⁊ cuſtodiret illū. uii. vix ꝟ. Plātauerat aūt dn̄s deꝰ para diſū voluptatis a pͥncipio in quo poſuit hoīeꝫ quē formauerat. Vt. iuſiulicin Ecce mnilia iittū ſicꝰ di Ixit etiā deꝰ. Pro/ L. y ducāt aque reptile aīe viuē ipilctrt iprim deu nc tis ⁊ volatile ſuꝑ terrā ſub firma Iit iulba mēto celi. Creauitqꝫ deꝰ cete gran dia ⁊ oēꝫ aīam viuētē atqꝫ mota bilē quā ꝓduxerant aque in ſpēs Irulili int ſuas ⁊ oē volatile ẜm genꝰ ſuum. Et vidit deus ꝙ eſſet bonū: bn̄di xitqꝫ eis dicens. Creſcite ⁊ multi ilniuuli. plicamini et replete aqͣs maris: ulipſcilia aueſqꝫ multiplicent̉ ſuꝑ terrā. Et factū eſt veſꝑe ⁊ mane dies ꝗntꝰ. Inipliti Y. Dixit dn̄s deꝰ: nō eſt bonū ho iiidiuulila minē eſſe ſolū: Faciamꝰ ei adiuto riū ſimile ſibi. ꝟ. Ade v̓o nō inue niebatur adiutor ſimilis ſibi: di neduli xit v̓o deus. Faciamus. Lcō. v. ſnpeugimn Ixit quoqꝫ deus. Produ cat terra aīam viuentē ī ge nere ſuo: iumēta ⁊ reptilia ⁊ beſti as terre ẜm ſpēs ſuas. Factūqꝫ ē ita. Et fecit deꝰ beſtias terre iuxta ſpecies ſuas: iumēta ⁊ oē reptile terre in genere ſuo. Et vidit deus ꝙ eſſet bonū ⁊ ait. Faciamꝰ hoīeꝫ ad imaginē ⁊ ſimilitudinē nr̄aꝫ: ⁊ p̓ſit piſcibꝰ maris ⁊ volatilibus celi ⁊ beſtijs vniu̓ſeqꝫ terre: oīqꝫ reptili qd̓ mouet̉ in terra. x. Im miſit dn̄s ſoporē ī adā ⁊ tulit vnā de coſtis eiꝰ. Et edificauit coſtaꝫ quā tulerat dn̄s de adaꝫ in mulie rē ⁊ adduxit eā ad adaꝫ vt vide ret ꝗd vocaret eam: ⁊ vocauit no mē eius virago: qꝛ de viro ſuo ſū pta eſt. ꝟ. Cūqꝫ obdormiſſet tu lit vnā de coſtis eiꝰ ⁊ repleuit car nē pro ea. Et. Scd̓m mattheuꝫ. N illo tꝑe: Dixit ie. d.ſ. para bolā hāc. Simile eſt regnū ce lorū homini pr̄ifamilias qui exijt primo mane conducere operari. os in vineā ſuam: ⁊ rel̓. Homel̓. ſancti gregorij pape. Lectio. Egnū celoꝝ pr̄i familias ſil̓e dicit̉: ꝗ ad excolēdā vineaꝫ ſuā oꝑarios ꝯducit. Quis v̓o pa triſſamilias rectiꝰ ſil̓itudinē tenet qͣꝫ conditor noſter qui regit quos ꝯdidit: ⁊ electos ſuos ſic in hoc mū do poſſidet quaſi ſubiectos dn̄s in domo: Qui habet vineā vniuerſā ſcilꝫ eccl̓iam q̄ ab abel iuſto vſqꝫ ad vltimū electū qui in fine mūdi naſciturus eſt: quot ſcos protulit quaſi tot palmites miſit. ꝑ Plā tauerat aūt dn̄s deus paradiſum ficianut voluptatis a pͥncipio. In quo po ſuit hoīem quem formauerat. ꝟ Produxitqꝫ dn̄s deꝰ de humo oē lignūpulchrū viſu ⁊ ad veſcendū ſuaue: lignum etiam vite in me dio paradiſi. In quo. ꝓ Lcō. viij. Ic itaqꝫ pater familias ad excolendā vineā ſuā: mane hora tertia: ſexta: nona: ⁊ vndeci ma operarios ꝯducit: qꝛ a mundi huius initio vſqꝫ in finē ad crudi endā plebē fideliuꝫ predicatores cōgregare nō deſtitit. Mane et enī mūdi fuit ab adā vſqꝫ ad noe. Hora v̓o t̓tia a noe vſqꝫ ad abra hā. Sexta quoqꝫ ab abrahā vſqꝫ ad moyſē. Nona autem a moyſe vſqꝫ ad aduentū dn̄i. Vndecima v̓o ab aduentu dn̄i vſqꝫ ad finem mundi in qua predicatoreſ ſancti apoſtoli miſſi ſūt qui mercedē ple naꝫ ⁊ tarde venientes acceperūt. ℟. Ecce adā quaſi vnꝰ ex nobis factꝰ eſt ſciens bonū ⁊ malū. Vi dete ne forte ſumat de ligno vite ⁊ viuat in eternuꝫ. ꝟ. Fecit quoqꝫ dn̄s deꝰ ade tunicā pelliceā ⁊ īdu it eū ⁊ dixit. Uidete. Lcō D erudiendā igit̉ dn̄s plebe̓ ſuā qͣſi ad excolendā vineā ſuaꝫ: nullo tꝑe deſtitit operarios mitte re: qꝛ ⁊ pͥus per patres: ⁊ poſtmo dū per legis doctores ⁊ ꝓphetas: ad extremū v̓o per apoſtolos duꝫ plebis ſue mores excoluit: qͣſi per oꝑarios ī vinee cultura magnope re laborauit: qͣꝫuis ī quolibet mo dulo: vel menſura quiſquis cuꝫ fi de recta bone actionis extitit: hu ius vinee operarius fuit. Nonuꝫ dicitur vſqꝫ ad paſcha in do minicis diebus: qꝛ A e deuꝫ fau damus. nō dicit̉. ℟. Ubi eſt abel frater tn̄ dixit dn̄s ad cayn: ne ſcio dn̄e nunꝗd cuſtos fratriſ mei ſum ego: ⁊ dixit ad euꝫ ꝗd feciſti: .98. Ecce vox ſanguinis fr̄is tui abel ne contēdit: ab oībꝰ ſe abſtinet: et clamat ad me de terra. ꝟ. Ma illi quidē vt corruptibilē coronā ledictꝰ eris ſuꝑ terrā q̄ aperuit os accipiāt: nos aūt incorruptā. A ſuū ⁊ ſuſcepit ſanguinē fr̄is tui de nonā an̄t. Voca operarios ⁊ red manū tua. Ecce. Ad laudes an̄t. de illiſ mercedē ſuā dic̄ dn̄ſ. Cap̄ Miẜere mei deꝰ ⁊ a delicto meo mūda me: qꝛ tibi ſoli peccaui. pͥs. quēti eos petra: petra autem Ip̄m. An̄t. Confitebor tibi dn̄e erat xp̄s. Ad vsͣ. an̄t. Dixit dn̄s. qm̄ exaudiſti me. pͣs. Confitemi cuꝫ rel̓. Capͥ. Fr̄es: Neſcitis. ꝟ. ni. An̄t. Deꝰ deus meus ad te de luce vigilo: qꝛ factꝰ es adiutor me us. pͥs. Ip̄m. An̄t. Bn̄dictꝰ es ſtatis tota die ocioſi: at illi rn̄den in firmamēto celi: ⁊ laudabilis ītes dixerunt: qꝛ nemo nos ꝯduxit ſecula deꝰ nr̄. pͥs. Bn̄dicite. An̄t. Laudate dn̄m de celis. pͥs. Ip ſum. Pſalmi ſupradicti nō mu tant̉ in laudibꝰ dn̄ice vſqꝫ ad pa ſcha. Cap̄. Fr̄es: neſcitis. Hym. Eterne rerū. ꝟ. Dn̄e refugiū fa ctus es nobis. ℟. Ageneratione ⁊. ꝓgenie. Ad bn̄. an̄t. Simile eſt regnū celorū hoī pr̄ifamilias qui exijt pͥmo mane cōducere opera rios in vineā ſuaꝫ dicit dn̄s. Ad pͥmā an̄t. Cōuentione aūt facta cū oꝑarijs ex denario diurno mi ſit eos in vineā ſuā. pͥs. Deus de us meꝰ reſpice. cū rel̓. pͥs. de p̓s. excepto ꝙ loco Confitemini. dꝫ Dn̄s regnauit decoreꝫ. in oībus dn̄icis diebꝰ vſqꝫ ad paſcha: cete ra vt notātur in p̄s. Ad. iij. an̄t. Itē. ⁊ vos in vineā meā: ⁊ qd̓ iu ſtū fuerit dabo vobis. Cap̄. Fra tres: Neſcitis. ℟ia. br̄. ⁊ ꝟ. dicū tur de p̓s. vſqꝫ ad dn̄icā pͥmam qͣdrageſime. Ad ſextā an̄t. Qu id hic ſtatꝭ tota die ocioſi; rn̄derūt ⁊ dixerūt: qꝛ ne̓o nos ꝯduxit. Mnis enī qui in ago/ Cap̄. Iid nu f Ibebāt aūt de ſpūali conſe nti mi ſu nuirintrt IIi pit u Dirigat̉ dn̄e. Ad. M. an̄t. Dixit pr̄familias operarijs ſuis ꝗd hic Iii coru ijliūꝫ ipuūt p: cu ite ⁊ vos in vineā meā ⁊ qd̓ iuſtū iriiſcuam fuerit dabo vobis. Sicut fecim iitutis ppuula in hac dn̄ica ī his que ſpectāt ad ſuimtrrutan ſctra pſalmiſtaꝫ ſic etiam faciemus in duabus ſequentibus dominicis. Sabb̓o dn̄ice ī ſexageſima. Cap̄ Ratres: Libenter ſuffertis inſipientes cū ſitis ip̄i ſapiē utudi tes. ſuſtinetis enī ſiꝗs vos in ẜui tutē redigit: ſiꝗs deuorat: ſiꝗs ac cipit: ſiꝗs extollit̉: ſiꝗs in faciem vos cedit. Ad. M. an̄t. Dixit do uſc iue minꝰ ad noe: finiſ vniuerſe carniſ venit coram me: ſac tibi archam de lignis leuigatis: vt ſaluet̉ vni uerſū ſemen in ea. Oratio. ilini. b. Eꝰ q ꝯſpicis qꝛ ex nulla nr̄a actiōe cōfidimꝰ: ꝯcede ꝓpitiꝰ: vt ꝯtra aduerſantia oīa doctoris gē tium ꝓtectiōe muniamur. Per. Inuitꝭ. Preoccupemꝰ facie dn̄i Et in pſalmis iubilemꝰ ei. Le. jͣ. De v̓o cū qͥngentoꝝ eſſet an noꝝ genuit ſem cham ⁊ ia phet. Cūqꝫ cepiſſent hoīes multi plicari ſuꝑ terrā ⁊ filias ꝓcreaſ ſēt. vidētes filij dei filiaſ hoīuꝫ ꝙ eſſēt pulchre: acceperūt ſibi vxo deꝰ. Nō ꝑmanebit ſpūs meus in dies illiꝰ centū vigiti annoꝝ. Gi gātes aūt erāt ſuꝑ terrā in dieb illis. ℟. Dixit dn̄s ad noe: finis vniuerſe carnis venit corā me: re pleta ē terra iniꝗtate eoꝝ: Et ego diſꝑdā eos cū terra. ꝟ. Fac tibi archam de lignis leuigatis: man ſiunculas in ea facies. Et. Le. ij. Oſtqͣꝫ enī ingreſſi ſūt filij dei ad filias hoīuꝫ: illeqꝫ genue runt: iſti ſūt potentes a ſeculo viri ſamoſi. Vidēs aūt deus ꝙ multa malicia hoīuꝫ eſſet in terra: ⁊ cun cta cogitatio cordis intēta eēt ad malūoī tꝑe penituit euꝫ ꝙ feciſſet hoīeꝫ in terra. Et p̄cauēs in futu rū ⁊ tactus dolore cordis intrinſe cus: delebo inꝗt hoīeꝫ quē creaui a facie terre: ab hoīe vſqꝫ ad aīan tia: a reptili vſqꝫ ad volucres celi penitet enī me feciſſe eos. ℟. Noe vir iuſtꝰ atqꝫ ꝑfectus cū dn̄o am bulauit. Et fecit oīa quecūqꝫ p̄ce pit ei deꝰ. Y Fecit ſibi archā vt fal uaret̉ vniuerſū ſemē. Et. Le. iij. Oe v̓o inuenit gr̄am coraꝫ dn̄o. He ſunt generationes nōe. Noe vir iuſtus atqꝫ ꝑfectus Ioe minlan fuit in gnaͣtionibꝰ ſuis cū deo am Prruetum bulauit ⁊ genuit tres filios: ſem ululenꝰ q. cham ⁊ iaphet. Corrupta eſt autē vuior dlo terra corā dn̄o: ⁊ repleta eſt ini tate. Cūqꝫ vidiſſet deꝰ terraꝫ eſſe im cham i corruptā: oīs ꝗppe caro corrupe rat viā ſuā ſuꝑ t̓rā: dixit ad noe. Finis vniuerſe carnis venit cora me. Repleta ē terra iniꝗtate a fa res ex oībꝰ quaſ elegerāt. Dixitqꝫ cię eoꝝ: ⁊ ego diſꝑdā eos cū terra Quadraginta dies ⁊ noctes hoīe in eternū qꝛ caro eſt. Erūtqꝫ aꝑti ſūt celi ⁊ ex oī carne habēte ſpm̄ vite ingreſſi ſūt in archā. Et clauſit a foris oſtiuꝫ dn̄s. ꝟ. In articulo dici illius ingreſſus eſt noe in archā ⁊ filij eius vxor illi ⁊ vxores filioꝝ eius. Et. Le. iii Ac tibi archā de lignis leui Igatis. Māſiūculas in ea fa cies: ⁊ bitumine linies ītrinſecꝰ ⁊ extrinſecus: ⁊ ſic facies eā. Trecē toꝝ cubitoꝝ erit longitudo arche: ꝗnquaginta cubitoꝝ latitudo: et triginta cubitoꝝ altitudo illiꝰ. Fe neſtrā in archa facies: ⁊ ī cubito cōſumabis ſūmitatē eiꝰ. Oſtium aūt arche pones ex latere deorſū. Cenacula ⁊ triſtega facies in ea. Ecce ego adducā diluuij aqͣs ſu per terrā: vt interficiā oēꝫ carnē ī qua ſpūs vite ē ſubter celū: ⁊ vni uerſa q̄ in terra ſūt conſument̉. ℟. Edificauit noc altare dn̄o offerēſ ſuꝑ illud holocauſtū odoratuſqꝫ ē dn̄s odoreꝫ ſuauitatis: ⁊ bn̄dixit eis dicēs. Creſcite ⁊ multiplica mini ⁊ replete terrā. ꝟ. Ecce ego ſtatuā pactū meū vobiſcū ⁊ cū ſe mine vr̄o poſt vos. Cre. Lco. v. Onāqꝫ fedus meū tecū ⁊ in I gredieris archā tu ⁊ filij tui vxor tua ⁊ vxores filioꝝ tuoꝝ tecū Et ex cūctis aīantibus vniuerſe carnis bina īduces in archaꝫ vt viuāt tecū: niaſculini ſexꝰ ⁊ femi nini. De volucribꝰ iuxta genꝰ ſu um: ⁊ de iumētis in genere ſuo: ⁊ ex oī reptili terre ẜm genus ſuū. .199. bina de oībus ingredient̉ tecū: vt poſſint viuere. Tolles igit̉ tecum ex oībꝰ eſcis que mandi poſſunt ⁊ cōportabis apud te: ⁊ erūt tā tibi qͣꝫ illis in cibū. Ponā arcuꝫ meū in nubibus celi dixit dn̄s ad noe. Et recordabor federꝭ mei qd̓ pepigi tecū. Cunqꝫ obduxero nubibꝰ celū apparebit arcus me co. vj us in nubibus. Et. .F Ecit igit̉ noe oīa que p̄cepe rat illi deꝰ. Dixitqꝫ dn̄s ad eum. Ingredere tu ⁊ oīs domꝰ tua ī ar chā. Te enī vidi iuſtū corā me in generatione hac. Ex oībꝰ animā tibꝰ mūdis tolles ſeptena ⁊ ſeptē na: maſculū ⁊ feminā: de animāti bus v̓o īmundis duo ⁊ duo: ma ſculū ⁊ feminā. Sed ⁊ de volatili bꝰ celi q̄ ſūt mūda: ſeptena ⁊ ſepte na: maſculū ⁊ feminā: ſꝫ ⁊ de volū cribꝰ īmūdis bina ⁊ bina: maſcl̓ꝫ ⁊ feminā: vt ſaluet̉ ſemē ſuꝑ faciē vniuerſe t̓re. ¶. Per me metipſū iuraui dicit dn̄s: nō adijciā vltra aqͣs diluuij ſuꝑ terrā: pacti mei recordabor. Vt nō ꝑdā aꝗs dilu uij oēꝫ carnē. Arcū meū ponā in nubibꝰ ⁊ erit ſignū federis īter me ⁊ īter terrā. Vt. ꝯcd̓m iūce N illo tꝑe: Dixit ieſus diſcipu lis ſuis ſil̓itudinē hanc. Exijt qui ſeminat ſeminare ſemē ſuum. Et dū ſeminat: aliud cecidit ſec viā ⁊ ꝯculcatū eſt: ⁊ volucres ce li comederūt illud: ⁊ rel̓. HHomel. orij pape. Tectio. vij ſancti Ectio ſancti euangelij quaꝫ modo fr̄es chariſſimi audi ſtis expoſitiōe nō indiget: ſed ad .lex. monitiōe. Quā enī per ſemetipſa veritas expoſuit: hāc diſcutere hu mana fragilitas nō p̄ſumit. Sed eſt qd̓ ſollicite in hac ip̄a expoſitio ne dn̄ica penſare debeamus: qꝛ ſi nos vobis ſemē verbū: agrū mun dū: volucres demonia: ſpinas di uitias ſignificare diceremus: ad credendū nobis mēs forſitā vr̄a dubitaret. Vnde ⁊ iſdē dn̄s per ſe ipūū idiij teme metipſū dignatꝰ eſt exponere qd̓ iiuiupi. Ii fis n dicebat vt diſcatis rerūſignifica vilema xiti tiones q̄rere in his etiā quę per ſe metipſū noluit explanare. 7. Be nedixit deꝰ noe ⁊ filijs eiꝰ ⁊ dixit rimtmatt ī ad eos. Creſcite ⁊ multiplicamini ⁊ replete terrā. Ecce ego ſta tuā pactū meū vobiſcū ⁊ cū ſenii veſtro poſt vos. Creſcite. C. Xponēdo ergo qd̓ dixit figu rate ſe loꝗ īnotuit: quaten milunā uatm tus ī certos vos redderet: cū vobis no ui fai ſtra fragilitas verboꝝ illius figu nimnipuū nia ras aperiret. Quiſ mihi enī vno I crederet ſi ſpinas diuitias īterpͥ Ini ttmr. tari voluiſſē: maxime cū ille pun niſimitu gāt: iſte delectent: Et tn̄ ſpine ſunt qꝛ cogitationū ſuaꝝ pūctionibus i tumiū. dr mētes lacerāt: ⁊ cū vſqꝫ ad pctm̄ mlindlo ſtus adin pertrahūt: quaſi inflicto vulnere cruentant. Quas bn̄ in loco alio euāgeliſta teſtante nequaqͣꝫ dn̄s diuitias: ſed fallaces diuitias ap pellat. Fallaces enī ſūt que nobif cū diu ꝑmanere nō poſſūt. Falla ces ſūt q̄ mētis nr̄e inopiā nō ex pellūt. Sole enī diuitie vere ſunt: que nos diuites virtutibꝰ faciūt. Ecce ego ſtatuā pactū meum vobiſcū ⁊ cum ſemine veſtro poſt vos. Neqꝫ erit deinceps diluuiū diſſipans terrā. 7. Arcum meū ponam in nubibꝰ ⁊ erit ſignuū fe deris inter me ⁊ int̓ terrā. Neqꝫ. L. l I ergo fr̄es chariſſi mi diuites eē cupitis: veras diuitias amate. Si culmē veri ho noris queritis: ad celeſte regnum tendite. Si gloriā dignitatū dili gitis: in illa ſuperna angeloruꝫ cu ria aſcribi feſtinate. Verba dei q̄ aure percipitis: mēte retinete. Ci bus enim mentis eſt ſermo dei: et rere in. quaſi acceptus cibus ſtomacho languente reijcitur quando audi tus ſerma in ventre memorie non tenetur. ℟. Cū turba plurima cō uenirēt ad ieſū ⁊ de ciuitatibꝰ pro perarēt ad eū: dixit per ſimilitudi nē. Exqͦt qui ſeminat ſeminare ſe menſuum. V. Et dū ſeminat ali ud cecidit in terrā bonā ⁊ ortum fec̄ fructū cētuplū. Exijt. Ad lau des aūt. Scd̓m magnā miẜicor diā tuam miſerere mei deus. Pº. Miſerere mei. cū rel. Ant. Si mi hi dn̄s ſaluator fuerit nō timebo quid faciat mihi homo. Ant. In velamēto clamaui valde dilucu lo: deus deus meus ad te de luce vigilo. Ant. Hymnū dic̄amꝰ do mino deo noſtro. Anl̓. In tympa no ⁊ choro ī chordis ⁊ organo lau date deum. Cap. Fratres: Liben r. V. Domine refugium. vl. s. ad bn̄. ant. Cum turba plurima conuenirent ad icſū ⁊ de ciuitati bus properarent ad eū: dixit per ſi miltiudinē: exijt qui ſeminat ſemi nare ſemen ſuum. Ad prima a Semen cecidit in terram bonaꝫ ⁊ attulit fructuꝫ in patientia. tertia ant. Qui verbū dei retinēt corde ꝑfecto ⁊ ꝯptimo fructū affe rūt ī patiētia. P. Fres: Libent̉. j. ant. Semē cecidit ī terrā bonā ⁊ attulit fructū: aliud cente ſimū: ⁊ aliud ſexageſimum. Er virgis ceſus ſum: ſemel 4 lapidatꝰ ſū: ter naufragiū fe ci: nocte ac die in profundum ma ris fui. Imn ant. q̄ Si vere fratres diuites eſſe cupitis: ve ras diuitias amate. Ibenter igitur gloriabor in īfirmitatibꝰ meis vt inhabitet in me virtus chriſti. Id vo cuꝫ rel̓. CaP. Fra Dixit dominus. Ad. M. an̄t tres: Libenter. Uo bis datū eſt noſce myſteriū regni dei: ceteris aūt in parabolig dixit ieſug diſcipulis ſuis. uageſima. Ca Ratres: Si linguis plmn. hominuꝫ loquar ⁊ angeloꝝ: charitatem autem non habeam factus ſum velut es ſonans: aut ma cymbalum tinniens. aſſt. Pater fidei noſtre abrahaꝫ ſummus obtulit holocauſtum ſꝑ per altare pro filio. Reces noſtras queſumus domine clementer exaudi: atqꝫ a pctoꝝ vinculis abſolutos: ab oī nos aduerſitate cuſtodi. Per do. Ad matꝭ. inulij. Qm̄ de .I. Ixit autē dn̄s ad abram: Egredere de terra tua ⁊ de cognatione tua ⁊ de domo patris tui: ⁊ veni in t̓rā quā mōſtrauero .100. tibi: faciāqꝫ te in gentē magnā et bn̄dicā tibi: ⁊ magnificabo nomē tuū eriſqꝫ bn̄dictꝰ. Bn̄dicā bn̄di centibꝰ tibi: ⁊ maledicā maledicē tibꝰ tibi: atqꝫ in te bn̄dicent̉ vniū ſe cognationes terre. ℟. Locut eſt dn̄s ad abrahā dicēs: egrede re de terra tua ⁊ de cognatione tua ⁊ veni in terrā quā mōſtraue ro tibi. Et faciā te creſcere in gen tē magnā. ꝟ. Bn̄dicens benedi cā tibi: ⁊ magnificabo nomē tuū eriſqꝫ benedictus. Et. Lectio. ij. Greſſus eſt itaqꝫ abram ſi Acut preceperat ei dn̄s: ⁊ iuit ray vxori ſue: Noui ꝙ pulchra ſi cū eo loth. Septuagintaꝗnqꝫ an noꝝ erat abram cuꝫ egrederet̉ de arā. Tulitqꝫ ſaray vxorē ſuam ⁊ loth filiū fr̄is ſui vniuerſāqꝫ ſub ſtantiā quā poſſederāt ⁊ aīas qͣs fecerāt ī aran: ⁊ egreſſi ſūt vt irēt in terrā chanaā. Cūqꝫ veniſſēt in ea̓ ꝑtrāſiuit abram terrā vſqꝫ ad locū ſichē: ⁊ vſqꝫ ad cōuallē illu ſtrē. Chananeus aūt tūc erat in terra. ℟. Dū ſtaret abrahā ad ili cē mābre vidit tres viros aſcēdē tes ꝑ viā. Treſ vidit ⁊ vnū adora uit. ꝟ. Ecce ſara vxor tua pari et tibi filium: ⁊ vocabis nomen eius yſaac. Tres. Lco. iij. .. Pparuitqꝫ dn̄s ad abrā ⁊ dixit ei. Semī tuo dabo t̓rā hāc. Qui edificauit ibi altare dn̄o qui apparuerat ei ⁊ īuocauit nomen eiꝰ. Et inde tranſgrediēs ad mō tē qui erat ꝯtra orientē bethel: te tēdit ibi tabernaculū ſuū ab occi dēte hn̄s bethel: ⁊ ab oriēte hay. Edificauit quoqꝫ ibi altare dn̄o: dicā tibi. Et multiplicabo te ſicui ni vide ⁊ inuocauit ibi nomē eius. Per ili dixe rexitqꝫ abrā vadēs ⁊ vltra ꝓgre diens ad meridiē. ℟. Tētauit de i ti. na r us abrahā ⁊ dixit ad eū. Tolle fi imii liū tuū quē diligiſ yſaac: ⁊ offere illū ibi in holocauſtū ſuꝑ vnū mō tiū quē dixero tibi. ꝟ. Vocatus Iui ti quoqꝫ a dn̄o reſpondit adſum: ait ei dominus. Tolle. Lco. iiij. ruitun vt? Acta eſt aūt fames in terra deſcēditqꝫ abram in egyptū vitui vt ꝑegrinaret̉ ibi. Preualuerat hiuutūd a enī fames in terra. Cūqꝫ prope eſ Iimuiniſiu ſiqu ſet vt ingrederet̉ egyptū: dixit ſa rituuta rū nuco Inij iulſi. Iirſ untrū nua. mulier ⁊ cū viderit te egyptij: di cturi ſint: vxor ipſius eſt: ⁊ interfi iulluti ciēt me: ⁊ te reſeruabūt. Dic ergo ſuiciumiu obſecro te ꝙ ſoror mea ſis: vt bn̄ ui mniuiu ē ſit mihi ꝓpter te ⁊ viuat aīa mea ui da iiij. ſcdra. ob gr̄aꝫ tui. ℟. Angelus dn̄i vo yliuimn litui cauit abrahā dicēs. Ne extēdas Incaculū nianū tuā ſuꝑ pueꝝ eo ꝙ timeas limnatula. rmci̓ dn̄ꝫ. ꝟ. Cūqꝫ extēdiſſet manū vt numnxiumnit Ecꝫ en īmolaret filiū: ecce angeluſ dn̄i de celo clamauit dicēs. Ne. Le. v. Um itaqꝫ īgreſſus eēt abrā uilipliꝫ. Aegyptū: viderūt egyptij mu lierē ꝙ eſſet pulchra nimis: ⁊ nū umimnuin juro ciauerūt pͥncipeˢ pharaoni ⁊ lau miumuti ſuta dauerūt eā apud illū. Et ſublata mimirtim q eſt mulier in domumpharaonis. Abram v̓o bn̄ vſi ſunt ꝓpter illā. Fuerūtqꝫ ei oues ⁊ boues ⁊ aſini li u L ⁊ ẜui ⁊ familie ⁊ cameli. Flagella uit autem dn̄s pharaonē plagis maximis: ⁊ domū eiꝰ ꝓpter ſaray vxorē abram. ℟. Vocauit ange lus dn̄i abrahā de celo dicēs: bn̄ ſtellas ſtellas celi. ꝟ. Poſſidebit ſemē tuū portas inimicoꝝ ſuoꝝ ⁊ bn̄di cent̉ ī ſemīe tuo oēs reges t̓re. Et. Ocauitqꝫ pharao Lco. vj. abram ⁊ dixit ei. Quid naͣ eſt qd̓ feciſti mihi? Quare nō īdi caſti mihi ꝙ vxor tua eēt? Quā obrē dixiſti eē ſororē tuā vt tolle rē eā mihi ī vxorē? Nūc ecce con iunx tua: accipe eā ⁊ vade. Pre cepitqꝫ pharao ſuper abram vi ris: ⁊ deduxerūt eū ⁊ vxorē eiꝰ et oīa q̄ habebat ⁊ loth cū eo ad au ſtralē plagā. Erat aūt diues val de ī poſſeſſione argēti ⁊ auri. ℟. Deus dn̄i mei abrahā dirige viā meā. Vt cū ſalute reuertar in do mū dn̄i mei. ꝟ. Obſecro dn̄e fac miſericordiam cū ſeruo tuo. Vt. N illo tꝑe: Aſſū Scd̓ꝫ lucā. pſit ieſus duodecim diſcipu los ſuos ⁊ ait illis. Ecce aſcēdimꝰ hieroſolymā ⁊ ꝯſūmabunt̉ oīa q̄ ſcripta ſūt ꝑ ꝓphetas de filio hoīſ: ⁊ rel̓. Homel̓. ſcī gre. pͥpͥ. L. vij. Edēptor nr̄ p̄uidēs ex paſ Nſione ſua diſcipuloꝝ aīos ꝑ ipeti i turbādos: eis lōge an̄ eiuſdē paſ nu nimidia ſionis penam ⁊ reſurrectiōis ſue gl̓iaꝫ p̄dixit: vt dū eū moriētē ſic̄ p̄dictuē cernerēt: etiā reſurrectu rū nō dubitarēt.? Sꝫ qꝛ carnales adhuc diſcipl̓i: nullo mō valebāt caꝑe v̓ba myſterij: venit̉ ad mira culū. An̄ eoꝝ oculos cecus lumē recepit: vt ꝗ celeſtis myſterij v̓ba nō caꝑent: eos ad fidē celeſtia fa cta ſolidarent. ℟. Veni hodie ad fonteꝫ aque ⁊ oraui dn̄m dicens. Dn̄e deꝰ abrahā tu ꝓſperū feciſti deſideriū meū. ꝟ. Igit̉ puella cui dixero: da mihi aquā de hydria tua vt bibani. ⁊ illa dixerit: bibo dn̄e ⁊ camelis tuis potum tribuā ipſa eſt quam p̄parauit dominus filio dn̄i mei. Dn̄e. Le. viij. Ed miracula dn̄i ⁊ ſaluato ris nr̄i ſic accipiēda ſūt fr̄es mei: vt ⁊ in v̓itate credant̉ facta: ⁊ tn̄ ꝑ ſignificationē nobis aliꝗd īnu ant. Opera ꝗppe eiꝰ ⁊ ꝑ potētiam aliud oſtēdūt: ⁊ ꝑ myſteriū aliud loquunt̉. Ecce enī ꝗs iuxta hiſto riā cecus iſte fuerit ignoramꝰ: ſꝫ tn̄ ꝑ myſteriū ꝗd ſignificet noui mus. Cecus ꝗppe ē genꝰ huma nū: qd̓ ī parente pͥmo a paradiſi gaudijs expulſū claritateꝫ ſuꝑne lucis ignorās dānationis ſue te nebras patit̉. ℟. Factꝰ ē ẜmo do mini ad abrahā dicens. Noli ti mere abrahā ego ꝓtector tuꝰ ſum ⁊ merces tua magna nimis. v. Ego enī ſū dn̄s deꝰ tuꝰ ꝗ eduxi te de vr chaldeoꝝ. Noli. L. ix. Ed tn̄ ꝑ redēptoris ſui p̄ſē tiā illuminat̉: vt eterne lucis gau dia iā ꝑ deſideriū videat: atqꝫ in viā vite boni oꝑis greſſuꝫ ponat. Notādum v̓o ē ꝙ cū ieſus hieri co appropinqͣre dicit̉: cecus illu minat̉. Hierico ꝗppe īterpͥtat̉ lu na. Luna aūt ī ſacro eloꝗo ꝓ de ſe ctu ponit̉ carnis: qꝛ dū mēſtruis monētis decreſcit: defectū noſtre mortalitatis deſignat. ℟. Cecus ſedebat ſecus viā trāſeute dn̄o ⁊ exclamauit ad euꝫ: ⁊ ait illi dn̄s. Quid vis vt faciā tibi; dn̄e vt vi deā lumē. ꝟ. Stās autem ieſus i01. iuſſit illū adduci ad ſe ⁊ cū approʳ ſerere mei fili dauid. Capituluꝫ. pinquaſſet īterrogauit eū dicēs. Quid. Dictu ℟. non dicit̉ ꝑ heb domādā. ℟. Mouens igit̉ abra hā tabernaculū ſuū venit ⁊ habi tauit iuxta cōuallē mābre. Edifi cauitqꝫ ibi altare dn̄o. ꝟ. Dixit aūt dn̄s ad eū: leua oculos tuos ⁊ vide: oēm terrā quā conſpicis ti bi dabo ⁊ ſemini tuo in ſempiter num. Edifica. h. Credidit abra hā deo ⁊ reputatū ē ei ad iuſticiā Et ideo amicus dei appellatꝰ eſt. ꝟ. Fuit aūt iuſtꝰ corā dn̄o ⁊ am bulauit in vijs eiꝰ. Et. Ad laud̓ ant. Scd̓m multitudinē miẜatio nū tuarum dn̄e dele iniꝗtatē me am. Anli̓. Deus meus es tu ⁊ cō fitebor tibi: deus meus es tu ⁊ ex altabꝰ te. Ant. Ad te de luce vigi lo deus vt videam virtutē tuam. An̄t Hymnū dicite ⁊ ſuperexal tate eū in ſecula. Ant. Oēs ange li eiꝰ laudate dn̄m de celis. Caẜ vt. sͣ. ꝟ. Dn̄e re. Ad bri. ant. Ec. ce aſcēdimus hieroſolymā ⁊ cō ſūmabunt̉ oīa que ſcripta ſūt de fi lio hoīs: tradet̉ enī gētibꝰ ⁊ illu. det̉ ⁊ flagellabit̉ ⁊ conſpuetur: ⁊ poſtqͣꝫ flagellauerint occidēt euꝫ ⁊ tertia die reſurget. Ad pͥmam ant. Iter faciente ieſu dū appro pinquaret hierico: cecus clama bat ad eū vt lumē reciꝑe merere tur. Ad. iii. ant. Tranſeunte dn̄o clamabat cecus ad euꝫ: miſerere mei fili dauid. Capͥ. vt. sͣ. in vsͣ. Ad ſextam aūt. Et qui preibant increpabant eum vt taceret: ip ſe v̓o multomagis clamabat: mi De profundis. In fine cuiuſacet uilu lip. Iue ꝓph̓ie euacuabunt̉ ſiue līgue ceſſabūt: ſiue ſciētia d̓ ſtruet̓: ex parte enī cognoſcimꝰ et ex parte ꝓphetamꝰ. .ix. ant. Cecꝰ magis ac magis clamabat vt cū dominus illuminaret. ap. Unc aūt manēt fides: ſpes: .4. Ccharitas: tria hec: maior au tē hoꝝ ē charitas. io vs. ant. Di cū rei. Capͥ. vt. sͣ. ꝟ. Di xit dn̄s. Ad. M. ant. Stās au rigat̉ dn̄e. tē ieſus iuſſit cecū duci ad ſe ⁊ ait illi: ꝗd vis vt faciā tibi; dn̄e vt vi deā. ⁊ ieſus ait illi: reſpice: fides tua te ſaluū fecit. ⁊ ꝯfeſtiꝫ vidit ⁊ Ini. Qui ſęquebat̉ illū magnificans deum. ō iſta fer. quarlā cinerū vſqꝫ in ceua dn̄i ⁊ nll̓o alio tꝑe an̄ īchoa Numuapd tionē matutini: abſolute īcipiunt canticū graduū in feriali officio Pſalmi ſemꝑ dicunt̉ ſedēdo: oro nes ⁊ ꝟ. flexis genibus. pͣs. Ao dn̄m cū tri. cū rel̓. vſqꝫ. Qui cōfi dūt. ſine Gl̓ia. ⁊ Reꝗem eternā. z in fine vltimi psͣ. tm̄ dicit̉ ꝟ. Requiē ęternā. Deīdē. Pr̄ nr̄. ſecreto. ꝟ. Et ne. ℟. Sꝫ lib̓. Aporta inferi. k. Erue dn̄e. ꝟ. Requieſcāt ī pace. ℟. Amē. Dn̄e exau. ℟. Et cla. Y. Dn̄s vo biſcuꝫ. h Et cū ſpū. Oro. Bſolue queſumꝰ dn̄e aīas famulorum famularūqꝫ tuarū ⁊ oīum fideliū defunctoꝝ ab oī vin culo delictoꝝ: vt ī reſurrectionis gl̓ia inter ſcōs ⁊ electos tuos reſu ſcitati reſpirēt. Per xp̄m do. P ſtea pͥs. Qui ꝯfidūt. cū rel. vſqꝫ pſalmi dicit̉. Gl̓i a pr̄i ⁊cͣ. deinde. Kyriel̓. xp̄cl̓. kyriel̓. Pater nr̄. ſe creto. ꝟ. Et ne. ℟. Sed libe. ꝟ. Memento ꝯgregationis tue. ℟. Quā poſſediſti ab initio. ꝟ. Dn̄e exaudi. ℟. Et clamor. ꝟ. Dn̄s vobiſcum. ſ. Et cū. Or̄o. ☞Eus cui ꝓprium ē miẜeri ſemꝑ ⁊ parcere: ſuſcipe dep̄catio nē nr̄aꝫ: ⁊ nos ⁊ oēs famulos tu qs quos delictoꝝ cathena ꝯſtrīgit miſeratio tue pietatis abſoluat. Per xp̄m. Deinde pͥs. De ꝓfū dis. cū rel̓. vſqꝫ Laudate noniē dn̄i. In fine cuiuſlibet pͥs. Gl̓ia pr̄i. Sicut. Deinde. Kyriel̓. xp̄el̓. kyriel̓. Pr̄ nr̄. ſecreto. ꝟ. Et ne. ℟. Sꝫ libera. ꝟ. Saluos fac ſer uos tuos ⁊ ancillas tuas. ℟. De meꝰ ſꝑantes ī te. ꝟ. Dn̄e exau. ⁊cͣ Retēde dn̄e famulis Or̄o. ⁊ famulabꝰ tuis dexterā ce leſtis auxilij: vt te toto corde per quirāt: ⁊ q̄ digne poſtulāt ꝯſequi mereant̉. Per xp̄m. Poſtea di citur offin̄ ſancte marie. Fer̄. iiij. cinerum. Scd̓m mattheum. lN illo tꝑe: Dixit ieſus diſci pulis ſuis. Cum ieiunatis nolite fieri ſicut hypocrite triſtes: ⁊ rel̓. Homel̓. ſci auguſtini ep̄i. Lcō. jͣ. Um aūt ieiunatis inꝗt noli te fieri ſicut hypocrite tri ſtes. Extermināt enī facies ſuas vt appareāt hoībus ieiunantes. Amē dico vobis: receperūt mer cedē ſuā. Vos aūt iciunantes vn gite capita vr̄a: ⁊ faciēs voſtras lauate ne videamini hoībus ieiu nātes: ſed pr̄i veſtro ꝗ eſt ī abſcō dito: ⁊ pater veſter qui videt ī ab ſcōdito reddet vobis. Lectio. ij. Qanifeſtum ē his p̄ceptis oēm noſtram intētionem in interiora gaudia dirigi: ne ſoris querētes mercedem: huic ſeculo cōforme mur: ⁊ amittamꝰ ꝓmiſſionē tāto ſolidioris atqꝫ firmioris: quanto interioris beatitudinis: qua nos elegit deus ꝯformes fieri imagini filij eiꝰ. In hoc aūt capitulo ma xime aīaduertēdū ē: nō ī ſolo cor porearū rerū nitore atqꝫ pōpa: ſꝫ etiā in ipſis ſordibꝰ lutoſis eē poſ ſe iactantiā: ⁊ eo ꝑiculoſiorē quo ſub noīe ẜuitutꝭ dei decipit. L. iij. Qui ergo īmoderato cultu cor poris atqꝫ veſtitū vel ceterarū re rū nitore fulget: facile ꝯuincit̉ re bus ipſis poparū ſeculi eē ſectā tor: nequaqͣꝫ fallit doloſa imagīe ſāctitatꝭ. Qui aūt ī ꝓfeſſiōe xp̄ia nitatis inuſitato ſqualore ac ſor dibꝰ intētos ī ſe hoīum oculos fa cit: cū id volūtate faciat nō neceſ ſitate patiat̉: ceteris eiꝰ oꝑibꝰ pōt cōuinci: vtrū hoc ꝯtēptū ſuperflui cultus: an ambitione aliqua faci at: qꝛ ⁊ ſub ouina pelle cauendos lupos dn̄s precipit: ſꝫ ex fructibꝰ inquit eorū cognoſcetis eos. Ad bn̄. an̄t. Cum iciunatis nolite fie ri ſicut hypocrite triſtes. Or̄o. Reſta domine fidelibus tu Ais: vt ieiuniorum venerāda ſolēnia: ⁊ congrua pietate ſuſci piant: ⁊ ſecura deuotione percur rant. Per dn̄ꝫ. Ab iſta die vſqꝫ ī cena domini in feriali officio tm̄ poſt laudes deſunctorū dicimus P. flexis genibus ſeptē pͥs. peniten tiales ſub ant. Ne reminiſcaris. cū letanijs ſine cātū. Itē hac die ⁊ duobꝰ ſeq̄ntibꝰ diebus dicunt̉ veſpere hora ꝯſueta. A ſabb̓o v̓o in antea vſqꝫ ad paſcha dicūtur ante comeſtionē tā in feſtis qͣꝫ in ferijs exceptis dn̄icis diebꝰ ī ꝗb hora conſueta dicuntur. An̄t. Ne reminiſcaris dn̄e delicta nr̄a vel parentum noſtroruꝫ: neqꝫ vindi ctam ſūmas de peccatis noſtris. Frieleyſon. Xp̄el̓. Chriſte audi nos. C hriſte exaudi nos. P ater de celis deus: miſere nobis. Fili redēptor mūdi deus miẜere nobis. S pūs ſancte deꝰ: miſerere nobis. Sācta trinitas vnus deus: miſerere nobis. Sancta maria Sancta dei genitrix Sancta v̓go v̓ginum Sancte michael Sancte gabriel Sancte raphael Omnes ſancti angeli ⁊ archan geli Omnes ſancti beatoꝝ ſpirituum ordines Sancte ioānes baptiſta Omnes ſancti patriarche ⁊ pro phete Sancte petre Sancte paule Sancte andrea Sancte iacobe Sancte ioānes Sancte thoma Sancte iacobe Sancte hpilippe S ancte bartholomee ora ulia rrgere Sancte matthee ora Sancte ſimon ora Sancte thadee ora Sancte mathia Ii ia ora Sancte barnaba ora Sancte luca Sancte marce ora Omnes ſancti apoſtoli ⁊ euāge liſte orate ꝓ nobis Omnes ſancti diſcipuli domini orate pro nobis Omnes ſancti innocentes orate pro nobis Sancte ſtephane Idluma ora Itimnd. Sancte laurenti ora miuūt laia ci Sancte vincenti ora Sancte fabiane ora Sancte ſebaſtiane ora Scī ioānes ⁊ paule orate ora ora Scl̓ coſma ⁊ damiane orate ora Scīgeruaſi ⁊ prothaſi orate ora Oēs ſancti martyres oati rigtt ro ora Sancte ſilueſter ora na dit ora Sancte gregori ora Sancte martine ora orate ꝓ nobis Sancte auguſtine ora Sancte ambroſi ora orate ꝓ nobis Sancte hieronyme ora Fancte nicolae ora ora Sancte lodouice ora orate ꝓ nobis Omnes ſancti pontifices ⁊ con ora feſſores orate ꝓ nobis orate ora Oēs ſancti doctores ora Sancte benedicte ora ora Sancte franciſce ora ora Sancte antoni ora ora Sancte dominice ora ora Sancte bernardine ora ora ora Sancte bernarde Omnes ſanctimonachi ⁊ here mite orate ꝓ nobis O mnes ſancti ſacerdotes ⁊ le orate ꝓ nobis uite S cā maria magdalena ora Sancta agnes ora S ancta lucia Sancta cecilia Sancta agatha Fancta catherina ora S ancta clara ora Sancta heliſabeth ora Oēs ſcē v̓gines ⁊ vidue orate Oēs ſancti ⁊ ſancte dei: interce dite ꝓ nobis. Propitiꝰ eſto: par ce nobis dn̄e. Propitius eſto: ex audi nos dn̄e. Ab omni malo: li bera nos dn̄e. Ab oī peccato: li. n. do. Ab ira tua: li. n. do. A ſubi tanea ⁊ improuiſa morte: li. n. do. Ab inſidijs diaboli: li. n. do. Ab ira ⁊ odio ⁊ oī mala volūtate: li. n. do. A ſpū fornicatiōis: li. n. do A fulgure ⁊ tēpeſtate: li. n. do. A morte ꝑpetua: li. n. d. Per myſte riū ſcē incarnationis tue: li. n. do. Per aduētū tuū: li. n. d. Per na tiuitatē tuā: li. n. do. Per baptiſ mū ⁊ ſcm̄ ieiuniū tuū: li. n. d. Per crucē ⁊ paſſionē tuā: li. n. d. Per mortem ⁊ ſepulturā tuā: li. n. do er ſanctā reſurrectionē tuam: li n. do. Per admirabilē aſcēſio nē tuam: li. n. do. Per aduētum ſpūs ſcī paracliti: li. n. do. In die iudicij: li. n. d. Peccatores: te ro gamus audi nos. Ut nobis par cas: te ro. au.n. Ut nobis indul geas: te ro. au.n. Ut ad verā pe nitētiā nos ꝑducere digneris: te ro. au..n. Ut eccl̓iam tuā ſanctā regere: pacificare ⁊ ꝯſeruare di gneris: te ro. au.n. Ut dōnū apo ſtolicū ⁊ oēs eccl̓iaſticos ordines in ſcā religione cōſeruare digne ris: te ro. au.n. Ut inimicos ſcc̄ ora eccl̓ie humiliare digneris: te ro. oraᵐ au.n. Tt regibꝰ ⁊ pͥncipibꝰ xp̄ia ora nis pacē ⁊ verā cōcordiā donare digneris: te ro. au. n. Ut cuncto ppl̓o xp̄iano pacem ⁊ vnitatē lar giri digneris: te ro. au.n. Ut noſ nietipſos ī tuo ſcō ẜuitio ꝯfortare ⁊ ꝯſeruare digneris: te ro. au.n. Ut mentes nr̄as ad celeſtia deſi deria erigas: te ro. au.n. Ut oī bus bn̄factoribꝰ nr̄is ſempiterna bona retribuas: te ro. au. n. Ut aīas nr̄as fratrū ꝓpinquoꝝ ⁊ bn̄ factoꝝ noſtrorū ab eterna dāna tione eripias: te ro. au.n. Ut fru ctus terre dare. ⁊ ꝯſeruare digne ris: te ro. au. n. Utꝭ oībus fideli bus defūctis reꝗem eternā dona re digneris: te ro. au.n. Ut nos exaudire digneris: te ro. au. nos. N ili dei: te ro. au. n. A. gnus dei ꝗ tollis pctā mūdi: parce nobis dn̄e. Agnus dei ꝗ tollis peccata mūdi: exaudi nos dn̄e. A gnꝰ dei ꝗ tollis peccata mūdi: miẜere no bis. Xp̄e audi nos. Xp̄e exaudi nos. Ryrieleyſon. X p̄el̓. Ryrie leyſon. Pater nr̄. ſecreto. ꝟ. Et ne nos. ℟. Sꝫ libera. pͥs. Deus in adiutoriū meū intende: dn̄e ad adiuuādū me feſtina. ꝟ. Cōfun dant̉ ⁊cͣ. vſqꝫ ad finē cū Gl̓ia pa tri. ꝟ. Saluos fac ẜuos tuos. ℟. Deus meꝰ ſperātes ī te. ꝟ. Eſto cio3. nobis dn̄e turris fortitudinis. ℟. A facie inimici. ꝟ. Nihil ꝓficiet. inimicus in nobis. ℟. Et filius iniꝗtatis non apponet nocere no bis. ꝟ. Domine non ẜm peccata noſtra facias nobis. ℟. Neqꝫ ẜꝫ iniꝗtates noſtras retribuas no bis. ꝟ. Oremus ꝓ pontifice no ſtro. ℟. Dn̄s conſeruet eum ⁊ vi uificet eū ⁊ beatum faciat eum in terra: ⁊ nō tradat eū in animam inimicoꝝ eius. ꝟ. Oremus pro bn̄factoribus noſtris. ℟. Retri huere dignare dn̄e oībus nobis bona faciētibus ꝓpter nomē tuū vitā eternā. ꝟ. Oremus ꝓ fide libus defūctis. ℟. Regeꝫ eternā dona eis dn̄e ⁊ lux ꝑpetua luceat eis. ꝟ. Requieſcant in pace. ℟. Amē. ꝟ. Pro fr̄ibus nr̄is abſē tibus. ℟. Saluos fac ẜuos tuos deus meus ſꝑantes ī te. ꝟ. Mit te eis dn̄e auxilium de ſancto. ℟. Et de ſyon tuere eos. ꝟ. Dn̄e ex audi. ℟. Et clamor. ꝟ. Dn̄s vo bi ſcum. ℟. Et cum ſpiritu. Or̄o. Eus cui ꝓprium eſt miſere ri ſemꝑ ⁊ parcere: ſuſcipe de precationē noſtram: ⁊ nos ⁊ oēs famulos tuos quos delictorij ca thena conſtringit: miſeratio tue pietatis abſoluat. Oratio. AXaudi q̄s dn̄e ſuppl̓icū pre ces: ⁊ confitentium tibi parce pec catis: vt pariter nobis indulgen tiā tribuas benignꝰ ⁊ pacē. Or̄o. Neſfabilem nobis dn̄e miſe Cricordiā tuam clemēter oſtē de: vt ſimul nos ⁊ a peccatis om nibus exuas: ⁊ a penis quas pro his meremur eripias. Oratio. Eus ꝗ culpa offenderis: pe nitentia placaris: p̄ces po puli tui ſupplicantis ꝓpitius re ſpice: ⁊ flagella tue iracūdie: q̄ ꝓ peccatis nr̄is meremur auerte. Mnipotēs ſempiter/ Oro. ne deus miẜere famulo tuo pontifici noſtro: ⁊ dirige eum ẜm tuā clemētiani in viā ſalutis eter ne: vt te donante tibi placita cu piat ⁊ tota virtute ꝑficiat. Oro. iuimtcd Eus a quo ſācta deſideria recta ꝯſilia ⁊ iuſta ſūt ope ra: da ẜnis tuis illā quā mūdus ipilido y dare nō pōt pacē: vt ⁊ corda no ſtra mādatis tuis dedita: ⁊ hoſti um ſublata formidīe tꝑa ſint tua Iili ſiti protectione tranquilla. Oratio. Re igne ſcī ſpūs renes no ſtros ⁊ cor noſtruꝫ domine: vt tibi caſto corpore ẜuiamus: et iiitulciat mundo corde placeamus. Or̄o. i Exaitſ ⁊ redēptor aīabus famulo Ideliū deus oīum conditor rū famularūqꝫ tuarū remiſſionē cūctoꝝ tribue peccatoꝝ: vt indul ibii. gētiā quā ſemꝑ optauerūt: pijs ſupplicationibꝰ ꝯſequant̉. Oro. Ctiones noſtras queſumus dn̄e aſpirando preueni: ⁊ ad iuuando ꝓſequere: vt cuncta no ſtra oratio ⁊ operatio a te ſemper incipiat: ⁊ ꝑ te cepta finiat̉. Oro. Mnipotēs ſempiterne deꝰ qui viuoꝝ dominaris ſimul ⁊ mortuoꝝ: omniūqꝫ miſereris: quos tuos fide ⁊ opere ſuturo eē p̄noſcis: te ſuppliciter exoramꝰ: vt ꝓ ꝗbus effūdere preces decre uimus: quoſqꝫ vel p̄ſens ſeculum adhuc in carne retinet: vel futuꝝ iam exutos corpore ſuſcepit: īter cedētibus oībꝰ ſanctis tuis: pie tatis tue clemētia oīum delictoꝝ ſuoꝝ veniā cōſequant̉. Per dn̄ꝫ. ꝟ. Dn̄s vobiſcū. ℟. Et cum ſpū tuo. Benedictio. Exaudiat nos op̄s ⁊ miẜicors dn̄s. ℟. Amen. v. Et fideliū aīe ꝑ miẜicordiam dei reꝗeſcāt ī pace. ℟. Amē. Ad M. ant. Theſaurizate vobis the ſauros in celo: vbi nec erugo nec tinea exterminat. Oratio. Nclinātes ſe domine maieſta ti tue ꝓpitiatus intēde: vt qui di uino munere ſūt refecti: celeſtib ſemꝑ nutriant̉ auxilijs. Per do. Feria quinta. Scd̓m mattheum. N illo tꝑe: Cū intraſſet ieſus capharnaū: acceſſit ad cū cē turio: rogās eū ⁊ dicēs: Dn̄e pu er meus iacet paralyticꝰ ī domo: ⁊ male torquet̉. Et ait illi ieſus: Ego veniā ⁊ curabꝰ eū: ⁊ reHo melia ſcī auguſtini ep̄i. Lectio. jͣ. Ideantus vtrū de ſeruo cē turionis ſibi mattheus lu caſqꝫ ꝯſentiāt. Mattheus enī di cit: Acceſſit ad eū cēturio rogās eū ⁊ dicēs: Puer meꝰ iacet ī do mo paralyticus. Cui videt̉ repu gnare qd̓ ait lucas: Et cū audiſſꝫ de ieſu: miſit ad eū ſeniores iudeo rū rogās eū: vt veniret ⁊ ſanaret ſeruū eiꝰ ℟. Dn̄e puer meꝰ iacet paralyticꝰ ī domo ⁊ male torque tur. Amē dico tibi ego veniā ⁊ cu rabo eū.. Dn̄e nō ſū dignus vt bo ⁊ ſanabit̉ puer meꝰ. Hoc ℟ tm̄ hac die dicit̉: alia duo dicun tur de hiſtoria abrahe. Lectio. ij. T illi cū venirent ad ieſū ro ¶ A gabāt eū ſollicite dicentes ei: qꝛ dignꝰ eſt vt hoc ei p̄ſtes: dili git enī gentē nr̄am: ⁊ ſynagogaꝫ ipſe edificauit nobis. Ieſus autē ibat cū illis. Et cū iā nō lōge eēt a domo miſit ad eū centurio ami cos dicēſ. Dn̄e noli vexari: nō enī dignꝰ ſū vt ſub tectū meū ītres: ꝓ pter qd̓ ⁊ meipſū nō ſū dignū ar bitratꝰ vt venirē ad te: ſꝫ dic v̓bo ⁊ ſanabit̉ puer meus. Lectio. iij. S i enī hoc ita geſtū ē: quomodo erit verū qd̓ mattheꝰ narrat: acceſ ſit ad eū ꝗdā cēturio cum ipſe nō acceſſerit ſed amicos miſerit; niſi diligēter aduertēres intelligamꝰ mattheuꝫ non oīmodo deſeruiſſe vſitatū modū loquēdi. Nō enim ſolū dicere ſolemus acceſſiſſe ali quē etiā anteqͣꝫ ꝑuēiat illuc qͦ di cit̉ acceſſiſſe: vn̄ etiā dicimꝰ parū acceſſit vl̓ ml̓tū acceſſit: eo ꝙ ap petit ꝑuenire: verūtiā ipſaꝫ ꝑuē tionē cuiꝰ adipiſcēdi cauſa acce dit̉: dicimꝰ plerūqꝫ fcm̄: ⁊ ſi eū ad quē ꝑuenit nō videat ille ꝗ ꝑue nit cū ꝑ amicū ꝑuenit ad aliquē: cuiꝰ rei fauor ē neceſſariꝰ Ad bn̄. an̄t. Dn̄e puer meꝰ iacet paralyti cus ī domo ⁊ male torquet̉: amen dico tibi: ego veniā ⁊ curabo eū. Eus ꝗ culpa offende ꝯzo. ris penitētia placaris: p̄ceſ ppl̓i tui ſupplicātis ꝓpitiꝰ reſpi ce: ⁊ flagella tue iracūdie q̄ ꝓ pec intres ſub tectū meū ſꝫ tm̄ dic ver catꝭ nr̄is meremur auerte. Per. .10. x. Ad. M. an̄t. Dn̄e nō ſum dignꝰ vt intres ſub tectū meū ſꝫ tm̄ dic verbo ⁊ ſanabit̉ puer meus. Or̄o. Arce dn̄e parce populo tuo L vt dignis flagellationibꝰ ca ſtigatꝰ in tua miẜatione reſpiret. Per. Ier. vjͣ. Scd̓m mattheum. N illo tꝑe: Dixit ieſus diſci pulis ſuis. Audiſtis qꝛ dictū eſt antiꝗs: Diliges ꝓximum tuū ⁊ odio habebis inimicū tuum: et rel̓. Homelia origenis. Lectio. jͣ. C Icut illa alia p̄cepta data eis fuerāt ī lege ſic ⁊ hoc. Si cut enī ad dimittēdas vxores iuſum fuit ne eas interficerēt: ſic ⁊ ad odiēdum inimicum māda tum fuit vt ⁊ amicū non odiſſēt. Conceſſa ſūt autē iſta populo illi veteri adhuc rudi ⁊ infirmo: qͣꝫ qͣꝫ inimicus qui odio habendus di citur: iuxta ſubtiliorem intellectū diabolus poſſit intelligi. Lcō. ij. eterū ī euāgelio qd̓ lege veteri longe excellētius ⁊ ꝑfectiꝰ eſt ꝗd magiſter ꝑfectionis dicat: audia mus. Ait enī diſcipulis ſuis: Di ligite inimicos vr̄os: bn̄dicite ma ledicētibuſ vobis: bn̄facite hisē oderūt vos: ⁊ orate ꝓ ꝑſeq̄ntibus vos. Scd̓m legē: diliges ꝓximuꝫ tuū: ⁊ odies inimicū tuū. Et ẜm euāgeliū inimicū ⁊ ꝓximum dili ges. Diligite inimicos vr̄os. Im ꝑfectionē legis euāgeliū īpleuit. n̄firmitatē eoꝝ ꝗ ſub Leo. iij. circūciſione erāt: hī qui ſub gra tia fuerūt ꝯfirmauerūt. Quibus velut firmiſſimis ⁊ ꝑfectis viris dn̄s hoc mādabat dicēs: Diligitij lis te inimicos veſtros. Vos māſueti: vos mites: vos benigni: vos īma culati: vos imitatores mei: vos me ſeq̄ntes: vos diligite inimicos veſtros ſiue paganos idoloꝝ cul tores: ſiue hereticos īfideles. Iſti enī ſūt inimici veſtri: iſti ſūt v̓ ita tis aduerſarij. Ad bn̄. an̄t. Cum facis elemoſynam neſciat ſiniſtra tua ꝗd faciat dextera tua. Or̄o. iui pli Nchoata ieiunia queſumꝰ do mine benigno fauore ꝓſeque nituti ſiai re vt obẜuantiā quā corporaliter ipnnuſiip exhibemus mētibꝰ etiaꝫ ſinceris exercere valeamꝰ. Per dominū. Iulipū litua Ad. M. an̄t. Tu aūt cū oraueris Iinupliua ſa niuilx i II intra in cubiculuꝫ tuum ⁊ clauſo oſtio ora patrem tuum. Oratio. iriſi de ſciliti Uere dn̄e populum tuū ⁊ ab rullertix xlj uic ⁊ l oībꝰ peccatis clemēter emū luſtuiſ ilitūſ tenpo da: qꝛ nulla ei nocebit aduerſitas lardarus iluiub pulꝫ dies ſi nulla ei dominet̉ iniꝗtas. Per. iuiuiiuaūulſ eſcui Sabbato. Scd̓m marcum. hint. pritimt ficciū N illo tꝑe: Cū ſero factū eēt: iI It iuli. erat nauis in medio mari: ⁊ ipſe nirint ī lerui ſꝫd. ſolus ī terra: ⁊ rel̓. Homel̓. vene iulunl. bj. rabilis bede p̄ſbyteri. Lectio. jͣ. T cū dimiſiſſet eos: abijt in ilixciulc Amontē ſolus orare. Nō oīs qui orat aſcēdit in mōtē. Eſt eniꝫ oratio que peccatū facit. Sꝫ ꝗ be ne orat? qui deū orando q̄rit hic a terrenis ad ſuperiora ꝓgrediēs: verticē cure ſublimioris aſcēdit. Qui v̓o de diuitijs aut honore ſe culi aut certe de morte inimici ſol licitꝰ obſecrat: ipſe ī īfimis iacēs viles ad deū p̄ces mittit. Lcō. ij. O rat aūt dn̄s: nō vt pro ſe obſe cret: ſed vt ꝓ me īpetret. Nam ſi oīa poſuerit pater in poteſtate fi lij: filiꝰ tn̄ vt formā hoīs impleret obſecrādum pr̄em putat eē ꝓ no bis: qꝛ aduocatꝰ nr̄ eſt. Aduocatū inꝗt habemꝰ apud pr̄em dn̄ꝫ no ſtrū ieſum xp̄m. Si aduocatꝰ no ſter eſt debet ꝓ noſtris īteruenire peccatis. Nō ergo quaſi īfirmꝰ: ſꝫ quaſi pius obſecrat. Lcō. iij. Tis ſcire ꝙ oīa que velit poſſit: Et aduocatꝰ ⁊ iudex ē. In altero pietatis officiū: in altero inſigne ē poteſtatis. Et cū ſero eēt factū: erat nauis in medio mari: ⁊ ipſe ſolus ī terra. Et vidit eos laborā tes ī remigādo: erat enī eis ventꝰ cōtrarius. Labor diſcipuloꝝ in remigādo ⁊ cōtrariꝰ eis ventus: labores ſancte eccl̓ie varios deſi gnāt: q̄ īter vndas ſēculi aduer ſantis: ⁊ īmundoꝝ flatus ſpūuꝫ: ad ꝗetem patrie celeſtis qͣſi ad fi dam littoris ſtationeꝫ peruenire conat̉. Ad bn̄. an̄t. Me etenim de die in diem querunt ⁊ ſcire vi as meas nolunt. Gratio. ¶. Deſto dn̄e ſupplicatiōibus nr̄is ⁊ ꝯcede: vt hoc ſolēne ieiuni um qd̓ animis corporibuſqꝫ cu rādis ſalubriter inſtitutū ē: deuo to ſeruitio celebrem. Per. Ad Rēs: Hortamur vsͣ. capͥ. vos ne in vacuū gr̄aꝫ dei re cipiatis. ait enī tꝑe accepto exau diui te: ⁊ in die ſalutis adiuui te. Hymi. Audi benigne. ꝟ. Ange lis ſuis deus mandauit de te. ℟. Vt cuſtodiant te in omnibꝰ vijs tuis. Ad. M. an̄t. Tu nc inuoca bis ⁊ dominus exaudiet: clama ti hun bis ⁊ dicet ecce adſum. Oratio. Eus qui eccl̓iaꝫ tuā annua quadrageſimali obẜuatiōe purificas: p̄ſta familie tuē: vt qd̓ a te obtinere abſtinēdo nitit̉: hoc bonis oꝑibus exequat̉ Dn̄ica in quadrageſima ad maiꝭ. īuiij. Nō ſit vobis vanū mane ſurgere an te lucē. Quia ꝓmiſit dn̄s coronā vigilantibꝰ. Hy. Ex more docti. In. pͥº. noc. ant. Seruite dn̄o cū rel̓. vt. sͣ. in pͥs. ꝟ. Ipſe liberauit me de laqueo venātiū. ℟. Et a v̓ bo aſpero. De epiſtola ſecūda ſcī pauli apl̓i ad corinthios. Lcō. jͣ. Diuuātes aūt exhortamur ne ī vacuū gr̄am dei recipia tis. Ait enī: Tꝑe accepto exaudi ui te: ⁊ ī die ſalutis adiuui te. Ec ce nūc tp̄s acceptabile: ecce nūc dies ſalutis. Nemini dātes vllā offenſionē: vt nō vituperet̉ mini ſteriū noſtrū: ſꝫ in oībus exhibea mus noſmetipſos ſicut dei mini ſtros: in multa patiētia: in tribu latiōibus: in neceſſitatibꝰ: in an guſtijs: in plagis: in carceribꝰ: in ſeditionibꝰ: in laboribꝰ: ī vigilijs in ieiunijs: in caſtitate: in ſciētia: in longanimitate: in ſuauitate: in ſpū ſancto: in charitate nō ficta: ī verbo veritatis: in virtute dei. ℟. Ecce nunc tēpus acceptabile: ec ce nūc dies ſalutis cōmendemꝰ noſmetipſos ī multa patiētia. In ieiunijs multis per arma iuſticie virtutis dei. ꝟ. In oībꝰ exhibea mus noſmetipſos ſicut dei mini ſtros ī ml̓ta patiētia. In ie. Er arma iuſticie a Lcō. ij. .105. dextris ⁊ a finiſtris. Per glīam ⁊ ignobilitatē. Per īfamiā ⁊ bo nā famā. Vt ſeductores ⁊ v̓aceſ. Sicut qui ignoti ⁊ coniti. Qua ſi morientes ⁊ ecce viuimꝰ vt ca ſtigati ⁊ non mortificati. Quaſi triſtes ſemper aut gaudētes. Si cut egētes multos aut locupletā tes. Canqͣꝫ nihil habentes: ⁊ oīa poſſidētes. ℟. In oībꝰ exhihea nius noſmetipſos: ſicut dei mini ſtros ī multa patiētia: Vt nō vi tuperet̉ miniſteriū nr̄m. ꝟ. Ecce nūc tēpus acceptabile: ecce nūc dies ſalutis: comēdemꝰ noſmet ip̄os ī multa patiētia. Vt. Le. iij. S noſtrū patet ad vos o co rinthij: cor noſtrū dilatatū ē. Nō anguſtiamini ī nobis: an guſtiamini aūt ī viſceribus vr̄is. Eādē aūt habētes remuneratio nē. Tanqͣꝫ filijs dico: dilatamini ⁊ vos. Nolite iugū ducere cū infi delibꝰ. Que enī participatio iu ſticie cū iniꝗtate. aut q̄ ſocietas lucis ad tenebras? Que aūt ꝯuē tio xp̄i ad belial; Aut q̄ pars fide lis cū īfideli? Qui aūt ꝯſenſus te plo dei cū idolis. Vos enī eſtis tē plū dei viui. ℟. In ieiunio ⁊ fletu orabāt ſacerdoteſ dicētes. Par ce dn̄e parce ppl̓o tuo: ⁊ ne des ho reditatē tuā ī ꝑditionē. ꝟ. Inter veſtibulū ⁊ altare plorabāt ſacer dotes dicentes. Parce. In. ijº. noct̉. an̄t. Bonorum cum rel̓. ꝟ. ꝯcapulis ſuis obumbrabit tibi. ℟. Et ſub pēnis eiꝰ ſꝑabis. Ser ꝯ ſcī auguſtini ep̄i. L. iij. Ancte quadragenme ratio nē cuiꝰ hodie initiū celebramꝰ fre .2xi quēter edidimus: ⁊ cur tantorū dieruꝫ numero ieiunemꝰ: ſepe do cuimus. Diximꝰ enī ꝙ dn̄s ieſus xp̄s hūc eūdē numerū ieiunij cō ſecrauit: ⁊ ꝯtinuatis diebꝰ nocti buſqꝫ nō capiēs cibū: vnum ieiu nij corpus effecerit: hoc eſt: lꝫ diei ordo noctis īterumperet̉ aduētu: nō tn̄ īterruptꝰ ē ordo ieiunij. ℟. Emēdeniꝰ ī meliꝰ que ignorāter peccauimꝰ: ne ſubito precccupati Iliut die mortis q̄ramꝰ ſpatiū peniten tie ⁊ īuenire nō poſſimꝰ. Attende ſunta pru vinupiuna O dn̄e ⁊ miẜere qꝛ peccauimus tibi Adiuua nos deꝰ ſalutaris no Iii Liniuſi ptis ſi ꝟ. Iintumiqua dtrbol ſter: ⁊ ꝓpter honorē nominis tui dn̄e libera nos. Attēde. Lcō. v. Iilid t rpciia Nde erāt apud eū plura yimitiiūſaq leb ⁊ in dem tēpoꝝ curricula: ſꝫ ab uirilta Gud ſtinētie dies vna. Oſtendēs no bis ita nos hūc numerū ītegrum debere ieiunare: vt qꝛ totā qͣdra in ſūc geſimā cōplecti nō poſſumꝰ: ſopi iiuuii ijſia to vno ieiunio vl̓ ſolido: quotidia itulrubi. nis eandē ſine ītermiſſione ieiu dlilidi. nijs celebremꝰ. Vt ſi ꝗſqͣꝫ vnā di em̄ abſtinēdo p̄termiſerit: totam qͣdrageſimā violauerit: ⁊ ꝓpter modici tꝑis cibū magni fructuꝫ laboris amiſerit.? Sꝫ dicit aliꝗs: Quadrageſime aliquotiēs acce pimꝰ rationē: ⁊ eā ꝯſecratā a do mino audiuimꝰ frequēter: ſꝫ cui eadē qͣdrageſima qͣdragīta ⁊ du os dies habeat: audire geſtimꝰ Derelīquat impius viā ſuā ⁊ vi iniquus cogitatiōes ſuas ⁊ re uertat̉ ad dn̄m ⁊ miẜebit̉ eiꝰ. Q benignus ⁊ miẜicors ē ⁊ p̄ſtabi priniꝰ Nō vult dn̄s morteꝫ peccatoris ſꝫ vt ꝯuertat̉ ⁊ viuat. Qꝛ. L. vjͣ. Egimus ī veteri teſtamēto: cū ſactus moyſes filios iſra el de iugo egyptie captiuitatꝭ erue ret: vt ī terrā eos repromiſſionis induceret: qͣdraginta ⁊ duoꝝ die rū eū ad memoratā terrā maſio nibꝰ ꝑueniſſe. Tātoqꝫ illū tēporū numero potitū eē ꝓmiſſis: qͣꝫto ⁊ nobis promiſſis a ſaluatore per frui gratulamur. Eodē inqͣꝫ nu mero moyſes ꝑ māſiones perue nit ad requiē: quo ⁊ nos ꝑ ieiunia ꝓperamus ad celū. ℟. Paradiſi portas aꝑuit nobis ieiunij tēpus ſuſcipiamꝰ illud orātes ⁊ dep̄can tes. Vt in die reſurrectiōis cum dn̄o gliemur. ꝟ. In oībꝰ exhibea mus noſmetip̄os ſicut dei mīſtros ī multa patiētia. Vt. In. iij. noc̄. an̄t. Nō ſūt loq̄le. cū rel̓. ꝟ. Scu to circūdabit te v̓itas eiꝰ. ℟. Nō timeb̓is a tīore nocturno. Scd̓ꝫ N illo tꝑe: Ductus mattheū. ē ieſus ī deſertū a ſpū vt tēta ret̉a diabolo. Et cū ieiunaſſet qͣ draginta diebꝰ ⁊ qͣdragīta nocti bus: poſtea efurijt: ⁊ rel. Homel̓. ſancti gregorij pape. L. vij. ☞Ubitari a quibuſdā ſoletr a quo ſpū ſit ieſus ductꝰ ī deſertū: ꝓ pter hoc qd̓ ſubdit̉: Aſſūpſit eum diabolus ī ſcām ciuitatē. Et rui Iiudire gti ſū: Aſſūpſit eū ī mōtē excelſū val ꝯueniēter accipit̉: vt a ſcō ſpū in deſertū ductꝰ credat̉: vt illuc eum yſiullaē lis ſuper malicia dn̄s deus nr̄. ꝟ. tādū ſpūs malignꝰ īueniret. Sed ecce cū dicit̉: deꝰ hō vel ī eccelſum montē: vel īciuitatē ſanctā aſſū ptus a diabolo: mēs refugit: hu mane hoc audire aures expaue ſcūt eū tn̄ nō eē īcredibilia iſta co gnoſcimꝰ: ſi ī illo ⁊ alia facta pen ſamus. ℟. Scindite corda vr̄a ⁊ nō veſtimēta vr̄a ⁊ conuertimini ad dn̄m deū. Qꝛ benignꝰ ⁊ miſeri cors ē. ꝟ. Derelinqͣt̉ impiꝰ viā ſu ani ⁊ vir iniquꝰ cogitatiōeꝫ ſuaſ ⁊ reūtat̉ ad dn̄ꝫ ⁊ miẜebit̉ eiꝰ. Qꝛ. Erte iniquoꝝ oīum L. viij diabolus caput ē: ⁊ huiꝰ ca pitis ſūt mēbra oēs iniꝗ. An nō diaboli mēbrū fuit pilatꝰ; An nō diaboli mēbra iudei xp̄m pſequē tes ⁊ milites crucifigētes fuerūt? Quid ergo mirū ſi ab illo ſe ꝑmi ſit ī montē duci ⁊ tētari: ꝗ ꝑtulit ſe etiaꝫ a mēbris illius crucifigi; Nō ē ergo īdignū redēptori nr̄o ꝙ tētari voluit ꝗ venerat occidi. Iuſtū ꝗppe erat vt ſic tētationes nr̄as ſuis tētatiōibꝰ vinceret: ſic̄ mortē nr̄aꝫ venerat ſua morte ſu perare. ℟. Frāge eſuriēti paneꝫ tuū ⁊ egenos vagoſqꝫ īduc in do mū tuā. Tūc erūpet qͣſi nane lu mē tuū ⁊ anteibit faciē tuā iuſti cia tua. ꝟ. Cū videris nudū oꝑi eū ⁊ carnē tuā ne deſpexerꝭ. Tūc. Ed ſciēdū nob̓ ē ꝙ tē. ix. S tatio tribꝰ modis agit̉: ſug geſtione: delectatiōe ⁊ ꝯſenſu. Et de. Sꝫ vere ⁊ abſqꝫ vlla q̄ſtionēʰ nos cū tētamur plerūqꝫ ī delecta tiōeꝫ aut ī ꝯſēſū labimur qꝛ de car nis pctō ꝓpagati: ī nobiſip̄iſ etiā ſpūs ſuus duceret vbi hūc ad tē gerimꝰ vn̄ certamina toleremus. .106. Deus v̓o ꝗ ad ſuſceptionem car nis ſine peccato venerat nil ꝯtra dictionis ī ſemetipſo tolerabat. Tētari ergo ꝑ ſuggeſtionē potu it: ſꝫ eiꝰ mētē peccati delectatio nō momordit: atqꝫ ideo oīs illa tēta tio diabolica foris nō intus fuit. Angelis ſuis mandauit de te vt cuſtodiāt te in oībꝰ vijs tuis. In manibꝰ portabunt te ne vnꝙͣꝫ offendas ad lapidē pedū tuū. ꝟ. Suꝑ aſpidē ⁊ baſiliſcū ambula. bis ⁊ cōculcabis leonem ⁊ draco nē. In ma. Dictū ſꝰ. nō cantat̉: hebdomadā. ℟. Abſcondite ele nioſynā in ſinu pauperum: ⁊ ipſa orat ꝓ vobis ad dn̄m. Quia ſicut aqua extinguit ignē: ita elemoſi na extinguit peccatū. ꝟ. Date ele moſynā ⁊ ecce oīa mūda ſunt vo bis. Quia. Ad lau. ant. Cor miu dū crea in me deus: ⁊ ſpūm rectū īnoua in viſceribꝰ meis. An̄t. O dn̄e ſaluū me fac:o dn̄e bene ꝓſpe rare. An̄t. Sic benedicā te ī vi ta mea dn̄e: ⁊ in noīe tuo leuabo manꝰ meas. An̄t. In ſpū humi litatis ⁊ in animo ꝯtrito ſuſcipia mur dn̄e a te ⁊ ſic fiat ſacrificium noſtrū vt a te ſuſcipiatur hodie ⁊ placeat tibi dn̄e deus. An̄t. Lau date deum celi celoꝝ ⁊ aque oēs. Capͥ. Fr̄es: Hortamur. Hy. Iā xp̄s ſol. ꝟ. Angelis ſuis. ℟. Vt cuſtodi āt. Ad bn̄. an̄t. Ductꝰ eſt ieſus in deſertū a ſpū vt tētaret̉ a diabolo: ⁊ cū iciunaſſet qͣdragīta diebꝰ ⁊ qͣdragīta noctibꝰ: poſtea eſurijt. Ad. j. an̄t. Ieſus aūt cum iciunaſſet. xl. dieb ⁊.xl. noctibus cam de paſſione excepto hymnoIn hxe re poſt ea eſurijt. Ad. iij. aūt. Tunc aſſūpſit eū diabolus ī ſanctā ciui tatē ⁊ ſtatuit eū ſupra pinnaculū tēpli ⁊ dixit ei: ſi filius dei es mit te te deorſū. Capͥ. vt. sͣ. ī vsͣ. ℟. br̄. inuop Ipſe liberauit me: De laqueo ve muimmit poꝰ nātiū. ꝟ. Et a v̓bo aſꝑo. ꝟ. Sca iniden le. pulis ſuis. Ad. vj. ant. Nō in ſo lo pane viuit homo: ſꝫ ī omni ver bo quod ꝓcedit de ore dei. Capͥ Cce nūc tp̄s acceptabile ec Ace nūc dies ſalutis: nemini dātes vllā offenſionē vt nō vitu iamtlitꝰtī quintē Iitmitana ſnrit. j peret̉ miniſteriū noſtrū. ℟. Sca Iitiiū tin rrſgrue pulis ſuis obūbrabit tibi. ꝟ. Et ſub pēnis eius ſꝑabis. ꝟ. Scuto uliuiticu mnū D circū. Ad. ix. an̄t. Dn̄m deū tuuꝫ ininiualuant cccdui̓ adorabis ⁊ illi ſoli ſeruies. Capͥ rilrtuijtulia nte mēe T caſtigati ⁊ nō mortifica iipualuis qa ti: qͣſi triſtes ſemꝑ aūt gau dētes: ſicut egētes multos aut lo cupletātes: tanqͣꝫ nihil habētes ⁊ oīa poſſidētes. ℟. Scuto circū iſ dabit te: Veritas eiꝰ. ꝟ. Non ti mebis a timore nocturno. ꝟ. An gelis ſuis deꝰ mādauit de te. Ad iluatilu iluciui ſi ysͣ. an̄t. Dixit dn̄s. cū rel̓. de p̓s. Capͥ. vt. sͣ. in pͥmis vsͣ. Hy. Au Iillib ſſa. res ad nr̄as. ꝟ. Angelis ſuis de mādauit de te. ℟º. Vt cuſtodiant uiuum. te in oībꝰ vijs tuis. Ad. M. ant. Ecce nunc tēpꝰ acceptabile: ecce nūc dies ſalutiſ: ī his ergo diebꝰ exhibeamꝰ noſmetipſos ſic̄ dei mi niſtros in multa patiētia: in ieiu nijs: in vigilijs: ⁊ in charitate nō ficta. Or̄o vt. sͣ. Hym. ꝟ. ⁊ ℟ia br̄. ſupradicto modo dicunt̉ tam in dn̄icis qͣꝫ in ferijs vſqꝫ ad dn̄i Aures ad noſtras. ꝙ tm̄ dicit̉ in vsͣ. dn̄ice. Fcr̄. ij. ꝟ. Ipſe libera uit me de laqueo venātiū. ſꝰ. Et a verbo aſpero. Scd̓m mattheuꝫ N illo tꝑe: Dixit ieſus diſci pulis ſuis. Cū venerit filiꝰ ho minis ī maieſtate ſua ⁊ oēs ange li eiꝰ cū eo: tūc ſedebit ſuꝑ ſedem maieſtatis ſue ⁊ ꝯgregabunt̉ an te cū oēs gentes: ⁊ rel̓. Homelia ſancti auguſtini ep̄i. Le. j. Am aūt venerit filiꝰ hoīs in maieſtate ſua: ⁊ oēs angeli eiꝰ cū eo: tūc ſedebit in ſede maieſtatis ſue: ⁊ ꝯgregabunt̉ an̄ eū oēs gen tes ⁊ ſeparabit eos ab īuicē: ſicut paſtor ſegregat oues ab hedis: ⁊ ſtatuet ꝗdē oues a dextriſ: hedos aūt a ſiniſtris. Tūc dicet his ꝗ a dextris eiꝰ erunt: Venite bn̄dicti pr̄is mei: ꝑcipite regnū qd̓ vobis paratū ē ab origine mūdi. Vbi lu mē indeficiēs: vbi gaudiū ſempi ternū: vbi vita ꝑhennis ⁊ īmorta lis ⁊ leticia ſēpiterna cū angelis ⁊ apl̓is: vbi lux lucis ⁊ fons lumi nis: vbi ciuitas ſanctorū hierl̓m celeſtis: vbi ꝯuentus martyruꝫ: ⁊ patriarchaꝝ cū yſaac abrahā ⁊ iacob ⁊ ſanctoꝝ oīum. Lcō. ij. Ubi dolor nullus: nec triſticia poſt gaudiū: vbi nox effugiet ⁊ ſe nectꝰ nō apparebit: vbi charitas inexplebilis: vbi pax indiuidua: vbi aſſiſtūt angeli ⁊ vniuerſe po teſtates: vbi māna ideſt cibꝰ cele ſtis ⁊ vita angelica. Et vt īfinita ī breui cōprehēdā: vbi oīs dolor ⁊ oē malū nō videbit̉: ⁊ oē bonuꝫ nō deeſſe vnqͣꝫ pōt. Tunc iuſti ad hec reſpōdebūt dicētes: Dn̄e cur tantā ⁊ talē gl̓iam nobis p̄para ſti; Tunc ⁊ ipſe eis rn̄debit. Pro miẜicordia vr̄a ⁊ fide: ꝓ hilarita te ⁊ patiētia: pro lōganimitate ⁊ māſuetudīe: ꝓ vitate ⁊ iuſticia. Pro ꝯtinētia ⁊ humilita/ L. iij. te: ꝓ hoſpitalitate ⁊ affabilitate: pro gaudio ad ꝑegrinos ⁊ igno tos: ꝓ iuſticia ⁊ ſcītate: ꝓ triſticia vr̄a ī malo ꝓximi: ꝓ leticia vr̄a ī bonis eiꝰ: ꝓ gaudio veſtro in his qui nec ẜmonē ocioſū de ore ſuo ꝓ ferūt: ꝓ timore dei in his qui nec trāſgrediunt̉ pactū iota vnū nec vnū apicē de lege dn̄i: ꝓ eo ꝙ nō accepiſtis munera ſuꝑ īnocentē: nec mēdaciū ꝓ vitate: ꝓ eo ꝙ vi tiū cordis vr̄i necnō corporis ſuc cidiſtis: ⁊ ꝓ nihilo ſeculū ſpreui ſtis. Et nō tm̄ diabolo renuncia ſtis ⁊ oꝑibꝰ eiꝰ: ⁊ ſeculo huic ne quā ⁊ popis eiꝰ: ſꝫ ⁊ voſmetipſos abnegaſtis: ⁊ tuliſtis crucē meā ⁊ ſecuti eſtis me. Ad laudes p̄s. Miẜere. cū rel̓. de p̓s. Cap̄. Lama ne ceſſes: qͣſi tuba ex alta vocē tuā ⁊ annūcia populo meo ſcelera eoruꝫ ⁊ domui iacob pctā eoꝝ. Ad bn̄. an̄t. Venite bn̄ dicti pr̄is mei percipite regnū qd̓ vobis paratū ē ab origine mūdi. Onuerte nos deꝰ ſalu Or̄o. UAtaris nr̄: ⁊ vt nob̓ ieiuniū qͣ drageſimale ꝓficiat mētes nr̄as celeſtibꝰ īſtrue diſciplinis. Per. Ad abſolutioneꝫ capituli. Uerite dn̄m dū īueniri pōt inuocate eū dū ꝓpe ē. Et dicitur vſqꝫ ad dn̄icaꝫ de paſſione ī feria .107. libus diebꝰ. Ad pͥma an̄t. Uiuo ego dicit dn̄s nolo mortē peccato ris: ſꝫ vt magis ꝯuertt̉ ⁊ a viuat. ap. Pacē ⁊ v̓itatē. ci. iij. ant. Aduenerūt nob̓ dies pnīe ad re dimēda pctā: ad ſaluādas aīas. Onuertimini ad me ī Cap. toto corde vr̄o: in ieiunio ⁊ fletu ⁊ plāctu: ⁊ ſcindite corda ve ſtra ⁊ nō peſtimēta vr̄a ait dn̄s oī .vj. ant. Cōmēdemus potēs. noſmetip̄os ī multa patiētia: ī ie iunijs multis per arma iuſticie. Erelinquat impius Sab. viā ſuā: ⁊ vir iniquus co gitatiōes ſuas: ⁊ reuertat̉ ad dn̄ꝫ ⁊ miẜebit̉ eiꝰ: ⁊ ad deuꝫ nr̄m: qm̄ multꝰ ē ad ignoſcēdum. i. lx. Per arma iuſticie virtutis arit. dei commendemus noſmetipſos in multa patientia. Capim. I Rāge eſurienti panē tuū: ⁊ egenos vagoſqꝫ īduc ī domū tuā: cū videris nudū operi eū ⁊ carnē tuā ne deſpexeris. Id vs. ant. In clinauit. cum rel̓. de pͥs. Cap. Nter veſtibulū ⁊ altare plo rabāt ſacerdotes miniſtri dn̄i di cētes: parce dn̄e parce ppl̓o tuo: ⁊ ne des hereditatē tuam ī oppro briū vt dn̄ent̉ eis natiōes. Hym. Audi beni. ꝟ. Angelis ſuis. Ad .anit̓. Qd̓ vni ex minimis me is ſeciſtis mihi feciſtis dicit dn̄s. Bſolue q̄s dn̄e nr̄oꝝ Oro. a. vincula peccatoꝝ: ⁊ ꝗcꝗd ꝓ eis meremur: ꝓpitiatꝰ exclude Per. Cap. ſup. cripta ⁊ ar mnūtanl̓ ī ſerialibꝰ diebus vſ dn̄ica̓ de paſſiōs Fer̄. iij. ꝟ. 2i pulis ſuis. Secūdū mattheum. Iip mn N illo tꝑe: Cū intraſſet ieſus hieroſolymā cōmota eſt vni uerſa ciuitas dicēs. Quis ē hic: ⁊ rel̓. Iom ci augu. ep̄i. Le. j. T venit hieroſolymā ⁊ cum yuilin ptō ītroiſſet in tēplū: cepit cijce̓ vēdētes ⁊ emētes de tēplo ⁊ men ſas nūmularioꝝ ⁊ cathedras vē Iiliubū biribi ru dētiū colūbas euertit. Qd̓ male dicēdo ficū īfructuoſā ꝑ figuram jliutiua fecit dn̄s: hoc idē mox aꝑtiꝰ oſten iinimculixit is. dit: eijciens improbos de templo. ilirutantitai Neqꝫ enī aliꝗd peccauerat arbor qͥ eſuriēte dn̄o poma non habuit iiAntidr uꝫ ſtalia ii. i1 quoꝝ necdū tp̄ſ aduenerat: ſꝫ pec iallicclli yſimūui ip̄ tꝝe cauere ſacerdotes ꝗ in domo dn̄i Iluentoliua ſecularia negocia gerebāt: ⁊ fru ctū pietatiſ quē debuerāt quēqꝫ ī eis dn̄s eſuriebat ferre recuſabā A refecit dn̄s arborē maler L. ij. dictā vt hoīes hoc vidētes ſiue au uitia ſuun dientes: multomagis ſe ītellige pici lin rēt diuino ꝯdēnādos eē iudicio: niuiit ſi abſqꝫ operum fructu de plauſu ilipuitimū. tm̄ ſibi religioſi ſermonis velut de iptipum ſonitu ⁊ blandimēto viridātium folioꝝ gl̓īarent̉. Verū qꝛ nō ītelle xerūt: ꝯſeq̄nter ī eos diſtrictioneꝫ merite vltiōis exercuit. Eiecitqꝫ cōmercia reꝝ humanaꝝ de tēplo ī quo diuinas res tm̄ agi: hoſtias ⁊ oblatiōes deo offerri: v̓bū dei le gi: audiri ⁊ decātari p̄ceptū erat. Et ꝗdē credēdū ē ꝙ ea Le. iij. tm̄ vēdi ⁊ em̄i reppererat ī domo q̄ ad miniſteriū tēpli eiuſdem ne ceſſaria erāt. Iuxta hoc qd̓ alias factū legimꝰ cū idē tēplū īgredi ens īuenit ī eo emētes ⁊ vēdētes mirū oīa nō niſi vt offerrent̉: ī do mo dn̄i vēdebant̉: eoſqꝫ ꝗ de lon ge venerāt ab īdigenis cōparare credēdū ē. Si ergo dn̄s nec ea vo lebat ī tēplū īferri: videlicet pro pter ſtudiū auaritie ſiue fraudis qd̓ ꝓpriū ſolet eē negociātiū faci nus: qͣꝫta putas aīaduerſione pu niret ſi īueniret aliquos ibi rifui vel vaniloquio vacātes: aut alio Ad bn. cuilibet vitio mācipatos: ant. Intrauit ieſus in tēplū dei ⁊ eijciebat oēs vēdētes ⁊ emētes ⁊ mēſas nūmularioꝝ ⁊ cathedras vēdētiū columbas euertit. Oro. Eſpice dn̄e familiā tuā ⁊ j Lſta: vt apud te mēs nr̄a tuo deſiderio fulgeat q̄ ſe carnis ma ceratiōe caſtigat. Per. Ad. M. ant. Scriptuꝫ ē enī qꝛ domꝰ mea domꝰ or̄onis ē cūctis gētibꝰ: vos aūt feciſtis illā ſpelūcā latronū: ⁊ erat quotidie docēs ī tēplo. Oro Scēdāt ad te dn̄e p̄ces nr̄e: fI ⁊ ab ecclīa tua cūctā repel le neꝗtiā. Per. Fer. iiij. ꝟ. Scu to circūdabit te. ꝟ. ſupͣdicti reca pitulant̉ ī tribꝰ ſeq̄ntibus diebus ordine ſuo. Secūdum mattheuꝫ. N illo tꝑe: Acceſſerūt ad ieſū ſcribe ⁊ phariſei dicētes. Ma giſter volumꝰ a te ſignū videre: ⁊ rel̓. Honiel. ſcī augu. ep̄i. Lec̄. jͣ. A que de ſcō euāgelio recita Ota ſūt fr̄es mei: ſi ꝑ oīa per tractare cupiamꝰ: vix tēpus ſuſ ficit ſingulis: qͣꝫto magis ergo nō ſufficit oībꝰ. Ionā ꝓphetā ꝗ deie ctus in mari belue marine vtero ques ⁊ boues ⁊ colūbas. Que ni exceptus ē: ⁊ die tertio viuꝰ euo mitur: figuram geſſiſſe ſaluatoris ꝗ paſſus ē: ⁊ die tertia reſurrexit ipſe ſaluator oſtendit. 10. ij. .ccuſatꝰ ē ppl̓s iudeoꝝ in cōꝑa ratiōe niniuitarum: qm̄ niniuite ad quos miſſus ē redarguēdo io nas ꝓpheta agēdo penitentiā irā dei placauerūt ⁊ miẜicordiā me ruerūt. Ecce inquit pluſqͣꝫ ionas hic: volens intelligi ſeip̄m dn̄s ie ſus. Audierūt illi ſeruū ⁊ vias ſu as correxerūt: audierunt iſti dn̄ꝫ ꝯtēpſerūt ⁊ inſuper occiderunt. kegina auſtri exurget co. iij. inꝗt ī iudicio cū generatiōe hac: ⁊ ꝯdēnabit eam. Venit enim a fi nibus terre ſapiētiam ſalomonis audire. Et ecce pluſqͣꝫ ſalomon hic. Non fuit miagnum xp̄o plus eē qͣꝫ ionas: plus eſſe qͣꝫ ſalomō. Iſte ē dominus: illi ſerui erant. Sed tamen quales ſunt qui p̄ſen tem dominum cōtempſerūt: quā do alienigene ſeruos eius audie bn̄. ant. Generatio hec runt. praua ⁊ peruerſa ſignum querit ⁊ ſignum non dabitur ei niſi ſignū Iione prophete. F Reces noſtras queſumꝰ do mine clementer exaudi: ⁊ contra cuncta nobis aduerſantia dexte rā tue maieſtatis extende. Per. Ad magt. ant. Sicut fuit ionas in ventre ceti tribus diebus ⁊ tri bus noctibꝰ: ita erit filius homi nis ī corde terre. Entes nr̄as q̄s dn̄e lumine tue claritatis illuſtra vt vide̓ poſ ſimus q̄ agēda ſunt: ⁊ q̄ recta ſūt .108. agere valeamus. Per. Feria. v. N illo tꝑe: Scd̓m matthen. Egreſſus ieſus ſeceſſit in par tes tyri ⁊ ſidonis: ⁊ rel̓. Homel̓. Rēs dicet origenis. Lcō. jͣ. CLaliꝗs ex vobis feci peccata multa ⁊ magna. Et ꝗs ex nobis eſt ꝗ non peccet; Tu dicis: erraui ſuꝑ oēs hoīes. Sufficit tibi ī ſacri ficio iſta ꝯfeſſio. Dic tu pͥor iniꝗ tates tuas vt iuſtificeris. Cogno ſce te qm̄ peccator es: habeas tri ſticiā cū ꝯuerteris. Eſto meſtꝰ et noli deſꝑare: ſꝫ ⁊ lachrymas co punctꝰ effūde. Nunꝗd aliud ali ꝗd fuit ī meretrice qͣꝫ lachryma rū effuſio? Et ex hac ꝓfuſione in uenit p̄ſidiū: ⁊ accepta fiducia ac ceſſit ad fontē miẜicordie dn̄m ie ſū. ℟. Tribularer ſi neſcirē miẜi cordias tuas dn̄e: tu dixiſti nolo mortē pctōris: ſꝫ vt ꝯuertat̉ ⁊ vi uat. Qui chananeā ⁊ publicanū vocaſti ad penitētiā. ꝟ. Secūdū multitudinē doloꝝ meoꝝ ī corde meo cōſolationes tue letificaue Vrūt aīam meā. Qui. Le. ij. MEd venianiꝰ ad cauſā. Quid ergo ē o euāgeliſta? Et īde tranſi ens dn̄s venit ī partes tyri ⁊ ſido nis: ⁊ ecceml̓ier chananea. Mi ra res o euāgeliſta. Et ecce ml̓ier caput peccati: arma diaboli: ex pulſio paradiſi: delicti mr̄: corru ptio legis antique. Et ecce ml̓ier veniebat ad dn̄m ieſū. Mlīer alie nigena de gētibꝰ nouella planta tio. Mirū negociū. Iudei fugiūt chananea ſequit̉: domeſtici de reli quūt: alienigena adheret: iūgere ac proximare cupit. Lectio. iij. Ecce mulier de finibꝰ illis egreſ ſa clamabat dicēs: Miẜere mei dn̄e fili dauid. Mulier hec euan geliſta efficit̉. Probauit enī diui ni ꝯſilij ſacramētū qn̄ ⁊ diuinam virtuteꝫ obſecrat: ⁊ carnis natu rā ꝯfitet̉ dicēs: Miẜere mei dn̄e fili dauid. Cōſidera pulchrā mu lieris mentē: vide ꝗd dicat: Nō eſt bonuꝫ inꝗt in actibꝰ meis: nō mihi de cōuerſatione iuſticia: ad miſericordiam tuam confugio: vbi non deſit cum requiritur lo cus ſaluandi. Ad bn̄. an̄t. Egreſ ſus ieſus ſeceſſit in partes tyri et ſidonis ⁊ ecce mulier chananea a finibꝰ illis egreſſa clamabat di cēs: miẜere mei fili danid. Or̄o Euotionē populi tui queſu mus dn̄e benignus intēde: vt qui per abſtinētiam maceran tur in corpore: per fructū boni ope ris reficiant̉ in mentē. Per. Ac M. ant. O mulier magna eſt fi des tua fiat tibi ſicut petiſti. Oro. A qͣs dn̄e populis xp̄ianis ⁊ q̄ ꝓfitent̉ agnoſcere ⁊ ce leſte munus diligere qd̓ frequen tāt. Per. Feria. vj. Scd̓ꝫ ioānē. N illo tempore: Erat dies fe Aſtus iudeoꝝ: ⁊ aſcendit ieſus hieroſolymam: ⁊ rel̓. Homelia ſancti auguſtini epiſcopi. Lcō. j. Irum non eſſe debet a deo AAactum miraculum. Mirū enim eēt ſi homo feciſſet. Magis autē gaudere qͣꝫ mirari debemꝰ: quia dn̄s noſter ⁊ ſaluator ieſus xp̄s homo factus ē: qͣꝫ ꝙ diuina miracula miracula inter homīes deuſ fecit. Plus eſt enī ad ſalutē nr̄am ꝙ factus eſt homo ꝓpter homīes: qͣꝫ qd̓ fecit deus inter hoīes. Et plus eſt ꝙ ſanauit vitia animarum no ſtrarum: qͣꝫ ꝙ ſanauit languores corporum moriturorū. Sectio. ij. D ed qꝛ ip̄a aīa nō eū nouerat a quo ſanāda erat: ⁊ oculos habēs in carne vnde facta corporalia vi deret nondū habebat ſanos ī cor de vnde deū latēteꝫ conoſceret: fecit qd̓ videri poterat vt ſanaret vn̄ videri nō poterat. Ingreſſus eſt locū vbi iacebat magna multi tudo languentiū: cecoꝝ: claudoꝝ aridoꝝ. Et cū eſſet medicus aīaꝝ ⁊ corporum: ⁊ qui veniſſet ſaluare oēs aīas crediturorū de illis lan guētibus vnū elegit quē ſanaret: vt vnitateꝫ ſignificaret. Lco. iij. Si mediocri corde ⁊ qͣſi huma no captu ⁊ ingenio ꝯſideremꝰ fa cientē: ⁊ qd̓ ad ptātem ꝑtinet: nō magnū aliꝗd perfecit: ⁊ qͥ ad beni gnitatē parū fecit. Tot iacebāt et vnus curatꝰ eſt: cū poſſet vno ver bo oēs erigere. Quid ergo intelli gendū eſt: niſi qꝛ ptās illa ⁊ boni tas illa magis agebat ꝙ aīe in fa ctis eius pro ſalute eterna ītellige rēt: qͣꝫ ꝙ pro tꝑali ſalute corpora mererent̉. Corpoꝝ enī ſalus q̄ ve ra expectatur a dn̄o: erit in fine in reſurrectiōe mortuorum. Ad bn̄. um iun dſſe ant. Angelus dn̄i deſcendebat de celo: mouebat̉ aqͣ ⁊ ſanabat̉ vnꝰ Sto dn̄e ꝓpitiꝰ plebi Or̄o. Atue: ⁊ quā tibi facis eſſe de uotā: benigno refoue miſeratꝰ au xilio. Per. Ad. M. an̄t. Qui me ſanum fecit ille mihi p̄cepit: tolle grabatū tuum ⁊ ambula in pace. Xaudi nos miſeri/ Oratio. cors deus: ⁊ mentibus nr̄is gratie tue lumen oſtende. Per. abbato. Secūdum mattheuꝫ. N illo tꝑe: Aſſūpſit ieſus pe trū ⁊ iacobū ⁊ ioannē fr̄eꝫ eiꝰ ⁊ duxit illos in mōtē excelſū ſcor ſū: ⁊ rel̓. Homel̓. ſci leonis pape. Uāgelica lectio dile Le. jͣ. ctiſſimi q̄ ꝑͤ aures corporis iteriorē mentiū nr̄aꝝ pulſauit au ditu: ad magni ſacr̄i nos intelligē tiā vocat: quā inſpirāte gr̄a dei fa ciliꝰ aſſequemur: ſi ꝯſiderationeꝫ nr̄am ad ea que paulo ſuperiꝰ ſūt narrata referamꝰ. Saluator enī humani generis deus xp̄s ꝯdens eā fidē q̄ ip̄ios ad iuſticiā: ⁊ mor tuos reuocat ad vitā: ad hoc diſci pulos ſuos doctrine monitis ⁊ ope rū miraclis ībuebat vt idē ⁊ vni genitꝰ dei ⁊ filiꝰ hoīſ crederet̉. L ij. Nā vnū hoꝝ ſine alio nō ꝓderat ad ſalutē. Et equalis erat ꝑiculi dn̄ꝫ ieſū xp̄ꝫ aut deū tm̄ modo ſine hoīe aut ſine deo ſolū hoīem credi diſſe: cū vtrūqꝫ eſſet pariter ꝯfitē dū. Quia ſicut deo vera humani tas: ita homini inerat vera diuini tas. Ad ꝯfirmandū ergo huiꝰ fi dei ſalubritatē īterrogauerat di ſcipulos ſuos dn̄s: inter diuerſas alioruꝫ opiniones quid ipſi de eo crederēt ꝗd ve ſentirēt. Ccō. iij. Ubi apl̓s petrus per reuelationē ſūmi pr̄is corporea ſuperās ⁊ hu mana trāſcēdēs vidit oculis mē .109. tis filiū dei viui: ⁊ ꝯfeſſus eſt gl̓iaꝫ deitatis: qꝛ nō ad ſolā reſpexit ſub ſtātiā carnis ⁊ ſāguinis: tantūqꝫ ī hac fidei ſublimitate cōplacuit vt btītudinis felicitate dotatꝰ ſa crā īuiolabiliſ petre acciꝑet ſūmi tatē: ſupra quā fūdata eccl̓īa por tis inferni ⁊ mortis legibꝰ pͥuale ret. Nec in ſoluēdis aut ligādis quorūcūqꝫ cauſis aliud ratū eſſet īceliſ qͣꝫ qd̓ petri ſediſſet arbitrio. Ad bn̄. ant. Aſſumpſit ieſus diſci pulos ſuos ⁊ aſcēdit in montē et trāſfiguratus eſt ante eos. Or̄o Opulū tuū qͦs dn̄e ꝓpitiꝰ re ſpice: atqꝫ ab eo flagella tue iracūdie clement̓ autē. Per. Ad Ratres: Rogam vsͣ. cap̓. vos ⁊ obſecramus in dn̄o ie ſu vt quēadmodū accepiſtiſ a no bis quō vos oporteat ambulare ⁊ placere deo: ſic ⁊ ambuletis vt abūdetꝭ magis. Ad. M. ant. Ui ſionē quā vidiſtij nemi dixerit do nec a mortuis reſurgat filiꝰ hoīs. Eus qui cōſpicis oī Or̄o nos virtute deſtitui: īteriꝰ exteriuſqꝫ cuſtodi: vt ab oībꝰ ad uerſitatibꝰ muniamur in corpore ⁊ a prauis cogitationibus mūdo mur in mēte. Per. Dn̄ica. ij. in xlª. ad matutꝭ. iuitꝭ. Non repellet dn̄s plebeꝫ ſuam. Quia in manu eius ſunt oēs fines terre. Leo. jͣ. Enuit aūt yſaac ⁊ caligaue rūt oculi eiꝰ ⁊ videre nō pote rat. Vocauitqꝫ eſau filiuꝫ ſuū ma iorē: ⁊ dixit ei. Fili mi. Qui rn̄dit adſū. Cui pr̄: Uides inꝗt ꝙ ſenue ri ⁊ ignorē diē mortꝭ mee. Sume Iul arma tua: pharetrā ⁊ arcū ⁊ egre dere foras. Cūqꝫ venatū aliꝗd ap prehēderis fac mihi īde pulmen tu ſicut velleme noſti: ⁊ affer vt co medā ⁊ bn̄dicat tibi aīa mea an te qͣꝫ moriar. ℟. Tolle arma tua pharetrā ⁊ arcū ⁊ affer de vena tiōe tua vt comedā. Et bn̄dicatti bi aīa mea. ꝟ. Cunqꝫ venatu ali quid attuleris fac̓ mihi inde pul mentum vt comedā. Et. Lcō. ij. Uod cū audiſſet rebecca ⁊ il le abijſſet in agrū vt iuſſio nem pr̄is īpleret: dixit filio ſuo ia cob. Audiui pr̄em tuū loquētē cū eſau fr̄e tuo ⁊ dicētē ei. Affer mi hi de venatione tua: ⁊ ſac cibo vt comiedaꝫ: ⁊ bn̄dicā tibi corā dn̄o antēqͣꝫ moriar. Nunc ergo fili mi acquieſce ꝯſilijs meiſ: ⁊ ꝑgēs ad grege affer mihi duos hedos opti mos vt faciā ex eis eſcas prituo ꝗbꝰ libēter veſcit̉: qͣs cū ītuleris ⁊ comederit: bn̄dicat tibi pͥuſqͣꝫ mo riat̉ ℟. Ecce odor filij mei ſic̄ odor agri pleni quē bn̄dixit dn̄s creſce re te faciat deꝰ meꝰ ſic̄ harenā ma ris. Et donet tibi de rore celi bn̄di ctionē. ꝟ. Deꝰ aūt omp̄s bn̄dicat tibi atqꝫ multiplicet. Et. Le. ij fr̄ nieꝰ homo piloſuꝫ ſit ⁊ ego Ui ille rn̄dit. Noſti ꝙ clau lenis. Si attrectauerit me pr̄ me us ⁊ ſēſerit timeo ne putet ſibi vo luiſſe me illudere ⁊ īducat ſuꝑ me maledictionē pro bn̄dictiōe. Ad quē mr̄. In me ſit ait iſta maledi ctio fili mi tm̄ audi vocē meā: ⁊ ꝑ gens affer q̄ dixi. Abijt ⁊ attulit: deditqꝫ mr̄i. Parauit illa ciboſ ſi cut velle nouerat pr̄eꝫ illiꝰ: ⁊ veſti bus eſau valde bonis qͣs apud ſe habebat domi induit euꝫ: pellicu laſqꝫ hedoꝝ circūdedit manibꝰ: ⁊ colli nuda ꝓtexit. ℟. Det tibi de us de rore celi ⁊ de pinguedīe ter re abūdantiā: ẜuiāt tibi tribus ⁊ ppl̓i. Eſto dn̄s fruꝫ tuoꝝ. ꝟ. Et īcuruent̉ an̄ te filij mr̄iſ tue. Eſto. Sermo ſcī ioānis os auri. L. iiij. Ortabat rebecca geminos in vtero fr̄es an̄ ortꝰ pͥncipia bellatores Certātes filios mr̄ an̄ ſētit qͣꝫ nouit: ante patit̉ qͣꝫ videt: an̄ ſuſtinet qͣꝫ agnoſcit. Licuit fi lioꝝ bella ſentire: quos nōdū licū it generare. Certamē īter fr̄es in vtero gerit̉: bellū inter natos com mittit̉: mr̄na viſcera quātiuntur. Nec ad ortꝰ pͥncipia ꝓperat̉: ſꝫ an pͥncipia noua certamina celebrā tur. ℟. Dū exiret iacob de terra ſua: vidit gl̓iaꝫ dei ⁊ ait. Quā ter ribilis eſt locus iſte: nō eſt hic ali ud niſi domꝰ dei ⁊ porta celi. ꝟ. Ve rę dominus eſt in loco iſto: ⁊ ego neſciebam. Quam. Le. y. Ellē cauſas tāti certaminiſ noſcere: vellē iſtiꝰ pugne negocia tractare. Quid int̓ceſſerat? Quid factū fuerat? Que pugādi ratio: Que cauſa vincēdi? Quo ſpecta tore id gerit̉? Quo iudice celebra tur; Quid victori promittitur: Quid victo econtrario denegat̉: Quis certare docuerat? Quiſ pu gnare mōſtrauerat? Sꝫ notū eſt cūctis iſtoꝝ certamīe fr̄uꝫ cauſas duoꝝ exprimi ppl̓oꝝ. ℟. Si dn̄s deꝰ meus fuerit mecū in via iſta quā ego ambulo ⁊ cuſtodierit me ⁊ dederit mihi panē ad edendū ⁊ veſtimentū quo operiar ⁊ reuoca uerit me cū ſalutē: Erit mihi dus in refugiū ⁊ lapis iſte in ſignū. ꝟ. Surgens ergo mane iacob: tulit lapidem quē ſuppoſuerat capiti ſuo ⁊ erexit in titulū fundēſqꝫ ole um deſuper dixit. Erit. Lco. vjͣ. Ult enīdeus ante oſtendere Afutura qͣꝫ veniāt: ante vētu ra mōſtrare qͣꝫ fiant. Ceterū p̄iu dicare nō pōt pugna ſi pugne nō ꝯſentiant merita. Sed cunctoruꝫ preſcius deus futuroꝝ: monſtruo ſū certamen voluit exerceri. Dat certādi affectꝰ: vincēdi vota oſtē dit.? Se ſpectatorē ꝯſtituit: ſe iudi cē demōſtrauit. Adeo gerit̉ certa men: preſēte eo ꝗ genuit ⁊ mr̄e te ſte que ſētit. Sed mater certamē ſentire potuit: videre non potuit. ℟. Erit mihi dn̄s in deū ⁊ lapis iſte quē erexi in titulū: vocabitur domꝰ dei: ⁊ de vniuerſis que dede ris mihi: Decimas ⁊ hoſtias pa cificas offeram tibi. ꝟ. Sii reuer ſus fuero proſpere ad domū pr̄is mei. Decimas. Scd̓m mattheū. N illo tꝑe: Aſſūpſit ieſus petꝝ ⁊ iacobū ⁊ ioānē fratrē eius: ⁊ duxit eos ī̄motē excelſū ſeorſū: ⁊ rel̓. Homel̓.ſ. ambro. ep̄i. Lvij. Ico auteꝫ vobis: ſunt vere aliqui hic ſtantes qui non guſtabunt mortē donec videāt re gnū dei. Semper dn̄s ſicut ad pre mia erigit futura virtutum: atqꝫ vtilē ſeculariū rerū docet eſſe con temptū: ita etiā īfirmitatē mētis .1i0. humane preſentiū remuneratiōe ſuſtētat. Arduū ꝗppe eſt crucē tol lere: ⁊ aīaꝫ periculis: morti corꝑ offerre: negare qd̓ ſis: cū velis eſſe qd̓ nō ſis. Raroqꝫ qͣꝫuis excelſa virtus: futuris cōmutat p̄ſentia. Difficile ꝗppe videt̉ hoībꝰ vt ſpem periculis emāt dānoqꝫ pn̄tiuꝫ: fu ture locū mercent̉ etatis. ℟. Di xit angeluſ ad iacob. Dimitte me aurora eſt: rn̄dit ei: nō dimittā te niſi bn̄dixeris mihi: ⁊ bn̄dixit euꝫ in eodē loco. ꝟ. Cūqꝫ ſurrexiſſet ſed generale de multis hoc eſſe pre iacob ecce vir luctabat̉ cū eo vſqꝫ mane ⁊ cū videret ꝙ eū ſuperare nō poſſet dixit ad eū. Di. L. viij Rgo bonꝰ ⁊ moralis magi neꝗs deſperatiōe frāgat̉ aut tedio: qm̄ vite dulcis illecebra: cō ſtantē quoqꝫ mulcet affectū: cōti nuos viuendi ſucceſſus fidelibus pollicet̉. Erigūt enī ſolatia ſb̓ me tu mortꝭ: magnuſqꝫ amor vite pre ſentis ītegre blāditias ſpei cū ap petite ſalutis terrore cōpēſat. Nō habes igit̉ qd̓ q̄ras: nō habes qd̓ excuſes. Arbiter oīum dedit ⁊ vir tutū premiū: ⁊ īfirmitatis remedi um: vt pn̄tibus ſuſtineat̉ infirmi tas: virtꝰ futuris. ℟. Uidi dn̄m ſacie ad faciem. Et ſalua facta eſt aīa mea. ꝟ. Et dixit mihi nequa qͣꝫ vocaberis iacob ſed iſrael erit nomen tuum. Et. Lcō. ix. I fortis es: ꝯtēne morteꝫ: ſi ībecillis fuge. Sed nemo pōt fu gere mortē niſi vitā ſequat̉. Vita tua xp̄s eſt ipſa eſt vita que mori neſcit. Itaqꝫ ſi volumꝰ mortē nō timere: ſtemus vbi xp̄ſ eſt vt ⁊ de nobis dicat̉. Vere ſūt aliꝗ hic ſtā tes ꝗ nō guſtabūt mortē. Nō ſa tis eſt ſtare niſi vbi xp̄s eſt ſtetur Soli enī nequeūt guſtare morteꝫ ꝗ poſſūt ſtare cū xp̄o. Sed ꝗs eſt homo ꝗ nō moriat̉ cū reſurrectio nō niſi ex mortuis eē poſſit? Quā uis de enoch ⁊ de helia nullā mor tē corporis acceꝑimꝰ: ⁊ de ioāne euāgeliſta dn̄s dixerit: Sic eū vo lo manere donec veniā: tn̄ qm̄ non de vno ioāne hoc putemꝰ expreſſū ceptū: nō tamē hic mors corporiſ ſed aīe denegat̉. ℟. Cū audiſſētia cob ꝙ eſau veniret ꝯtra eū: diui ſit filios ſuos ⁊ vxores dicēs: ſi ꝑ cuſſerit eſau vnā turmā ſaluabil altera. Lib̓a me dn̄e ꝗ dixiſti mi hi: multiplicabo ſemē tuū ſic̄ ſtel las celi ⁊ ſicut harenā maris que pre multitudine numerari nō po teſt. ꝟ. Dn̄e ꝗ dixiſti mihi: reuer tere in terrā natiuitatis tue: dn̄e ꝗ paſcis me a iuuētute mea. Li. ℟. Dū iret iacob de berſabee et ꝑgeret arā: locutus eſt ei dn̄s di cēs. Terrā in qua dormis tibi da bo ⁊ ſemini tuo. ꝟ. Edificauit ex lapidibꝰ altare in honorē dn̄i fun dēs oleū deſuꝑ ⁊ bn̄dixit eū deꝰ di cēs. Terrā. ℟. Apparuit deus ia cob ⁊ bn̄dixit eū ⁊ dixit: ego ſum deꝰ bethel vbi vnxiſti lapidē ⁊ vo tū vouiſti mihi. Creſcere te faciaꝫ ⁊ multiplicabo te. ꝟ. Vere dn̄s ē in loco iſto ⁊ ego neſciebaꝫ. Cre. Ad lau. an̄t. Dn̄c labia mea ape ries: ⁊ os mieū annūciabit laudeꝫ tuā. Ant. Dextera dn̄i fecit virtu tē: dextera dn̄i exaltauit me. Aūt. Factus eſt adiutor meꝰ deus me us. An̄t. Triū pueroꝝ cantemus hymnūquē cantabāt in camino ignis bn̄dicētes dn̄m. Fin̄t. Sta tuit ea in eternū ⁊ in ſeculū ſeculi preceptum poſuit ⁊ non p̄teribit. Capͥ. vt. sͣ. in vs. Ad bn̄. an̄t. Aſſū pſit ieſus. vt. sͣ. in ſabbato. Ud. j. ⁊ ad. in. an̄t. Dn̄e bonum eſt nos hic eſſe: ſi vis faciamꝰ hic tria tab̓ nacula: tibi vnū: moyſi vnū: ⁊ he lie vnū. Cupͥ. vt. sͣ. Ad. vj. ant. Fa ciamus hic tria tabernacula: tibi vnū: moyſi vnū: ⁊ helie vnū. Capͥ. Ec eſt enī volūtas dei ſcīfica Iutio vr̄a: vt abſtineatis vos a fornicatiōe: vt ſciat vnuſꝗſqꝫ vr̄ꝫ vas ſuū poſſidere in ſcīficatione ⁊ honore. Ad. ix. an̄t. Viſionē quaꝫ vidi. vt ſupra in ſabbato. Capl̓ꝫ. On enī vocauit nos deus in e īmundiciā: ſꝫ in ſcīficationē in xp̄o ieſu dn̄o nr̄o. Ad. vsͣ. an̄t. Dixit dn̄s. cū rel̓. Capͥ. vt. sͣ. Ad M. an̄t Uiſionē quā vi. vt ibidē ſtuuig d Feria ſecunda. Secundū ioannē Ierrū N illo tꝑe: Dixit ieſus turbis Liudeoꝝ. Ego vado ⁊ queritis me ⁊ ī pctō vr̄o moriemini: ⁊ rel̓. Homel̓. ſcī auguſtini ep̄i. Lcō. jͣ. Ocutꝰ eſt dn̄s iudeis dicēs cūt vititituſ IEgo vado ⁊ queritꝭ me: nō cthel vbi miſi deſiderio ſed odio. Nā illū poſtea qͣꝫ abſceſſit ab oculis hoīum inꝗ piſtimihi Sidcurciela Iltiplicalu ia v eertū ſierūt ⁊ ꝗ oderāt ⁊ ꝗ amabāt. Il qd iſto ⁊cemdcito li ꝑſequēdo: iſti hr̄e cupiēdo. In pſalmis ait ipſe dn̄s ꝑ ꝓphetam. Perijt fuga a me ⁊ nō eſt ꝗ reꝗ rat aīam meā. Et iterū ait alio lo ccirntinſecla co ī pſal̓. Confūdant̉ ⁊ reuereant̉ requirētes aīam meā. Culpauit ꝗ nō reꝗrerēt dānauit ꝗ reꝗͥrerēt Qalū eſt enī nō q̄rere aīaꝫ L. ij. xp̄i: ſed quo eā q̄ſierūt diſcipuli. Et malū ē q̄rere aīaꝫ xp̄i: ſꝫ quō eaꝫ q̄ſierūt iudei. Illi enī vt habe rēt: iſti vt ꝑderēt. Deniqꝫ iſtis q ſic q̄rebāt more malo: corde ꝑuer ſo: qd̓ ſequit̉ adiūxit. Queritꝭ me: ⁊ ne putetis ꝗa bn̄ me q̄ratis: in peccato veſtro moriemini. Hoc ē chriſtuꝫ male querere in peccato ſuo mori: hoc eſt illū odiſſe ꝑ queꝫ ſolum poſſit ſalus eſſe. Leo. iij. Cū enī hoīes quoꝝ ſpes in deo eſt nō debeant reddere mala pro ma lis: reddebāt iſti mala pro bonis. Prenunciauit ergo illis dn̄s: di xitqꝫ ſnīaꝫ preſciꝰ ꝙ ī pctō ſuo mo rerent̉. Deinde adiūxit. Quo ego vado vos nō poteſtis venire. Hoc ⁊ diſcipulis alio loco dixit: nec ta mē eis dixit: in pctō veſtro morie mini. Quid aūt dixit illis? Qd̓ et iſtis. Quo ego vado vos nō pote ſtis venire modo: nō abſtulit ſpeꝫ ſed predixit dilationē. Qn̄ enī di ſcipulis dn̄s hoc loq̄bat̉: tūc non poterāt venire quo ille ibat ſed po ſtea venturi erāt. Iſti aūt nunqͣꝫ quibꝰ preſcius dixit. In pctō vr̄o moriemini. Ad bn̄. an̄t. Ego pͥn cipiū ꝗ ⁊ loquor vobis. Oratio. Reſta q̄s omp̄s deus: vt fa milia tua q̄ ſe affligēdo car nē ab alimētis abſtinet: ſectādo iuſticiā a culpa ieiunet. Per. Ad M. an̄t. Qui me miſit mecū eſt: ⁊ nō reliquit me ſolum: quia que .iii. placita ſunt ei facio ſemper. Or̄o. Deſto ſupplicationibꝰ nr̄is omp̄s deus: vt quibus fidu ciā ſperāde pietatis īdulges: ꝯſuo te miẜicordie tribue benignꝰ effe ctū. Per. Fer̄. iij. Scd̓ꝫ matth̓ꝫ. N illo tꝑe: Locutus eſt ieſus ad turbas ⁊ ad diſcipulos ſu qꝫ dicēs: Super cathedraꝫ moyſi ſederunt ſcribe ⁊ phariſei: ⁊ rel̓. omel̓. hieronymi p̄ſbr̄i. Le. j. Uid manſūetius: quid beni Agnius dn̄o: Tentat̉ a phari ſeis: cōfringunt̉ inſidie eorū: ⁊ ẜm pſalmiſtā: ſagitte paruuloꝝ facte ſūt plage eoꝝ. Et nihilominꝰ pro pter ſacerdotiū ⁊ nomīs dignita tē hortat̉ ppl̓os vt ſubijciant̉ eis: nō oꝑa ſed doctrinā cōſiderātes. Qd̓ aūt ait. Super cathedrā moy ſi ſederūt ſcribe ⁊ phariſei: per ca thedrā doctrinā legis oſtēdit. Ex go ⁊ illud qd̓ dicit̉ in pſal̓. in cathe dra peſtilentie non ſedit. ⁊ cathe dras vendentiuꝫ columbas euer tit. etiam per cathedrā doctrinam debemus accipere. Lectio. ij. Illigant aūt onera grauia ⁊ im portabilia ⁊ īponunt ea in hume ros hoīum: digito aūt ſuo nolunt ea mouere. Hoc generaliter ꝯtra oēs magiſtros dictū eſt: qui grā dia iubēt ⁊ minora nō faciūt. No tandū autē ꝙ humeri ⁊ digiti et onera ⁊ vincula quibus alligant̉ onera: ſpūaliter intelligēda ſunt. Omnia v̓o opera ſua faciūt vt vi deantur ab hominibus. Lcō. iij. Quicūqꝫ igitur ita facit quelibet vt videat̉ ab hoībus: ſcriba eſt et phariſeus. Dilatāt eniꝫ philate ria ſua: ⁊ magnificant fimbrias. Amant quoqꝫ primos accubitus in cenis: ⁊ pͥmas cathedras in ſy nagogis: ⁊ ſalutationes in foro: ⁊ vocari ab hoībꝰ rabbi. Ve vob̓ mi ſeris ad quo phariſeoꝝ vitia trā ſierūt. Ad bn̄. ant. Unus eſt eniꝫ magr̄ veſter ꝗ eſt ī celis xp̄s dn̄ſ. Erfice q̄s dn̄e beni/ Oratio Lgnus in nobis obẜuantie ſā cte ſubſidiū: vt que te auctore faci enda cognouimꝰ: te operāte īplea mus. Per. Ad. M. an̄t. Omneſ enī vos fr̄eꝫ eſtis: ⁊ pr̄eꝫ nolite vo bis vocare ſuꝑ terrā: vnꝰ ē enī pr̄ veſter ꝗ eſt in celis: nec vocemini magr̄i qꝛ magr̄ veſter vnꝰ eſt xp̄ſ. Ropitiare dn̄e ſup Gro plicationibus nr̄is: ⁊ aīarū nr̄aꝝ medere lāguoribꝰ: vt remiſ ſiōe ꝑcepta in tua ſēper bn̄dictiōe letemur. Per. Feria. iiij. Scd̓m N illo tꝑe: Aſcēdēs matth̓ꝫ. Lieſus hieroſolynīaꝫ: aſſumpſit duodecī diſcipl̓os ſuos ſecreto: ⁊ ait illis. Ecce aſcēdimꝰ hierl̓ymā ⁊ filiꝰ hoīs tradet̉ pͥncipibꝰ ſacer dotū ⁊ ſcribiſ. ⁊ ꝯdēnabūt eū mor te: ⁊ rel̓. Homel̓. ſcī ambroſij ep̄i Oſiderandū eſt q̄ mr̄. L. j. Afilioꝝ cebedei cū filijs ⁊ ꝓ fi lijs petat. Mater eſt vtiqꝫ cui ꝓ fi lioꝝ honore ſollicite īmoderatior quidē ſed tn̄ ignoſcēda mēſura vo torum eſt. Atqꝫ maetr etate lon geua: ſtudio religioſa: ſolatio de ſtituta: q̄ tūc tꝑis qn̄ vel iuuanda vel alēda foret: valide ꝓlis auxi lio abeſſe ſibi liberos patiebat̉: et volūtati ſue mercedē ſequentium xp̄ꝫ pretulerat filioꝝ: ꝗ pͥma voce vocati a dn̄o vt legimꝰ: relictis re tibꝰ ſuis ⁊ pr̄e ſecuti ſūt eū. ij. F ec igit̉ ſtudio mr̄ne ſedulitatis īdulgentior obſecrat ſaluatorē di cēs: Dic vt ſedeāt hi duo filij mei vnꝰ ad dexterā tuā ⁊ aliꝰ ad ſini ſtrā in regno tuo. Etſi error pie tatis: tn̄ error eſt. Neſciūt enī vi ſcera mr̄na patientiam. Etſi voti auara tn̄ venerabilis cupiditas q̄ nō pecunie eſt auida: ſed gr̄e. Nec inuerecunda petitio que non ſibi ſed liberis cōſulebat. Lectio. iij. Catrē ꝯſiderate: mr̄eꝫ cogitate. Sed nihil mirū ſi vilis vobis vi det̉ circa filios affectꝰ parētū: qui etiā oīpotētis pr̄is vilē putatꝭ eſſe circa vnigenitū filiū charitateꝫ. Dn̄s celi atqꝫ terrarū verecunda bat̉: vt ẜꝫ aſſūptionē carnis ⁊ vir tutis aīe loquar. Verecūdabatur inqͣꝫ: ⁊ vt ipſiꝰ verbo vtar: ꝯfunde bat̉ mr̄i pro filijs poſtulanti etiaꝫ ſue ſedis denegare ꝯſortium: vos eterni dei filiū proprium īterdum pro mīſterio ſtare ꝯtēditiſ: īterdū famulatoriū: hoc eſt nō ex maieſta tis vnitate: ſed ex patris p̄ceptio ne vultis eiꝰ eſſe conſenſū: ⁊ nega tis hoc deo vero dei filio: qd̓ ille ho mibꝰ aperte voluit denegare. Ad bn̄. aui. Ecce aſcēdimꝰ hierlymā ⁊ filiꝰ hoīs tradet̉ ad crucifigēdū. Opulū tuū dn̄e ꝓpi Oro. tius reſpice: ⁊ quos ab eſcis carnalibus precipis abſtinere: a noxijs quoqꝫ vitijs ceſſare conce de. Per. Ad. M ant Tradetur enī gentibꝰ ad illudendū ⁊ flagel landū ⁊ crucifigēdū. Pro. Eus īnocētie reſtitutor et amator: dirige ad te tuorū corda ẜuoꝝ: vt ſpūs tui feruore ꝯcepto ⁊ ī fide īueniant̉ ſtabiles ⁊ ī oꝑe effi caces. Per. ī vnitate eiuſ. Ier̄. v. N illo tꝑe: Dixit Scd̓ꝫ lucā. ie. d.ſ. parabolā hāc. Hō qui dā erat diueſ ꝗ īduebat̉ purpura ⁊ byſſo ⁊ epulabat̉ qͦtidie ſplendi de: ⁊ rel̓. Homei. ſci grego. pape. N verbis ſacri eloquij Lcō. jͣ. fr̄es chariſſimi prius ſeruāda eſt veritas hiſtorie: ⁊ poſtmodū re quirēda ſpiritalis intelligētia al legorie. Tunc nanqꝫ allegorie fru ctus ſuauiter capit̉: cū pͥus per hi ſtoriā veritatis radice ſolidat̉. S qꝛ nonnunqͣꝫ allegoria fidē edifi cat ⁊ hiſtoria moralitatē: nos qui auctore deo iā fidelibꝰ loquimur: nō ab re credimꝰ ſi ip̄m loquēdi ordinē poſtponamꝰ: quatenꝰ qui fidē iā firmā tenetis: pͥus de alle goria aliꝗd breuiter audire debea tis: ⁊ qd̓ vobis de moralitatē hi ſtorie valde ē neceſſariū hoc ī expo ſitiōis nr̄e ordine ſeruet̉ extremū qꝛ ea plerūqꝫ ſolēt melius recoli: q̄ ꝯtingit poſtmodū audiri. L. ij. Sēſus igit̉ allegoricos ſub breui tate trāſcurrimꝰ: vt ad moralita tis latitudinem citiꝰ venire valea mꝰ. Hō quidā erat diues ⁊ īduc bat̉ purpura ⁊ byſſo: ⁊ epulabat̉ quotidie ſplēdide. Quē fr̄es cha riſſimi quē diues iſte qui īduebat̉ purpura ⁊ byſſo ⁊ epulabat̉ quo tidie ſplēdide: niſi iudaicū ppl̓m .112. ſignificat: ꝗ cultū vite exteriꝰ ha buit: ꝗ accepte legis delitias ad nitorē vſus ē gl̓ie: nō ad vtilitatē memorat. Hāc vineā ꝗs alius ni Quē v̓o lazarꝰ vlceribꝰ Le. iij. plenꝰ niſi gentilē ppl̓ꝫ figuraliter expͥmit. qui dū ꝯuerſus ad deum pctā ſua ꝯfiteri non erubuit: huic vlcus in cute fuit. In cutis ꝗppe vlcere virꝰ a viſceribꝰ trahit̉ ⁊ fo ras erūpit. Quid eſt igit̉ pctōruꝫ ꝯfeſſio niſi quedā vlceruꝫ ruptio; Quia peccati virus ſalubrit̓ aperi eo īexcuſabilior peruicacia. Vnde tur in ꝯfeſſiōe: qd̓ peſtifere latebat in mēte. Ulcera etenī cutiſ in ſuꝑ ficiē trahūt humorē putredinis. Et ꝯfitēdo pctā ꝗd aliud agimꝰ: niſi malū qd̓ in nobis latebat ape rimus; Ad bn̄. an̄t. Fili recorda re quia recepiſti bona in vita tua ⁊ lazarꝰ ſimiliter mala. Oratio Reſta nobis q̄s dn̄e auxiliū gr̄e tue: vt ieiunijs ⁊ or̄oni bus cōueniēter intēti: liberemur ab hoſtibus mentis ⁊ corporis. Pcr̄. Ad magͣt. an̄t. Diues ille guttam aque petijt qui micas pa I. Deſto dn̄e famlis tuis ⁊ per nis lazaro negauit Oratio. petuā benignitatē largire poſcēti bus: vt his qui te auctore ⁊ guber natorē glīantur: ⁊ congregata re ſtaures ⁊ reſtaurata conſerues. Per. Eęria. vj. Scd̓m matro cū. N illo tꝑe: Dixit ieſus diſcipu lis ſuis ⁊ turbis iudeoꝝ. Ho mo quidā erat pr̄familias ꝗ plā tauit vineā ⁊ ſepe circūdedit eaꝫ: ⁊ rel. Homel̓. ſcī ābroſij ep̄i. L. j. Leriqꝫ varias ſignificatio nes de vinee appellatiōe deri L uant. Sed euidēter yſaias vineā m iim dn̄i ſabaoth domū iſrael eſſe com ſi deus ꝯdidit Hic eſt ergo ꝗ loca uit eā ⁊ ꝑegre ꝓfectus eſt: nō ꝗa ex loco ad locū ꝓfectus eſt dn̄s ꝙ vbiqꝫ ſemꝑ pn̄s eſt: ſꝫ qꝛ preſenti or eſt diligentibꝰ: negligentibꝰ ab eſt. Multis autē tꝑibus abfuit: ne ꝓpera videret̉ exactio. Lcō. ij. ā quo indulgētior liberalitas bn̄ ẜm mattheuꝫ habes: qꝛ ⁊ ſepe circūdedit eā: hoc ē dīne cuſtodie munitione vallauit: ne facile pa teret īcurſiōibꝰ beſtiarū. Et fodit in ea torcular. Quō ītelligimꝰ ꝗd ſit torcular: niſi qꝛ forte pſalmi de torcularibꝰ inſcribunt̉: eo ꝙ ī his myſteria dominice paſſiōiſ modo muſti ſcō feruēte ſpū ꝓphetaꝝ ar dētiꝰ ferbuerūt. Deniqꝫ ebrij puta bant̉: ꝗbus ſpūs ſcūs iundabat. Ergo ⁊ hic fodit torcular: L. i. in quo vue rōnabilis fructus in terior ſpūali īfuſiōe deflueret. Edi ficauit turriꝫ: verticē ſcilꝫ legis at tollēs. Atqꝫ ita hāc vineā muni tā: īſtructam: ornatā locauit iude is. Et tꝑe fructuū ſeruos ſuos mi ſit. Bn̄ tp̄s fructuū poſuit: nō ꝓ uētuū. Nullus enī fructꝰ extitit iu deoꝝ: nullus vine huiꝰ ꝓuentꝰ. De qua dn̄s ait. Expectaui vt fa ceret vuas: fec̄ aūt ſpinas. Itaqꝫ nō leticie vino: nō ſpūali muſto: ſed cruēto ſanguine ꝓphetarū tor cularia redūdarunt. Ad bn̄. an̄ Malos male perdet ⁊ vineā ſua locabit alijs agricolis ꝗ reddāt et ris mentibꝰ ad ſcā ventura facias peruenire. Per. Ad magͣt. an̄t. Querētes eū tenere timuerūt tur bas: qꝛ ſicut ꝓphetā eū habebāt. A q̄s dn̄e ppl̓o tuo Or̄o. bonis oꝑibꝰ inherēdo: tue ſemper Per. Sabbato. Scd̓m lucam. lis ſuis parabolā hāc. Homo quidaꝫ habuit duos filios ⁊ dixit adoleſcētior ex illis pr̄i. Pat̓ da mihi portionē ſub̓e q̄ me ꝯtingit: ⁊ rel̓. Homel̓. ſcī ābroſij ep̄i. L. Ides ꝙ dinū prīoniū petēti bꝰ dat̉: nec puteſ clpā pr̄iſ ꝙ adoleſcētiori d̓dit. nll̓a d̓i regͦ īfir ma etaſ nͨ fides gͣuat̉ āniſ. ip̄e cer te ſe iudicauit idō eū ꝗ popoſcit at qꝫ vtinā n̄ r̄ceſſiſſꝫ a pr̄e īpedim̄tū neſciſſet etatꝭ: ſꝫ poſtea qͣꝫ ꝑegre ꝓ fectꝰ ē diſſipauit ſb̓aꝫ ſuā viuēdo luxurioſe. ℟. Pr̄ peccaui in celū ⁊ corā te iā nō ſū dignus vocari fi lius tuꝰ. Fac me ſicut vnū ex mei cēnarijs tuis. ꝟ. Quāti mercen narij in domo pr̄is mei abūdant ruciꝰ tilia panibus: ego autem hic fame pe reo: ſurgam ⁊ ibo ad patrem me um ⁊ dicaꝫ ei. Fac me. Lectio. ij. Qerito ergo ꝓdegit pr̄imoniū ꝙ receſſit ab eccl̓ia. Poſtea qͣꝫ do mū inꝗt patriāqꝫ derelinq̄ns: per egre ꝓfectꝰ eſt in regionē longin quā. Quid ē lōginꝗus ire qͣꝫ a ſe recedere nec regiōibꝰ ſed moribꝰ fructū temporibus ſuis. Gratio. ſeparari: ſtudijs diſcretū eſſe non Aqͦs omp̄s deus: vt ſacro terris: ⁊ quaſi īterfuſo luxurie ſe nqꝫ purificāte ieiunio: ſince cularis eſtu: diuortia habere ſan ctoruꝫ: Etenī qui ſe a xp̄o ſeparat exul eſt pr̄ie: ciuis mūdi eſt. Sed nos nō ſumꝰ aduene ⁊ ꝑegrini: ſꝫ ſumus ciues ſcōꝝ ⁊ domeſtici dei. Qui enī eramꝰ loge: facti L. iij. ſalutē mētis ⁊ corporis: vt ſumus ꝓpe in ſanguine xp̄i. Non inuideamꝰ de lōginqua regiōe re virtutis mereat̉ ꝓtectione defēdi. deūtibꝰ: qꝛ ⁊ nos fuimꝰ in regione lōginqua ſicut yſaias docet. Sic N illo tꝑe: Dixit ieſuſ diſcipu enī habes. Qui ſedebant in regio ne vmbre mortis: lux orta eſt eis. Regio ergo lōginqua: vmbra eſt mortis. Nos aūt quibꝰ ſpūs ante faciē xp̄s eſt dn̄s: in vmbra viui mus xp̄i. Et ideo dicit eccl̓ia. In vnibra eiꝰ quē cōcupiui ſedi. Ille ergo viuēdo luxurioſe ꝯſūpſit oīa nature ornamēta. Vn̄ tu ꝗ accepi ſti imaginē dei ꝗ habes ſil̓itudinē eiꝰ: noli eā irrationabili feditate ꝯſumere. Ad bn̄. an̄t. Uadaꝫ ad pr̄eꝫ meū ⁊ dicā ei: pr̄ fac me ſicut vnuꝫ ex mercēnarijs tuis. Oro. Aqͣs dn̄e nr̄is effectū ieiu nijs ſalutarē: vt caſtigatio carnis aſſūpta ad nr̄aꝝ vegetatio nē tranſeat aīaꝝ. Per do. Ad vsͣ. F Ratres: Eſtote imi tatores dei: ſicut filij charlt ſimi: ⁊ ambulate in dilectiōe ſicut ⁊ xp̄ſ dilexit nos: ⁊ tradidit ſemet ip̄ꝫ pro nobis oblationē ⁊ hoſtiā deo in odorē ſuauitatis. Ad. M. aūt. Dixit aūt pr̄ ad ſeruos ſuos: cito ꝓferte ſtolā pͥmam ⁊ īduite il lū ⁊ date annulū in manu eius ⁊ calciamenta in pedibꝰ eius. Or̄o. .1iꝫ Ueſumꝰ omp̄s deꝰ: vota hu miliū reſpice atqꝫ ad defen ſionē noſtrā dexterā tue maieſta tis extēde. Per. Dn̄ica. iij. ī. xiª ad matutꝭ. inuitatꝭ. Venite adore mus dn̄m. Qui fecit nos. Lcō. jͣ. Oſeph cū ſexdecī eſſet annoꝝ: paſcebat gregē cū fr̄ibus ſuis adhuc puer: ⁊ erat cū filijs bale ⁊ celphe vxoꝝ pr̄iſ ſui. Accuſauitqꝫ fr̄es ſuos apud pr̄em crimīe peſſi mo. Iſrael autē diligebat ioſeph ſuꝑ oēs filios ſuos: eo ꝙ ī ſenectu te genuiſſet eū. Fecitqꝫ ei tunicaꝫ polymitā. Vidētes aūt fr̄es eiꝰ ꝙ a pr̄e plus cūctis filijs amaretur oderāt eū: nec poterāt ei ꝗcqͣꝫ pa cifice loꝗ. ℟. Vid ētes ioſeph a lō geloq̄bant̉ mutuo fr̄es dicentes: ecce ſōniator venit. Venite occida mus eū ⁊ videamꝰ ꝗd illi ꝓſint ſō nia ſua. ꝟ Cūqꝫ vidiſſēt ioſeph fr̄es ſui ꝙ a pr̄e cūctis fr̄ibꝰ plus amaret̉: oderāt eū necpot̓ant ei ꝗc qͣꝫ pacifice loꝗ vn̄ ⁊ dicebāt. Ve Ccidit quoqꝫ vt viſū Le. ij. Aſōniū referret fr̄ibꝰ ſuis: que cauſa maioris odij ſeminariū fuit Dixitqꝫ ad eos: Audite ſōniū me um qd̓ vidi. Putabā nos ligare manipulos in agro: ⁊ quaſi ꝯſur gere manipl̓ꝫ meū ⁊ ſtare: vr̄oſqꝫ manipulos circūſtantes adorare manipulū meū. Rn̄derūt fr̄es eiꝰ Nūquid rex nr̄ eris: aut ſubijcie mur dicioni tue: Hec ergo cauſa ſōnioꝝ atqꝫ ſermonū īuidie ⁊ odij fomitē mīſtrauit. b. Dixit iudas fr̄ibꝰ ſuis: ecce hiſmahelite tranſe unt: venite venūdet̉ ⁊ manꝰ noſtre nō polluant̉. Caro enim ⁊ frater noſter eſt. ꝟ. Quid eniꝫ prodeſt ſi occiderimꝰ fratrē noſtrū ⁊ cela uerimꝰ ſanguinē ipſius: meliꝰ eſt eniꝫ vt venundet̉. Caro. Ccō. iij. Liud quoqꝫ vidit ſōniū: qd̓ I narrās fr̄ibus ait. Vidi ꝑ ſō niū quaſi ſolē ⁊ lunā ⁊ ſtellas vn decī adorare me. Qd̓ cū pr̄i ſuo ⁊ fr̄ibꝰ retuliſſet: īcreꝑauit eū pr̄ ſu ⁊ dixit. Quid ſibi vult hoc ſōniuꝫ qd̓ vidiſti? Nunꝗd ego ⁊ mr̄ tua ⁊ fr̄es tui adorabimꝰ te ſuꝑ terrā: Inuidebāt igit̉ ei fratres ſui: pat̓ v̓o rē tacitꝰ ꝯſiderabat. Cūqꝫ fra tres illius in paſcēdis gregibꝰ pa tris morarent̉ in ſichē: dixit ad eū iſrael. Fr̄es tui paſcūt oues ī ſichi mis: veni mittā te ad eos. ℟. Ex trahētes ioſeph de lacu vendide rūt hiſmahelitis triginta argēte is. Reuerſuſqꝫ rube ad puteū et cū nō īueniſſet eū ſcidit veſtimēta ſua cū fletū: ⁊ dixit puer nō cōpa ret ⁊ ego quo ibo? ꝟ. At illi intin cta tunica ioſeph in ſanguine he di miſerūt qui ferret eā ad patrē ⁊ diceret: vide ſi tunica filij tui ſit an non. Reuerſuſqꝫ. Sermo ſan cti ioannis os auri. Le. iiij. Ittit̉ a iacob pr̄e ſciſſimo io ſeph ſcūs ad fratres qui ſalutem pr̄is ad illos: ⁊ ip̄oꝝ ad pr̄eꝫ affer ret: vt inter abſētes medius vtri uſqꝫ ſalutis nūcius exiſteret: ⁊ qd̓ de ſemetipſis abſētes ſcire nō po terāt: ioſeph referēte conoſcerēt ⁊ diſiūctos huius relatio iūgeret: quos locoꝝ diuerſitas ſeparabat. Quē cū venientē de longe ꝯſpice rent: ecce inꝗunt ecce ſōniator il le. Venite itaqꝫ occidamꝰ eū ⁊ vi deamꝰ ꝗd illi ꝓſint ſōnia ſua.. Udēs iacob veſtimēta ioſeph: ſci dit veſtimēta ſua cū fletu ⁊ dixit. Fera peſſima deuorauit filiū meuꝫ ioſeph. V. Tulerūt aūt fr̄es eiꝰ tu nicā illius mittētes ad pr̄eꝫ: quā cū cognouiſſet pr̄ ait. Fera.. v. Neſanda rabies iniquorū. ONō licet ioſeph: nō licet īpu nitum eſſe qui bonus eſt: nō licet meliorē eſſe tutū cū malis: ⁊ qua ſi iuidi aliꝗd ꝑdant aut diſpēdiū alicuius rei īcurrāt: ſic bonorum vita detrimentū eſt peſſimoruꝫ: ge lant manſuetū inuidi: modeſtum ſuperbi: probū īprobi: mitē tumi di inimica emulatione laceſcunt ℟. Ioſeph dū intraret in terram egypti: linguam quā nō nouerat audiuit: manꝰ eius in laboribꝰ ſer uierūt. Et lingua eius īter princi pes loq̄bat̉ ſapīam. M.Humilia uerūt in cōpedibꝰ pedes eius: fer rū pertranſijt aīam eius donęc ve niret verbum eius. Et. Lco. vj. Atitur ⁊ ioſeph ſanctiſſim innocētis vite īuidiā: ⁊ emu los in ſe fr̄es ſancta excitat vita: bonū mali videre nō poſſunt. De niqꝫ venientē ad ſe lacerāt: ſeuiūt necare feſtināt. Nolūt meliorē vi uere ne degeneres ipſi poſſēt īpro peria ſuſtinere. Cur īnocētē c̨elas inimica fraternitas; Cur īuides bono; Cur pati ſimplicē non po tes Cur modeſtū perſeq̄ris? Cur probū nō diligis: Cur rea īnocen centis ſanguinis īueniris: Saltē diſtractus aliquatenus viuat ne in te accuſator īnocens ſāguis vt in cayn aliqn̄ exiſtat. ℟. Memē to mei dū bene tibi fuerit. Vt ſug geras pharaoni vt educat me de iſto carcere: qꝛ furtiꝫ ſublatus ſū: ⁊ hic īnocens in lacū miſſus ſuꝫ. ꝟ Tres enī adhuc dies ſūt poſt quos recordabit̉ pharao mīſterij tui ⁊ reſtituet te in gradū pͥſtinū: tūc memēto mei. Vt. Scd̓ꝫ luca N illo tꝑe: Erat ieſus eijciēs demoniū ⁊ illud erat mutuꝫ. Et cū eieciſſet demoniū locutꝰ eſt mutꝰ ⁊ admirate ſūt turbe: ⁊ rel̓. Homel̓. ſci hieronymi p̄ſbr̄i. Le Unc oblatus eſt ieſu de vij yEmoniacus exiſtēs cecꝰ ⁊ mu tus: ⁊ curauit eū: ita vt loqueret̉ ⁊ videret. Tria ſigna ſimul ſūt in vno hoīe perpetrata. Cecus videt: mutus loꝗtur: poſſeſſus a demo nio liberatur. Qd̓ ⁊ tūc ꝗdē car naliter factū eſt: ſed quotidie hoc in ꝯuerſione credentiū īplet̉: vt ex pulſo demone pͥmum fidei lumen aſpiciāt: deīde in laudes dei tacē tia pͥus ora laxentur. Merito hec patimur: qꝛ peccauimꝰ in fr̄eꝫ nr̄m vidētes anguſtias aīe eiꝰ dū deprecaret̉ nos ⁊ nō audiuimus. Iccirco venit ſuꝑ nos tribulatio. ꝟ. Dixit rubē fratribus ſuis: nū ꝗd nō dixi vobis: nolite peccare ī puerū ⁊ nō audiſtis me: Iccirco. Eſus aūt ſciēs cogi Le. viij. atationes eorū dixit eis. Omne regnū diuiſū cōtra ſe deſolabitur. Turbe ſtupebant ⁊ ꝯfitebant̉ cuꝫ ꝗ tāta ſigna faciebat filiū dauid. .114. Phariſei v̓o opera dei pͥncipi de monioꝝ deputabant. Quibꝰ dn̄s nō ad dicta ſꝫ ad cogitata rn̄dit: vt vel ſic cōpellerent̉ credere potē tie eiꝰ qui cordis videbat occulta. Si ſathanas ſathā eijcit adu̓ſus ſe diuiſus eſt: quo ergo ſtabit re gnū eiꝰ? Nō pōtciuitas vl̓ regnū ꝯtra ſe diuiſū ſtare. Sꝫ quō ꝯcor uitqꝫ in domū ⁊ plorauit qꝛ erūpe dia parue res creſcūt: ſic diſcor/ bant lachryme ⁊ nō poterat ſe ꝯti dia maxime collabunt̉. ℟. Dixit nere. ꝟ. Attollēs aut ioſeph ocu rubē fr̄ibus ſuis: nunꝗd nō dixi vobis nolite peccare in pueruꝫ et nō audiſtis me; En ſanguis eius exꝗrit̉. ꝟ. Merito hec patimur: qꝛ peccauimꝰ in fr̄em nr̄ꝫ vidētes anguſtiā aīe eius dū dep̄caretur nos ⁊ nō audiuimꝰ. En. Lcō. ixͣ I ergo ſathanas pugnat cō tra ſe ⁊ demō inimicus eſt de moni: debet mūdi iā venire ꝯſum matio. Nec haberēt in eo locum adu̓ſarie ptātes: quaꝝ int̓ ſe bellū pax hoīuꝫ eſt. Si aūt putatꝭ o ſcri be ⁊ phariſei: ꝙ receſſio demo nis obediētia ſit in pͥncipē ſuū vt hoīes ignorāteſ fraudulēta ſimu latiōe deludat: ꝗd poteſtis dicereⁱ iacob ꝙ filius eius viueret: quaſi de corpoꝝ ſanitatibus quas dn̄s ꝑpetrauit? ℟. Lamētabat̉ iacob de duobꝰ filijs ſuis: heu me dolēs ſū de ioſeph ꝑdito: ⁊ triſtis nimis de beniamī ducto pro alimonijs. Precor celeſtē regē vt me dolētē nimiū faciat eos cernere. ꝟ. Pro ſternēs ſe iacob vehemēter cuꝫ la chrymis ꝓnus in terrā ⁊ adorās ait. Pre. ℟º. Tollite hīc vobiſcū nunera ⁊ ite ad dn̄m terre: ⁊ cuꝫ īueneritis adorate ei ſuꝑ terraꝫ. Deꝰ aūt meus faciat eū vobis pla cabilē: ⁊ remittat ⁊ hūc ſr̄eꝫ vr̄ꝫ vobiſcū ⁊ eū quē tenet in vincl̓iſ ꝟ. Sumite de optimis terre fru gibꝰ in vaſis veſtris ⁊ deferte vi ro munera. Deꝰ. ℟. Iſte eſt frat̓ veſter minimꝰ de quo dixeratꝭ mi hi: deꝰ miẜeat̉ tibi fili mi. Feſtina los vidit beniamin ſtantē como ta ſūt oīa viſcera eiꝰ ſuper fr̄e ſuo Feſti. ℟. Dixit ioſeph vndecī fra tribꝰ ſuis: ego ſū ioſeph quē vendi diſtis ī egyptū adhuc viuit pater nr̄ ſenior de quo dixeratis mihi: Itē ⁊ adducite eū ad me vt poſſit viuere. ꝟ. Biēniū eſt enī ꝙ cepit fames eſſe in terra adhuc reſtant anni qn̄qꝫ ꝗbus nec arari poterit nec mēti. Ite. ℟. Nūciauerūt ia cob dicētes: ioſeph filiꝰ tuꝰ viuit: ⁊ ip̄e dn̄at̉ in tota terra egypti: q̄ audito reuixit ſpiritus eiꝰ ⁊ dixit. Sufficit mihi vadaꝫ ⁊ videbo cū anteqͣꝫ moriar. ꝟ. Cūqꝫ audiſſet de graui ſōno euigilās ait. Suffi. Ad laū. an̄t. Fac benigne in bona volūtate tua vt edificent̉ dn̄e mu ri hierl̓m. An̄t. Dn̄s mihi adiu tor eſt non timebo ꝗd faciat mihi homo. An̄t. Deꝰ miẜcat̉ nr̄i ⁊ bn̄ dicat nobis. An̄t. Vim virtutis ſue oblitꝰ eſt igniſ vt pueri tui libe rarent̉ illeſi. An̄t. Sol ⁊ luna lau date deū: qꝛ exaltatū eſt nomē eiꝰ ſolius. Capͥ. vt. sͣ. Ad. bn̄. an̄. Cū fortis armatus cuſtodit atriū ſu um: in pace ſūt oīa q̄ poſſidet. Ad pͥma ant. Et cū eieciſſet demoniū Iocutus eſt mutꝰ ⁊ admirate ſunt turbe. Ad tertiā an̄t. Si in digi to dei eijcio demonia: ꝓfecto venit in vos regnum dei. Capͥ. vt sͣ. Ad diſꝑſit: ⁊ ꝗ nō ē mecū cōtra me ē. Oc aūt ſcitote ītelligē/ Cap̄. LLtes: qꝛ oīs fornicator aūt im mūdus aūt auarꝰ qd̓ eſt idoloruꝫ ſeruitus: nō habet hereditatē ī re gno xp̄i ⁊ dei. Ad. ix. an̄t. Cū im mundus ſpūs exierit ab hoīe: am bulat per loca inaquoſa querens requiem ⁊ nō inuenit. Capͥ. ☞Ratis enim aliqn̄ tenebre: nūc aūt lux ī dn̄o vt filij lucis am bulate: fructꝰ enī lucis eſt in oī bo nitate ⁊ iuſticia ⁊ v̓itate. Ad vsͣ. an̄t. Dixit dn̄s. cū reſ. Cap̄. vt. sͣ. Ad. M. an̄t. Extollēs vocē q̄dā mulier de turba dixit: btūſ venter ꝗ tēportauit ⁊ vbera que ſuxiſti at ieſus ait illi: ꝗuimmo: btī ꝗ au diūt verbuꝫ dei ⁊ cuſtodiūt illud. Feria. ij. Sermo ſcī aug. ep̄i. L. jͣ. Ominus deꝰ nr̄ nolens ali quē nr̄m perire: excolens eccl̓iam ſuā velut agrū ſuū: que rēs fructū ī arboribꝰ ſuis: anteqͣꝫ tp̄s ſecuris adueniat: cui neceſſe erit īfructuoſas arbores amputa rādi nō reſtat niſi recipiēdi. Le. Frāge eſuriēti panē tuū ⁊ egenos vagoſqꝫ induc̄ in domū tuā: qꝛ nō īuenies eſurientē nec egentē. Ne mo dicturꝰ ē: veſti nudū: vbi oīuꝫ tunica īmortalis erit. Nemo di cturus erit: ſuſcipe ꝑegrinos: vbi lexta an̄t. Qui nō colligit mecuꝫ oēs in pr̄ia ſua viuēt: nā modo ſu mus inde peregrini. Nemo enim dicet: viſita egrotū: vbi erit ſēpi terna ſanitas. Nemo dicet: ſepeli mortuū: vbi mors moriet̉. L. iij. I ſta oīa pietatꝭ officia ī vita eter na neceſſaria nō erūt vbi ſola pax erit ⁊ leticia ſēpiterna. In iſto au tē tꝑe vt nouerimus quātū nobiſ cōmendat deus oꝑa miẜicordie: ipſos ſuos ſcōs egere fecit: vt cuꝫ fiūt hic amici de mamona iniꝗta tis: recipiant ⁊ ipſi amicos ſuos ī tabernacula eterna: ideſt vt cū ſer ui dei pij dū iugiter deo vacāt ali quotiēs indigēt: illi ꝗ habēt mū di diuitias elemoſynas largiant̉. Quō eos participes faciūt in ter rena ſub̓a: ſic cū illis partē habe re merebunt̉ in vita eterna. Hoc dixi ꝓpter lectionē regnoꝝ quaꝫ pͥmo audiuimꝰ. Ad bn̄. ant. Amē dico vobis qꝛ nemo ꝓpheta acce ptus eſt in patria ſua. Gratio. Ordibus nr̄is q̄s dn̄e gr̄am A tuā benignꝰ infūde: vt ſicut ab eſcis corporalibꝰ abſtinemus: re: nō ceſſat nos admonere: vt cū ita ſenſus quoqꝫ nr̄os a noxijs re tpͥs eſt nobis cū dei adiutorio dū trahamus exceſſibus. Per. Ad in nr̄a ptāte ꝯſiſtit: bona opera fa M. an̄t. Ieſus autem tranſiens: ciamꝰ. Cū enī trāſierit tp̄s bn̄ ope per medium illorum ibat. Oro ¶ Ubueniat nobis dn̄e miſeri N emo tibi dicturꝰ eſt poſt re ij. cordia tua: vt ab īminentibꝰ ſurrectionē mortuoꝝ in regno dei pctōꝝ nr̄oꝝ ꝑiculis te mereamur .115. ꝓtegente eripi: te liberante ſalua ri. Per. Feria. iij. Scd̓ꝫ matth̓. N illo tꝑe: Reſpiciens ieſus diſcipulos ſuos: dixit ſimoni petro. Si peccauerit in te fr̄ tuꝰ va de ⁊ corripe eū inter te ⁊ ipſū ſolū: ⁊ rel. Homel̓. ſcī augu. ep̄i. L. jͣ. Uare illū corripis: Qꝛ do les ꝙ peccauerit in te. Ab ſit. Si amore tui id facis: nihil fa tres cis. Si amore illius facis optime cuiꝰ amore id facere debeas: vtrū facis. Deniqꝫ in ip̄is v̓bis attēde tui an illius. Si te audierit inꝗt: lucratꝰ eris fr̄eꝫ tuū. Ergo propt̓ illū fac vt lucreris illū. Sic faciē do lucraris: niſi feciſſes perierat. Quid eſt ergo ꝙ pleriqꝫ Le. ij. hoīes iſta peccata contēnūt ⁊ di cūt ꝗd magnū feci: In hoīem pec caui. Noli ꝯtēnere ꝙ ī hoīem pec caſti. Vis noſſe qꝛ in hoīeꝫ pecca do periſti? Si te ille in quē pecca ſti corripuerit inter te ⁊ ipſū ſoluꝫ ⁊ audieris illū: lucratꝰ ē te. Quid eſt lucratus eſt te; niſi qꝛ perieras ſi nō lucraret̉ te. Nā ſi nō ꝑieras quomodo lucratus eſt te? Le. iij. Nemo ergo contēnat qn̄ peccat ī fratrē. Ait enī quodā loco apl̓s. Sic aūt peccātes in fratres ⁊ per cutiētes eoꝝ ꝯſcientiā infirmam: in xp̄m peccatis. Ideo qꝛ omnes mēbra xp̄i facti ſumꝰ: quomodo non peccas in xp̄m qui peccas in mēbrū xp̄i? Nemo ergo dicat: ꝗa nō peccaui in deū ſed peccaui ī fra trē. In hoīem peccaui: leue pecca tum eſt vel nullū pctm̄ eſt: forte tn̄ dicis leue eſt qꝛ cito curat̉. peccaſti in fratrē: fac ſatiſfactionē ⁊ ſa natus es. Ad bn̄. an̄t. Si duo ex vobis ꝯſenſerint ſuꝑ terram de oī re quācunqꝫ petierint fiet illis a patre meo dicit dominus. Oro Xaudi nos omp̄s ⁊ miſcri Acors deus: ⁊ ꝯtinentie ſalu taris ꝓpitius nobis dona ꝯcede. Per. Ad. M. an̄t. Ubi duo vel ꝯgregati fuerint in nomine meo: in medio eoꝝ ſum dicit dn̄s. Ua nos dn̄e ꝓtectiōe Pr̄o ldefende: ⁊ ab oī ſemꝑ iniqͥta te cuſtodi. Per ⁊eria. iiij. Scd̓ N illo tꝑe: Acceſſe/ matth̓ꝫ Crunt ad ieſū ab hieroſolymis ſcribe ⁊ phariſei dicētes. Quare diſcipuli tui tranſgrediunt̉ tradi tiones ſenioꝝ? Nō enī lauant ma nꝰ ſuas cū panē māducāt: ⁊ rel Homel̓. ſcī hieronymi p̄ſbr̄i. L. Ira phariſeoruꝫ ſcriba rūqꝫ ſtulticia: dei filiū argu unt: quare diſcipuli eiꝰ hoīuꝫ tra ditiones ⁊ p̄cepta nō ſeruēt. Nō enim lauāt manus ſuas cum pa nē māducant. Manus ideſt oꝑa nō corporis ſꝫ aīe lauāde ſūt: vt fiat in illis verbū dei. Ip̄e autem rn̄dēs ait illis. Quare ⁊ vos trā gredimim mandatuꝫ dei propter traditionē veſtrā: Falſā calūniaꝫ vera rn̄ſione confutat. Lectio. ij. Qū̓ inquit vos ꝓpter traditiōes hoīuꝫ p̄cepta dei negligatis: qua re diſcipl̓os meos arguēdos cre ditis ꝙ ſenioꝝ paruipendant iu ſa vt dei ſcita cuſtodiant? Nā deꝰ dixit. Honora patrē tuū ⁊ mr̄eꝫ: ⁊ qui maledixerit patri vel matri morte moriat̉. Vos auteꝫ dicitis. Quicūqꝫ dixerit patri vel matri: munꝰ qd̓cūqꝫ eſt ex me tibi ꝓderit ⁊ nō honorabit pr̄eꝫ ſuū aut mr̄eꝫ honor ī ſcripturis nō tā/ L. iij. tu in ſalutationibus ⁊ officijs de ferēdis quantū in elemoſynis ac muneruꝫ oblatione ſentitur. Ho nora inquit apl̓s viduas que vere vidue ſūt. Hic honor donū intelli git̉. Et ī alio loco. Preſbyteri du plici honore digni habeant̉: maxi me qui laborant in verbo ⁊ doctri na dei. Et ꝑ hoc mādatū iubemur vt boui triturāti os nō claudam ⁊ dignus ſit oꝑariꝰ mercēde ſua. Ad bn̄. an̄t. Audite ⁊ ītelligite tra ditiōes qͣs dn̄s dedit vobis. Or̄o Reſta nobis q̄s dn̄e vt ſalu taribꝰ ieiunijs eruditi: a no xijs quoqꝫ vitijs abſtinentes: ꝓ piciationē tuam facilius impetre nius. Per. Ad. M. an̄t. Non lo tis manibus māducare non co inquinat homineꝫ. Oratio. Uncede q̄s op̄s deꝰ vt ꝗꝓ tectiōis tue gr̄am q̄rimꝰ: liberati a malis oībꝰ: ſecura tibi mēte ſer uiamꝰ. Per. Feria. vº. Scd̓m N illo tꝑe: Surgēs ie lucā ſus de ſynagoga ītrauit in do muſimonis: ſocrus autem ſimo nis tenebat̉ magniſ febribꝰ: ⁊ rel̓. Homel̓. ſcī ambroſij ep̄i. Lcō. jͣ Ide clementiam domini ſal uatoris. Nec indignatione commotus: nec ſcelere offenſus: nec iniuria violatus iudeam de ſeruit. Quinctiam immemor in iurie: memor clementie: nunc do cendo: nunc liberando: nūc ſanā do: plebis corda demulcet. Et be ne ſanctus lucas virum a ſpiritu nequitie liberatum ante premiſit ⁊ ſubſtituit femine ſanitatē. L. ij. Utrūqꝫ enim ſexum dominus cu raturuꝫ aduenerat. Et prior ſana ri debuit qui pͥor creatꝰ eſt. Nec pretermitti illa debuit que mobi litate magis animi: qͣꝫ prauitate peccauerat. Sabbato dn̄ice medi cine opera cepta ſignificat: vt īde creatura noua ceperit: vbi vetus creatura ante deſierat. Nec ſub le ge eſſe filium dei ſed ſupra legem in ipſo principio deſignaret: nec ſolui legem: ſed adimpleri. Neqꝫ enim per legem: ſed verbo factus eſt mundus ſicut legimus: verbo domini celi firmati ſunt. Lco. iij. N on ergo ſoluitur lex ſed adim pletur vt fiat renouatio hominis iam labentis. Unde ⁊ apoſtolus ait. Expoliantes vos veterem ho mineꝫ induite nouum qui ẜm de um creatus eſt. Et bene ſabbato cepit: vt ſeipſum oſtenderet crea torem qui opera operibus intexe rat: ⁊ proſequeretur opus quod ipſe iā ceperat: vt ſi faber domum renouare diſponat: non a funda mētis ſed a culminibꝰ incipit ſol uere vetuſtatē. Itaqꝫ ibi priꝰ ma num admouet vbi ante deſierat: deinde a minoribꝰ īcipit vt ad ma iora perueniat. Ad bn̄. aūt. Exi bāt aut demonia a multis clamā tia ⁊ dicētia: qꝛ tu es xp̄s filiꝰ dei: ⁊ increꝑans nō ſinebat ea loqui: qꝛ ſciebāt ip̄m eſſe xp̄m. Oratio. .1i6. Agnificet te dn̄e ſcōꝝ tuorū coſme ⁊ damiani btāſolēni tas: qua ⁊ illis gloriā ſēpiternam ⁊ opē nobis īeffabili ꝓuidētia cō tuliſti. Per. Ad. M. an̄t. Oēs qͣ habebāt infirmos ducebant illos ad ieſum ⁊ ſanabantur. Oratio. Ubiectuꝫ tibi ppl̓m q̄s dn̄e Ꝙ propiciatio celeſtis amplifi cet: ⁊ tuis ſemꝑ faciat ẜuire man datꝭ. Per. Feria. vj. Scd̓ꝫ ioāne N illo tꝑe: Venit ieſus in ciui tatē ſamarie que dicit̉ ſichar iuxta p̄diū qd̓ dedit iacob ioſeph filio ſuo: ⁊ rel̓. Homel̓. ſcī augu. Rat aūt ibi fōs ep̄i. Lco. jͣ A iacob. Puteus erat. Sed īs puteus fons: nō oīs fōs pute us. Ubi enī aqua de terra manat: ⁊ vſui prebet̉ haurientibꝰ fōs di cit̉. Sed ſi in ꝓmptūu ⁊ ſuꝑficie ſit alimētis abſtinemꝰ ī corpore: itaa fōs tm̄ dicit̉. Si aūt in alto ⁊ pro fūdo ſit: ita puteus vocat̉: vt tamē M. ant. Dn̄e vt video ꝓph̓a es ſontis nomē non amittat. Ieſus igit̉ fatigatꝰ ex itinere ſedebat ſic ſuꝑ ſontē: hora aūt erat qͣſi ſexta. ſā incipiūt myſteria. Nō L. ij. enī fruſtra fatigat̉ ieſus. Nō eniꝫ fruſtra fatigat̉ virtus dei. Nō enī fruſtra fatigat̉ per quē fatigati re creant̉. Nō enī fruſtra fatigatur: quo deſerēte fatigamur: quo pn̄to firmamur. Fatigat̉ tn̄ ieſus. Fati gat̉ ab itinere ⁊ ſedet: ⁊ iuxta pute um ſedet: ⁊ hora ſexta fatigatꝰ ſe det. Oīa iſta innuūt aliꝗd indica re volūt aliꝗd: intētos nos faciūt: vt pulſemꝰ hortant̉. Ipſe ergo ape riat ⁊ nobis ⁊ vobis ꝗ dignatus eſt ita hortari vt diceret: pulſate ⁊ Cincil aperietur vobis. Tibi fatigatus eſt ab itinere ieſus. Tectio. iij. Inuenimus virtutē ieſu: inueni nius ⁊ infirmitatē ieſu. Fortē ⁊ in firmū. Fortem qꝛ in pͥncipio erat verbū ⁊ verbū erat apud deū: ⁊ de us erat verbū. Hoc erat in pͥnci pio apud deū. Vis videre qͣꝫ for tis iſte ſit? Oīa ꝑ ipſū facta ſūt: et ſine ipſo factū eſt nihil: ⁊ ſine labo re facta ſūt oīa. Quid ergo illo ſor tiꝰ ꝑ quē ſine labore facta ſūt oīa Infirmū vis noſſe; Verbū caro factum eſt: ⁊ habitauit in nobis. Fortitudo xp̄i te creauit: infirmi tas xp̄i te recreauit. Ad bn̄. an̄t. Aquā quam ego dedero: qui bibe rit ex ea non ſitiet vnqͣꝫ. Oratio. Eiunia nr̄a q̄s dn̄e benigno fauore proſequere: vt ſicut ab vitijs ieiunemꝰ ī mēte. Per. Ad tu pr̄eſ nr̄i ī mōte hoc adorauerūt Reſta q̄s omp̄s deus ʰro E vt ꝗ in tua ꝓtectiōe ꝯfidimꝰ cūcta nobis aduerſantia te adiu uante vincamꝰ. Per. Sabbato. N illo tꝑe: Scd̓m ioannem. Perrexit ieſus in montē oli I ueti: ⁊ diluculo iterū venit in tem plū: ⁊ rel̓. Homel̓. ſcī augu. ep̄i N montē aūt oliueti: in Le. jͣ. Amontē fructuoſū: in montem criſmatis: in montē vnguēti. Ubi enī decebat docere xp̄m niſi ī mō te oliueti: Chriſti enī nomē a criſ mate eſt dictū. Criſma aūt grece latine vnctio dicit̉. Ideo aūt nos vnxit: qꝛ luctatores ꝯtra diabolū fecit. fecit: ⁊ diluculo iterū venit in tē plū: ⁊ oīs populus venit ad eum. Et ſedēs docebat eos ⁊ nō tene bat̉ qꝛ nōdū pati dignabat̉. L. ij. Nunc aūt attēdite vbi ab inimi cis tētata ſit dn̄i māſuetudo. Ad ducunt aūt illi ſcribe ⁊ phariſci mulierē dep̄henſam ī adulterio: ⁊ ſtatuerūt eā ī medio ⁊ dixerūt ei: Magiſter hec ml̓ier mō de p̄hen ſa ē in adulterio. In lege aūt mā dauit nobis moyſes huiuſmodi lapidare. Tu ergo ꝗd dicis? Hec aūt dicebāt tētātes eū vt poſſent accuſare eū. Un̄ accuſare? Nun ꝗd ip̄m ī aliqͦ facinore dep̄hende rat. Aut illa ml̓īer ad eū aliqͦ mō pertinuiſſe dicebat̉. Quid ē ergo tētātes eū vt poſſēt accuſare euꝫ: Intelligimꝰ fr̄es admira/ L. iij. bilē manſuetudinē in xp̄o fuiſſe. Aīaduertebāt enī nimiū eſſe mi tē: nimiū eē māſuetū. De illo ꝗp pe fuerat ante p̄dictū. Accingere gladio tuo circa femur tuū poten tiſſime. Specie tua ⁊ pulchritudi ne tua: intende ꝓſpere ꝓcede ⁊ re gna. Propter veritatē ⁊ māſue tudinē ⁊ iuſticiā. Ergo attulit ve ritatē vt doctor: māſuetudineꝫ vt liberator: iuſticiā vt cognitor. Ad bn̄. an̄t. Inclinauit ſe ieſus ⁊ ſcri bebat in terra: ſiꝗs ſine peccato ē: mittat in eam lapidem. Oratio. Reſta q̄s op̄s deus: vt ꝗ ſe affligēdo carnē ab alimen tis abſtinēt: ſectādo iuſticiam a culpa ieiunēt. Per. Ad vsͣ. cap̄. Ratres: Scriptū ē qm̄ abra hā duos filios habuit: vnū de ancilla ⁊ vnū de libera: ſꝫ ꝗ de ancilla: ẜm carnē natꝰ ē: ꝗ aūt de libera ꝑ repromiſſionē: q̄ ſūt ꝑ al legoriā dicta. Ad. M. an̄t. Ne mo te condēnauit mulier: nemo dn̄e: nec ego te condēnabo: iam ampliꝰ noli peccare. Oro. Oncede q̄s op̄s deꝰ vt ꝗ ex merito nr̄e actionis affligimur: tue gr̄e conſolatiōe reſpiremus. Per. Dn̄ica.iiij. in qͣdrageſima ad matu. īuita. Populus dn̄i ⁊ oues paſcue eiꝰ: Uenite adoremꝰ dn̄ꝫ. pͥs. Venite. De libro exodi. Oyſes autē paſcebat Le. jͣ. Toues iethro ſoceri ſui ſacer dotis madiā. Cūqꝫ minaſſet gre gē ad īteriora deſerti: venit ad mo tē dei oreb. Apparuitqꝫ ei dn̄s in flāma ignis de medio rubi: ⁊ vi debat ꝙ rubus ardebat ⁊ nō cō burebat̉. Dixit ergo moyſes: Va dā ⁊ videbo viſionē hāc magnā: qͣre nō cōburat̉ rubus. Cernens aūt dn̄s ꝙ ꝑ geret ad vidēdum: vocauit eum de medio rubi ⁊ ait: Moyſes moyſes. Qui reſpōdit: Adſū. At ille: Ne appropies in ꝗt huc. Solue calciamētū de pe dibꝰ tuis: locus enī ī quo ſtas ter ra ſancta ē. Et ait: Ego ſū deꝰ pa tris tui: deus abrahā: deꝰ yſaac: ⁊ deus iacob. ℟. Locutus ē dn̄s ad moyſē dicēs: deſcēde ī egyptū dic pharaoni: Vt dimittat ppl̓m meū: induratum eſt cor pharao nis non vult dimittere populum meum niſi in manu forti. ꝟ. Cla mor filioruꝫ iſrael venit ad me: vi diqꝫ afflictionem eorum: ſed veni .iix. mittā te ad pharaonē. Vt. L. ij. Bſcōditqꝫ moyſes faciē ſuā no enī audebat aſpicere cō tra deum. Cui ait dn̄s: Uidi affli ctionē pplī mei ꝗ eſt in egypto ⁊ clamorē eiꝰ audiui ꝓpter duriti am eoꝝ ꝗ p̄ſunt oꝑibus: ⁊ ſciens dolorē eiꝰ deſcēdi vt liberarē euꝫ de manibꝰ egyptioꝝ ⁊ educerem de terra illa ī terrā bonā ⁊ ſpatio ſam: in terrā q̄ fluit lacte ⁊ melle ad loca chananei ⁊ etheī ⁊ āmor rei ⁊ pherecei ⁊ eueī ⁊ iebuſci. ℟. Stetit moyſes corā pharaone ⁊ dixit hec dicit dn̄s. Dimitte ppl̓ꝫ meū vt ſacrificet mihi ī de ẜto. ꝟ. Dn̄s deus hebreoruꝫ miſit me ad te dicēs. Dimitte. Lco. iij. Lamor aūt filiorū iſrael ve nit ad me ⁊ vidi afflictionē eoruꝫ que ab egyptijs oppͥmunt̉. Sꝫ ve ni mittā te ad pharaonē vt edu cas populum meū filios iſrael de egypto. Dixitqꝫ moyſes ad deū: Quis ſū ego vt vaclā ad pharao nē vt educā filios iſrael de egypto Qui dixit ei. Ego ero tecū: ⁊ hoc habebis ſignū ꝙ miſerim te. Cū eduxeris ppl̓m meū de egypto ī molabis deo ſuꝑ montē iſtū. Ait moyſes ad deū: Ecce ego vadam ad filios iſrael ⁊ dicā eis: Deꝰ pa trum veſtroꝝ miſit me ad vos. Si dixerint mihi: qd̓ ē nomē eiꝰ: ꝗd dicaꝫ eis: Dixit dn̄s ad moyſen: Ego ſū ꝗ ſū. ℟. Cātemꝰ dn̄o gl̓io ſe enī honorificatꝰ ē: equū ⁊ aſſeſ ſore ꝓiecit in mare. Adiutor ⁊ ꝓ tector factus ē mihi dn̄s in ſalu temꝟ. Dn̄s quaſi vir pugnator omnipotēs nomē eius. Adiutor. Sermo ſcī ioānis os auri. L. iiij. Tabat moyſes ī monte non armis ſꝫ p̄cibus pugnatu rus. Stabat extēſis ad celuꝫ ma nibus: deuoto orans affectu: non de terra: ſed de celo auxilium po ſtulabat. Pugnabat cū hoſtibꝰ abſens: cum exteris ſine bello de certabat: vt queꝫ loci diuerſitas ab inimicis ſeiūxerat: orationis affectus bellatorē p̄ſentē hoſtibꝰ exhiberet. Fit moyſe orante pu gna occulta: ſed manifeſta victo ria. Latēter dimicat: vt euiden ter deuincat. Solus orat: vt mul ti ſaluent̉. ℟. In mari vie tue ⁊ ſe mite tue in aꝗs multis: Deduxi ſti ſicut oues ppl̓m tuum ī manu moyſi ⁊ aaron. ꝟ. Trāſtuliſti il los ꝑ mare rubrum ⁊ trāſueriſti eos ꝑ aquā nimiā. Dedu. L. v. Tabat moyſes in mōte iam ꝓximus celo: iam vicinus ſyderibus. Et qͣꝫtoʳ eum ſublimi tas motis extulerat: tāto or̄o deo proximum exhibebat. Fit moyſe orante victoria: ceſſante meſticia Potētior hoſtis efficit̉: iuſti cor pore fatigato. Deſinit iſrael vin cere moyſe deſiſtēte ī p̄ce: vt dum diuerſa ppl̓is exhiberent̉ bn̄ficia or̄onis nobis potētia mōſtraret̉. ℟. Qui ꝑſeq̄bant̉ ppl̓m tuū dn̄e demerſiſti eos in ꝓfundū. Et ī co lūna nubis ductor eoꝝ fuiſti dn̄e. ꝟ. Deduxiſti ſicut oues ppl̓m tu um ī manu moyſi ⁊ aaro. Et L. Eniqꝫ tādiu iſta diuer vl̓ ſitas valuit: quādiu iugis oratio defuit. Perſeuerāte p̄ce ꝑ ſeuerās victoria roboratur. Iam geritur pugna cum hoſte: iā ama lech p̄cibus debellatur. Cōmen datur populus hebreoꝝ deo: quē hoſtilis īmanitas ꝓuocauerat ad bellum. Or̄o in vltionem inimici dirigit̉: cuius ſcelera iam īteritū prouocabant. hꝰ. Moyſes famu lus domini ieiunauit quadragin ta diebus ⁊ quadraginta nocti bus. Vt legē domini mereret̉ ac cipere. ꝟ. Aſcēdēs moyſes ī mō tem ſynai ad dn̄m: fuit ibi qͣdra ginta diebus ⁊ quadraginta no ctibus. Vt. Secundum toānem. N illo tꝑe: Abijt ieſus tranſ mare galilee: quod ē tyberia dis: ⁊ ſequebatur euꝫ multitudo magna: qꝛ videbant ſigna que fa ciebat ſuper his ꝗ infirmabant̉: ⁊ rel̓. Homel̓. ſcī augu. ep̄i. L. vij. Iracula que fecit dn̄s nr̄ ie ſus xp̄s ſunt ꝗdem diuina opera: ⁊ ad intelligendū deum de viſibilibus admonent humanaꝫ mentē. Quia enim ille nō ē talis ſubſtantie que videri oculis poſ ſit: ⁊ miracula eius ꝗbus totum mundū regit: vniuerſāqꝫ creatu ram adminiſtrat: aſſiduitate vi luerūt: ita vt pene nemo dignetur attēdere: opera dei mira ⁊ ſtupen da in quolibet ſeminis grano ẜꝫ ip̄am ſuā miẜicordiam ẜuauit ſi bi quedā que faceret opportuno tēpore p̄ter vſitatum curſum or dinēqꝫ nature: vt nō maiora ſꝫ in ſolida viuēdo ſtuperēt quibꝰ quo tidianis viluerunt. ℟. Splendi da facta ē facies moyſi dū reſpi ceret ī eū dn̄s. Videntes ſeniores claritatē vultꝰ eius admirātes ti inuerūt valde. ꝟ. Cūqꝫ deſcēdiſ ſet de mōte ſynai portabat duas tabulas lapideas teſtīonij: igno rās ꝙ cornuta eēt facieſ eiꝰ ex cō ſortio ẜmonis dei. Vidē. Le. viij. Aius enī miraculū ē guber natio totius mundi qͣꝫ ſatu ratio ꝗnqꝫ milia hoīum de ꝗnqꝫ panibꝰ. ⁊ tn̄ hoc nemo mirat̉. Il lud mirant̉ hoīes non qꝛ maius ē ſed qꝛ rarum ē. Quis enī ⁊ nunc paſcit vniuerſū mundū niſi ille g de paucis granis ſegētes creat; Fecit ergo quo deus. Vnde enim multiplicat de paucis granis ſe getes: inde manibus ſuis multi plicauit quīqꝫ panes. Poteſtas enim erat in manibus xp̄i. Pa nes aūt illi ꝗnqꝫ qͣſi ſemina erāt non ꝗdem terre mādata: ſꝫ ab eo qui terraꝫ fecit multiplicata. ℟. Ecce mitto angelū meū ꝗ prece dat te ⁊ cuſtodiat ſemꝑ. Obſerua ⁊ audi vocē meā ⁊ inimicus ero inimicis tuis ⁊ affligētes te affli gā ⁊ p̄cedet te angelus meus. ꝟ. Iſrael ſi me audieris: nō erit ī te deꝰ recēs neqꝫ adorabis deū alic nū ego enī dn̄s. Obẜua. Lco. ixͣ. Oc ergo admotū ē ſenſibus quo erigeret̉ mens exhibitū oculis vbi exerceret̉ intellectꝰ: vt inuiſibilē deuꝫ per viſibilia opera miraremur: ⁊ erecti ad fidem ⁊ purgati: ꝑ fidē etiā ip̄m īuiſibilē videre cuperemꝰ: quē de rebꝰ vi ſibilibus inuiſibilē noſceremus. .118. Nec tn̄ ſufficit hec ītueri ī mira culis xp̄i. Interrogemꝰ ⁊ ip̄a mi racula ꝗd nobis loquant̉ de xp̄o. Habēt enī ſi ītelligant̉ līguā ſuā Nā qꝛ ip̄e xp̄s v̓bū pr̄is ē etiā fa ctū verbi: verbū nobis eſt. ℟. At tendite ppl̓e meꝰ legē meā: Incli nate aurē veſtrā ī vba oris mei. ꝟ. Aperiā ī parabolis os meū: lo quar ꝓpoſitiōes ab initio ſeculi In. ℟. Vos ꝗ trāſituri eſtis ior danē edificate altare dn̄o. De la pidibꝰ quos ferrū nō tetigit: ⁊ oſ ferte ſuꝑ illud holocauſta ⁊ hoſti as pacificas deo vr̄o. ꝟ. Cūqꝫ in traueritis terrā quā dn̄s datur ē vobis: edificate ibi altare dn̄o De. ℟. Audi iſrael p̄cepta dn̄i ⁊ ea ī corde tuo qͣſi ī libro ſcribe. Et dabo tibi terrā fluentē lac ⁊ mel ꝟ. Obẜua igit̉ ⁊ audi vocē meā ⁊ inimicꝰ ero inimicis tuis. Et. ℟. Sicut fui cū moyſe ita ero te cū dicit dn̄s. Cōfortare ⁊ eſto ro buſtus: ītroduces ppl̓m meū ad terrā lacte ⁊ melle manātem. ꝟ. Noli timere qm̄ tecū ſū ad q̄cūqꝫ ꝑrexeris nō dimittā te neqꝫ dere linquā. Cō. ℟. Adduxi vos ꝑ de ſertū qͣdraginta annis ego dn̄s: nō ſūt attrita veſtimēta vr̄a. Mā nā de celo plui vobis ⁊ obliti eſtiſ me dicit dn̄s. ꝟ. Ego eduxi vos ypti ⁊ de domo ẜuitur de terra eg liberaui vos. Mā. Ad lau. an̄t. Tūc acceptabis ſacrificium iuſti cie: ſi auerteris faciē tuā a pecca tis meis. An̄t. Bonū ē ſperare ī dn̄o qͣꝫ ſperare in pͥncipibꝰ. Ant. Bn̄dicat nos deꝰ deus nr̄ bn̄dicat tēplū illud figura adhuc erat: et nos deus. An̄t. Potens es dn̄e eripere nos de manu forti liberare nos deꝰ nr̄. An̄t. Reges t̓re ⁊ oēs ppl̓i laudate deū. Capͥ. vt. sͣ. ī vs. Ad bn̄. an̄t. Cū ſubleuaſſꝫ oculo icſus ⁊ vidiſſet maximā multitu dinē veniētē ad ſe: dixit ad philip pū: vn̄ ememꝰ paneſ vt māducēt hi; hoc aūt dicebat tētās eū: ipſe enī ſciebat ꝗd eēt facturus. Oro vt. sͣ. Ad. j. ant. Accepit ergo ie ſus panes: ⁊ cū gr̄as egiſſꝫ diſtri buit diſcūbētibꝰ. Ad. iij. an̄t. De quinqꝫ panibꝰ ⁊ duobꝰ piſcibꝰ ſa tiauit dn̄s qn̄qꝫ milia hominum. Cap̄. Fr̄es: Scriptum ē. Ad. vj. an̄t. Satiauit dominus ꝗnqꝫ mi lia hominum de quinqꝫ panibꝰ et duobus piſcibus. Capl̓m. Etare ſterilis q̄ non paris: erūpe ⁊ clama q̄ nō parturis: ꝙ multi filij deſerte: magis qͣꝫ eiꝰ habet virū. Ad. ix. an̄t. Illi ergo hoīes cū vidiſſēt qd̓ fecerat ieſus ſignū: ītra ſe dicebāt: qꝛ hic ē vere ꝓph̓a ꝗ vēturꝰ ē ī mūdum. Ca Taqꝫ fr̄es nō ſumꝰ ancille fi lij ſed libere: qͣ libertate xp̄s nos liberauit. Ad vsͣ. ant. Dixit do. cū rel̓. Cap̄. Fr̄es: Scriptū ē Ad. M. an̄t. Subijt ergo ī mōtē ieſus ⁊ ibi ſedebat cū diſcipulis ſuis. Fer̄. ij. Scd̓m ioānem. N illo tꝑe: Prope erat pa ſcha iudeoꝝ: ⁊ aſcēdit ieſus hie roſolymā. Et īuenit ī tēplo vēdē tes oues ⁊ boues: ⁊ rel̓. Homel ſācti auguſtini ep̄i. Leō Uid audiuimus fr̄eo: Ecce eiecit inde dn̄s oēs ꝗ ſua q̄rebāt ꝗ ad nūdinas venerāt ⁊ q̄ illi ven debāt. Illa q̄ opus habebāt ho mines ī ſacrificijs illiꝰ tꝑis. No uit enī charitas vr̄a ꝙ ſacrificia illi ppl̓o ꝓ eiꝰ carnalitate ⁊ corde adhuc lapideo talia data ſūt qui bus teneret̉ ne in idola deflueret. Et īmolabāt ibi ſacrificia: oues ⁊ boues ⁊ colūbas. Noſtis qꝛ le giſtis. Nō ergo magnū pctm̄ ſi hoc vēdebat̉ ī tēplo: qd̓ emebat̉ vt offerret̉ ī tēplo ⁊ tn̄ eiecit īde illos Quid ſi ibi ebrioſos inue L. ij. niret; ꝗd faceret dn̄s: ſi vēdētes ca qͥ licita ſūt: ⁊ ꝯtra iuſticiā non ſūt eiecit? Que enī honeſte emunt̉ nō illicite vēdūtur. Expulit tn̄ ⁊ nō ē paſſus domū or̄onis fieri do mū negociatiōis. Si negociatio nis domꝰ nō debet fieri domꝰ dei: potatiōis debet fieri. Nos aūt qn̄ eis iſta dicimꝰ: ſtridēt dētibꝰ ſu is aduerſuꝫ nos. Et conſolat̉ nos pſalmꝰ quē audiſtis: ſtriderunt ſuper me dentibus ſuis. Lcō. iij. Nolumus ⁊ nos audire vnde cū remur: ⁊ ſic ingeminant̉ flagella xp̄o: qꝛ flagellat̉ ẜmo eiꝰ. Cōgre gata ſt̓ inꝗt ī me flagella ⁊ neſcie rūt. Flagellatꝰ ē xp̄s flagellis iu deoꝝ: flagellat̉ modo blaſfemijs maloꝝ xp̄ianoꝝ. Multiplicāt fla gella dn̄o ſuo: ⁊ neſciūt. Facimꝰ ⁊ nos qͣꝫtū ip̄e adiuuat: ego autē cū mihi moleſti eēt īduebaꝫ me cilicio ⁊ humiliabā ī ieiunio aīaꝫ meam. Ad bn̄. an̄t. Auferte iſta hinc dicit dn̄s ⁊ nolite facere do mū pr̄is mei domū negociatiōis Reſta qͦs op̄s deus: Or̄o. vt obſeruatiōes ſacras an nua deuotiōe recolētes ⁊ corpore tibi placcamꝰ ⁊ mente. Per. Ad M. ant. Soluite tēplū hoc dicit dn̄s ⁊ poſt triduum reedificabo illud: hoc autem dicebat de tem plo corporis ſui. Oratio. Eprecationē nr̄aꝫ q̄s dn̄e benignꝰ exaudi: ⁊ ꝗbus ſupplicā di p̄ſtas affectū: tribue defēſiōis auxiliuꝫ. Per. Feria. iij. Scd̓m N illo tꝑe: Iā die fe ioānē. ſto mediāte aſcēdit ieſus ī tē plū ⁊ docebat: ⁊ admirabant̉ iu dei: ⁊ rel̓. Homelia. ſcī augu. ep̄i Lle ꝗ latebat docebat Le. jͣ. L ⁊ palā loquebat̉ ⁊ nō teneba tur. Illud enī vt lateret erat cau ſa exēpli: hoc poteſtatis. Sꝫ cum doceret mirabant̉ iudei. Oēs ꝗ dē qͣꝫtū arbitror mirabant̉: ſꝫ nō oēs cōuertebant̉. Et vn̄ admira tio; Quia multi nouerāt vbi na tus: quēadmodū fuerit educatꝰ. ℟. Quid me q̄ritis īterficere ho minē ꝗ vera locutꝰ ſum vobis. Si male locutꝰ ſū teſtimoniuꝫ ꝑhibe de malo: ſi autē bn̄ cur me cedis; ꝟ. Multa bona opera operatus ſum vobis: propter qd̓ opus vul tis me occidere? Si. Le. ij. .L. ¶ Unqͣꝫ eū viderāt diſcētē lit teras: audiebāt aūt eū de lege diſ putātē: legis teſtinionia ꝓferētē q̄ nemo pot̓at ꝓferre niſi legiſſet: nemo legere niſi lr̄as didiciſſet. Et ideo admirabant̉. Hoꝝ autē admiratio magiſtra facta ē īſinu ande alteriꝰ veritatis occaſio. Ex .iiq. ppe admiratiōe ⁊ v̓bis di eoꝝ ꝗ xit dn̄s aliꝗd ꝓfundū ⁊ diligēti īſpici ⁊ diſcuti dignū. Propter qd̓ intētā facio charitatē vr̄am: nō ſolū ad audiēdū ꝓ vobis: ſed ętiā ad orādū ꝓ nobis. Lcō. iij. Quid ergo reſpōdit eis dn̄s ad mirātibus: quomodo ſciret lr̄as quas nō didicerat? Mea inꝗt do ctrina nō ē mea: ſꝫ eiꝰ ꝗ miſit me. Hec ē enī ꝓfūditas pͥma. Videt̉ enī paucis v̓bis qͣſi ꝯtraria locu tus. No enī ait: iſta doctrina nō ē mea: ſꝫ mea doctrina nō ē mea. Si nō tua: quomodo tua? Si aūt tua: quomodo nō tua? Tu enī di cis vtrūqꝫ ⁊ mea doctrina ⁊ non mea. Nā ſi dixiſſet: iſta doctrina nō ē mea: nulla eēt q̄ſtio. Nunc v̓o fr̄es pͥnutꝰ intēdite q̄ſtionē: ⁊ ſic ex ordine expectate ſolutionē. Ad bn̄. ant. Quid me qritis īter ficere hoīem ꝗ v̓a locutꝰ ſū vobis; Acre nobi s qͦs dn̄e Or̄o obẜuatiōis ieiunia ⁊ pie co uerſatiōis augmētū: ⁊ tue ꝓpitia tiōis ꝯtinuū p̄ſtēt auxiliū. Per. Ad. M. ant. Nemo ī eum miſit nanū qꝛ nondū venerat hora eiꝰ. Iẜere dn̄e ppl̓o tuo ⁊ Or̄o. Ꝙ. cōtinuis tribulationibꝰ la borantē ꝓpitiꝰ reſpirare cōcede. Per. Feria. iiij. Scd̓m ioanneꝫ. N illo tꝑe: Preteriens ieſus vidit hoīem cecū a natiuitate t īterrogauerūt eū diſcipl̓i eiꝰ: Rabbi ꝗs peccauit: hic aut parē tes eiꝰ vt cecus naſceretur; ⁊ rel̓. Homel̓. ſcī augu. ęp̄i. L. Iiēs ieſus vidit̉ hoīem cecu nō vtcūqꝫ cecū: ſed a natiuitate. Et īterrogauerūt eū diſcipl̓i eiꝰ: Rabbi. Scitis quia rabbi magi ſter ē. Magiſtrū appellabant qꝛ diſcere deſiderabāt. Queſtioneꝫ ꝗppe dn̄o ꝓpoſuerūt tanqͣꝫ magi ſtro. Quis peccauit: hic aut parē tes eius vt cecus naſceretur? Re ſpondit ieſus. Neqꝫ hic peccauit neqꝫ parentes eius. Lectio. i Quid ē qd̓ dixit? Si nullus ho ſine pctō: nuꝗd parēteſ huiꝰ ce ci ſine pctō erāt. Nunꝗd ip̄e vl̓ ſi ne pctō originali natꝰ erat: vel vi uēdo nihil addiderat; An qꝛ ocu los clauſos habebat cōcupiſcētie mīme vigilabāt? Quāta enī ma la ceci cōmittūt? A qͣ malo abſti net niēs mala etiā oclis clauſis; Nō pot̓at vide̓ ſꝫ nouat cogitare ⁊ forte ꝯcupiſce̓ aliꝗd qd̓ cecꝰ no poſſꝫ īplcͣ ſꝫ ī corde iudicari a nul lo pōt niſi a cordis perſcrutatore. Ii ergo parētes eiꝰ ha Le. iij. buerūt pctm̄ ⁊ iſte habuit pctm̄: qͣre dn̄s dixit: neqꝫ hic peccauit neqꝫ parentes eiꝰ: niſi ad rē de q̄ int̓rogatꝰ ē vt cecꝰ naͣſceret? Habe bāt enī parētes eiꝰ pctm̄: ſꝫ non ipſo peccato factū ē vt cecꝰ naſce ret̉. Si aūt nō peccato parentuꝫ factum eſt vt cecus naſceretur: quare cecus natꝰ ē? Audi magi ſtrū docētē: Querit credētē vt fa ciat ītelligēte. Ipſe cauſā dicit q̄ re ille cecꝰ ſit natꝰ. Neqꝫ hic pec cauit inꝗt neqꝫ parētes eiꝰ: ſꝫ vt manifeſtent̉ oꝑa dei ī illo. Deinde ſequit̉: Me oportet oꝑari oꝑa eiꝰ ꝗ miſit me. Ad bn̄. an̄t. Rabbi ꝗd peccauit hō iſte ꝙ cecus natꝰ eſt; reſpondit ieſus ⁊ dixit. neqꝫ hic peccauit neqꝫ parētes eiꝰ ſed vt manifeſtentur opera dei ī illo. Eus ꝗ ⁊ iuſtis pͥmia Or̄o. meritoꝝ ⁊ peccatoribꝰ per ie iuniū veniā pͥbes: miẜere ſuppli cibꝰ tuis: vt reatus nr̄i ꝯfeſſio in dulgētiā valeat ꝑcipere delictoꝝ. Per. Ad. M. ant. Ille homo ꝙ dicit̉ ieſus lutū fecit ex ſputo ⁊ li niuit ocl̓os meos ⁊ modo video. Ateāt aures miſeri/ Oro. cordie tue dn̄e p̄cibꝰ ſuppli cātiū: ⁊ vt petētibꝰ deſiderata ꝯce das: ſac eos q̄ tibi placita ſunt po ſtulare. Per. Fer̄. v. Scd̓ꝫ lucā. N illo tꝑe: Ibat ieſus in ciui tatē q̄ vocat̉ naͣym ⁊ ibant cū illo diſcipuli eiꝰ ⁊ turba copioſa: ⁊ rel̓. Homelia ſcī ambroſij ep̄i. Ic locus ad vtrāqꝫ re L. jͣ. I. dūdat gr̄am: vt ⁊ cito flecti diuinā miſericordiā mr̄is vidue lamētatiōe credamꝰ: eiꝰ p̄cipue que vnici filij vel labore vel morte frāgat̉. Cui tn̄ vidue grauitatis meritū exeꝗarū turba ꝯciliet. Et hāc viduā ppl̓oꝝ turba ſeptam plus videri eē qͣꝫ ſeminā q̄ reſui rectionem vnici adoleſcētis filij ſui lachrymis meruerit īpetrare: eo ꝙ ſācta eccl̓ia ppl̓m iuniorem a pōpa funeris atqꝫ ſupremis ſe pulchri ſuaꝝ reuocet ad vitā ꝯtē platiōe lachrymaꝝ. Que flere ꝓ hibet̉ eū cui reſurrectio debebat̉. Qui ꝗdē mortuus ī locu L. ij. lo: materialibꝰ quatuor ad ſepul chrū ferebat̉ elemētis: ſꝫ ſpem re ſurgēdi habebat: qꝛ ferebat̉ in li gno. Qui etſi nobis ante nō ꝓde rat tn̄ poſtea qͣꝫ ieſus id tetigit: ꝓ ficere cepit ad vitā vt eēt īdicio ſalutē ppl̓o ꝑ crucis patibulū re fūdēdā. Audito igit̉ v̓bo dei ſtete rūt acerbi illiꝰ funeris portitores ꝗ corpꝰ humanuꝫ letali fluxu na ture materialis vrgebāt. Le. iij. Q uid enī aliud niſi qͣſi ī quodā feretro: hoc ē ſupremi funeris in ſtrumēto iacemnꝰ exanimes: cū vl̓ ignis īmodice cupiditatis exeſtu at: vel frigidus humor exūdat: vl̓ pigra qͣdā corporis hebetudīe vi gor hebetat̉ aīoꝝ vl̓ ꝯcreta noſter ſpūs labe pure lucis vacuus alit mētē. Hi ſūt nr̄i funeris portito res. Sꝫ qͣꝫuis ſup̄ma mortiſ ſpeꝫ vite oīs aboleuerit ⁊ tumulo ꝓxi nia corpora iaceāt de fūctoꝝ: v̓ bo tn̄ dei iā moritura reſurgūt cada uera. Vox redit: reddit̉ filiuſ mr̄i reuocat̉ a tumulo: eripit̉ a ſepul chro. Ad bn̄. an̄t. Ibat ieſus ī ci uitatē q̄ vocat̉ naym: ⁊ ecce de fū ctuſ efferebat̉ filiꝰ vnicꝰ mr̄is ſue. Reſta q̄s op̄s deꝰ vt Or̄o. qs ieiunia votiua caſtigant: ipſa quoqꝫ deuotio ſancta letifi cet: vt terrenis affectibus mitiga tis: facilius celeſtia capiamus. Per. Ad magͣt. an̄t. Propheta magnus ſurrexit ī nobis: ⁊ quia deus viſitauit plebem ſuā. Or̄o. Opuli tui deus inſtitutor ⁊ L rector: peccata quibus īpu gnatur expelle: vt ſemper tibi pla citus ⁊ tuo munimine ſit ſecurꝰ. Per. Feria. vj. Scd̓m ioānem. .120. N illo tꝑe: Erat ꝗdā lāguēs lazarus a bethania de caſtel lo marie ⁊ marthe ſoroꝝ eiꝰ: ⁊ rel̓. Homel̓. ſcī auguſtini ep̄i. Lcō. jͣ. N ſuꝑiori lectiōe meminiſtiſ ꝙ dn̄s exiuit de manibꝰ eorū ꝗ eū lapidare voluerāt: ⁊ diſceſſit trās iordanē vbi ioānes baptiza bat. Ibi dn̄o cōſtituto īfirmabat̉ ī bethania lazarus: qd̓ caſtellū ē ꝓximū hieroſolymis. Maria au tē erat q̄ vnxit dn̄ꝫ vnguēto ⁊ ex terſit pedes eiꝰ capillis ſuis: cui frater lazarus īfirmabat̉. Miſe rūt ergo ſorores eiꝰ ad eum dicē tes: Dn̄e ecce quē amas īfirmat̉. Tam ītelligimꝰ quo miſe/ L. ij. rūt vbi erat dn̄s qm̄ abſens erat Trās iordanē: ſcilicet miſerūt ad dn̄m nūciātes ꝙ egrotaret fr̄ ea. rū vt dignaret̉ venire: ⁊ eum ab egritudine liberare. Ille diſtulit ſanare vt poſſꝫ reſuſcitare. Quid ergo annūciauerūt ſorores eius: Dn̄e ecce quē amas īfirmat̉. No dixerūt veni. Amāti enī tātūmo do nūciādū fuit. Nō auſe ſūt di cere: ibi iube ⁊ hic fiet. Lcō. iij. Cur enī nō ⁊ iſte ſicut fides illi ceturionis īde laudat̉: Ait enim: Nō ſū dignus vt ītres ſub tectū meū: ſꝫ tm̄ dic verbo ⁊ ſanabit̉ pu er meus. Nihil hoꝝ iſte: ſꝫ tantū. modo dn̄e ecce que amas īfirma tur. Sufficit vt noueris. Nō enī amas ⁊ deſeris. Sꝫ dicit aliꝗs: Quomodo ꝑ lazarū peccator ſi gnificat̉ ⁊ a dn̄o ſic amabat̉; Au diat eū dicētē: nō veni vocare iu ſtos ſꝫ pctōres. Si enī dn̄s pecca III III tores nō amaret de celo ad terra nō deſcēderet. Ad bn̄. an̄t. Laza rus amicus nr̄ dormit: eamus ⁊ a ſomno excitemus eū. Oratio. Eus ꝗ ineffabilibꝰ mūdum renouas ſacramētis: p̄ſta q̄s vt eccl̓ia tua ⁊ eternis ꝓficiat inſtitutis: ⁊ tꝑalibꝰ non deſtituaſ auxilijs. Per. Ad. M. an̄t. Do mine ſi fuiſſes hic lazarus nō eēt mortuus: ecce iam fetet quatri duanꝰ in monumēto. Oro. Aqͥs opͥs deus: vt ꝗ īfirmi tatis nr̄e cōſcij de tua v̓tute ꝯfidi mus: ſub tua ſemper pietate gau deamꝰ. Per. Sabb̓o. Scd̓m io N illo tꝑe: Dicebat ier annē. ſus turbis iudeoꝝ: Ego ſum lux mūdi. Qui ſequit̉ me nō am bulat ī tenebris: ſꝫ habebit lumē vite: ⁊ rel̓. Homel. ſcī augu. ep̄i. Vod nūc ait dn̄s: Leo. j. Ego ſū lux mūdi: clarū pu to eē eis ꝗ habēt oculca: vn̄ huiꝰ lucis participes fiāt. Qui aūt nō habēt oculos niſi ī ſola carne: mi rant̉ qd̓ dictum ē a dn̄o ieſu xp̄o: Ego ſū lux mūdi. Et forte nō de ſit ꝗ dicat apud ſemetip̄m: Nun ꝗd forte dn̄s xp̄s ē ſol iſte ꝗ ortu ⁊ occaſu ſuo ꝑagit diē: Nō enido fuerūt he̓tici: ꝗ iſta ſēſerūt. L. ij. Q anic heī ſolē iſtū oculis carnis viſibilē expoſitū ⁊ publicū nō tm̄ hoībꝰ ſꝫ etiā pecoribꝰ ad videndū xp̄m dn̄m eē putauerūt. Sed ca tholice eccl̓īe recta fides īprobat tale cōmētū: ⁊ diabolicā doctri nā eē conoſcit credēdo. Nō ſo lū aūt cognoſcit credēdo: ſꝫ in ꝗ bus pōt ꝯuincit etiā diſputādo. Improbemꝰ itaqꝫ huiuſ L. iij. modi errorē quē ſancta ab initio anathematizauit eccl̓ia. Nō arbi tremur dn̄m ieſū xp̄m hūc eſſe ſo lē quē videmꝰ oriri ab oriēte occi dere ī occidēte cuiꝰ curſui nox ſuc cedit: cuiꝰ radij nube obūbrant̉: certe de loco ī locū motione tranſ migrat. Nō ē hic dn̄s xp̄s. Non ē dn̄s xp̄s ſol factꝰ: ſꝫ per quē ſol factꝰ ē. Oīa enī ꝑ ip̄m facta ſūt: ⁊ ſine ipſo ſcm̄ ē nihil. Ad bn̄. an̄t. Qui ſequit̉ me nō ambulat ī tene briſ ſꝫ habebit lumē vite dic̄ dn̄s Iat dn̄e q̄s ꝑ gratiaꝫ Or̄o l tuā fructuoſus nr̄e deuotio nis affectꝰ: qꝛ tūc nobis ꝓderunt ſuſcepta ieiunia ſi tue ſint placi ta pietati. Per. Ad vsͣ. capl̓m. Rēs: Chriſtus aſſiſtēs pon tifex futuroꝝ bonoꝝ per am plius. ⁊ ꝑfectiꝰ tabernaculū non manufactuꝫ: ideſt nō huiꝰ crea tiōis. Hym. Uexilla regis ꝓde unt. ꝟ. Eripe me dn̄e ab hoīe ma lo. ℟. A viro iniqͦ eripe me. Ad M. ant. Ego ſū ꝗ teſtimoniū ꝑ hibeo de meip̄o: ⁊ teſtimoniū per hibet de me ꝗ miſit me pr̄. Oro Ueſumus op̄s deus fami liā tuā ꝓpitiꝰ reſpice: vt te largiēte regat̉ ī corpore ⁊ te ſeruā te cuſtodiatur ī mēte. Per. Ab iſto ſabb̓o vſqꝫ ad ſabbatuꝫ poſt xuli idui pēte. nō ſit cōme. de apl̓is nec de pace: nec ſiūt ſuffragia ī diebꝰ fo rialibus. Dn̄ica de paſſione ad matꝭ. inuitꝭ. Hodie ſi vocē dn̄i au dieritis: Nolite obdurare corda veſtra. pͣs. Venite. ſine Gl̓ia pa tri. Et cū ꝑuenit̉ ad locuꝫ ꝓpriū: ſcilicet. Hodie ſi vocē dn̄i. can tat̉ totum inuitꝭ. Et illi ꝗ cātant. Uenite. nō reincipiunt. Hodie ſi voceꝫ dn̄i. ſꝫ īcipiūt Sicut ī exa cerba. Nota ꝙ ad inuita. ⁊ ℟ia tā breuia qͣꝫ matutinalia vſqꝫ ad paſcha nō dicit̉ Gl̓ia patri. ſꝫ a capite reincipit̉ vbi Gl̓ia patri. debet dici. In diebꝰ v̓o feſtiuis ⁊ officijs beate v̓ ginis marie dicit̉ Gl̓ia patri. Hym. Pāge līgua gl̓ioſi cor. In pͥº. noc̄. an̄t. Serui te dn̄o. vt in pͥs. ꝟ. Erue a fra mea deus aīam meam. ℟. Et de manu canis vnicā meā. Incipit liber hieremie ꝓph̓e. Le. jͣ. ¶Erba hieremie filij helchie de ſacerdotibꝰ ꝗ fuerūt ī anathot in terra beniamin. Quod factuꝫ ē verbū dn̄i ad eū ī diebꝰ ioſie fi lij amon regis iuda ī tertiodeci mo anno regni eiꝰ. Et factū eſt ī diebꝰ ioachim filij ioſie regis iu da vſqꝫ ad cōſūmationē vndeci mi anni ſedechie filij ioſie regis iu da vſqꝫ ad trāſmigrationē hieru ſalē ī nēſe ꝗnto. Et factū ē v̓buꝫ dn̄i ad me dicēs: Priuſqͣꝫ te for marem ī vtero noui te: ⁊ anteqͣꝫ exires de vulua ſanctificaui te: ⁊ ꝓphetā ī gentibꝰ dedi te. Et dixi. A. a. a. dn̄e deus. Ecce neſcio lo qui qꝛ puer ego ſū. ℟. Iſti ſūt di es quos obſeruare debetis tēpori bus ſuis. Quartadecima die ad veſperā paſcha dn̄i ē: ⁊ ī ꝗntade cima ſolēnitatē celebrabitis al tiſſimo dn̄o. ꝟ. Locutus eſt dn̄s .12i. ad moyſē dicēs: loqͥre filijs iſrl̓: ⁊ humilitatē meā. Sermo ſcī am dices ad eos. Quartade. Le. ij. T dixit dn̄s ad me: Noli di Acere qꝛ puer ſuꝫ: qm̄ ad oīa que mittā te ibis: ⁊ vniuerſa que cūqꝫ mandauero tibi loq̄ris. Ne timeas a facie eoꝝ: qꝛ ego tecū ſū vt eruā te dicit dn̄s. Et miſit do minus manū ſuā ⁊ tetigit os me um ⁊ dixit ad me: Ecce dedi v̓ba mea ī ore tuo: ecce ꝯſtitui te hodie ſuꝑ gētes ⁊ ſuꝑ regna vt euellas ⁊ deſtruas ⁊ diſꝑdas ⁊ diſſipes ⁊ edifices ⁊ plātes. ℟. Multipli cati ſūt ꝗ tribulāt me: ⁊ dicūt no ē ſalus ipſi ī deo eiꝰ. Exurge dn̄o ſaluū me fac deus meꝰ. ꝟ. Neqn̄ dicat inimicus meus p̄ualui ad uerſus eum. Exurge. Lectio. iij. T factū ē v̓bū dn̄i ad me di Acēs: Quid tu vides hiere mia; Et dixi: Uirgā vigilātē ego video. Et dixit dn̄s ad me: Bene vidiſti: qꝛ vigilabo ego ſuꝑ verbo meo vt faciā illud. Et factū ē ver bū dn̄i ſcd̓o ad me dicens: Quid tu vides? Et dixi: Ollā ſuccēſaꝫ ego video: ⁊ ſaciē eiꝰ a facie aꝗlo nis. Et dixit dn̄s ad me. Ab aꝗ lone pādet̉ oē malū ſuꝑ oēs ha bitatores terre: qꝛ ecce ego cōuo cabo oēs cognatiōes regnoꝝ aꝗ lonis: ait dn̄s. ℟. Uſqꝫ quo exal tabit̉ inimicus meꝰ ſuper me. Re ſpice ⁊ exaudi me dn̄e deus meꝰ. ꝟ Qui tribulāt me exultabunt ſi motꝰ fuero: ego aūt in miẜicor dia tua ſꝑabo. Reſpi. In. ijº. no ctur. ꝟ. De ore leonis libera me dn̄e. ℟. Et a cornibꝰ vnicorniuꝫ It̓ba cudi i iō ē̓ iterreꝫ Citote frabroſij ep̄i. L. iiij. ſit ximn aure q tres qꝛ cuiꝰ opera ꝗſqꝫ facit IVIt niſit. eiꝰ ⁊ filiꝰ vocat̉. Un̄ iudei cū dixiſ Intredit ſent pr̄em ſuū eē abraham: audie rūt a dn̄o ſicut modo cū euāgeliū Iili li legeret̉ audiſtis. Si filij abrahe iutt amci eſtis: oꝑa abrahe facite. Qui cuꝫ iterū dixiſſēt deū ſe hr̄e pr̄em au inuli xumnc̓ dierūt. Si deus pr̄ veſter eēt: dili geretis vtiqꝫ me. His v̓bis aꝑtiſ ſime demonſtrat̉ ꝙ niali ⁊ cupidi Iuiū ideria ꝯter nec abrahe nec dei filij ſūt. ℟ De Iiriiſij urt aliena meꝰ es tu ne diſcēdas a me. Qm̄ Peſci ci iuipiuli I tribulatio ꝓxima ē ⁊ nō ē ꝗ adiu Iiiutla uet. ꝟ. Tu aūt dn̄e ne elōgaueri auxiliū tuū a me: ad defenſionem nuiia meaꝫ aſpice. Qm̄. Lcō. v. Iiuumū xxi ncō ¶Am cuiꝰ filij ſūt ſeq̄ntia ma iiliu n nifeſtāt. Ait enī: Vos ex pr̄e dia bolo eſtis. Ac ſi dicat: Cur pr̄em mutatis: nūc abrahā: nūc deum: Ego oſtēdā vobis pr̄em veſtrum Pater veſter diabolus ē: nō cre ando ſꝫ decipiēdo. Fugite fr̄es ta lē pr̄em: fugite ſicut propheta ad mutinj liga monet. Ait eniꝫ: Obliuiſcere por uimuio pulū tuū ⁊ domū pr̄is tui. Pplꝫ vocat vitiā atqꝫ peccata: domum im v̓o pr̄is dicit mūdū: in quo habi tat diabolus. ℟. In te iactatꝰ ſū ex vtero de vētre mr̄is mee: deus mupba da meꝰ es tu ne diſcedas a me. Qm̄ tribulatio ꝓxima ē ⁊ nō eſt ꝗ ad iuuet. ꝟ. Salua me ex ore leōis ⁊ a cornibus vnicornium humlitatem meam. Qm̄. Le. vj Lle obliuiſcit̉ ppl̓m ſuū ꝗ re linꝗt vitia ſua: ⁊ ille obliuiſcit̉ do niū pr̄is ſui ꝗ mundi huiꝰ falſas diuitias ꝯtēnit: ꝑ quas eū diabo lus tenet captiuū. Pater iſte nō diligit filios ſuos: ſed odit. Sic amat diabolus filios ſuos vt per dat: ſicut amat gluto porcellum vt comedat. Cauete fr̄es a mēda cio: qꝛ oēs ꝗ amāt mēdaciū: filij ſūt diaboli: ꝗ nō ſolū mēdax ē: ſꝫ etiā ⁊ pr̄: ideſt inuētor ipſiꝰ mēda cij ē. Oīs ſimulatio ⁊ oīs dupli citas mēdaciū ē. Ergo nō ſolum in falſis v̓bis ſed etiā ī ſimulatis oꝑbꝰ mēdaciū ē. ℟. In ꝓximo eſt tribulatio mea dn̄e: ⁊ nō eſt ꝗ adiuuet vt fodiāt manuſ meas ⁊ pedes meos libera me de ore leo nis. Vt enarrē nomē tuū fr̄ibus meis. ꝟ. Erue a framea deꝰ ani mā meā ⁊ de manu canis vnicā mieā. Vt. In. iijo. noct̉. ꝟ. Ne ꝑ das cū īpijs deꝰ aīaꝫ meā. ℟. Et cū viris ſanguinū vitam meam. N illo tꝑe: Scd̓m ioannem. Dicebat ieſus turbis iudeoꝝ ⁊ pͥncipibꝰ ſacerdotum: Quis ex vobis arguet me de pctō? Si veri tatē vobis dico quare non credi tis mihi; ⁊ rel̓. Homel̓. ſcī grego. Enſate fr̄es cha/ pͥp̄. L. vi riſſimi māſuetudinem dei. Relaxare peccata venerat: ⁊ dice bat. Quis ex vob̓ arguet me de peccato? Nō dedignat̉ ex ratione oſtēdere ſe peccatorē non eē ꝗ ex virtute diuinitatis poterat pecca tores iuſtificare. Sꝫ terribile eſt valde qd̓ ſubdit̉: Qui ex deo ē ver ba dei audit: ꝓpterea vos nō au ditis: qꝛ ex deo nō eſtis. Si enim re v̓ba eius non pōt ꝗſꝗs ex illo nō ē: īterroget ſe vnuſꝗſqꝫ ſi v̓ba dei in aure cordis ꝑcipit: ⁊ intelli get vn̄ ſit. ℟. Tota die ꝯtriſtatus ingrediebar dn̄e: qm̄ aīa mea cō pleta ē illuſionibꝰ. Et vin facie bāt ꝗ qͦrebāt aīam meā. ꝟ. Ami ci mei ⁊ ꝓximi mei aduerſum me appropinqͣuerūt ⁊ ſteterūt ⁊ ꝗ iu xta me erāt: de lōge ſteterūt. Et. Eleſtē patriā deſide/ L. viij. rare vitas iubet: carnis de ſideria ꝯterere: a mūdi gl̓ia decli nare: aliena nō raꝑe: ꝓpria largi ri. Pēſet ergo vnuſꝗſqꝫ veſtruꝫ apud ſe: ſi hec vox dei ī cordis eiꝰ aure conualuit: ⁊ qꝛ iam ex deo ſit cognoſcit. Nā ſūt nōnulli ꝗ p̄ cepta dei nec aure corporis ꝑcipe re dignant̉. Et ſūt nōnulll ꝗ hec ꝙ dē corporis aure ꝑcipiūt: ſꝫ nullo ea mentꝭ deſiderio cōplectunt̉. ℟ Ne auertas faciē tuam a puero tuo. Qm̄ tribulor velociter exau di me. ꝟ. Intende anime mee ⁊ libera eam ꝓpter inimicos meos eripe me. Qm̄. Lectio. ixͣ. IT ſūt nōnulli ꝗ libēter v̓ba dei ſuſcipiūt: ita vt etiā in fletib cōpungant̉: ſꝫ poſt lachrymaruꝫ tp̄s ad iniꝗtatē redeunt. Hi ꝓfe cto v̓ba dei nō audiūt ꝗ ea oꝑe ex erce̓ ꝯtēnūt. Vitā ergo vr̄aꝫ fr̄es chariſſimi an̄ mētis oculos reuo cate ⁊ alta ꝯſideratiōe ꝑtimeſci te hoc quod ex ore v̓itatis ſonat. Propterea vos nō auditis: qꝛ ex deo nō eſtis. Sed hoc qd̓ de repro bis v̓itas loquit̉: ipſi hoc de ſemet verba dei audit ꝗ ex deo ē: ⁊ audi ipſis reprobi ſuis oꝑibꝰ oſtēdūt. .122. ℟. Quis dabit capiti meo aquā ⁊ oculis meis fontē lachrymarū ⁊ plorabo die ac nocte: qꝛ fraterꝓ pinquus ſupplātauit me. Et oīs amicus fraudulēter īcedit ī me ꝟ. Fiāt vie illoꝝ tenebre ⁊ lubri cū ⁊ angelus dn̄i perſequēs eos. Et. ℟. Deꝰ meus eripe me de ma nu pctōris: ⁊ de manu ꝯtra legeꝫ agētis ⁊ iniꝗ. Qm̄ tu es patien tia mea. ꝟ. Deꝰ meus ne elonge ris a me: deꝰ meus ī auxiliū meū reſpice. Qm̄. ℟. Qui cuſtodie bāt aīam meā ꝯſilium fecerūt in vnū dicētes: deus dereliꝗt eum. Perſeꝗmini ⁊ cōprehēdite euꝫ: qꝛ nō ē ꝗ liberet eū: deꝰ meus ne elōgeris a me: deꝰ meus ī adiuto riū meum ītēde. ꝟ. Oēs inimici mei aduerſū me cogitabāt mala mihi: verbū iniquū mādauerunt aduerſūme dicētes. Perſeꝗ. ℟º. Pacifice loquebant̉ mihi inimi ci mei ⁊ in ira moleſti erāt mihi. Uidiſti dn̄e ne ſileas ne diſcedas a me. ꝟ. Ego aūt cū mihi mole ſti eēt iduebā me cilicio ⁊ humi liabā in ieiunio aīam meā. Vidi. ℟. Adiutor ⁊ ſuſceptor meꝰ es tu dn̄e ⁊ ī verbū tuū ſꝑaui. Declina te a me maligni ⁊ ſcrutabor man data dei mei. ꝟ. Iniqͦs odio ha bui ⁊ legē tuā dilexi. Declinate. ℟. Docebo iniquos viasˡ tuas: ⁊ impij ad te ꝯuertent̉. Libera me de ſanguinibꝰ deꝰ ſalutis mee. ꝟ Dn̄e labia mea aperies ⁊ os meū annūciabit laudē tuā. Libe. ℟ Ne ꝑdas cū impijs deꝰ aīaꝫ meā ⁊ cū viris ſanguinū vitā meam. ſanguinē ītroiuit ſemel in ſancta Redime me dn̄e. ꝟ. Eripe me do mine ab hoīe malo: a viro iniquo libera me. Redime. Ad lau. ant. Uide dn̄e afflictionē meā qm̄ ere ctus ē inimicus meus. pͥs. Mi ſerere. cū rel̓. An̄t. In tribulatio ne īuocaui dn̄m ⁊ exaudiuit me ī latitudine. An̄t. Iudicaſti domi ne cauſā aīe mee defēſor vite mee dn̄e deꝰ meus. An̄t. Popule me us ꝗd feci tibi: aut ꝗd moleſtus fui reſpōde mihi. Ant. Nunquid reddit̉ ꝓ bono malū qꝛ foderūt fo ueā aīe mee? Cap̄. Xp̄s aſſiſtens. Hy. Luſtris ſex ꝗ. ꝟ. Eripe me de inimicis meis deꝰ meus. ℟. Et ab īſurgētibꝰ ī me libera me. Ad bn̄. an̄t. Diceb at ieſus turbis iu deoꝝ: ⁊ pͥncipibꝰ ſacerdotū: ꝗ eſt ex deo v̓ba dei audit: ꝓpterea voſ nō auditꝭ qꝛ ex deo nō eſtis. Oro vt. sͣ. Ad pͥmā an̄t. Ego demoni um nō habeo ſꝫ honorifico pr̄em meū dicit dn̄s. Capͥ. Regi ſecu loꝝ. ℟. br̄. Xp̄e fili dei. ꝟ. Qui ſe des. ℟. Xp̄e fili. ſine Gl̓ia patri. Et ſic dicunt̉ ℟nſoria per oēs ho ras ꝑ totā paſſionē. Ad tertiam an̄t. Ego gl̓iam meā nō q̄ro: ē q querat ⁊ iudicet. Cap̄. Xp̄s aſſi ſtens. ℟º. Erue a framea: Deus aīam meā. ꝟ. Et de manu canis vnicā meā. Deus. ℟. Erue a fra mea. ꝟ. De ore leonis. ℟. Eta cornibꝰ. Ad. vj. an̄t. Amē amen dico vob̓: ſiꝗs ẜmonē meū ẜuaue rit: mortē nō guſtabit in eternū. Eqꝫ ꝑ ſāguinē hirco/ Capͥ. rū aūt vituloꝝ: ſꝫ ꝑ ꝓprium eterna redēptione inuēta. ℟. De ore leonis: Libera me dn̄e. ꝟ. Et a cornibꝰ vnicorniū humilitateꝫ meā. Libe. ℟. De ore leonis. ꝟ. Ne ꝑdas. ℟º. Et cum viris. Ad ix. ant. Tulerūt lapides iudei vt iacerent in eum: ieſus aūt abſcō dit ſe ⁊ exiuit de tēplo. Cap̄ T ideo noui teſtamenti me diator ē: vt morte ītercedēte: ī re dēptiōe earū pͥuaricationū que erāt ſub pͥori teſtamēto repromiſ ſionē accipiant ꝗ vocati ſūt eter ne hereditatis in xp̄o ieſu dn̄o no ſtro. ℟. Ne ꝑdas cū impijs: De us aīam meā. ꝟ. Et cū viris ſā guinū vitam meā. Deus. ℟. Ne ꝑdas. ꝟ. Eripe me dn̄e ab homi ne malo. ℟. A viro iniquo eripe me. Ad vs. an̄t. Dixit dn̄s. cum rel̓. Cap̄. Xp̄s aſſiſtēs. Hy. Ue xilla regis. ꝟ. Eripe me dn̄e ab hoīe malo. ℟. A viro. Ad. M an̄t. Abrahā pater veſter exulta uit vt videret diē meū: vidit ⁊ ga uiſus ē. Or̄o vt. sͣ. Hym. ⁊ ꝟ. ſu pradicti ⁊ rn̄ſoria br̄. dicuntur ſu praſcripto ordine vſqꝫ ad feriam quartā maioris hebdomade. Fe. ij. inuitꝭ. Hodie ſi vocē. vt. sͣ. ī do minica: ⁊ dicit̉ per totā hebdonia dā ī feriali officio. ꝟ. Erue a fra mea deus aīam meam. ℟. Et de manu canis vnicā meā. Scd̓m N illo tꝑe: Miſerūt ioānem. lpͥncipes ⁊ phariſei miniſtros vt appͥhēderēt ieſū: ⁊ rel̓. Home lia ſcī auguſtini ep̄i. Lec̄. jͣ. Uoniodo apprehenderent adhuc nolētē; Qꝛ ergo nō pote rant app̄hendere nolētē: miſſi ſūt vt audirēt docentē. Quid docen tē; Dixit ergo ieſus: Adhuc mo dicū tēpus vobiſcū ſū. Qd̓ modo vultis facere facturi eſtis: ſꝫ non modo qꝛ nolo. Quare adhuc mo do nolo; Quia adhuc modicū tē pus vobiſcū ſū: ⁊ tūc vado ad eū qui me miſit. Implere debeo diſ penſationē meā ⁊ ſic ꝑuenire ad paſſioneꝫ meam. Queritis me ⁊ no inuenietis: ⁊ vbi ſum ego vos non poteſtis venire. Lectio. ij. hic iā reſurrectionē ſuā p̄dixit. Noluerūt eū conoſcere preſētē: ⁊ poſtea q̄ſierūt eū cū viderūt in eū multitudinē iam credentem. Magna enī ſigna facta ſūt etiaꝫ cū dn̄s reſurrexit ⁊ aſcēdit in ce lū. Tūc ꝑ diſcipulos facta ſunt ſi gna magna: ſed ille ꝑ illos ꝗ ⁊ per ſeip̄m. Ipſe illis ꝗppe dixerat: ſi ne me nihil poteſtis facere. L. iij. Quando claudus ꝗ ſedebat ad portam: ad vocem petri ſurrexit ⁊ ſuis pedibus ambulauit: vt hoīes mirarent̉: ſic eos allocutus eſt pe trus: qꝛ nō ī ſua poteſtate iſta fe cit ſꝫ in v̓tute illius quē ipſi occi derant: multi cōpuncti ſunt ⁊ di xerūt. Quid faciemꝰ: Viderunt enim ſe ingēti crimīe impietatis aſtrictos: quādo illum occiderūt quem venerari ⁊ adorare debue runt: ⁊ hoc putabant eē inexpia bile. Magnum facinus erat: cu ius cōſideratio illos faceret deſpe rare. Sꝫ non debebāt deſperare: pro ꝗbus in cruce pendens domi nus dignatus eſt orare. Dixerat .123. enim: Pater ignoſce illis: qꝛ ne ſciūt quid faciunt. Videbat quoſ dam ſuos īter multos alienos. Il lis iā petebat veniā: a ꝗbꝰ adhuc accipiebat iniuriā. Lau. dicunt̉ Enite mittamꝰ de pͥs. Capͥ. Alignū in panē eiꝰ: vt erada mus eū de terra viuētiū: ⁊ nomē eius nō memoret̉ ampliꝰ. ꝟ. Eri pe me de inimicis meis deus me x Et ab īſurgentibus in me li bera me. Ad bn̄. an̄t. In die ma gno feſtiuitatis ſtabat ieſus ⁊ cla mabat dicens: ſiquis ſitit veni CX at ad me ⁊ bibat. Oratio. Anctifica q̄s dn̄e nr̄a ieiu nia: ⁊ cunctarū nobis propitius īdulgentiam largire culparum. Per. Ad abſolurionē. Cap̄. .I. Aciē meā nō auerti ab īcre pātibus ⁊ cōſpuētibꝰ in me: dn̄e deus auxiliator meus: ⁊ ideo nō ſū ꝯfuſus. Et dicit̉ vſqꝫ ad qͣrtaꝫ ſeriā maioris hebdomade ī feria libus ꝯiebꝰ. Ad pͥmā aūt. Libe ra me domine ⁊ pone me iuxta te ⁊ cuiuſuis manus pugnet cōtra me. Ad tertiā an̄t. Iudicaſti do mine cauſam anime niee defenſor vite mee domine deꝰ meus. Capͥ. Omine oēs qui te derelin quūt ꝯfundant̉: recedētes a te ī terra ſcribent̉: qm̄ de relique rūt venā aquaꝝ viuētiū dn̄ꝫ. ℟ ia br̄. dicunt̉ vt. sͣ. in dn̄ica. Ad. vj. an̄t. Popule meus ꝗd feci tibi aut ꝗd moleſtꝰ fui reſpōde nuhi; Onfundant̉ ꝗ me ꝑſe Capͥ. Aquunt̉ ⁊ nō ꝯfūdar ego: pa ueāt illi ⁊ nō paueā ego: īduc ſu per eos diē afflictiōiſ ⁊ duplici cō tritiōe cōtere eos dn̄e deꝰ nr̄. Ad ix. an̄t. Nunꝗd redditur ꝓ bono malū: qꝛ foderūt foueā aīe mee; Ecordare ꝙ ſteterim Capͥ. .e. in cōſpectu tuo: vt loquerer ꝓ eis bonū ⁊ auerterē īdignatio nē tuaꝫ ab eis. Ad vs. cap̓. U aūt dn̄e ſabaoth qui iudi cas iuſte ⁊ ꝓbas renes ⁊ corda: videā vltionē tuaꝫ ex eis: tibi enī reuelaui cauſā meā dn̄e deꝰ meꝰ. ꝟ. Eripe me dn̄e ab hoīe malo. ℟. A viro. Ad. M. an̄t. Siꝗs ſitit veniat ⁊ bibat: ⁊ de vētre eiꝰ fluēt aque viue dicit dn̄s. Od. A qͥs dn̄e populo tuo ſalu tē mētis ⁊ corporis: vt bonis ope ribus inherēdo tua ſemꝑ mereat̉ ꝓtectiōe defendi. Per. Capͣ. ſu pradicta dicunt̉ ſupraſcripto or dine ī feriali officio vſqꝫ ad feriā quartāmaioriſ hebdomade. An̄c v̓o ꝑ horas dicunt̉ tm̄ vſqꝫ ad do minicam ī pͥs. Fer̄. iij. ꝟ De ore leonis libera ne dn̄e. ℟. Et a cor nibus vnicorniū. Scd̓m ioāneꝫ. N illo tꝑe: Ambulabat ieſus in galileā: nō enī volebat ī iu deā ambulare: qꝛ qͥrebāt eum iu dei īterficere: ⁊ rel̓. Homel̓. ſcī au Ominꝰ nr̄ guſtini ep̄i. Lj. ieſus xp̄s deus ⁊ homo:ꝰ dē cū pr̄e ſemꝑ: homo nobiſcū ex tē pore. Nō enī q̄reret qd̓ fecerat: ni ſi ip̄e quod fecerat fieri voluiſſet. Uerū hoc memētote ⁊ de cordibꝰ vr̄is nolite dimittere: ſic eē xp̄m hoīem factū: vt nō deſtiterit deus eſſe. Manēs deus: accepit hoīem ꝗ fecit hoīem. Qn̄ ergo latuit vt homo: nō potētiā ꝑdidiſſe putan dus ē: ſꝫ exēplū nr̄e īfirmitati p̄ buiſſe. Ille enī qn̄ voluit detentꝰ ē quando voluit occiſus c. Lcō. ij. S ed qm̄ futura erāt mēbra eiꝰ: ideſt fideles eiꝰ ꝗ nō haberēt illā poteſtatē quā habebat ⁊ ip̄e dn̄s nr̄ ꝙ latebat ꝙ ſe tanqͣꝫ ne occide retur occultabat: hoc īdicabat fa ctura eē mēbra ſua: ī ꝗbus vtiqꝫ mēbris ſuis ip̄e erat. Non enim xp̄s ī capite ⁊ nō ī corpore: ſꝫ xp̄s totus ī capite ⁊ ī corpore. Qd̓ er go mēbra eiꝰ: hoc ip̄e. Qd̓ autem ipſe: nō ꝯtinuo mēbra eiꝰ. Nam ſi ipſi nō eēt mēbra eiꝰ: non di ceret ſaulo: Quid me ꝑſequeris: Nō enī ſaulus ipſū: ſꝫ mēbra ei ideſt fideles eiꝰ in terra ꝑſeq̄bat̉. Noluit tn̄ dicere ſāctos meos: ſer uos meos: poſtremo honorabili fr̄es meos: ſꝫ me: hoc eſt membra mea: ꝗbꝰ ego ſū caput. Lcō. iij. His p̄dictis puto nos in hoc ca pitulo qd̓ modo lectū ē non eē la boraturos. Sepe enī ſignificatū ē in capite qd̓ futurū erat in corpo re. Poſt hoc inꝗt ambulabat ie ſus ī galileā: non enī volebat ī iu deā ambulare: qꝛ q̄rebāt eum iu dei īterficere. Hoc ē qd̓ dixi: In firmitati nr̄e p̄bebat exēpla: non ipſe ꝑdiderat poteſtatē: ſꝫ noſtrā cōſolabat̉ fragilitatē. Futurū enī erat vt dixi: vt aliquis fidelis ab ſcōderet ſe: ne a ꝑſecutoribꝰ inue niretur: ⁊ ne illi ꝓ crimine obijce mēbro confirmaret̉. Ad dn̄. ant. Tēpus meū nondū aduenit: tp̄s aūt veſtrū ſemper ē paratū. Oro. Oſtra tibi q̄s dn̄e ſint acce pta ieiunia: ꝗ nos ⁊ expiā do gratia tua dignos efficiant: ⁊ ad remedia ꝑducāt et̓na. Per. Ad magͣt. an̄t. Vos aſcendite ad diē feſtū hūc: ego aūt nō aſcēdā qꝛ tēpus meum nōdum aduenit. A nobis q̄ſumus Oratio domine ꝑſeuerantē in tua voluntate famulatum: vt in die bus noſtris ⁊ merito ⁊ numero populus tibi ſeruiens augeatur. Per. Feria. iiij. ꝟ. Ne ꝑdas cū impijs deus aīam meam. ℟. Et cum viris ſanguinum vitā meā. ꝟſiculi ſupradicti recapitulātur in tribus diebus ſequētibus ſuo ordine. Secundum toānem N illo tēpore: Facta ſunt en cenia in hieroſolymis: ⁊ hyems erat: ⁊ ambulabat ieſus in tēplo in porticu ſalomonis: ⁊ reliqua. Homelia ſancti anguſtini epiſce Ncenia feſti/ pi. Lectio. jͣ. Auitas erat dedicationis tē pli. Grece enī cenon: dicit̉ nouuꝫ latine. Qn̄cūqꝫ aliqd̓ nouum fue rit dedicatū: encenia vocat̉. Iam ⁊ vſus habet hoc verbum: Siꝗs noua tunica iduat̉: enceniare di cit̉. Illū ergo dic̄ quo tēplū dedi catum ē: iudei ſolēniter celebra bant. Ip̄e dies feſtꝰ agebat̉ cū ea q̄ lecta ſūt locutꝰ ē dn̄s. Hyems erat ⁊ ambulabat ieſus ī templo in porticu ſalomonis. Lectio. ij. ret̉ latibulū: p̄ceſſit in capite qd̓ ī Circūdederunt ergo eū iudei: ⁊ dixerūt ei: Quouſqꝫ aīam nr̄am .124. tollis; Si tu es xp̄s dic nobis pa lā? Nō v̓itatē deſiderabāt ſꝫ calū niam p̄parabant. Hyems erat ⁊ ideo frigidi erant. Ad illum eniꝫ diuinū ignē accedere pigri erāt: ſꝫ accedere ē credere: qui credit accedit: qui negat recedit. Non mouet̉ aīa pedibus: ſꝫ affectibus. F rigidi erant: non di Lcō. iij. ligendo charitate: ⁊ ardebāt no cedi cupiditate. Longe aberant: ⁊ ibi erant. Non accedebāt cre dēdo: ſꝫ p̄mebant perſequendo. Querebāt audire a dn̄o: ego ſuꝫ xp̄s. Et fortaſſe de xp̄o ẜm hoīem ſapiebant. Predicauerūt eniꝫ ꝓ phete xp̄m: ſꝫ diuinitatē xp̄i ⁊ īꝓ phetis ⁊ in ipſo euāgelio nec here tici intelligunt: qͣꝫtominus iudei: qͣꝫdiu velamen ē ſuꝑ cor eoꝝ. Ad bn̄. ant. Oues mee vocē meā au diunt ⁊ ego dominꝰ agnoſco eas. Anctificato hoc ie/ Oratio. iunio deus tuoꝝ corda fide lium miſerator illuſtra: ⁊ quibus deuotionis preſtas affectum pre be ſupplicantibus piu benignus auditū. Per. Ad. M. aūt. Mul ta bona oꝑa oꝑatus ſū vobiſ: pro pter qd̓ opus vultiſ me occidere; Deſto ſupplicatio/ Oratio. nibus noſtris omnipotens deus: ⁊ quibus fiduciam ſperādo pietatis indulges: conſuete miſe ricordie tribue benignus effectū. Per. Feria. v. Scd̓m lucaꝫ. N illo tempore: Rogabat ie ſum ꝗdam phariſeus vt mandu caret cum illo: ⁊ ingreſſus domū phariſei diſcubuit: ⁊ reliqͣ. Ho melia ſācti gregorij pape. Lcō. j. Ogitāti mihi de marie peni Atentia: flere magis libet q̄ aliꝗd dicere. Cuiꝰ enī vel ſaxeum pectꝰ ille huiꝰ peccatricis lachrꝭ me ad exēplū penitēdi nō emolli unt; Cōſiderauit nāqꝫ qd̓ fecit ⁊ noluit moderari ꝗd faceret. Su per ꝯuiuātes īgreſſa ē: nō iuſſa ve nit: īter epulas lachrymas obtu lit. Diſcite quo dolore ardet: q̄ fle re ⁊ īter epulas nō erubeſcit. Le. Hanc v̓o quā lucas peccatri ij. ce muliere: ioānes mariā noīat: illā eē mariā credimꝰ: de qͣ mar cus ſeptē demonia eiecta fuiſſe te ſtat̉. Et ꝗd ꝑ ſeptem demonia niſi vniuerſa vitia deſignant̉? Qꝛ enī ſeptē diebꝰ oē tp̄s cōprehēdit: re cte ſe ꝑtenario numero vniuerſi taſ figurat̉. Septē ergo demonia maria habuit: q̄ vniuerſis vitijs plena fuit. Sꝫ ecce qꝛ turpitudi nis ſue maculas aſpexit: lauanda ad fōtē miẜicordie cucurrit: cōui uātes nō erubuit. Nā qꝛ ſemetip ſā grauiter erubeſcebat intꝰ nihil eē credidit qd̓ verecūdaret̉ ſoris. Quid igit̉ miramur fr̄es: L. iij. mariā veniētē: an dn̄m ſuſcipien tē; Suſcipiētē dicā: an trahētē Melius trahentē ⁊ ſuſcipiētem. Quia nimirū ip̄e eā ꝑ miẜicordi am traxit intus ꝗ per māſuetudi nē ſuſcepit foris. Sꝫ iā textū ſan cti euāgelij ꝑcurrētes ip̄ꝫ quoqꝫ ordīeꝫ quo venerat ſanāda videa mus. Ad bn̄. ant Magiſter di cit tp̄s meū ꝓpe eſt apud te facio paſcha cū diſcipulis meis. Oro. Preſta Reſta qͥs op̄s deꝰ: vt digni tas ꝯditionis humane ꝑ im moderātiā ſauciata: medicinalis parſimōie ſtudio reformet̉. Per. Ad. M. an̄t. Deſiderio deſidera ui hoc paſcha manducare vobiſ Icuꝫ anteqͣꝫ patiar. Oratio Sto q̄s dn̄e ꝓpitiꝰ plebi tu ē vt q̄ tibi nō placēt reſpuētes: tuo rū potiꝰ repleant̉ delectatiōibꝰ mā datoꝝ. Per. Feria. vj. Scd̓ꝫ ioā Nn illo tꝑe: Collegerūt neꝫ. pōtifices ⁊ phariſei ꝯſilium ⁊ homo multa ſigna facit; ⁊ rel̓. Ho melia ſcī auguſtini ep̄i. Lectio. jͣ. Ontifices ⁊ phariſci qꝛ ſibi ꝯſulebāt nec tn̄ dicebāt: cre damus. Plus enī ꝑditi hoīes co gitabāt quō nocerēt vt ꝑderēt qͣꝫ quō ſibi ꝯſulerēt ne perirēt. Et tn̄ timebāt: ⁊ quaſi ꝯſulebant. Dice bāt enī. Quid facimus: qꝛ hic hō multa ſigna facit? Si dimittimꝰ mani ⁊ tollēt nr̄m locū ⁊ genteꝫ Tꝑalia ꝗdē ꝑdere timuerūt: ⁊ vi tes: tꝑaliter potiꝰ maceremur qͣ tā eternam non cogitauerunt: ac ſupplicijs deputemur et̓niſ. Per ſic vtrūqꝫ amiſerunt. Lectio. ij. Nā ⁊ romani poſt dn̄i paſſionē ⁊ gl̓ificationē tulerūt eis locū ⁊ gē lud eos ſeꝗtur qd̓ alibi dictū eſt. Filij aūt regni ibūt in tenebraſ ex oēs in xp̄m crederēt: nemo rema neret ꝗ aduerſus romanos ciuita tē dei tēplūqꝫ defēderet: qm̄ ꝯtra doctrinā xp̄i eē ſētiebāt. Le. iij. Unus aūt ex eis cayphas cū eēt pōtifex anni illiꝰ: dixit illis. Vos neſcitis ꝗcqͣꝫ nec cogitatis: qꝛ ex pedit vobis vt vnus moriat̉ homo pro ppl̓o ⁊ nō tota gēs ꝑeat. Hoc aūt a ſeipſo nō dixit: ſꝫ cū eſſet pō tifex anni illius prophetauit. Hic docemur etiā ꝑ hoīes malos ꝓphe tie ſpͥū futura p̄dicere. Qd̓ tamē euāgeliſta diuino tribuit ſacr̄o qꝛ pōtifex fuit: ideſt ſūmꝰ ſacerdos. Pōt aūt mouere quō dicat̉ pōti fex anni illiuſ: cū dn̄s vnū ꝯſtitue dicebāt. Quid facimus: quia hic rit ſummū ſacerdotē: cui mortuo vnꝰ ſuccederet. Sed intelligēduꝫ eſt ꝑ ambitiōes ⁊ ꝯtētiōes īter iu deos poſtea ꝯſtitutū vt plures eſ ſent: ⁊ ꝑ annos ſingulos ſuis vici bus mīſtrarent. Ad bn̄. aūt. Ap propinquabat aūt dies feſtus iu deoꝝ: ⁊ q̄rebāt pͥncipes ſacerdo tū quomodo ieſum interficerent: ſed timebant plebem. Or̄o. AOrdibus nr̄is q̄s dn̄e gr̄aꝫ eū ſic: oēs credēt in eū: ⁊ veniēt ro tuā benignus īfunde: vt peccata nr̄a caſtigatiōe volūtaria cohibē Ad. M. ant. Principes ſacerdo tū ꝯſiliū fecerūt vt ieſū occiderent dicebāt aūt: nō in die feſto ne for tē: expugnando ⁊ trāſferēdo: ⁊ il te tumultus fieret in ppl̓o. Or̄o. Oncede q̄s op̄s deꝰ: vt qui ꝓtectiōis tue gr̄aꝫ querimꝰ teriores. Hoc aūt timuerunt ne ſi liberati a malis oībꝰ: ſecura tibi mēte ẜuiamus. Per. Sabbato. N illo tꝑe: Di/ Scd̓ꝫ ioānē. cebat ieſus ad eos qui credide ip̄ꝫ tēplū ⁊ ꝯtra ſuas pr̄nas legeſ rūt ei iudeos. Si vos manſeritis in ẜmone meo: vere diſcipuli mei .125. eritis: ⁊ rel̓. Homel̓. ſcī aug. ep̄i. Um rex iuſticie ſederit L. jͣ. Ain throno ſicut ſcriptura lo quit̉: ꝗs glīabit̉ caſtuꝫ ſe hr̄e cor: aut ꝗs gl̓iabit̉ mundū ſe eſſe a pec cato: Multuꝫ nos terruit o fr̄es mei dicēdo: ſeruꝰ nō manet in do mo in eternū. Adiugit aūt ⁊ dicit Filiꝰ manet in eternū. Ergo ſoluſ in domo ſua erit xp̄s? Nullus ne ei ppl̓s coherebit?; Cui erit caput: ſi nō erit corpꝰ: An forte totū hoc filius caput ⁊ corpus? Non enī ſi ne cauſa t̓ruit ⁊ ſpeꝫ dedit. Le. ij. Merruit ne pctm̄ amaremꝰ: ſpeꝫ dedit ne de pctī ſolutione diffidere mus. Oīs inꝗt ꝗ facit pctm̄: ſer uus eſt pctī. Seruꝰ aūt nō manet in domo in eternū. Que ergo no bis eſt ſpes ꝗ non ſumꝰ ſine pctō; Audi ſpeꝫ tuā. Flliꝰ manet ī domo in eternū. Si ergo filiꝰ vos libera uerit: tūc vere liberi eritis. Le. iij. Nec ſpes nr̄a eſt fr̄es: vt a libero liberemur: ⁊ liberādo nos ſeruqꝫ facit. Serui enī eramꝰ cupiditatꝭ liberati ẜui efficimur charitatis. Hoc ⁊ apl̓s dicit. Vos aūt fr̄es ī libertatē vocati eſtis tm̄ ne liber. tatē in occaſionē carnis detis: ſed ꝑ charitatē ẜuite īuicē. Nō ergo dicat xp̄ianꝰ: liber ſū: in libertatē vocatꝰ ſū: ẜuꝰ erā: ſꝫ redēptꝰ ſū: et ip̄a redēptiōe liber effectꝰ ſū: faci am qd̓ volo. Nemo me ꝓhibeat a volūtate mea: ſi liber ſuꝫ. Ad bn̄. ant. Clarifica me pater apud te metip̄m claritate quā habui pri uſqͣꝫ mūdus fieret. Oratio Roficiat qͥs dn̄e plebs tibi dicata pie deuotiōis affectu: vt ſa cris actiōibꝰ erudita: qͣꝫto maie ſtati tue ſit gratior: tāto donis po tioribꝰ augeat̉. Per. Adys. cap. I Ratres: Hoc enī ſētite in vo lbis qd̓ ⁊ in xp̄o ieſu: ꝗ cū in forma dei eēt: nō rapinā arbitra tꝰ eſt eē ſe eqͣleꝫ deo. Ad. M. ant. Pater iuſte mūdus te nō cono uit ego aūt noui te qꝛ tu me miſiſti Mp̄s ſēpiterne deꝰ: Oro. ꝗ humano generi ad imitā dū humilitatis exēplū ſaluatoreꝫ nr̄m carnē ſumere ⁊ crucē ſubire feciſti: ꝯcede ꝓpitiꝰ: vt ⁊ patiētie ipſiꝰ hr̄e documēta: ⁊ reſurrectio nis ꝯſortia mereamur. Per cū Dn̄ica in palmis ad matꝭ. iuitatꝭ. Ip̄i v̓o nō cognouerūt vias me as. Quibꝰ iuraui in tra mea ſi in troibūt ī requiē meā. pͥs Uenite. Sꝫ cū ꝑuenit̉ ad locū ꝓpriū ſcilꝫ Ipſi v̓o. chorª cātat ip̄m ſicut īui caij. ⁊ illi ꝗ cātāt Venite. reinci piūt īuitatꝭ.ſ. Ipſi v̓o. ⁊ cantatur vſqꝫ ad feriā qͣrta ī ferialibꝰ die bus. De hieremia ꝓpheta. Le. j. Idete verbū dn̄i. Nunquid ſolitudo factꝰ ſū iſraeli: aut t̓ra ſerotina? Quare ergo dixit po pulus meꝰ receſſimꝰ: nō veniemꝰ vltra ad te? Nunꝗd obliuiſcit̉ vir go ornaniēti ſui: ⁊ ſpōſa faſcie pe ctoralis ſue? Ppl̓s v̓o meꝰ oblit eſt mei diebꝰ innumeris. Quid ni terij bonā on̄dere viā tuā ad que rendā dilectionē q̄ īſuꝑ ⁊ malici as tuas docuiſti vias tuas: et in alis tuis inuētꝰ eſt ſāguis aīaruꝫ paupeꝝ ⁊ īnocētū? Nō in foſſis in ueni eos: ſꝫ in oībꝰ q̄ ſupra memo raui. Et dixiſti. Abſqꝫ pctō ⁊ īno cēs ego ſū ⁊ propterea auertatur furor tuus a me. ℟. In die qua inuocaui te dn̄e: dixiſti noli time re. Iudicaſti cauſā meā ⁊ libera ſti me deus meus. ꝟ. In die tri bulationis mee clamaui ad te: qꝛ exandiſti me. Iudi. Le. ij. Cce ego iudicio contēdam tecum: eo ꝙ dixeris: nō peccaui. Quā vilis facta es nimis iteras vias tuas. Et ab egypto cōfunde ris: ſicut cōfuſa es ab aſſur. Naꝫ ⁊ ab iſta egredieris ⁊ manus tue erunt ſuper caput tuū: qm̄ contri uit dn̄s cōfidentiā tuā: ⁊ nihil ha bebis proſperuꝫ. Vulgo dicit̉. Si dimiſerit vir vxorē ſuā ⁊ recedēs ab eo duxerit virū alterū: nunꝗd reuertet̉ ad eā vltra? Nunꝗd nō polluta erit ⁊ cōtaminata mulier illa; Tu aūt fornicata es cū ama toribꝰ multis: tamē reuertere ad me dicit dn̄s: ⁊ ego ſuſcipiā te. ℟. Fr̄es mei elongauerunt ſe a me ⁊ noti mei. Quaſi alieni receſſerūt a me. ꝟ. Dereliq̄runt me ꝓximi mei ⁊ ꝗ me nouerūt. Qua. L. iij. Eua oculos tuos in directū ⁊ vide vbi nūc ꝓſtrata ſis. In vijs ſedebaſ expectās eos qua ſi latro inſidians in ſolitudine: et polluiſti terrā in fornicatiōibus eſt inciditoꝰ nuuui tuis ⁊ in malicijs tuis. Quāobrē penū diſutmi prohibite ſūt ſtille pluuiarū: ⁊ ſe rotinus imber nō fuit. Frons mu lieris meretricis facta eſt tibi: no luiſti erubeſcere. Ergo ſaltē amo do voca me? Pater meꝰ dux vir ginitatꝭ mee tu es. Nunꝗd iraſce ris in ꝑpetuū aūt ꝑſeuerabis ī fi nē; Ecce locuta es ⁊ feciſti mala ⁊ potuiſti. ℟. Attēde dn̄e ad me ⁊ audi voces aduerſarioꝝ meoꝝ. Nunꝗd reddit̓ pro bono malum qꝛ foderūt foueā aīe mee. ꝟ. Re cordare ꝙ ſteterim in ꝯſpectu tuo vt loquerer pro eis bonū ⁊ auer terē īdignationē tuā ab eis. Nū. Sermo ſcī leonis pape. Lco. iiij. XCripturā quidē hebraici exi tus ⁊ v̓ba myſterij fr̄es cha riſſimi audiſtis: quomodo agnuſ īniolatus eſt: ⁊ quo plebs ſalua ta eſt: ⁊ quō pharao ꝑ myſteriuꝫ verberatꝰ eſt. Intelligite dilectiſ ſimi quēadmodū ſit nouū ac vetꝰ: tꝑale ⁊ eternū: corruptibile ⁊ īcor ruptibile: mortale ⁊ īmortale: paſ chale myſteriū. Uetus quidē ẜm legē: nouū aūt ẜm v̓bū. Tꝑale per exēplū: eternū ꝑ gr̄am. Corrupti bile ꝑ victimā pecudis: īcorrupti bile ꝓpt̓ dn̄i vitā. Mortale ꝓpter ſepulturā: īmortale ꝓpter reſurre ctionē. Cōcluſit viaſ meas ini micꝰ: iſidiator ſcūs eſt mihi ſicut leo ī abſcōdito: repleuit ⁊ inebria uit me amaritudīe: deduxerūt in lacū mortis vitā meā ⁊ poſuerūt lapidē ꝯtra me. Vide dn̄e iniqui tates illoꝝ ⁊ iudica cauſā aīe mee defēſor vite mee. ꝟ. Factus ſū in deriſū oī ppl̓o meo: canticū eorū tota die. Vide. Lectio. v Etꝰ ꝗdē eſt lex: nouū aūt eſt v̓bū. Tꝑale exēplar: ſꝫ ſēpiterna eſt gr̄a. Corruptibilis ouis: incor ruptibilis dn̄s. Nō cōminutꝰ vt .126. agnus: ſed refuſcitatꝰ vt deꝰ. Et mis: ⁊ beniſſet betphage ad mon enī vt ouis ad victimā ductꝰ eſt: ſed nō erat ouis. Et ſicut agnꝰ ſi ne voce: ſed nō erat agnꝰ. Illa enī in figu ra fiebāt: hec verius reperi unt̉. Pro agno etenī deꝰ factꝰ ē ⁊ pro pecude homo. Homo aūt xp̄s in quo capiunt̉ oīa. Fſaiaſ aūt ait Sicut ouis ad occiſionē ductꝰ ē: ⁊ ſicut agnus corā tondēte ſe ſine voce: ſic nō ꝯperuit q ſuū. In hu militate iudiciū eius ſublatū eſt. generationē eiꝰ ꝗs enarrabit? ℟. Saluūme ſac deꝰ qm̄ intrauerūt aq̄ vſqꝫ ad aīaꝫ meā: ne auertas faciē tuā a me. Qm̄ tribulor exau di me dn̄e deꝰ meus. ꝟ. Intende aīe mee ⁊ libera eā. propt̓ inimi cos meos eripe me. Qm̄. Le. vj. Ulta ꝗdē ⁊ alia plurima a ꝓphetis p̄dicata ſūt ī paſcho myſteriū ieſu xp̄i. Ip̄e enī addu ctus eſt vt agnus: occiſus eſt vt ouis: velut ab egypto nos a mūdi cultura redemit: ⁊ ſaluauit nos de manu diaboli quaſi de manu pha raonis: ⁊ ſignauit aīas nr̄as pro prio ſpū: ⁊ membra corporis nr̄i ſuo ſanguīe p̄cioſo. Hic eſt ꝗ ī cō fuſionē mortis mortē īduit: ⁊ dia bolū in planctū ꝯſtituit. Hic eſt ꝙ iniꝗtatē ꝑcuſſit ⁊ iniuſticiā ſicut moyſes egyptū ſterilitate dāna uit. ꝙ. Noli eſſe mihi dn̄e alien parce mihi ī die mala ꝯfūdantur oēs ꝗmē ꝑſequunt̉. Et nō confū dar ego. ꝟ. Cōfundant̉ oēs ini mici mei ꝗ qͥrūt aīam meam. Et. N illo tꝑe: Cū Scd̓ꝫ mattꝭ appropinqͣſſet ieſus hieroſoly tē oliueti: tūc miſit duos ex diſci pulis ſuis dicēs eis. Ite in caſtel lū qd̓ ꝯtra vos eſt: ⁊ ſtatī inuenie tis aſinā alligatā ⁊ pullū cuꝫ ea: ſoluite ⁊ adducite mihi: ⁊ reliqͣ. Homel̓. ſcī ambroſij ep̄i. Le. vij. Ulchre autē relictis iudeis habitaturꝰ in affectibꝰ gētiū tēplū dn̄s aſcēdit. Hoc enī tēplū eſt verū in quo nō lr̄a ſed ſpū dn̄s adoral̓. Hoc dei tēplū eſt qd̓ fidei ſeries nō lapidū ſtructura funda uit. Deſerunt̉ ergo ꝗ adorant: eli gunt̉ ꝗ amaturi erāt. Et ideo ad montē oliueti venit: vt nouellas oleas ī ſublimi virtute plātaret. quaꝝ mr̄ eſt illa q̄ ſurſū eſt hieru ſalē. ℟. Dn̄s mecū eſt tanqͣꝫ bel lator fortiſ ꝓpterea ꝑſecuti ſūt me ⁊ ītelligere nō potuerūt: dn̄e pro bas renes ⁊ corda. Tibi reuelaui cauſā meā. ꝟ Uidiſti dn̄e iniꝗ tatē eorum aduerſū me iudica iu dicium meum. Tibi. Le. viij. N hoc mōte ē ille celeſtis agri cola: vt plātati oēs in domo dn̄i: poſſint veraciter dicere. Ego aūt ſicut oliua fructiſera ī domo dn̄i. Et fortaſſe ip̄e mōs xp̄s ē. Quis enī aliꝰ tales fructus ferret oliua rū: nō ꝯueſcētiū vbertate bacca ſꝫ ſpūs plenitudīe gentiū fecūda rū. Ip̄e eſt ꝑ quē aſcēdimꝰ: ip̄e ē ianua: ip̄e eſt via: ꝗ aperit̉: et qui aperit: ꝗ pulſat̉ ab ingredientibꝰ: ⁊ ab egredientibꝰ adorat̉. ℟. Di xerūt īpij apud ſe nō recte cogitā tes: circūueniamꝰ iuſtū qm̄ ꝯtra rius eſt oꝑibꝰ nr̄is: ꝓmittit ſe ſciē̉ pr̄em ſe hr̄e deum. Videamus ſi ẜmones illiꝰ veri ſūt: ⁊ ſi eſt vere fi lius dei liberet illū de manibꝰ no ſtris: morte turpiſſima ꝯdēnem eū. ꝟ. Tanqͣꝫ nugaces eſtimati ſumꝰ ab illo ⁊ abſtinet ſe a vijꝫ no nouiſſima iuſtoꝝ. Videa. Le. ixͣ. Rgo in caſtello erat: ⁊ liga tus erat pullus cū aſina: nō pot̓at ſolui niſi iuſſu dn̄i. Soluit eūmanꝰ apl̓ica: talis actus: talis vita: talis gratia. Eſto taliſ vt tu poſſis ligatos ſoluere. Nūc ꝯſide ligati. Et videamꝰ quē admoduꝫ quos mors expulerat vita reuoca uerit. Et ideo ẜꝫ mattheū ⁊ aſinā ⁊ pullū legimꝰ: vt qꝛ in duobus hoībꝰ vterqꝫ fuerat ſexꝰ expulſus in d̓uobꝰ aīalibꝰ vterqꝫ reuocet̉. ℟. Circūdederūt me viri mēda ces ſine cauſa flagellis ecciderūt me. Sed tu dn̄e de fenſor vindica me. ꝟ. Qm̄ tribulatio ꝓxima eſt ⁊ nō eſt ꝗ adiuuet. Sed. Ad lau. an̄t. Dn̄e deus auxiliator meꝰ et ideo nō ſū cōfuſus. pͣs. Miẜere. cū rel̓. An̄t. Circūdantes circun dederūt me: ⁊ in noīe dn̄i vindica bor in eis. An̄t. Iudica cauſam meā: defēde qꝛ potēs es dn̄e. An̄t. Cū angelis ⁊ pueris fideles inue niamur triūphatori mortis: cla mātes oſāna in excelſis. An̄t. Cō fūdant̉ ꝗ me ꝑſequunt̉ ⁊ nō ꝯfun dar ego dn̄e deꝰ meus. Capͥ. vt. sͣ. ius eſt opp in ys. Ad bn̄. an̄t. Turba multa q̄ tiā dei hr̄e: filiū dei ſe noīat ⁊ glīat̉ ꝯuenerat ad dieꝫ feſtū clamabat dn̄o: bn̄dictus ꝗ venit ī noīe dn̄i: oſāna in excelſis. Ad. j. aſt. Pu eri hebreoꝝ tollētes ramos oliua rū obuiauerūt dn̄o clamāteſ ⁊ di centes: oſāna in excelſis. Ad. iij. an̄t. Pueri hebreoꝝ veſtimēta ꝓ ſtris tanqͣꝫ ab īmundicijs ⁊ ꝓfert ſternebāt in via: ⁊ clamabāt dicē̓ tes: oſāna filio dauid: bn̄dictus ꝙ venit in noīe dn̄i. Capͥ. vt. sͣ. i vsͣ. Ad. vj. an̄t. Tibi reuelaui cauſaꝫ meā defēſor vite mee dn̄e deꝰ me Uniliauit ſemetip̄m Capͥ LL factus obediēs vſqꝫ ad mor tē: mortē aūt crucis: ꝓpter qd̓ et remꝰ ꝗ fuerint illi ꝗ errore detecto deus exaltauit illū: ⁊ donauit illi de paradiſo eiecti ī caſtello ſint re nomē qd̓ eſt ſuꝑ oē nomē. Ad. ix. ant. Inuocabo nomē tuū dn̄e ne auertaſ faciē tuā a clamore meo. N noīe ieſu oē genu fle/ Capͥ ctat̉: celeſtiū terreſtriū ⁊ īſer noꝝ: ⁊ oīs lingua cōfitcat̉: qꝛ dn̄s nr̄ ieſus xp̄s in gl̓ia eſt dei patris. Ad vsͣ. ant. Dixit dn̄s. cum rel̓. Capͥ. vt. sͣ. in pͥmis veſꝑ. Ad. M. an̄t. Scriptū eſt enī ꝑcutiā paſto rē ⁊ diſꝑgent̉ oues gregis: poſt ꝙͣ aūt reſurrexero p̄cedā vos in ga lileā: ibi me videbitis dicit dn̄s. Feria. ij. ad matꝭ. īuitatꝭ. Ip̄i v̓o. vt. sͣ. in dn̄ica: ⁊ dr̄ vſqꝫ ad cenaꝫ dn̄i. Ad noct̉. an̄e de p̄s. Scd̓ꝫ io N illo tꝑe: An̄ ſex dies annē. Apaſche venit ieſuſ bethaniā vbi fuerat lazarꝰ mortuꝰ queꝫ ſuſcita uit ieſus: ⁊ rel̓. Homel̓. ſcī augn. E putarēt hoīes ep̄i. Le. j. e. fantaſma eſſe factū: qꝛ mor tuus reſurrexit: lazarꝰ vnᵏ erat ex recūbētibꝰ: viuebat loqͥbat̉: epu .17. labat̉: veritas on̄debat̉: īfidelitas iudeoꝝ ꝯfundebat̉. Diſcumbebat igit̉ dn̄s cū lazaro ⁊ ceteris: mini ſtrabat martha vna ex ſororibus lazari: maria alt̓a ſoror lazari ac cepit librā vnguenti nardi piſtici p̄cioſi: ⁊ vnxit pedes ieſu: ⁊ exter ſit capillis ſuis pedes eiꝰ ⁊ domus īpleta eſt ex odore vnguēti ℟. Ui ri ip̄ij dixerūt: oppͥmamus viruꝫ iuſtum iniuſte: ⁊ deglutiamꝰ eum tanqͣꝫ īfernꝰ viuū: auferamus me moriā illiꝰ de terra ⁊ de ſpolijs eiꝰ ſortē mittamꝰ inter nos: ipſi enim homicide theſaurizauerūt ſibi ma la. Inſipiētes ⁊ maligni oderunt ſapīaꝫ ⁊ rei facti ſūt in cogitatio nibꝰ ſuis. ꝟ. Hec cogitauerūt et errauerunt: ⁊ excecauit illos ma licia eorum. Inſipi. Lco. ij. Actū audiuimꝰ: reꝗͥramus myſterium. Quecūqꝫ aīa fidelis vis eē cū maria: vnge pedes dn̄i p̄cioſo vnguēto. Vnguētū illd̓ iu ſticia fuit: iō libra fuit. Erat autē vnguētū nardi piſtici p̄cioſi. Qd̓ ait piſtici: locū aliquē credere de bemꝰ vnde erat vnguētū hoc pre cioſū. Nec tn̄ hoc vacat ⁊ ſacr̄o op time ꝯſonat. Piſtis grece: latine dicit̉ fides. Querebas oꝑari iuſti ciā: iuſtus ex fide viuit. Vnge pe des ieſu bn̄ viuēdo: dn̄ica ſectare veſtigia. Capillis terge: ſi hēs ſu ꝑflua da pauꝑibꝰ: ⁊ dn̄i pedeſ ter ſiſti. Capilli enī ſuꝑflua corporis vident̉ eē.&. Opprobriū factꝰ ſū nimis inimicis meis viderūt me ⁊ mouerunt capita ſua. Adiuua me dn̄e deꝰ meꝰ. b. Locuti ſūt ad uerſū me līgua doloſa ⁊ ẜmonibꝰ odij circūdederūt me. Ad. C. iij. Abes qd̓ agas de ſuꝑfluis tu .I k is. Tibi ſuꝑflua ſūt: ſꝫ dn̄i pe dibꝰ neceſſaria ſūt. Forte in t̓ra pe des dn̄i ieſu indigent. De quibus eniꝫ niſi de mēbris ſuis in finē di cturꝰ eſt: qd̓ vni ex minimis meis feciſtis mihi feciſtis. Suꝑflua vo ſtra īpendiſtis: ſꝫ pedibꝰ meis ob ſecuti eſtis. Domꝰ aūt repleta eſt odore: mūdus īpletꝰ eſt bona fa ma. Nā odor bonꝰ bona fama ē. ℟. Inſurrexerūt in me viri iniqꝫ abſqꝫ miẜicordia q̄ſierūt me inter ficere ⁊ nō peꝑcerūt in faciē meaꝫ ſpūere: ⁊ lanceis ſuis vulneraue runt me: ⁊ ꝯcuſſa ſūt oīa oſſa mea Ego aūt eſtimabā me tanqͣꝫ mor tuū ſuꝑ terrā. ꝟ. Effuderūt furo rē ſuū in me: fremuerūt cōtra me dētibꝰ ſuis. Ego. Ad laū. ⁊ ꝑ ho. an̄t. Faciē meā nō auerti ab īcre pātibꝰ ⁊ ꝯſpuētibꝰ in me pͥs. feria les. An̄t. Framea ſuſcitare aduer ſus eos ꝗ diſpergūt gregē meuꝫ. An̄t. Appēderūt mercedē meaꝫ triginta argēteis: quibꝰ app̄ciatꝰ ſū ab eis. An̄t. Inūdauerūt aque ſuꝑ caput meū: dixi perij īuocabo nomē tuum dn̄e deꝰ. āͣ Anͥt. Labia īſurgētiū ⁊ cogitatiōes eorū vide dn̄e. Ad bn̄. aūt. Clarifica me pr̄ apud temetip̄ꝫ claritate quā ha bui pͥuſqͣꝫ mūdus fieret. Oratio A qͣs opͥs deꝰ: vt qui in tot aduerſis ex nr̄a īfirmitate deficimus: ītercedēte vnigeniti fi lij tui paſſione reſpiremus. Per eūdē. Ad vsͣ. an̄t. Inclinauit do minꝰ. cū rel̓. pͣs. Dilexi. cuꝫ rel̓. Cap̓. Tu aūt dn̄e ſabaoth. Hy Uexilla regꝭ. ꝟ. Eripe me dn̄e ab hoīe malo. ℟. A viro iniquo. Ad M. an̄t. Nō haberes ī me ptātē niſi deſuꝑ tibi datuꝫ fuiſſet. Or̄o. Diuua nos deꝰ ſalutaris nr̄: ⁊ ad bn̄ficia recolēda ꝗbus nos īſtaurare dignatꝰ es: tribue venire gaudētes. Per. No ꝙ ſi ieſtū accidat in hac feria vel dua bus ſeq̄ntibꝰ an̄e laud̓. omittunt̉: ℟ia v̓o ſecūde ferie in tertiā: ⁊ ter tie trāſferunt̉ in quartā. Feria. ij. Iermo ſācti auguſtini ep̄i. L. jͣ. E dn̄o ⁊ ſaluatore nr̄o fr̄es dilectiſſimi ante multa tꝑa ꝓphetatū ē. Aſcēdit ſicut virgul tū ⁊ ſic̄ radix de terra ſitiēti. Qua re vt radix; Ideo qꝛ nō eſt ſpēs il li neqꝫ honor. Paſſus ē: humilia tus eſt: ꝯſputꝰ eſt nō habebat ſpe ciē. Homo apparebat cū deꝰ eēt. Sed quō radix nō eſt pulchra ſꝫ intꝰ habet vim pulchritudīs ſue. Attēdite fr̄es mei videte miẜicor diā dei: attēdētes arbore pulchrā amenā: folijs virētē: fructibꝰ opu ſū ab ci lentā. Laudas: delectat aliꝗd de fructu caꝑe: ſub vmbra eiꝰ ſedere ⁊ reꝗeſcere ab eſtu. ℟. Cōtumē lias ⁊ terrores paſſus ſū ab eis q erāt pacifici mei ⁊ cuſtodiētes la tus meū dicētes: decipiamꝰ euꝫ ⁊ pͥualeamꝰ illi: ſꝫ tu dn̄e mecuꝫ es tanqͣꝫ bellator fortis. Cadāt in op probriū ſēpiternū vt videā vindi ctā in eis: qꝛ tibi reuelaui cauſam meā. ꝟ. Iudica dn̄e cauſam aīe mee redēptor vite mee. CaL. ī Audas totā illā pulchritu dinē. Si radix oſtēdatur ti bi: nulla pulchritudo in ea ē. No li contēnere qd̓ abiectuꝫ eſt: inde proceſſit qd̓ miraris: vt radix ſit in terra ſitienti. Attēde modo cla ritatem arboris. Creuit eccleſia: crediderūt gētes: victi ſunt terre principes ſub nomine xp̄i vt eſſēt victores in orbe terrarū poſitū eſt collū ſub iugo xp̄i. Perſequebā tur ante xp̄ianos pro idolis: perſe quunt̉ idola ꝓpter xp̄m. Oēs cō fugiunt ad auxiliū eccl̓ie: in omni p̄ſſura ī oī tribulatiōe ſua. ℟. De us iſrael ꝓpter te ſuſtinui īprope riū: operuit reuerētia facieꝫ meā. Extreneus factꝰ ſuꝫ fr̄ibus meis ⁊ hoſpes filijs mr̄is mee. Qm̄ ce lus domꝰ tue comedit me. ꝟ. In tēde aīe mee ⁊ libera eā ꝓpter ini micos meos eripe me. Qm̄. Le. Reuit illud granū ſina iij. pis: factum eſt maius ſuper oīa olera. Veniunt volatilia celi: ſuperbi ſeculi: ⁊ reꝗeſcunt ſub ra mis eius. Vnde eſt tanta pulchri tudo; Neſcio de qua radice ſurre xit: ⁊ iſta pulchritudo in magna gloria eſt. Queramꝰ radicē. Con ſputus eſt: humiliatus eſt: flagel latus eſt: cruciſixus eſt: vulnera tuſ eſt: ꝯtēptus eſt. Ecce hic ſpēs nō eſt: ſꝫ in eccl̓ia gl̓ia radicis pol let. Ergo ip̄ꝫ deſcribit ſponſū illū: ꝯtēptū: inhonoratū: abiectū. Sed modo videre debetꝭ arborē q̄ ſur rexit de iſta radice ⁊ īpleuit orbeꝫ terrarū. ℟. Synagoga populoꝝ circūdederunt me ⁊ non reddidi .1H. retribuentibꝰ mihi mala. Cōſu niet̉ dn̄e neꝗͣtia pctōꝝ ⁊ dirige iu ſtū. ꝟ. Iudica me dn̄e ẜm iuſtici am mea ⁊ ẜm īnocentiā meā ſuꝑ me. Cō. Adlaū. ⁊ ꝑ hor̄. an̄t. Ui de dn̄e ⁊ ꝯſidera qm̄ tribulor velo citer exaudi me. pͣs. de pſal̓. An̄t. Diſcerne cauſā meā dn̄e ab hoīe iniquo ⁊ doloſo eripe me. An̄t. Dū tribularer clamaui ad dn̄m de vē tre īferi ⁊ exaudiuit me. An̄t. Do mine vim patior rn̄de ꝓ me qꝛ ne ſcio ꝗd dicā inimicis meis. An̄t. Dixerūt īpij: oppͥniamꝰ virū iu ſtū qm̄ ꝯtrariꝰ eſt oꝑbꝰ nr̄is Ad dn̄. ant. Ante diē feſtū paſche ſci ens ieſus qꝛ venit hora eiꝰ cū dile xiſſet ſuos: ī finē dilexit eo. Or̄o. Mpͥs ſēpiterne deus: da no bis ita dn̄ice paſſiōis ſacr̄a ꝑagere: vt īdulgentiā ꝑcipere me reamur. Per eū. Ad vsͣ. an̄t. In domū dn̄i. cū rel̓. pͣs. Letatus ſū. cū rel̓. Ad. M. ant. Ptātem ha beo ponendi animam meam: et iterum ſumendi eam. Or̄o. Ua nos miẜicordia deꝰ ⁊ ab oī ſurreptiōe vetuſtatis expurget ⁊ capaces ſcē nouitatis efficiat. Per. Fer̄. iiij. Sermo ſcī ābroſi Egimꝰ qꝛ xp̄s pec/ ep̄i. L. jͣ. cata nr̄a portat ⁊ pro nobis dolet. Doles ergo dn̄e nō tua ſed nr̄a vulnera: nō tuā mortē ſꝫ no ſtrā īfirmitatē: ⁊ nos eſtimanim te eſſe in doloribꝰ: cū tu nō ꝓ te ſed pro me doleres. Infirmatꝰ enī es ſꝫ ꝓpter pctā nr̄a. Nō qꝛ tibi illa īfirmitas erat ex pr̄e aſſūpta: ſꝫ ꝓ me ſuſcepta: qꝛ nobis ꝓderat: vt eruditio nr̄e pacis eſſet in te: ⁊ li uore tuo vulnera noſtra ſanares. Sed ꝗd mirū ſi ꝓ oībꝰ doluit qui pro vno fleuit? Quid mirūſi mori turꝰ pro oībꝰ tedeat: ꝗ lazarū re ſuſcitaturꝰ illachrymat? Sꝫ ⁊ ibi pie ſororis lachrymis cōmouetur qꝛ mentē humanā tāgebat: ⁊ hic alto aperit̉ affectu: vt qui ī carne ſua pctā nr̄a ꝑimebat: mortē qͦqꝫ aīe nr̄e ſue aīe meror aboleret. ſ. Locuti ſūt aduerſū me lingua do loſa ⁊ ẜmonibꝰ odij circūdederūt me pro eo vt me diligerēt detrahe bāt mihi. Ego aūt orabā ⁊ exau diſti me dn̄e deus meꝰ. ꝟ. Et po ſuerūt aduerſū me mala ꝓ bonis ⁊ odiū ꝓ dilectiōe mea. Ego Le. T fortaſſe ideo triſtis eſt ij. Aqꝛ poſt ade lapſū tali tranſi tu nobis erat de hoc ſeculo recedē dū: vt mori eſſet neceſſe. Deꝰ eniꝫ mortē nō fecit: nec letat̉ in ꝑditio ne viuoꝝ: ⁊ ideo faſtidit qd̓ ip̄e nō fecit. Deniqꝫ ait: Trāſfer a meca licē iſtū qͣſi homo mortē recuſās: qͣſi deꝰ ſnīaꝫ ſuā reẜuās. Oportet enī nos mori ſeculo vt reſurgamꝰ deo: vt iuxtā diuinā ſnīaꝫ lex ma ledictiōis reſoluta: in terre limū nature fine ſoluat̉. Duas volūta tes in xp̄o ītellige Duo ſequētia ℟ia require in dn̄ica p̄cedēti. ℟ Fr̄es mei. ℟. Attēde dn̄e Le. iij. Vod aūt ait nō mea volun tas ſꝫ tua fiat: ſuā ad hoīem retulit: pr̄is ad diuinitatē. Volun tas enī hoīs tꝑalis: volūtas diui nitatis eterna. Nō alia voluntas pr̄is: alia filij. Una voluntas: vbi me de ſanguinibꝰ deus deꝰ meꝰ: ⁊ exultabit līgua mea iuſticiā tuā. p̄s. Miẜere. cū rel̓. de feria. An̄t. Cōtumelias ⁊ terrores paſſus ſū ab eis ⁊ dn̄s mecū eſt tanqͣꝫ bella tor fortis. An̄t. Ipſi v̓o in vanuꝫ q̄ſierunt aīam meā ītroibūt in īfe riora t̓re. An̄t. Oēs inimici mei tu nobi. Iiipintluli ſcuituc qm̄ tu feciſti. An̄t. Alliga dn̄e in eoꝝ in cōpedibꝰ. Ad bn̄. an̄t. Si mon dormis? non potuiſti vna ho ra vigilare mecuꝫ. Oratio. Reſta q̄s omp̄s deꝰ: vt qui nr̄is exceſſibꝰ īceſſāter affligimur ꝑ vnigeniti filij tui paſſionē lib̓e mur. Qui tecū. Ad vysͣ. aijt. Non ꝯfundet̉ cū rel̓. pͥs. Niſi dn̄s. cū rel. Ad. M. an̄t. Ancilla dixit po tro vere tu ex illis es: nā ⁊ loque la tua manifeſtum te facit. Oro. NEſpice q̄s dn̄e ſuꝑ hanc fa .ſ L miliā tuā pro qua dn̄s nr̄ ie ſus xp̄s nō dubitauit manibꝰ tra di nocentiū ⁊ crucis ſubire tormē tū. Qui tecū. Nō dicunt̉ veſpere mortuoꝝ nec vlterius officiū pro vna diuinitas. Diſce tamē deo eē defūctis vſqꝫ poſt octꝭ. pēteco. Cō ſubiectꝰ: vt nō qd̓ ipſe vis eligaſ: pletoriū de beata virgīe dr̄ ſꝫ de ce ſed qd̓ deo ſcias eſſe placiturum. tero nō dr̄ officiū btē virgīs vſqꝫ Deide v̓boꝝ ip̄oꝝ ꝓprietatē cōſi ad vsͣ. ſabbati poſt paſcha. Hic deremꝰ. Triſtis eſt aīa mea vſqꝫ tribus ſequētibꝰ diebꝰ hebdoma ad mortē. Et alibi. Nāc aīa mea dariꝰ oībus alijs pretermiſſis ab turbata eſt valde. Nō ergo ſuſci ſolute incipit ad maiꝭ. an̄am pͥmi piēs ſꝫ ſuſcepta turbat̉. Aīa enim pſalmi. An̄e matutinales ⁊ veſpo obnixa paſſiōibꝰ: diuinitas lib̓a. rū dicunt̉ ſic̄ ī feſto duplici. Pſal Deniqꝫ ſpūs ꝓmptus: caro autē mi dicunt̉ ſine Gl̓ia pr̄i. ꝑ oēs ho īfirma. Triſtis eſt aūt: nō ip̄e ſed ras. Feria. vª. ī cena dn̄i. In pͥº. aīa. Ad lau. ⁊ ꝑ hor̄. an̄t. Libera noct̉. an̄t. Felus domus tue come dit me: ⁊ opprobria exprobrantiū tibi ceciderūt ſuꝑ me. pͣs. Saluū me fac deꝰ qm̄. Ant. Auertant̉ re trorſū ⁊ erubeſcāt qui cogitāt mi hi mala. pͥs. Deꝰ in adiutorium. An̄t. Deus meꝰ eripe me de manu pctōris pͥs. In te dn̄e ſpaui. ꝟ. Auertant̉ retrorſū ⁊ erubeſcant. audierūt malū meū dn̄e letati ſūt ℟. Qui cogitāt mihi mala. Deī de Pr̄ nr̄. ſub ſilētio: ⁊ nō ꝓnuti vinculis nationes gentiū: ⁊ reges cial̓ Et ne nos. nec dr̄ abſolutio. In hoc triduo lcōnes legunt̉ ſine Iube dōne. ⁊ ſine Tu aūt. Sꝫ in pͥmis tribꝰ lcōnibꝰ hieremie loco Tu aūt. ſemꝑ dr̄ Hierl̓m hierl̓ꝫ ꝯuertere ad dn̄ꝫ deū tuū. Incipit lamētatio hieremie ꝓphete. L. j. Vomodo ſedet ſola Aleph. ciuitas plena ppl̓o: facta eſt quaſi vidua dn̄a gentiū: pͥnceps prouinciaꝝ facta eſt ſub tributo. Beth. Ploras plorauit in nocteꝫ ⁊ lachryme eiꝰ in maxillis eius: Nō eſt qui ꝯſolet̉ eā: ex oībꝰ cha ris eiꝰ. Oēs amici eiꝰ ſpreuerunt eā: ⁊ facti ſunt ei inimici. Gimiel Migrauit iudas ꝓpter afflictio nē ⁊ multitudinē ẜuitutꝭ: habita .1295 uit inter gētes nec inuenit reꝗeꝫ. Oēs perſecutores eius apprehen derunt eā int̓ anguſtias Deleth. Uie ſyō lugent: eo ꝙ nō ſin̄t ꝗ ve niāt ad ſolēnitatē. Oēs porte eiꝰ deſtructe: ſacerdotes eius gemen tes: virgines eius ſqualide: ⁊ ip̄a oppreſſa amaritudine. Hieruſalē hierl̓m cōuertere ad dn̄m deū tu um. ℟. In mō te oliueti orauit ad pr̄em: pater ſi fieri pōt tranſeat a me calix iſte. Spūs ꝗdē ꝓmptus eſt: caro aūt infirma: fiat volūtas tua. ꝟ. Uigilate ⁊ orate vt nō in tretis in tētationē. Spūs. L. ij. Acti ſūt hoſtes eiꝰ ī ca He. C. pite: inimici illiꝰ locupletati ſunt qꝛ dn̄s locutus eſt ſuꝑ eā: ꝓ pter multitudinē iniꝗtatum eiꝰ. Paruuli eius ducti ſūt in capti uitatē ante faciē tribulantꝭ. Uau. Et egreſſus eſt a filia ſyo oīs de cor eius: facti ſūt pͥncipes eius ve lut arieteſ nō īuenientes paſcua: ⁊ abierunt abſqꝫ fortitudine ante faciē ſubſequentꝭ. Fai. Recordata eſt hieruſalē dierū afflictiōis ſue ⁊ preuaricationis oīum deſidera biliū ſuorū que habuerat a dieb antiquis: cū caderet populus eiꝰ in manu hoſtili ⁊ nō eſſet auxilia tor. Viderunt eam hoſtes ⁊ deriſe rūt ſabbata eius. Hieruſalē. ℟. Triſtis eſt aīa mea vſqꝫ ad mor tem: ſuſtinete hic ⁊ vigilate mecū nunc videbitis turbā que circun dabit me. Vos fugam capietis: ⁊ ego vadā īmolari pro vobis. ꝟ. Ecce appropinquat hora ⁊ filius hominis tradetur in manus peccatoruꝫ. Vos. Lectio. iij. Heth. I Eccatū peccauit hieruſaleꝫ ꝓpterea inſtabilis facta eſt Oēs ꝗ gl̓ificabāt eā ſpͥuerūt illā: qm̄ viderūt ignominiā eius. Ip ſa aūt gemēs ⁊ cōuerſa eſt retror ſū. Teth. Sordes eius in pedibꝰ cius: nec recordata eſt finis eius. Depoſita eſt vehemēter: nō habē cōſolatorē. Vide dn̄e afflictionem meam: qm̄ erectus eſt inimicus. Ioth. Manū ſuā miſit hoſtis ad 2 oīa deſiderabilia eius: qꝛ vidit gē tes ingreſſas ſanctuariū ſuuꝫ: de ꝗbus preceperas ne intrarēt ī ec cleſiā tuā. Caph. Oīs ppl̓us eiꝰ gemēs ⁊ querēs panē: dederunt queqꝫ precioſa pro cibo ad refocil landā aīam. Vide dn̄e ⁊ cōſidera qm̄ facta ſuꝫ vilis. Lamech. O vos oēs qui tranſitis per viā attē dite ⁊ videte ſi eſt dolor ſicut dolor meus: qm̄ vindemiauit me vt lo cutus eſt dn̄s ī die ire furoris ſui Hieruſalē hierl̓ꝫ. ⁊cͣ. ℟. Ecce vi dimus eū nō habentē ſpēm neqꝫ decorē: aſpectus eius in eo nō eſt: hic peccata nr̄a portauit ⁊ pro no bis dolēs: ip̄e aut vulneratus eſt ꝓpter iniquitates nr̄as. Cuius li uore ſanati ſumus. ꝟ. Vere lan guores nr̄os ipſe tulit: ⁊ dolores nr̄os ip̄e portauit. Cuius. In. ij. noct̉. an̄t. Liberauit dn̄s paupe rē a potēte ⁊ pauperē cui nō erat adiutor. p̄s. Deus iudiciū. An̄t. Cogitauerūt impij ⁊ locuti ſūt ne quitiā: iniquitatē in excelſo locuti ſūt. pͥs. Quā bonus iſrael. An̄t. Exurge deꝰ ⁊ iudica cauſā meā. p̓s. Vt ꝗd deꝰ ꝟ. Deus meꝰ eri pe me de manu pctōris. ℟. Et de manu ꝯtra legē agentꝭ ⁊ iniꝗ. Ex tractatu ſcī aug. ſuꝑ pſal̓. Le. iiij. Xaudi deus oronē meā ⁊ ne deſpexeris deprecationē me am: intēde mihi ⁊ exaudi me. Sa tagētis ſolliciti in tribulatiōe po ſiti verba ſūt iſta. Orat multa pa tiēs: de malo liberari deſiderans. Suꝑeſt vt audiamꝰ in quo malo ſit: ⁊ cū dicere ceperit: agnoſcam nos ibi eſſe vt coīcata tribulatio ne: ꝯiungamꝰ or̄onē. Cōtriſtatus ſū in exercitatiōe mea ⁊ ꝯturbat ſū. Vbi ꝯtriſtatus; Vbi ꝯturbatꝰ: In exercitatiōe mea inꝗt. Hoīes malos quos patit: coniemoratus eſt. Eandēqꝫ paſſionē maloꝝ ho minū: exercitationē ſuā dixit. Ne putetꝭ aūt gratis malos eſſe in hoc mūdo: ⁊ nihil boni de illis agere deū. Oīs malus aut ideo viuit: vt corrigat̉: aut iō viuit vt ꝑ illū bo nus exerceat̉. ℟. Amicus meus oſculi me tradidit ſigno: quē oſcu latus fuero ip̄e eſt tenēte eū: hoc malū fecit ſignū ꝗ per oſculū adī pleuit homicidiū. Infelix preter miſit preciū ſanguīs: ⁊ ī fine laq̄o ſe ſuſpēdit. ꝟ. Bonū erat ei ſi na tus nō fuiſſet hō ille. In. Le. vª. Tinā ergo ꝗ nos modo exer cēt cōuertant̉ ⁊ nobiſcū exer ceant̉. Tn̄ qͣꝫdiu ita ſūt vt exerce ant: nō eos oderimus: qꝛ in eo ꝙ malus eſt ꝗſ eoꝝ vtrū vſqꝫ in finē ꝑſeueraturꝰ ſit ignoramᵛ. Et ple rūqꝫ cuꝫ tibi videris odiſſe inimi cū: fr̄em odiſti ⁊ neſcis. Diabolus ⁊ angeli eiꝰ in ſcripturis ſcīs ma nifeſtati ſūt nobis ꝙ ad ignē eter nū ſūt deſtinati. Ip̄oꝝ tm̄ deſperā da eſt correctio: ꝯtra quo habe mus occultā luctā. Ad quā luctā armat nos apl̓s dicēs: Nō eſt no bis colluctatio aduerſus carne ⁊ ſāguinē: ideſt aduerſus hoīes qͣs videtis: ſꝫ aduerſus pͥncipes ⁊ po teſtates ⁊ rectores mūdi tenebra rū harū. ℟. Iudas mercator peſ ſimus oſculum petijt dn̄o: ille vt agnus innocēs nō negauit iude oſculū. Denariorū numero xp̄m iudeis tradidit. ꝟ. Melius illi fuerat ſi natꝰ nō fuiſſet. De L. vl̓ E forte cū dixiſſet mūdi: ītel Cligeres demones eē rectoreſ celi ⁊ terre. Mūdi dixit tenebraꝝ haꝝ: mūdi dixit amatoꝝ mūdi: mundi dixit īpioꝝ ⁊ iniquoꝝ: mū di dixit de quo in euāgelio dicit. Et mundus euꝫ nō cognouit. Si eū mundus nō cognouit lucē: qꝛ in tenebris lucet: ⁊ tenebre eā no cōprehēderūt: ⁊ ip̄e tenebre q̄ nō cōprehēderūt lucē pn̄tem: mūdi noīe appellanỉ. Haꝝ tenebraꝝ ſūt illi rectores. De ipſis ergo rectori bꝰ habemꝰ determinatā ſcriptura rū ſnīaꝫ: ꝙ oīno īde reditꝰ alicuiꝰ eoꝝ ſperādus nō ē. At v̓o de ipſis tenebris quaꝝ illi rectores ſūt no ſumꝰ certi: ne forte q̄ erāt tenebre ſiāt lux. ℟. Vn̄ᵉ ex diſcipl̓is meis tradet me hodie: ve illi ꝑ quē tra dar ego. Melius illi erat ſi natus no fuiſſet. ꝟ. Qui ītingit mecuꝫ manū in parapſyde hic me tradi turꝰ eſt in manus pctōꝝ. Meliꝰ. .130. In. iij. noct̉. an̄t. Dixi iniꝗs noli te loꝗ aduerſus deūiniꝗtatē. pͥs. Cōfitebimur. An̄t. Terra tremu it ⁊ ꝗeuit dū reſurgeret ī iudicio deꝰ. psͣ. Notꝰ in iudea. An̄t. In die tribulatiōis mee deū exꝗſiui manibꝰ meis. pͥs. Voce mea. ꝟ. Exurge dn̄e. ℟. Et iudica cauſā meaꝫ. De epiſtola beati pauli ad corinthios pͥma. Lcō. vij. AOnueniētibꝰ vobis in vnū iā nō eſt dn̄icā cenā māducare Unuſꝗſqꝫ enī ſuā cenaꝫ preſumit ad māducandū. Et aliꝰ ꝗdeꝫ eſu rit: aliꝰ aūt ebrius eſt. Nunꝗd do mos nō habetis ad māducandū ⁊ bibēdū: aut eccl̓iaꝫ dei ꝯtēnitꝭ ⁊ ꝯfunditis eos ꝗ nō habēt; Quid dicā vobis: Laudo vos: in hoc nō laudo. Ego eniꝫ accepi a dn̄o qd̓ ⁊ tradidi vobis. Qm̄ dn̄s ie ſus in qua nocte tradebat̉: acce pit panē: ⁊ gr̄as agēs fregit ⁊ di xit: Accipite ⁊ māducate. Hoc ē corpus meū qd̓ pro vobis tradet̉: hoc facite ī meā cōmemorationē. ℟. Erā quaſi agnꝰ īnocēs duct tū ad īmolādū ⁊ neſciebā: ꝯſiliuꝫ fecerūt inimici mei aduerſuꝫ me dicētes: Venite mittamiꝰ lignū in panē eiꝰ ⁊ eradamꝰ cū de terra vi uētiū. ꝟ. Oēs inimici mei aduer ſū me cogitabant mala mihi: ver buꝫ iniquū mandauerunt aduer ſū me dicētes. Venite. Lcō. viij Inuliter ⁊ calicē poſtqͣꝫ ce nauit dicēs: Hic calix nouū teſtamētū eſt in meo ſāguīe. Hoc facite quotiēſcūqꝫ bibetis in meā cōmemorationē. Quotiēſcunqꝫ enī māducabitis panē hūc ⁊ ca licē bibetis mortē dn̄i annūciabi tis donec veniat. Itaqꝫ ꝗcūqꝫ ma̓ ducauerit panē vel biberit calicē dn̄i īdigne: reus erit corporis ⁊ ſā guīs dn̄i Probet aūt ſeipſū hō: ⁊ ſic de pane illo edat et de calice bibat. Qui eniꝫ māducat ⁊ bibit īdigne: iudiciū ſibi māducat ⁊ bi bit nō diiidicās corpus dn̄i. ℟. Una hora nō potuiſtꝭ vigilare me cum ꝗ echortabamini mori ꝓ me. Ul̓ iudā nō videtꝭ quō nō dormit ſꝫ feſtinat tradere me iudeis? ꝟ. Quid dormitiſ; ſurgite ⁊ orate ne ītretis in tētationē Vel. Lcō. ix. Deo īter vos ml̓ti īfirmi ⁊ im hecilles: ⁊ dormiūt multi. Qd̓ ſi noſmetipſos diudicaremꝰ: non vtiqꝫ diiudicaremur. Dū iudica mur aut a dn̄o corripimur: vt nō cū hoc mūdo dānemur. Itaqꝫ fra tres mei ꝯueniētibꝰ vobis ad mā ducādū: īuicē expectate. Siquis eſurit: domi māducet: vt nō in iu diciū ꝯueniatis. Cetera aūt cū ve nero diſponā. ℟. Seniores ppl̓i ꝯſiliū fecerūt. Vt ieſū dolo tenerēt ⁊ occiderēt: cū gladijs ⁊ fuſtibus exierūt tanqͣꝫ ad latronē. ꝟ. Col legerūt pōtifices ⁊ phariſci ꝯſili um. Vt. Ad la. an̄t. Iuſtificeris dne in ẜmonibus tuis ⁊ vīcas cū iudicaris. p̄s. Miẜere. An̄t. Do minꝰ tanqͣꝫ ouis ad victimaꝫ au ctꝰ ē ⁊ nō aꝑuit os ſuū. pͣs. Dn̄e refu. An̄t. Cōtritū eſt cormeū in medio mei ꝯtremuerunt oīa oſſa mea. p̄s. Deꝰ deus. An̄t. Exhor tatꝰ es in virtute tua ⁊ in refectio Oblatꝰ eſt qꝛ ip̄e voluit: ⁊ peccata nr̄a ipſe portauit. pͥs. Laudate. Cap̄. ⁊ hym. nō dicunt̉. ꝟ. Hō pacis mee in quo ſꝑaui. ℟. Qui edebat panes meos āpliauit ad uerſū me ſupplātationē. Ad bn̄ dicēs: quē oſculatꝰ fuero ip̄e eſt te nete eū. Anteqͣꝫ cōpleant̉ laudes extīguunt̉ oīa lumīaria preter du as cādelas: quarū alt̓a abſcōdil̓ ditor aūt. p̄s Bn̄dictꝰ. alta voco cātat̓: ⁊ poſt ant. ꝟ. Xp̄s factꝰ eſt ꝓ nobis obediēs vſqꝫ ad mortē. ſecūda nocte addit̉ Mortē autē crucis. tertia nocte adiūgil̓ Pro pter qd̓ ⁊ deꝰ exaltauit illū ⁊ dedit illi nomē qd̓ eſt ſuꝑ oē nomē. Et ſicut ī matꝭ. ita dr̄ ꝑ horas diei ex cepto ꝙ nō cātat̉ niſi in maiꝭ. iſto rū triū dierū ⁊ vsͣ. huius diei tm̄. Kyriel̓. dꝫ Pr̄ nr̄. totū ſb̓ ſilētio. poſtea pͥs. Miſerere. aliquātulū altius ad īuicē. quo finito īmedia te ſine Oremꝰ. dr̄ or̄o. Reſpice qs. ſil̓i voce: ſed Qui tecū. dr̄ ſb̓ ſi portat̉. Itē pͥma: t̓tia: ſexta: nona: ibꝰ Pr̄ nr̄. pͥs. Miẜere. Or̄o. Reſpice qͣs. ſicut in maiꝭ. In hoc triduo nō annūciat̉ aliꝗd de mar ne ſcā tua dn̄e. v̓s. Cātemꝰ. An̄t. Cū his ꝗ oderūt pace̓ era pacifi cus cū loq̄bar illis impugnabāt me gratꝭ. b̓s. Ad dn̄m cuꝫ. An̄t. Ab hoībꝰ iniꝗs libera me dn̄e. pͥs. Eripe me do. An̄t. Cuſtodi me a laq̄o quē ſtatuerūt mihi ⁊ a ſcan dalis oꝑantiū iniꝗta tē. pͥs Dn̄e an̄t. Traditor aūt dedit eis ſignū cla. Ant. Cōſiderabā ad dexterā ⁊ videbā ⁊ nō erat ꝗ conoſceret me. pͥs. Voce mea. Cap. ⁊ hy. et ꝟ. nō dicunt̉. Ad. M. an̄t. Cenā tibꝰ aūt accepit ieſus panē bn̄di. reliqͣ extinguit̉ qn̄ īcipit̉ an̄t. Tra xit ac fregit deditqꝫ diſcipliſ ſuiſ. ꝟ. Xp̄s factꝰ. cū rel̓. vt. sͣ. ī maiꝭ. Ad completꝭ. nō dr̄ Iube dōne. nec lectio: ſꝫ facta ꝯfeſſiōe ⁊ abſo lutiōe īcipit̉ a pͥs. ⁊ dicunt̉ pͥs. cō ſueti ⁊ Nūc dimittis. Deīde ꝟ. Xp̄s factꝰ. cū rel̓. vt. sͣ. in matutꝭ. Nota ꝙ ī hoc triduo vſqꝫ ad vsͣ. ſabbati oēs hore terminant̉ ſic̄ di ctū eſt. sͣ. Feria. vj. ī paraſceue ad niatutꝭ. In. j. noct̉. an̄t. Aſtiterūt Finito hoc ꝟ. flexis genibus ſine reges terre ⁊ pͥncipes ꝯuenerūt ī vnū aduerſus dn̄ꝫ ⁊ adu̓ſus xp̄ꝫ eiꝰ. pͥs. Quare fre. An̄t. Diuiſe rū ſibi veſtimēta mea ⁊ ſuꝑ veſtē meā miſerūt ſortē. pͥs. Deus de meus reſ. An̄t. Inſurrexerūt in lētio: ⁊ poſtea lumē abſcoditū re me teſtes iniꝗ ⁊ mētita eſt iniqui tas ſibi. pͥs. Dn̄s illu. ꝟ Diuiſe abſolute īcipiunt̉ a pͥs. ꝗbꝰ finitis rūt ſibi veſtimēta mea. ℟. Et ſuꝑ dr̄ ꝟ. Xp̄s factꝰ. Deīde flexis ge veſtē meā miſerūt ſortē. De lame tatōe hicremie ꝓph̓e. L. j. Heth. Ugitauit dn̄s diſſipare mu rū filie ſyō: tetēdit funiculū tyrologio: nec Precioſa. dr̄. Ueſ ſuū ⁊ nō auertit manū ſuā a ꝑdi pere īcipiunt̉ abſolute a pͥma ant. tiōe. Luxitqꝫ antemurale: ⁊ mu Calicē ſalutaris accipiā ⁊ nomē rus pariter diſſipatus eſt. Tet. dn̄i iuocabo. pͣs. Credidi. An̄t. Defixe ſūt ī terra porte eiꝰ ꝑdidit .131. ⁊ ꝯtriuit vectes eius regē eiꝰ ⁊ pͥn clamabat dicēs: memēto mei dn̄ cipem eius in gētibꝰ. Nō eſt lex ⁊ ꝓphete eius nō īuenerūt viſioneꝫ a dn̄o. Ioth. Sederūt in terra cō ticuerūt ſenes filie ſyon: ꝯſꝑſerūt cinere capita ſua v̓gines hierl̓m accincte ſūt cilicijs. Abiecerūt in t̓ra capita ſua v̓gīes iuda. Taph Defecerunt pre lachrymis oculi mei: ꝯturbata ſūt viſcera mea. Ef fuſū ē ī t̓ra iecur meū ſuꝑ ꝯtritio nē filie ppl̓i mei: cū deficeret par uulus ⁊ lactēs in plateis oppidi &. Oēs amici mei dereliquerunt me ⁊ p̄ualuerūt inſidiantes mihi tradidit me quē diligebā. Et ter ribilibꝰ oculis plaga crudeli per cutiens: aceto potabāt me. ꝟ In ter iniquos ꝓiecerūt me ⁊ nō per cerūt aīe mee. Et. L. ij. Lamech. Atribꝰ ſuis dixerūt: vbi eſt triticū ⁊ vinū: cū deficerent quaſi vulnerati in plateis ciuitat cū exalarēt aīas ſuas in ſinu ma trū ſuaꝝ. Men. Cui cōparabo te vel aſſimilabo te filia hicrl̓ꝫ; Cui exeqͣbo te ⁊ ꝯſolabor te virgo filia ſyō? Magna ē enī velut mare cō tritio tua: ꝗs medebit̉ tui? Nun. Prophete tui viderūt tibi falſa ⁊ ſtulta: nec aperiebāt iniꝗtatē tuā vt te ad pnīaꝫ ꝓuocarēt. Viderūt aūt tibi aſſūptiōes falſas ⁊ eiectio nes. Samech. Plauſerūt ſuper te manibꝰ oēs trāſeūtes ꝑ viā: ſi billauerūt ⁊ mouerūt capita ſua ſuꝑ filiā hierl̓m: heccine ē vrbs di cētes ꝑfecti decoris gaudiū vniu ſe terre. ℟Uelū tēpli ſciſſū ē. Et oīs terra tremuit: latro de cruce qui. ℟. Et mētita eſt iniꝗtas ſibi dū veneris in regnū tuū. ꝟ. Pe tre ſciſſe ſūt ⁊ monumēta aꝑta ſūt ⁊ multa corpora ſcōꝝ ꝗ dormierāt ſurrexerunt. Et. Lco. iij. Aleph ☞Go vir vidēs pauꝑtatē me am in virga indignationis ciꝰ. Aleph. Me minauit ⁊ addu xit ī tenebras ⁊ nō ī lucē. Aleph. Tm̄ ī me v̓tit ⁊ ꝯuertit manū ſuaꝫ tota die. Geth. Uetuſtā ſecit pel lē meā ⁊ carnē meā: ⁊ ꝯtriuit oſ ſa mea. Beth. Edificauit ī gyro meo ⁊ circūdedit me felle ⁊ labo re. Beth In tenebroſis colloca uit me qͣſi mortuos ſempiternos. Giniel. Circūdificauit aduerſū me vt non egrediar: aggrauauit cōpedē meū. Gimel Sꝫ ⁊ cū cla mauero ⁊ rogauero excluſit or̄o nem meā. Simel. Cōcluſit vias meas lapidibꝰ qͣdris: ſemitas me as ſubuertit. Deleth. Vrſus inſi diās factꝰ eſt mihi: leo in abſcōdi tis. Deleth. Semitas meas ſub uertit ⁊ ꝯfregit me: poſuit me deſo latā. ℟. Uinea mea electa ego te plātaui. Quō ꝯuerſa es in amari tudinē vt me crucifigeres ⁊ bara bā dimitteres? ꝟ. Sepiui te ⁊ la pides elegi ex te ⁊ edificaui turri Quō. In. ij. noct̉. ant. Uim facie bāt ꝗ q̄rebāt aīaꝫ meā. ẜª. Dn̄e ne in furore. ij. An̄t. Cōfūdant̉ et reuereant̉ ꝗ querunt aīaꝫ meā vl̓ auferāt eā. psͣ. Expectas. Anl. Alieni īſurrexerūt in me ⁊ fortes q̄ſierūt aīam meā. pͥs Deꝰ ī noīe. ꝟ. Inſurrexerūt in me teſtes in Ex tractatu ſcī aug. ſuꝑ pſalmes Rotexiſti me a ꝯuētu L. iiij. malignātiū: a ml̓titudīe ope rātiū iniꝗtatē. Iā ip̄ꝫ caput nr̄m ītueamur. Multi martyres talia paſſi ſūt: ſꝫ nihil ſic elucet quo ca put martyꝝ. Ibi meliꝰ intuemur qd̓ illi exꝑti ſūt. Protectus eſt a multitudīe malignātiū ꝓtegente ſe deo. Protegēte carnē ſuā ipſo dei filio ⁊ hoīe quē gerebāt: qꝛ filiꝰ hoīs eſt ⁊ filiꝰ dei eſt. Filiꝰ dei ꝓpt̓ formā dei: filiꝰ hoīs ꝓpter formaꝫ ẜui. hn̄s ptātē ponere aīam ſuā ⁊ reciꝑe eā. ℟. Tanqͣꝫ ad latroneꝫ exiſtis cū gladijs ⁊ fuſtibꝰ cōpre hendere me. Quotidīe apud vos erā in tēplo docēs ⁊ nō me tenui ſtis: ⁊ ecce flagellatū ducitis ad crucifigendū. ℟. Cūqꝫ inieciſſēt manꝰ in ieſū ⁊ tenuiſſent eum di xit ad eos. Quoti. Lco. vª. Uid ei potuerūt face̓ inimi ci: Occiderūt corpus: aīam aūt nō occiderūt. Intēdite. Paꝝ er go erat dn̄ꝫ hortari martyres ver bo: niſi firmaret exēplo. Noſtis qꝛ ꝯuētꝰ erat malignātiū iudeorū ⁊ q̄ multitudo operātiū iniꝗtatē. Quā iniꝗtatē? Qꝛ voluerūt occi dere dn̄m ieſū xp̄ꝫ. ℟ Tenebre fa cte ſūt dū crucifixiſſēt ieſū iudei: ⁊ circa horā nonā exclamauit icſus voce magna: deꝰ meꝰ vt ꝗd me de reliꝗſti. Et īclinato capite emiſit ſpm̄. ꝟ. Exclamā s ieſus voce ma gna ait: pr̄ in manꝰ tuas cōmēdo ſpiritū meum. Et. Lcō. vj. Anta bona oꝑa inꝗt on̄di vo bis ꝓpter qd̓ hoꝝ vultꝭ me occide̓: Pertulit oēſ īfirmos eoꝝ curauit oēſ lāguoreſ eoꝝ: p̄dicauit regnū celoꝝ: nō tacuit vitia eoꝝ: vt ipſa potiꝰ eiſ diſplicerēt: nō medicꝰ a q ſanabant̉. His oībꝰ curatiōibus eiꝰ īgrati: tanqͣꝫ multa febre frene tici īſaniētes in medicū ꝗ venerat curare eos: excogitauerūt ꝯſiliuꝫ ꝑdēdi eū tanqͣꝫ volētes ibi ꝓbare vtrū vere hō ſit qui mori poſſit: an aliꝗd ſuꝑ hoīes ſit ⁊ mori ſe nō per mittat. ℟. Aīaꝫ meā dilectā tra didi ī manꝰ iniquoꝝ: ⁊ fcā ē mihi hereditas mea: ſic̄ leo ī ſilua dedit ꝯtra me voces adu̓ſariꝰ dicēs: cō gregamini ⁊ ꝓperate ad deuorādū eū: poſuerūt me in deẜto ſolitudīs ⁊ luxit ſuꝑ me oīs t̓ra. Qꝛ nō ē in uentꝰ ꝗ me agnoſceret ⁊ faceret be ne. ꝟ. Inſurrexerunt in me viri abſqꝫ miẜicordia ⁊ nō peꝑcerunt aīe mee. Qꝛ. In. iij. noct̉. an̄t Ab īſurgētibꝰ ī me lib̓a me dn̄e qꝛ oc cupauerūt aīam meā. pͥs. Eripe me de ini. An̄t Lōge feciſti notos meos a me traditꝰ ſū ⁊ nō egredie bar. pͥs. Dn̄e deꝰ ſa. An̄t. Capta būt ī aīaꝫ iuſti ⁊ ſāguinē īnocētē cōdēnabūt. pͥs. Deꝰ vltionū. ꝟ. Louti ſūt aduerſū me līgua dolo ſa. ℟. Et ẜmonibꝰ odij circūdede rūt me ⁊ expugnauerūt me gratꝭ. De epl̓a pauli ad hebreos. L. vij. Eſtinemus īgredi in illā re quiē vt ne in idip̄ꝫ ꝗs īcidat īcredulitatis exēplū. Viuꝰ eſt enī ẜmo dei ⁊ efficax et penetrabilior oī gladio ancipiti: ⁊ ꝑtingēſ vſqꝫ ad ꝯiuiſionē aīe ac ſpūs: compa gū quoqꝫ ⁊ medullaꝝ ⁊ diſcretor .132. cogitationū ⁊ intentionū cordis: ⁊ nō eſt vlla creatura inuiſibilis in ꝯſpectu eiꝰ. Oīa aūt nuda ⁊ aꝑ ta ſūt oculis eiꝰ ad quē nobis ſer mo. ℟. Tradiderūt me in man īpioꝝ ⁊ īter iniquos ꝓiecerūt me ⁊ nō peꝑcerūt aīe mee: cōgregāti ſūt aduerſū me fortes. Et ſicut gi gantes ſteterūt ꝯtra me. ꝟ. Alie ni īſurrexerūt in me ⁊ fortes que ſierūt animā meā. Et. Lco. viij Abētes ergo pontificeꝫ ma I Ignū ꝗ penetrauit celos ieſū fi liū dei: teneamꝰ ſpei nr̄e ꝯfeſſionē Nō enī habemꝰ pōtificē ꝗ nō poſ ſit cōꝑati īfirmitatibꝰ nr̄is: tētatū aūt ꝑ oīa ꝓ ſil̓itudine abſqꝫ pctō. Adeamꝰ ergo cū fiducia ad thro nū gr̄e vt miẜicordiā ꝯſeqͣmur ⁊ gr̄aꝫ īueniamꝰ in auxilio opportu no. ℟. Ieſū tradidit īpius ſūmis pͥncipibꝰ ſacerdotū ⁊ ſenioribꝰ po puli. Petrꝰ aūt ſequebat̉ eū a lon ge vt videret finē. ꝟ. Adduxerūt aūt eū ad cayphā principē ſacer dotum vbi ſcribe ⁊ phariſei con uenerāt. Petrus. Lco. ix. Mnis nāqꝫ potifex ex hoīb aſſūptꝰ ꝓ hoībꝰ ꝯſtituit̉i his q̄ ſūt ad deū vt offerat dona ⁊ ſacrificia ꝓ pctīs ꝗ ꝯdole̓ poſſit his ꝗ igno rant ⁊ errāt: qm̄ ⁊ ipſe circūdatꝰ eſt infirmitate. Et ꝓpterea debet quēadmodū ⁊ ꝓ ppl̓o ita etiā ⁊ ꝓ ſemetipſo offerre pro pctīs. Nec ꝗſqͣꝫ ſumit ſibi honorē: ſꝫ ꝗ vocat̉ a deo tanqͣꝫ aarō. Sic ⁊ xp̄s non ſemetipſū clarificauit vt pontifex fieret: ſꝫ ꝗ locutus eſt ad eū: filius meꝰ es tu ego hodie genui te: quē admodū ⁊ in alio loco dicit. Tu es ſacerdos in eternū ẜm ordineꝫ melchiſedech. ℟. Caligauerunt oculi mei a fletu meo qꝛ elōgatus eſt a me ꝗ ꝯſolabat̉ me: videte oēſ ppl̓i. Si dolor eſt ſilis ſicut dolor meꝰ. A. O vos oēs ꝗ trāſitis per viā attendite ⁊ videte. Si eſt. Ad laū. an̄t. Proprio filio ſuo nō pe percit deꝰ: ſꝫ pro nobis oībꝰ tradi dit illū. pͥs. Miſerere mei. An̄t. Anxiatꝰ eſt in me ſpūs meꝰ: ī me turbatū eſt cor meū. p̄s Dn̄e ex audi. ij. An̄t. Ait latro ad latro nē: nos ꝗdem digna factis recipi mus: hic aūt quid fecit; memēto mei dn̄e dū veneris in regnū tuū. pͥs. Deꝰ deꝰ meus. An̄t Dū ꝯtur bata fuerit aīa mea: dn̄e miẜicor dię memor eris. pͥs Dn̄e audiui. An̄t. Memēto mei dn̄e dū vene ris ī regnū tuū. pͥs. Lau. dn̄m de celis. ꝟ. Collocauit me in obſcu ris. ℟ Sic ut mortuos ſecl̓i. Ad bn̄. an̄t. Poſuerūt ſuꝑ caput eiꝰ cauſā ipſiꝰ ſcriptā: ieſus nazarenᶠ rex iudeoꝝ. Ad vsͣ. an̄e ⁊ pͥs. pͥu riti diei dicunt̉ ſine cātu. Ad. M. ant. Cū accepiſſet acetū dixit: cō ſūmatū eſt: ⁊ īclinato capite emi ſit ſpm̄. Sabbato ſcō ad mat. in pͥº. noct̉. an̄t. In pace ī idip̄m dor miā ⁊ reꝗeſcā. p̄s. Cū īuo. An̄t. Habitabit in tabernaculo reꝗe ſcet in mote ſcō tuo. p̓s Dn̄e ꝗs. An̄t. Caro mea reꝗeſcet ī ſpe. pͣs. Cōſerua. ꝟ. In pace ī idip̄ꝫ. ℟. Dormiā ⁊ reꝗeſcā. De lam̄tatiōe Uẜicordīe dn̄i qꝛ nō ſumus hieremie ꝓph̓e. L. j. Hech. conſūpti: cōſūpti: qꝛ nō defecerūt miẜatio nes eius. Beth. Noui diluculo multa ē fides tua. Heth. Pars mea dn̄s dixit aīa mea: ꝓpterea expectabo eū. Teth. Bonº ē dn̄s ſperātibꝰ ī eū: aīe q̄rēti illū. Teth. Bonū ē p̄ſtolari cū ſilētio: ſaluta re dn̄i. Teth. Bonū ē viro cum portauerit iugum ab adoleſcētia ſua. Ioth. Sedebit ſolitariꝰ ⁊ tā cebit: qꝛ leuauit ſe ſuper ſe. Ioth. Ponet ī puluere os ſuū: ſi forte ſit ſpes. Ioth. Dabit ꝑcutiēti ſe ma xillā: ſaturabit̉ opprobrijs. Caph Qꝛ nō repellet ī ſempiternū dn̄s. Caph. Quia ſi abiecit ⁊ miẜebit̉ ẜm multitudinē miẜicordiarum ſuarū. Caph. Nō humiliauit ex corde ſuo: ⁊ abiecit filios hoīuꝫ ℟. Sicut ouis ad occiſionē ductꝰ ē ⁊ dū male tractaret̉ nōᵉ aperuit ꝙ ſuū: traditꝰ ē ad mortē Vt viuifi caret ppl̓m ſuuꝫ. ꝟ. Tradidit in mortē aīam ſuā ⁊ īter ſceleratos reputatꝰ ē. Vt. Lectio. ij. Aleph. Uomodo obſcuratū ē aurū mutatꝰ ē color optimꝰ. Di ſꝑſi ſūt lapides ſanctuarij: ī capi te oīuꝫ plateaꝝ. Beth. Filij ſyon īclyti ⁊ amicti auro pͥmo: quomo do reputati ſūt ī vaſa teſtea: op manuū figuli. Gimel. Sed ⁊ la mie nudauerūt māmas: lactaue rūt catl̓os ſuos. filia ppl̓i mei cru delis: qͣſi ſtrutio ī de ẜto. Deleth. Adheſit linguā lactētis ad pala tū eiꝰ in ſiti. Paruuli petierūt pa nē ⁊ nō erat ꝗ frāgeret eis. He. Qui veſcebant̉ voluptuoſe īterie rūt ī vijs: ꝗ nutriebant̉ ī croceis: amplexati ſūt ſtercora. Uau. Et maior effecta ē iniꝗtās filie p̄pliī mei pctō ſodomoꝝ: q̄ ſubuerſa ē ī momēto: ⁊ nō ceperūt ī ea manꝰ. ℟. Hierl̓m ſurge ⁊ exue te veſtibꝰ iocūditatis: induere cinere ⁊ cili cio. Qꝛ ī te occiſus ē ſaluator iſrl̓: ꝟ Deduc qͣſi torrētē lachrymas ꝑ diē: ⁊ nocte non taceat pupilla oculi tui Qꝛ. Incipit or̄o hiere Ecordare mīe ꝓph̓e. L. iij. dn̄e ꝗd acciderit nobis: in tuere ⁊ reſpice opprobriuꝫ nr̄m. Hęreditas nr̄a v̓ſa ē ad alienos: domꝰ nr̄e ad extraneos. Pupilli facti ſūmus abſqꝫ patre: matres nr̄e qͣſi vidue. Aquā nr̄am pecu nia bibimꝰ: ligna nr̄a p̄cio cōpa rauimꝰ. Ceruicibꝰ minabamur: laſſis non dabat̉ reꝗes. Egypto dedimꝰ manū ⁊ aſſyrijs: vt ſatura remur pane. Pr̄es nr̄i peccaue rūt: ⁊ nō ſūt: ⁊ nos iniꝗtātes eoꝝ portauimꝰ. Serui dn̄ati ſūt nr̄i: no fuit ꝗ redimeret de manu eoꝝ In aīabꝰ nr̄is afferebamꝰ paneꝫ nobis: a facie gladij ī deẜto. Pel lis nr̄a qͣſi clibanꝰ exuſta ē: a fa cie tēpeſtatū famis. Mulieres in ſyo humiliauerūt: ⁊ v̓gīes ī ciui tatibꝰ iuda. ℟. Plange qͣſi v̓go plebs mea: vlulate paſtores ī ci nere ⁊ cilicio. Qꝛ veniet dies dn̄i magna ⁊ amara valde. ꝟ. Accin gite vos ſacerdotes: ⁊ plāgite mi niſtri altaris: aſꝑgite vos cinere. Quia. In. ijº. ncc. an̄t. Eleuami ni porte eternales ⁊ introibit rex gl̓ie. pͥs. Dn̄i ē t̓ra. An̄t. Credo videre bona dn̄i ī terra viuētiū. .133 pͥs. Dn̄s illu. An̄t. Dn̄e abſtra xiſti ab īferis aīam meā. ps. Ex altabo. ꝟ. Tu autem ꝯn̄e miẜere mei. hͦ. Et reſuſcita me ⁊ retribu am eis. Ex tractatu ſcī augu. epi Ccedet hō ſuper pͥs. L. iiij. .. ad cor altuꝫ ⁊ exaltabit̓ deꝰ. Illi dixerūt: Quis vos videbit: Defecerūt ſcrutātes ſcrutatiōes cōſilia mala. Acceſſit hō ad ipſa cōſilia: paſſus ē ſe teneri hō. Nō enī teneret̉ niſi hō: aut videretur niſi hō: aut traderet̉ niſi hō: aut crucifigeret̉ ⁊ moreret̉ niſi homo. Acceſſit ergo hō ad illas oēs paſ ſiones q̄ ī illo nihil valerēt niſi eſ ſet hō. Sꝫ ſi ille nō eēt hō nō libe raret̉ hō. ℟. Receſſit paſtor nr̄ ſons aq̄ viue: ad cuiꝰ tranſitū ſol obſcuratꝰ ē. Nā ⁊ ille captꝰ ē ꝗ ca ptiuū tenebat pͥmū hoīem: hodie portas mortꝭ ⁊ ſeras parit̉ ſalua tor nr̄ dirupit. ꝟ. Deſtruxit ꝗdē clauſtra īferni ⁊ ſubuertit poten tias diaboli. Nā. Lco. v. I. Cceſſit hō ad cor altū: ideſt cor ſecretū: obijciēs aſpectibꝰ hu manis hoīem: ẜuans intꝰ deū: ce lās formam dei in qͣ ē eqͣlis pr̄i: ⁊ offerēs formā ẜui qua minor eſt pr̄e. Ipſe enī dixit vtrūqꝫ: ſꝫ alid̓ ex forma dei: aliud ex forma ẜui. Dixit ex forma dei: ego ⁊ pr̄ vnuꝫ ſumꝰ. Dixit ex forma ẜui: qm̄ pr̄ maior me ē. Un̄ ex forma dei: Ego ⁊ pr̄ vnuꝫ ſumꝰ. Quia cū ī forma dei eēt: nō rapinā arbitratꝰ ē eē nō manufactū: ideſt nō huiꝰ crea ſe equalē deo. Vn̄ ex forma ſerui: Qm̄ pr̄ maior me ē: qꝛ ſemetipſū aut vituloꝝ: ſꝫ ꝑ ꝓpriū ſanguineꝫ exinaniuit: formā ẜui accipiens. introiuit ſemel ī ſcā eterna rede℟. O vos oēs ꝗ trāſitis ꝑ viā at tēdite ⁊ videte. Si ē dolor ſimiliſ ſicut dolor meus. 7. Attendite vniuerſi populi ⁊ videte dolorem meum. Si eſt. Tectio. vj. 4.Cceſſit ergo hō ad cor altū: ⁊ exaltatꝰ ē deꝰ. Occidit̓ hō: ⁊ ex altat̉ deus. Qd̓ enī occiſus ē: ex ī firmitate hūana fuit: qd̓ reſurre xit ⁊ aſcēdit: ex poteſtate diuina. Accedet hō ad cor altū: cor ſecre tū: cor abditū: nō oſtēdēs ꝗd no ſet: nō oſtēdēs ꝗd eēt. Illi putā tes hoc totum eē qd̓ videbat̉: eci dūt hoīem in corde alto: ⁊ exaltal̓ deꝰ ī corde diuino. Potētia eniꝫ maieſtatis exaltatꝰ eſt. 9. Ecce quō moritur iuſtꝰ ⁊ nemo ꝑcipit corde: ⁊ viri iuſti tollunt̉ ⁊ nemo ꝯſiderat: a facie iniꝗtatꝭ ſublatꝰ ē iuſtꝰ. Et erit ī pace memoria eiꝰ. ꝟ. Tanqͣꝫ agnꝰ corā tōdēte ſe ob mutuit ⁊ nō aꝑuit os ſuum: de an guſtia ⁊ de iudicio ſublatꝰ ē. Et. In. iij. noc. ant Deꝰ adiuuat me ⁊ dn̄ſ ſuſceptorē aīe mee. ps. De us ī noīe. Ant. In pace factꝰ eſt locꝰ eiꝰ ⁊ ī ſyon habitatio eiꝰ. ps. Notus ī iudea. Ant. Factꝰ ſū fi cut hō ſine adiutorio iter mortu os liber. pͥs. Dn̄e deꝰ ſa. ꝟ. In pace factꝰ ē locꝰ eiꝰ. ℟. Et ī ſron hītatio eiꝰ. De epl̓a pauli ad he Hriſtus aſſi/ breos. L. vij. Aſtēs pōtifex futuroꝝ bonoꝝ peram pliꝰ ⁊ ꝑfectiꝰ tabernaculū tiōis neqꝫ ꝑ ſanguinē hircorum ptione īuēta. Si enī ſāguis hir coꝝ ⁊ tauroꝝ ⁊ cinis vitule aſper ſus inꝗnatos ſcīficat ad emūda tionē carnis: qͣꝫto magis ſāguis xp̄i ꝗ ꝑ ſpm̄ ſanctū ſeip̄ꝫ obtulit ī maculatū deo: emūdabit ꝯſciētiā nr̄am ab oꝑibꝰ mortuis ad ẜuiē dū deo viuēti. h. Aſtiterūt regeſ terre ⁊ pͥncipes ꝯuenerūt ī vnuꝫ. Aduerſus dn̄m ⁊ aduerſus xp̄m eiꝰ. ꝟ. Quare fremuerūt gētes: ⁊ ppl̓i meditati ſūt īania. Aduer. T ideo noui teſta/ Le. viij. mēti mediator eſt: vt morte intercedēte ī redēptiōeꝫ eaꝝ pre uaricationū q̄ erāt ſub pͥori teſta mento: repromiſſionē accipiāt: vocati ſūt et̓ne hereditatꝭ. Vbi enī teſtm̄ ē morſ neceſſe ē int̓cedat te ſtatoris. Teſtamētū enī ī mortu. is ꝯfirmatū ē: alioꝗn nōdū valet dū viuit ꝗ teſtatꝰ ē. Un̄ nec pͥmū ꝗdē dedicatū ē ſine ſanguine. h Eſtimatꝰ ſū cū deſcēdētibꝰ ī lacū. Factꝰ ſū ſicut hō ſine adiutorio ī ter mortuos liber. V. Poſuerūt me ī lacu īferiori in tenebroſis ⁊ ī ymbra mortis. Factus. Sco. ix. Ecto enī oī mādato legis a Lmoyſe vniuerſo ppl̓o acci piēs ſanguinē vituloꝝ ⁊ hircoꝝ: cū aqua ⁊ lana cocinea ⁊ hyſop ip̄m quoqꝫ librū ⁊ oēm ppl̓ꝫ aſꝑ ſit dicēs: Hic ſanguis teſtamēti qd̓ mādauit ad vos deꝰ. Etiā ta bernaculū ⁊ oīa vaſa mīſterij ſā guine ſil̓iter aſꝑſit. Et oīa pene in ſanguine mundant̉ ẜm legē: ⁊ ſi ne ſāguinis effuſione nō ſit remiſ ſio. Neceſſe ē ergo exēplaria qui eiuſdē. Deinde. Dn̄s vob̓. poſtea. dē celeſtiū his mūdari: ipſa autē celeſtia melioribꝰ hoſtijs qͣꝫ iſtis. ℟. Sepulto dn̄o ſignatū ē monu mētū voluētes lapidē ad oſtium monumēti. Ponētes milites ꝗ cuſtodirēt illū. ꝟ. Accedētes pͥn cipes ſacerdotū ad pilatum petie rūt illū. Ponē. Ad laud̓. ant. O mors ero mors tua: morſus tuuſ ero inferne. pͣs. Miſerere. An̄t. Plāgēt eū qͣſi vnigenitū: qꝛ īno cens dn̄s occiſus ē. pͣs. Iudica me. Ant. Attēdite vniuerſi ppl̓i: ⁊ videte dolorē meū. pͥs. Deꝰ de meꝰ. An̄t. A porta īferi erue dn̄e aīaꝫ meā. psͣ. Ego dixi. An̄t. O vos oēs ꝗ trāſitis ꝑ viā attēdite ⁊ vidēte ſi ē dolor ſicut dolor me psͣ. Lau. do. de ce. ꝟ. Caro mea reꝗeſcet in ſpe. ℟. Et non dabis ſāctū tuū vide̓ corruptionē. Ad bn̄. ant. Ml̓ieres ſedētes ad mo numētū lamētabant̉: flētes dn̄ꝫ. Facta cōione ſacerdotis ī miſſa: ſtatī a choro cantat̉ an̄t. Al̓. al̓. al̓. psͣ. Lau. do. om. gē. cū. Gl̓īa pa tri. ⁊ Sicut erat. ⁊ reiterat̉ ant. All̓a. Cap. hym. ⁊ ꝟ. nō dicunt̉. Ad. M. an̄t. Veſꝑe autē ſabbati que luceſcit in pͥma ſabbati venit maria magdalene ⁊ alt̓a maria vide̓ ſepulchrū al̓. pͥs Magnifi cat. cū Glīa pr̄i. ⁊ Sicut erat. ⁊ reiterat̉ ant. Veſpere aūt. poſtea dic̄ ſacerdos Dn̄s vobiſcū Or̄o. X Piritū nob̓ dn̄e tue chari tatis ī fūde: vt qͦs ſacramē. tis paſchalibꝰ ſatiaſti tua facias pietate ꝯcordes. Per. In vnita. .13 4. diaconꝰ. Ite miſſa ē. cū duplici All̓. Ad cōpletoriū. Iube dōne. Noctē ꝗetam. Fr̄es: Sobrij. ꝟ. Adiutoriū nr̄m. Facta ꝯfeſſione ⁊ abſolutiōe dicitur ꝟ. Cōuerte nos deꝰ. ꝟ. Deus ī adiutoriū. De inde ſine an̄t. dicunt psͣ. ꝯſueti in octō tono. Capͥ. ꝟ. ⁊ hy. nō dicū tur. Ad nūc dimittis an̄t. Ueſꝑe Caūt. Or̄o. Viſita q̄s dn̄e. Dn̄ica reſurrectiōis dn̄i ad matꝭ. inuitꝭ Urrexit dn̄s vere all̓a. psͣ. Uenite. Hy. ⁊ ca pitula nō dicunt̉ in ali U qua hora vſqꝫ ad veſpe. ſabbati ī albis: nec ꝟ. ad noctur nū̓. Ant. Ego ſū ꝗ ſū ⁊ ꝯſiliū meū nō ē cū impijs: ſꝫ ī lege dn̄i volun tas mea ē all̓a. pͥs. Beatus vir. cant̉. Poſtulaui pr̄i meo all̓a de dit mihi gētes all̓a in hereditatē al̓. pͣsͣ. Quare fre. An̄t. Ego dor miui ⁊ ſōnū cepi ⁊ reſurrexi: qm̄ dn̄s ſuſceꝑit me all̓a all̓. pͥs. Do mine ꝗd. 7. Surrexit dn̄s de ſe pulchro alla. ℟. Qui ꝓ nobis pe pēdit ī ligno all̓a. Scd̓m marcu. N illo tꝑe: Maria magda lene ⁊ maria iacobi ⁊ ſalome abeūtes emerūt aromata: vt veni entes vngerēt ieſū: ⁊ rel̓. Home lia ſcī gregorij pape. Lcō. jͣ. Ultis vobis lectionibꝰ fr̄es chariſſimi ꝑ dictatū loꝗ ꝯſueui: Sꝫ qꝛ laceſcēte ſtomacho ea que dictauerā legere ip̄e nō poſſum: quoſdā veſtrū minꝰ libēter audiē tes ītueor. Un̄ nunc a me metip̄o exigere ꝯtra morē volo: vt īter ſa cra miſſarū ſolēnia: lectionē ſācti euāgelij nō dictādo ſꝫ colloquē do ediſſerā: ſicqꝫ excipiat̉ vt loꝗ mur. Qꝛ collocutionis vox corda torpētia pluſqͣꝫ lectionis ẜmo ex citat: et qͣſi quadā manu ſollicitu dinis vt euigilēt pulſat. Et ꝗdeꝫ ad hoc opus meſufficere poſſe no video: ſꝫ tn̄ vires quas īperitia de negat: charitas miniſtrat. Scio nāqꝫ ꝗ dixit: Aꝑi os tuū ⁊ imple bo illud. ℟. Angelus dn̄i deſcen dit de celo ⁊ accedēs reuoluit la pidē: ⁊ ſedebat ſuꝑ eū ⁊ dixit mu lieribꝰ. Nolite timere ſcio enī qꝛ crucifixū q̄ritis iā ſurrexit venite ⁊ videte locuꝫ vbi poſitꝰ erat dn̄s all̓a. ꝟ. Et ītroeūtes ī monumē tū viderūt iuuenē ſedētē ī dextriſ cooꝑtū ſtola cādida ⁊ obſtupue rūt: ꝗ dixit illis. Nolite. Glīa. Et repetit̉ ℟. Angelus. Lectio. ij. AOnū ergo opus nobis in vo lūtate ſit: nā ex diuino adiu torio erit ī ꝑfectiōe. Dat loquēdi auſū etiā reſurrectiōis dn̄ice tan ta ſolēnitas: qꝛ ⁊ īdignū valde ēꝫ vt eo die laudes debitas taceat li gua carnis: qͦ videlꝫ die carore ſurrexit aucͣtorꝭ. Audiſtꝭ fr̄eſ cha riſſimi ꝙ ſcē mulieres q̄ dn̄ꝫ fue rāt ſecute: cū aromatibus ad mo numētū venerūt: ⁊ ei quē viuēteꝫ dilexerāt etiā mortuo ſtudio hui manitatis obſequūtur. ℟. Duꝫ trāſiſſet ſabbatū maria magdale ne ⁊ maria iacobi ⁊ ſalomē eme runt aromata: Vt veniētes vnge rēt ieſū all̓a all̓. ꝟ. Et valde ma ne vna ſabbatoꝝ veniūt ad monu mētū orto iā ſole. Vt. Gl̓īa. L. il. Ed res geſta aliꝗd in ſcā ec cl̓ia ſignificat gerēduꝫ. Sic ꝗppe neceſſe ē vt audiamꝰ q̄ facta ſūt: quatenꝰ cogitemꝰ etiā q̄ nobiſ ſūt ex eoꝝ imitatiōe faciēda. Et nos ergo ī eū ꝗ ē mortuus credē tes ſi odore v̓tutuꝫ refecti cū opi nione bonoꝝ operū dn̄ꝫ querimꝰ: ad monumētū ꝓfecto illiꝰ cū aro matibꝰ venimꝰ. Ille aūt ml̓ieres angelos vidēt: q̄ cū aromatibus venerūt: qꝛ ille videlꝫ mētes ſuꝑ nos ciues aſpiciūt: q̄ cū v̓tutum odoribꝰ ad deū ꝑ deſideria ſancta ꝓficiſcunt̉. Ad laudes ant. An gelus aūt dn̄i deſcendit de celo: ⁊ accedēs reuoluit lapidem ⁊ ſede ū videri bat ſuꝑ eū all̓a all̓a. pͣs. Dn̄s re gnauit. cū rel̓. An̄t. Et ecce terre motus factꝰ ē magnus: angelus aūt dn̄i deſcēdit de celo all̓. An̄t. Erat aūt aſpectus eiꝰ ſicut fulgur veſtimēta eius ſicut nix all̓a all̓a. An̄t. Pre timore aūt eiꝰ exterri iuſū cū ti ſuntcuſtodes ⁊ facti ſunt velut mortui all̓a. An̄t. Reſpōdēs aut angelus dixit mulieribus: nolite timere: ſcio enim ꝙ ieſū q̄ritis al leluia. Pro capͥ. hym. ⁊ ꝟ. dici an̄t. Hec dies quā fecit dn̄s exul temꝰ ⁊ letemur ī ea. Ad bn̄. an̄t. Et valde mane vna ſabb̓oꝝ veni unt ad monumētū orto iā ſole al̓. Eus ꝗ hodierna die Or̄o. per vnigenitū tuuꝫ eterni tatis nobis adituꝫ deuicta morte reſeraſti: vota noſtra q̄ pͥueniēdo aſpiras: etiā adiuuando ꝓſeq̄re. Per eundē. ꝟ. Dn̄s vobiſcū. ꝟ. Bn̄dicamus domino all̓a all̓. E dicitur cū all̓a. in vsͣ. ⁊ matꝭ. tm̄ vſqꝫ ad vsͣ. ſabbati. Ad pͥmā: ter tiā: ſextā: ⁊ nonā poſt Deus ī ad iutoriū. ⁊ Glīa patri. īmediate cantant̉ pͥs. ꝯſueti in ſcd̓o tono ꝙ bus finitis cātat̉ Hec dies. ⁊ po ſtea dicitur or̄o. Ad abſolutione I conſurrexiſtis cum Capͥ. xp̄o que ſurſum ſūt querite: vbi xp̄s ē in dextera dei ſedens: q̄ ſurſū ſūt ſapite: non que ſuper ter ram. Et dicit̉ vſqꝫ ad aſcēſioneꝫ tam in dn̄icis diebus qͣꝫ in feria libus niſi ſit feſtum. Ad vs. an̄t. Angelus autē domini. Cum rel̓. psͣ. Dixit dn̄s. cū rel̓. in fine pͥs. In exitu iſrael. Et ſic dicuntur vſqꝫ ad veſpe. fabbati: ⁊ poſtea Hec dies. Ad. M. ant. Et reſpi ciētes viderūt reuolutū lapidem erat quippe magnus valde all̓a. Or̄o. Deus qui hodierna. Ad co pletoriū: facta pͥus ꝯfeſſione po ſtea. ꝟ. Cōuerte nos deꝰ. ꝟ. De us in adiutoriū. ⁊ Gl̓ia pr̄i. Im mediate cantant̉ pͥs. ꝯſueti ī octa uo tono: quibꝰ finitis dicit̉ Alſa all̓a all̓a all̓a. in tono de ant. Mi ſerere mei. poſtea pͥs. Nūc dimit tis. in ſcd̓o tono: poſtea Hec di es. deīde or̄o. Uiſita q̄s dn̄e. Su praſcriptꝰ horarū modus ſeruat̉ vſqꝫ ad vsͣ. ſabbati in albis. In fra octam paſche nō ſit de aliquo alio feſto ſꝫ poſt octam celebrant̉ Feria. ij. ad matꝭ. inuitꝭ. an̄e ⁊ pͥs. ad noct̉. ⁊ laudes dicunt̉ ſicut in die paſche: ⁊ ꝑ totā hebdomadā. ꝟ. Surrexit dn̄s de ſepulchro al leluia. ℟. Qui ꝓ nobis pependit .135. in ligno alleluia. Scd̓m lucam N illo tꝑe: Duo ex diſcipulis icſu ibāt ipſa die ī caſtellū qd̓ erat ī ſpatio ſtadioꝝ ſexaginta ab hierl̓m noīe emaus: ⁊ rel̓. Homo lia ſcī gregorij pape. Lectio. jͣ. .A. N quotidiana nobis ſolēnita te laborātibꝰ: pauca loq̄nda ſūt: ⁊ fortaſſe hec vtilius ꝓderūt: qꝛ ſe pe ⁊ alimēta q̄ minꝰ ſufficiūt: aui dius ſumunt̉. Lectiōis ergo euā gelice ſūmatim ſenſum ſtatui nō per ſingula verba diſcutere: ne di lectionē veſtrā valeat expoſitiōis ſermo ꝓlixior onerare. Ecce au diſtis fr̄es chariſſimi: qꝛ duob diſcipulis ambulantibꝰ ī via nō ꝗdem credētibꝰ: ſꝫ tn̄ de ſe loquē tibus dn̄s apparuit: ſꝫ eis ſpecieꝫ quā recte cognoſcerēt nō oſtēdit. ℟. Maria magdalene et altera maria ibāt diluculo ad monumē tū. Ieſū quē q̄ritis nō ē hic: ſur rexit ſicut locutꝰ eſt: p̄cedet vos in galileā: ibi eū videbitis all̓a all̓a. ꝟ. Et valde mane vna ſabbato rū veniūt ad monumētū orto iaꝫ ſole: ⁊ ītroeūtes viderūt iuuenē ſe dētē ī dextris ꝗ dixit illis. Ieſuꝫ. Oc ergo egit foris Lcō. ij. dn̄s ī oculis corporis: quod apud ipſos agebat̉ intus ī oculis cordis. Ipſi nāqꝫ apud ſemetip ſos ītus. ⁊ amabāt ⁊ dubitabant. Eis aūt dn̄s foris ⁊ preſens ade. rat: ⁊ ꝗs eēt nō oſtēdebat. De ſe igit̉ loq̄ntibꝰ preſentiā exhibuit: ſꝫ de ſe dubitātibꝰ conitiōis ſue ſpeciē abſcōdit. Verba ꝗdem cō ſeq̄re vt ⁊ ꝑfectā libertatē ꝯſequi tulit: duritiā ītellectꝰ increpauit. mereat̉ ⁊ ad vitā ꝓficiat ſempiter Scripture ſacre myſteria quede ipſo erāt aꝑuit: ⁊ tn̄ qꝛ adhuc in eoꝝ cordibꝰ ꝑegrinus erat a fide ire ſe lōgius finxit. Fingere nāqꝫ cōponere dicimꝰ. Un̄ ⁊ cōpoſito res luti figulosⁱ vocamꝰ. ℟. Con gratulamini mihi oēs ꝗ diligitiſ dn̄m: qꝛ quē q̄rebā apparuit mi hi. Et dū flerē ad monumētū vi di dn̄m meū all̓a al̓. ꝟ. Receden tibus diſcipulis non recedebā ⁊ amoriſ eiꝰ igne ſuccēſa ardebā de ſiderio. Et dū. Gl̓ia pr̄i. Et. L. ii Ihil ergo ſimplex v̓itas ꝑ C duplicitatē fecit: ſꝫ talem ſe eis exhibuit ī corpore qͣlis apud illos erat in mēte. Probādi aūt erāt ſi hi qui eū etſi necdū vt deū diligerēt ſaltē vt ꝑegrinū amare potuiſſent. Sꝫ qꝛ eē extranei a ve ritate nō poterāt hi cū ꝗbus veri tas gradiebat̉: eū ad hoſpitiū qͣſi peregrinū vocāt. Cur aūt dicimꝰ vocant: cū illic ſcriptū ſit ⁊ coege rūt eū; Ex quo nimirū exēplo col ligit̉: qꝛ ꝑegrini ad hoſpitiū nō ſo lū īuitādi ſūt: ſꝫ etiam trahendi. Poſt tertiā lectionē dicit̉ Te de um laudamꝰ. In ferialibꝰ diebꝰ vſqꝫ ad octꝭ. pete. ad bn̄. an̄t. Ie ſus iūxit ſe diſciplīs ſuis ī via: ⁊ ibat cū illis: oculi eoꝝ tenebātur ne eū agnoſcerēt: ⁊ īcrepauit eos dicens: o ſtulti ⁊ tardi corde ad credēdū in his q̄ locuti ſūt ꝓph̓e. Eus ꝗ ſolēnitatē pa Oro ſchali mūdo remedia cōtu liſti: ppl̓m tuū q̄s celeſti dono ꝓ nā. Per. Ad. M. an̄t. Qui ſūt hi ẜmones quos ꝯfertis ad īuicē ambulāteſ ⁊ eſtis triſtes al̓. Or̄o vt. sͣ. Fer̄. iij. ꝟ. Surrexit dn̄s ve re al̓. ℟. Et apparuit ſimoni all̓. Sermo ſcī auguſtini ep̄i. Lcō. j. Aſcha xp̄i fr̄es chariſſimi regnū ē celoꝝ: ſalus mundi occaſus īferni: gl̓ia ſuꝑnoꝝ: vita credētiū: reſurrectio mortuoꝝ: te ſtimoniū miẜationis diuine: p̄ci um redēptionis humane: ꝯtritio mortꝭ abolite. Que feſtiuitas dei ſacra myſteria ⁊ īcognita ſacra mēta v̓tutēqꝫ dn̄ice reſurrectio nis ꝑ angelos īdicat: ꝑ ppl̓os ma nifeſtat. Hec igitur ē dilectiſſimi dies quā fecit dn̄s vt audiſtis ex celſior cūctis: dulcior vniuerſis: ī qua dn̄s reſurrexit: in qͣ nouā ſi bi plebē vt ipſi videtis regenera tiōis ſpū ꝯquiſiuit: in qͣ ſinguloꝝ mētes gaudio ⁊ exultatiōe perfu dit. ℟. Uirtute magna reddebāt apl̓i. Teſtimoniū reſurrectionis ieſu xp̄i dn̄i nr̄i all̓a al̓. ꝟ. Reple ti ꝗdē ſpū ſcō loq̄bant̉ cū fiducia v̓bū dei. Teſtimoniū. L. j. Ic ergo dies reſurrectiōis xp̄i: defunctis vita: peccatoribus venia: ſanctis eſt glia. Sic ꝗdem oꝑatores virtutū eleuat de imis: ſuſcitat de terrenis: collocat in ex celſis: cōfirmat iuſtos: firmat du bios: damnat incredulos. Ad hoc enim dominus reſurrexit: vt ima ginem future reſurrectiōis oſtē deret. Et ideo hodie ad vitale la uachruꝫ reſurgēs dei populus in ſtar reſurrectionis eccl̓iam nr̄am ſplendore niueo illuminat. Gra tias agere deo noſtro debemꝰ ꝙ dum ſancti paſche ſolēnitatem co limus: future reſurrectionis ſpe ciem iam videmus. Reſurrectu rum ē enim humanum genus in ſeculi ꝯſūmatione poſt mortē: qd̓ nūc reſurgit in baptiſmo. ℟. Tu lerūt dominū nieum ⁊ neſcio vbi poſuerunt eum: dicunt ei angeli: nil̓ier ꝗd ploras; reſurrexit ſicut dixit. Precedet vos in galileam: ibi eum videbitis alleluia all̓. ꝟ. Dum ergo fleret inclinauit ſe ⁊ ꝓ ſpexit in monumētum ⁊ vidit du os angelos in albis ſedentes qui dicunt ei. Precedet. Lectio. iij. Uſcitandus eſt tunc dei po pulus poſt ſoporem: nūc ſu ſcitatus ē poſt infidelitatē. Libe randus eſt tunc a mortali condi tione: nunc liberatur ab ignorā tie cecitate. Renaſciturus eſt ad eternitateꝫ: nūc renaſcitur ad ſa lutē. Oēs enī ꝗ olī ī xp̄o baptięa ti aſſumere non poſſunt candidā veſtem: conuerſationem ſaltē cā didam nō relinquant. Solet ſub nigro habitu anima ſatiſ pura la titare. Nec multum intereſt ſi nō habet quis candidam veſtē. Ta lis fuit latro ille in euangelio qui crucifixus cum ſaluatore clamaſ ſe dicitur. Memēto mei domine dum veneris in regnum tuū. Ad bn̄. an̄t. Stetit ieſus in medio di ſcipulorum ſuorū ⁊ dixit eis: pax vobis alleluia alleluia. Oratio. Eus ꝗ eccl̓iam tuā nouo ſē per fetu multiplicas: ꝯcede .136. famulis tuis vt ſacramētū viuē do teneāt qd̓ fide ꝑceperūt. Per Ad. M. an̄t. Uidete manus me as ⁊ pedes meos: qꝛ ego ipſe ſū al̓. alla. Oro vt. sͣ. Feria. iiij. ꝟ. Ga uiſi ſūt diſcipuli alla. ℟. Uſo do mino all̓. ꝟ. ſupraſcripti recapi tulant̉ in tribus ſeq̄ntibus dieb ſuo ordine. Secūdū ioanneꝫ. IN illo tꝑe: Manifeſtauit ſe iterū ieſus diſcipulis ſuis ad ma re tyberiadis. Manifeſtauit aūt ſic: Erāt ſimul ſimō petrus ⁊ tho mas qui dicitur didymus: ⁊ rel̓. Domel̓. ſcī gregorij pape. Lcō. jͣ. Ectio ſancti euāgelij q̄ mo Ido ī veſtris auribꝰ lecta eſt fr̄es chariſſimi q̄ſtione animum pulſat: ſꝫ pulſatione ſua vim diſ cretiōis indicat. Queri etenī po teſt: cur petrus ꝗ piſcator an̄ cō uerſionē fuit: poſt ꝯuerſionem ad piſcationē redijt: ⁊ cū veritas di cat. Nemo mittēs manū ad ara trū ⁊ aſpiciēs retro: aptus eſt re gno dei. cur repetijt quod reliꝗt: Qd̓ ſi virtus diſcretiōis inſpicit citiꝰ videt̉: qꝛ nimirū negociū qd̓ ante ꝯuerſionē ſine pctō extitit: hoc etiā poſt ꝯuerſionem repetere culpa non fuit. ℟. Ecce vicit leo de tribū iuda: radix dauid aꝑire librū ⁊ ſolue̓ ſeptē ſignacula eiꝰ. All̓a all̓a all̓.. Dignus ē agn qui occiſus ē acciꝑe v̓tutē ⁊ diui nitatē ⁊ ſapiētiā ⁊ fortitudineꝫ ⁊ honorē ⁊ gl̓iaꝫ ⁊ bn̄dictionē. Al̓. Am piſcatorē petrū Lcō. ij. mattheū v̓o teloneariū ſci mus. Et poſt ꝯuerſionē ſuā ad pi dn̄ice annua ſolēnitate letificas: .jxi ſcationē petrus redijt: mattheus v̓o ad telonei negociū nō reſedit qꝛ aliud ē victū ꝑ piſcationē que rere: aliud telonei lucris pecuni as augere. Sūt enī pleraqꝫ nego cia q̄ fine peccatis exhiberi: aut vix aut nullatenus poſſunt. Que ergo ad peccatum īplicāt: ad hec neceſſe ē vt poſt ꝯuerſionē animꝰ nō recurrat. Queri etiā pōt cur diſcipulis ī mari laborātibꝰ poſt reſurrectionē ſuā dn̄s ī littore ſte tit: ꝗ ante reſurrectionē corā di ſciplis ſuis ī fluctibꝰ maris am bulauit. ℟. Ego ſuꝫ vitis vera ⁊ vos palmites. Qui manet in me ⁊ ego ī eo hic fert fructū multum all̓a all̓a. ꝟ. Sicut dilexit me pr̄ ⁊ ego dilexi vos. Qui. Lcō. iij. Uius rei ratio feſtine cogno ſcit̉: ſi ip̄a q̄ tūc inerat cauſa penſet̉. Quid etenī mare niſi pre ſens ſeculū deſignat: qd̓ ſe cauſar tumultibꝰ ⁊ vndis vite corrupti bilis illidit? Quid ꝑ ſoliditatem littoris niſi illa ꝑpetuitas quictis eterne figurat̉? Quia igit̉ diſcipu li adhuc fluctibꝰ mortalis vite in erāt: ī mari laborabāt. Quia aūt redēptor nr̄ iā corruptioneꝫ car nis exceſſerat: poſt reſurrectionē ſuā ī littore ſtabat ac ſi ip̄ꝫ reſur rectiōis ſue myſteriū rebꝰ diſci pulis loqueret̉ dicēs. Iā vobis ī mari nō appareo: qꝛ vobiſcū ī ꝑ turbationis fluctibus nō ſū. A bn̄. an̄t. Mittite ī dexterā naui gij rete ⁊ īuenietis alOro Eus ꝗ nos reſurrectionis cōcede ꝓpitiꝰ: vt per tꝑalia ſeſta que agimus ꝑuenire ad gaudia eterna mereamur. Per eū. Ad M. an̄t. Dixit ieſus diſcipl̓is ſu is afferte de piſcibꝰ quos prēdidi ſtis nūc: aſcēdit aūt ſimo petrus: ⁊ traxit rete ī terrā plenum ma gnis piſcibꝰ all̓. al̓. Fer̄. vº. Scd̓ꝫ N illo tꝑe: Maria ioanneꝫ. ſtabat ad monū mētum foris plorās. Dū ergo fleret inclinauit ſe ⁊ ꝓſpexit īmonumentū: ⁊ vidit duos angelos ī albiſ ſedēteſ: vnū ad caput ⁊ vnū ad pedes vbi po ſitū fuerat corpus ieſu: ⁊ rel̓. Ho melia ſcī gregorij pape. Lectio. jͣ. Aria magdalene q̄ fuerat ī ciuitate peccatrix: amādo veritatē: lauit lachrymis macu las criminis ⁊ vox veritatis īplei qua dicit̉. Dimiſſa ſunt ei peccata ml̓ta qm̄ dilexit multū. Que enī prius frigida peccādo remaſerat poſtmodū amādo fortiter arde bat. Nam poſtqͣꝫ venit ad monu mētū ibiqꝫ corpus dn̄icū nō īue nit: ſublatū credidit atqꝫ diſcipu lis nūciauit: ꝗ veniētes viderūt: atqꝫ ita eē vt mulier dixerat cre diderūt. Et de eis ꝓtinꝰ ſcriptum ē: Abierūt ergo diſcipl̓i ad ſemet ipſos. Ac deinde ſubiungit̉. Ma ria aūt ſtabat ad monumētū fo ris plorans. ℟. Surrexit paſtor bonus ꝗ aīam ſuā poſuit ꝓ ouibꝰ ſuiſ ⁊ ꝓ ſuo grege mori dignatꝰ ē. All̓a al̓. al̓. ꝟ. Etenī paſcha nr̄ꝫ īmolatus ē xp̄s. Alla. Lectio. ij. Ua ī re penſandū ē huiꝰ mu lieris mētē qͣꝫta vis amo ris accē̓derat: q̄ a monumēto do mini etiā diſcipl̓is recedētibꝰ nō recedebat. Exꝗrebat enī quē nō īueniebat. Flebat inꝗrēdo ⁊ amo ris ſui igne ſuccēſa: eiꝰ quē abla tum credidit: ardebat deſiderio. Un̄ ꝯtigit vt cū tūc ſola videret q̄ remāſit vt q̄reret: qꝛ nimirū vir tus boni operis ꝑſeuerātia ē: ⁊ vo ce v̓itatis dicit̉. Qui aūt ꝑſeuera uerit vſqꝫ in finē: hic ſaluus erit. ℟l. De ore prudentis ꝓcedit mel all̓a. dulcedo mellis ē ſub lingua eiꝰ all̓a. Fauus diſtillās labia eiꝰ alleluia all̓a. ꝟ. Sapiētia reꝗe ſcit in corde eiꝰ ⁊ prudentia ī ſer mone oris illius. Fauus. Le. iij. T bene p̄cepto legis cauda hoſtie ī ſacrificio iubet̉ offer ri. In cauda appe finis eſt corpo ris. Et ille bn̄ īmolat ꝗ ſacrificiū boni oꝑis vſqꝫ ad finē debite per ducit actiōis. Hinc enī ioſeph in ter reliquos fr̄es talarē tunicam habuiſſe deſcribit̉. Tunica ꝗppe vſqꝫ ad talū: ē bonū opꝰ vſqꝫ ad ꝯſūmationē. Sꝫ cū maria fleret: īclinauit ſe ⁊ ꝓſpexit ī monumē tū Ad bn̄. an̄t. Maria ſtabat ad mionumētū plorās: ⁊ vidit duos angelos ī albis ſedētes ⁊ ſudariū qd̓ fuerat ſuꝑ caput ieſu al̓. Oro. Eus ꝗ̄ diuerſitatē gētiū in cōfeſſione tui noīs aduna ſti: da vt renatis fonte baptiſma tis vna ſit fides mentiū ⁊ pietas actionū. Per. Ad. M. an̄t. Tu lerūt dn̄ꝫ meū ⁊ neſcio vbi poſue rūt eū ſi tu ſuſtuliſti eū dicito mi hi all̓a. ⁊ ego eum tollā alleluia. .131. Fer̄. vj̓. Sermo ſcī ambroſij ep̄i Udiſtis fr̄es chariſſi/ Le mi ꝙ ſancte mulieres q̄ cū aromatibꝰ ad monumētum vene runt: angelos viderunt: ⁊ maria magdalena que artiꝰ ieſū dilige bat: apoſtolis ad domū de qua cu currerāt reuertētibꝰ: qꝛ erga ſe pulchrū perſeuerauit deū pͥmum oīum cognouit. Nos ꝑ hec mone mur vt cū aromatibꝰ: ideſt cum odore bonoꝝ operū ⁊ pleni v̓tuti bus deū queramus. Sūt ꝗ vidē tur deū querere ſꝫ qꝛ ocioſi ſūt ⁊ a virtutibꝰ alieni: ideo illū non vi dere merent̉. ℟. Surgens ieſus dn̄s noſter ſtās in medio diſcipu loꝝ ſuoꝝ dixit. Pax vobis all̓. ga uiſi ſūt diſcipuli viſo dn̄o all̓. ꝟ. Una ergo ſabbatoꝝ cū fores eēt clauſe vbi erant diſcipuli congre gati venit ieſus: ⁊ ſtetit in medio eoꝝ ⁊ dixit eis. Pax. L. ij. Uid querebant ille ſcē mu lieres ī monumēto niſi corpꝰ do mini ieſu? Et vos ꝗd queritis ī ec cleſia niſi ieſū: ideſt ſaluatorem: Sꝫ ſi cupitis illū īuenire: orto ſo le venite: ideſt nō ſint in cordibus vr̄is tenebre vitioꝝ. Carnalia v̓o deſideria ⁊ oꝑa mala tenebre ſūt. In quoꝝ cordibus tales tenebre ſūt nō vidēt lucē: nō ītelligūt xp̄ꝫ qꝛ xp̄s lux ē. ℟. Expurgate vetꝰ ſermētum vt ſitis noua ꝯſperſio: etenī paſcha noſtrū īmolatus eſt xp̄s. Itaqꝫ epuleniur in dn̄o all̓. ꝟ. Mortuus eſt propter delicta noſtra ⁊ reſurrexit propter iuſti ficatiōes noſtras. Itaqꝫ. Le. ij Epellite a vobis fratres te nebras: ideſt oēs delectatio nes carnales ⁊ omnia oꝑa mala: ⁊ curate hr̄e aromata: hoc ē or̄onē mūdā: dicētes cū pſalmiſta. Di rigat̉ or̄o mea ſicut īcēſū in cōſpe ctu tuo. Ecce maria ꝑſeuerando ad monumētū quē q̄rebat inue nit: qꝛ ꝗ ꝑſeuerau erit vſqꝫ ī finē: hic ſaluus erit. Un̄ ſicut neceſſe ē vt malū a vobis repellatis: ita ex pedit oīno: vt in bono qd̓ iā īchor ſtis firmiſſinie ꝑſeueretis ſi dn̄m videre: ⁊ ad celeſtē patriā ꝑuen re deſideratis. Ad bn̄. ant. Ande cim diſcipuli in galileā videntes dn̄m adorauerūt all̓. Ore Mnipotēs ſempiterne deꝰ qui paſchale ſacramētū ī recōci liatiōis humane federe cōtuliſti: da mētibꝰ nr̄is vt qd̓ ꝓfeſſione ce lebramꝰ imitemur effectū. Per dn̄m. Ad. M. an̄t. Data ē mihi oīs poteſtas in celo ⁊ ī terra alla. Sabbato. Scd̓m ioannem. N illo tꝑe: Una ſabbati ma ria magdalene venit mane cū ad huc tenebre eēt ad monumētū: ⁊ rel̓. Homel̓. ſcī grego. pͥpͥ. L. Ractus lōga moleſtia ſto machus: diu me charitati veſtre de lectiōis euāgelice loqui expoſitiōe ꝓhibuit. Vox nāqꝫ ip ſa a clamoris v̓tute ſuccūbit: ⁊ qꝛ a multis audire nō valeo: loꝗ ſꝫ teor: inter multos erubeſco. Sed hāc ī me verecūdiā ⁊ ip̄e repͥhen do. Quid enī: ſi multis ꝓdeſſe ne queo: nec paucis curabo; Et ſi c meſſe portare manipulos multo nō poſſū: nunꝗd nā debeo ad are am vacuꝰ redire? ℟. Xp̄s reſur gēs ex mortuis iā nō morit̉ morſ illi vltra nō dn̄abit̉: ꝙ enī mortu us ē peccato mortuꝰ ē ſemel. Qd̓ autē viuit: viuit deo alla all̓a. ꝟ. Mortuꝰ ē ſemel ꝓpter delicta no ſtra ⁊ reſurrexit ꝓpter iuſtifica tiones nr̄as. Quod. Le. i. Uāuis eniꝫ qͣꝫtos debeo fer re nō valeo: certe vel paucos: cer te vel duos: certe vel vnuꝫ feram. Habet nāqꝫ ipſa īfirmitatis intē tio mercedis ſue certitudineꝫ: qꝛ ſuꝑnus arbiter nr̄ etſi pōdus co ſiderat ī retributiōe: tn̄ vires pē ſat ī pōdere. Lectio ſcī euangelij quā modo fratres audiſtis: val de ī ſuꝑficie hiſtoriaca ē aꝑta: ſꝫ eiꝰ nobis ſūt myſteria ſub breui tate reꝗrēda. ℟. Iſti ſūt agni no uelli ꝗ annūciauerūt all̓a: modo venerūt ad fōtes. Repleti ſūt cla ritate all̓a al̓. ꝟ. In ꝯſpectu agni amicti ſūt ſtolis albis ⁊ palme in manibꝰ eoꝝ. Repleti. L. iij. Aria magdalene cū adhuc tenebre eēt: venit ad monumen tū. Iuxta hiſtoriā notat̉ hora: iux ta intellectū v̓o myſticū reꝗrētis ſignat̉ ītelligētia. Maria enī au ctorē oīum quem carne viderat mortuū: q̄rebat in monumēto: ⁊ qꝛ hūc minime īuenit: furatū cre didit. Adhuc ergo erāt tenebre: qn̄ venit ad monumētū. Cucurrit teor: intei hāc ī men ergo citiꝰ: diſcipl̓is nūciauit. Ad I do. Qud bn̄. an̄t. Currebāt duo ſiml̓ ⁊ ille queorntepun aliꝰ diſcipulus p̄cucurrit citiꝰ pe meſſe pipi tro ⁊ venit pͥor ad monumētū al̓. Oncede q̄s op̄s deus Or̄o. vt ꝗ feſta paſchalia venerā do egimꝰ ꝑ hec ꝯtinge̓ ad gaudia eterna mereamur. Per. A vsͣ. ant. Al̓. al̓. al̓. pͥs. Bn̄dictꝰ dn̄s. Hariſſimi: cū rel̓. de pͥs. Ca. Oē qd̓ natū ē ex deo vincit mūdum: ⁊ hec ē victoria q̄ vincit mūdū fides nr̄a. Hym. Ad cenā agni. ꝟMane nob̓cū dn̄e al̓. ℟. Qm̄ adueſꝑaſcit al̓. Ad. M. ant. Cū eēt ſero die illo vna ſabbatoꝝ ⁊ fores eēt clauſe vbi erāt diſci puli ꝯgregati ī vnū: ſtetit ieſus in medio ⁊ dixit eis: pax vobis all̓. Reſta q̄s op̄s deꝰ vt ꝗ Or̄o. E paſchalia feſta ꝑegimꝰ: hec te largiēte moribus ⁊ vita tenea mꝰ. Per. Deīde ſit de cruce ant. Crucē ſcāꝫ ſubijt ꝗ īfernū ꝯfregit accinctus ē potētia: ſurrexit die tertia al̓. ꝟ. Dicite ī natiōibꝰ all̓. ℟. Qꝛ dn̄s regnanit a ligno all̓. Eus ꝗ ꝓ nob̓ filiū tuū Oro crucis patibulū ſubire vo luiſti: vt inimici a nob̓ expelleres poteſtatē: ꝯcede nob̓ famlīs tuis: vt reſurrectiōis gr̄am ꝯſeqͣmur. Per eūdē. Būdicamꝰ dn̄o. ſine all̓. Cōpletoriū dicit̉ ſicut ꝯſuetū eſt qn̄ fiūt nouē lectiōes: excepto ꝙ loco an̄e ſuꝑ pͣs. dicit̉. All̓. al̓. all̓a all̓a. ⁊ ī fine an̄e Salua nos. addit̉ All. Ad ℟ia br. ⁊ ꝟ. ꝑ oēs horas iūgit̉ all̓. vſqꝫ ad ſabbatu poſt pēte. Et nota ꝙ qn̄cūqꝫ Al̓. breui ℟io iungil̓: duplicat̉: ſed in perſiculis dicit̉ tm̄ ſemel Queſu mus auctor oīuꝫ. dicit̉ tm̄ in hy. paſchalibꝰ Gl̓ia tibi dn̄e ꝗ ſur .138. dicit̉ ad oēs hym. etiā feſtiuos nō debēt dici niſi ī tono paſchali. Dn̄ica in octā paſche ad maiꝭ. in uiij. Surrexit dn̄s vere all̓a. pͥs. Uenite. Hym. Rex et̓ne. In pͥº. noct̉ an̄t. All̓a lapis reuolutꝰ. vt sͣ. in pͥs. pͥs. Beatus vir. cū rel̓. vſqꝫ Cōſerua. ꝟ. Surrexit dn̄s de ſepulchro all̓a. ℟. Qui ꝓ nob̓ pepēdit ī ligno all̓a. Tres lectio nes legunt̉ de actibꝰ apl̓oꝝ. Le. jͣ. Rimū ꝗdē ẜmonē feci de oī bus o theophile que cepit ie ſus facere ⁊ docere vſqꝫ ī diē qua precipiēs apl̓is ꝑ ſpm̄ ſcm̄ quos elegit aſſūptus ē. Quibꝰ ⁊ p̄buit ſeip̄m viuū: poſt paſſionē ſuam ī multis argumētis per dies qͣdra ginta apparēs eis ⁊ loquēs de re gno dei. Et ꝯueſcēs p̄cepit eis ab hieroſolymis ne diſcederēt: ſꝫ ex pectarēt ꝓmiſſionē pr̄is quā au diſtis inꝗt ꝑ os meū: qꝛ ioannes quidē baptizauit aqͣ: vos aūt ba ptizabimini ſpū ſcō: nō poſt mul tos hos dies. ℟. Angelus dn̄i de ſcēdit de celo ⁊ accedēs reuoluit lapidē ⁊ ſuꝑ eū ſedit ⁊ dixit mu lieribꝰ. Nolite time̓ ſcio enim qꝛ crucifixū q̄ritis iā ſurrexit: veni te ⁊ vidēte locū vbi poſitꝰ erat do minus all̓a. b. Et ītroeūtes ī mo numētū viderūt iuuenē ſedētē in dextris cooꝑtū ſtola cādida ⁊ ob ſtupuerūt: ꝗ dixit illis. Noli. T. Git̉ ꝗ ꝯuenerāt interroga ij. bāt eū dicētes: Dn̄e ſi ī tēpore hoc reſtitues regnū iſrl̓: Dixit au tē eis: Non ē veſtrū noſce tꝑa vel momēta q̄ pr̄ poſuit ī ſua poteſta te: ſꝫ accipietis v̓tutē ſuꝑuenien tis ſpūs ſancti in vos ⁊ eritis mi hi teſtes in hierl̓ꝫ ⁊ ī omni iudea ⁊ ſamaria: ⁊ vſqꝫ ad vltimū ter re. Et cū hoc dixiſſet: videntibꝰ il lis eleuatꝰ ē ⁊ nubes ſuſcepit euꝫ ab oculis eoruꝫ.&. Angelus dn̄i locutꝰ ē mulieribꝰ dicēs: quē q̄ri tis: an ieſū q̄ritis? iā ſurrexit. Ue nite ⁊ videte all̓a all̓a. ꝟ. Ieſū q̄ ritis nazarenum crucifixū: ſurre xit nō ē hic. Venite. Le. iij. Unqꝫ intuerent̉ ī celū eūteꝫ illū: ecce duo viri aſtiterūt iuxta illos ī veſtibꝰ albis: ꝗ ⁊ dixerunt: Uiri galilei ꝗd ſtatis aſpiciētes ī celū; hic ieſus ꝗ aſſūptꝰ ē a vobis in celū ſic veniet quēadmodū vi diſtis eū euntē ī celū. Tūc reuer ſi ſūt hieroſolymā a mote ꝗ voca tur oliuēti ꝗ eſt iuxta hierl̓m ſab bati habēs iter. Et cū ītroiſſent i cenaculū aſcēderunt vbi mane bat petrus ⁊ ioānes: iacobꝰ ⁊ an dreas: philippus ⁊ thomas: bar tholomeus ⁊ mattheus: iacobus alphei ⁊ ſimō celotes ⁊ iudas ir cobi. Hi omnes erāt ꝑſeuerātes vnanimiter in or̄one cū mulieri bus ⁊ maria mr̄e ieſu ⁊ fratribꝰ eiꝰ. ℟. Dū trāſiſſet ſabbatū. ci rel̓. rn̄ſorijs q̄ cātata ſūt in p̄cedē ti hebdomada. In. ijº. noctar. x. Surrexit dn̄s vere al̓. ſ. Et ap paruit ſimoni all̓a. Sermo ſācr Etinet ſā/ leonis pͥpͥ. Liii ctitas veſtra fr̄es chariſi mi: ſuꝑiori tractatu: ī quo ſcripſi mus ſanctū thomaꝫ apoſtolū ad cōfirmādā fidē oīum: poſt reſur rectionē dn̄ici corporis membra palpaſſe: ⁊ ad repellēdam ambi guitatē vniuerſoꝝ vulnerū eiꝰ ci catrices ſcrutari voluiſſe. Non enī ꝓpter ſe tm̄ hoc oꝑatus ē bea tus apl̓s: ſꝫ qd̓ ſibi geſſit cunctis ꝓfecit. Cū enī ſuā ꝯfirmaret ſol licitudinē fidē oīum cōfirmauit. Quis ex hoc dubitet re L. v dijſſe a mortuis ſaluatore: cuius poſt īferos p̄ſentiā agnoſcat ocu lus: attrectet manꝰ: digitꝰ ꝑſcru tel̓; Quāuis igit̉ modice fidei ho mo: quāuis ībecillis īgenij xp̄ia nus nunqͣꝫ ſollicitudinē ſuā in ſitioni thome eꝗparare potuiſſet. Nunqͣꝫ enī poſt agnitiōis cōuer ſionē loq̄lā auſus eēt pete: vt etiā tactu xp̄m ꝑſcrutaret̉ ī xp̄o: ⁊ in ipſo hoīe quē cerneret hoīs corp inꝗreret: ⁊ reſurrectiōis eiꝰ nō tā mirabilē crederet gl̓īam qͣꝫ paſ ſionis iniuriā cōprobaret. L. vj. Il homas igit̉cū eēt ſanctus fide lis ⁊ iuſtus hec oīa fideliter inꝗſi uit: nō ꝙ ipſe aliꝗd dubitaret: ſꝫ vt oēm ſuſpitionē incredulitatis excluderet. Nā ſuffecit illi ad fi dē ꝓpriā vidiſſe quē nouerat: ſꝫ nobis oꝑatus ē vt tangeret quē videbat: vt ſi forte diceremꝰ delu ſos oculos eius eē: nō poſſemꝰ di cere manus fuiſſe deluſas. In re ſurrectionis enī manifeſtatione de aſpectu ambigi pōt: de tactu nō pōt dubitari. In. iijº. noc. ꝟ. Gauiſi ſūt diſcipli all̓a. ℟. Viſo dn̄o all̓a. Secūdū ioannem. N illo tꝑe: Cū eēt ſero die il lo vna ſabbatoꝝ ⁊ foreſ eēt clau ſe vbi erāt diſcipuli ꝯgregati ꝓ pter metum iudeoꝝ venit ieſus ⁊ ſtetit in medio: ⁊ dixit eis: Pax vobis: ⁊ rel̓. Homel̓. ſcī gregorij Rima lectiōis pape. L. vij. huius euāgelice queſtio ani mū pulſat: quomodo poſt reſur. rectionē corpꝰ dn̄icū verū fuit qd̓ clauſis ianuis ad diſcipulos in gredi potuit. Sꝫ ſciēdū nobis eſt ꝙ diuina oꝑatio ſi rōne cōprehē dit̉ non ē admirabilis: nec fides habet meritū cui humana ratio prebet exꝑimētū. Sꝫ hec ipſa re dēptoris nr̄i oꝑa q̄ ex ſemetipſis cōprehēdi nequaqͣꝫ poſſūt ex alia eius operatione penſanda ſunt: vt rebus mirabilibus fidem prebe ant facta mirabiliora. Lco. viij. Illud enī corpus dn̄i ītrauit ad diſcipulos ianuis clauſis: qd̓ vi delꝫ ad humanos ocl̓os ꝑ natiui tatē ſuā clauſo exijt vtero v̓giniſ Quid ergo mirū ſi clauſis ianu is poſt reſurrectionē ſuā ī eternū iā victurus ītrauit: ꝗ moriturus veniēs nō aꝑto v̓gīs vtero exijt. Sꝫ qꝛ illud corpus qd̓ videri po terat fides intuentiū dubitabat: oſtēdit eis ꝓtinus latꝰ ⁊ manus: palpandā carnē p̄buit quā clau ſis ianuis introduxit. Lectio. ix. Qua in re duo mira ⁊ iuxta hu manā rationē ſibi valde ꝯtraria oſtēdit: dū poſt reſurrectionē ſuā corpus ſuum ⁊ īcorruptibile ⁊ tn̄ palpabile demōſtrauit. Nā ⁊ cor rūpi neceſſe ē qd̓ palpat̉: ⁊ palpa ri nō pōt qd̓ nō corrupit̉. Sꝫ mi ro modo atqꝫ ineſtimabili redē .139. ptor nr̄ ⁊ īcorruptibile poſt reſur rectionē ⁊ palpabile corpus ex hibuit: vt mōſtrādo īcorruptibi le inuitaret ad pͥmiū: p̄bendo pal pabile formaret ad fidē. ant. All̓a all̓a all̓a all̓a all̓a al̓. al̓. all̓a all̓a all̓. Ps. Dn̄s regnauit. int. Iubilate. Deus deꝰ meus. Surrexit xp̄s de ſepulchro ꝗ libe rauit tres pueros de camīo ignis ardētis all̓a. Pº. Bn̄dicite. iit. All̓a alſa all̓a. Pª. Laudate do. de ce. aP. Chariſſimi: Oē quod natū. Aurora lucis. In reſurrectiōe tua xp̄e alla. Ce li ⁊ terra letent̉ all̓a. d bn. anit. t. s. in vsͣ. in ſabb̓o. Eū ſero eēt. Poſtea de cruce an̄t. t. S Crucifixus ſurrexit a mortuis re demit nos all̓a all̓. ᵐ. Dicite ī naͣ tionibꝰ all̓a. Quia dn̄s regna uit. ʰ20. Deus ꝗꝓ nobis fi. rima hym. Iā lucis. Ait. All̓. all̓a all̓a al̓. Pº. Dens ī noīe.ſ Btī īmacula. Pª. Retribue. Quicūqꝫ vult ſaluus eē. q iugit̉ us vſqꝫ predicti psͣ. dn̄i s die ad aſcēſionē. Capͥ. Regi ſeculoꝝ. Q. br̄. Xp̄e fili dei viui miẜere no bis. All̓a al.ꝰ. Qui ſurrexiſti a mortuis. All̓a all̓. Glia patri. ᵛ. Exurge xp̄e ⁊e. all̓a. Et libe. et ſic oīci quotidie vſqꝫ ad aſce ſionē. Deinde. Kyriel̓. xp̄eleyſon kyriel̓. Et reliqͥ ſicut notata ſunt in dn̄ica de pͥs. Et ſic dicit̉ prima quotidie vſqꝫ ad aſcēſionem. Ad tertiā ant. All̓a all̓a all̓. al̓. Pſal mi cōſuēti. Cap. Chariſſimi: Oē quod natū. ʰ. br. Surrexit dn̄s luis vi de ſepulchro. All̓a all̓a. V. Qui pro nobis pepēdit ī ligno. All. al. Gl̓ia pr̄i. Surrexit dn̄s vere all̓a. Et apparuit ſimoni all̓ Ad. vj. ant. All̓a all̓. al̓. Uis ē aūt qui cōſuēti. Ca vincit mundū niſi ꝗ credit qm̄ ieſus ē filius dei; hic ē ꝗ venit per aquā ⁊ ſāguinē ieſus xp̄s: nō in aqua ſolū: ſꝫ ī aqua ⁊ ſanguie. ℟. Surrexit dn̄s vere. All̓a all. Et apparuit ſimoni. All̓a all. Gl̓i a pr̄i. Gauiſi ſūt diſcipuli all̓.. Viſo dn̄o all̓. Ad. ix. ant. All̓a all̓a all̓. al̓. Pſalmi cōſuci I teſtimoniuꝫ hoīum Sdꝰ accipimus: teſtimoniuꝫ dei maius ē: qm̄ hoc ē teſtimoniū dei qd̓ maius ē: qꝛ teſtificatus ē de fi FIina inūa lio ſuo: ꝗ credit ī filiū dei: habet te ſtimoniū dei ī ſe. Gauiſi ſūt di ſcipuli. All̓a all̓. V. Uiſo dn̄o. Al. all̓a. Glīa pr̄i. Mane nobiſcū dn̄e al̓. V Qm̄ adueſperaſcit al lvo. ant. Alleluia all̓a all̓ all̓. p̄s Dixit dn̄s. ei. de psͣ. Ca Hym. Chariſſimi: Oē qd̓ natū. Ad cenā. Manę nobiſcū. Id. M. an̄t. Qm̄ adueſperaſcit. Poſt dies octo ianuis clauſis ī greſſus dn̄s dixit eis: pax vobis all̓a all̓. eo. Preſta qͥs op̓s de elnde de Cruce ani Cruce us. ſanctam. ꝟ. ⁊ or̄o vt. sͣ. Nota inuit. āne noct̉. ⁊ veſperoꝝ cū ſuis pͥs. ⁊ ꝟ. dicunt̉ ꝑ oēs dn̄icas mo do p̄dicto vſqꝫ ad aſcēſionē. Itē hym. ꝟ. ⁊ ℟ia br̄. an̄e lau. ⁊ ꝑ ho ras diei exceptis an̄is in vsͣ. dicū tur ſili modo ſicut p̄dictū ē tā in dn̄icis qͣꝫ ī ferijs vſqꝫ ad aſcēſio Itē cōmemoratio de cruce ſimili modo ſit vt. sͣ. dictum ē quotidie vſqꝫ ad aſcēſionem: niſi feſtū du plex occurrat: vel feſtū ſancte cru cis. Feria. ij. inuitꝭ. All̓a all̓a all̓. pͥs. Uenite. An̓e ad noct. ⁊ ꝟ. vt s. ī pͥs. iut notata. Lectiōes legū tur de actibus apoſtoloꝝ. Lcō. jͣ. N diebꝰ illis: Exurgens pe trus in medio fratrum dixit. Erat aūt turba hoīum ſimul fere cētū viginti. Viri fr̄es oportet im pleri ſcripturā quā p̄dixit ſpiritꝰ ſanctus ꝑ os dauid de iuda ꝗ fu it dux eoꝝ ꝗ cōprehēderūt ieſū. cōnumeratꝰ erat ī nobis: ⁊ ſorti tus ē ſortem miniſterij huiꝰ. Et hic ꝗdē poſſedit agrū de mercede iniꝗtatis: ⁊ ſuſpēſus crepuit me dius: ⁊ diffuſa ſūt oīa viſcera eiꝰ. t notū factū ē oībus ha.lI. bitātibꝰ hieruſalē: ita vt appella ret̉ ager ille lingua eoruꝫ achelde niach: hoc ē: ager ſāguinis. Scri ptū ē enim in libro pſalnioꝝ. Fiat habitatio eiꝰ deſerta: ⁊ nō ſit ꝗ in habitet in ea: ⁊ epͥatum eiꝰ accipi at alter. Oportet ergo ex his vi ris ꝗ nobiſcū ſūt ꝯgregati in oī tē pore quo ītrauit ⁊ exiuit inter nos dn̄s ieſus: incipiēs a baptiſmate ioānis vſqꝫ in diē qua aſſūptꝰ eſt a nobis: teſtē reſurrectiōis eiꝰ no biſcuꝫ fieri vnū ex iſtis. Aco. iij. Et ſtatuerūt duos ioſeph ꝗ voca bat̉ barſabas ꝗ cognominatꝰ eſt iuſtus: ⁊ mathiā. Et orātes di xerūt: Tu dn̄e ꝗ corda noſti oīuꝫ bus vnum acciꝑe locū miniſterij huius ⁊ apoſtolatus: de quo pͥua ricatus ē iudas vt abiret in locū ſuū. Et dederunt ſortes eis ⁊ ceci dit ſors ſuꝑ mathiam. Et annu meratꝰ ē cū vndecim apoſtolis. Et dicit̉. Te deū ſingulis die vſqꝫ ad octam pente. Sciēduꝫ ꝙ pͥs. feriales nocͣ. ⁊ veſꝑoꝝ vſqꝫ ad aſcēſionē cantant̉ ſubgat a ī mo dū pͥme ferialis an̄e ſuꝑ pͣs. Ad laud̓. an̄t. Alleluia. cum reliquis vt. sͣ. in dn̄i . ad laud̓. ⁊ ad Priſtus reſurgēs ex tertiā. mortuis: iam non moritur mors illi vltra nō dn̄abit̉: qd̓ enī mortuus ē peccato mortuus ē ſe miel: qd̓ aūt viuit: viuit deo. Hy. Aurora lucis. ᵐ. In reſurrectio ne tua xp̄e alleluia. 7. Celi ⁊ ter ubſcripte di ra letent̉ all̓a. Ane ſ cun bn̄. ī ferialibꝰ diebꝰ vſqꝫ ad aſcēſionē. An̄t. Surgēs ieſus mane pͥma ſabbati apparuit pri mo marie magdalene de qua eie cerat ſeptem demonia all̓a. Arit. Precedā vos in galileam: ibi me videbitis ſicut dixi vob̓ alleluia. Ant Alleluia ego ſuꝫ vitis vera al̓. vos palmites veri all̓. al̓. Ant̓. Ardens eſt cor meuꝫ: deſidero vi dere dominū meum: quero ⁊ nō inuenio vbi poſuerūt eū alleluia. Ant. Venerunt ad monumentuꝫ maria magdalene: ⁊ altera ma ria videre ſepulchrum alleluia. Ant̉. Euntes in mūdum all̓a. do cete oēs gentes all̓a. Ant̓. Eun tes in mundum docete oēs gētes oſtēde quē elegeris ex his duo/ bapticātes eos in noīe pr̄is ⁊ fili .140. ⁊ ſpūs ſcī all̓a. An̄t. Ite annūcia oēs viuificabuntur. Ad. ix. c te fratribꝰ meis all̓a. vt eāt in ga lileā al̓. ibi me videbūt all̓a al̓. al̓. An̄t. Tu ſolus ꝑegrinus es ⁊ nō audiſti de ieſu quomodo tradide rūt eū ī dānationē mortꝭ al̓. An̄t. Nōne ſic oportuit pati xp̄m ⁊ in trare in glīam ſuā all̓a. An̄t. Et incipiēs a moyſe ⁊ oībꝰ ꝓphetis ī terp̄tabat̉ illis ſcripturas q̄ de ip ſo erāt all̓a. An̄t. Et coegerūt il lū dicētes: mane nobiſcū dn̄e qm̄ adueſperaſcit al̓. An̄tMāne no biſcū qm̄ adueſperaſcit ⁊ īclinata ē iā dies all̓a. An̄t. Et ītrauit cū illis ⁊ factū eſt dū recūberet cū il lis accepit panē ⁊ bn̄dixit fregit ac porrigebat illis all̓a. An̄t. Co gnouerūt dn̄m al̓. in fractiōe pa nis all̓a. An̄t. Nōne cor nr̄m ar dēs erat ī nobis de ieſu dū loq̄ret̉ nobis ī via all̓a. An̄t. Pax vob̓ ego ſū al̓. nolite timere all̓a. An̄t. Spūſ carnē ⁊ oſſa nō habet ſicut me videtꝭ hr̄e: iā credite al̓. An̄t. Obtulerūt diſcipuli dn̄o parteꝫ piſcis aſſi ⁊ fauū mellis all̓a all̓. An̄t. Iſti ſūt ẜmones quos dice bā vobis cū eſſē vobiſcū all̓. all̓a. An̄t. Oportebat xp̄m pati ⁊ re ſurgere a mortuis all̓a. An̄t. Ie ſū ꝗ crucifixus ē q̄ritis all̓. non ē hic: ſurrexit enī ſicut dixit vobis all̓. Ad. iij. cap̄. Xp̄s reſur. ℟ia br̄. ⁊ ꝟ. vt. sͣ. in dn̄ica. Ad ſextaꝫ Priſtus reſurrexit a capl̓ꝫ mortuis pͥmitie dormiētiū. qm̄ ꝗdē ꝑ hoīem mors ⁊ ꝑ hoīem reſurrectio mortuoruꝫ: ⁊ ſicut in adā oēs moriuntur: ita ⁊ in xp̄o Priſtus ſemel ꝓ peccatꝭ no iſtris mortuus ē: iuſtꝰ ꝓ in iuſtis: vt nos offerret deo mortifi catos ꝗdē carne: viuificatos aūt ſpū. Ad vsͣ. an̄t. All̓a. vt. sͣ. ijj. p̄s. Dilexi. cūrcl̓. Cap̄. Xp̄s re ſurgēs. Sciēdū ꝙ inuitꝭ. ⁊ cap̄ ſupraſcripta nō mutant̉ ī feria bus diebꝰ vſqꝫ ad aſcēſionē. It fra hebdomadam ad magͣt. an Pax vobis ego ſū nolite timere all̓a. An̄t Mitte manū tuā ⁊ co gnoſce loca clauoꝝ al̓. noli eē īcre dulus ſꝫ fidelis al̓. An̄t. Qꝛ vidi ſti me thoma credidiſti: btī qui nō viderūt ⁊ crediderūt al. An̄ Miſi digitū meum ī fixuras cla uoꝝ ⁊ manūmeā ī latꝰ eiꝰ ⁊ dixi: dn̄s meꝰ ⁊ deꝰ meꝰ al̓. An̄t Mul ta ꝗdē ⁊ alia ſigna fecit ieſus ī ci ſpectu diſcipuloꝝ ſuoꝝ al̓. qͥ nō ſūt ſcripta ī libro hoc all̓a. An̄t. Hec autē ſcripta ſūt vt credatis qꝛ ie ſus xp̄s ē filiꝰ dei ⁊ vt credētes vi tā habeatis in noīe ipſiꝰ all̓. ſci. iij. de actibꝰ apoſtoloꝝ L T dū cōplerent̉ dies pente coſtes: erāt oēs diſcipli pariterī eodē loco. Et factꝰ ē repēte de ce lo ſonus tanqͣꝫ adueniētis ſpūs vehemētis: ⁊ repleuit totā domu vbi erāt ſedētes. Et apparueri illis diſpartite līgue tanqͣꝫ ignis ſeditqꝫ ſupra ſingulos eoꝝ. Et re pleti ſūt oēs ſpū ſcō ⁊ ceperūt lo varijs linguis ꝓut ſpiritus ſan ctꝰ dabat eloqui illis. Lectio. Erāt aūt ī hierl̓m habitātes in dei: viri religioſi ex oī natiōe q̄ſꝫ celoi celo eſt. Facta aūt hac voce cōue nit multitudo ⁊ mēte cōfuſa eſt: qm̄ audiebat vnuſꝗſqꝫ līgua ſua illos loquētes. Stupebāt aūt oēī ⁊ mirabant̉ dicētes. Nonne ecce oēs iſti ꝗ loquūtur galilei ſūt? Et quō nos audiuimꝰ vnuſꝗſqꝫ lin guā nr̄aꝫ ī qua nati ſumꝰ. L. iij. Parthi ⁊ mēdi ⁊ elamite ⁊ ꝗ ha bitant meſopotamiā iudeā ⁊ car padociā: pontū ⁊ aſiā: phrygiā ⁊ pāphyliā: egyptū ⁊ partes libie q̄ eſt circa cyrenē ⁊ aduene roma ni: iudei quoqꝫ ⁊ ꝓſeliti cretes et arabes: audiuimus eos loquen tes noſtris linguiſ magnalia dei. Stupebāt aūt oēs ⁊ mirabantur ad īuicē dicētes. Quidnam vult hoc eē: Alij aūt irridētes dicebāt qꝛ muſto plęni ſt̓ iſti. Ad vs. ant. All̓a. cū rei. vt in pſal̓. pͥs. Leta tus. cūrel̓. ꝟ. Mane nobiſcuꝫ. leuauit vocē ſuā ⁊ locutꝰ eſt enī ſicut vos eſtimatis hi ebrij ſūt cū ſit hora diei tertia: ſꝫ hoc eſt qd̓ dā de ſp̓u meo ſuꝑ oēꝫ carnē: ⁊ ꝓ phetabūt filij vr̄i ⁊ filie vr̄e. Iuue nes veſtri viſiōes videbūt: ⁊ ſenio res vr̄i ſōnia ſomniabūt. Aco. i. Et ꝗdē ſuꝑ ſeruos meos ⁊ ſuper ancillas meas in diebꝰ illis effun dā de ſpͥn meo ⁊ ꝓphetabunt. Et lictus eſt in inferno neqꝫ caro ei dabo ꝓdigia in celo ſurſū: ⁊ ſigna in terra deorſū: ſāguinē ⁊ igneꝫ et vaporē fumi: ſol conuertet̉ in tene bras ⁊ luna in ſāguinē: anteqͣꝫ ve niat dies dn̄i magnꝰ ⁊ manifeſtꝰ. Et erit oīs: quicunqꝫ inuocauerit nomen dn̄i ſaluus erit. Lco. iij. Uiri iſraclite: audite v̓ba hec. Ie ſū nazarenū viꝝ approbatū a deo in vobis: virtutibꝰ ⁊ ꝓdigijs ⁊ ſi gnis q̄ fecit deꝰ ꝑ illū in medio ve ſtri ſicut vos ſcitis. Hūc diffinito ꝯſilio ⁊ p̄ſciētia dei traditū ꝑ ma nus iniquoꝝ affligētes interemi ſtis. Quē deꝰ ſuſcitauit ſolutis do loribꝰ inferni: iuxta qd̓ īpoſſibile erat teneri illū ab eo. Ad ysͣ. an̄t. All̓a. pͣs. Niſi dn̄s edifi. cuꝫ rel̓. Feria. vª. ad noc. an̄t. All̓a. vt in Auid enī dicit ī pſal̓. L. jͣ. eū. Prouidebā dn̄m in cō ſpectu meo ſēꝑ: qm̄ a dextris ē mi vt. sͣ. Feria. iiij. ad noc. ant. Alla. hi ne cōmouear. Propter hoc le ſic̄ in pſal̓. De actibꝰ apl̓oꝝ. Le. jͣ. tatū eſt cor meū ⁊ exultauit līgua Tās aūt petrus cū vndeciꝫ mea: inſuꝑ ⁊ caro mea reꝗeſcet in ſpe. Qm̄ nō derelinques aīaꝫ meā eis. Viri iudei ⁊ ꝗ habitatis hie/ in īferno: nec dabis ſcm̄ tuū vide ruſalē vniuerſi: hoc notū vobis ſit re corruptionem. Notas mihi fe ⁊ auribꝰ ꝑcipite verba mea. Non ciſti vias vite: replebis me iocun ditate cum facie tua. Lectio. ij. Uiri fr̄es: liceat audacter dicere dictū eſt ꝑ ꝓphetā iohel. Et erit ī ad vos de pr̄iarcha dauid: qm̄ et nouiſſimis diebꝰ dicit dn̄s: effun defunctꝰ eſt ⁊ ſepultꝰ ⁊ ſepulchrū eius eſt apud nos vſqꝫ in hodier nū diē. Propheta igit̉ cuꝫ eſſet ⁊ ſciret qꝛ iureiurādo iuraſſet illi de us: de fructu lūbi eius ſedere ſuꝑ ſedē eius: ꝓuidens locutus eſt de reſurrectiōe xp̄i. Quia neqꝫ dere .141. vidit corruptionem. Lectio. iij. ℟ūc ieſū reſuſcitauit deus cuius nos oēs teſtes ſumꝰ. Dextera igi tur dei exaltatus: ⁊ ꝓmiſſiōe ſpūs ſcī accepta a pr̄e: effudit hoc donū qd̓ vos videtis ⁊ auditis. Nō enī dauid aſcēdit in celos. Dicit aūt ip̄e. Dixit dn̄s dn̄o meo: ſede a de xtris meis: donec ponā ininiicos tuos ſcabellū pedū tuoꝝ. Ad vsͣ. an̄t. All̓a. pͥs. Memēto dn̄e da. cū rel̓. Fer̄. vjͣ. ad noct̉. an̄t. vt. sͣ. ī Ertiſſime ergopſal̓. Lcō. jͣ. Aſciat oīs domꝰ iſrael: qꝛ ⁊ do minū eū ⁊ xp̄m fecit deus hūc ieſū quē vos crucifixiſtis. His audit cōpuncti ſūt corde ⁊ dixerunt ad petrū ⁊ ad reliquos apl̓os. Quid faciemꝰ viri fr̄es? Petrus v̓o ait ad illos. Penitētiā agite ⁊ bapti cet̓ vnuſꝗſqꝫ vr̄m in noīe ieſu xp̄i in remiſſionē pctoꝝ veſtrorum ⁊ accipietis donū ſpūs ſcī. Lcō. Tobis enī eſt repromiſſio ⁊ filijs vr̄is ⁊ oībꝰ qui loge ſūt quoſcūqꝫ aduocauerit dn̄s deꝰ nr̄. Alijs eti am verbis pluribꝰ teſtificatꝰ eſt ⁊ exhortabat̉ eos dicēs. Saluamini a generatiōe iſta praua. Qui igit̉ receperūt ẜmonē eiꝰ baptizati ſūt. Et appoſite ſūt ī die illa aīe circit̓ tria milia. Erāt aūt ꝑſeuerātes ī doctrina apl̓oꝝ ⁊ cōicatione fra ctionis panis ⁊ or̄onibus. Fiebat aūt omni anime timor. Lcō. iū Qulta quoqꝫ ꝓdigia ⁊ ſigna per apl̓os fiebāt inhierl̓ꝫ: ⁊ metꝰ erat magnꝰ vniuerſis. Oēs etiā ꝗ cre debāt erāt pariter ⁊ habebāt oīa coīa. Poſſeſſiōes ⁊ ſub̓as vēde .xit bāt ⁊ diuidebāt illa oībus: prout Iat ab vnicuiqꝫ opꝰ erat. Quotidie qͦg uenturi ꝑdurātes vnanimiter in tēplo et 1.i frāgentes circa domos panē: ſu mebant cibūcū exultatiōe ⁊ ſim plicitate cordis collaudātes deū ⁊ habētes gr̄am ad oēꝫ plebem. Dn̄s aūt augebat ꝗ̄ ſalui fiebant qͦtidie in idip̄ꝫ. Ad vsͣ. an̄t. All̓a al. al̓. pͥs. Cōfitebor. cū rel̓. Sab bato ad noc. an̄t. All̓a. vt. sͣ. L. Etrus aūt ⁊ ioānes aſcēde bāt in tēplū ad horā or̄onis nonā. Et quidā vir qui erat clau dus ex vtero mr̄is ſue baiulabat̉ quē ponebāt quotidie ad portam tēpli que dicit̉ ſpecioſa vt peteret elemoſynā ab introeūtibꝰ in tem plū. Is cū vidiſſet petrū ⁊ ioānē ī cipiētes ītroire in tēplū: rogabat vt elemoſynā acciꝑet ab eis. In tuēs aūt in eū petrus cū ioāne di xit. Reſpice in nos. At ille inten debat in eos: ſperans ſe aliquid accepturum ab eis. Lectio. ij. etrus aūt dixit: Argentū ⁊ au rū nō eſt mihi: qd̓ aūt habeo hoc tibi do. In nomīe ieſu xp̄i nazare ni: ſurge ⁊ ambula. Et appͥhenſa manu eius dextera alleuauit eū: ⁊ ꝓtinꝰ ꝯſolidate ſūt baſes eiꝰ ⁊ pli te: ⁊ exiliēs ſtetit ⁊ ambulabat: ⁊ intrauit cū illis in templū ambu lans ⁊ exiliēſ ⁊ laudās deū. Et vi dit eū oīs ppl̓s ambulantē ⁊ lau dantē deū. Cognoſcebāt aūt illuꝫ y ip̄e erat ꝗ ad elemoſynam ſede bat ad ſpecioſā portaꝫ tēpli: ⁊ re repleti ſunt ſtupore ⁊ extaſi in eo quod contigerat illi. Lectio. iij. Cū viderūt aūt petrū ⁊ ioanneꝫ occurrit oīs ppl̓s ad eos ad porti cūque appellabat̉ ſalomonis ſtu pētes. Vidēs aūt petrus rn̄dit ad ppl̓m. Viri iſraelite quid admira mini in hoc: aut ī nos ꝗd intuemi ni qͣſi nr̄a virtute aut ptāte feceri mus hūc ambulare;? Deus abra hā ⁊ deus yſaac ⁊ deus iacob: de patrū nr̄oꝝ gl̓ificauit filiū ſuū ie ſū quē vos ꝗdē tradidiſtis ⁊ nega ſtis an̄ faciē pilati iudicāte illo di mitti. Ad vs. an̄t. All̓a al̓. al̓. pͥs. Bn̄dictus dn̄s. cum rel̓. Capl̓m. Pariſſimi: Xp̄s paſſus ē ꝓ nobis: vobis relinquēs exē plū vt ſeqͣmini veſtigia eius ꝗ pec catū nō fecit: nec īuentꝰ eſt dolus in ore eius. Ad. M. ant. Ego ſū paſtor ouiū: ego ſū via ⁊ veritas: ego ſuꝫ paſtor bonus ⁊ cognoſco meas ⁊ cognoſcūt me mee all̓. al̓. Eus ꝗ in filij tui hu Or̄o. militate iacentē mundum erexiſti: fidelibus tuis ꝑpetuā cō cede leticiā: vt quos ꝑpetue mor tis eripuiſti caſibus: gaudijs faci as ſēpiternis ꝑfrui. Per eūdem. Dn̄ica. ij. poſt paſcha ponit̉ liber apocalypſis ⁊ legit̉ ꝑ ꝗndecī dies Pocalypſis ieſu xp̄iꝝ cō. jͣ. quā dedit illi deus palā face re ẜuis ſuis q̄ oportet fieri cito: ⁊ ſignificauit mittēs ꝑ angelū ſuuꝫ ẜuo ſuo ioāni ꝗ teſtimoniū perhi buit v̓bo dei ⁊ teſtimoniū ieſu xp̄i qͥcunqꝫ vidit. Btūs ꝗ legit ⁊ qui audit verba ꝓphetie huius: ⁊ ſer uat ea que in ea ſcripta ſūt. Tem. pus enī prope eſt. Ioannes ſepteꝫ eccl̓ijs que ſūt in aſia: gr̄a vobis ⁊ pax ab eo qui eſt ⁊ qui erat ⁊ qui venturus eſt. ℟. Dignus es dn̄e accipere librū ⁊ aperire ſignacula eiꝰ: qm̄ occiſus es ⁊ redemiſti nos deo. In ſanguine tuo all̓a. ꝟ. Fe ciſti enī nos deo noſtro regnū ⁊ ſa cerdotium. In ſāguine. xo. ij. T a ſeptē ſpiritibꝰ qui in cō ſpectu throni eius ſūt ⁊ a ie ſu xp̄o qui eſt teſtis fidelis primo genitus mortuoꝝ ⁊ pͥnceps regū terre: qui dilexit nos ⁊ lauit nos a peccatis noſtris in ſanguine ſuo: ⁊ fecit nos regnum ⁊ ſacerdotes deo ⁊ patri ſuo. Ipſi gloria ⁊ impe rium ī ſecula ſeculoꝝ amē. Et ec ce venit cū nubibus: ⁊ videbit euꝫ oīs oculus ⁊ qui eū pupugerunt. Et plāgent ſe ſuper eū oēs tribus terre: etiā amē. Ego ſū alpha ⁊ o principiū ⁊ finis dicit dn̄s deus ⁊ qui eſt ⁊ qui erat ⁊ qui venturus eſt omp̄s. ℟. Ego ſicut vitis fru ctificaui ſuauitatē odoris al̓. Trā ſite ad me oēs ꝗ ꝯcupiſcitꝭ me ⁊ a gnaͣtiōibꝰ meis adīplemini al̓. al̓. ꝟ. In me gr̄a oīs vite ⁊ v̓itatis: ī me oīs ſpes vite ⁊ virtutꝭ. Trāſi. Go ioānes frater Leo. iij. R veſter ⁊ particeps in tribu latione ⁊ regno ⁊ patiētia in xp̄o ieſu: fui in inſula que appellatur pathmos ꝓpter verbuꝫ dei ⁊ teſti monium ieſu xp̄i. Fui inſpiritu in dilica die ⁊ audiui poſt me voceꝫ magnā tanqͣꝫ tube dicentꝭ. Qd̓ vi des ſcribe in libro: ⁊ mitte ſepteꝫ eccl̓ijs q̄ ſūt in aſia epheſo ⁊ ſmyr ne ⁊ ꝑgamo ⁊ thiatyre ⁊ ſardis ⁊ .142. philadelphie ⁊ laodicie. Et ꝯuer ſus ſū vt viderē vocē q̄ loq̄bat̉ me cū. Et ꝯuerſus vidi ſeptē cādela bra aurea. Et in medio ſeptē can delabroꝝ aureoꝝ ſimilē filio hoīſ: veſtitū pōdere: ⁊ precinctū ad ma millas c̨ona aurea. Pº. Audiui vo cē de celo tanqͣꝫ vocē tonitrui ma gni all̓a. regnabit deus nr̄ in eter nū all̓a. Quia facta eſt ſaluſ ⁊ vir tus ⁊ ptās xp̄i eiꝰ all̓a all̓. ꝟ. Et vox de throno exiuit dicēs: laudē dicite deo nr̄o oēs ſcī eius ⁊ qui ti metis deū puſilli ⁊ magni. Quia. Aput aūt eiꝰ ⁊ capil/ L. iiij. Ali erāt cādidi tanqͣꝫ lana al ba ⁊ tanqͣꝫ nix. Et oculi eiꝰ velut flāma ignis ⁊ pedes eius ſil̓es au ricalcho ſicut in camino ardēti: et vox illius tanqͣꝫ vox aquaꝝ multa rū. Et habebat in dextera ſua ſtel las ſeptē ⁊ de ore eius gladius ex vtraqꝫ parte acutus exibat: ⁊ fa cies eius ſicut ſol lucet in virtute ſua. Et cū vidiſſē eū cecidi ad pe des eius tanqͣꝫ mortuus: ⁊ poſuit dexterā ſuā ſuꝑ me dicēs. Noli ti mere. Ego ſū pͥmus. ⁊ nouiſſim ⁊ viuus ⁊ fui mortuus: ⁊ ecce ſuꝫ viuēs in ſecula ſeculoꝝ. Et habeo claues mortis ⁊ inferni. ℟ Lou tus eſt ad me vnus ex ſeptē ange lis dicēs: veni oſtēdā tibi nouam nuptā ſponſā agni. Et vidi hieru ſalē deſcēdentē de celo ornatā mo nilibꝰ ſuis al̓. al̓. al̓. ꝟ. Et ſuſtulit me ī ſpū ī motē magnū ⁊ altū. Et. Cribe ergo q̄ vidiſti L. v ⁊ q̄ ſūt ⁊ q̄ oportet fieri poſt hec. Sacr̄m ſeptē ſtellarū: quas piliptit vidiſti in dextera mea: ⁊ ſeptē ca iip cius a delabra aurea. Septē ſtelle: ange li ſunt ſeptē eccl̓iaꝝ: ⁊ cādelabra ſeptē: ſeptem eccl̓ie ſūt: ⁊ angelo epheſi eccl̓ie ſcribe. Hec dicit qui tenet ſeptē ſtellas in dextera ſua. ꝗ ambulat in medio ſeptē cādela broꝝ aureoꝝ. ℟. Audiui vocē in Ii celo angeloꝝ multoꝝ dicētiū. Ti Iiirqu mēte dn̄m ⁊ date claritatē illi: et ijnit pt adorate eū qui fecit celū ⁊ terrā: jxii mare ⁊ fontes aquarū all̓. all. ⁊ intena Uidi angelū dei fortem volantem per mediū celum voce magna cla mātē ⁊ dicentē. Timete. Eco. Cio oꝑa tua ⁊ laborē tuū et patiētiā tuā: ⁊ qꝛ nō potes ſuſtinere malos: ⁊ tētaſti eos ꝗ ſe dicūt apl̓os eſſe ⁊ nō ſūt: ⁊ īueniſti eos mēdaces: ⁊ patiētiā habes: ⁊ ſuſtinuiſti propter nomē meuꝫ ⁊ nō de feciſti. Sed habeo aduerſuꝫ te pauca: ꝙ charitatē tuā pͥmaꝫ reliꝗſti. Memor eſto itaqꝫ vn̄ ex cideris ⁊ age pnīaꝫ ⁊ pͥma opera fac̄. Sin aūt: venio tibi ⁊ mouebo candelabrū tuū de loco ſuo niſi pe nitētiā egeris. Sed hoc habes bo nū qꝛ odiſti factaⁱ nicolaitaꝝ que ⁊ ego odi. Qui habet aures audi endi audiat ꝗd ſpūs dicat eccleſi is. Vincēti dabo edere de ligno vi te qd̓ ē in paradiſo dei mei. ℟ Ue niēs a libano qͣꝫ pulchra facta ē all̓a. Et odor veſtimētoꝝ eius ſuꝑ oīa aromata all̓a al̓. ꝟ. Fauꝰ di ſtillās labia eius mel ⁊ lac ſub li gua eius. Et. Scd̓m ioannem. N illo tꝑe: Dixit ieſus phari ſeis. Ego ſū paſtor bonꝰ. Bo bꝰ ſuis: ⁊ rel. Homel̓. ſcī gregori . chariſſimi ex lectiōe euāgeli Udiſtis fr̄es pape. Lcō. vij. ca eruditionē vr̄aꝫ: audiſtis ⁊ po riculū noſtrū. Ecce enī is qui nō ex accidēti dono ſꝫ eſſētialiter bo nus eſt dicit. Ego ſū paſtor bon Atqꝫ eiuſdē bonitatis formā quā nos imitemur adiūgit dicēs. Bo nus paſtor aīaꝫ ſuā ponit pro oui bus ſuis. Fecit qd̓ monuit: on̄dit qd̓ iuſſit. Bonꝰ paſtor pro ouibꝰ ſuis aīaꝫ ſuā poſuit vt ī ſacramē to nr̄o corpꝰ ſuū ⁊ ſanguinē verte ret: ⁊ oues quas redemerat: car nis ſue alimēto ſatiaret. ℟. Decā tabat ppl̓s iſrael all̓a: ⁊ vniuerſa multitudo iacob canebat legitīe. ⁊ dauid cū cātoribꝰ citharā ꝑcu tiebat in domo dn̄i ⁊ laudes deo canebat: all̓a all̓a. ꝟ. Scīficati ſūt ergo ſacerdotes ⁊ leuite ⁊ vni uerſus iſrael deducebat archā fe deris ꝯn̄i in iubilo. Et. Le. viij. Stēſa nobis eſt igit̉ de ꝯtem ptu mortis via quā ſeqͣnur appoſita ē forma cui īprimamur. Primū nobis eſt exteriora nr̄a miẜicorditer ouibꝰ eius īpendere. Poſtremū v̓o ſi neceſſe ē etiā vi ta nr̄am ꝓ eiuſdē ouibꝰ mīſtrare. Apͥmo aūt hoc minimo ꝑuenitur ad poſtremū maius. Sꝫ cū incō parabiliter longe ſit melior aīa qͣ viuimꝰ terrena ſub̓a quā exteriuꝫ poſſidemus: qui nō dat pro ouibꝰ ſub̓am ſuā: qn̄ pro eis daturꝰ eſt aīam ſuā. ℟. Uidi portā ciuitatis nus paſtor aīam ſuā ponit ꝓ oui agni ſuꝑ eā ſcripta. Et ſuper mu ros eius angeloꝝ cuſtodiā al̓. ꝟ. Uidi celū nouū ⁊ terrā nouā ⁊ ci uitatē nouā deſcēdētē de celo. Et. T ſūt nōnulli ꝗ dū Lcō. ixͣ. A plus terrenā ſub̓aꝫ qͣꝫ oueꝫ diligūt: meritū paſtoris ꝑdūt: de quibꝰ ꝓtinꝰ ſubdit̉. Mercēnariꝰ aūt ⁊ qui nō eſt paſtor cuiꝰ nō ſūt oues ꝓprie: videt lupū venientē: ⁊ dimittit oues ⁊ fugit: nō paſtor ſꝫ mercēnariꝰ vocat̉ ꝗ nō pro amore ītimo oues dn̄icas ſed ad tꝑales mercedes paſcit. Mercēnarius ꝗppe eſt: ꝗ locū quidē paſtoris te net: ſed lucra aīaꝝ nō q̄rit: terre nis cōmodis inhiat: honore prela tionis gaudet: tꝑalibꝰ lucris pa ſcit̉: īpenſa ſibi ab hoībꝰ reuerētia letat̉. ℟. On̄dit mihi angelus fō tē aq̄ viue ⁊ dixit ad me alla. Hic deū adora all̓a al̓. al̓. ꝟ. Poſtqͣꝫ audiſſē ⁊ vidiſſē cecidi vt adora rē an̄ pedes angeli ꝗ nuhi hec oſtē debat ⁊ dixit mihi. Hic. ℟. Vidi hierl̓m deſcēdentē de celo ornatā auro mundo ex lapidibꝰ p̄cioſis intextā. All̓a al̓. ꝟ. Et erat ſtru ctura muri eiꝰ ex lapide iaſpide: ip̄a v̓o auro mūdo: ſil̓e vitro mū do. Al̓. ℟. In diademate capitꝭ aarō lapides p̄cioſi fulgebāt. Dū ꝑficeret̉ opꝰ dei all̓a all̓a all̓a. ꝟ. In veſte enim pōderis quā habe bat totus erat orbis terraꝝ: ⁊ pa rentū magnalia in quatuor ordi nibꝰ lapidū erāt ſculpta. Dū. ℟. Platee tue hierſꝫ ſternent̉ auro mundo all̓a: cātabit̉ in te cāticuꝫ ad orientē poſitā ⁊ apl̓oꝝ noīa et leticie all̓a. Et ꝑ oēs vicos tuos: .143. ab vniuerſis dicet̉ all̓a al̓. ꝟ Lu ce ſplēdida fulgebis: ⁊ oēs fines terre adorabūt te. Et. Ad laud̓. ⁊ ꝗ ſe dicūt iudeos eſſe ⁊ nō ſūt: ſed ꝑ hō. aū̄t Alia. vt. sͣ. ī dn̄ica. Ca Chariſſimi: Xp̄s paſ. Ad bn̄. an̄t. Ego ſū paſto:. vt. sͣ. ī ſabb̓o. Or̄o. Deꝰ ꝗ in filij. Ad. iij. cap̄. Charij ſimi: Xp̄us paſſus. Ad. vj. cap̄. Radebat aūt iudicāti ſe in Lliuſte ꝗpctā nr̄a ip̄e ꝑtulit in corpore ſuo ſuꝑ lignū vt peccatis mortui iuſticie viuamus cuius li uore ſanati ſumꝰ. Ad nonā capͥ. Ratis enī ſicut oues erran tes: ſꝫ ꝯuerſi eſtis nūc ad pa ſtorē ⁊ ep̄m aīarū vr̄aꝝ. Ad vsͣ. cap. Chariſſimi: Xp̄us paſſ. Ad M. ant. Ego ſum paſtor bonus ꝗ paſco oues meas ⁊ pro ouibus meis pono aīam meā alla. Or̄o vt. sͣ. Per hebdomadaꝫ ad. M. art. Paſtor bonᵉ aīam ſuaꝫ po nit ꝓ ouibꝰ ſuis all̓a. An̄t. Mer cēnariꝰ aūt ⁊ cuiꝰ nō ſūt oues ꝓ prie: videt lupū venientē: ⁊ dimit tit oues ⁊ fugit: ⁊ lupus rapit et diſꝑgit oues all̓a. An̄t. Sicut no uit me pr̄ ⁊ ego agnoſco patreꝫ ⁊ aīam meā pono ꝓ ouibꝰ meis all̓. An̄t. Et alias oues habeo q̄ non ſūt ex hoc ouili ⁊ illas oportet me adducere ⁊ voceꝫ meā audient ⁊ fiet vnū ouile ⁊ vnus paſtor all̓a. An̄t. Mercēnariꝰ aūt ⁊ ꝗ nō eſt paſtor cuius nō ſūt oues ꝓprie: vt det lupū venientē ⁊ dimittit oues ⁊ fugit all̓a. Infra hebd̓aꝫ. T angelo ſmyrne eccl̓ie ſcri Ibe. Hec dicit pͥmꝰ ⁊ nouiſſi mus: ꝗ fuit mortuꝰ ⁊ viuit. Scio tribulationē tuā ⁊ pauꝑtatē tuā xi nſiaa t ī ſꝫ diues es ⁊ blaſfemaris ab his .j.xxiiſſi .x xii ſūt ſynagoga ſathane. Nihil horū . 1i timeas q̄ paſſurꝰ es. Ecce miſſu rus eſt diabolus aliquos ex vobi in carcerē vt tētemini: ⁊ habebi tis tribulationem diebus decem. Eſto fidelis vſqꝫ ad morteꝫ ⁊ da bo tibi coronam vite. Lectio. ī ui ſabe Qui habet aures audiēdi audi im iiu at ꝗd dicat ſpūſ eccl̓ijſ. Qui vice tiuiū lit e nt rit nō ledet̉ a morte ſecūda. Et an Iil itl̓ gelo ꝑgami ecclīe ſcribe. Hec di cit ꝗ habet rūpheā ex vtraqꝫ par te acutā. Scio vbi habitas vbi ſe des eſt ſathane: ⁊ tenes nomē me um ⁊ nō negaſti fidem meam ⁊ in diebꝰ illis antiphas teſtis meus fidelis qui occiſus eſt apud vos: vbi ſathanas habitat. Lectio. ii Ied hēo aduerſus te pauca qm̄ hēs illic tenētes doctrinā balaaꝫ ꝗ docebat balac mitte̓ ſcādalū co rā filijs iſrl̓ edere ⁊ fornicari: ita habes ⁊ tu tenētes doctrinā nico laitaꝝ. Sil̓r penitētiā age: ſiqͦmi nus veniā tibi cito ⁊ pugnabo cū illis ī gladio oris mei. Qui habet aures audiēdi audiat ꝗd ſpūs di cat eccl̓ijs. Vincēti dabo manna abſcōditū ⁊ dabo illi calculū car didū: ⁊ ī calculo nomē nouū ſcri ptū: qd̓ nemo ſcit niſi qui accipit t angelo thiatyre eccl̓ie. Le ſcribe. Hec dicit filiꝰ dei ꝗ habet oculos tanqͣꝫ flāma ignis ⁊ pedeſ eiꝰ ſil̓eſ auricalcho. Noui oꝑa tur ⁊ fidē ⁊ charitatē ⁊ mīſteriū ⁊ pr tientiā tuā ⁊ opera tua nouiſſimꝰ plura pͥoribꝰ. Sed habeo aduer ſardis ꝗ nō inꝗnauerūt veſtimē iezabel q̄ ſe dicit ꝓphetā docere ⁊ ſeducere ẜuos meos: fornicari: et māducare de idolotitis. Et dedi illi tp̄s vt pnīaꝫ ageret: ⁊ nō vult penitere a fornicatiōe ſua. Le. ij. Acce ego mitto eā in lectū ⁊ qui mecant̉ cū ea: in tribulatiōe maxi ma erūt niſi pnīam ab oꝑibꝰ ſuis egerit: ⁊ filios eoꝝ īterficiā ī mor te. Et ſciēt oēs eccl̓ie: qꝛ ego ſum ſcrutās corda ⁊ renes ⁊ dabo vni cuiqꝫ veſtrū ẜm oꝑa ſua. Xcō. iij. Tobis aūt dico ⁊ ceteris ꝗ thia. tyre eſtis: ꝗcūqꝫ nō habēt doctri nā hāc ⁊ ꝗ nō cognouerūt altitu dinē ſathane quēadmodū dicūt: nō mittā ſuꝑ vos aliud pōdus: tn̄ id qd̓ habetis tenete donec veniā Et ꝗ vicerit ⁊ ꝗ cuſtodierit vſqꝫ ī finē oꝑa mea dabo illi ptātē ſuꝑ gētes: ⁊ reget eas in virga ferrea ⁊ tanqͣꝫ vas figuli cōfringent̉: ſic̄ ⁊ ego accepi a patre meo. Et da bo illi ſtellā matutinā. Qui ha bet aures audiendi audiat: quid ſpiritus dicat eccleſijs. Lectio. jͣ. Et angelo eccleſie ſardis ſcribe Hec dicit ꝗ hebet ſeptē ſpūs dei ⁊ ſepteꝫ ſtellas. Scio oꝑa tua qꝛ nomē hēs ꝙ viuas ⁊ mortuꝰ es. Eſto vigilas ⁊ cōfirma cetera q̄ moritura erāt. Nō enī īuenio ope ra tua plena coram deo meo. In mēte ergo habe qͣliter acceperis ⁊ audieris ⁊ ẜua ⁊ pnīaꝫ ageꝝ Si ergo nō vigilaueris veniā ij. ad te tanqͣꝫ fur ⁊ neſcies qͣ hora ve niā ad te. Sꝫ hēs pauca nomīa ī ſus te pauca: qꝛ ꝑmittis mulierē tā ſua: ⁊ ābulabūt mecū ī albiſ qꝛ digni ſūt. Qui vicerit ſic veſtietur veſtimentꝭ albiſ ⁊ nō delebo nomē eiꝰ de libro vite: ⁊ ꝯfitebor nomen eiꝰ corā pr̄e meo: ⁊ coraꝫ angelis eiꝰ. Qui habet aures audiēdi au diat ꝗd ſpūs dicat eccl̓ijs. L. iij. Et āgelo philadelphie eccl̓e ſcri be. Hec dic̄ ſcūs ⁊ verꝰ ꝗ hꝫ clauē dauid ꝗ aꝑit ⁊ nēo claudit: clau dit ⁊ nemo aperit. Scio oꝑa tua: ecce dedi corā te oſtiū aꝑtū qd̓ ne mo pōt claude̓: qꝛ modicā hēs v̓ tutē ⁊ ẜuaſti v̓bū meū ⁊ nō nega ſti nomē meū. Ecce dabo tibi de ſynagoga ſathane ꝗ dicūt ſe iude os eē ⁊ nō ſt̓ ſꝫ mētiunt̉. ecce faciā illos vt veniāt ⁊ adorēt ante pedeſ tuos ⁊ ſciēt quia ego dilexi te: qm̄ ẜuaſtiv bū patiētie mee ⁊ ego ẜua bo te ad horā tētatiōis q̄ vētura ē ī orbē vniu̓ſū tētare hītātes ī t̓ra. Ec̄ce venio cito: tene qd̓ ha L. jͣ. bes: vt nemo accipiat coronā tuā Qui vicerit: faciā illū colūnā ī tē plo dei mei: ⁊ nō egredietur foras amplius: ⁊ ſcribā ſuꝑ eū nomen dei mei ⁊ nomen ciuitatis dei niei noue hierl̓m: q̄ deſcendit de celo a deo meo ⁊ nomē meū nouū. Qui habet aures audiēdi audiat: ꝗd ſpūs dicat eccleſijs. Lectio. ij. Sit angelo laodicie eccl̓ie ſcribe. Hec dicit amē teſtis fidelis ⁊ ve rus qui eſt pͥncipiū creature dei. Scio oꝑa tua quia neqꝫ frigidus neqꝫ calidus es. Vtinā frigidus eſſes aut calidus: ſed quia tepi dus eſ: ⁊ nec frigidus nec caliduꝫ 144. īcipiā te euomere ex ore meo qꝛ di dio ſedis: ⁊ ī circuitu ſedis qͣtuor cis ꝙ diues ſū ⁊ locupletatꝰ ⁊ nul lius egeo: ⁊ neſcis qꝛ tu es miſer ⁊ miẜabilis ⁊ pauꝑ ⁊ cecꝰ ⁊ nuduſ. I uadeo tibi emere a me Le. iij. aurū ignitū ꝓbatū: vt locuplex fi as: ⁊ veſtimētis albis īduaris vt nō appareat ꝯfuſio nuditatꝭ tue. bebāt alas ſenas: ⁊ ī circuitu ⁊ in Et collyrio inūge oculos tuos vt tus plena ſūt oculis: ⁊ requiē non videas. Ego quos amo arguo ⁊ caſtigo. Emulare ergo ⁊ peniten tiā age. Ecce ſto ad oſtiū ⁊ pulſo Siꝗs audierit vocē meā: ⁊ aꝑue rit mihi ianuā intrabo ad illuꝫ ⁊ cenabo cū illo ⁊ ip̄e mecū. Qui vi cerit dabo ei ſedere mecū in thro nō meo: ſicut ⁊ ego vici ⁊ ſedi cu pr̄e meo in throno eius. Qui ha bet aures audiendi audiat quid ſpiritus dicat eccleſijs. Lectio. jͣ. O oſt hec vidi ⁊ ecce oſtiū apertū in celo: ⁊ vox pͥma quā audiui tā qͣꝫ tube loq̄ntis mecū dicēſ. Aſcē de hūc: ⁊ oſtēdā tibi q̄ oportet fie ri cito. Poſt hec ſtatī fui ī ſpū. Et ecce ſedes poſita erat in celo ⁊ ſu pra ſedē ſedēs. Et ꝗ ſedebat ſil̓i: erat aſpectui lapidis iaſpidis et ſardinis. Et iris erat ī circuitu ſe dis ſil̓is viſionis ſmaragdine: ⁊ circuitu ſedis ſedilia vigintiqͣtu or: ⁊ ſuꝑ thronos vigintiquatuor ſeniores: ſedentes circumamicti veſtimentis albis: ⁊ in capitibus eorum corone auree. Lectio. ij. Et de throno ꝓcedebāt fulgura ⁊ voces ⁊ tonitrua ⁊ ſeptē lampa des ardētes an̄ thronū q̄ ſūt ſeptē ſpūs dei. Et in ꝯſpectu ſedis tanqͣꝫ mare vitreū ſil̓e cryſtallo. Et ī me nu̓a ſeptē ⁊ oculos ſeptē: ꝗ ſūt ſe.ixpla. .xitixii 8 aīalia plena oculis ante ⁊ retro Ia ⁊ p̄tīs i Et aīal primū ſil̓e leoni. Et ſcd̓m aīal ſil̓e vitulo. Et tertiū aīal hn̄s faciē quaſi hominis. Et quartum aīal ſimile aquile volanti. Le. iij. t qͣtuor aīalia ſingula eoꝝ ha habebāt die ac nocte dicētia. Sā ctꝰ ſcūs ſcūs dn̄s deꝰ omp̄s ꝗ erat ⁊ ꝗ eſt ⁊ ꝗ vēturꝰ eſt. Et cū darēt illa qͣtuor aīalia gl̓iaꝫ ⁊ honorē et bn̄dictionē ſedēti ſuꝑ thronū vi uēti in ſecula ſcl̓oꝝ: ꝓcidebāt vi gintiqͣtuor ſeniores an̄ ſedentē in throno ⁊ adorabāt viuētē in ſcl̓a ſcl̓oꝝ: ⁊ mittebāt coronas ſuas an̄ thronū dicētes. Dignꝰ es dn̄e deꝰ nr̄ acciꝑe glīaꝫ ⁊ honorē ⁊ virtutē qꝛ tu creaſti oīa: ⁊ ꝓpter volunta tē tuam erāt ⁊ creata ſunt. L. j. Et vidi ī dextera ſedētis ſuꝑ thro nū librū ſcriptū intꝰ ⁊ foris ſigna tū ſigillis ſeptē. Et vidi angelum forte p̄dicātē voce magna. Quis dignꝰ eſt aꝑire librū ⁊ ſoluere ſi Et nemo pot̓at neqꝫ gnacula eiꝰ; ī celo neqꝫ in terra neqꝫ ſubtꝰ ter raꝫ aꝑire librū neqꝫ reſpicere illū Et ego flebā multū: qm̄ nemo in uētꝰ eſt aꝑire librū neqꝫ vide̓ eū. Et vnꝰ de ſenioribꝰ dixit Lcō. ij. mihi. Ne fleueris. Ecce vicit leo de tribū iuda radix dauid aꝑire li brū ⁊ ſoluere ſeptē ſignacula eiꝰ. Et vidi ⁊ ecce in medio throni ⁊ qͣtuor aīaliū ⁊ in medio ſeniorum agnū ſtantē tanqͣꝫ occiſū hn̄tē cor dētis in throno librum. Lcō. iij. mētoꝝ q̄ ſūt or̄ones ſcōꝝ. Et can tabant canticū nouū dicētes. Di gnꝰ es dn̄e acciꝑe libꝝ ⁊ aꝑire ſi gnacula eiꝰ: qm̄ occiſus eſ ⁊ rede feciſti nos deo nr̄o regnuꝫ ⁊ ſacer dotes ⁊ regnabimꝰ ſuꝑ t̓raꝫ Sab Hariſſimi: bato ad vs. capͥ. Obſecro vos tanqͣꝫ adue nas ⁊ ꝑegrinos abſtine̓ vos a car nalibꝰ deſiderijs q̄ militāt aduer ſus aīaꝫ. Ad. M. an̄t. Modicuꝫ ⁊ nō videbitis me: dicit dn̄s: iteꝝ modicuꝫ ⁊ videbitis me qꝛ vado ad patrē all̓a all̓a. Oratio. Eus ꝗ errantibꝰ vt in viaꝫ poſſit redire iuſticie: v̓itatiſ tue lu mē on̄dis: da cūctis ꝗ xp̄iana ꝓ ic inimica ſūt noī: ⁊ ea q̄ ſūt apta fectari. Per. Dn̄ica. iij. poſt paſ cha: ſex lcō. legunt̉ de apocalypſi. T vidi ⁊ audiui vocē Le. angeloꝝ multorū in circui tu throni ⁊ aīaliū ⁊ ſenioꝝ ⁊ erat numerꝰ eoꝝ milia miliū dicētium voce magna. Dignꝰ eſt agnꝰ ꝗ oc ciſus eſt acciꝑe virtutē ⁊ diuini tatē ⁊ ſapīam ⁊ fortitudinē ⁊ ho norē ⁊ gl̓iaꝫ ⁊ bn̄dictionē: ⁊ oēm ⁊ ſubtꝰ terraꝫ ⁊ mare ⁊ q̄ ī eo ſūt: ꝑtēſpiritus dei miſſi in omnē ter oēs audiui dicētes ſedēti in thro ram: ⁊ venit ⁊ accepit de dextera ſe nō ⁊ agno. Benedictio ⁊ honor ⁊ glīa ⁊ ptās in ſecl̓a ſcl̓oꝝ. Et qua Et cū aꝑuiſſet librū: qͣtuor aīalia tuor aīalia dicebāt amē. Et vigī ⁊ vigintiqͣtuor ſeniores ceciderūt tiqͣtuor ſeniores ceciderūt in faci corā agno hn̄tes ſinguli citharas es ſuas ⁊ adorauerūt viuētē in ſe ⁊ phialas aureas plenas odora/ cl̓a ſcl̓oꝝ. Nia dicunt̉ de preterita At vidi ꝙ aꝑuiſſet dn̄ica. Le. ij. agnꝰ vnū de ſeptē ſignaculis ⁊ au diui vnū de qͣtuor aīalibꝰ dicens: tanqͣꝫ vocē tonitrui. Veni ⁊ vide. miſti nos deo in ſāguine tuo ex oī Et vidi: ⁊ ecce equꝰ albꝰ: ⁊ ꝗ ſede tribū ⁊ lingua ⁊ ppl̓o ⁊ natiōe: ⁊ bat ſuꝑ illū habebat arcū ⁊ data eſt ei corona ⁊ exiuit vincēs vt vī ceret. Et cū aperuiſſet ſigillū ſcd̓ꝫ audiui ſcd̓ꝫ aīal dicēs: Veni ⁊ vi de. Et exiuit alius equus ruſus: ⁊ ꝗ ſedebat ſuꝑ eū datū eſt ei vt ſu meret pace̓ de t̓ra ⁊ vt īuicē ſe int̓ ficiāt ⁊ datꝰ eſt ei gladiꝰ magnꝰ. Et cū aꝑuiſſet ſigillū ter/ L. iij. tiū audiui tertiū aīal dicēs: Veni ⁊ vide. Et ecce equꝰ niger ⁊ qui ſe debat ſuꝑ eū habebat ſtaterā in manu ſua ⁊ audiui tanqͣꝫ vocē in medio qͣtuor aīaliū dicenteꝫ. Bi feſſiōe cēſent̉ ⁊ illa reſpuere q̄ hu libris tritici denario vno: ⁊ tres bilibres ordei denario vno: et vi num ⁊ oleum ne leſeris. Lcō. iiij. Et cū aꝑuiſſet ſigillū quartū au diui vocē qͣrti aīalis dicētis. Ue ni ⁊ vide. Et ecce equꝰ pallidus: ⁊ ꝗ ſedebat ſuꝑ eū nomē illi mors ⁊ īfernus ſeq̄batur eum. Et data ē illi poteſtas ſuper quatuor par tes terre īterficere gladio fame ⁊ morte et beſtijs t̓re. Lectio. vª. Et cū aꝑuiſſet ſigillū ꝗntū: vidi creaturā q̄ in celo eſt ⁊ ſuꝑ terrā ſubtꝰ altare aīas īterfectoꝝ ꝓpter verbū dei ⁊ ꝓpter teſtimoniuꝫ qd̓ .145. habebāt ⁊ clamabāt voce magna dicentes. Vſqꝫ quo dn̄e ſcūs ⁊ ve rus nō iudicas ⁊ vindicas ſāgui nē nr̄m de his ꝗ hītant in t̓ra. Et date ſūt illis ſingule ſtole albe. Et dictū eſt illis vt reꝗeſcerēt tēpus adhuc modicū donec impleat̉ nu merꝰ ꝯſeruoꝝ ⁊ fr̄uꝫ eoꝝ ꝗ īterfi ciēdi ſūt ſicut ⁊ illi. Et vidi cū ape ruiſſet ſigillū ſextū: ⁊ ecce t̓remot factꝰ eſt magnꝰ: ⁊ ſol factus eſt ni ger tanqͣꝫ ſaccus cilicinꝰ: ⁊ luna tota facta eſt ſicut ſāguis. L. vjͣ. Et ſtelle ceciderūt de celo ſuꝑ ter rā ſicut ficꝰ emittit groſſos ſuos cū a vēto magno mouet̉. Et celū receſſit ſicut liber īuolutus: ⁊ oīs mōs ⁊ īſule de locis ſuis mote ſūt Et reges terre ⁊ pͥncipes ⁊ tribu ni ⁊ diuites ⁊ fortes ⁊ oīs ẜuus ⁊ liber abſcōderūt ſe in ſpelūcis ⁊ pe tris mōtiū ⁊ dicunt mōtibꝰ ⁊ pe tris cadite ſuper nos ⁊ abſcōdite nos a facie ſedētis ſuꝑ thronū et ab ira agni qm̄ venit dies magn ire ip̄oꝝ: ⁊ ꝗs potit ſtare: Scd̓m N illo tꝑe: Dixit ieſus ioānē. diſcipulis ſuis. Modicū ⁊ iā nō videbitꝭ me: ⁊ iteꝝ modicū ⁊ vi debitꝭ me: qꝛ vado ad pr̄eꝫ: ⁊ rel̓. Homel̓. ſcī auguſtini ep̄i. L. vij. Ec dn̄i v̓ba vbi ait: modicū ⁊ iā nō videbitis me: ⁊ iterū modicū ⁊ videbitis me: qꝛ vado ad pr̄eꝫ: ita obſcura erāt diſcipu lis anteqͣꝫ id qd̓ dixit eſſet īpletū: vt q̄rentes īter ſe ꝗd eēt: qd̓ dice ret oīno ſe neſcire faterent̉. Sequi tur enī euāgeliū. Dixerūt ergo ex diſcipulis eiꝰ ad īuiceꝫ. Quid eſt gr̄a in xp̄o ieſu dn̄o nr̄o. Ad ra Ilariſrati. Ett̄t hoc qd̓ dicit nobis modicū ⁊ non imn millia ſien videbitꝭ me: ⁊ iteꝝ modicū ⁊ vide In liodecimī biij me: ⁊ qꝛ vado ad pr̄eꝫ ī L. viij ſpd: duodecir Dicebāt ergo. Quid eſt qd̓ dicit Ii ribū aſſer: du modicū? Neſcimꝰ ꝗd loquit̉. Hoc Ex tribū nept: eniꝫ eſt qd̓ eos mouebat qꝛ dixit: i ſciuiti. Ex trit modicū ⁊ nō videbitis me: ⁊ iteꝫ Iui qꝫ mulia ſignat. modicū ⁊ videbitis me. Nā ī pre ęmilia uiū niuadec cedētibꝰ qꝛ nō dixerat modicūſ I meduodecī mi dixerat ad pr̄em vado: ⁊ iam nō Itit ſulſachar duo videbitis me: tanqͣꝫ aperte illis Inibū extribū cabulō: viſus eſt loqui: nec inter ſe de hoc aliquid queſierunt. Lectio. ix. Iiiſi pt. Ex tribū io Nūc ergo qd̓ illis tūc obſcurum ii pulta ſignati. Ex fuit ⁊ mox manifeſtatū eſt: iaꝫ no um nudecim milia bis vtiqꝫ manifeſtū ē. Poſt pau in puſt hxec vidi turꝭ lulū enī paſſuſ ē: ⁊ nō viderūt eū. uit ſinumerare nēmo Rurſus poſt paululū reſurrexit: qmrui lig attibꝰ ⁊ tribul ⁊ viderūt eū. Illud aūt qd̓ ait: ⁊ Iimūi pue fcites ante tiꝭ iā nō videbitis me: qꝛ iſto verbo cittuieni amicti ſto id eſt iā: hoc intelligi voluit ꝙ eum bus cō vlteriꝰ nō viderēt: ibi expoſuim alii ncem na dicē quō accipiendū ſit vbi dixit: de iu ſitipi iuqu. ſticia arguet mūdū ſpūs ſcūs: qꝛ ad pr̄em vado ⁊ iā nō videbitis 1⁊ ſenio: me: qꝛ ſcilꝫ mortalē xp̄ꝫ vlterius erūt in nō viderūt. Ad lau. cap̄. Chariſ ſimi: Obſecro vos. Ad bn̄. an̄t. Modicū ⁊ non. vt. sͣ. in ſabbate Ad. iij. cap̄. Chariſſimi: Obſe Fcro vos. Ad ſextam capl̓m. ¶ Ubiecti eſtote omni huma ne creature ꝓpter deum: ſiue regi qͣſi p̄cellēti: ſiue ducibꝰ tanqͣꝫ ab eo miſſis ad vindictā malefactor laudē v̓o bonoꝝ. Ad nonā ca Erui ſubditi eſtote in oī ti more dn̄i nō tm̄ bonis ⁊ mo deſtis ſꝫ etiā diſcolis: hec eſt eniꝫ lum xi. xj. cap̄. Chariſſimi: Obſecro. Ad M. an̄t Amē amē dico vobis: qꝛ plorabitis ⁊ flebitis vos: mūdus aūt gaudebit: vos v̓o ꝯtriſtabimi ni: ſꝫ triſticia vr̄a vertet̉ in gaudiū all̓a. Per hebd̓am ad. M. an̄t. Triſticia vr̄a alla: vertet̉ in gaudi um: ⁊ gaudiū vr̄m nemo tollet a vobis all̓a al̓. An̄t. Triſticia vr̄a all̓a: vertet̉ ī gaudiū al̓. An̄t. Ite rum videbo vos all̓a: ⁊ gaudebit cor vr̄m all̓a all̓. all̓. An̄t. Amen amē dico vobis qꝛ plorabitꝭ ⁊ fle bitis: mūdus aūt gaudebit ⁊ vos gaudebitis: ⁊ gaudiū vr̄m nemo tollet a vobis all̓a. An̄t. Iterum aūt videbo vos ⁊ gaudebit cor ve ſtrū all̓a: ⁊ gaudiū vr̄m nemo tol let a vobis alla. An̄t. Mulier cū parit triſticiā habet qꝛ venit hora eiꝰ all̓a: cū aūt peꝑit puerū iā non meminit p̄ſſure ꝓpter gaudiū al̓. An̄t. Hec locutꝰ ſū vobis vt gau diū in vobis ſit ⁊ gaudiū vr̄m im pleat̉ alla al̓. Infra hebd̓aꝫ. L. jͣ. Oſt hec vidi quatuor ange los ſtātes ſuper quatuor an gulos terre: tenētes qͣtuor vētos terre ne flarēt ſuꝑ terrā: neqꝫ ſui mare neqꝫ ī vllā arborē. Et vidi alterū angelū aſcendentē ab ortu ſolis habentē ſignū dei viui ⁊ cla quibꝰ datū eſt nocere terre ⁊ ma ri dicēs. Nolite nocere tͣre ⁊ ma ri neqꝫ arboribꝰ quoaduſqꝫ ſigne mus ẜuos dei nr̄i in frōtibus eoꝝ Et audiui numerum ſi/ Lcō. ij. gnatorū centū quadragintaqua tuor milia ſignati ex omni tribu fi lioꝝ iſrael. Ex tribu iuda: duode cim milia ſignati. Ex tribū rubē: duodecim milia ſignati. Ex tribu gad: duodecim milia ſignati. Ex tribū aſſer: duodecī milia ſignati. Ex tribu neptali: duodeciꝫ milia ſignati. Ex tribu manaſſe: duode ciꝫ milia ſignati. Ex tribū ſymeō duodeciꝫ milia ſignati. Ex tribu leui: duodecī milia ſignati. Ex tri bu iſachar duodecī milia ſignati Ex tribū cabulō: duodecī milia ſi gnati. Ex tribu ioſeph: duodeciꝫ milia ſignati. Ex tribu beniamin duodecim milia ſignati. Lcō. iij. Doſt hec vidi turbā magnā qua dinumerare nemo poterat ex oī bus gētibꝰ ⁊ tribubꝰ ⁊ ppl̓is ⁊ lin guis ſtātes ante thronū ⁊ ī cōſpe ctu agni amicti ſtolis albis ⁊ pal me in manibus eoꝝ ⁊ clamabant voce magna dicētes. Salus deo nr̄o qui ſedet ſuꝑ thronū ⁊ agno. Et oēs angeliſtabant in cōſpectu throni ⁊ ſeniorū ⁊ quatuor aīaliū ⁊ ceciderūt in cōſpectu throni ī fa cies ſuas ⁊ adorauerūt deum di centes amē. Bn̄dictio ⁊ claritas ⁊ ſapiētia ⁊ gratiarū actio honor ⁊ virtus ⁊ fortitudo deo noſtro in ſecula ſeculorum amē. Lectio. It reſpōdens vnus de ſenioribꝰ mauit voce magna qͣtuor angelis dixit mihi. Hi qui amicti ſūt ſto lis albis qui ſunt ⁊ vnde venerūt: Et dixi illi: Dn̄e mi tu ſcis. Et di xit mihi. Hi ſunt qui venerunt de tribulatione magna: ⁊ lauerunt ſtolas ſuas: ⁊ dealbauerunt eas in ſanguine agni. Ideo ſunt an te thronum dei: ⁊ ſeruiunt ei die .146. throno habitat ſuper illos. L. ij. Nō eſuriēt neqꝫ ſitient amplius: ſtelle dicit̉ abſinthiū: ⁊ facta ē ter neqꝫ cadet ſuper illos ſol neqꝫ vl̓ tia pars aquarū in abſinthiuꝫ: ⁊ lus eſtus: qm̄ agnꝰ ꝗ ī medio thro multi hoīes mortui ſūt de aquis: ni eſt reget eos ⁊ deducet illos ad quia amare facte ſūt. Lectio. iij. vite fontes aquarum ⁊ abſterget Et qͣrtus angelus tuba cecinit: deꝰ oēm lachrymā ab oculis eoꝝ. Et cū aꝑuiſſet ſigillū ſeptimū: fa ctū ē ſilētiū ī celo qͣſi media hora. Et vidi ſeptē āgelos ſtātes ī ꝯſpe rū: ⁊ diei nō luceret pars tertia: ⁊ ctu dei ⁊ date ſūt illis ſeptē tube. Et aliꝰ angelus venit ⁊ Lep̄. iij. ſtetit an̄ altare hn̄s thuribulū au reū in manu ſua: ⁊ data ſūt ei īcen ſa multa: vt daret de or̄onibꝰ ſcōꝝ oīuꝫ ſuꝑ altare aureū qd̓ eſt ante thronū: ⁊ aſcēdit fumꝰ incēſoꝝ de or̄onibus ſcōꝝ de manu angeli co rā deo. Et accepit angelus thuri bulū: ⁊ impleuit ilud de igne alta ris ⁊ miſit ī t̓rā ⁊ ſcā ſt̓ tonitrua ⁊ voces ⁊ fulgura ⁊ t̓remotꝰ magn E t ſeptē angeli ꝗ habebāt L. ſeptē tubas parauerūt ſe vt tuba canerēt. Et pͥmꝰ angelus tuba ce cinit ⁊ facta ē grādo ⁊ ignis mix ta in ſanguīe: ⁊ miſſuꝫ eſt in terrā ⁊ tertia pars terre cōbuſta eſt: ⁊ tertia pars arboꝝ ꝯcremata ē: ⁊ oē fenuꝫ viride cōbuſtū eſt. Et ſe cūdus angelus tuba cecinit ⁊ tā qͣꝫ mons magnꝰ igne ardens miſ ſus eſt in mare: ⁊ facta eſt tertia pars maris ſanguis. Lectio. ij. Et mortua eſt tertia pars crea ture eoꝝ q̄ habebāt aīas ī mari: ⁊ tertia pars nauiū īterijt: ⁊ terti angelus tuba cecinit: ⁊ cecidit de celo ſtella magna ardēs tanqͣꝫ fa ac nocte in tēplo eius: ⁊ ꝗ ſedet in cula: ⁊ cecidit in tertiā partē flu jii minū ⁊ in fōtes aquaꝝ. Et nomē ⁊ ꝑcuſſa eſt tertia pars ſolis ⁊ ter tia pars lune ⁊ tertia pars ſtella rū: ita vt obſcuraret̉ t̓tia pars eo noctꝭ ſil̓iter. Et vidi ⁊ audiui vo cē vniꝰ aꝗle volātis ꝑ mediū celū dicētis voce magna. Ve ve reha bitātibꝰ in terra: de ceteris vocibꝰ triū angeloꝝ qui erant tuba cani turi. Sabbato ad vsͣ. cap̓. Hariſſimi: Oē datum opti mū: ⁊ oē donū ꝑfectū de ſurſū ē de ſcēdens a pr̄e luminū: apud queꝫ nō eſt trāſmutatio nec viciſſitudi nis obūbratio. Ad. M. an̄t. Ua do ad eū ꝗ miſit me: ⁊ nemo ex vo bis interrogat me quo vadis al̓. Eus ꝗ fideliū men/ Oro. Iites vniꝰ efficis volūtatꝭ: da ppl̓is tuiſ id amare qd̓ p̄cipis id deſiderare qd̓ ꝓmittis vt int̓mū danas varietates ibi nr̄a fixa ſint corda: vbi vera ſūt gaudia. Per. Dn̄ica. iiij. poſt paſcha ponuntur epſe canonice vſqꝫ ad aſcēſioneꝫ. Sex lec. legunt̉ de epl̓a ſcī iacobi. Acobꝰ dei ⁊ dn̄i nr̄i ieſu Le. jͣ. K xp̄i ẜuus: duodeciꝫ tribubꝰ qͥ ſūt in diſꝑſione: ſalutē. Oē gaudi um eſtimate fr̄es mei: cū in tenta tiōes varias incideritis: ſcientes ꝙ ꝓbatio vr̄e fidei patiētiā oꝑal̓. Patiētia aūt opus ꝑfectū habet vt ſitis ꝑfecti ⁊ integri in nullo de ficiētes. Siꝗs aūt vr̄m indiget ſa piētia poſtulet a deo ꝗ dat oībꝰ af fluenter ⁊ nō īproperat: ⁊ dabit̉ et Poſtulet aūt ī fide nihil heſitās. Qui enī heſitat ſilis ē fluctui ma ris ꝗ a vēto mouet̉ ⁊ circūfertur. Nō ergo eſtimet hō ille ꝙ accipi at aliꝗd a dn̄o. Vir duplex oīno ī cōſtans eſt in oībus vijs ſuis. ℟ Si oblitꝰ fuero tui all̓a: obliuiſcat̉ me dextera mea. Adhereat līgua mea faucibꝰ meis ſi nō memine ro tui all̓a all̓. ꝟ. Suꝑ ſiumīa ba bylonis illic ſedimꝰ ⁊ fleuimꝰ duꝫ recordaremur tui ſyō. Ad. L. ij. Loriet̉ aūt frater humilis in exaltatiōe ſua: diueſ aūt ī hu militate ſua: qm̄ ſicut flos feni trā ſibit. Exortꝰ eſt enī ſol cū ardore: ⁊ arefecit fenū: ⁊ flos eiꝰ decidit: ⁊ ues in itineribus ſuis marceſcet. Btūs vir ꝗ ſuffert tētationē: qm̄ cūꝓbatus fuerit: accipiet coronā vite: quā repromiſit deus diligen tibꝰ ſe. Nemo cuꝫ tētat̉: dicat ꝙ a deo tētat̉. Deꝰ enī intētator malo rū ē. Ip̄e enī neminē tētat. Unuſ ꝗſqꝫ enī tētat̉ a ꝯcupiſcētia ſua ab Multitudo ſonitꝰ aquaꝝ vocē de derūt nubes all̓a al̓. al̓. ꝟ. Illu xerūt coruſcatiōes tue orbi terre: ꝑit parit pctm̄. Pctm̄ v̓o ctiſſimi. Oē datū optimū: ⁊ oē do nū ꝑfectū deſurſū eſt deſcēdens a pr̄e luminū: apud quē nō eſt trāſ mutatio nec viciſſitudīs obūbra tio. Volūtarie enī genuit nos ver bo veritatis vt ſimus initiū aliqd̓ creature eiꝰ. ℟. Narrabo nomē tuū fr̄ibꝰ meis all̓a. In medio ec cleſie laudabo te alla al̓. ꝟ. Cōfi tebor tibi in ppl̓is dn̄e ⁊ pſalmuꝫ dicā tibi in gētibꝰ. In. Lcō. iiii. Citis fr̄es mei dilectiſſimi. Sit aūt oīs hō velox ad au diendū: tardus aūt ad loq̄ndū ⁊ tardus ad irā. Ira enī viri iuſti ciā dei nō oꝑat̉. Propter qd̓ abij ciētes oēm īmūdiciā ⁊ abūdātiā malicie in māͣſuetudine ſuſcipite inſitū verbū qd̓ pōt ſaluare aīas vr̄as. Eſtote aūt factores verbi ⁊ nō auditores tm̄ fallētes voſmet decor vultus eiꝰ deperijt. Ita ⁊ di ipſos: qꝛ ſiꝗs auditor eſt v̓bi ⁊ nō factor hic cōparabit̉ viro ꝯſiderā ti vultū natiuitatis ſue ī ſpeculo. ℟. In eccl̓ijs bn̄dicite deo all̓a. Dn̄o de fōtibꝰ iſrael all̓a all̓a. ꝟ. Pſalmū dicite nomini eius date gl̓iam laudi eius. Dn̄o. Lcō. vª. Onſiderauit enī ſe ⁊ abijt: ⁊ Aſtatī oblitus eſt qͣlis fuerit. ſtractus ⁊ illectꝰ. ℟. Viderunt te Qui aūt ꝑſpexerit in lege ꝑfecte aq̄ deꝰ: viderūt te aq̄ ⁊ timuerūt. libertatis ⁊ ꝑmāſerit in ea: nō au ditor obliuioſus factus: ſꝫ factor oꝑis: hic btūs ī facto ſuo erit. Si ꝗs aūt putat ſe religioſū eē nō re vidit ⁊ cōmota ē t̓ra. Mul. L. iij. frenās linguā ſuā ſꝫ ſeducēs cor Einde ꝯcupiſcētia cū cōce ſuū: huiꝰ vana eſt religio. Religio mūda ⁊ īmaculata apud deum ⁊ cū ꝯſūmatū fuerit generat mortē. ⁊ pr̄em: hoc eſt viſitare pupillos Nolite itaqꝫ errare ſr̄es mei dile ⁊ viduas in tribulatiōe eoꝝ: ⁊ im .147. maculatū ſe cuſtodire ab hoc ſci̓o p̄dixerit antea paſſiones. Sꝫ ali ℟. In toto corde meo all̓a: exꝗſi ui te al̓. Ne repellas me a mādatꝭ tuis all̓a alꝟ. Bn̄dictꝰ es tu dn̄e doce me iuſtificatiōes tuas. Ne. Rēs mei nolite ī ꝑſo L. vj naꝝ acceptiōe habere fideꝫ dn̄i nr̄i ieſu xp̄i glīe. Etenim ſi in troierit in cōſpectu vr̄o vir aureū annulū habēs in veſte cādida: in troierit aūt ⁊ pauꝑ in ſordido ha eatu ⁊ exaltabo te. In Lcō. viij. bitu: ⁊ intēdatis in eū ꝗ īdutꝰ eſt veſte p̄clara: ⁊ dixeritis ei: tu ſede. i qꝛ ⁊ illi eū narrāt paſſioni ꝓ hic bn̄: pauꝑi aūt dicatis: tu ſta il lic: aut ſede ſub ſcabello pedū meo rū: nōne iudicatis apud voſmet ip̄os: ⁊ facti eſtis iudices cogita tionū iniqͣrū; Audite fr̄es mei di lectiſſimi: Nōne deꝰ elegit paupo res in hoc mūdo diuites in fide ⁊ heredes regni celoꝝ: qd̓ repromi ſit deus diligētibꝰ ſe: vos aūt exho noraſtis pauperē ℟. Hyminū cā tate nobis all̓a. Quō cātabimus cāticū dn̄i in terra aliena all̓a al ꝟ. Illic interrogauerūt nos qui captiuos duxerūt nos. verba can tionum. Quō Scd̓m ioannem. lis ſuis. Vado ad eū qui miſit me: ⁊ nemo ex vobis. interrogat nie quo dadis: ⁊ rel Homelia ſā cti auguſtini ep̄i. Lcō. vij. ¶ Uni dn̄s ieſus predixiſſet di ſcipulis ſuis ꝑſecutiōes qͣs paſſu ri erāt poſt eiᵐ abſceſſū ſubiunxit atqꝫ ait. Hoc aūt vobis ab initio nō dixi qꝛ vobiſcū erā. Nūc autē vado ad eū ꝗ miſit me. Vbi pͥmū vidēdū eſt: vtrū eis futuras non Iſenci tres euangeliſte ſatis eū p̄dixiſſe iſta demōſtrant anteqͣꝫ ventū eēt ad cenā. Qua ꝑacta ẜm ioannē: iſta locutꝰ eſt vbi ait. Hec aūt vo bis. ab initio nō dixi qꝛ vobiſcum erā. ℟. Deus canticū nouū cāta bo tibi all̓. In pſalterio decē chor darū pſalla tibi all̓a al. ꝟ. Deus meus es tu ⁊ ꝯfitebor tibi deꝰ me Perte hinc iſta ſoluit̉ q̄ſtio: ximū fuiſſe cū hec diceret. Nō er go ab initio qn̄ cū illis erat: qꝛiaꝫ diſceſſurꝰ: iāqꝫ ad pr̄eꝫ precturꝰ hec dixit. Et ideo etiam ẜm aliqs euāgeliſtas verū ē qd̓ hic dictū ē. Hec aūt vobis ab initio nō dixi. Sed ꝗd agimꝰ de fide euāgelij ẜꝫ mattheū ꝗ hec eis a dn̄o nō ſoluꝫ cū iā eſſet ī paſcha cū diſcipl̓is ce naturꝰ īminēte paſſiōe: verūctiaꝫ ab initio denūciata eſſe cōmemo rat: vbi pͥmū noīatim duodecim apl̓i expͥmuntur ⁊ ad oꝑa diuina mittunt̉. ℟. Bonū eſt ꝯfiteri dn̄o al̓. Et pſallere al̓ ꝟ. In decachor N illo tꝑe: Dixit ieſus diſcipuᵗ do pſalt̓io cū cātico ⁊ cithara. Et Uid ſibi ergo vult L cō. ix qd̓ hic ait. Hec aūt vob̓ ab pruliit initio nō vixi: qꝛ vobiſcum eram niſi quia ea que ieſus hic dicit d ſpiritu ſcō ꝙ ſit venturus ad eos ⁊ teſtimoniū ꝑhibiturꝰ: qn̄ illi ma la illa paſſuri ſūt: Hoc enī ab ini tio nō dixit: qꝛ cū eis erat. Cōſola tor ergo ille vel aduoatꝰ: vtrūqꝫ enim īterpretat̉ qd̓ grece eſt par clitꝰ xp̄o aſcēdente neceſſariū fue rat. Et ideo de illo nō dixerat ab initio qn̄ cū illis erat: qꝛ eius pre ſentia cōſolabant̉. ℟. Dicāt nūc qui redēpti ſunt alla. A dn̄o all̓a. ꝟ. Quos redemit de manu inimi ci ⁊ de regionibꝰ cōgregauit eos. A dn̄o. ℟. Cantate domino all̓a. Pſalmū dicite ei all̓a. ꝟ. Affer te dn̄o gl̓iaꝫ ⁊ honorē: afferte dn̄o gl̓iaꝫ noī eiꝰ. Pſal. Ad la. cap̄ vt. sͣ. Ad bn̄. ant. Vado ad eū qui miſit me: ⁊ nemo ex vobis interro gat me qͦ vadis all̓. Ad t̓tiā cap̄. Chariſſimi: Oē da. Ad. vj. cap̄. Citis fr̄es mei dilectiſſimi: ſit auteꝫ omnis homo velox ad audiendū: tardus auteꝫ ad lo quendū ⁊ tardus ad irā: ira eniꝫ viri iuſticiā dei nō operat̉. Ad. ixͣ. Ropter qd̓ abijciētes cap̄. omnē īmundiciā et abūdan tiā malicie in māſuetudine ſuſci pite inſitū verbum qd̓ pōt ſaluare aīas vr̄as. Ad vsͣ. cap̄. Chariſſi mi: Oē datum optimū. Ad. M. an̄t. Uado ad eū qui miſit me: ſꝫ qꝛ hec locutus ſuꝫ vobis: triſticia īpleuit cor veſtrū all̓a. Or̄o vt. sͣ. Infra hebdomadaꝫ ad. M. an̄t. Ego veritateꝫ dico vobis expedit ro paraclitus nō veniet all̓. An̄t. ritatis: ille arguet mundū de pec do: cū aūt venerit ille ſpiritus ve ritatis docebit vos omneꝫ verita ſemetipſo: ſed quecūqꝫ audiet lo quet̉ ⁊ que vētura ſūt annūciabit vobis all̓a. Infra hebdomadā le ctiōes. Incipit epl̓a petri apl̓i pri Etrus apl̓s ieſuma. Lco. jͣ. L xp̄i electis aduenis diſperſio nis pōti galatie: cappadocie: aſie ⁊ bithynie: ẜm p̄ſcīam dei pr̄is in ſcificationē ſpūs: in obedientiam ⁊ aſꝑſionē ſanguis ieſu xp̄i. Gr̄a vobiſ ⁊ pax multiplicet̉. Bn̄dictꝰ deus ⁊ pater dn̄i noſtri ieſu xp̄i ẜm magnā miſericordiā ſuā rege nerauit nos in ſpeꝫ viuā ꝑ reſur rectionē ieſu xp̄i ex mortuis in he reditatē incorruptibilē ⁊ īconta minatā: ⁊ īmarceſſibilē ꝯſeruatā in celis in vobis qui in virtute dei cuſtodimini per fidē ī ſalutē para tā reuelari ī tꝑe nouiſſimo. L. ij. I n quo exultabitis modicū nūc ſi oportet cōtriſtari in varijs ten tationibꝰ vt ꝓbatio vr̄e fidei mul to precioſior ſit auro qd̓ per igneꝫ ꝓbat̉: īueniat̉ in laudē ⁊ gl̓iam ⁊ honorē ī reuelationē ieſu xp̄i: quē cū nō videritis diligitis. In quē nūc quoqꝫ nō vidētes creditꝭ: cre dētes aūt exultabitiſ leticia īenar rabili ⁊ gl̓ificata reportātes fineꝫ vobis vt ego vadā: ſi enī nō abie vr̄e fidei ſalutē aīaꝝ vr̄aꝝ. Le. iij. De qua ſalute exquiſierunt atqꝫ Cū venerit paraclitus ſpiritus ve ſcrutati ſūt prophete qui de futu ra in vobis gratia prophetauerūt cato ⁊ de iuſtica ⁊ de iudicio all̓a. ſcrutantes in qd̓ vel quale tempꝰ An̄t. Adhuc multa habeo vobis ſignificaret ī eis ſpūs xp̄i prenūci dicere ſꝫ nō poteſtis portare mo ans eas q̄ in xp̄o ſūt paſſiōes ⁊ po ſteriores gl̓ias quibus reuelatuꝫ eſt: quia non ſibiipſis: vobis autē tem all̓a An̄t. Nō enī loquetur a miniſtrabāt ea que nūc nunciata .148 ſunt vobis ꝑ eos qui euāgelizaue pn̄ti veritate. Iuſtū aūt arbitror rūt vobis ſpu ſcō miſſo de celo in quē deſiderant angeli proſpicere. re vos in cōmonitiōe: certꝰ enī ſū Incipit ſcd̓a epl̓a bt̄i petri apl̓i. D ieſu xp̄i: his qui coequalem nobiſcū ſortiti ſūt fidē in iuſticia dn̄i nr̄i ⁊ ſaluatoris ieſu xp̄i. Gr̄a vobis ⁊ pax adīpleat̉ in cognitio ne dei ⁊ xp̄i ieſu dn̄i nr̄i. Quō oīa nobis diuine virtutis ſue que ad vitā ⁊ pietatē donata ſūt ꝑ cgni tionē eiꝰ ꝗ vocauit nos ꝓpria gl̓ia ⁊ virtute per quē maxima ⁊ p̄cio ſa nobis ꝓmiſſa donauit: vt ꝑ hec efficiamini diuine ꝯſortes nature fugiētes eius que in mūdo eſt cō cupiſcētie corruptionem. Lcō. ij. Uos aūt curā oēm ſubinferētes: mīſtrate in fide vr̄a virtutē: ī vir tute aūt ſcīam: in ſcīa aūt abſtinē tiā: in abſtinētia aūt patientiā: in patiētia aūt pietatē: ī pietate aūt amorē fr̄nitatis: in amore aūt fra ternitatis charitatē. Hec enim ſi vobiſcū adſint ⁊ ſuperēt: nō vacu os nec ſine fructu vos ꝯſtituent in dn̄i nr̄i ieſu xp̄i cognitiōe. Cui enī nō p̄ſto ſūt hec: cecus eſt ⁊ manu tētans: obliuionē accipiens pur gatiōis veteꝝ ſuoꝝ delictoꝝ. L. iij Quapropter fr̄es magis ſatagi te vt ꝑ bona oꝑa certā vr̄aꝫ voca tionē ⁊ electionē faciatꝭ Hec enī faciētes nō peccabitis aliqn̄. Sic enī abu̓danter mīſtrabit̉ vobis in troitꝰ in eternū regnū dn̄i ⁊ ſalua um veſtrū ſit plenuꝫ. Nia dicūtui toris nr̄i ieſu xp̄i. Propter qd̓ īci piā vos ſēper cōmonere de his et quidē ſcientes ⁊ ꝯfirmāteſ vos in diuimus ab eo: ⁊ annunciamus rlla ſ .ixi qͣꝫdiu ſū in hoc tab̓naculo ſuſcita 5 ꝙ velox ē depoſitio tab̓ naculi mei Imō petrus ẜuꝰ ⁊ apl̓s L. jͣ. ẜm ꝙ ⁊ dn̄s nr̄ ieſus xp̄s ſignifi cauit mihi. Dabo aūt operā ⁊ fre quēter habere vos poſt obitū me um vt hoꝝ oīum memoriā faciat. Sabbato ad veſperas car ritul Hariſſimi: Eſtote factores verbi ⁊ nō auditores tm̄: fa lētes voſmetip̄os: qꝛ ſiꝗs auduo: eſt verbi ⁊ nō factor: hic cōpara bil̓ viro ꝯſiderāti vultū natiuitatꝭ ſue in ſpeculo. Ad. M. an̄t. Uſqꝫ modo non petiſtis ꝗcqͣꝫ in nomīe meo petite ⁊ accipietis all̓a. Pro Eus a quo bona cūcta ꝓce dūt: largire ſupplicibꝰ tuis vt cogitemus te inſpirāte quere cta ſunt: ⁊ te gubernante eadē ſa ciamꝰ. Per. Dn̄ica. vº. poſt prſ cha. Sex lco. legunt̉ de cpl̓a ioan Vod fuit ab nis pͥma. L. Linitio qd̓ audiuimꝰ qd̓ vidi mus oculis nr̄is: qd̓ ꝑſpeximus⁊ manꝰ nr̄e ꝯtrectauerunt de verbo vite: ⁊ vita manifeſtata eſt: ⁊ vidi mus ⁊ teſtamur ⁊ annūciamus vobis vitā eternā que erat apud pr̄em ⁊ apparuit nobis. Qd̓ vidi mus ⁊ audiuimꝰ annūciamꝰ vo bis: vt ⁊ vos ſocietatē habeatꝭ no biſcū: ⁊ ſocietas nr̄a ſit cū pr̄e ⁊ fi lio eius ieſu chriſto. Et hec ſcribi mus vobis vt gaudeatis ⁊ gaud de preterita dominica. Lectio. ij. Et hec eſt annūciatio quam au vobis vobis: qm̄ deus lux ē: ⁊ tenebre ī eo nō ſunt vlle. Si dixerimꝰ qm̄ ſocietatē habemꝰ cū eo: ⁊ in tene bris ambuſamꝰ: mētimur: ⁊ veri tatē nō facimꝰ. Si aūt ī luce am bulamꝰ: ſicut ⁊ ipſe eſt in luce: ſo cietatē habemus ad inuicē: ⁊ ſan guis ieſu xp̄i filij eiꝰ emūdat nos ab oī peccato. Si dixerimus qm̄ peccatū nō habemꝰ ipſi nos ſedu. cimꝰ ⁊ v̓itas ī nobis nō ē. L. iij. Si cōfiteamur peccata nr̄a fide lis ē: ⁊ iuſtꝰ vt remittat nobis pec cata nr̄a ⁊ emūdet nos ab oī ini quitate. Si dixerimꝰ qm̄ nō pec cauimus mēdacē facimus eū: ⁊ verbū eiꝰ nō ē ī nobis. Filioli mei hec ſcribo vob̓: vt nō peccetis. Sꝫ ⁊ ſiꝗs peccauerit: aduocatū habe mus apud pr̄em ieſū xp̄m iuſtuꝫ ⁊ ip̄e ē ꝓpitiatio ꝓ peccatis nr̄is: Nō ꝓ nr̄is aūt tm̄ ſꝫ etiā ꝓ toti mūdi. Et ī hoc ſcimꝰ qm̄ cognoui mus eū ſi mādata eiꝰ obẜuemus. Qui dicit ſe noſſe deū ⁊ Le. iiij. mādata eiꝰ nō cuſtodit niēdax ē: ⁊ v̓itas ī eo non ē. Qui aūt ẜuat verbū eiꝰ: vere in hoc charitas dei ꝑfecta ē. In hoc ſcimꝰ: qm̄ ī ipſo ſumus. Qui dicit ſe in xp̄o mane re: debet ſicut ille ambulauit: ⁊ ip ſe ambulare. Chariſſimi nō mādatū nouū ſcribo vobis: ſꝫ māda tū vetus qd̓ habuiſtis ab initio. Mādatū vetus ē verbū qd̓ audi ſtis. Iterū mādatuꝫ nouū ſcribo vobis: quod verum eſt ⁊ in ipſo ⁊ in vobis: qm̄ tenebre tranſierunt ⁊ lumē verū iam lucet. Lco. v Qui dicit ſe in lumine eē ⁊ fr̄em ſuū odit: ī tenebris ē vſqꝫ adhuc Qui v̓o diligit fr̄eꝫ ſuū: in lumīe manet ⁊ ſcādalum ī eo nō ē. Qui aūt odit fr̄em ſuū: ī tenebris ē: ⁊ ī tenebris ambulat ⁊ neſcit qͦ eat: qm̄ tenebre obcecauerunt oculos eius. Scribo vobis filioli qm̄ re mittunt̉ vobis peccata ꝓpter no mē eiꝰ. Scribo vobis patres qm̄ cognouiſtis eum qui ab initio ē. Scribo vobis adoleſcētes qm̄ vi ciſtis malignū. Scribo vobis in fantes qm̄ cognouiſtis patrem. Scribo vobis iuuenes qm̄ fortes eſtis ⁊ verbū dei manet ī vobis et viciſtis malignum. Lectio. vjͣ. N olite diligere mūdū neqꝫ ea q̄ in mudo ſūt. Siꝗs diligit niūdū: nō eſt charitas pr̄is ī eo. Qm̄ oē qd̓ ē in mūdo: ꝯcupiſcētia carnis eſt: ⁊ ꝯcupiſcētia oculoꝝ ⁊ ſuꝑbia vite que nō ex pr̄e ſed ex mūdo ē. Et mūdus trāſit ⁊ ꝯcupiſcentia eius. Qui aūt facit volūtateꝫ dei: manet ī eternū. Scd̓m ioanneꝫ. N illo tꝑe: Dixit ieſus diſci pulis ſuis. Amē amē dico vo bis: ſiꝗd petieritis patrem in no mīe meo dabit vobis: ⁊ reliqua. Homel. ſcī auguſtini ep̄i. L. vij. Omini verba nūc iſta tra ctāda ſūt. Amē amē dico vobis: ſiꝗd petieritis pr̄em ī noīe meo dabit vobis. Iam dictū ē in ſuꝑioribꝰ huiꝰ dn̄ici ẜmonis par tibus ꝓpter eos ꝗ nōnulla petūt a pr̄e ī noīe xp̄i nec accipiūt. Nō petit̉ in noīe ſaluatoris quicꝗd pe titur ꝯtra rationem ſalutis. No cui ſonū litterarū ac ſyllabarum: .149. ſed qd̓ ipſe ſonꝰ ſignificat: ⁊ qd̓ eo ſono recte ac veraciter ītelligitur hoc accipiendum eſt dicere: cum dicit in nomine meo. Lcō. viij. Unde ꝗ hoc ſentit de xp̄o qd̓ non eſt de vnico dei filio ſentiēdū non petit ī eiꝰ noīe etiā ſi nō taceat lr̄iſ ac ſyllabis xp̄m: qm̄ ī eiꝰ noīe nō petit quē nō cogitat cū petit. Qui v̓o qd̓ eſt de illo ſentiendū ſentit: ipſe in eiꝰ noīe petit ⁊ accipit qd̓ petit ſi nō ꝯtra ſuā ſalutem ſempi ternam petit. Accipit aūt qn̄ debꝫ acciꝑe. Quedā aūt nō negant̉: ſꝫ vt cōgruo dent̉ tēpore differūtur. Tta ſane intelligēdū Lectio. ixͣ. eſt qd̓ ait: dabit vobis: vt ea bn̄fi cia ſignificata ſciant̉ his v̓bis q̄ ad eos ꝓprie ꝑtinēt ꝗ petūt. Exau diunt̉ ꝗppe oēs ſācti ꝓ ſeipſis: nō aūt ꝓ oībꝰ exaudiunt̉ vel amicis vel intmicis ſuis vel quibuſlibet alijs: qꝛ nō vtcūqꝫ dcm̄ eſt dabit: ſꝫ dabit vobis. Vſqꝫ modo nō pe tiſtis inꝗt quicqͣꝫ in noīe meo: pe tite ⁊ accipietis vt gaudiū veſtrū ſit plenum. Hoc qd̓ dicit gaudiū plenū ꝓfecto nō carnale ſꝫ ſpūa le eſt. Ad lau. capͥ. vt. sͣ. Ad bn̄ an̄t. Vſqꝫ modo non petiſtis ꝗcqͣꝫ ī noīe meo: petite ⁊ accipietis all̓ Ad. iii. cap̓. Chariſſimi: Eſtote. Ui aūt ꝑſpexe/ Ad. vj. cap̄. rit in lege ꝑfecte libertatis ⁊ ꝑmanſerit in ea: nō auditor ob liuioſus factꝰ: ſed factor operis: hic beatus in facto ſuo erit. Ad Eligiomūda ⁊ īma/ ix. cap̄ culata apud deum ⁊ pr̄em multi ſeductores exierūt ī mūdu hec ē: viſitare pupillos ⁊ viduas ī tribulatione eoꝝ: ⁊ īmaculatur x biom ſe cuſtodire ab hoc ſecl̓o. Ad vsͣ. cap̄. Chariſſimi: Eſto. Ad. M. ant. Petite ⁊ accipietis vt gau dium veſtrū plenū ſit: ipſe enī pa ter amat vos qꝛ vos me amaſtis ⁊ credidiſtis all̓a. Infra hebdo ndipa madā ad magͣt. an̄t. Ipſe enī pr alinipi ter amat vos: qꝛ vos ne amaſtis ⁊ credidiſtis all̓a. An̄t. Exiui a pr̄e ⁊ veni in mundū: iterū relin quo mundū ⁊ vado ad pr̄em all An̄t. Ecce nūc palam loqueris ⁊ prouerbiū nullū dicis: nūc ſcimꝰ qꝛſcis oīa ⁊ nō opus ē tibi vt qs te interroget all̓. Per hebdoma dā legunt ſecunda ⁊ tertia epiſto le ioannis ⁊ epiſtola iude. Inci pit epiſtola ſcd̓a btī ioānis. L. jͣ. Enior electe dn̄e ⁊ natis ei quos ego diligo in veritate: ⁊ non ego ſolus ſꝫ ⁊ oēs ꝗ cogno uerūt veritatē ꝓpter veritatem qͥ permanet ī vobis: ⁊ vobiſcū erit ī eternū. Sit vobiſcū gratia: miẜi cordia ⁊ pax a deo patre ⁊ a ieſu xp̄o filio pr̄is ī vitate ⁊ charitate Gauiſus ſum valde: Lectio. ij. qm̄ inueni de filijs tuis in vitate ambulātes ſicut mādatum acce pimꝰ a patre. Et nunc rego te do mina nō tanqͣꝫ mādatum nouuꝫ ſcribēs tibi: ſed qd̓ habuimus ab initio vt diligamus alterutrum. Et hec ē charitas vt ambulemꝰ ẜm mandata eius. Hoc enī man datum eſt vt quemadmodū audi ſtis ab initio: ī eo anbuletis: qm̄ Qui non confitetur Lectio. iij. te voſmetipſos ne perdatis q̄ ope rati eſtis ſed vt mercedem plenā accipiatis. Omnis qui precedit ⁊ non permanet ī doctrina xp̄i: de um nō habet. Qui permanet in doctrina: hic filium ⁊ patrē ha bet. Siquis venit ad vos ⁊ hanc doctrinā non affert: nolite euꝫ re cipere in domum nec aue ei dixe ritis. Qui enim dicit aue cōmu nicat operibꝰ illiꝰ malignis. In cipit epiſtola btī ioannis tertia. XEnior gaio chariſſi/ Lcō. jͣ. mo que ego diligo in verita te. Chariſſime de omnibꝰ oratio. nem facio ꝓſpere te ingredi ⁊ va lere: ſicut ꝓſpere agit anima tua. Gauiſus ſum valde venientibus fratribus ⁊ teſtimoniuꝫ perhibē tibus veritati tue: ſicut tu in veri tate ambulas. Maiorem horum non habeo gratiam: qͣꝫ vt audiā filios meos ambulātes in v̓itate. Chariſſime: fideliter Lectio. ij. facis quicquid operaris ī fratres ⁊ hoc in peregrinos qui teſtimoni um reddiderunt charitati tue in conſpectu eccleſie quos benefaci es deducens digne deo. Pro no mine enim dei profecti ſunt: nihil accipientes a gentibus. Nos er go debemus ſuſcipere huiuſmodi vt cooperatores ſinius veritatis. Scripſiſſem forſitan Lectio. iij. eccleſie: ſed is qui amat pͥmatum gerere in eis: diot repes non reci pit nos. Propter qd̓ ſi venero cō moneam eius opera que facit ver veſum xp̄m veniſſe in carnem: hic bis matignis garriens in nos. Et eſt ſeductor ⁊ antichriſtus. Uide quaſi ei iſta non ſufficiant: nec ip ſe ſuſcipit fratres ⁊ eos qui ſuſci ꝑiunt ꝓhibet: ⁊ de eccleſia eijcit. Incipit epiſtola ſancti iude apo Udas ieſu xp̄iſtoli. Lectio. jͣ. Lſeruus: frater autem iacobi: his qui ſunt in deo patre dilectis ⁊ ieſu chriſto ꝯſeruatis ⁊ vocatis ſcīs. Miſericordia vebis ⁊ pax ⁊ v̓itas adimpleat̉. Chariſſimi oēꝫ ſol licitudinem faciēs ſcribēdi vo bis de cōmuni veſtra ſalute: neceſ ſe habui vobis ſcribere deprecās ſu percertari ſemel tradite ſāctis fidei. Subintroierūt enī ꝗdā ho mines ꝗ olim p̄ſcripti ſūt ī hoc iu diciū īpij: dei nr̄i gr̄aꝫ trāſferētes in luxuriā: ⁊ ſolū dn̄atorē ⁊ dn̄m noſtrū ieſū xp̄m negantes. L. ij. Cōmonere aūt vos volo ſciētes ſemel omnia: qm̄ ieſus populū de terra egypti ſaluans: ſecūdo eos qui non crediderūt perdidit. An gelos v̓o qui non ſeruauerunt ſu um principatum: ſed de relique runt ſuum domicilium: in iudi cium niagni dei vinculis eternis ſub caligine reſeruauit. Lcō. iij. Sicut ſodoma ⁊ gomorra ⁊ fini time ciuitates ſimili modo exfor nicate ⁊ abuntes poſt carnē alte rā: facte ſunt exēplū ignis eterni penā ſuſtinētes. Sil̓iter ⁊ hi car nē ꝗdē maculāt: dn̄ationē auteꝫ ſꝑnūt: maieſtatē aūt blaſfemant. Cū michael archāgelus cū dia bolo diſputās altercaret̉ de moyſi corpore: nō ē auſus iudiciū īferre blaſſemie: ſꝫ dixit: īperet tibi deꝰ. .150. In vigilia aſcēſionis dn̄i ad vsͣ. an̄t. Viri galilei. cū rel̓. de laud̓. pͥs. Dixit dn̄s. cū reliꝗs. In fine 6. Laudateʳ do. om. gen. Cap̄. Rimū ꝗdem ſermonē feci de oībus o theophi le que cepit ieſus face re ⁊ docere vſqꝫ in dieꝫ qua p̄cipiens apl̓is ꝑ ſpūm ſan ctū quos elegit aſſūptus ē. Hy. Ieſu nr̄a redēptio. ꝟ. Aſcendit deus in iubilatiōe al̓. ℟. Et dn̄s in voce tube al̓. Ad. M. an̄t. Pr̄ manifeſtaui nomē tuū hoībꝰ qͦs dediſti mihi: nunc aūt ꝓ eis rogo nō ꝓ mundo qꝛ ad te venio all̓a. Oncede q̄s op̄s deꝰ: Or̄o. vt ꝗ hodierna die vnigeni tū tuū redemptorē nr̄m ad celos aſcēdiſſe credimꝰ: ipſi quoqꝫ mē te ī celeſtibꝰ habitemꝰ. Per eū. Ad matꝭ. īiiiij. All̓a. xp̄ꝫ dn̄ꝫ aſcē dētē ī celū: Venite adoremꝰ all̓a. p̄s. Venite. Hy. Eterne rex altiſ ſime. In pͥº. noc̄. an̄t. Eleuata eſt magnificētia tua ſuꝑ celos deus al. pͥs. Dn̄e dn̄s nr̄. An̄t. Dn̄s ī tēplo ſco ſuo: dn̄s ī celo all̓a. pͥs. In dn̄o ꝯfido. An̄t. Aſūmo celo rgreſſio eiꝰ: ⁊ occurſus eiꝰ al̓. p̄s. Celi enar. ꝟ. Aſcēdit deꝰ ī iubila tione al̓. ℟. Et dn̄s in voce tube al. Tres pͥme lectiones legunt̉ de actibꝰ apoſtoloꝝ.ſ. Primū ꝗdē ſermone feci. Reꝗre.s. in octa pa ſche. ℟. pͥᵐ. Poſt paſſionē ſuam ꝑ dies..xl. apparēs eis ⁊ loquēs de regno dei al̓. Et videntibꝰ illis clenatꝰ ē al̓. ⁊ nubes ſuſcepit eum ab ocl̓is eoꝝ al̓. ꝟ. Et ꝯueſcēs pͥcepit eis ab hieroſolymis ne di HM ntib ē u ſcederēt ſꝫ expectarēt ꝓmiſſionē pr̄is. Et vi. Oīs pulchritudo dn̄i exaltata ē ſuꝑ ſydera. Speci es eiꝰ ī nubibꝰ celi: ⁊ nomē eius ī eternū ꝑmanet al̓. ꝟ. A ſūmo ce lo egreſſio eiꝰ: ⁊ occurſus eiꝰ vſqꝫ ad ſūmū eiꝰ. Species. ℟. Exal tare dn̄e all̓. In v̓tute tua all̓. ꝟ. Eleuata ē magnificētia tua ſuꝑ celos deꝰ. In vir. In. ij. noc. ant. Exaltare dn̄e in v̓tute tua: cāta bimus ⁊ pſallemꝰ al̓. pͣs. Dn̄e in v̓tute. Ant. Exaltabo te dn̄e qm̄ ſuſcepiſti me al̓. pͥs. Ip̄m. Ant. Aſcēdit deꝰ ī iubilatiōe al̓. ⁊ dn̄s in voce tube all̓a. pͣs. Oēs gē. ꝟ. Aſcēdēs xp̄s ī altū al̓. ℟. Capti uā duxit captiuitatē all. Sermo ſancti auguſtini ep̄i. Lectio. iiij. Aluator nr̄ dilectiſſimi ſr̄es aſcēdit ī celū: nō ergo turbe mur in terra. Ibi ſit mens: ⁊ hic erit reꝗes. Aſcēdamꝰ cū xp̄o īte rim corde vt cū dies ꝓmiſſus ad uenerit ſeqͣmur ⁊ corpore. Scire tn̄ debemꝰ fr̄es qꝛ cū xp̄o nō aſcē dit ſuꝑbia: nō auaritia: nō luxu ria: nullū vitiū nr̄m aſcēdit cum medico nr̄o. Etideo ſi poſt med cū deſideramꝰ aſcēdere: debemꝰ vitia ⁊ pctā deponere. Oēs enim qͣſi ꝗbuſdam cōpedibꝰ premūt: ⁊ peccatoꝝ retibꝰ nos ligare ꝯtēdūt Et ideo cū dei adiutorio ẜꝫ ꝙ ait pſalmiſta. Dirūpamꝰ vincula eo rū vt ſecuri poſſimꝰ dice̓ dn̄o. Di rupiſti vincula mea tibi ſacrifica bo hoſtiā laudis. ℟. Tp̄s ē vt re uertar ad eū ꝙmiſit me dic̄ dn̄s: nolite ꝯtriſtari nec turbet̉ cor ve ſtrū. Rogo ꝓ vobis pr̄em vt ipſe vos cuſtodiat all̓. al̓. ꝟ. Niſi ego abieropa raclitꝰ nō veniet: dū aſ ſūptꝰ fuero mittā vobis euꝫ. Ro. Eſurrectio dn̄i ſpes L. v nr̄a ē: aſcēſio dn̄i glīficatio nr̄a ē. Aſcēſionis hodie ſolēnia ce lebramus. Si ergo recte: ſi fideli ter ſi ſācte ſi pie: aſcēſionē dn̄i ce lebramꝰ: aſcēdamꝰ cū illo ⁊ ſurſū corda habeamꝰ. Aſcēdētes autē nō extollamur: nec de nr̄is qͣſi de ꝓprijs meritis p̄ſumamꝰ. Sur ſū enī corda habeamꝰ: ſꝫ ad dn̄ꝫ. Surſū enī cor nō ad dn̄ꝫ: ſuꝑbia vocat̉. Surſū aūt cor ad dn̄m: re fugiū vocat̉. ℟. Non turbet̉ cor vr̄m: ego vado ad pr̄eꝫ: ⁊ dū aſſū ptus fuero a vobis mittā vob̓ al̓. Spm̄ v̓itatꝭ ⁊ gaudebit cor vr̄m al̓. ꝟ. Ego rogabo pr̄em ⁊ alium paraclitū dabit vobis. Spiritū. Idete fr̄es magnū Lcō. vj. miraculū. Altus ē deꝰ. Hu milias te ⁊ venit ad te: erigis te ⁊ fugit a te Quare hoc? Qꝛ excel ſus ē: ⁊ humilia reſpicit: ⁊ alta a lōge cognoſcit. Humilia de ꝓxīo reſpicit vt attollat: ⁊ alta ideſt ſu perba: de lōge cognoſcit vt depri mat. Reſurrexit enī xp̄s vt ſpem nobis daret: qꝛ reſurgit hō ꝗ mo ritur: ne moriēdo diſſiparemur: ⁊ vitā nr̄am morte finitā putare mus. ꝝ Aſcēdēs ī altū al̓. capti uā duxit captiuitateꝫ. Dedit do na hoībꝰ all̓. al̓. ꝟ. Aſcēdit deus ī iubilatiōe ⁊ dn̄s ī voce tube. De aſt. In. iijº. noc. an̄t. Nimis exal tatus ē al̓. ſuper oēs deos all̓. pͥs. Dn̄s regnauit exul. An̄t. Dn̄s ī ſyo all̓. magnus ⁊ excelſus alla. p̄s. Dn̄s regͣuit iraſc. An̄t. Dn̄s ī celo al̓. parauit ſedē ſuā al̓. p̄s. Bn̄dic. j. ꝟ. Aſcēdo ad pr̄eꝫ me um ⁊ pr̄em veſtrū all̓a. ℟. Deum meū ⁊ deū vr̄m al̓. Scd̓ꝫ marcū. N illo tꝑe: Recūbētibꝰ vnde cim diſcipulis apparuit illis ieſus ⁊ exprobrauit īcredulitateꝫ illoꝝ ⁊ duritiā cordis: qꝛ his qui viderāt eū reſurrexiſſe a mortuiſ no crediderant: ⁊ reliqͣ. Homel̓. ſcī gregorij pape. Lcō. vij. Uod reſurrectionē dn̄icam diſcipuli tarde crediderūt: nō tā illoꝝ īfirmitas: qͣꝫ nr̄a vt ita dica futura firmitas fuit. Ipſa nāqꝫ reſurrectio illis dubitātibus per multa argumēta monſtrata ē: q̄ dū nos legētes agnoſcimꝰ: quid aliud qͣꝫ de eoꝝ dubitatiōe ſolida mur? Minus enim mihi maria magdalene p̄ſtitit q̄ citiꝰ credidit qͣꝫ thomas qui diu dubitauit. ſꝫ Ego rogabo pr̄eꝫ ⁊ aliū paracti tū dabit vobis. Vt maneat vobiſ cū ī eternū ſpūm v̓itatis all̓a. ꝟ. Si enī nō abiero paraclitꝰ nō ve niet ad vos: ſi aūt abiero mittam eum ad vos. Vt. Lectio. viij Lle etenī dubitādo vulnerū cicatrices tetigit: ⁊ de nr̄o pectore dubietatis vulnꝰ amputauit. Ad inſinuandā quoqꝫ veritatē dn̄ice reſurrectiōis notādū nobis ē ꝗd lucas referat dicēs: Cōueſcēs pͥ cepit eis ab hieroſolymis ne di ſcederēt. Et poſt pauca: Uidetibꝰ .15i. Alis eleuatus ē: ⁊ nubes ſuſcepit eū ab ocl̓is eoꝝ. ℟. Ponis nubē aſcēſū tuū dn̄e. Qui ambulas ſu per pēnas ventoꝝ all̓a. ꝟ. Cōfeſ ſionē ⁊ decorē īduiſti amictus lu mē ſicut veſtimētū. Qui. Le. ixͣ. Otate verba: ſignate myſte .ria. Cōueſcēs eleuatus eſt. Comedit ⁊ aſcēdit: vt videlꝫ ꝑ ef fectū comeſtionis v̓itas pateſce ret carnis. Marcus v̓o pͥuſqͣꝫ ce los dn̄s aſcēderet: eum de cordis atqꝫ infidelitatis duritia īcrepaſ ſe diſcipl̓os memorat. Qua in re ꝗd ꝯūderādum eſt niſi ꝙ iccirco dn̄s tūc diſcipl̓os īcrepauit cum corporaliter reliꝗt: vt v̓ba q̄ rece dēs diceret: in cordibꝰ audiētiuꝫ artiꝰ impreſſa remanerēt. ℟. Si enī nō abiero paraclitꝰ nō veniet ad vos: ſi aūt abiero mittā cū ad vos. Cum aūt venerit ille docebit vos oēꝫ veritatē all̓a. ꝟ. Nō enī loquet̉ a ſemetip̄o: ſꝫ q̄cunqꝫ au diet loquet̉ ⁊ qͥ vētura ſūt annun ciabit vobis. Cū. ℟. Aſcēdit de in iubilatiōe all̓a. Et dn̄s in voce tube alla all̓a. ꝟ. Aſcēdēs xp̄s ī altū captiuā duxit captiuitateꝫ. Et. Ad lau. ⁊ ꝑ ho. ant. Viri ga lilei ꝗd aſpicitis in celū: hic ieſus qui aſſūptꝰ ē a vobis ī celū: ſic ve niet all̓a. An̄t. Cūqꝫ ītuerent̉ ī ce lū euntē illū dixerunt all̓a. An̄t. Eleuatis manibꝰ ferebat̉ ī celum ⁊ bn̄dixit eis all̓ i. An̄t. Exalta te regē regū ⁊ hymnū dicite deo all̓a. An̄t. Vidētibꝰ illis eleuat eſt: ⁊ nubes ſuſcepit eū ī celo all̓. Cap̄. vt. sͣ. Hy. Ieſu nr̄a redemptio. ꝟ. Dn̄s ī celo all̓a. ℟. Pꝫ IImpꝫpnt rauit ſedē ſuaꝫ all̓a. Ad bn̄. an̄t. liplū tatoxū Aſcēdo ad patrē meū ⁊ pr̄em ve ſtrū: deū meū ⁊ deū veſtrū al̓. Sr̄o vt. sͣ. In fine oīum hymnoꝝ vſo ad pentꝭ. dicit̉ ꝟ. Gl̓ia tibi dn̄e g ſcādis ſuꝑ ſydera. ⁊ cantant̉ ī to no de aſceſione. Ad pͥmam capͥ Regi ſeculoꝝ. ℟. br̄. Xp̄e fili dei ⁊cͣ. All̓a all̓a. ꝟ. Qui ſcādis ſu per ſydera. All̓. ꝟ. Exurge xp̄e. ℟. Et libera. Et ſic dicitur quoti die vſqꝫ ad pentꝭ. Ad tertiā cap Primū ꝗdē ẜmonē. ℟. br̄. Aſcē dit deus ī iubilatiōe. All̓a al̓. ꝟ. Et dn̄s ī voce tube. All̓. Gl̓ia. ꝟ. Aſcendit chriſtus in altum. ℟. Captiuam duxit. Ad ſextā capͥ. T cōueſcēs precepit eis ab hieroſolymis ne diſcēderēt ſꝫ expectarēt ꝓmiſſionē pr̄is quā audiſtis inꝗt ꝑ os meū: qꝛ ioāneſ ꝗdē baptizauit aqua: vos aūt br ptizabimini ſpūſcō: nō poſt mul tos hos dies. ℟. Aſcēdēs xp̄s in altū. All̓a all̓. ꝟ. Captiuā duxit captiuitatē. Alla. Gl̓īa. ꝟ. Aſcē do ad pa. ℟. Deūmeuꝫ. Ad. ix. Iri galilei ꝗd ſtatis cap̓. aſpiciētes ī celū: hic ieſus ꝙ aſſūptus ē a vobis ī celū: ſic veni et quēadmodū vidiſtis eū euntē in celū. ℟. Aſcēdo ad pr̄eꝫ meū ⁊ pr̄em veſtrū. All̓a alla. ꝟ. Deū meū ⁊ deū veſtrū. All̓a. Gl̓ia. ꝟ. Dn̄s ī celo all̓a. ℟. Parauit ſe dē ſuā all̓a. Ad vsͣ. an̄t. Uiri ga lilei. cū rel̓. pͥs. capͣ. ⁊ hy. vt. sͣ. in pͥmis vsͣ. ꝟ. Dn̄s ī celo alla. ℟. Parauit ſedē ſuā all̓a. Ad an̄t. O rex gl̓ie dn̄e v̓tutū ꝗ triū phator hodie ſuꝑ oēs celos aſcen diſti: ne de relinquas nos orpha nos: ſꝫ mitte ꝓmiſſum pr̄is ī nos ſpūm veritatis all̓. Or̄o vt. sͣ. In fra octām aſcēſiōis quotidie vſqꝫ penteco. ſit offm̄ de aſcenſione niſi feſtū occurrat. Sex lcōnes legun tur de ẜmone ſācti leonis pape.ſ. Poſt btām. Et de ẜmone ſcī au guſtini ep̄i.ſ. Aſcēſionis dn̄i nr̄i ieſu. Et tres de homel̓. aſcēſionis. Scd̓o die. Sermo ſcī leonis pͥp̄ Oſt btām ⁊ gl̓ioſam Le. jͣ. reſurrectionem dn̄i nr̄i ieſu xp̄i: qua verū dei tēplum iudaica impietate reſolutū: diuina ſe ī tri duo potētia ſuſcitauit: quadrage narius hodie dilectiſſimi ſanctoꝝ dierū expletꝰ ē numerus ſacratiſ ſima ordinatiōe diſpoſitus: ⁊ ad vtilitatē nr̄e eruditionis īpenſus vt dū a domino ī hoc ſpatio mora p̄ſentie corporalis extenditur: fi des reſurrectiōis documentis ne ceſſarijs muniretur. Lectio. ij. Qors enī xp̄i multoꝝ diſcipl̓oꝝ corda turbauerat: ⁊ de ſupplicio crucis de emiſſione ſpūs de exaīa ti corporis ſepultura grauatꝭ me ſtitudine mētibꝰ ꝗdam diffidētie torpor obrepſerat. Nā cū ſcē mu lieres ſicut euāgelica patefecit hi ſtoria reuolutū a monumēto la pidē ⁊ ſepulchrū corpore vacuū ⁊ viuētis dn̄i teſtes angelos nun ciarēt: v̓ba eaꝝ apl̓is alijſqꝫ diſci pulis deliramētis ſil̓ia videbant̉. Quā vtiqꝫ heſitationē Lcō. iij. humana infirmitate nutantē ne quaqͣꝫ ꝑmiſiſſet ſpūs v̓itatis p̄di catoꝝ ieſſe pectoribꝰ: niſi illa tre pida ſollicitudo ⁊ curioſa cūcta tio nr̄e fidei fundamēta ieciſſent. Noſtris igit̉ ꝑturbationibꝰ nr̄is periculis ī aplīs ꝯſulebat̉. Nes ī illis viris contra calumnias im piorum ⁊ cōtra terrene argumē ta ſapiētie docebamur. Lco. iiij. N o illoꝝ inſtruxit aſpectꝰ: nos erudiuit auditus: nos confirma uit attactus. Gratias igitur aga mus diuine diſpēſationi ⁊ ſācto rū patrū neceſſarie tarditati. Du bitatū ē ab illis ne dubitaretur a nobis. Non ergo hi dies dilectiſ ſimi qui īter reſurrectionem dn̄i aſcēſionēqꝫ fluxerūt: ocioſo trāſie re diſcurſu: ſed magna in eis con firmata ſacramēta: magna ſunt reuelata myſteria. Lectio. v. I n his metus dire mortis aufer tur: ⁊ nō ſolum aīe: ſꝫ etiā carnis īmortalitas declarat̉. In his per inſufflationē dn̄i īfunditur apl̓is ſpūs ſanctus: ⁊ beato petro apl̓o ſupra cet̓os poſt regni claues oui lis dn̄ici cura mandat̉. Lcō. vj. In his diebus duobus diſcipu lis in via dn̄s tertiꝰ iungit̉ comes ⁊ ad oēm nr̄e ambiguitatis cali ginē detergēdam pauētiū vel tre pidantium tarditas īcrepat̉. De homel̓. ſcī grego. pape. L. vij. Ncrepata igit̉ eoꝝ duritia ꝗd admonēdo dicat audiamꝰ. Eun tes ī mūdū vniuerſū p̄dicate euā geliuꝫ oī creature. Nunꝗd fr̄es mei euāgeliū ſanctū vel īſenſatis rebus vel brutis aīalibus fuerat 183. p̄dicādū: vt de eo diſcipl̓is dicat̉ p̄dicate euāgelium oī creature. ꝯꝫ oīs creature noīe ſignat̉ hō. S unt nāqꝫ lapides: ſꝫ Le. viij. nec viuūt nec ſentiūt. Sūt herbe ⁊ arbuſta: viuūt ꝗdē ſꝫ nō ſētiūt Uiuūt dico: nō ꝑ aīaꝫ ſꝫ ꝑ viridi tatē: qꝛ ⁊ paulus dicit: Inſipiēs tu: qd̓ ſeminas nō viuificat̉ niſi pͥ us moriat̉. Viuit ergo quod mori tur vt viuificet̉. Lapides itaqꝫ ſt ſꝫ nō viuūt. Arbuſta aūt ſūt: vi uūt ꝗdeꝫ ſed nō ſentiūt. Lcō. ixͣ. Gruta v̓o aīalia ſūt viuūt ſenti unt: ſꝫ nō diſcernūt. Angeli etenī ſūt: viuunt ſentiūt ⁊ diſcernunt. Oīs aūt creature aliꝗd habꝫ ho mo: habet nāqꝫ cōmune eē cū la pidibꝰ: viuere cū arboribꝰ: ſenti re cū aīalibꝰ: intelligere cū ange lis. Si ergo cōmune habꝫ aliꝗd cū oī creatura hō: iuxta aliquid oīs creatura hō. Tertia die de ẜ mone ſancti leonis pape. Lcō. jͣ. Lāmā fidei illuminata cor da ꝯcipiūt ⁊ q̄ erant tepida reſerāte dn̄o ſcripturas efficiunt̉ ardētia. In fractione quoqꝫ pa nis ꝯueſcētiū aperiunt̉ obtutus: multo felicius hoꝝ oculis patefa ctis ꝗbus nature ſue manifeſta ta eſt glorificatio qͣꝫ illoꝝ generiſ noſtri pͥncipū ꝗbus p̄uaricatio nis ſue ē ingeſta cōfuſio. Lco. ij. nter hec autē aliaqꝫ miracula cū diſcipuli trepidis cogitationi bus eſtuarēt: ⁊ apparuiſſet ī me dio eoꝝ dn̄s: dixiſſetqꝫ: pax vob̓: nec hoc in eoꝝ remaneret opinio nibus quod voluebat̉ in cordibꝰ putabant enī ſpūm ſe videre: nō I leptitatꝰ nc carnem: redarguit cogitationes a veritate diſcordes. Lectio. iij. Ingerit quoqꝫ dubitātiū oculis manētia manibꝰ ſuis ⁊ pedibus crucis ſigna: ⁊ vt diligētiꝰ ꝑtra ctarent̉ īuitat: qꝛ ad ſanādū fide liū cordiū vulnera clauoꝝ ⁊ lan cee erāt ẜuata veſtigia: vt necdū dubia fide ſꝫ ꝯſtātiſſima ſcientia teneret̉: eā naturā ī dei pr̄iſ ꝯſeſſu rā throno q̄ iacuerat ī ſepulchro. Oer oē ergo tp̄s dilectiſ L. iiij. ſimi qd̓ inter reſurrectionē dn̄i ⁊ aſcēſionē eius exactū ē: hoc ꝓui dentia dei curauit: hoc docuit: hoc ſuoꝝ oculis īſinuauit ⁊ cordibus: vt dn̄s ieſus xp̄s vere agnoſcerei reſuſcitatꝰ: ꝗ vere erat natus paſ ſus ⁊ mortuº. Vn̄ beatiſſimi apl̓i oēſqꝫ diſcipl̓i ꝗ ⁊ de ſupplicio cru cis erāt trepidi ⁊ de fide reſurre ctionis ambigui: ita ſunt veritate perſpicua roborati vt dn̄o in celo rum eūte ſublimia nō ſoluꝫ nulla afficerentur triſticia ſed etiā ma gno gaudio replerent̉. L Et reuera magna ⁊ ineffabilis erat cauſa gaudēdi cū in ꝯſpectu tāte multitudinis ſupra omnem creaturarū celeſtiū dignitatē hu mani generis natura ꝯſcenderet ſuꝑgreſſura angelicos ordines ⁊ vltra archāgeloꝝ altitudīes de uāda: ⁊ vltra in ſublimioribꝰ mo dū ſue ꝓuectionis habitura: vbi eterni pr̄is recepta ꝯſeſſu illiꝰ glo rie ſociaret̉ in throno cuiꝰ ⁊ natu recopulabatur in filio. Lcō. Quia igit̉ xp̄i aſcēſio nr̄a ē ꝓud ctio: ⁊ quo ꝓceſſit gl̓ia capitis: eo ſpes tēdit ⁊ corporis: dignis dile ctiſſimi exultemꝰ gaudijs: ⁊ pra gratiarū actiōe letemur. Hodie enī nō ſolū poſſeſſores firmati ſu mus paradiſi: ſꝫ etiā celoꝝ ī xp̄o ſuꝑna penetrauimus. Ampliora adepti ꝑ īeffabilē xp̄i gr̄am: qͣꝫ ꝑ diaboli amiſeramꝰ īuidiā. Nam quos virulētus inimicꝰ pͥmi ha bitaculi felicitate deiecit: eos ſibi cōcorporatos dei filiꝰ ad pr̄is dex teraꝫ collocauit. Qui viuit ⁊ re gnat cū eodē pr̄e oīpotentē ⁊ ſpū ſcō ī ſecula ſeculoꝝ amen. De ho melia ſci gregorij pape. Lcō. vi Mnī ergo creature p̄dicat̉ euāgeliuꝫ cūſoli hoī p̄dicat̉: qꝛ ille videlꝫ docet̉ ꝓpter quē cun cta ſūt creata ī terra: ⁊ a quo oīa ꝑ qͣꝫdā ſimilitudinē aliena nō ſt̓. Poteſt etiam oīs creature noīe oīs natio gētiū deſignari. Ante et enim dictū fuerat: ī viā gētiū ne abieritis. Nūc aūt dicit̉: p̄dicate euāgeliū oī creature vt ſcilicet pͥ us a iudea apl̓oꝝ repulſa p̄dica tio: tūc nobis in adiutoriū fieret: cū hāc illa ad dānationis ſue te ſtioniū ſuꝑba repuliſſet. L. viij. Ied cū diſcipulos ad p̄dicāduꝫ vitas mittit: ꝗd aliud ī mūdo fac̄ niſi grana ſemīs ſpargit? Et pau ca grana mittit ī ſemīe vt multa rūmeſſiuꝫ fruges recipiat ex nr̄a fide. Neqꝫ enī ī vniuerſo mundo tāta fideliū meſſis exurgeret ſi de manu dn̄i ſuper rōnalē terrā illa electa grana p̄dicātiū nō veniſſēt S equit̉: Qui crediderit ⁊ L baptizatꝰ fuerit ſaluus erit: ꝗ v̓o nō crediderit ꝯdēnabit̉. Fortaſſe vnuſꝗſqꝫ apud ſemetipſuꝫ dicit: Ego iā credidi: ſaluus ero. Verū dicit ſi fidē oꝑbꝰ tenet. Vera et enī fides ē q̄ ī hoc qd̓ dicit verbis moribꝰ nō ꝯtradicit. Hinc ē eniꝫ ꝙ de ꝗbuſdā falſis fidelibus pau lus dicit: Qui ꝯfitent̉ ſe noſſe deū: factis aūt negant. Hinc ioannes ait: Qui dicit ſe noſſe deū ⁊ man data eius nō cuſtodit: mēdax ē. Quarta die. Sermo ſcī aug. ep̄i. ꝯcēſionis dn̄i nr̄i ieſu L. j. .L. xp̄i ſcūs ⁊ ſolēnis dies ho die illuxit: exultemꝰ ⁊ letemur in eo. Xp̄s deſcēdit: īferi patuerunt: xp̄s aſcēdit: ſuperna claruerunt: xp̄s ī ligno pepēdit: īſultēt furen tes: xp̄s ī ſepulchro: mētiant̉ cu ſtodiētes: xp̄s in īferno: viſitētur ꝗeſcentes: xp̄s ī celo: credāt oēs gētes. Ipſe ergo debet eē aucͣtor nr̄i ẜmōis ꝗ ē largitor nr̄e ſalutꝭ. N ō de alio aliquo loꝗmur L. ij. vobis niſi de illo ꝗ modo ex euan gelio loq̄bat̉ oībꝰ nobis ⁊ aſcēſu rus ad pr̄em dicebat diſcipulis ſuis: Hec locutꝰ ſuꝫ vobis cū ad huc eēm vobiſcū. Paraclitꝰ au tē ſpūs v̓itatis que mittet pater in noīe meo ille vos docebit oīa ⁊ cōmonebit vos oīa que dixi. Nō turbet̉ cor veſtruꝫ neqꝫ formidet. Audiſtis qꝛ ego dixi vobis vado ad pr̄em qꝛ pr̄ maior me ē. Noſi fr̄es dn̄m nr̄m ieſū xp̄m factū ꝓ pter nos qd̓ ſumꝰ nos: māſurus nihilominꝰ ī ea forma in qͣ eqͣlis ē pr̄i. Factuꝫ enim eē credimꝰ dei .153. filiū nr̄e īfirmitatis participē nec tn̄ ſue maieſtatis expertē. L. iij. I pſa ergo fides nr̄a deꝰ ſuꝑ nos: idēqꝫ hō īter nos. Sꝫ qꝛ ꝓpt̓ nos ī forma humilitatis aſſūpte mul ta hic geſſit vt diuinitatꝭ ſub̓aꝫ q̄ in eo latebat abſcoderet ⁊ huma nā ſolā q̄ ī eo apparebat oſtende ret: ⁊ ꝗ hoc diſcernere atqꝫ ītelli gere nō potuerūt: hereſes cōdide rūt. In his aūt ſunt p̄ter ceteros arriani ꝗ deū pr̄em deo filio ꝯten dūt eē maiorē. His catholica v̓i tas breuit̓ lucideqꝫ rn̄deat. L. iiij Querimꝰ enī ab eis vn̄ maioreꝫ pr̄em filio dicāt? Si magnitudīe dixerint: ideſt mole aliqͣ corpora li: quēadmodū dicimꝰ verbi gr̄a: mos ille maior ē qͣꝫ iſte: aut iſta ciuitas maior ē qͣꝫ iſta: reſponde mus eis ex euāgelio: qꝛ deꝰ ſpūs ē ⁊ corporalia ſpūalibꝰ comparari nō poſſūt. Tūc enī dici pōt aliꝗd niaiꝰ vel minꝰ qn̄ ī vtraqꝫ corpo rali forma diffinit̉. Deus aūt nec mole diſtēdit̉ nec lineamētis cor poreis diſtinguit̉: nec locis ꝯclu dit̉: nec coartat̉ anguſtijs: nec vl̓ lis limitibꝰ terminat̉. Nō enī mo le ſꝫ v̓tute magnꝰ ē. Lectio. v C eſſent ergo ⁊ cōquieſcāt cogi tationū īdigna fātaſmata q̄ fide liū īgrauidāt ſuis machinationi bus mētes. Familiaritas quoqꝫ carnis oīno diſcedat: ⁊ qn̄ de deo cogitamꝰ: nulla ocl̓is nr̄is ſpecies carnis occurrat. Sed rurſus di cūt tꝑe ideſt etate pr̄em eē maio rē. Aſſerūt enī nullo modo poſſe fieri vt ille q̄ gignit ⁊ ille ꝗ naſcit̉ ſit coeuus. Neceſſe enī dicūt vt pͥ us exiſtat ille ꝗ generat de qͦ poſ ſit rurſū exiſte̓ ille ꝗ naſcit̉. L. vj. Et hoc vnde niſi de cogitatiōibꝰ carnis: Hoc enī de cogitationis humane ꝯſideratiōe ⁊ ꝯſuetudīe didicerūt. Nec ꝯſiderāt qꝛ inter hoīes vbi ē filiꝰ etate debilior: ibi ē ⁊ pater ſenectute defectior. Et vtiqꝫ filiꝰ ꝗ minor ē natu qͣꝫtum creſcit ⁊ corroborat̉: pr̄ v̓o ſeneſcit ⁊ deficit. De homel̓. ſcī grego. pa Ue cū ita ſint: fi pe. L. vij. dei nr̄e veritatē in vite nr̄e conſideratiōe debemꝰ agnoſcere. Tūc enī veraciter fideles ſumus iuiuliu ſi quod v̓bis ꝓmittimꝰ: operibꝰ implemꝰ. In die ꝗppe baptiſma tis oībus nos antiꝗ hoſtis oꝑibꝰ uiluuta atqꝫ pōpis abrenunciare ꝓmiſi mus. Itaqꝫ vnuſꝗſqꝫ veſtruꝫ ad 3: E Iiliu cōſiderationē ſuā mētis ocl̓os re ducat: ⁊ ſi ſeruat poſt baptiſmuꝫ Inumnumua qd̓ ante baptiſmū ſpopōdit: certꝰ iā qꝛ fidelis eſt gaudeat. L. viij. Si v̓o qd̓ ꝓmiſit minime ſerua uit ⁊ ad exercēda praua oꝑa: ad cōcupiſcēdas mūdi pompas di lapſus ē: videamꝰ ſi iā ſcit plāge re qd̓ errauit. Apud miẜicordeꝫ nāqꝫ iudicē nec ille fallax habe ꝯmig ſ bit̉ ꝗ ad veritateꝫ reuertit̉ etiam poſtqͣꝫ mētit̉: qꝛ oīpotēs deꝰ dū li bēter pnīaꝫ nr̄aꝫ ſuſcipit ip̄e ſuo iudicio hoc qd̓ errauimꝰ abſcōdit xa p S igna aūt eos ꝗ credide/ L. ix. rint hec ſeq̄nt̉. In nomīe meo de monia eijcient: linguis loq̄nt̉ no uis: ſerpētes tollēt: ⁊ ſi mortiferū ꝗd biberint nō eis nocebit. Suꝑ egrea manꝰ imponēt ⁊ bn̄ habe bunt Nunꝗd naͣ fr̄es mei qꝛ iſta irlueui ſigna nō facitis minime credidi ſtis? Sꝫ hec neceſſaria ī exordio eccl̓ie fuerūt. Vt enī ad fidem cre ſceret: miracl̓is fuerat nutriēda: qꝛ ⁊ nos cū arbuſta plātamꝰ: tā diu eis aquā fūdimꝰ quouſqꝫ ea ī terra ꝯualuiſſe videamꝰ. At ſi ſe mel radicē fixerit: irrigatio ceſſa bit. Hinc ē enī qd̓ paulus dicit: Lingue ī ſignū ſūt nō fidelibꝰ ſed infidelibꝰ. Quinta die de ẜmone ſcī auguſtini ep̄i. Lectio. jͣ. I ergo vſqꝫ qͣqꝫ ꝯtēdūt pr̄eꝫ eē antiꝗorē ꝯfiteant̉ neceſſe ē filiū eē fortiorē. Qd̓ ſi certe abſurduꝫ eſt hoc de deo ſentire deſināt tandē humani generis ſenſu diuina cō mēdare ſecreta. Sꝫ paꝝ ē ſic eos ꝯuincere niſi aliꝗd demonſtrare potuerimꝰ ī creatura viſibili vbi generatori ſuo ꝗ naſcit̉ ſit coeuꝰ. Ad has ergo erroris tene L. ij. bras repellēdas vnā lucernā ad cōparationē ꝓferamꝰ qͥ ardētis lini fomite tremulū lumē effūdit. Ardet ī ea vtiqꝫ ignis. Ignis in ſub̓a: ſplendor in ſpecie. Nec tn̄ do ſplēdore ignis: ſꝫ de igne naſcitur ſplēdor: ⁊ tamē ſine ſplendore ſuo ignis nunqͣꝫ fuit qͣꝫuis ſplendor de igne naſcat̉. Sꝫ exquo pͥmum ille paruus igniculus cepit: cum ſuo vtiqꝫ coeuo ſplēdore ſurrexit Splēdor ergo igni de quo naſcit̉ ē coeuus. Et eēt vtiqꝫ ſplēdor co eternꝰ ſi eēt ignis eternꝰ. Le. iij. E ed abſit vt per hanc viliſſimā cōparationē dn̄o noſtro ieſu xp̄o feciſſe videamur iniuriam. Debe mus ergo oſtēdere ī euāgelio vbi ipſe fili vel ī qͣ forma inferioreꝫ ſe dixerit patre: factꝰ obediēs vſqꝫ ad mortem. vel vbi equalē ſe oſtē dit genitori: ego ⁊ pater vnum ſu mus. Dicunt enī nobis ipſi econ tra: Ecce ipſe filius dixit: pr̄ ma ior me ē. Nec ītelligūt eum ī car ne poſitum iſta dixiſſe: qn̄ nō ſolū a deo pr̄e: ſꝫ ſicut diuinus pſalmꝰ loꝗtur: minoratus eſt etiam pau lominus ab angelis. Lectio. iii Sed hoc ſolum libēter audire vo lūt. Cur nō attendūt qd̓ ip̄e iterū dixit: pater maior me ē. Deinde conſiderēt vnde ſit dictum: pater maior me eſt. Aſcenſurus enim ad patrem contriſtatis diſcipl̓is ꝙ eos corporali forma deſereret: ait illis: Quia dixi vobis vado ad patrem: triſticia impleuit cor veſtrum. Si me diligeretis: gau deretis: qꝛ vado ad patrem: quia pater maior me eſt. Hoc eſt dice re: ideo ſubtraho ocl̓is veſtris iſtā formam ſerui: in qua pater ma ior me eſt: vt ab oculis carnis ſer ui forma remota: deum ſpiritua liter videre poſſitis. Lectio. v. Ergo ꝓpter formā ſerui quā ſu ſceperat verum dixit: pater maior me ē: qꝛ vtiqꝫ deus homine maior eſt: ⁊ ꝓpter veram formam dei in qua permanebat cum patre: etiaꝫ verum dixit: ego ⁊ pater vnuꝫ ſu mus. Aſcendit igitur ad patrem per id quod homo erat: ſed māſit in patre qd̓ deus erat: qꝛ in carne ad nos ꝓceſſit. Aſcendit inqͣꝫ ad .154. pr̄em v̓bū qd̓ caro factū ē vt hī taret īnob̓. Et ſuā p̄ſētiā repro miſit dicēs: Ecce vobiſcū ſū oībꝰ diebꝰ vſqꝫ ad ꝯſūmationē ſeculi. Icd̓m formā dei dicit de L. v. illo ioānes apl̓us. Ip̄e ē verꝰ de ⁊ vita eterna. Scd̓m formā ſerui dicit de illo paulus apl̓s: Qui cū ī formā dei eēt nō rapinā arbitra tus ē eē ſe equalē deo ſꝫ ſemetip̄ꝫ exinaniuit: formā ſerui accipiēs. Scd̓m formā dei ipſe de ſe loquit̉: Ego ⁊ pr̄ vnū ſumꝰ. Scd̓ꝫ formā ẜui dicit: Triſtis ē aīa mea vſqꝫ ad mortē. Un̄ illa fiducia? vn̄ eſt iſta fortitudo; Illa vtiqꝫ vox ex ꝓ prietate ſubſtātie: iſta v̓o ex par ticipatiōe īfirmitatis aſſumpte. Hic igit̉ chariſſimi de ſcripturis ſāctis ītelligētes dū legimus di ſcernamꝰ: ſꝫ dū diſcernimꝰ fortaſ ſis ne erremꝰ: ītellectū ab ipſo do mīo poſtulemꝰ: cui ē honor ⁊ gl̓ia in ſeculaſ ecl̓oꝝ aniē. De homel̓. ſcī gregorij pape. Lcō. vij. Abemꝰ aūt de ſignis hiſ atqꝫ v̓tutibꝰ q̄ adhuc ſubtiliꝰ ꝯſidera re debeamꝰ. Scā ꝗppe eccl̓īa quo tidie ſpūaliter facit qd̓ tūc ꝑ apo ſtolos corporaliter faciebat. Nā ſacerdotes eiꝰ cū ꝑ exorciſmi gra tiā manū credētibꝰ īponūt: ⁊ ha bitare malignos ſpūs in eoꝝ mē te ꝯtradicūt: ꝗd aliud faciūt niſi demonia eijciūt? Et fideles quiqꝫ cū iā vite veteriſ ſecularia v̓ba de relinquūt: ſācta aūt myſteria īſo nāt ꝯditoris ſui laudē ⁊ potētiaꝫ qͣꝫtū pͥualēt narrāt: ꝗd alid̓ faci unt niſi nouis linguis loquūtur; Qui dū bonis ſuis ex/ Lcō. viij. hortatiōibꝰ maliciā de alienis cor dibꝰ auferūt: ſerpentes tollūt. Et dū peſtiferas ſuaſiones audiūt: ſꝫ tn̄ ad oꝑationē prauā minime ꝑ trahunt̉: mortiferū ꝗdem ē qd̓ bi būt: ſꝫ nō eis nocebit. Qui qͣtiēs ꝓximos ſuos ī bono oꝑe īfirmari cōſpiciūt dū eis tota v̓tute ꝯcur rūt: ⁊ exēplo ſue oꝑatiōis illoꝝvi tā roborāt ꝗ ī ꝓpͥa actiōe tituba bāt ꝗd alid̓ faciūt niſi ſuꝑ egros manus īponūt vt bene habeant; Que nimiꝝ miracula tā/ L. ix. to maiora ſūt qͣꝫto ſpūalia: tanto maiora: qͣꝫto ꝑ hec nō corpora ſꝫ tritꝝi aīe ſuſcitant̉. Hec itaqꝫ fr̄es cha Eiji2 riſſimi ſigna auctore deo ſi vultis rrenilegi ⁊ vos facitis. Ex illis enī exterio ribus ſignis obtineri vita ad hec iitrinū oꝑantibꝰ nō valet: nā corporalia illa miracula oſtēdūt aliqn̄ ſācti ęlipumm tatē: nō aūt faciūt. Hec aūt ſpūa lia q̄ agunt̉ ī mēte v̓tutē vite non oſtēdūt ſꝫ faciūt. Illa hr̄e ⁊ mali lilin poſſūt: iſtis aūt ꝑfrui niſi boni nō poſſūt. Vn̄ de ꝗbuſdā v̓itas dicit. utin cula Multi dicēt mihi ī illa die: Dn̄e dn̄e nōne ī noīe tuo ꝓph̓auimꝰ: ⁊ iuut cj. in noīe tuo demonia eiecimꝰ: ⁊ in noīe tuo multas v̓tutes fecimꝰ? Et cōfitebor illis: qꝛ nunqͣꝫ noui vos. diſcedite a me ꝗ oꝑamini ini ꝗtatē. Sexta die reſiduū de ẜmo ciij. ne ſcī augu. ep̄i.ſ. Saluator nr̄. Olliciti eramꝰ de ipſa L. j. anima: ſꝫ ille nobis reſur gēdo de reſurrectiōe carnis fidu ciā dedit. Crede ergo vt mūderꝭ. Priꝰ enī te oportet credere vt po ſtea ꝑ fidē merearꝭ deū aſpicere. Deū enī vide̓ visr audi ip̄m. Btī mūdo corde qm̄ ipſi deū videbūt. Prius igit̉ cogita de corde L. ij. mūdādo: ⁊ ꝗcꝗd ibi vides qd̓ diſ pliceat deo: tolle. Venire vult ad te deꝰ. Audi eū dicentē. Ego ⁊ pr̄ ad eū veniemꝰ: ⁊ māſionē apd̓ eū faciemꝰ. Ecce ꝗd ꝓmittit deꝰ.? ego qͣliſcūqꝫ hō fragilis vēturuꝫ me ad domū tuam ꝓmitterē: ſine dubio mūdares eā: ſuꝑflua ꝓijce res ⁊ q̄ eēt neceſſaria p̄parares Deus ad cor tuū venire Lco. iij. vult: ⁊ piger es ei domū mūdare. Oīa vitiā inimica ſūt deo ⁊ ideo ipſo auxiliāte ꝓijce illa ſi vis ex. ciꝑe xp̄m. Nō enī amat deꝰ habi tare cū auaritia īmūda ſordida ⁊ īſatiabili: cui īfideles hoīes ẜuire polūt ⁊ deū videre cupiūt. L. iiij. Et ideo tu mūda cor tuū ſi potes id age: id operare vt xp̄s mundet vbi hītet. Roga ⁊ ſupplica: hu miliare ⁊ audi ſcripturā dicētē: Deꝰ ſuꝑbis reſiſtit humilibꝰ au tē dat gratiam. Eſto humilis vt in te requieſcat deus. Lectio. v. Idē ipſe xp̄s tibi ē ⁊ via ⁊ pr̄ia. Scd̓m hoīem via: ẜm deū patria. ꝯͣi fideliter curris: ad ip̄ꝫ vadiſ ad ipſū ꝑuenis. Eteniꝫ tibi eter na via: aſſumpſit quod non erat: nō amiſit quod erat. Lectio. vj. Ipſiꝰ ergo miẜicordiam deprece mur vt nobis fidē rectā ⁊ intelle ctū ſibi placitū ad exercēda bona oꝑa ꝯcedat. Qd̓ ipſe preſtare di gnet̉ ꝗ cū pr̄e ⁊ ſpū ſcō viuit ⁊ re gnat in ſecula ſeculoꝝ amē. De homel̓. ſcī gregorij pape. Le. vij. Olite ergo fr̄es chariſſimi amare ſigna q̄ poſſūt cū re probis hr̄i cōia: ſꝫ hec q̄ modo di ximꝰ charitatis atqꝫ pietatis mi racula amate: q̄ tāto ſecuriora ſt̓ qͣꝫto ⁊ occulta: ⁊ de ꝗbꝰ apud deū eo maior ſit retributio: quo apd̓ hoīes minor eſt gloria. Lco. viij. Sequit̉: Et dn̄s ꝗdē ieſus poſtqͣꝫ locutꝰ ē eis aſſūptꝰ ē ī celum: ⁊ ſe det a dextris dei. In veteri teſta mēto legit̉ ꝙ helias ſit raptꝰ ī ce lū. Sꝫ aliud eſt celū aereū: aliud ethereū. Celū ꝗppe aereū t̓re ē ꝓ ximū: vn̄ ⁊ aues celi dicimꝰ qꝛ ea volitare ꝑ aera videmꝰ. Aco. ix. In celū itaqꝫ aereū hellas ſubla tus ē: vt ī ſecretā qͣꝫdā t̓re regio nē repēte duceret̉: vbi in magna iā carnis ⁊ ſpūs ꝗete viueret qͦ uſqꝫ ad finē mūdi redeat: ⁊ mortꝭ debitū ſoluat. Ille eniꝫ mortē di ſtulit nō euaſit. Redēptor aūt nr̄ qꝛ nō diſtulit ſuꝑauit: eāqꝫ reſur gēdo ꝯſūpſit: ⁊ reſurrectiōis ſue gl̓iam aſcēdēdo declarauit. Sab bato īfra octam aſcēſionis ad vsͣ. Hariſſimi: Eſtote pru cap̄. Adētes ⁊ vigilate in or̄onibꝰ an̄ oīa aūt mutuā in voſmetipſis charitatē ꝯtinuā habētes: quia charitas oꝑit multitudinē pctō rū. Hy. Ieſu nr̄a redē. ꝟ. Dn̄s in celo. k. Parauit ſedem. Ad M. an̄t. Cū venerit paraclituo quē ego mittā vobis ſpūm v̓itatꝭ qui a patre ꝓcedit ille teſtimoni um ꝑhibebit de me al̓. Or̄o. Mnipotēs ſēpiterne deꝰ facꝰ .15 5. nos tibi ſemꝑ ⁊ deuotā gere̓ volū tatē ⁊ maieſtati tue ſincero corde ſeruire. Per do. Et ſit come. de aſcē. An̄t. O rex gl̓īe. ꝟ. Aſcen. deus in iu. Or̄o ibidē. Dn̄ica in fra octaꝫ aſcē. totū offm̄ ſit de aſce ſione p̄ter lcōnes capͣ. ⁊ an̄as ad M. ⁊ bn̄. ⁊ or̄onē. Sermo ſcī au Mnia chariſ/ gu. ep̄i. L. jͣ. ſimi q̄ dn̄s ieſus xp̄s in hoc mūdo ſub fragilitate nr̄a miracu la edidit nobis ꝓficiūt. Qui duꝫ humanā ꝯditionē ſyderibꝰ īpor tauit: credētibꝰ celū patere poſſe mōſtrauit: ⁊ dū victorē mortis ī celeſtia eleuauit: victorē eiuſdem mortis quo ſeqͣmur oſtēdit. Aſcē ſio igit̉ dn̄i catholice fidei ꝯfirma tio fuit: vt ſecuri ī poſterū crede remꝰ miraculi illiꝰ donū: cuiꝰ nūc ī pn̄ti ꝑcepiſſemꝰ effectū. Et fidel̓ ꝗſqꝫ cū iam tāta ꝑcepit: ꝑ ea que agnoſcit p̄ſtita diſcat ſꝑare ꝓmiſ ſa ac dei ſui p̄terita pn̄tiqꝫ bonita te qͣſi futuroꝝ teneat cautionem. Suꝑ excelſa igit̉ celi t̓renū L. ij. corpus īponit̉: oſſa ītra ſepulchri anguſtias paulo ante cōcluſa an geloꝝ cetibꝰ inferunt̉. In gremio īmortalitatꝭ mortal̓ natura trāſfū dit̉. Et ideo ſacrata apl̓ice lectio niſ teſtat̉ hiſtoria. Cū hec dixiſſet inꝗt vidētibus illis eleuatus eſt. Cum audis eleuatuꝫ agnoſce mi litie celeſtis obſequium. Lcō. iij. Un̄ hodierna feſtiuitas hoīs no bis ⁊ dei ſacramenta manifeſtat ſub vna eadēqꝫ ꝑſona. In eo qui eleuat diuinā potētiaꝫ: ī eo ꝗ ele uat̉ humanā agnoſce ſubſtātiaꝫ. Ideoqꝫ oībꝰ modis deteſtāda ſūt al.i. vitxi venena oriētalis erroris: ꝗ impia nouitate p̄ſumūt aſſerere filiū dei ac filiū hoīſ vniꝰ eē nature. In al terutra enī parte vel ꝗ ſolū hoīeꝫ fuiſſe dixerit: negauerit ꝯditoris gl̓iam: vel ꝗ ſolū deum: negauerit miẜicordiam redēptoris. L. iiij. Quo genere nō facile arrianus euāgelicā poterit aꝑire v̓itatem: vbi filiū o ī nūc equalē legimus: nūc minorē. Qui emī vniꝰ nature ſaluatorē nr̄m mortifera ꝑſuaſio ne crediderit: aut ſolū hoīeꝫ de ce lo miſſū: aut ſolū deū dixerit cruci fixū. Sꝫ nō ita ē. Mortem enim nec ſolus deꝰ ſentire: nec ſolus ho mo ſuperare potuiſſet. Lcō. v. N os ergo nouimꝰ duplicē ī xp̄o gemināqꝫ ſub̓aꝫ: de pr̄e celeſtē: de mr̄e terrenā: qͣꝫ qͣꝫ vtrāqꝫ in vno eodēqꝫ redēptore ſuis ꝓmptū eſ ſet teſtionijs explicare. Quaſi enī hō dicebat: qꝛ pater maior me ē: ciba iutuniut ſed idem quaſi deus ꝓnunciabat: ego ⁊ pater vnum ſumus. Quaſi mmniuiſib. hō dicebat: triſtiſ ē aīa mea vſqꝫ ad mortē: ſꝫ idē qͣſi deꝰ fiducialit̓ loq̄bat̉: poteſtatē habeo ponendi aīam meā: ⁊ poteſtatē habeo ite rū ſumendi eam. Quaſi homo in cruce pendebat: ſed quaſi deus re gnum celeſte donabat. Lcō. vj. Arriani aūt ꝯfuſa mēte diſtīctaſ ſub̓as penes no īuidētes: q̄ erāt hoīs ad deū īpie retulerūt: credē tes ꝙ minor loq̄ret̉ diuinitas ſub iecta deo: cū hoīs demōſtrabat̉ in firmitas. Nullā itaqꝫ faciētes in ter celeſtia ⁊ t̓rena rōnem: dū int̓ deū ⁊ hoīeꝫ diſtinguere neſciūt dei ſub̓aꝫ diuiſerūt: ⁊ dū ad ſola v̓ba hoīs reſpiciūt: deū ſibi ītellectu lu minis ꝑdiderūt. Nos v̓o vt p̄fati ſumꝰ dei ⁊ hoīs duplicē ſub̓am: ſꝫ ſimplicē nouimꝰ eē ꝑſonā. Scd̓ꝫ N illo tꝑe: Dixit ie/ ioannē. ſus diſcipl̓is ſuis. Cū venerit paraclitꝰ quē ego mittā vobis a pr̄e ſpm̄ v̓itatis ꝗ a pr̄e ꝓcedit: il le teſtimoniū ꝑhibebit de me. Et vos teſtioniū ꝑhibebitꝭ: qꝛ ab ini tio mecuꝫ eſtis: ⁊ rel̓. Homel̓. ſci Ominꝰ ie/ aug. ep̄i. L. vij. Oſus in ẜmone quē locutus ē diſcipulis ſuis poſt cenā ꝓximus paſſioni tanqͣꝫ iturꝰ ⁊ relicturus eos p̄ſentia corporali: cū oībꝰ aūt ſuis vſqꝫ ad ꝯſūmationē ſeculi fu turꝰ p̄ſētia ſpūali exhortatꝰ ē eos ad ꝑferēdas ꝑſecutiōes impioꝝ qͦs mūdi noīe nūcupauit. Ex qͦ tn̄ mundo etiā ipſos apl̓os elegiſſe ſe dixerat: vt ſcirēt ſe gr̄a dei eē qd̓ ſt: ſuis aūt vitijs fuiſſe qd̓ fuerāt. Deīde ꝑſecutoreſ ⁊ ſuos L. viij. ⁊ ip̄oꝝ: iudeos euidēter exp̄ſſit: vt oīno appare̓t etiā ip̄os mūdi dā nabilis appellatiōe ꝯcluſos ꝗ ꝑ ſequunt̉ ſcos. Cūqꝫ de illis dice̓t ꝙ ignorarēt eū a quo miſſus ē: ⁊ tn̄ odiſſēt filiū ⁊ pr̄eꝫ: hoc ē ⁊ eū miſſuſ ē: ⁊ a quo miſſus ē: de ꝗb oībꝰ ī alijs ẜmonibꝰ iā diſſeruim ad hoc peruenit vbi ait: Vt īpleat̉ ẜmo ꝗ ī lege eoꝝ ſcriptꝰ ē: qꝛ odio habuerūt me gratis. Lectio. ixͣ. Geīde tanqͣꝫ ꝯſeq̄nt̉ adiūxit vn̄ nūc diſputare ſuſcepimꝰ. Cū aūt venerit paraclitꝰ quē ego mittam vobis a pr̄e ſpm̄ v̓itatꝭ ꝗ̄ a pr̄e ꝓ me ⁊ vos teſtimoniū ꝑhibebitiss qꝛ ab initio mecū eſtis. Quid hoc pertinet ad id qd̓ dixerat: nūc vi derūt ⁊ oderūt ⁊ me ⁊ pr̄eꝫ meū: ſꝫ vt īpleal̓ ẜmo ꝗ ī lege eoꝝ ſcri ptus ē: qꝛ odio habuerūt me gra tis. Ad bn̄. an̄t. Cū venerit para clitꝰ. vt. sͣ. in ſabb̓o. ⁊ or̄o ibidē. Et ſit cōme. de aſcē. An̄t. Aſcen do ad pa. ꝟ. Aſcēdit deus ī iubi. Or̄o vt. sͣ. Ad tertiaꝫ cap̄. Cha riſſimi: Eſtote. Ad. vj. cap̄. ¶ Oſpitales īuicē ſine murmu ratione vnuſquiſqꝫ ſicut accepit gr̄am ī alterutrū illā adminiſtrā tes: ſicut boni diſpēſatores multi formis gr̄e dei. Ad. ix. cap̄. Iꝗs loquit̉ qͣſi ẜmones dei: ſiꝗs mīſtrat tanqͣꝫ ex v̓tute quā adminiſtrat deꝰ: vt ī oībꝰ honori ficet̉ deꝰ ꝑ ieſuꝫ xp̄m do. nr̄m. Ad M. an̄t. Hec locutus ſū vobis vt cū venerit hora eoꝝ reminiſcami ni: qꝛ ego dixi vobis al̓. Et ſit cō memo. de aſcē. An̄t. O rex gl̓ie. ꝟ. Aſcēdit deꝰ. In octā aſcēſio nis oīa fiūt ſicut ī die niſi trāſla tio ſcī frāciſci venerit ī ip̄a: de quo videat̉ ī loco ſuo. Itē ī his duob diebꝰ.ſ. fer̄. vj. ⁊ ſabb̓o ꝗ ſūt vltra octaꝫ: pͥma ⁊ cōpletꝭ. dicunt̉ ſic̄ in fra octām ⁊ facimꝰ offm̄ ī ipſis ſic̄ īfra octāꝫ niſi feſtū occurrat: p̄ter an̄as ad. M. ⁊ bn̄. ⁊ cap̄. ⁊ or̄onē q̄ dicunt̉ de dn̄ica īfra octām ⁊ pͥ ter lcōes q̄ accipiunt̉ hoc mō. Fe. vj. ſex lcōes legunt̉ de ẜmonibus aſcē. ⁊ tres de homel̓. dn̄ice ſuper euāgelium ẜm ioānē. Cū venerit cedit ille teſtimoniuꝫ ꝑhibebit de paraclitꝰ. Sabb̓o ī vigilia pentꝭ. .i56. ſex lcōeo legunt̉ de ẜmone dn̄ice: ⁊ tres de homel. vigilie pente. niſi feſtū occurrat: tūc enī facimꝰ de fe ſto ⁊ nullā mētionē de aſcen. aut de dn̄ica: niſi ſabb̓o in quo nona cō legit̉ de homel̓. vigilie. De ho mel̓. dn̄ice ꝓ. vj. ſer̄. Le. vij. ¶A. N qꝛ paraclitꝰ qn̄ venit ſpi ritus v̓itatꝭ eos ꝗ viderūt ⁊ ode rūt teſtimonio manifeſtiori ꝯuin cit; Immo v̓o etiā aliquos ex il lis ꝗ viderāt ⁊ adhuc oderāt ad fidē q̄ ꝑ dilectionē oꝑat̉ ſua ma nifeſtatiōe ꝯuertit. Hoc vt ītelli gamꝰ ita ſcm̄ eē recolimꝰ. Venit enī die pontecoſtes ſpūs ſcūs ī cē tū viginti hoīes ꝯgregatos ī ꝗb ⁊ apl̓i oēs erāt: ꝗ illo adīpleti: cū līguis oīuꝫ gētiū loq̄rent̉: plures ex his ꝗ oderāt tāto miracl̓o ſtu pefacti: qn̄ꝗdē viderūt loquēte pe tro tā magnū atqꝫ dinū teſtimo niū ꝑhib̓i de xp̄o: vt ille ꝗ occiſus ab eis int̓ mortuos deputabat̉: re ſurrexiſſe ⁊ viue̓ ꝓbaret̉ cōpūcti corde ꝯu̓ſi ſt̓: ⁊ tāti ſāguīs tā īpie atqꝫ īmanit̉ fuſi īdulgētiā ꝑcepe rūt ip̄o redēpti ſāguine quē fude rūt. Xp̄i enī ſāguis ſic ī remiſſiōe oīum pctōꝝ fuſus ē: vt ip̄ꝫ pctm̄ poſſit dele̓ q̄ fuſus ē. Lectio. viij. ri oc ergo intuens dn̄s dicebat: odio habuerūt me gratis: cū aūt venerit paraclitꝰ ille teſtimoniū perhibebit de me tanqͣꝫ diceret. Odio me habuerūt ⁊ occiderunt vidētes: ſꝫ tale de me paraclitus teſtioniū ꝑhibebit vt eos faciat in me crede̓ nō vidētes. Et vos in quit teſtīoniū ꝑhibebitꝭ: qꝛ ab ini inqͣꝫ natꝰ ē nob̓. Si nō nobis na tio mecū eſtis. Perhibebit ſpūs ſcūs: ꝑhibebitꝭ ⁊ vos. Qui enī ab initio mecū eſtis: poteſtꝭ p̄dicare qd̓ noſtꝭ. Qd̓ vt mō nō facitꝭ illi ſpūs plenitudo nōdū adeſt vob̓ Ille ergo teſtīoniū ꝑhibet L. ixͣ. de me: ⁊ vos ꝑhibebitꝭ. Dabit enī vob̓ fiduciā teſtimoniū ꝑhibēdi: charitas diffuſa ī cordibꝰ vr̄is ꝑ ſpm̄ ſcm̄ ꝗ dabit̉ vob̓. Que vtiqꝫ petro adhuc defuerat: qn̄ ml̓ierie ancille īterrogatiōe ꝑterritꝰ non potuit veꝝ teſtīoniū ꝑhibe̓. Sꝫ cō tra ſuā pollicitationē timore ma gno ꝑculſus cōpulſus ē ter nega re. Timor aūt iſte nō ē ī charita te: qꝛ ꝑfecta charitas foras mit tit timorē. Deniqꝫ an̄ paſſionem dn̄i ẜuilis timor eiꝰ īterrogatꝰ ē a femina ẜuituiꝭ. Poſt reſurrectio nē v̓o dn̄i liberalis amor eius ab ipſo pͥncipe libertatꝭ. Et iō ibi tui babat̉: hic tranꝗllabat̉. Ibi queꝫ riutulin. dilexerat negabat: hic quē nega uerat ſe dilige̓ affirmabat. Sab bato de ẜmone ſcī aug. ep̄i vt ē. i. ruiti Lle etiā error ſu/ dn̄ica. L. j. giēdus ē valde ꝗ īpie aſſerit ꝙ btā maria ſolū deū peꝑit: eo ꝙ ibi ſaluator nr̄ celeſtē neſcio quaꝫ carnē ītra viſcera mr̄na ꝑfecerit ⁊ ita trāſierit ꝑ vterū v̓ginis q̄ſi per corpꝰ alienū. Sꝫ cū dicat ꝑ phetā ẜmo diuinus: de torrente in via bibit propterea exaltauit ca put. Si non eſt corpus noſtrum: quomodo eſt caput noſtrū: Li At cū alio loco ꝓph̓a cōmēoret: Paruulus natꝰ ē nob̓: paruulu tus eſti tus ē: ſi nil ſūpſit ex nob̓: ſi nil de nr̄o ſūpſit: nobis nil p̄ſtitit. Pro inde chariſſimi ſi nō in nr̄a carne diabolū triūphauit ſe exercuit no nobis vicit. Si non in noſtro cor pore reſurrexit conditioni noſtre reſurgendo nil ꝯtulit. Lectio. iij. Hec qui dicit: ſuſcepte ⁊ aſſūpte carnis nō intelligit rōneꝫ: ꝯfūdit ordinē: euacuat vtilitatē. Si non in nr̄a carne ꝑegit medicinā ſolā naſcēdi ex hoīe elegit iniuriā. Re cedat a ſēſibꝰ nr̄is tā ꝑiculoſa per ſuaſio. De nr̄o eſt enī qd̓ appēdit de ſuo eſt quod donauit. Lcō. iiij. O eū teſtor eſſe qd̓ cecidit: vt me um ſit qd̓ reſurrexit. Meū teſtor eſſe qd̓ iacuit intra tumulū vt me um ſit qd̓ aſcēdit in celuꝫ. In illo itaqꝫ nr̄i generis homine nos xp̄i mors viuificauit: nos reſurrectio erexit: nos aſcenſio euexit. In illo nr̄i originis corpore regnis celeſti ⁊e dilt. cr bus arram nr̄e ꝯditionis īpoſuit. i neraſe Elaboremus ergo chariſſimi vt quēadmodū dn̄s in hac die nr̄o cū corpore ad ſuꝑna cōſcendit: ita nos poſt illū quomodo poſſumus ſpe aſcēdamus ⁊ corde ſequamur ipſum pariter ⁊ affectu. Lcō. v Iſcendamus poſt illū ⁊ vitia ac Iitu triſe paſſiōes noſtras ꝯculcemus. E vtiqꝫ vnuſꝗſqꝫ nr̄m eas ſibi ſub dere ſtudeat ac ſuꝑ eas ſtare con ſueſcat: ex ipſis ſibi gradū ꝯſtruet quo poſſit ad ſuꝑna ꝯſcēdere. Ele uabūt nos ſi fuerint īfra nos. De vitijs noſtris ſcalā nobis facimꝰ ſi vitia noſtra calcamꝰ. Lcō. Nā cū bonitatis auctore nō aſcē dit malitia: nec cū filio virginis li bido vel luxuria. Nō inquā aſcen dūt vitia poſt virtutū parentē: nō pctā poſt iuſtū: nec infirmitas ac morbꝰ poſſūt ire poſt medicū. Igi tur ſi ītrare ipſiꝰ medici regnū vo lumꝰ pͥus vulnera nr̄a curemꝰ. Ordīemꝰ ⁊ cuſtodiamꝰ in nobis ſtatꝰ vtriuſqꝫ ſub̓e: ne aīam nobi liorē vtiqꝫ hoīs portioneꝫ tartari parſ deuoluat inferior: ſed potius celum ſanctificato corpori acꝗ̄rat natura glorioſior. Scd̓m ioanē. N illo tꝑe: Dixit. i. d.ſ. Si dili L. gitꝭ me mādata mea ẜuate: ⁊ ego rogabo pr̄eꝫ ⁊ aliū paraclitū dabit vob̓: ⁊ rel̓. Hoͣ. ſcī augu. L. Udiuimꝰ fr̄es cū euāge viſ liū legeret̉ dn̄m dicētē: ſi dili gitꝭ me mādata mea ẜuate: ⁊ ego rogabo pr̄em ⁊ aliū pariclitū da bit vobis: vt maneat vobiſcum in eternum: ſpirituꝫ veritatis quem mūdus nō pōt acciꝑe: qꝛ non vi det eū nec ſcit eū. Vos aūt cogno ſcētis eū qꝛ apud vos manebit ⁊ ī vobis erit. Multa ſūt que in iſtis paucis v̓bis dn̄i reꝗrant̉: ſꝫ mul tū eſt ad nos vel oīa que hic que renda ſūt querere: vel omnia que hic querimus īuenire. Lco. viij. Terūtū quātū nobis dn̄s donare dignat̉: ꝗd ꝓ nr̄a ⁊ vr̄a capacita te dicere debeamꝰ: ⁊ ꝗd diſcere ⁊ audire debeatꝭ attēdite ꝑ nos cha riſſimi qd̓ poſſumus ſumite: ⁊ ab illo qd̓ nō poſſumꝰ poſcite. Spm̄ paraclitū xp̄s ꝓmiſit apl̓is. Quo aūt modo ꝓmiſerit: adutamꝰ. E diligitꝭ īꝗt me mādata mea ẜuate .157 ⁊ ego rogabo pr̄eꝫ ⁊ aliū paracli tū dabit vobis vt maneat vobiſcū in eternū ſpmn̄ veritatis. Lcō. ixͣ. Hic vtiqꝫ eſt in trinitate ſpūs ſā ctus: quē pr̄i ⁊ filio ꝯſubſtātialeꝫ coeternū ⁊ coeqͣleꝫ fides catholi ca ꝯfitet̉. Ip̄e eſt eniꝫ de quo dicit apl̓s. Charitas dei diffuſa ē ī cor dibꝰ nr̄is ꝑ ſpm̄ ſcm̄ ꝗ datus eſt nobis. Quo ergo dicit dn̄s: ſi di ligitis me: mādata mea ſeruate ⁊ ego rogabo pr̄eꝫ ⁊ aliū paraclitū dabit vobis: cū hoc dicat de ſpiri tu ſco quē niſi hēamꝰ nec dilige re deū poſſumꝰ nec mādata eiꝰ ſer uare? Quo ergo diligimꝰ vt eum accipiamꝰ: quē niſi habeamꝰ di ligere nō valemꝰ? Quō mādata eiꝰ ſeruabimus vt eū accipiamꝰ: quē niſi habeamꝰ mādata ẜuare nō poſſumꝰ: In vigilia penteco. ad vsͣ. an̄t. Dū cōplerent̉. cū rel̓. p̄s. Dixit dn̄s. cūrel̓. ī fine. Lau date dominum oēs gentes. Cap̄. Um cōplerent̉ dies pē tecoſtes erāt oēs diſci puli pariter in eodē lo Aco: ⁊ factꝰ eſt repēte de celo ſon tanqͣꝫ aduenientis ſpūs vehemētis ⁊ repleuit totā domuꝫ vbi erant ſedentes. Hym. Veni creator. ꝟ. Repleti ſūt oēs ſpu ſā cto al̓. ℟. Et ceperūt loꝗ all̓. Ad M. an̄t. Nō voſ relinquā orpha nos ali̓. vado ⁊ venio ad vos all̓. ⁊ gaudebit cor veſtrum all̓a. Oro ¶ Eus ꝗ hodierna die corda fideliū ſcī ſpūs illuſtratiōe docuiſti: da nob̓ in eodē ſpͥū recta ſaꝑe: ⁊ de eiꝰ ſemꝑ ꝯſolatiōe gau dere. Per. In vnita. eiuſdē. A maiꝭ. īuitatꝭ. All̓a. ſpiritª dn̄i re pleuit orbē terraꝝ. Venite adore mus all̓a. pͥs. Venite. Hyni. Iā xp̄s aſtra. Ad noct̉. ant. Fcūs eſt repēte de celo ſonꝰ adueniētis ſpi ritꝰ vehemētis all̓a all̓. pͥs. Ma gnꝰ dn̄s. An̄t. Cōfirma hoc deꝰ qd̓ operatꝰ es in nobis a tēplo ſcō tuo qd̓ eſt in hierl̓ꝫ all̓a all̓a. h̓s. Exurgat deus. An̄t. Emitte ſpi ritū tuū ⁊ creabunt̉ ⁊ renouabis faciē terre all̓. al̓. p̄s. Bn̄dic aīa. ij. ꝟ. Spūs dn̄i repleuit orbē ter rarū all̓. ℟. Et hoc qd̓ ꝯtinet oīa ſcīaꝫ hꝫ vocis al̓. Scd̓m ioannē. N illo tꝑe: Dixit ie. d. ſ. Siꝗs diligit me ẜmonē meū ẜuabit ⁊ pr̄ meꝰ diliget eū: ⁊ ad eū venie mus ⁊ māſionē apud eū faciem ⁊ rel̓. Homel̓. ſcī greo. pape. L. jͣ. Ibet fr̄es chariſſimi euāge lice lectiōis v̓ba ſub breuita te trāſcurrere: vt poſt diutiꝰ liceat liiū iuuan in ꝯtēplatiōe tāte ſolēnitatis īmo rari. Hodie nāqꝫ ſpūs ſcūs repen tino ſonitū ſuꝑ diſcipl̓os venit mē teſqꝫ carnaliū in ſui amorē ꝑmu tauit ⁊ foris apparētibꝰ linguis igneis: intꝰ facta ſūt corda flāmā tia: qꝛ dū deū in ignis viſiōe fuſci piūt ꝑ amorē ſuauit̉ arſerūt. Ip̄e nāqꝫ ſpūs ſcūs amor ē. Vn̄ ⁊ ioā nes dicit: Deus charitas eſt. ℟. Dū cōplerentur dies pētecoſtes erāt oēs pariter dicētes all̓. ⁊ ſu bito ſcūs ē ſonꝰ de celo all̓. Tanqͣꝫ ſpūs vehemētis: ⁊ repleuit totā do mū all̓a all̓. ꝟ. Dū ergo eſſent in vnū diſcipuli ꝯgregati ꝓpter me tū iudeoꝝ: ſonus repēte de celo ve nit ſuper eos. Tanqͣꝫ. Lectio. ij. Ui ergo mēte integra deuꝫ deſiderat: ꝓfecto iaꝫ habet quē amat. Neqꝫ enim ꝗſqͣꝫ poſſet deū dilige̓ ſi eū quē diligit nō ha beret. Sꝫ ecce ſi vnuſꝗſqꝫ vr̄m re ꝗ̄rit̉: an diligat deū tota fiducia et ſecura mēte: rn̄det: diligo. In ip ſo aūt lectiōis exordio audiſtis ꝙ veritas dixit. Siꝗs diligit me ſer monē meū ẜuabit. Probatio er go dilectiōis exhibitio eſt oꝑis. ℟. Repleti ſūt oēs ſpū ſcō ⁊ cepe rūt loꝗ ꝓut ſpūs ſcūs dabat eloc illis. Et ꝯuenit ml̓titudo dicētiū all̓a. ꝟ. Loq̄bant̉ varijs linguis apl̓i magnalia dei. Et. Lectio. iij. Inc in epl̓a ſua iſdē ioānes E dicit. Qui dicit qꝛ diligo de um ⁊ mādata eiꝰ nō cuſtodit: mē dax eſt. Vere etenī diligimꝰ ſi mā data eiꝰ cuſtodimꝰ: ſi nos a nr̄is voluptatibꝰ coartamꝰ. Nā ꝗ ad huc ꝑ illicita deſideria defluit: ꝓfe cto deū nō amat: qꝛ ei in ſua volun tate cōtradicit. Et pr̄ meꝰ diliget eū ⁊ ad eum veniemus ⁊ māſionē apud eū faciemꝰ. Ad lau. ⁊ ꝑ ho. an̄t. Dū cōplerent̉ dies penteco ſtes erāt oēs pariter dicētes all̓. pͣs. Dn̄s regͣ. cū rel̓. An̄t Spūs dn̄i repleuit orbē t̓rarū al̓. An̄t Repleti ſūt oēs ſpͥu ſco ⁊ ceperūt loꝗ al̓. An̄t. Fōteſ ⁊ oīa q̄ mouent̉ ī aꝗs hymnū dicite deo all̓. An̄t Loquebant̉ varijs linguis apl̓i magnalia dei all̓a all̓a all̓a. Ca vt. sͣ. Hym. Btā nobis gau. ꝟ. Repleti ſūt oēs ſpū ſcō all̓a. ſꝫ Et ceperūt loqui all̓a. Supraſcri ptus ꝟ. dicit in hoc loco per tota hebdomadā. Ad bn̄. an̄t. Accipi te ſpm̄ ſcm̄ quoꝝ remiſeritis pctā remittunt̉ eis all̓a. Or̄o vt. sͣ. Ad oēs hym. ꝑ octauā dicit̉ ꝟ. Glo ria pr̄i dn̄o. ⁊ ca̓tatur in tono de Beata nobis gau. Ad pͥmā cap̓. Regi ſeculoꝝ. ℟. hr̄. Xp̄e fili dei. ⁊cͣ. ꝟ. Qui ſedes ad dexte. All̓a. Gloria. ꝟ. Exurge xp̄e ⁊cͣ. Ad tertiā hym. Veni creator. Et di citur per totā octauā capj. Oum cōplerent̉. ℟. Spiritus dn̄i reple uit orbē terraruꝫ. All̓a all̓a. ꝟ. Et hoc qd̓ cōtinet oīa ſcīaꝫ habet vocis. All̓a. ꝟ. Spūs paraclitꝰ all̓a. ℟. Docebit vos oīa all̓. Ad Acta aūt hac voce: vj. cap̄. conuenit multitudo ⁊ mēte cōfuſa eſt: quoniā audiebat vnuſ quiſqꝫ lingua ſua illos loquētes. Spiritus paraclitus. All̓. al̓. b Docebit vos omnia. Alleluia. ꝟ. Repleti ſunt. Ad nonaꝫ cap̓. Udei quoqꝫ ⁊ proſeliti cretes ⁊ arabes audiuimus eos lo quentes noſtris linguis magna lia dei. ℟. Repleti ſūt omnes ſpi ritu ſancto. All̓a all̓a. ꝟ. Et ce perunt loqui. All̓a. ꝟ. Loquebā tur varijs linguis apoſtoli all̓a. ℟. Magnalia dei alleluia. Ad ve ſperas ant. Dum complerentur. cū rel̓. p̄s. Dixit dn̄s. cū rel̓. In fine. p̄s. In exitu iſrael. Et dicit̉ quotidie vſqꝫ ad octaua. capl̓m. Ducōplerent̉. Hym. Veni crea tor. ꝟ. Loqͥbant̉ varijs linguis apl̓i all̓a. ℟. Magnalia dei all̓a. .158. Ad. M. an̄t. Hodie cōpleti ſunt p̄ſtabat vitā tꝑalē: res ip̄a cuius dies pētecoſtes all̓a: hodie ſpūs figura illa erat p̄ſtat vitā eternā. ſcūs in igne diſcipl̓is apparuit et tribuit eiꝫ chariſmatū dona: miſit eos in vniuerſū mundū p̄dicare ⁊ teſtificari ꝗ crediderit ⁊ bapti zatꝰ fuerit ſaluꝰ erit all̓a. Or̄o vt sͣ. Infra octa. pēteco. ſit officium ſicut in die exceptis ꝟ. ad nocl̓. le ctionibꝰ ⁊ ℟ijs an̄is ad. M. ⁊ ad bn̄. ⁊ orōibꝰ. Et nō ſit de aliquo fe ſto: ſꝫ poſt octauā celebrant̉. Feria ij. ꝟ. Spūs dn̄i repleuit orbē ter rarū all̓a. ℟. Et hoc qd̓ continet omnia ſcientiā ⁊cͣ. Scd̓m ioānē. N illo tꝑe: Dixit ieſus diſcipu lis ſuis. Sic deus dilexit mun dū: vt filiū ſuū vnigenitū daret vt oīs ꝗ credit in illum nō pereat: ſꝫ habeat vitā eternā: ⁊ rel̓. Home lia ſancti auguſtini epͥi. Lectio. jͣ. Uia ſicut moyſes exaltauit ẜpentē in deſerto: ſic exalta ri oportet filiū hoīs vt oīs qui cre dit in eū nō pereat ſꝫ habeat vitā eternā. Quō ꝗ ītuebant̉ illū ẜpen tē nō peribāt morſibꝰ ſerpētū: ſic ꝗ ītuent̉ fide mortē xp̄i ſanātur a morſibꝰ pctōꝝ. Sed illi ſanabant̉ a morte ad vitā tꝑalē: hi auteꝫ vt habeāt vitā eternā. ℟. Iā nō di cā vos ẜuos ſed amicos meos qꝛ oīa cognouiſtis q̄ oꝑatus ſuꝫ in medio vr̄i all̓a. Accipite ſpm̄ ſan ctū in vobis paraclitū ille eſt quē pater mittet vobis all̓a. ꝟ. Vos amici mei eritis ſi fecerit que ego precipio vobis. Accipite. Lcō. ij. Oc enī intereſt inter figura tā imaginē ⁊ rē ipſā. Figura Nō enī miſit deus filiū ſuū in mū dū vt iudicet mundū: ſꝫ vt ſaluei mūdus ꝑ ip̄m. Ergo quātū ī me dico ē ſanare venit egrotū. Sꝫ ip ſe ſe īterimit ꝗ p̄cepta medici ob ẜuare nō vult. P. Spūs ſcūs ꝓ cedēs a throno apl̓oꝝ pectora īui ſibiliter penetrauit nouo ſāctifica tionis ſigno. Vt in ore eoꝝ oīa ge nera naſcerent̉ linguaꝝ all̓a. Aduenit ignis diuinꝰ nō combu rens ſed illuminās ⁊ tribuit eis chariſmatum dona. Vt. Lcō. iij. Enit ſaluator ad mundum. Quare ſaluator dictꝰ ē mū di niſi vt ſaluet mundū: nō vt iu dicet mundū? Saluari nō vis ab ipſo. Ex teipſo iudicaberis. Et ꝗd dicā iudicaberis? Uide ꝗd ait Qui credit in eū nō iudicat̉. Qui aūt nō credit: ꝗd dicturū ſperas niſi iudicat̉; Additurꝰ erat. Iā in ꝗt iudicatꝰ eſt. Nondū apparui iudiciū: ſꝫ iā factū eſt iudiciū. A bn. an̄ Sic deus dilexit munduꝫ vt filiū ſuum vnigenitū daret: vt oīs ꝗ credit in ip̄m nō ꝑeat ſꝫ ha beat vitā eternā al̓. Oro. Eus ꝗ apl̓is tuis ſcm̄ dedi ſti ſpm̄: ꝯcede plebi tue pie petitio nis effectū: vt ꝗbus dediſti fidem: largiariſ ⁊ pacē. Per. In vnita. eiuſdē. ⁊ad. M. ant. Si ꝗs diligit me ẜmonē meū ſeruabit: ⁊ pater meus diliget eū: ⁊ ad eū veniem ⁊ māſionē apud eū faciemꝰ all̓a Or̄o vt. sͣ. Feria. iij. ꝟ. Spūs pa raclitꝰ all̓. ℟. Docebit vos oīa al N illo tꝑe: Di/ Scd̓m ioānē. xit ieſus phariſeis. Amē amē dico vob̓: ꝗ nō intrat ꝑ oſtiū ī oui le ouiū: ſꝫ aſcēdit aliūde: ille fur ē ⁊ latro. Qui aūt intrat ꝑ oſtium: paſtor eſt ouiū: ⁊ rel̓. Homelia ſā augu; rini ep̄i. Lectio. jͣ. Ominus de grege ſuo et de oſtio quo intrat̉ ad ouile ſilītudi nē ꝓpoſuit ī hodierna lectiōe. Di cāt ergo pagani vel iudei vel here tici. Bn̄ viuimꝰ. Si ꝑ oſtiū nō in trāt ꝗd eis ꝓdeſt vnde gl̓iantur: Ad hoc enī debet cuiqꝫ ꝓdeſſe bn̄ viuere vt det̉ illi ſemꝑ viuere. Nā cui nō det̉ ſemꝑ viuere: ꝗd ꝓdeſt bn̄ viuere? Quia nec bn̄ viuere di cēdi ſūt ꝗ finē bn̄ viuēdi vel ꝑ ce citatē neſciūt vel ꝑ īflationē ꝯten nūt. Nō eſt aūt cuiqͣꝫ ſpes vera et certa ſemꝑ viuēdi: niſi agnoſcat vitā q̄ eſt xp̄s ⁊ ꝑ ianuā intret in ouile. X. Apparuerūt apl̓is diſ partite lingue tanqͣꝫ ignis al̓. Se ditqꝫ ſupra ſingulos eoꝝ ſpūs ſan ctus all̓a al̓. ꝟ. Et ceperūt loqui varijs linguis ꝓut ſpiritꝰ ſāctꝰ da bat eloqui illis. Sedit. Lęctio. ij. Uerunt ergo plerūqꝫ tales hoīes etiā ꝑſuadere hoībus vt bn̄ viuāt ⁊ xp̄iani nō ſt̓. Iſti ꝑ aliā partē volūt aſcēdere raꝑe et occidere nō vt paſtor conſeruare atqꝫ ſaluare. Fuerūt ergo ꝗdam phariſei de virtutibꝰ ⁊ vitijs ſub tilia multa tractātes diuidentes mneus diffiniētes rōcinātes acutiſſimos ⁊ mā ſyllogiſmos ꝯcludētes: libros im plētes ſuā ſapīaꝫ buccis ꝯcrepā tibꝰ vētilantes: qui etiā dicere au me niſi pr̄ ꝗ miſit me traxerit eū: derēt hoībꝰ: nos ſeꝗmini: ſectam nr̄am tenete ſi vultis bn̄ viuere. Sed nō intrabāt ꝑ oſtiū perdere volebant mactare ⁊ occidere. ℟. Loq̄bant̉ varijs linguis apoſto li magnalia dei. Prout ſpūs ſan ctus dabat eloqui illis al̓. ꝟ. Re pleti ſunt omnes ſpiritū ſcō ⁊ ce perunt loqui. Prout. Lectio. iii. Uid de iſtis dicā; Ecce ipſi . phariſei legebāt: ⁊ in eo qd̓ legebāt xp̄m ſonabāt: vētuꝝ ſꝑa bāt ⁊ pn̄tēᶻ nō agnoſcebāt. Iacta bāt etiā ſeipſi inter vidētes: hoc ē inter ſapiētes: ⁊ negabāt xp̄m: et nō ītrabant ꝑ oſtiū. Ergo ⁊ ip̄iſi quos forte ſeducerēt mactādos ⁊ occidēdos nō liberādos ſeduce rēt. Et hos dimittamꝰ. Videam illos ſi ip̄i forte ītrāt ꝑ oſtiū in oui le ꝗ xp̄i noīe gl̓iant̉. Innumera biles enī ſūt ꝗ ſe vidētes nō ſoluꝫ iactāt: ſꝫ a xp̄o illumīatos videri volūt. Ad bn̄. an̄t. Ego ſū oſtium dicit dn̄s: ꝑ me ſiꝗs ītroierit ſal uabit̉ ⁊ paſcua inueniet al̓. Oro. Dſit nobis q̄s dn̄e virtꝰ ſpi H ritꝰ ſcī q̄ ⁊ corda nr̄a clemē ter expurget: ⁊ ab oībꝰ tueat̉ adu̓ ſis. Per. In vnita. Ad. M. an̄t. Pacē relinquo vobis pacē meā do vobis nō quō mūdus dat ego do vobis all̓. Feria. iiij. ꝟ. Reple ti ſūt oēs ſpͥu ſcō all̓. ℟. Et cępe runt loꝗ all̓. Verſus ſupraſcripti recapitulant̉ ita tribꝰ diebꝰ ſequē tibꝰ ſuo ordine. Scd̓m ioannem. N illo tꝑe: Dixit ieſus turbis iudeoꝝ. Nemo pōt venire ad .159. ⁊ rel̓. Homcl̓. ſcī angu. ep̄i. L. j. U Uid eſt nemo pōt venire ad me: niſi qꝛ nemo pōt crede re ī me niſi ꝗ miſit me pr̄ traxerit eū: Ille venit quē gr̄a dei p̄uenit ꝗ cū propheta dicit. Miẜicordia eius pͥueniet me. Preueniet vel le: ſubſeꝗtur ꝑficere. Trahit pai ad filiū eos ꝗ ꝓpterea credūt in fi liū qꝛ eū cogitant pr̄em habere de um. Deus enī pr̄ equalē ſibi genu it filiū. Et ꝗ cogitat atqꝫ ī fide ſua trabit̉: ſine leſione trahit̉ corporis ſentit ⁊ ruminat equalē eſſe patri eū in quē credit: ipſū trahit ad fi liū. Arrius credidit creaturā nō eū traxit pr̄: qꝛ nō ꝯſiderat patrē ꝗ filiū nō credit equalē. ℟. Diſci plinā ⁊ ſapientiā docuit eos dn̄s all̓a: firmauit in illis gr̄am ſpūs ſui. Et ītellectu īpleuit corda eoꝝ all̓. al̓. ꝟ. Repētino nāqꝫ ſonitu ſpūs ſcūs ſuꝑ eos venit. Et. L. ij. Uid dicis o arri: Quid he retice loqͥris? Quid ē xp̄s: Nō ē inꝗt deꝰ verꝰ: ſꝫ quē fecit de us verꝰ. Nō te traxit pr̄. Nō eniꝫ intellexiſti pr̄eꝫ cuius filiū negas Aliud cogitas: Nō eſt ip̄e filius. Nec a pr̄e traheris nec ad filium traheris. Aliud eſt enī filiꝰ aliud qd̓ tu dicis. Fotinus dixit. Hō ſo lus eſt xp̄s: nō eſt ⁊ deus. Qui ſic credit nō eū pr̄ traxit. Quē pater traxit dixit: tu es xp̄s filius dei vi ui: nō ſicut ꝓpheta: nō ſicut ioan nes: nō ſicut aliꝗs magnꝰ iuſtus: ſꝫ ſicut vnicus ſicut eqͣlis. Tu es xp̄s filius dei viui. ℟. Ite in vni uerſū orbē ⁊ predicate dicentes: all̓a. Et ꝗ crediderit ⁊ baptizat ſuerit ſalūª erit al̓. al̓. P. In noīe meo demonia eijciēt: līguis loq̄n nouis: ẜpētes tollēt. Et. Xco. lij. Ide qꝛ tractꝰ eſt ⁊ a pr̄e tra ctus eſt. Btūs es ſimon ba riona: qꝛ tibi nō reuelauit caro et ſanguis: ſꝫ pr̄ meꝰ ꝗ in celis eſt. Iſta reuelatio: ipſa eſt attractio. Ramū viridē on̄dis oui ⁊ trahis illā. Nuces puero on̄dunt̉ ⁊ tra hit̉. Et quo currit trahit̉ amādo cordis vinculo trahitur. Si erge iſta q̄ inter delitias voluptateſqꝫ terrenas reuelant̉ amātibus tra hunt: qm̄ verū eſt: trahit ſua quē qꝫ voluptas: nō trahit reuelatus xp̄s a pr̄e. Quid enī fortiꝰ deſide rat aīa qͣꝫ veritateꝫ? Ad bn̄. ant. Ego ſum panis viuꝰ dicit dn̄s: ꝗ de celo deſcendi all̓a alla. Plo Entes nr̄as q̄s dn̄e para clitus ꝗ a te ꝓcedit illumi net ⁊ īducat in oēꝫ ſicut tuꝰ ꝓmi vibiuui ſit filiꝰ veritatē. Qui tecū. In vni. eiuſdē. Ad. M. ant. Ego ſuꝫ pa liſlin. nis viuus ꝗ de celo deſcēdi: ſiquis māducauerit ex hoc pane viuet ī eternū: ⁊ panis quē ego dabo ca ro mea eſt pro mūdi vita alla. 5 iupitin. ria quinta. Scd̓n lucam. N illo tꝑe: Conuocatis ieſus iliniti duodecī diſciplīs dedit illiſ virtu tē ⁊ ptātē ſuꝑ oīa demonia: et v lāguores curarēt: ⁊ rel̓. Homel ſancti ambroſij ep̄i. Lcō. Ualis debeat eſſe ꝗ euāgu cat regnū dei p̄ceptis euāgelicie deſignat̉: vt ſine virga: ſine peraſi ne calciamēto: ſine pane: ſine pe cunia: hoc ē ſubſidij ſecularis ad minicula nō reꝗrens: fideqꝫ tut putet ſibi quo minꝰ ea reꝗrat: ma gis poſſe ſuppetere. Que poſſūt ꝙ volūt ad eū deriuare tractatū: vt ſpūalē tantūmodo locꝰ iſte videa tur formare affectū: ꝗ velut indu mentū qd̓dā videat̉ exuiſſe corpo ris: nō ſolū ptāte reiecta: contem ptiſqꝫ diuitijs ſꝫ etiā carnis ipſi illecebris abdicatis. ʰ. Aduenit ignis diuinꝰ nō cōburēs: ſꝫ illu minās: nō ꝯſumēs ſꝫ lucēs: ⁊ īue nit corda diſcipuloꝝ receptacula mūda. Et tribuit eis chariſmatū dona al̓. al̓. V. Inuenit eos ꝯcor des charitati: ⁊ colluſtrauit eos: inūdans gr̄a deitatꝭ. Et. Cco. ij. Uibꝰ pͥmo oīum dat̉ pacis atqꝫ ꝯſtātie gnaͣle mādatū: vt pacē ferāt: ꝯſtātiā ẜuēt: hoſpi talis neceſſitudinis iura cuſtodi ant: alienū a p̄dicatore regni cele ſtis aſſerēs curſitare ꝑ domos: ⁊ Sed vt hoſpitij gr̄a deferēda cēſet̉ ita etiā ſi nō recipiant̉: excutiēdū puluerē ⁊ egrediendū de ciuitate remuneratio docet̉ hoſpitij nō ſo lū pacē tribuamꝰ hoſpitibꝰ: verū etiā ſiqua eos terrene obūbrāt de licta leuitatiſ: receptis apl̓ice pre dicationis veſtigijs auferant̉. ℟. Spūs ſcūs repleuit totā domum vbi erāt apl̓i: ⁊ apparuerūt illis diſpartite lingue tanqͣꝫ ignis: ſe ditqꝫ ſupra ſingl̓os eoꝝ. Et reple ti ſūt oēs ſpͥū ſcō ⁊ ceperūt loꝗ va eloꝗ illis all̓a al̓. al̓. ꝟ. Duꝫ ergo eſſēt in vnū diſcipuli ꝯgregati ꝓ pter metū iudeoꝝ: ſonꝰ repente de celo venit ſuꝑ eos. Et. ⁊.iij. I Ec ocioſe ẜꝫ mattheū dom quā īgrediant̉ apl̓i eligēda decer nit̉: vt mutādi hoſpitij neceſſitudi niſqꝫ violāde cauſa nō ſuppetat. Nō tn̄ eadem cauſatio recepturi mādat̉ hoſpitij: ne dū hoſpes eligit̉ hoſpitalitas ip̄a minuat̉. Sed vt hec ẜꝫ lr̄am de hoſpitij religiōe ve nerabilis eſt forma p̄cepti: ita eti am de mīſterio ſnīe celeſtis arri det. Etenī cū domꝰ eligit̉: dignus hoſpes inꝗrit̉. Videamꝰ ne forte ec cl̓ia p̄ferēda deſignet̉ ⁊ xp̄s. Que enī dignior domᵐ apl̓ice p̄dicatio nis īgreſſu: qͣꝫ ſcā eccl̓ia: Aut ꝗs p̄ferēdus magis oībꝰ videt̉ eē qͣꝫ xp̄s; Ad bn̄. ant. Cōuocatꝭ ieſus xij. diſcipl̓is ſuis: dedit illis v̓tutē ⁊ ptātē ſuꝑ oīa demonia: ⁊ vt lan guores curarēt ⁊ miſit illos p̄di īuiolabilis hoſpitij iura mutare. care regnuꝫ dei ⁊ ſanare īfirmos all̓a. br0. Deꝰ ꝗ hodi. Reqre. sͣ. ī vigil̓. pēte. Ad. M. ant.? ꝯpūs ꝗ a pr̄e ꝓcedit all̓. ille me clarifi mādat̉: quo non mediocris boni cabit all̓a al̓. Or̄o vt. sͣ. Feria. vj. N illo tꝑe: Scm̄ ē Scd̓ꝫ lucā .C. ī vna dieꝝ ⁊ ip̄e ieſus ſedebat docēs ⁊ erāt phariſei ſedētes: ⁊ le giſ doctoreſ ꝗ venerāt ex oī caſtel lo galilee ⁊ iudee ⁊ hierl̓ꝫ ⁊ virtꝰ dn̄i erat ad ſanādū eos: ⁊ rel̓. Ho melia ſcī ambroſij ep̄i. L. j. On ocioſa huiꝰ paralytici: nec anguſta medicina ē qn̄ dn̄ſ ⁊ oraſſe p̄mittit̉: nō vtiqꝫ ꝓpt̓ ſuffra rijs linguis ꝓut ſpūs ſcūs dabat giū: ſꝫ ꝓpter exēplū. Imitādi enī .160. ſpēm dedit: nō impetrādi ambitū reꝗſiuit. Et ꝯueniētibus ex omni galilea ⁊ iudea ⁊ hierl̓m legis do ctoribus: inter ceterorū remedia debiliū: paralytici quoqꝫ medici na deſcribit̉. Primū oīum qd̓ an̄ diximꝰ: vnuſꝗſqꝫ eger petēde pre catores ſalutis debet adhibere: ꝑ quos vite nr̄e compago reſolūta actuūqꝫ nr̄oꝝ clauda veſtigia v̓bi celeſtis remedio reformētur. h. Nō vos me elegiſtis: ſꝫ ego elegi vos. Vt eatis ⁊ fructū afferatis ⁊ fructꝰ veſter maneat al̓. al̓. ꝟ. Sic̄ miſit me pr̄ ⁊ ego mitto vos. Vt. C Int igit̉ aliꝗ monito/ L. ij. res mētis ꝗ aīuꝫ hoīs qͣꝫuis exterioris corporis debilitate tor pentē ad ſuꝑiora erigāt. Quoruꝫ rurſus adminiculis ⁊ attollere et humiliare ſe poſſit vt faciliꝰ ante ieſū locet̉ dn̄ico videri dignꝰ aſpe ctu: humilitatē enī reſpicit dn̄s: qꝛ reſpexit humilitatē ancille ſue. Quoꝝ fidē inquit vt vidit dixit. Homo: remittunt̉ tibi pctā tua. Magnꝰ dn̄s ꝗ alioꝝ merito igno ſcit alijs: ⁊ dū alios ꝓbat: alijs er rata relaxat. Cur apud te o homo collega nō valeat: cū apud deum ſeruus ⁊ interueniēdi meritū: et ius habeat īpetrandi: ℟. E ꝯpūs dn̄i repleuit orbē terrarū. Et hoc qd̓ ꝯtinet oīa ſcīaꝫ habet vocis al̓. al̓. ꝟ. Oīuꝫ ē enī artifex oēm ha bēs virtutē oīa ꝓſpiciēs. Et Le. Iſce ꝗ iudicas ignoſce iij. re: diſce ꝗ eger es īpetrare. Si grauiū pctōꝝ diffidis veniaꝫ: adhibe p̄catoreſ: adhibe eccl̓iaꝫ q̄ pro te precet̉ cuiꝰ ꝯtēplatiōe qd̓ ti bi dn̄s negare poſſet ignoſcat. Et qͣꝫuis hiſtorie fidem nō debeam omittere: vt vere paralytici corpꝰ iſtiꝰ credamꝰ eſſe ſanatū: cognoſce tn̄ interioris hoīs ſanitatē cui pec cata donant̉. Que cū iudei aſſerūt a ſolo deo poſſe ꝯcēdi deū vtiqꝫ ꝯfi tent̉ ſuoqꝫ iudicio ꝑfidiā ſuā pro dūt: vt opꝰ aſtruāt ꝑſonā negāt. Ad bn̄. ant. Dixit ieſus vt ſciatis aūt qꝛ filiꝰ hoīs habet ptātē in ter ra dimittēdi pctā: ait paralytico: tibi dico ſurge: tolle lectū tuum ⁊ vade in domū tuam all̓a. Pratio. A qͣs eccleſie tue miſericors deus: vt ſcō ſpͥū ꝯgregata ho ſtili nullatenꝰ incurſiōe turbetur Per eiuſdē. Ad. M. aūt. Para clitꝰ aūt ſpūs ſcūs quē mittet pat̓ in noīe meo: ille vos docebitōia ⁊ ſuggeret vobis oīa q̄cūqꝫ dixero vobis all̓a. Sabb̓o. Scd̓m lucā. N illo tꝑe: Surgēs ieſus de ſy nagoga intrauit in domū ſimo nis. Socrus auteꝫ ſimonis tene batur magnis febribꝰ: ⁊ rel. Ho melia ſcī ambroſij ep̄i. L. jͣ. ¶¶ Ide clementiā dn̄i ſaluato ris. Nec īdignatiōe cōmotꝰ: nec ſcelcre offenſus: nec iniuria viola tus iudeā deſeruit. Quintiā īme mor iniurie: memor clemētie: nūc docendo: nūc liberādo: nūc ſanā do plebis corda demulcet. Et bn̄ ſcūs lucas virū a ſpū neꝗtie libe ratū an̄ p̄miſit ⁊ ſubſtituit femie ſanitatē. Vtrūqꝫ enī ſexū dn̄s cu raturꝰ aduenerat: ⁊ pͥor ſanari de buit ꝗ pͥor creatus eſt. Nec p̄ter QI3 I.51 M. Iari. oM1) A1 Q4Cgy Vp̄ō q mitti illa debuit q̄ mobilitate ma gis animi qͣꝫ pͣuitate peccauerat. A. Repleti ſūt oēs ſpu ſcō ⁊ cepe rūt loꝗ ꝓut ſpūs ſcūs dabat elog illiſ. Et ꝯuenit multitudo dicētiū alla. ꝟ. Loq̄bant̉ varijs linguis apl̓i magnalia dei. Et. Lectio. ij. Abbato dn̄ice medicine ope racepta ſignificant: vt inde creatura noua ceperit: vbi vetus creatura an̄ deſierat: nec ſub lege namur. Per. In vni. eiuſ. Inci eſſe dei filiū: ſꝫ ſupra legē ī ip̄o pͥn cipio deſignaret: nec ſolui legē ſed adipleri. Neqꝫ enī ꝑ legē ſꝫ v̓bo factꝰ eſt mūdus ſicut legimꝰ. Ver bo dn̄i celi firmati ſūt. Non ſoluit̉ ergo lex ſꝫ adiplet̉: vt fiat renoua tio hoīs iā labētis. Vn̄ ⁊ apl̓s ait: ſpsͣ. Dixit dn̄s. cum rel̓. In fine. Expoliātes vos veterē hoīeꝫ īdui te nouū ꝗ ẜm xp̄m creatꝰ eſt. ℟. Iā nō dicā vos ſeruos ſꝫ amicos meos: qꝛ oīa cognouiſtis q̄ oꝑa tus ſū in medio vr̄i all̓a. Accipite ſpm̄ ſcm̄ in vobis paraclitū ille ē quē pr̄ mittet vobis all̓a. ꝟ. Vos amici mei eritis ſi feceritis q̄ ego p̄cipio vobis. Accipite. Lco. iij T bn̄ ſabbato cepit: vt ip̄e ſe on̄deret creatorē ꝗ oꝑa oꝑi bꝰ ītexeret ⁊ ꝓſeq̄ret̉ opꝰ qd̓ ip̄e iā ceꝑat: vt ſi faber domū renouare diſponat: nō a fūdamētis ſꝫ a cul minibꝰ īcipit ſoluere vetuſtatem. Itaqꝫ ibi priꝰ manū admouet vbi an̄ deſierat: de inde a mīoribꝰ īcipit vt ad maiora perueniat. liberari a demone hoīes ſꝫ ī v̓bo dei poſſūt Reſurrectiōem mortuis īperare: dīne ſoliꝰ eſt ptātis. Nec quenqͣꝫ mouere debet ꝙ ieſu nazareni noº ſuꝑexaltemꝰ eū ī ſecula. Ad. M. 2 T Mi R Zl j. ſ Qu0 men in hoc libro diabolus dixiſſe A pͥmus īducit̉. Nec enī ab eo xp̄s α. nomē accepit qd̓ de celo angelus C L64 ad virginem detulit. Ad bn̄. ant. Charitas dei diffuſa eſt in cordi bus veſtris per īhabitantem ſpiri tum eius in vobis all̓a. Oratio. Entibꝰ nr̄is q̄s dn̄e ſpm̄ ſā ctū benignꝰ infunde: cuiꝰ et ſapīa ꝯditi ſumus ⁊ ꝓuidētia gub̓ ciſſime trinitatꝭ. Ad vsͣ. Edēti ſuꝑ ſolium an̄t. cōgratulās triſagiū ſe raphici clamoriſ cū pa Atre laudat filium īdiffe rēs pͥncipium reciproci amoris. Lau. dn̄m oēs gē. An̄t. Sequa mur ꝑ ſpm̄ qd̓ gerit̉ ꝑ gaudiū ī ſā ctis celi choris: leuemꝰ cordis ſtu diū in trinū lucis radiū ſplēdoris ⁊ amoris. Ant. Si noſſe vis hec germina nō ſemina ſꝫ lumina ꝯſi deret īdago: lux deus eſt intermi na de qua res manat gemina taꝫ amor qͣꝫ imago. An̄t. Lux nō de ciſa radiū diffundēs ꝑ hunc me diū multiplicat ardorē: ſic pat̓ gi gnit filiū cū ipſa ſpirās tertiū co corditer amorē. Ant. Eterno pr̄i gl̓ia ex quo ſubſiſtūt oīa per v̓bū ī amore: cuiꝰ ſignauit gr̄a nr̄a ſue precordia imaginis honore. Capͥ. Ratia dn̄i nr̄i ieſu xp̄i ⁊ cha. I C ritas dei ⁊ cōīcatio ſcī ſpūs ſit ſemꝑ cū oībꝰ vobis amē. Hy. In maieſtatꝭ. ꝟ. Bn̄dicamꝰ pr̄eꝫ ⁊ filiū cū ſcō ſpu. ℟. Laudemꝰ et .161. an̄t. O ſeraphin iocūditas: o che rubī lympiditas: thronoꝝ robur trinitas: fac digne te laudemꝰ me morie ſit vnitas: noticieqꝫ v̓itas: te vtriuſqꝫ bonita5 ꝑennit̉ amemꝰ Mp̄s ſēpiterne deus Vro ꝗ dediſti famulis tuis in ꝯfeſ ſiōe vere fidei eterne trinitatꝭ glo riā agnoſcere: ⁊ ī potētia maieſta tis adorare vnitatē: q̄s: vt eiuſdē fidei firmitate ab oībꝰ ſemper mu niamur adu̓ſis. Per. Et ſt com memoratio de pͥma dn̄ica poſt pē feco. An̄t. Loquere dn̄e qꝛ audit ſeruꝰ tuꝰ. ꝟ. Veſꝑtina or̄o. Or̄o. Eus in te ſperātiū fortitudo adeſto ꝓpitiꝰ īuocatiōibus nr̄is: ⁊ qꝛ ſine te nihil pōt morta lis īfirmitas: p̄ſta auxiliū gr̄e tue vt ī exeq̄ndis mādatꝭ tuis: ⁊ volū tate tibi ⁊ actiōe placeamꝰ. Per Cōmemo. de dn̄ica ſit in vtriſqꝫ veſꝑis ⁊ matutꝭ. ⁊ ī vltima lcōne: ⁊ ant. ad bn̄. ⁊ or̄one. Itē hoc feſtu nō habet octauā nihilominꝰ tn̄ ſi in feſto ſcī barnabe venerit: de ſcā trinitate facimꝰ: ⁊ p̄dictū feſtum trāſferimꝰ in diē ſeq̄ntē. Ad matꝭ. iuitatꝭ. Regē trinū ac ſimpliceꝫ venite adoremꝰ. Trinūqꝫ mentis apicē ter vni pn̄temꝰ. ẜs. Venite. ym. O lux beata. In pͥº. nocf. axt. Celū terramqꝫ digitis ꝗ tri bus appendiſti: p̄poſuiſti cōditis humanitatem xp̄i. bº. Dn̄e dn̄s nr̄. An̄t. De deo deꝰ ꝓdiēs ſe fecit viatorē ſcāditqꝫ curſū finiēs di ſtribuēs caloreꝫ. 8s. Celi enar. Ant. Leuent̉ cordis oſtia memo ria gignēti: nato ītelligētia volun tas ꝓcedenti. Pº. Dn̄i eſt texra. ꝟ. Bn̄dicamꝰ patrē. vt.& Au guſtinus ī libro de trinitate. L. jͣ. Redimꝰ ſcāꝫ trinitatē ideſt pr̄eꝫ ⁊ filiū ⁊ ſpm̄ ſcm̄ vnuꝫ deū oīpotentē: vniꝰ ſub̓e vnius po teſtatis: vniꝰ eſſētie: creatorē oīuꝫ creaturarū: a quo oīa: ꝑ quē oīa: in quo oīa. Credimꝰ pr̄eꝫ a femet ipſo nō ab alio: filiū a pr̄e genitū: deū verū de deo vero: lumē verū de lumīe vero: nō tn̄ duo lumina ſed vnū lumē. Credimus ſpm̄ ſcm̄ a pr̄e ⁊ filio eqͣliter ꝓcedentē: ꝯſub ſtātialē ⁊ coeternū pr̄i ⁊ filio. ℟. Cōfirmat hoc myſteriū ſacrariuꝫ ſcripture: nā dixit auctor oīuꝫ vt eſſēt creature. Verbū dedit initiū vertibili nature. P. Hoc fūme lu cis radiū hoc verbū dico filiū eter ne geniture. Verbū. Xcō. ij. E Ater eſt plenꝰ deus in ſe: fili us eſt plenꝰ deus a pr̄e genitꝰ: ſpi iuntiulu ritꝰ ſcūs eſt plenus deus a pr̄e ⁊ fi lio ꝓcedēs. Nō tn̄ tres deos dici Eiui mus ſꝫ vnū deū oīpotentē: eternū īuiſibilē ⁊ incōmutabilē: qui totꝰ vbiqꝫ eſt: totus vbiqꝫ pn̄s: nō per partes diuiſus ſꝫ totꝰ in oībꝰ: non localiter ſꝫ potentialiter: qui ſine mutatione ſui mutabilia cuncta creauit: ⁊ creata gubernat: ſemꝑ manens qd̓ eſt. ℟. Qui celi fecit EIrlu ābitū moliſqꝫ nō fecūde ſuꝑtuliſſe ſp̄ꝫ īformi fert̉ vnde. Eūdē hic pa raclitū ī nos fudit abūde. ꝟ. Per hūc donat̉ charitas ꝑ hūc mētis vacuitas īplet̉ gemebūde. Eun. Uic nihil accidēs eē L. iij. . pōt qꝛ ſimplici diuinitatis nature nil addi vel diminui pōt? qꝛ ſēper eſt qd̓ eſt. Cui ꝓpriū eſt: cui ſēpiternū eſt: cui idē eſt eſſe vi uere ⁊ ītellige̓. Et hec tria vnꝰ de ⁊ vnꝰ deꝰ hec tria: ⁊ idē deꝰ ⁊ dn̄s: vera ⁊ ſēpiterna trinitas in perſo nis: vera ⁊ ſēpiterna vnitas ī ſb̓a: qꝛ vna ē ſub̓a pr̄ ⁊ filiꝰ ⁊ ſp̄s ſcūs. Archani dat īdaginē in oꝑe fi nali ꝗ plaſmās ait hoīem ẜmone numerali. Ad nr̄aꝫ ſit imaginē ī apice mētali. ꝟ. Cū ſimplex eēt operās ſe tn̄ ait numerās: re ſola ꝑſonali. Ad. In. ij. noct. ant. Ex celſo regi gl̓ie pſallamus ſapiēter ꝯcordet vox memorie noticie gau dent̓. pͣs. Oēs gē. Ant. O pau cis quōdā trinitas ſyō nota colo nis: quā laudat grandis ciuitas ad fines aꝗlonis. 98. Magnꝰ do. Ant. Deſcēdit dei filiꝰ ad pauꝑiſ honorē: manauit celi fluuiꝰ amo ris rigās florē. pͣs. Deꝰ iudiciū. ꝟ. Bn̄dictꝰ es dn̄e ī firmamento Iceli. ℟. Et lauda. Lcō. iiij Icut aūt eadeꝫ ſcā trinitas īſeparabilis eſt in ſub̓a ita inſeꝑa rabilis eſt in oꝑibꝰ: qͣꝫuis quedā oꝑa dei ꝗbūſdā ꝑſonis ſpālit̓ ꝯue niant: ſicut pr̄i vox illa q̄ de celo ſo nuit ſuꝑ xp̄m baptizatū filij perſo ne humanitatꝭ ſuſceptio: ⁊ ſp̄s ſcī ꝑſone ꝓprie ꝯgruit illa colūba in cuiꝰ ſpecie idē ſpūs ſcūs deſcendit ſuꝑ eūdē filiū dei ẜm hoīem bapti zatū: tn̄ abſqꝫ oī dubitatiōe illaꝫ vocē: illā colūbā ⁊ xp̄i natiuitatē tota trinitas oꝑata eſt: cuiꝰ opera inſeparabilia ſūt. ℟. Quid abra hā ad oſtiū per triū ꝯtuberniū vi roꝝ ſpeculal̓. Dū triū differētium īdifferēs dn̄ium adorās ꝓteſtat̉. ꝟ. In his vidit iudiciū triū quo rū faſtigiū in nullo ſeparat̉. Dū. Eneamꝰ igit̉ firmiſ c. V ſime patrē ⁊ filiū ⁊ ſpiritum 11 ſanctū vnū naturaliter eſſe deuꝫ: nec tamē ip̄ꝫ patrē eſſe ꝗ filiꝰ eſt. nec ſpm̄ ſcm̄ ipſū eſſe qui filiꝰ aut pater eſt. Vna eſt enī pr̄is ⁊ filij ⁊ ſpūs ſcī eſſentia: in qua nō eſt ali ud pater aliud filius aliud ſpūs ſcūs Quāuis ꝑſonaliter ſit alius pater alius filiꝰ aliꝰ ſpūs ſcūs: qd̓ maxime nobis in ipſo ſanctarum ſcripturarū initio demōſtrat̉: vbi deus dicit. Faciamꝰ hoīeꝫ ad ima ginē ⁊ ſil̓itudinē nr̄am. Eter na mundi ſerie cōceptū ſapientie fert ſalomon preiſſe. Paris effici entie cōiſqꝫ leticie cuꝫ dn̄o fuiſſe. ꝟ. Tres ſunt in throno glorie pa rens proles delitie per natum no bis miſſe. Paris. Lcō. vj. Um eniꝫ ſingulari numero dicit: iniaginē: oſtēdit vnā natu ram eſſe ad cuius imaginē homo fiebat. Cū v̓o dicit pluraliter: no ſtrā: oſtēdit nō vnā eſſe perſonaꝫ. Si eniꝫ illa eſſētia patris ⁊ filij et ſpūs ſeī vna eſſet perſona: nō dice ret ad imaginē noſtraꝫ ſꝫ ad ima ginem meā: nec dixiſſet faciamꝰ: ſed faciam. Si v̓o in illis tribus perſonis tres eſſēt intelligēde ſub ſtantie: non diceret ad imagineꝫ noſtrā: ſed ad imagines noſtras. ℟. Quis aquis veſtē tribuit quis ſpiritum continuit in manu mo re doni. Iudei iuris inſcij: quod .162 nomē eius filijqꝫ dicāt ſalomoni. mutabilis diuinitatis vna ſub̓ae ꝟ. Ieſū quē ꝗ eſt genuit ꝑ donuꝫ īdiuiſa in opere: ꝯcors in volunta ꝗ nos īduit ſubiectꝰ lotioni. Iu. In. iij. noct. ant. Aceli terre ter mino laus iudici venturo leuent̉ trino dn̄o vox manꝰ corde puro. pͥs. Cātate. j. An̄t. Suꝑne: lucis radius ī nube fulgurauit ⁊ ignis regi pͥuiꝰ ꝯtraria purgauit. psͣ. Dn̄s regnauit exl̓. Ant. Cor can tet vox ⁊ oꝑa ꝯcordet pſalmo ly ra: nā brachio cū dextera rex celi fecit mira. ps. Cātate. ij. ꝟ. Ver bo dn̄i celi firmati ſūt. ℟. Et ſpu oris eiꝰ oīs virtꝰ eoꝝ. Scd̓ꝫ ioan N illo tꝑe: Dixit. i. d.ſ. Cūnē. venerit paraclitꝰ quē ego mit tā vobis a pr̄e ſpūm veritatis ꝗ a pr̄e ꝓcedit: ille teſtimoniū ꝑhibe bi ide me: ⁊ rel Homel̓. ſcī leoni Um ad intelli/ pape. L. vij. gendā dignitatē ſpūs ſācti aciē mētis intēdimꝰ: nihil diuiſū ab excellētia pr̄is ⁊ filij cogitem qꝛ in nullo ab vnitate ſua diſcre pat diuinitatis eſſētia. Sēpit̓nuꝫ eſt enī pr̄i: filij ſui eſſe genitorem. Sēpiternū eſt filio ītꝑaliter a pa tre eē ꝓgenitū. Sēpiternū quoqꝫ eſt ſpūi ſcō ſpm̄ eſſe pr̄is ⁊ filij: vt ricordie tp̄s modo eſt: iudicij aūt nunqͣꝫ pr̄ ſine filio: ⁊ pr̄ ⁊ filiꝰ fue rint ſine ſpu ſcō: ⁊ oībꝰ eſſētie gra dibꝰ: nulla ꝑſona ſit anterior nul la poſterior. ℟. Cādor lucis per puꝝ ſpecl̓ꝫ pr̄is ſplēdor pluſtrās ſecl̓ꝫ. Nubis leuis intrās vmbra culū in egypti venit ergaſtulū. ꝟ. Uirgo circūdedit virumel man dēteꝫ ⁊ butyꝝ. Nu. L. viij. LL Uius enī btē trinitatis incō te: par in oīpotentia: eqͣlis ī gl̓ia De qua cū ſcriptura ſcā ſic loquit̉ vt aut in verbis aut in factis ali ꝗd aſſignet qd̓ ſingulis videat̉ cō uenire ꝑſonis: non ꝑturbat̉ fides catholica ſꝫ docet̉: vt ꝑ ꝓprietateꝫ aut vocis: aut oꝑis īſinuet̉ nobis veritas trinitatis. Et nō diuidet intellectꝰ qd̓ diſtinguit auditus. Ob hoc enī q̄dā ſiue ſub pr̄is ſiue ſub filij ſiue ſub ſpūſ ſcī appellatio ne ꝓmunl̓: vt ꝯfeſſio credētiū ī tri nitate nō erret. ℟. Seqͣmur teſti moniū qd̓ pr̄i ſuꝑ filiū cōplacuit effari. Cui ſpūs ſolatiū colūbe ꝑ ꝓdigiū oſtendit īmorari. Caligat hoc ſcrutiniū nō ſufficit īgeniū tā ardua rimari. ꝟ. Hoc ꝓbat tur ba teſtiū ꝗ ſignis lucēt clari: nec hereſis mēdaciū his pōt refraga ri. Cui. Glīa. Caligat. Lcō. ix. le it̓ de homel̓. dn̄ice. Scd̓m lucaꝫ. N illo tꝑe: Dixit. i. d.ſ. Eſtote miẜicordes ſic̄ ⁊ pr̄ veſter mi ſericors eſt: ⁊ rel̓. Homel̓. ſcī au Ntēdite fr̄es ipſāguſtini ep̄i miſericordiā ⁊ iudiciū. Miſe tp̄s poſt erit. Vnde eſt nūc miſeri cordie tp̄s? Vocat modo auerſos: donat pctā ꝯuerſis: patiēs ē ſuꝑ pctōreſ donec ꝯuertant̉. Qn̄cūqꝫ ꝯuerſi fuerint p̄terita obliuiſcit̉: futura ꝓmittit. Hortatur pigros: ꝯſolat̉ afflictos docet ſtudioſos: ad iuuat dimicātes: nemīem deſerit laborātē ⁊ clamātē ad ſe. Donat vn̄ ſibi ſacrificet̉: ip̄e tribuit vnde placet̉. Ad lau. ⁊ ꝑ ho an̄t. Quā clara teſtimonia nimiſqꝫ credibi lia p̄celſe trinitatiſ: oracula: mira cula: imagines ⁊ ſpecula q̄ lucent in creatis. An̄t. Cū laudibꝰ ⁊ iu bilis colat̉ īcreabiliſ pr̄onꝰ ppl̓oꝝ quo generata v̓itas donataqꝫ ſua uitas ſūt paſcua celoꝝ. An̄t. In te fōs vite ſitiūt te trinū panē cu piūt in īuio vexati: dū bn̄dici ſuꝑ plicant ter nomē dei replicāt intē ti trinitati. An̄t. Tres in fornacis medio cū quarto qͣſi filio celeſtis geniture: trino reꝝ pͥncipio pſal lerūt in veſtigio totius creature. An̄t. Laudet factura dn̄m īpo nit laudi terminū inopia ẜmonū: in te ſit finis carminū ꝑ natuꝫ pr̄ luminū ⁊ par vtriqꝫ donuꝫ. Cap̄. Gr̄a dei. Hym. Feſti laudes. ꝟ. nūc ⁊ vſqꝫ in ſeculū. Ad bn̄. an̄t. Quaꝫ felix celi ciuitas cui trina ſplēdet charitas ⁊ qͣꝫ iocūda vi ſio luſtrari trino radio mulcebri ardoris illuſtra deus oriēs his. ſedēt in tenebris ne tēdat grex ce cutiēs circundatꝰ illecebris in vi am meroris. Or̄o vt. sͣ. Et ſit cō memoratio de dn̄ica. Eſtote ergo miſericordes ſicut ⁊ pr̄ veſter mi ſericors eſt dicit dn̄s. ꝟ. Dn̄s re gnauit decorē in. ℟. Induit dn̄s. Or̄o vt sͣ. in pͥmis veſꝑis. Ad. iij. cap̓. Gr̄a dn̄i nr̄i. hꝰ. Bn̄dicam pr̄em ⁊ filiū. Cū ſcō ſp̄u. ꝟ. Lau demꝰ ⁊ ſuꝑexaltemꝰ eū in ſecula. Cū. ꝟ. Bn̄dictꝰ es. Ad. vj. capͥ. Res ſūt ꝗ teſtimoniū dāt in Icelo: pr̄ verbū ⁊ ſpūs ſcūs: et hi tres vnū ſūt. ℟. Bn̄dictꝰ es do mine In firmamēto celi. ꝟ. Et laudabilis ⁊ gl̓ioſus in ſecula. F. Verbo domini celi firmati ſūt. ℟. Et ſpiritu. Ad nonam capitulū. Nus deus: vna fides: vnuꝫ Abaptiſma: vnꝰ deꝰ ⁊ pr̄ oīum ꝗ eſt ſuꝑ oēs ⁊ ſuꝑ oīa ⁊ in oībus nobis: ꝗ eſt bn̄dictus in ſecula ſe culoꝝ amen. ℟. Verbo dn̄i Celi firmati ſūt. ꝟ. Et ſpͥuoris eiꝰ oīs virtus eoꝝ. ꝟ. Sit nomē domini bn̄dictū. ℟. Ex hoc nūc ⁊ vſqꝫ in ſeculū. Ad vsͣ. aūt. Quaꝫ clara. cū rel̓. de lau. pͥs. capͣ. hym. ⁊ ꝟ. vt. sͣ. in primis vsͣ. Ad. M. an̄t. Eterna mēs dūflectit̉ in ſe par ꝓ les naſcit̉ noticie mētalis ſimpli citatis ratio ꝯcludit̉ diſtinctio per ſone ſit eqͣlis: iocundaqꝫ germani Sit nomē dn̄i bn̄dictū. ℟. Ex hoc tas reꝗrit vt par charitas ſit duū medialis: hic ſcūs almꝰ ſpūs quē donet nobis celitꝰ cūnato pͥncipa lis. Or̄o vt. sͣ. Et ſit cōmemora tio de dn̄ica. An̄t. Nolite iudica re vt nō iudicemini: in quo enī iu dicio iudicaueritis iudicabimini dicit dn̄s. ꝟ. Dirigat̓ dn̄e. Or̄o vt. sͣ. Et ſit cōmemoratio de feſto ſequēti. Noͣ ꝙ feria. vª. ꝓxima poſt feſtū ſcē trinitatis erit feſtuꝫ corporis xp̄i: ꝓ quo noͣ rubricā ſe quentē. De feſtiuitatibꝰ in die vel infra octa. corporis xp̄i veniētibꝰ nihil tūc ſit: excepto feſto ſcī ioan nis baptiſte. Et ſi feſtū ſcī ioānis baptiſte in die corporis xp̄i vene rit: nihil ſit de eo: ſꝫ in craſtino ce lebrat̉. Et ſimiliter etiā octā ſācti ioannis poſt octꝭ. corporis xp̄i ce .163. lebratur. Si v̓o octaua corporis xp̄i venerit ī die apoſtoloꝝ petri ⁊ pauli: octaue ipſe celebrant̉ ī cra ſtino dicti feſti. Si aūt ſeſtū ſcī io annis baptiſte in octaua corporiſ xp̄i venerit: ſit de ſcō ioanne cū cō memo. de ociꝭ. in vtriſqꝫ veſꝑis et matutꝭ. ⁊ miſſa: nō obſtāte ꝯſtitu tione dn̄i ioannis pape in ꝯtrari um quā oſtendūt canonici ſcī pe tri. Ad vsͣ. nō dicimꝰ officiū bea te virginis. In vigilia corporis xp̄i. Ad vsͣ. an̄t. Sacerdos ī eter nū xp̄s dn̄s ẜm ordinē melchiſe dech panē ⁊ vinū obtulit. pͥs. Di xit do. Ant. Miſerator dn̄s eſcā dedit timētibꝰ ſe in memoriā ſuoꝝ mirabiliuꝫ. p̄s. Cōfitebor An̄t. Calicē ſalutaris accipiā ⁊ ſacri ficabo hoſtiā laudis. pͣs. Credidi An̄t. Sic̄ nouelle oliuaꝝ eccl̓ie fi lij ſint ī circuitu mēſe dn̄i. pͥ5. Btī oēs. An̄t. Qui pacē ponit fines eccl̓ie frumēti adipe ſatiat nos do minꝰ. pͥs. Lauda hierl̓m. Capͥ. Ratres: Ego enī acce pi a dn̄o quod ⁊ tradi di vobis: qm̄ dn̄s ieſus ī qua nocte tradebatur accepi tꝑanē ⁊ gr̄aſ agēs fregit ⁊ dixit: accipite ⁊ māducate: hoc ē corpus meū qd̓ pro vobis tradet̉. Hy. Pāge ligua. ꝟ. Panē de I celo p̄ſtitiſti eis al̓. ℟. Oē delecta mētū ī ſe hn̄tē al̓. Ad. M. an̄t. O qͣꝫ ſuauis ē dn̄e ſpūs tuꝰ ꝗ vt dul cedinē tuā in filios demōſtrares: pane ſuauiſſimo de celo p̄ſtito eſu riētes replēs bonis: faſtidioſos diuītes dimittēs īanes. Gratio. Eꝰ ꝗ nob̓ ſub ſacr̄o mirabili paſſiōis tue memoriā relig ſti: tribue qͥs: ita nos corporis ⁊ ſā guinis tui ſacra myſteria venera ri: vt redēptiōis tue fructu in no bis iugiterſentiamꝰ. Qui vi. Ac maiꝭ. iuitatꝭ. Xp̄m regē adoremꝰ dn̄antē gentibꝰ. Qui ſe māducā tibꝰ dat ſpūs pinguedinē. pͥs. Ue nite. Hym. Sacris ſolēnijs. In pͥº. noct̉. an̄t. Fructū ſalutiferum guſtandū dedit dn̄s mortis ſue tē pore. pͥs. Btūs vir. An̄t. A fru ctu frumēti ⁊ vini multiplicati fi deles in pace chriſti requieſcūt. pͥs. Cū inuocareꝫ. An̄t. Coīone calicis quo deus ip̄e ſumit̉: nō vi tuloꝝ ſanguine ꝯgregauit nos do minꝰ. pͥs. Cōſerua. ꝟ. Paneꝫ celi dedit eis all̓. ℟. Panē ange loꝝ māducauit homo all̓. Lcō Mmēſa diuine largitatis bn̄ ficia exhibita ppl̓o xp̄iano in eſtimabilē ei ꝯferūt dignitatem. Neqꝫ enī eſt aut fuit aliqͣntā grā dis natio qͥ habeat deos appropī quātes ſibi ſicut adeſt nobis deꝰ nr̄. Vnigenitus ſiꝗdē dei filiꝰ ſue diuinitatis volēs nos eſſe partici pes: nr̄am naturā aſſūpſit: vt ho mines deos faceret factus homo. Et hoc inſuꝑ qd̓ de nr̄o aſſūpſit to tū nobis ꝯtulit ad ſalutē. Corpus nāqꝫ ſuū pro nr̄a recociliatiōe in ara crucis hoſtiaꝫ obtulit deo pr̄i ſanguinē ſuū fudit ī preciū ſimul ⁊ lauacrū: vt redēpti a miſerabit li ẜuitute: a pctīs oībus mūdare mur. ℟. Imimolabit hedū multi tudo filioꝝ iſrl̓ ad veſperā paſche ꝟ. Paſcha nr̄m īmolatꝰ eſt xp̄s itaqꝫ epulemur in azimis ſinceri tatis ⁊ veritatis. Et. Le. ij. U T vt tāti bn̄ficij iugis in no bis maneret memoria: corpꝰ ſuuꝫ in cibū ⁊ ſanguinē ſuū ī potū ſub ip̄e panis ⁊ vini ſumēdū fidelib dereliꝗt. O p̄cioſū ⁊ admirandū ꝯuiuiū ſalutiferū ⁊ oī ſuauitate re pletū. Quid enī hoc ꝯuiuio precio ſius eſſe pōt: in quo nō carnes vi tuloꝝ ⁊ hircoꝝ vt olī in lege: ſꝫ no bis xp̄s ſumēdus ꝓponit̉ verꝰ de us? Quid hoc ſacramēto mirabi lius; In ipſo naqꝫ panis ⁊ vinuꝫ in corpus ⁊ ſāguinē xp̄i ſubſtan tialiter ꝯuertunt̉. Ideoqꝫ xp̄s de us ⁊ homo ꝑfectus ſub modici pa nis ſp̄e ꝯtinet̉. ꝙ. Comedetis car nes ⁊ ſaturabimini panibꝰ. Iſte eſt panis quē dedit vobis dn̄s ad veſcēdū. ꝓ. Nō moyſes dedit vo bis pane de celo ſꝫ pr̄ meꝰ dat vo bis panē de celo verū. Iſte. L. iij. Anducat̉ itaqꝫ a fidelibus: ſꝫ minime lacerat̉. Quinim mo diuiſo ſacr̄o ſub qualibet diui ſionis particula īteger ꝑſeuerat. Accidētia etiā ſine ſubiecto ī eo dē exiſtunt vt fides locū habeat: dum īuiſibile viſibiliter ſumit̉ ſub aliena ſpecie occultatū: ⁊ ſenſus a deceptione īmunes reddant̉ ꝗ de accidētibꝰ iudicāt ſibi notꝭ. Nul lū etiā ſacr̄ꝫ eſt iſto ſalubrius quo purgant̉ pctā: virtutes augent̉: ⁊ mēs oīum ſpūaliū chariſmatum abundātia īpinguat̉. ℟. Reſpexit Et edēt carnes ⁊ azimos panes. nē qui ſurgēs comedit ⁊ bibit. Et ambulauit in fortitudīe cibi illi vſqꝫ ad mōtē dei. ꝟ. Siꝗs mādu cauerit ex hoc pane viuet in et̓nū. Et. In. ij. noct. an̄t. Memor ſit dn̄ꝫ ſacrificij nr̄i ⁊ holocauſtū nr̄ꝫ pīguę fiat. pͥs. Exau. te. An̄t. Pa rat̉ nobis mēſa dn̄i adu̓ſus oēs q tribulāt nos. pͥs. Dn̄s regit me. An̄t. In voce exultatiōis reſonāt epulātes in menſa dn̄i qͥs. Quē admodū. ꝟ. Cibauit illos ex adi pe frumēti all̓. ℟. Et de petra mel le ſaturauit eos al̓. Lcō. iiij. ¶ Ffert̉ ī eccl̓ia ꝓ viuis ⁊ mor tuis: vt oībꝰ ꝓſit qd̓ eſt pro ſalute oīuꝫ īſtitutū. Suauitatem deniqꝫ huiꝰ ſacr̄i nullus digne expͥmere ſufficit: ꝑ qd̓ ſpūaliſ dulcedo ī ſuo fōte guſtat̉: ⁊ recolit̓ memoria illi uſ quā ī ſua paſſiōe xp̄ꝫ demōſtra uit excellētiſſime charitatꝭ. Un̄ vt huiuſmodi artiꝰ charitatꝭ īmenſi tas cordibꝰ īfigeret̉ fideliū: ī vltīa cena qn̄ paſcha cū diſciplis cele brato trāſiturꝰ erat de hoc mundo ad pr̄em hoc ſacr̄m īſtituit: tanqͣꝫ paſſiōis ſue mēoriale penne figu raꝝ veteꝝ īpletiuū miracl̓oꝝ ab ip ſo fcōꝝ maxiniū: ⁊ de ſua ꝯtriſtatꝭ abſētia ſolatiū ſingulare. ꝝ. Pa nis quē ego dabo caro mea eſt ꝓ mūdi vita: litigabāt ergo iudei di cētes. Quō pōt hic nob̓ dare car nē ſuā ad māducādū; χ. Locutꝰ ē ppl̓s ꝯtra dn̄m: aīa nr̄a nauſeat ſuꝑ cibo iſto leuiſſimo. Quomō. Onuenit itaqꝫ deuo/ L. v. tioni fideliuꝫ ſolēniter reco helias ad caput ſuū ſb̓cinericiū pa lere īſtitutionē tā ſalutiferi: tāqꝫ .164. mirabilis ſacramēti vt īeffabileꝫ modum diuine pn̄tie in ſacr̄o viſi uū teſtamentū eſt in meo ſāguine bili veneremur. Et laudet̉ dei po tētia que in ſacr̄o eodem tot mira bilia oꝑat̉: necnon ⁊ de tā ſalubri tāqꝫ ſuaui bn̄ficio exoluant̉ deo do bite gr̄arum actiōes. Verū etſi in die cene qn̄ ſacr̄m predictū noſcit̉ īſtitutū īter miſſaꝝ ſolēnia de inſtiuit nos dn̄s ex adipe frumēti ⁊ d tutiōe ipſius ſpālis mētio habea tur: totū tn̄ reſiduū eiuſdē diei offi ciū ad xp̄i paſſioneꝫ ꝑtinet: circa cuiꝰ venerationē eccl̓ia illo tꝑe oc cupat̉. ℟. Cenātibꝰ illis accepit ieſus panē ⁊ bn̄dixit ac fregit de ditqꝫ diſcipuliſ ſuis ⁊ ait. Accipi te ⁊ comedite: hoc eſt corpus meū ꝟ. Dixerūt viri tabernaculi mei quis det de carnibus eius vt ſatu meus vere eſt potꝰ: ⁊ rel̓. Home remur. Accipite. Lcō. vj. Nde vt ītegro celebritatis officio īſtitutione tāti ſacramēti ſolēniter recoleret plebs fidelis: romanꝰ pōtifex vrbanus qͣrtꝰ hu ius ſacramēti deuotiōe affectꝰ pie ſtatuit prefate inſtitutiōis memo riā pͥma feria ꝗnta poſt octauas pēteco. a cūctis fidelibꝰ celebrari vt ꝗ ꝑ totū anni circulū hoc ſacra mēto vtimur ad ſalutē eius īſtitu tionē illo ſpecialit̓ tꝑe recolamus quo ſpūs ſcūs corda diſcipulorū edocuit plene ad cognoſcēda hu ius myſteria ſacr̄i. Nā ⁊ in eodeꝫ tꝑe cepit hoc ſacramētū a fidelib frequētari. Legit̉ enī in actibus apl̓oꝝ ꝙ erāt ꝑſeuerātes ī doctri na apl̓oꝝ: ⁊ cōicatione fractionis panis ⁊ or̄onibꝰ ſtatī poſt ſcī ſpūſ miſſionē. ℟. Accepit ieſus calicē poſtqͣꝫ cenauit dicēs: hic calix no Hoc facite in meā cōmemoratio nē. B. Menioria memor ero et tabeſcet in me aīa mea. In. iij. noct̉. an̄t. Introibo ad altare dei ſumā xp̄ꝫ ꝗ renouat iuuētutē me am. pͥs. Iudica me. An̄t. Ciba petra melle ſaturauit nos. pͣs Ex ultate deo ad. An̄t. Ex altari tuo dn̄e xp̄m ſumimꝰ in quē cor ⁊ ca ro nr̄a exultāt. p̄s. Quā dilecta ꝟ. Educas panē de terra all. ℟ Et vinū letificet cor hoīſ al̓. Scd̓ꝫ N illo tꝑe: Dixit ieſus ioānē. diſcipulis ſuis ⁊ turbis iudeo rū. Caro mea vere ē cibꝰ ⁊ ſāguis lia ſancti auguſtini ep̄i. Lcō. vij. Um enī cibo ⁊ potū id appe tāt hoīes vt nō eſuriāt neqꝫ ſitiāt: hoc vere non preſtat niſi iſte cibꝰ ⁊ potus ꝗ eos a ꝗbus ſumit̉ īmortales ⁊ īcorruptibiles facit: ideſt ſocietas ipſa ſcōruꝫ vbi par erit ⁊ vnitas plena atqꝫ perfecta Propterea ꝗpe ſicut etiaꝫ ante nos hoc intellexerūt hoīes dei: dn̄ nr̄ ieſus. xp̄s corpus ⁊ ſāguinē ſu um in eis rebꝰ cōmendauit: q̄ ad vnuꝫ aliꝗd redigunt̉. Ex multis nanqꝫ granis vnus panis efficit ⁊ ex multis racemis vinū ꝯfluit. y. Qui māducat meā carnē ⁊ bi bit meū ſanguinē. In me manet ⁊ ego in eo. 7. Nō eſt alia natio tam grandis que habeat deos ap propinquantes ſibi ſicut deus no ſter adeſt nobis. In. Lcō. vii Deniqꝫ Eniqꝫ iā exponit quomodo id fiat qd̓ loquit̉: ⁊ quid ſit māducare corpus eiꝰ ⁊ ſāguineꝫ bibere: ⁊ ꝗ māducat meā carnē ⁊ bibit meū ſanguinē: in me manet ⁊ ego ī eo. Hoc ē enī manducare illā eſcā: ⁊ illū bibere potū: ī xp̄o manere ⁊ illū manētē ī ſe hr̄e. Ac per hoc ꝗ nō manet in xp̄o ⁊ ī quo nō manet xp̄s ꝓculdubio nō mā ducat ſpūaliter eiꝰ carneꝫ: lꝫ car naliter ⁊ viſibiliter p̄mat dētib ſacramēta corporis ⁊ ſāguīs xp̄i. Sꝫ magis tāte rei ſacramētū ad iudiciū ſibi māducat ⁊ bibit: ꝗ ī mūdus p̄ſumit ad xp̄i ſacramēta accedere: q̄ alius nō digne ſumit niſi ꝗ mūdus ē: de ꝗbus dicitur. Bti mūdo corde: qm̄ ipſi deuꝫ vt debūt. ℟. Miſit me pr̄ viuens ⁊ ego viuo ꝓpter pr̄eꝫ. Et ꝗ mādu cat me viuet ꝓpt̓ me. ꝟ. Cibauit illū dn̄s pane vite ⁊ ītellectꝰ. Et. Icut miſit me inꝗt L. ix. viuēs pr̄: ⁊ ego viuo ꝓpter pr̄eꝫ: ꝗ māducat me ⁊ ipſe viuet ꝓpter me. Nō enī filiꝰ participa tiōe pr̄is ſit melior ꝗ ē natꝰ eqͣlis: ſicut participatiōe filij ꝑ vnitatē corporis ⁊ ſāguinis: quā illa mā ducatio potatioqꝫ ſignificat effi cit nos meliores. Viuimus ergo nos ꝓpter ipſū: māducātes eum: ideſt ip̄m accipiētes vitā eternā quā nō habemꝰ ex nobis. Viuit aūt ipſe ꝓpt̓ pr̄eꝫ miſſus ab eo: qꝛ ſemetipſū exinaniuit factꝰ obedi ens vſqꝫ ad lignū crucis. ℟ Un panis ⁊ vnū corpus multi ſumꝰ. lice participamꝰ. ꝟ. Paraſti in dulcedīe tua pauperi: deꝰ ꝗ habi tare facis vnanimes in domo. Oēs. ℟. Hō ꝗdā fecit cenā ma gnā ⁊ miſit ſeruū ſuū hora cene di cere īuitatis vt venirēt. Quia pa rata ſūt oīa. ꝟ. Uenite comedi te panē meū ⁊ bibite vinū qd̓ mi ſcui vobis. Quia. ℟. Melchiſe dech rex ſalē ꝓferēs panē ⁊ vinū erat enī ſacerdos dei altiſſimi. Be nedixit abrahe ⁊ ait. ꝟ. Bn̄dictꝰ abrahā deo excelſo ꝗ creauit ce lū ⁊ terrā. Bn̄dixit. ℟. Calix bn̄ dictiōis cui bn̄dicimꝰ: nōne cōi catio ſanguinis xp̄i ē? Et panis quē franginiꝰ nōne participatio corporis dn̄i ē? ꝟ. Qm̄ vnus pa nis ⁊ vnū corpus multi ſumꝰ: nā oēs de vno pane ⁊ de vno calice participamꝰ. Et. ℟. Ego ſū pa nis vite: pr̄es vr̄i māducauerunt māna ī deſerto ⁊ mortui ſūt. Hic eſt panis de celo deſcēdēs ſiꝗs ex ipſo māducauerit nō moriei. ꝟ. Ego ſū panis viuus ꝗ de celo de ſcēdi: ſiꝗs manducauerit ex hoc pane viuet ī eternū. Hic. Ad lau. ⁊ ꝑ ho. an̄t. Sapientia edificauit ſibi domū: miſcuit vinuꝫ ⁊ poſuit mēſam all̓a. An̄t. Angeloꝝ eſca nutriuiſti ppl̓m tuū: ⁊ panem de celo p̄ſtitiſti eis all̓a. An̄t. Pin guīs ē panis xp̄i ⁊ p̄bebit deliti as regibꝰ all̓. An̄t. Sacerdotes ſcī incēſū ⁊ panes offerūt deo all̓. An̄t. Vincēti dabo māna abſcō dītū ⁊ nomē nouū ali. Cap̄. vt. sͣ. Hym. Verbū ſuꝑnū. ꝟ. Poſuit Oēs ꝗde vno pane ⁊ de vno ca ſū ℟. Et adi. Ad bn̄. an̄t Ego ſū .165. panis viuus ꝗ de celo deſcēdi: ſi ꝗs manducauerit ex hoc pane vi uet ī eternū all̓. Oro vt. s. Nota ꝙ ī fine oīum hy. dicit̉ ꝟ Glīa ti bi dn̄e ꝗ naͣ. Ad pͥmā cap̄. Regi ſeculoꝝ. ℟. Xp̄e fili. ꝟ. Qui na. ⁊ nō addit̉ All̓a. ſꝫ in alijs horis bn̄: excepto cōpletꝭ. Ad t̓tiā cap̄. Dn̄s ieſus. ℟. Panē celi dedit eis. All̓a al̓. ꝟ. Panē angelorū māducauit ho. All̓. ꝟ Cibauit. Votienſcunqꝫ Ad. vj. capͥ. māducabitis panē hūc et calicē bibetis mortē dn̄i annun ciabitis donec veniat. ℟. Cibauit illos ex adipe frumēti. Al̓. al̓. ꝟ. Et de petra nielle ſaturauit eos. Al̓. ꝟ. Educas paneꝫ. Ad. ix. Uicūqꝫ māducauerit cap̄ panē vel biberit calicē dn̄i īdigne: reꝰ erit corporis ⁊ ſangui nis dn̄i. ℟. Educas panē de t̓ra. All̓a al̓. ꝟ Et vinuꝫ letificet cor hoīs. All̓a. ꝟ Poſuit fines tuos pacē all̓. ℟ Et adipe frumēti ſa tiat te al̓. In ſcd̓is vsͣ. oīa fiūt ſic̄ ī pͥmis vs. Ad. M. an̄t O ſacrū cōuiuiū ī qͦ xp̄s ſumit̉ recolit̉ me moria paſſionis eiꝰ mēs īplet̉ gr̄a ⁊ future glīe nobis pignꝰ dat̉ all̓ Or̄o vt. sͣ. Infra octam. Fer̄. vj. T aūt p̄dicta ꝗnta fe Le Aria ⁊ ꝑ octauas ſeq̄ntes eiuſ dē ſalutaris īſtitutiōis honorifi cētiꝰ agat̉ memoria ⁊ ſolēnitas de hoc celebrior habeat̉ loco diſtribu tionū materialiū q̄ ī eccl̓ijs cathe dralibꝰ largiunt̉: exiſtētibꝰ cano nicis horis: nocturnis pariterqꝫ diurnis: p̄fatus romanꝰ pōtifex his ꝗ huiuſmodi horis ī hac ſolē nitate ꝑſonalit̓ ī eccl̓ijs ītereſſent ſtipēdia ſpūalia apl̓ica largitiōe conceſſit: qͣtenus ꝑ hec fideles ad tāti feſti celebritatē auidius ⁊ co pioſius conuenirent. Lectio. ij. Unde oībꝰ vere penitētibꝰ ⁊ ꝯfeſ ſis ꝗ matutinali officio huiꝰ feſti pn̄tialiter ī eccl̓ia vbi celebratur adeſſent: cētū dies īdulgētiaruꝫ. Qui v̓o miſſe totidē. Illis aūt ꝙ ītereſſēt pͥmis veſꝑis ipſiꝰ feſti: ſi militer cētū. Qui v̓o ī ſcd̓is veſpe ris: totidē. Eis quoqꝫ ꝗ pͥme ter tie ſexte none ac cōpletorij adeſ ſēt officijs: ꝓ qͣlibet horarū ip̄arū qͣdraginta. Illis aūt ꝗ ꝑ ipſiꝰ fe ſti octauas in matutinalibꝰ: veſꝑ tinis miſſe ac p̄dictarū horaꝝ offi cijs pn̄tes exiſterēt: ſingulis die bus octauarū ipſarū cētū dierū ī dulgētiā tribuit miẜicorditer: ꝑ petuis tꝑibꝰ duraturā. Lcō. iij. Tuiꝰ ſacramēti figura p̄ceſſit: qn̄ mana deꝰ pluit pr̄ibꝰ ī deẜto ꝗ qͣti diano celi paſcebant̉ alimēto. Un̄ dcm̄ ē panē angeloꝝ māducauit hō. Sꝫ tn̄ illū panē ꝗ māducaue rūt: oēs in deẜto mortui ſūt. Iſta aūt eſca quā accipitis: iſte panis viuꝰ ꝗ de celo deſcēdit: vite eterne ſubſtātiā ſubminiſtrat. Et ꝗcūqꝫ hūc panē māducauerit nō mo riet̉ ī eternū: qꝛ corpꝰ xp̄i ē. L. iii jōſidera nūc vtrū panis ange loꝝ preſtātior ſit: an caro xp̄i que vtiqꝫ ē corpꝰ vite. Māna illd̓ de celo: hoc ſuꝑ celū. Illud celi: hoc dn̄i celoꝝ. Illud corruptiōi obno xiū ſi ī diē alterū ẜuaret̉: hoc alie nū ab oī corruptiōe: qd̓ ꝗcūqꝫ re ligioſe guſtauerit: corruptionē ſē tire nō poterit. Illis aqͣ de petra fluxit: tibi ſanguis ē xp̄o. Illos adhorā ſatiauit aqua: te ſanguis ec tioj. v xp̄i diluit ī eternum. udeus bibit ⁊ ſitit: tu cū biberiſ ſitire nō poteris. Et illud ī vm bra: hoc ī v̓itate. Si illud qd̓ mi raris vmbra ē: qͣꝫtū ē iſtud cui vmbrā miraris; Audi qꝛ vmbra ē: q̄ apud pr̄es facta ē. Bibebāt inqͦt de ſpūali cōſeq̄nti eos petra: petra aūt erat xp̄s. Sꝫ nō ī pluri bus eoꝝ cōplacitū ē deo: nā ꝓſtra ti ſūt in deſerto: hec aūt facta ſunt in figura noſtri. Cognouiſti po tiora; Potior eſt lux qͣꝫ vmbra: veritas qͣꝫ figura: corpus aucto ectio. vj. ris qͣꝫ manna de celo. Rorte dicis: Aliud video: quo modo tu mihi aſſeris ꝙ corpus xp̄i accipiā; Et hoc nob̓ ſuꝑeſt vt ꝓbemꝰ. Quātis igit̉ vtimur exē plis vt ꝓbemꝰ hoc nō eē qd̓ natu ra formauit: ſꝫ qd̓ bn̄dictio conſe crauit: maiorēqꝫ vim eē bn̄dictio nis qͣꝫ nature: qꝛ etiā bn̄dictione ipſa natura mutat̉. Vn̄ v̓gā tene bat moyſes: ꝓiecit eā ⁊ facta eſt ſerpēs. Rurſus apprehēdit cau dā ẜpentis ⁊ ī virge naturā reuer til̓. Uides igit̉ ꝓphetica gr̄a: bis mutatā eē naturā ẜpentis ⁊ v̓ge. gu. ep̄i. Lco. vi me Icut miſit me inꝗt viuēs pr̄ ⁊ ego viuo ꝓpter pr̄eꝫ: ⁊ qui maducat me ⁊ ipſe viuet ꝓpt̓ me Ac ſi diceret: Et ego viuo ꝓpter pr̄em: id eſt vt ad pr̄em tanqͣꝫ ad maiorē referā vitā meā: exinani tio mea fecit ī qͣ me miſit. Vt autē quiſqꝫ viuat ꝓpter me: participa tio facit qͣ māducat me. .vlij. go itaqꝫ humiliatꝰ viuo ꝓpter pr̄em: ille erectꝰ viuit ꝓpt̓ me: nō de ea natura dixit in qͣ ſemꝑ ē eq̄ lis pr̄i: ſꝫ de ea in qͣ minor factꝰ ē pr̄e: de qͣ etiā ſuꝑius dixit: Sicut pr̄ habet vitā ī ſemetipſo: ſic de dit ⁊ filio vitam hr̄e ī ſemetipſo: ideſt genuit filiū vitā habētē ī ſe metipſo. Signū aūt ꝙ ꝗ mandu cat ⁊ bibit: hoc ē ſi manet ⁊ mane tur: ſi habitat ⁊ inhabitatur: ſi ſic adheret vt nō deſeratur. o. I No ergo nos docuit ⁊ admonuit myſticis v̓bis vt ſimꝰ ī eiꝰ corpo re: ſub ipſo capite ī mēbris eius edētes carnē eiꝰ nō derelinq̄ntes vnitatem eius. Diximus aūt fra tres hoc dominum comniēdaſſe ī manducatione carnis ſue ⁊ pota tione ſanguinis ſui: vt in illo ma neamꝰ ⁊ ipſe ī nobis. Maneniꝰ autem in illo cum ſumus mēbra eius: manet v̓o ip̄e in nobis cum ſumus templuꝫ eius. dato. Lectio. jͣ. Urrebāt egypti flumina puro meatu aqua rum: ſubito de fontium venis ſan guis cepit erumpere: nec erat po tus in fluuijs. Rurſus ad prophe te preces cruor fluminum ceſſa uit: ⁊ aquaruꝫ natura remeauit. Circuncluſus vndiqꝫ erat popu lus hebreorum: hinc egyptijs val latus īde mari ꝯcluſus. Uirgam leuauit moyſeſ: ſeparauit ſe aqua ⁊ in niuri ſpeciem ſe congelauit: .166. atqꝫ īter vndas via pedeſtris ap paruit. Iordanis conuerſus re trorſū ꝯtra naturā ī ſui fontis re uertit̉ exordiū. Nonne claret na turā vl̓ maritimoꝝ fluctuū vl̓ cui ſus fluuialis a q̄ eſſe mutatā? L Sitiebat populus patrū: teti/ ij. git moyſes petrā: ⁊ aqua de petra fluxit. Nunꝗd nō p̄ter naturam oꝑata eſt gratiā: vt aquā euomē ret petra quā non habebat natu ra; Marath fluuiⁱ amariſſimus erat vt ſitiens ppl̓us bibere non poſſet: moyſes miſit lignū ī aquā ⁊ amaritudinē ſuā aquarū natu ra depoſuit: quā īfuſa ſubito gr̄a tēperauit. Sub heliſeo ꝓph̓a vni ex filijs ꝓphetarū excuſſū ē ferrū de ſecuri ⁊ ſtatī īmerſū ē ī aquā: rogauit heliſeū ꝗ amiẜat ferrū: mi ſit heliſeuſ lignui aquā ⁊ natauit ferrū. Vtiqꝫ etiā hoc p̄ter natur ā factū cognouimꝰ. Grauior eniꝫ ē ferri ſpēſ qͣꝫ aquaꝝ liquor. L. iij. Aduertamꝰ igit̉ maiore eē gr̄aꝫ qͣꝫ naturā. Et adhuc tn̄ ꝓphetice bn̄dictiōis miramur gr̄am. Qd̓ ſi tantū valuit humana bn̄dictio vt naturā ꝯuerteret: ꝗd dicimus de ip̄a ꝯſecratiōe diuina: vbi ip̄a verba dn̄i ſaluatoris oꝑant̉: Naꝫ ſacramētū iſtud qd̓ accipis: xp̄i ſernionē ꝯficit̉. Qd̓ ſi tātū valuit ſermo helie vt ignē de celo depone ret: nōne valebit ſermo xp̄i vt ſpe ciē mutet elemētoꝝ: De totiꝰ mu di operibꝰ legiſti: qꝛ ip̄e dixit ⁊ fa cta ſūt: ipſe mādauit ⁊ creata ſūt Sermo igit̉ ꝗ potuit ex nihilo fa cere qd̓ nō erat: nōne potuit ea q̄ Iticarr: ſūt ī id mutare qd̓ nō erāt? L. iiij. N on enī minꝰ ē dare qͣꝫ mutare nouas naturas rebꝰ. Sꝫ cuiꝰ ar gumētis vtimur: ſuis vtamur ex emplis: incarnatiōiſqꝫ exemplo aſtruamꝰ myſterij veritatē. Nun ꝗd nature vſus ꝑſenſit cū dn̄s ie ſus ex maria naſceret̉? Si ordinē queris: viro mixta femina gene rare ꝯſueuerat. Liquet ergo ꝙ pͥ ter nature ordinē v̓go generauit. Et hoc qd̓ ꝯficimꝰ corpus ex vir gine ē. Quid hic q̄ris natureor dinē in xp̄i corpore: cū p̄ter natu rā ſit ip̄e partus ex v̓gine? L. v. Tera enī caro xp̄i ē q̄ crucifixa ē: q̄ ſepulta ē. Vere ergo illiꝰ car nis ſacramētū ē. Ipſe clamat vo minus nr̄ ieſus xp̄s: Hoc ē cor pus meū. An enī bn̄dictionē ver boꝝ celeſtiū alia ſpecies nominat̉ poſt ꝯſecrationē v̓o corpus xp̄iſi gnificat̉. Ipſe dn̄s dicit ſanguinē ſuū. An̄ ꝯſecrationē aliud dicit̉: poſt ꝯſecrationē ſāguis. xp̄i nun cupat̉. Tu dici: amē. Hoc ē. Ueꝝ ē. Qd̓ ſermo ſonat affectꝰ ſentiat. Panis ē ī altari vſitatus L. vj. an̄ v̓ba ſacr̄oꝝ. Vbi acceſſit cōſe cratio: de pane ſit corpꝰ xp̄i. Quō aūt pōt ꝗ panis ē fieri corpꝰ xp̄i cōſecrariōe; Cōſecratio igit̉ ex ꝗ bus v̓bis ⁊ ex ꝗbus ẜmonibꝰ ē? Dn̄i ieſu. Nā ꝑ reliqͣ v̓ba q̄ dicū tur: laudes deo offerunt̉. Or̄one petit̉ ꝓ ppl̓o ꝓ regibꝰ ⁊ ꝓ ceteris. Ubi aūt ſacramētū ꝯficit̉: iam nō ſuis ẜmonibꝰ vtit̉ ſacerdos: ſꝫ vti tur ẜmonibꝰ xp̄i. Ergo ẜmo xp̄i hoc ꝯficit ſacramētū. Quis ẜmo xp̄i: Hic nempe quo facta ſūt oīa celū terra maria. De homel̓. ſan cti auguſtini ep̄i. Lcō. vij. T aūt ſimꝰ mēbra eius: vni tas nō cōpaginauit: vt cōpagi net vnitas ꝗd facit niſi charitas dei; Un̄ apl̓m int̓roga. Charitas inquit dei diffuſa ē ī cordibꝰ nr̄is ꝑ ſpm̄ ſcm̄ ꝗ datꝰ ē nobis. Ergo ſpūs ē ꝗ viuificat. Spūs enī fa cit viua mēbra nec viua mēbra ſp̄s facit niſi q̄ ī corpore qd̓ vege tat ipſe ſpūs īuenerit. Lco. viij. N am ſpūs ꝗ in te ē o homo quo ſtas vt homo ſis: nunꝗd viuificat mēbrū qd̓ ſeparatum īuenerit a carne tua? Spūm tuū dico aīam tua: aīa tua non viuificat mēbra niſi q̄ ſūt ī carne tua. Vnum ſi tol las: iā ex aīa tua nō viuificat̉: qꝛ vnitati corporis tui nō copulat̉. N ec dicunt̉ vt amemꝰ vni/ L. ixͣ. tatē ⁊ timeamꝰ ſeparationē. Ni hil enī ſic debet formidare xp̄ia nus qͣꝫ ſeparari a corpore chriſti Si enī ſeparat̉ a corpore xp̄i: non ē mēbrū xp̄i. Si nō ē mēbrū xp̄i: nō vegetat̉ ſpū eiꝰ. Quiſꝗs auteꝫ ait apl̓s ſpm̄ xp̄i nō habꝫ hic no ē eiꝰ. Nouerūt fideles corpꝰ xp̄i: ſi corpꝰ xp̄i eē nō negligāt: fiant corpus xp̄i: ſi volūt viuere de ſpū xp̄i. De ſpū xp̄i nō viuit niſi cor pus xp̄i. Dn̄ica īfra octām. L. j. Ides ergo qͣꝫ operatoriꝰ ſit Aẜmo xp̄i. Si ergo tāta vis ē in ẜmone dn̄i nr̄i ieſu xp̄i vt īci peret eē qd̓ non erat: qͣꝫto magis oꝑatoriꝰ ē vt ſint q̄ erāt: ⁊ ī aliud ꝯuertant̉. Et ſic qd̓ erat panis an̄ cōſecrationē: iam corpus xp̄i eſt poſt ꝯſecrationē: qꝛ ẜmo xp̄i crea turaꝫ cōmutat. Et ſic ex pane fit corpꝰ xp̄i: ⁊ vinū cū aqua ī calice mixtū: ſit ſāguis xp̄i ꝯſecratione v̓bi celeſtis. Sꝫ forte dicis: Spe ciē ſāguinis xp̄i nō video: ſꝫ ha bet ſil̓itudinē. Sicut enī mortꝭ ſi militudinē aſſūpſiſti: ita etiā xp̄i ſil̓itudinē ſāguinis bibis: vt nul lus horror cruoris ſit: ⁊ p̄cium tn̄ operet̉ redemptionis. Tectio. ij. Qidiciſti qꝛ corpus accipis xp̄i. Uis ſcire qꝛ v̓bis celeſtibꝰ ꝯſecra tur; Accipe q̄ ſūt v̓ba. Dicit ſacer dos: Fac nobis inꝗt hāc oblatio nē bn̄dictā: aſcriptā: ratā: rona bilē: acceptabilēqꝫ face̓ digneris ⁊cͣ. Inde oīa illa euāgeliſte ſt̓ ver ba vſqꝫ ad accipite: ſiue corpus ſiue ſāguinē. Inde v̓ba xp̄i ſunt: Accipite ⁊ bibite ex hoc omnes. Hic ē enī ſāguis meus. Vide ſin gula. Qui pridie qͣꝫ pateret̉ acce pit inꝗt ī ſāctis ſuis māibꝰ panē. Antēqͣꝫ ꝯſecrat̉ panis ē. Vbi aūt v̓ba xp̄i acceſſerūt: corpꝰ xp̄i eſt. Deinde audi dicētē: Ac/ L. iij. cipite ⁊ edite ex hoc oēs: hoc ē enī corpus meū. Et an̄ v̓ba xp̄i calix ē vino ⁊ aqͣ plenꝰ. Ubi aūt verba xp̄i oꝑata fuerint: ibi ſāguis xp̄i efficit̉ ꝗ plebē redemit. Ergo vi de qͣꝫ potēs eſt ẜmo xp̄i vniuerſa ꝯuertere. Deide ip̄eⁱ xp̄ſ teſtificat̉ ꝙ corpꝰ ſuū ⁊ ſanguinē ſuū acci piamꝰ: de cuiꝰ fide ⁊ teſtificatiōe dubitare nō debemꝰ. Xp̄s panis ē de quo ꝗ māducat viuit ī et̓nū. De qͣ ip̄emet dixit: Et paniſ quē .10⁊. ego dabo caro mea ē ꝓ mūdi vita ſpūm habes: ⁊ corpꝰ habes. Spi eterminat quomodo Le. iii. ſit̉ panis: nō ſolū ẜm v̓bū quo vi uūt oīa: ſꝫ ẜm carnē aſſūptā pro mūdi vita. Humana eniꝫ caro q̄ erat peccato mortua carni mūde vnita ⁊ īcorporata: vnū cū illa et fecta viuit de ſpū eiꝰ ſic̄ viuit cor. pus de ſpū ſuo. Qui v̓o nō eſt de corpore xp̄i: nō viuit de ſpū xp̄i. Corpus ⁊ ſāguinē xp̄i dicimus illud qd̓ ex fructibꝰ terre acceptū ⁊ prece myſtica ꝯſecratū recte ſu mimus ad ſalutē ſpūalē ⁊ in me nioriā dn̄ice paſſionis. Lcō.v uod cū ꝑ nianꝰ hoīs ad illam viſibilē ſpeciē ꝑducat̉: nō ſāctifica tur vt ſit tā magnū ſacramētū ni bis apl̓s hunc panē: vnus panis ſi oꝑante īuiſibiliter ſpū ſcō: cum hec oīa q̄ ꝑ corporales motꝰ ī illo oꝑe fiūt deus operet̉. Hoc ē ſacra mētū pietatis: ⁊ ſignū vnitatis ⁊ vinculū charitatis. Qui vult vi uere accedat ⁊ credat ⁊ incorpo ret. Hunc cibū ⁊ potū: ſocietatem vult intelligi corporis ⁊ mēbroꝝ ſuoꝝ: qd̓ ē eccl̓ia ī p̄deſtinatꝭ. oc ē qd̓ dicimꝰ quod oībus modis approbare ꝯtēdimꝰ ſac̓ri ficiū ecclīe duobꝰ ꝑfici: duobꝰ cō ſtare: viſibili ſacramētoꝝ ſpecie: ⁊ inuiſibili dn̄i nr̄i ieſu xp̄i carne ⁊ ſāguine: ⁊ ſacramēto ⁊ re ſacra mēti: ſicut xp̄i ꝑſona ꝯſtat ⁊ ꝯfici tur ex deo ⁊ hoīe cū ipſe xp̄s ver ſit deꝰ ⁊ verus ſit hō: qꝛ oīs res il larū rerū naturā ⁊ v̓itatē ī ſe con tinet ex ꝗbꝰ cōficit̉. De homel̓. ſci Ntelligite aug. ep̄i. Le. vij. fr̄es mei ꝗd dixerim: hō es: ⁊ ritū dico qꝛ aīa vocat̉ qͣ cōſtat ꝙ hō es. Cōſtas enī ex aīa ⁊ corpo re. Habes itaqꝫ ſpūm īuiſibileꝫ corpꝰ aūt viſibile. Dic mihi vn̄ vi uat. Spūs tuus viuit ex corpore tuo an corpus tuū ex ſpūtuo; Re ſpōdit oīs qui viuit. Qui aūt nō pōt rn̄dere: neſcio ſi viuit. L. vii Quid reſpōdet ꝗ viuit? Corp meū vtiqꝫ viuit de ſpū meo. Uis ergo ⁊ tu viue̓ de ſpū xp̄i; In cor pore eſto xp̄i. Nunꝗd enī corpus meū viuit de ſpūtuo: Meū corp viuit de ſpū meo: ⁊ tuum de tuo. Non pōt corpꝰ xp̄i viuere niſi de ſpū xp̄i. Inde ē ꝙ exponens no inꝗt vnū corpꝰ multi ſumꝰ. L. ix. Fūc itaqꝫ cibū ⁊ potū ſocietateꝫ vult ītelligi corporis ⁊ mēbroruꝫ ſuoꝝ qd̓ ē ſācta eccl̓ia ī p̄deſtina tis ⁊ vocatis ⁊ iuſtificatis ⁊ gl̓ifi catis ſāctis ⁊ fidelibꝰ eiꝰ: quor pͥ mū iā factuꝫ ē: ideſt p̄deſtinatio Scd̓m aūt ⁊ tertiū ⁊ factum ē: ⁊ ſit ⁊ fiet: ideſt vocatio ⁊ iuſtifica tio. Quartū aūt ī ſpe nūc ē: ī re au tē futurū ē: ideſt gl̓ificatio. Hui rei ſacramētū: ideſt vnitas corpo ris ⁊ ſanguīs xp̄i: alicubi qͦtidie: alicubi certꝭ īteruallis dieꝝ: ī dn̄i ca mēſa p̄parat̉: ⁊ de mēſa dn̄ica ſumit̉ ꝗbuſdā ad vitā ꝗbuſdā ad exitū. Res v̓o ipſa cuiꝰ ſacramen tum ē omni hoī ad vitaꝫ nulli ad exitū ē ꝗcūqꝫ eius particeps ſue rit̉. Incipit ꝯfirmatio dn̄i clemē tis pape ſuper bullam dn̄i vrbani pape pro ſecunda feria. Lectio. i. Lemēs ep̄s ẜuus ẜuoꝝ dei: venerabilibꝰ fr̄ibꝰ pr̄iarchiſ archiep̄is: ep̄is ⁊ alijs eccl̓iaꝝ p̄ latis: ſalutē ⁊ apl̓icā bn̄dictionē. Si dn̄m ī ſāctis eiꝰ laudare iube mur: dignū ꝓfecto ⁊ iuſtū etiā ſa lubre nobis exiſtit: vt ſibi in ſui qͥ nos quotidie ſpūaliter reficit me moriā corporis: laudes feſtiue vo neratiōis ⁊ gr̄e referamus. Hac igit̉ ꝯſideratiōe inducti ꝯſtitutio nē a bone memorie vrbano papa quarto predeceſſore nr̄o ſuꝑ hoc editā de fratrū noſtroꝝ ꝯſilio di ſtricte p̄cipimꝰ obẜuari. Cuiꝰ te nor ſubſequit̉ in hec v̓ba. Lcō. ij. Trbanus ep̄s ſeruus ẜuoꝝ dei: venerabilibꝰ fratribꝰ: pr̄iarchis: archiep̄is: ep̄is: ⁊ alijs eccl̓iaruꝫ prelatis: ſalutē ⁊ apl̓icā bn̄dictio nē. Trāſiturus de hoc mundo ad pr̄em ſaluator nr̄ dn̄s ieſus chri ſtus cū tēpus ſue paſſionis inſta ret ſūpta cena ī memoriā mortis ſue īſtituit ſūmuꝫ ⁊ magnificū ſui corporis ⁊ ſanguinis ſacramētū: ſu t ſculb corpus īcibū: ſanguinē ī poculuꝫ tribuēdo. Nā quotiēſcūqꝫ hunc panē māducamꝰ ⁊ calicē bibim mortē dn̄i annūciamꝰ. Lcō. iij. I n inſtitutione ꝗdem huius ma ximi ſacramēti: dixit ip̄e dn̄s apo ſtolis: Hoc facite ī meam cōme morationē vt precipue ⁊ īſignuꝫ memoriale ſui amoris eximij quo nos dilexit eſſet nobis hoc precel ſum ⁊ venerabile ſacramentum. Memoriale inqͣꝫ mirabile ac ſtu pendum: delectabile: ſuaue: tutiſſi mum: ac ſuper omnia precioſum in quo innouata ſunt ſigna: ⁊ mi rabilia īmutata: in quo habetur omne delectamētum ⁊ omnis ſa poris ſuauitas ipſaqꝫ dulcedo do mini deguſtatur: in quo vtiqꝫ vi te ſuffragiū cōſeꝗmur ⁊ ſalutis. N o eſt memoriale dul Le. iiij. ciſſimuꝫ: memoriale ſacratiſſimū memoriale ſaluificum: in quo re demptionis noſtre recenſemꝰ me nioriā: ī quo a malo retrahimur confortamur in bono: ⁊ ad virtu tum ⁊ gratiarum proficimus in crementa: in quo profecto refici mur ipſiꝰ corporali preſentia ſal uatoris. Alia nāqꝫ quorum me moriam agimus ſpiritu menteqꝫ complectimur: ſed nō ꝓpter hoc realem eoruꝫ preſentiam obtine mus. In hac v̓o ſacramētali xp̄i communione ip̄e chriſtus p̄ſens ſub alia quideꝫ forma: in propria v̓o ſubſtantia eſt nobiſcuꝫ. Aſcē ſurus enim in celum dixit apoſto lis ⁊ eoruꝫ ſequacibus. Ecce ego vobiſcum ſum omnibus diebus vſqꝫ ad conſumationem ſeculi: be nigna ipſos promiſſione confor tās ꝙ remaneret ⁊ eſſet cum eis preſentia corporali. Lectio. v. Q digna ⁊ nunqͣꝫ intermittēda: memoria: in qua mortem noſtraꝫ mortuaꝫ recolinius: noſtrumqꝫ interitum interiſſe ac lignum vi uificum ligno crucis affixum: fru ctum nobis attuliſſe ſalutis. Hec eſt hec commemoratio glorioſa q̄ fidelium animos replet gaudio ſalutari: ⁊ cū infuſione leticie de uotiōis lachrymas ſb̓miniſtrat. .168. Exultamꝰ nimirū nr̄aꝫ rememo rādo liberatione ⁊ recolēdo paſ ſionē dn̄icā ꝑ quā liberati ſum vix lachrymas ꝯtinemus. L. vj. In hac itaqꝫ ſacratiſſima cōme moratiōe adſūt nobis ſuauitatis gaudia ſimul ⁊ lachryme: qꝛ ī ea gaudemꝰ pie lachrymātes: ⁊ la chrymamur deuote gaudētes: le tas habēdo lachrymas ⁊ leticiā lachrymātē: nā ⁊ cor ingēti ꝑfu ſū gaudio dulces per ocl̓os ſtillat guttas. O diuini amoris īmenſi tas: diuine pietatꝭ ſuꝑabūdantia ⁊ diuine affluētia largitatis. De homel̓. ſcī auguſtini ep̄i. Le. vij. Icut inꝗt miſit me pater vi uēs: ⁊ ego viuo ꝓpter pr̄eꝫ Et ꝗ māducat me ⁊ ipſe viuet ꝓ pter me. Nō ita ait: ſicut mandu co pr̄em: ⁊ ego viuo ꝓpter pr̄em. Nō enī filiꝰ participatiōe pr̄iſ vt ſupra diximꝰ ſit melior ꝗ natus ē ei eqͣlis: ſicut participatione filij per vnitatē corporis eiꝰ ⁊ ſangui nis qͣꝫ illa māducatio potatioqꝫ ſignificat: nos efficimur meliores Uiuimꝰ ergo nos ꝓpter Le. vlij. xp̄m māducātes eū: ideſt ipſū ac cipiētes vitā eternā quā nō ha bemus ex nob̓. Viuit aūt ip̄e ꝓpt̓ pr̄em miſſus ab eo: qꝛ ſemetipſuꝫ exinaniuit: factꝰ obediēs vſqꝫ ad mortē crucis. Si enī ẜm id acci pimꝰ: viuo ꝓpter pr̄em: qd̓ alibi ait: pr̄ maior me ē: ſicut ⁊ nos vi uimꝰ ꝓpter ip̄m: ꝗ maior ē nob̓: hoc ex eo ꝙ miſſus ē ſcm̄ ē. L. ix. Qiſſio ꝗppe eiꝰ exinanitio ſuiip̄i ē ⁊ forme ẜuilis acceptio: qd̓ recte ītelligit̉ ẜuata etiā filij cū pr̄e eqͣlitate nature. Maior ē eniꝫ pr̄ hoīe filio: ſꝫ eqͣlē habꝫ deū filiū: cū idē ipſe ſit deꝰ ⁊ hō dei filiꝰ: ⁊ hoīs filiꝰ vnꝰ xp̄s ieſus. In qͣ ſentētia ſi recte accipiant̉ hec v̓ba: ita dic̄. Sicut miſit me viuens pr̄: ⁊ ego viuo ꝓpter pr̄em: ⁊ qui māducat me ⁊ ipſe viuet ꝓpter me. Ac ſi di ceret: Vt ego viuā ꝓpt̓ pr̄eꝫ: ideſt vt ad illū tanqͣꝫ ad maiorē referā vitā meā: exinanitio mea facit in qua me miſit. Feria. iij. Lectio. j. 70 Edit enī dn̄s nobis oīa: qꝛ oīa ſubiecit ſub pedibꝰ no ſtris: ⁊ ſuꝑ vniuerſas terre crea turas ꝯtulit nobis dn̄ij pͥncipatū Ex miniſterijs etiā ſpūum ſuper noꝝ nobilitat ⁊ ſublimat hoīs di gnitatem. Adminiſtratorij nāqꝫ ſūt oēs ī miniſteriū miſſi ꝓpt̓ eos ꝗ hereditatē capiūt ſalutis deſti nati. Et cū tā copioſa fuerit erga nos eiꝰ munificētia: volēs adhuc ipſe ī nobis ſuā exuberātē chari tatē p̄cipua liberalitate mōſtra re: ſemetipſū nobis exhibuit. Et trāſcēdens oēm plenitudinē lar gitatis: oēmqꝫ modū dilectiōis excedēs tribuit ſe ī cibū. Lcō. ij. ſingularis ⁊ admirāda libera litas: vbi donator venit in donū: ⁊ datū ē idē penitꝰ cū datore. O qͣꝫ larga ⁊ ꝓdiga largitas cū tribu it ꝗs ſeipſum. Dedit igit̉ ſaluator nobis ſeipſū ī ꝑabulū: vt qꝛ per ci bū hō īter mortē corruerat: ꝑ ci bū etiā ipſe releuaret̉ ad vitā. Ce cidit hō ꝑ cibū ligni mortiferi: re leuatꝰ ē hō ꝑ cibuꝫ ligni vitalis. In illo pepēdit eſca mortis: pepen dit ī iſto vite alimentū. Illiꝰ eſus meruit leſionem: iſtius guſtus ī tulit ſanitatem. Guſtus ſaucia uit ⁊ guſtus ſanauit. Lectio. iij. Uide qꝛ vnde vulnus ē ortū: pro dijt ⁊ medela: ⁊ vn̄ mors ſubijt: exinde vitā venit. De illo ſi ꝗdem guſtu dicit̉: Quacunqꝫ die come deris morte morieris. De iſto v̓o legit̉. Siꝗs comederit ex hoc pa ne viuet ī eternū. Hic eſt cibusq plene reficit: vere nutrit: ſūmeqꝫ ī pīguat nō corpꝰ ſꝫ cor: nō carnē ſꝫ aīam: nō vētrē ſꝫ mētē. L. iiij. N omini ergo ꝗ ſpūali alimonia īdigebat: ſaluator ip̄e miſericors de nobiliori ⁊ potētiori huiuſmo di alimēto ꝓ aīe refectiōe pia di ſpēſatiōe ꝓuidit. Decēs quoqꝫ li beralitas extitit: ⁊ ꝯueniēs oꝑa tio pietatis vt v̓bū dei eternū qd̓ rōnalis creature cibus ē ⁊ reſe ctio: caro factū ſe rōnali creatu re carni ⁊ corpori: hoī videlicet ī eduliū largiret̉. Panē enī ange loꝝ māducauit hō. Et ideo ſalua tor ait: Hic panis ſumit̉: ſed vere nō ꝯſunt̉. Māducat̉ ſꝫ nō trāſ mutat̉ qꝛ in edentē minime tranſ format̉. Sed ſi digne recipit̉: ſibi recipiens conformat̉. Lcō. v. O excellētiſſimū ſacramētum: o adorādū: venerādū: colēdū: glifi candū: p̄cipuis magnificādū lau dibꝰ: dignis p̄conijs exaltandū: cūctis honorādū ſtudijs: deuotis ꝓſequendū obſequijs: ⁊ ſinceris mētibꝰ retinendū. O memoriale nobiliſſimū: ītimis comēdādum preconijs: firmiter aīo alligandū diligenter ẜuādum in cordis vte ro: ⁊ meditatione ac celebratiōe ſedula recenſendum. Lectio. vjͣ. F uius memorialis continuā de bemꝰ celebrare memoriā: vt illi cuiꝰ ipſū fore memoriale cognoui mus ſemꝑ memores exiſtamꝰ: qꝛ cuiꝰ donū freq̄ntiꝰ inſpicit̉: huius memoria ſtrictiꝰ retinet̉. Lꝫ igit̉ hoc miemoriale ſacramētū ī quoti dianis miſſarū ſolēnijs freq̄ntet̉: ꝯueniēs tn̄ arbitramur ⁊ dignū vt de ipſo ſaltē ſemel ī anno ad cō fundēdā ſpecialiter hereticoꝝ ꝑfi diā ⁊ īſaniaꝫ memoria ſolēnior ⁊ celebrior habeat̉. De homel̓. ſācti T aūt ꝗſqͣꝫ aug. ep̄i. L. vij. viuat ꝓpter me participa tio mea facit qͣ māducat me. Ego itaqꝫ humiliatꝰ viuo ꝓpter pr̄eꝫ: ille erectꝰ viuit ꝓpter me. Si aūt ita dictū ē viuo ꝓpter pr̄em quia ipſe de illo nō ille de ipſo ē: ſine de trimēto eqͣlitatis dictū ē. Nec tn̄ dicēdo ⁊ māducat me ⁊ ipſe vi uet ꝓpter me: eādē ſuā ⁊ noſtraꝫ eqͣlitatē ſignificauit: ſꝫ gr̄am me diatoris oſtēdit. Qui manducat me viuet propter me. Lcō. viij. N on igit̉ hec de ea natura dixit: qua ſemꝑ ē eqͣlis pr̄i: ſꝫ de ea in qͣ minor factꝰ ē pr̄e: de qua etiā ſupe rius dixit: Sicut pr̄ habet vitā ī ſemetipſo: ſic dedit ⁊ filio vitā ha bere ī ſemetipſo: ideſt genuit filiū vitā habētē ī ſemetipſo. Hic ē pa nis ꝗ de celo deſcēdit: vt illo man ducādo viuamꝰ: qꝛ eternā vitaꝫ ex nobis hr̄e non poſſumꝰ. L. ix. .169. A anc ergo nō habet ꝗ iſtū pa ipſoꝝ celebratione cōmuni ꝗcꝗd nē nō manducat: nec iſtum ſan guinē bibit. Nam tēporalē vitaꝫ ſine illo hoīes habere poſſūt: eter nam v̓o omnino nō poſſūt. Qui ergo nō manducat eius carneꝫ: nec bibit eiꝰ ſanguinē: nō habet ī ſe vitam eternā: ſꝫ ꝗ māducat eiꝰ carnē ⁊ bibit eius ſanguinē: ha bet vitā eternā. Non ē ita in hac eſca quā ſuſtentande huius tēpo ralis vite cauſa ſumimꝰ. Nam ꝙ eā nō ſūpſerit non viuet: nec tn̄ ꝙ eā ſūpſerit viuet: fieri enī pōt: vt vel ſenio vel morbo vl̓ aliquo caſu plurimi ꝗ eā ſūpſerint moriātur. N die nanqꝫ Feria. iiij. L. j. cene dn̄i quo die ip̄e xp̄s hoc inſtituit ſacramentū vniuerſalis ecclīa ꝓ penitētiū recōciliatione ſacri cōfectiōe criſmatis: ac īple tione mādati circa lotionē peduꝫ ⁊ alijs plurimuꝫ occupata plene vacare nō pōt: celebratiōi huiuſ modi ⁊ maximi ſacramenti. Hoc enī circa ſāctos quos per anni cir culū veneramur: ipſa obſeruat ec cleſia: vt qͣꝫuis ī letanijs ⁊ miſſis ⁊ etiā alijs ipſoꝝ memoriaꝫ ſepi renouemus. Nihilominꝰ tn̄ nata licia certis ꝯiebꝰ ꝑ annuꝫ ſolēni recolat: feſta ꝓpter hoc eiſdē die bus ſpecialia celebrādo. Lcō. ij. Et qꝛ ī his feſtis circa ſolēnita tis debitū: aliꝗd ꝑ negligētiā aut rei familiaris occupationeꝫ: aut alias ex hūana fragilitate omitti tur: ſtatuit ipſa mater eccl̓ia cer tā diē ī qua generaliter oīum ſā ctoꝝ cōmemoratio fieret: vt ī hac xxili etiā ꝓprijs feſtiuitatibꝰ omiſſum extiterit ſolueret̉. Potiſſime igit exequēdū ē hoc viuificū corporis ⁊ ſanguinis ieſu chriſti ſacramen tum: qui eſt ſanctorum omnium gloria ⁊ corona: vt feſtiuitate ⁊ ce lebritate prefulgeat ſpeciali: qua tenꝰ ī eo qd̓ ī alijs miſſaꝝ officijs circa ſolēnitatē ē forſitan preter miſſū: deuota diligētia ſuppleal. t fideles feſtiuitate ipſa Lr īſtāte ītra ſe p̄terita memorātes: id qd̓ in ipſis miſſarum ſolēnijs ſecularibꝰ forſan agēdis īpliciti: aut alias ex negligētia vel fragili tate humana minꝰ plene geſſerūt tunc attēte in hunulitate ſpūs ⁊ animi puritate reſtaurēt. Intel leximꝰ aūt olim dū in minori eſſe nus ꝯſtituti officio: ꝙ fuerat ꝙ buſdā catholicis diuinitꝰ reuela tū feſtū hoc generaliter ī eccl̓ia ce lebrādū. Nos itaqꝫ ad corrobora tionē ⁊ exaltationē fidei catholi ce digne ac rōnabiliter duximus ſtatuēdū: vt de tāto ſacramēto pͥ ter quotidianā memoriā quā de ip̄o facere ꝯſueuit ecclīa: ſolēnior annuatim memoria celebret̉: cer tam ad hoc deſignantes ac deſcri bētes diē: videlicet feriā ꝗntam ꝓximā poſt octauā penteco. vt in ipſa ꝗnta feria deuote turbe fide liū ꝓpter hoc ad ecclīas affectuo ſe ꝯcurrāt: ⁊ tā cl̓ici qͣꝫ ppl̓i gau dētes ī cantica laudū ſurgāt. L Nūc enī corda ⁊ vota: ora ⁊ ij labia hymnos ꝑſoluāt leticie ſa lutaris: tūc pſallat fides: ſpūs tre pudiet: exultet charitas: deuotio plaudat: iubilet chorus: puritas iocūdet̉: tūc ſinguli alacri aīo ꝓ naqꝫ volūtate conueniāt ſubſidia laudabiliter exequendo tāti feſti xp̄iẜuitiū ſic eiꝰ fideles ardor īflā met vt ꝑ hec ⁊ alia ꝓficientibꝰ ip ſis meritoꝝ cumulis apud eū ꝗ ſe dedit ꝓ eis in p̄ciū: tribuitqꝫ ſe ip ſis ī pabulū: tandē poſt huiꝰ vite decurſū eis ſe in pͥmiū largiatur: deoqꝫ vniuerſitatē ve Le. v. ſtrā monemus ⁊ hortamur ī dn̄o ⁊ ꝑ apl̓ica ſcripta in v̓tute ſancte obediētie diſtricte p̄cipiēdo mā damꝰ ī remiſſionē peccaminū in iūgētes: qͣtenus tā excellētiſſimū ria ſingulis annis cū nouē lectio nibus ⁊ reſpōſorijs ac verſiculis antiphonis pſalmis hymnis: ⁊ or̄onibꝰ ipſi feſto ſpecialiter con gruētibꝰ: que cū ꝓprie miſſe offi cio vel ſub bulla mittimꝰ ītroclu ſa: deuote ac ſolēniter celebretis: ⁊ faciatis ſtudioſe per vniuerſas eccl̓ias veſtrarū ciuitatū ⁊ dioce minica dictā ꝗntaꝫ feriā ꝓximo precedēte ſalutaribꝰ monitis ſol licite ꝑ vos ⁊ alios exhortātes: vt per verā ⁊ purā ꝯfeſſionē elemo ſynarū largitionē: attētas ⁊ ſedu las or̄ones ⁊ alia deuotiōis ⁊ pie tatis oꝑa taliter ſe ſtudeāt p̄pa rare: ꝙ huiꝰ precioſiſſimi ſacra mētimereant̉ fieri participes ⁊ ī illa die poſſint ipſum ſuſcipere re uerenter: ac eius virtute augmē tum aſſeꝗ gratiarum. Lectio. v N os ergo xp̄i fideles ad colēdū tātū feſtum ⁊ celebrādum donis ſpūalibus volentes animare: oī bus vere penitētibꝰ ⁊ confeſſis ꝙ ſolēnia celebrātes. Et vtinaꝫ ad ī matutinali officio feſti eiuſdē in eccleſia in qua idem celebrabitur officium interfuerint centū. Qui v̓o in primis ipſius feſti veſperis ſimiliter centum. Qui v̓o in ſecū dis totidem. Illis v̓o qui prime tertie ſexte none ac cōpletorij offi cijs interfuerint: pro qualibet ho raruꝫ ipſarū quadraginta. Illis aūt ꝗ ꝑ octauas ipſiꝰ feſti matuti nalibꝰ veſpertinis miſſe ac predi ctarum horarum officijs interfue rint: centū dies ſingulis octauaꝝ ⁊ tā gl̓ioſum feſtū p̄dicta ꝗnta fe ipſarū diebꝰ de oīpotentis dei mi ſericordia ⁊ beatoꝝ a poſtolorum eiꝰ petri ⁊ pauli auctoritate cōfiſi de iniūctis ſibi penitētijs relaxa mus. Datū rome apud ſcm̄ petrū Anno dn̄i milleſimo. cc. lxxiiij. decimo calē. decēbris pōtificatus nr̄i anno ſcd̓o. De homel̓. ſcī aug. N hoc v̓o cibo ⁊ po/ ep̄i. L. vi tu: ideſt corpore ⁊ ſāguine dn̄i ſū celebrari: ſubditos veſtros ī do. nō ē ita. Nā ⁊ ꝗ eū nō ſumit: non habet vitā: ⁊ ꝗ eū ſumit habꝫ vi tā: ⁊ hāc vtiqꝫ et̓nā. Nō ſic̄ inꝗt māducauerunt pr̄es vr̄i māna ⁊ mortui ſūt. Quid ē vn̄ ſuꝑbitis: Māducauerūt manna ⁊ mortui ſūt. Quare māducauerūt: ⁊ mor tui ſt? Qꝛ qd̓ videbāt credebāt: ⁊ qd̓ nō videbāt nō ītelligebāt. Iō pr̄es vr̄i: qꝛ ſil̓es eſtis illis. Nam qͣꝫtū ꝑtīet fr̄es mei ad mortē iſtā viſibilem ⁊ corporalē: nunꝗd nos V70. nō moriemur ꝗ māducabimꝰ pa nem de celo deſcendentē. L. viij. Si ſūt mortui ⁊ illi quēadmodū ⁊ nos ſumꝰ morituri qͣꝫtū attinet vt dixi ad mortē huiꝰ corporis vi tūc dimittit̉ dn̄ica q̄ cadit ī feſto ſibilē atqꝫ carnalē. Quātū aūt ꝑ tinet ad illā morteꝫ de qua terret dn̄s qꝛ mortui ſunt patres iſtoꝝ. Māducauit manna ⁊ moyſes: māducauit māna ⁊ aaron: man ducauit māna ⁊ phinees: mādu cauerūt ibi multi ꝗ dn̄o placue rūt ⁊ mortui ſūt. Quare? Quia vi btī ioānis baptiſte ⁊ dn̄ica q̄ ca ſibilē cibū ſpūaliter ītellexerunt: dit ī feſto velīfra octām ſcī laurē ſpūaliter eſurierūt: ſpūaliter gu ſtauerūt vt ſpūaliter ſatiarētur. P anis ꝗppe iſte īterioris Le. ix. hoīs q̄rit eſuriē. Vn̄ ī alio loco di cit. Btī ꝗ eſuriūt ⁊ ſitiūt iuſticiā qm̄ ſaturabunt̉. Iuſticiā v̓o nob̓ eē xp̄m paulus apl̓s dicit: Ac ꝑ hoc ꝗ eſurit hūc panē eſurit iuſti ciā: ſꝫ iuſticiā q̄ de celo deſcendit: iuſticiā quā dat deꝰ nō quā facit ſibi homo. In octā corporis chri ſti: omnia fiant ſicut in die: niſi fe ſtū tale impediat vt ſupra patet. Ncipit rubrica pariſienſis de .C cōmemoratiōibꝰ dn̄icarū que veniūt īter pentꝭ. ⁊ aduētū. Notā dū ē ergo ꝙ poſt pentꝭ. ad maius ſūt. xxviij. dn̄ice: ⁊ ad minꝰ ſūt. xx iiij. officia v̓o dn̄icalia ſūt tm̄. xx iiij. Qn̄ ergo ſūt. xxiiij. dn̄ice īter pentꝭ. ⁊ aduētū: tūc nulla dn̄ica p̄ termittit̉ ī qͣ nō fiat cōmeº. ſi offm̄ totū ꝓpter aliqd̓ īpedimentū fieri nō pōt: excepto ꝙ ſi feſtū oīuꝫ ſā ctoꝝ illo anno ī dn̄ica venerit: ẜm rubricā ordinarij nō debꝫ fieri cō memoº. de ipſa. Et ideo illo anno vn̄ica q̄ venit ī feſto oīum ſcōruꝫ vacat a comme. Qn̄ ſunt viginti ꝗnqꝫ dn̄ice īter pentꝭ. ⁊ aduentū: btī ioānis baptiſte vel infra eius octām: niſi feſtū oīuꝫ ſcōꝝ illo an nō ī dn̄ica veniat: tūc enī dimitti tur iſta ⁊ nō illa q̄ ī feſto vel īfra octām btī ioānis baptiſte venerit Qn̄ ſūt. xxvj. dn̄ice tunc dimittiſ dn̄ica q̄ cadit ī feſto vel īfra octāꝫ tij: niſi feſtū oīum ſcōꝝ veniat in dn̄ica: nā tūc iſta dimittit̉ ⁊ nō il la q̄ venit ī feſto vel īfra octām ſci laurētij. Qn̄ ſūt. xxvij. dn̄ice: tūc dimittit̉ dn̄ica q̄ cadit ī die vel in fra octām btī ioannis baptiſte: ⁊ Rxxili dn̄ica q̄ cadit ī die vel īfra octām iinulas ie rx. Ex ſcī laurētij: ⁊ dn̄ica q̄ cadit in die muriut Ianc rō vel īfra octāꝫ natꝭ. btē v̓ginis ma uſrtiritꝫ. c dgruil rie niſi feſtū oīum ſcōꝝ tūc in dn̄i ruſiipi t.cx. ca venerit: qꝛ illo anno iſta dimit niui irs latts io titur ⁊ nō illa q̄ venit ī die vel in timi j fra octām btē v̓ginis marie: ſꝫ fit cōme. de ipſa. Qn̄ ſūt. xxviij. dn̄i muiner xa: xxij. j ce tūc dimittit̉ dn̄ica que cadit ī imitul. riirtti die vel īfra octām btī ioannis ba ptiſte: ⁊ q̄ cadit ī die velīfra octāꝫ ultip xtins. btī laurētij: ⁊ q̄ cadit ī die velīſra octam natiuitatis v̓ginis marie: eixijaj. ⁊ dn̄ica q̄ cadit ī die vel īfra octāꝫ btī frāciſci: niſi feſtū oīum ſcōruꝫ cti c̓. tali anno veniat ī dn̄ica: tūc enim icis cori iſta dimittit̉ ⁊ de illa q̄ venit ī die vel īfra octām btī frāciſci ſit com memo. Sequēs hiſtoria cantat̉ ī dn̄icis q̄ veniūt poſt feſtum peni vſqꝫ ad calen̄. auguſti. Ad maiꝭ. inuitꝭ. Adoremꝰ dn̄m: Qui fecit nos. ⁊ dicit̉ vſqꝫ ad calē. octobris in dn̄icali officio. Hy. Nocte ſui gētes. An̄t. Seruite dn̄o. cū rel̓. an̄is pͣs. ⁊ ꝟſiculis: ſicut in pſal miſta ſūt notata. Ad la. an̄e pͥs capͥ. ⁊ ꝟſiculi oīa de pſal̓. Hym. Ecce iā noctis. Et iſti duo hym. Nocte ſurgētes. ⁊ Ecce iā noctꝭ. dicunt̉ ī dn̄icali officio vſqꝫ ad ca lēdas octobris. Et hoc ordine fit offm̄ ī dn̄icis diebꝰ vſqꝫ ad aduē tu preter lcōnes ℟ia ⁊ or̄ones q̄ mutant̉ ordīe ſuo vt patebit. Itē lcōnes ab octa pentꝭ. vſqꝫ ad calē. auguſti: legunt̉ de libris regū: ꝗ ſi diuiſim ꝓpter aliquod īpedimen tū poni nō poſſūt: ponantur inſi mul vel ſicut tēpus requirit. In cipit pͥmus liber regū. Lectio. jͣ. Uit vir vnus ī ramathaim ſophim de monte effraim ⁊ nomē eiꝰ helcana filiꝰ hieroboaꝫ: filij heliud: filij thau: filij ſuph ef frateus: ⁊ habuit duas vxores: nomē vni anna: ⁊ nomē ſecunde ſenēna. Fuerūtqꝫ fenēne filij: an ne aūt nō erāt liberi. Et aſcende bat vir ille de ciuitate ſua ſtatutꝭ diebus vt adoraret ⁊ ſacrificaret dn̄o exercituū in ſylo. Erāt autē ibi filij heli: ofni ⁊ phinces ſacer dotes dn̄i. ℟. Preparate corda vr̄a dn̄o ⁊ ẜuite illi ſoli. Et libera bit voſ de manibꝰ inimicoꝝ vr̄oꝝ. ꝟ. Conuertimini ad eū ī toto cor de veſtro ⁊ auferte deos alienos de ſmedio veſtri. Et. Lectio. ij. Enit ergo dies ⁊ īmolauit helcana: deditqꝫ fenēne vxori ſue ⁊ cūctis filijs eiꝰ ⁊ filiabꝰ partes. Anne aūt dedit partē vnam tri ſtis: qꝛ annā diligebat. Dn̄s autē cōcluſerat vuluā eiꝰ. Affligebat quoqꝫ eā emula eiꝰ ⁊ vehementer angebat: intantū vt exprobraret ꝙ dn̄s ꝯcluſiſſet vluā eiꝰ. Sicqꝫ faciebat ꝑ ſingulos annos: cū re deūte tꝑe aſcenderet tēplū dn̄i: ⁊ ſic ꝓuocabat eam. Porro illa fle bat ⁊ nō capiebat cibū. Dixit er go ei helchana vir ſuꝰ: Anna cur fles: ⁊ quare nō comedis: ⁊ quā obrē affligit̉ cor tuū? Nunꝗd nō ego melior ſū tibi qͣꝫ decē filij; ℟. Deus oīuꝫ exauditor ē ipſe miſit angelū ſuū ⁊ tulit me de ouibꝰ pa tris mei. Et vnxit me vnctiōe mi ſericordie ſue. ꝟ. Dn̄s ꝗ cripuit me de ore leonis ⁊ de manu beſtie liberauit me. Et vnxit. Lco. iij. Urrexit aūt anna poſtqͣꝫ co mederat ⁊ biberat in ſylo: ⁊ heli ſacerdote ſedēte ſuꝑ ſellā an te poſtes tēpli dn̄i cum eēt anna amaro animo: orauit ad dn̄ꝫ flēs largīter: ⁊ votū vouit dicēs: Dn̄e exercituū ſi reſpiciens videris af flictionē famule tue: ⁊ recordatꝰ mei fueris: nec oblitꝰ ancille tue: dederiſqꝫ ſerue tue ſexuꝫ virilem dabo eū dn̄o oībus diebꝰ vite eiꝰ ⁊ nouacula nō aſcēdet ſuꝑ caput eius. Factū ē aūt cū illa multipli caret p̄ces corā dn̄o: vt heli obſer uaret os eiꝰ. Porro anna loque bat̉ in corde ſuo: tantūqꝫ labia il lius mouebant̉: ⁊ vox penitus no audiebat̉. ℟. Dn̄s ꝗ eripuit me .1⁊1. de ore leonis ⁊ de manu beſtie li berauit me. Ip̄e me eripiet de ma nibus inimicoꝝ meoꝝ. ᵐ. Miſit deus miẜicordiā ſuā ⁊ veritatem ſuā aīam meam eripuit de medio catuloꝝ leonū. Ip̄e. F. iiij. Stimauit igit̉ eā heli temu lentaꝫ: dixitqꝫ ei: Vſqꝫ quo ebria eris? Digere pauliſper vinū quo mades. Reſpōdēs āna: Nequa qͣꝫ inꝗt dn̄e mi: nam mulier īfelix nimis ego ſum vinūqꝫ ⁊ oē qd̓ in ebriare pōt nō bibi: ſꝫ effudi aīaꝫ meā in ꝯſpectu dn̄i. Nec reputes ancillā tuā qͣſi vnā de filiabꝰ be lial: qꝛ ex ml̓titudine doloris ⁊ me roris mei locuta ſū vſqꝫ in p̄ſens. Tūc heli ait ei: Uade ī pace ⁊ de iſrl̓ det tibi petitionē tuā quā ro gaſti eū. At illa dixit: Vtinā īne niat ancilla tua gr̄am ī ocl̓is tu is. ℟. Percuſſit ſaul mille ⁊ da uid decē milia. Quia manus dn̄i erat cū illo: ꝑcuſſit philiſteū ⁊ ab ſtulit opprobriū ex iſrl̓. ꝟ. Non ne iſte ē dauid de quo canebāt in choro dicētes: ſaul ꝑcuſſit mille ⁊ dauid decē milia. Quia. Le. y T abijt mulier in viā ſuaꝫ ⁊ Acomedit ⁊ bibit: vultuſqꝫ eiꝰ nō ſūt ampliꝰ in diuerſa muta ti. Et ſurrexerūt mane ⁊ adoraue rūt corā dn̄o: reuerſiqꝫ ſūt ⁊ vene rūt in domū ſuā in ramatha. Co gnouit aūt helchana annā vxorē ſuā: ⁊ recordatꝰ eſt eiꝰ dn̄s. Et fa ctū ē poſt circulum dierū ꝯcepit anna ⁊ peꝑit filium: vocauitqꝫ no mē eiꝰ ſamuel eo ꝙ a dn̄o poſtu laſſet eū. ℟Montes gelbōe nec in celo: pr̄ verbū ⁊ ſpūs ſanctus: ⁊ ros nec pluuia veniant ſuper vos. Ubi ceciderūt fortes iſrl̓. VOēs mōtes ꝗ eſtis ī circuitu eiꝰ viſitet dn̄s: a gelboe autē tranſeat. Abi. Scēdit aūt vir eiꝰ hel I chana: ⁊ oīs domꝰ eiꝰ vt im molaret dn̄o hoſtiā ſolēnē ⁊ votū ſuū: ⁊ anna nō aſcēdit. Dixit eni viro ſuo. Nō vadā donec ablecte tur infans: ⁊ adducā eū vt appa reat an̄ cōſpectū dn̄i ⁊ maneat ibi iugiter. Et ait ei helchana vir ſu us. Fac qd̓ bonū tibi videt̉: ⁊ ma ne donec ablactes euꝫ: p̄corqꝫ vt dn̄s īpleat v̓bū ſuū. Maſit ergo mulier ⁊ ablactauit filiuꝫ ſuū do nec amoueret eū a lacte. H Ego te tuli de domo pr̄is tui dicit dn̄s: ⁊ poſui te paſcere gregē ppl̓i mei Et fui tecū in oībꝰ vbicūqꝫ ambu laſti: firmās regnū tuū ī eternū. ꝟ. Feciqꝫ tibi nomē grāde iuxta nomē magnoꝝ ꝗ ſūt ī terra: ⁊ re quiē dedi tibi ab oībus inimicis tuis. Et. Alie tres lcōnes legun tur de homel̓. dn̄ice ℟. Peccaui ſuꝑ numeꝝ harene maris ⁊ mul tiplicata ſūt pctā mea: ⁊ nō ſū di gnus videre altitudinem celi pre multitudine iniꝗtatis mee qm̄ in ritaui irā tuā. Et malū corā te ſe ci. VQm̄ iniquitatē meam ego cognoſco ⁊ delictum meum con tra me eſt ſemꝑ: quia tibi ſoli pec caui. Et. ℟ Duo ſeraphin cla niabant alter ad alterum. Scūs ſanctus ſanctus dn̄s deꝰ ſabaoth Plena eſt oīs terra gloria eius. Tres ſunt qui teſtimoniū dāt Plena. Et dicit̉ octauo loco ī do minicis diebꝰ vſqꝫ ad aduētum. Ad la. an̄t. Alla. cū rel̓. vt. sͣ. ī v̓o ad bn̄. ⁊. M. require poſt ho mel̓. An̄e ſubſcripte dicūtur ad M. vſqꝫ ad calē. auguſti ī feria li officio tm̄. An̄t. Cognouerunt oēs a dan vſqꝫ berſabee ꝙ fidel̓ ſamuel ꝓph̓a eēt dn̄i. An̄t. Pre ualuit deū ī philiſteū ī funda ⁊ la dauid de quo canebant ī choro di centes: ſaul ꝑcuſſit mille ⁊ dauid decē milia ī milibꝰ ſuis. An̄t Ira tus rex ſaul dixit: mihi mille de derūt ⁊ filio yſai dederūt decē mi lia. An̄t Quis enī ī oībꝰ ſicut da uid fidelis īuentus ē ī regno ſuo egrediēs ⁊ regrediēs ⁊ ꝑgēs ad imperium regis? An̄t. Puer ſa muel miniſtrabat an̄ deū corā he li ⁊ ſermo dn̄i erat p̄cioſus cū eo An̄t. Saul ⁊ ionathas amabi les ⁊ decori in vita ſua: in morte quoqꝫ nō ſūt diuiſi: aꝗlis velocio res: leonibꝰ fortiores: quō cecide rūt fortes in bello ⁊ ꝑierūt arma bellica; īclyti iſrl̓ flete. An̄t Rex aūt dauid cooꝑto capite īcedens lugebat filiū dei dicēs: abſolō fili mi: fili mi abſolō: ꝗs mihi det vt egomoriar pro te fili mi abſolon. An̄t Letatꝰ ē rex dauid ante ar chā dn̄i: ⁊ deſpexit illuꝫ vxor ſua. An̄t. Obſecro dn̄e aufer iniꝗta tē ẜui tui qꝛ inſipienter egi. An̄t. Unxerūt ſalomonē ſadoch ſacer dos ⁊ nathā ꝓph̓a regē ī gyon ⁊ pi tres vnū ſūt. Sanctus. Gl̓ia. aſcēdētes leti dixerūt: viuat rex ī eternū. An̄t. Clamaba t heliſeus ad heliam ⁊ dicebat: pr̄ mi pr̄ mi: currꝰ iſrl̓ ⁊ auriga eiꝰ. Ant. Dū pͥs. ſūt notata cū capͥ. ⁊ ꝟ. An̓as tolleret dn̄s heliā ꝑ turbinē ī ce lū heliſeꝰ clamabat dicēs: pr̄ mi pr̄mi: currus iſrl̓ ⁊ auriga eius. An̄ Doleo ſuꝑ te fr̄ mi ionatha amabilis valde ſuꝑ amorē mulie rū: ⁊ ſicut mr̄ amat vnicū filium: ita te diligebam: ſagitta ionathe nunqͣꝫ abijt retrorſū: nec declina pide ī noīe dn̄i. An̄t. Nōne iſte ē uit clypeꝰ eiꝰ ī bello: ⁊ haſta eiꝰ nō eſt auerſa. An̄tMontes gelbōe nec ros nec pluuia veniāt ſuꝑ vos qꝛ ibi abiectꝰ ē clypeꝰ fortiū: clype us ſaul qͣſi nō eēt vnctꝰ oleo: quō ceciderūt fortes ī bello ionathas ī excelſis tuis īterfectꝰ ē: ſaul ⁊ io nathas amabiles ⁊ decori valde ī vita ſua: ī morte quoqꝫ ſua nō ſt̓ diuiſi. Incipit liber regum ſcd̓s. Actū ē aūt poſtqͣꝫ mor L. j. Ituꝰ ē ſaul vt dauid reuertere tur a cede amalech: ⁊ maneret ī ſicelech duos dies. In die auteꝫ tertia apparuit hō veniēs de ca ſtris ſaul veſte ꝯſciſſa ⁊ pulue̓ aſꝑ ſus caput. Et vt venit ad dauid cecidit ſuꝑ faciē ſuaꝫ ⁊ adorauit. Dixitqꝫ ad euꝫ dauid: Vn̄ venis? Qui ait ad eū: De caſtrꝭ iſrl̓ fugi. Et dixit ad eū dauid: Qd̓ ē v̓bū qd̓ ſcm̄ ē? Indica mihi. Qui ait: Fugit ppl̓s de pͥlio ⁊ ml̓ti corruē tes de ppl̓o mortui ſūt. Sꝫ ⁊ ſaul ⁊ ionathas filiꝰ eiꝰ īterierūt. L. Dixitqꝫ dauid ad adoleſcētē ij. ꝗ nūciabat ei: Tn̄ ſcis quia mor tuus ē ſaul ⁊ ionathas filiꝰ eius? 172 Et ait adoleſce̓s ꝗ nunciabat ei. Caſu veni in mote gelboe: ⁊ ſaul incūbebat ſuꝑ haſtā ſuā. Porro currus ⁊ eꝗtes appropinqͣbant ei: ⁊ ꝯuerſus poſt tergum ſuū vi dēſqꝫ me vocauit. Cui cū rn̄diſſe adſū: dixit mihi: Quis nā es tu; Et aīo ad euꝫ: Amalechites ego ſū. Et locutꝰ ē mihi: Sta ſuꝑ me ⁊ īterfice me: qm̄ tenēt me angu ſtie: ⁊ adhuc tota aīa mea in me ē. Stanſqꝫ ſuper eum interfeci il lum: ſciebam enim ꝙ viuere non poterat poſt ruinam. Lectio. iij. Et tuli diadema qd̓ erati capite eiꝰ ⁊ armillā de brachio illiꝰ: ⁊ at tuli ad te dn̄m meū huc. Appͥhe dēs aūt dauid veſtimenta ſua ſci dit: oēſqꝫ viri ꝗ erāt cū eo: ⁊ plā xerūt ⁊ fleuerunt ⁊ ieiunauerunt vſqꝫ ad veſperā ſuꝑ ſaul ⁊ ſuꝑ io nathā filiū eius: ⁊ ſuꝑ ppl̓m dn̄i: ⁊ ſuꝑ domū iſrl̓ eo ꝙ corruiſſent gladio. Dixitqꝫ dauid ad iuuenē ꝗ nūciauerat ei: Un̄ es; Qui re ſpondit: Filiꝰ hoīs aduene amale chite ego ſuꝫ. Et ait ad eū dauid Quare nō timuiſti mitte̓ manū tuā vt occideres xp̄ꝫ dn̄i? L. iiij Tocāſqꝫ dauid vnū de pueris ſu is ait: Accedēs irrue ī eū. Qui ꝑ cuſſit eū ⁊ mortuꝰ ē. Et ait ad eū dauid: Sanguis tuus ſuꝑ caput tuū. Os enī tuū locutꝰ ē aduerſū te dicēs: ego īterfeci xp̄ꝫ domini. Plāxit aūt dauid plāctu huiuſ cemodi ſuꝑ ſaul ⁊ ſuꝑ ionathā fi liū eiꝰ ⁊ p̄cepit vt docerent filios iuda plāctū: ſicut ſcriptū ē ī libro iuſtoꝝ ⁊ ait: Conſidera iſrael pro his qui mortui ſunt ſuper excelſa tua vulnerati. Inclyti iſrael ſuꝑ montes tuos interfecti ſūt. Quo modo ceciderunt fortes; Nolite annunciare in geth: neqꝫ annun cietis in copitis aſcalonis: ne for te letent̉ filij philiſtijm ne exultēt filie incircūciſorum. Lectio. v. Qontes gelboe nec ros nec plu uia veniāt ſuꝑ vos: neqꝫ ſint agri pͥmitiarum: quia ibi abiectus eſt clypeus fortium: clypeus ſaul qua ſi non eſſet vnctus oleo a ſāguine interfectoꝝ: ab adipe fortiū. Sa gitta ionathe nunqͣꝫ abijt retror ſum: ⁊ gladiꝰ ſaul nō ē reuerſus inanis. Saul ⁊ ionathas amabi les ⁊ decori in vita ſua: in morte quoqꝫ nō ſūt diuiſi. Aquilis velo ciores: leonibꝰ fortiores. Lcō. vj. Rilie iſrael ſuper ſaul flete ꝗpe ſtiebat vos coccino in delitijs: ꝙ prebebat ornamēta aurea cultui veſtro. Quomodo ceciderūt for tes in prelio; Ionathas ī excelſij tuis occiſus eſt. Doleo ſuper te fr̄ mi ionatha decorꝰ nimis ⁊ ama bilis ſuper amorem mulierū. Si cut mater vnicū amat filiū ſuuꝫ: ita te diligebaꝫ. Quomodo ceci derūt robuſti ⁊ ꝑierūt arma bel lica; Igit̉ poſtqͣꝫ hec cōſuluit da uid dn̄ꝫ dicēs: Nū aſcēdā ī vnā de ciuitatibꝰ iuda?; Et ait dn̄s ad cū: Aſcēde. Dixitqꝫ dauid: Quo aſcēdā? Et reſpōdit ei: In ebro. Incipit liber reguꝫ tertius. L. j. T rex dauid ſenuerat habe batqꝫ etatis plurimos dieſ Cunqꝫ operiretur veſtibus non calefiebat. calefiebat. Dixerūt ergo ẜui ſui. Queramꝰ dn̄o nr̄o regi adoleſcē tulā virginē ⁊ ſtet corā rege ⁊ fo lefaciat dn̄ꝫ nr̄ꝫ regē. Queſierūt igit̉ adoleſcētulā ſpecioſā in oībꝰ finibꝰ iſrael: ⁊ īuenerūt abiſac̓ ſu namitē ⁊ adduxerūt eā ad regē. Erat aūt puella pulchra nimis: ei. Rex v̓o nō cognouit eā. L. ij. Adonias aūt filius agith eleua bat̉ dicēs. Ego regnabo. Fecitqꝫ ſibi currū ⁊ eꝗtes: ⁊ ꝗnquaginta hoc feciſti; Erat aūt ⁊ ip̄e pulcher phelethi: ⁊ oē robur exercitus da uid non erat cū adonia. Xco. iij. bus ⁊ vitulis ⁊ vniuerſis pingui bus iuxta lapidē coeleth qui erat vicinꝰ fonti rogel: vocauit vniuer ros iuda ſeruos regis: nathā aūt ꝓphetam ⁊ banaian ⁊ robuſtos quoqꝫ ⁊ ſalomonē fratrē ſuū non vocauit. Dixitqꝫ nathā ad berſa bee mr̄eꝫ ſalomonis. Nū audiſti ꝙ regnauerit adoniaſ filiꝰ agith ⁊ dn̄s nr̄ dauid hoc ignorat? L. iiij. Nuūc ergo veni ⁊ accipe a me ꝯſili um: ⁊ ſalua aīaꝫ tuā filijqꝫ tui ſa gem dauid ⁊ dic ei. Nōne tu dn̄e mi rex iuraſti mihi ancille tue di cens: ꝙ ſalomon filius tuus poſt ueat eū: dormiatqꝫ in ſinu ſuo ⁊ ca me regnabit ⁊ ip̄e ſedebit in ſolio meo. Quare ergo regnat adoni a5? Et adhuc ibi te loquente cum rege: ego veniam poſt te ⁊ com plebo ẜmones tuos. Lectio. v. Ingreſſa eſt itaqꝫ berſabee ad re dormiebatqꝫ cū rege ⁊ mīſtrabat gē in cubiculū. Rex aūt ſenuerat nimis: ⁊ abiſac ſunamitis mīſtra bat ei. Inclinauit ſe berſabee et adorauit regē. Ad quārex. Quid tibi inꝗt vis? Que rn̄dēs ait. Do viros qui an̄ eū currerēt: nec cor mine mi rex: tu iuraſti ꝑ dn̄m deū ripuit eū pr̄ ſuus aliqn̄ dicēs: qͣre tuū ancille tue: ſalomon filius tuꝰ regnabit poſt me ⁊ ip̄e ſedebit in valde ſecūduſ natu poſt abſalō: ⁊ ſolio meo: ⁊ ecce nūc adonias re ſermo eiꝰ cū ioab filio ſaruie: ⁊ cū gnat te dn̄e mi rex ignorāte. Ma abiathar ſacerdote ꝗ adiuuabāt ctauit boues ⁊ pinguia queqꝫ et partes adonie. Sadoch v̓o ſacer ariętes plurimos: ⁊ vocauit oēs dos ⁊ banaias filius ioiadē: ⁊ naͣ filios regiſ: abiathar quoqꝫ ſacer than ꝓpheta ⁊ ſemei ⁊ celethi et dotē ⁊ ioab principē militie: ſalo monē aūt ſeruū tuuꝫ nō vocauit. Uerūtn̄ dn̄e mi rex: ī te Lco. vj. Immolatis ergo adonias arieti oculi reſpiciūt totiꝰ iſrael vt indi ces eis ꝗs ſedere debeat ī ſolio tuo poſt te dn̄e mi rex. Eritqꝫ cū dor mierit dn̄s meus rex cū pr̄ibꝰ ſu ſos fr̄es ſuos filios regis: ⁊ oēs viis: erimꝰ ego ⁊ filius meꝰ ſalomon pctōres. Adhuc illa loquēte cuꝫ rege: ecce nathan ꝓph̓a venit. Et nūciauerūt regi dicentes. Adeſt nathā ꝓph̓a. Incipit regū qͣrtꝰ. Reuaricatꝰ eſt aūt Lcō. jͣ. moab ī iſrael poſtqͣꝫ mortuꝰ eſt achab: ceciditqꝫ ochocias per cācellos cenaculi ſui qd̓ habebat ī ſamaria ⁊ egrotauit: miſitqꝫ nū lomonis. Vade ⁊ ingredere ad re cios dicēs ad eos. Ite ꝯſulite beel .173. zebub deū acharon vtruꝫ viuere queā de infirmitate mea hac. An gelus aūt dn̄i locutꝰ eſt ad heliaꝫ theſbitē dicēs. Surge ⁊ aſcēde ī occurſū nūcioꝝ regis ſamarie: et dices ad eos. Nunꝗd nō eſt de in iſrl̓: vt eatis ad ꝯſulēdū beelce bub deū acharon: Quāobrē hec dicit dominus. De lectulo ſuper quem aſcendiſti non deſcendes: ſed morte morieris. Lectio. ij. E t abijt helias: reuerſiqꝫ ſūt nū cij ad ochociam. Qui dixit eis. Quare reuerſieſtis; At illi dixe rūt ei: Vir occurrit nobis ⁊ dixit ad nos. Ite ⁊ reuertimini ad re gē qui miſit vos: ⁊ dicetis ei: Hec dicit dn̄s. Nunꝗd qꝛ nō erat de in iſrl̓: miſiſti vt ꝯſolat̉ beelcebub deus acharō; Iccirco de lectulo ſuꝑ quē aſcēdiſti nō deſcēdes: ſed regē: ⁊ locutꝰ eſt ei. Hec dicit dn̄ morte morieriſ. Qui dixit eiſ. Cu qꝛ miſiſti nūcios ad ꝯſulēdū beel ius figure ⁊ habitꝰ eſt vir ille qui occurrit vobis: ⁊ locutꝰ eſt verba hec: At illi dixerūt: Vir piloſus ⁊ c̨ona pellicea accīctꝰ renibꝰ. Qui ait. Helias theſbites eſt Lcō. iij. Q iſitqꝫ ad eū ꝗnqͣgenariū pͥnci pē ⁊ ꝗnqͣgīta viros ꝗ erāt ſub eo Qui aſcedit ad eū: ſedētiqꝫ in ver tice mōtis ait. Homo dei: rex p̄ce pit vt deſcēdas. Rn̄denſqꝫ helias dixit ꝗnquagenario. Si homo dei eſt: nōne hec ſcripta ſūt in libro ſer ſū deſcēdat ignis de celo ⁊ deuoret te ⁊ ꝗnquaginta tuos. Deſcendit ergo ignis de celo ⁊ deuorauit eū: ⁊ ꝗnquaginta ꝗ erāt cū eo. Rur ſūqꝫ miſit ad eū pͥncipē ꝗnquage nariū alterū ⁊ ꝗnquaginta cū eo Qui locutꝰ eſt ei: Homo dei hec dicit rex. Feſtina deſcēde. Rn̄dēs helias ait: Si homo dei ego ſū de ſcēdat ignis de celo ⁊ deuoret te et ꝗnquaginta tuos. Deſcendit er go ignis de celo ⁊ deuorauit eum: ⁊ quinquaginta eius. Lcō. iiij. T terū miſit pͥncipē ꝗnquagena riū tertiū ⁊ ꝗnqͣginta cū eo. Qui cum veniſſet curuauit genua ꝯtra heliā: ⁊ p̄catꝰ eſt eū ⁊ ait: Homo dei noli deſpicere aīaꝫ meā ⁊ aīas ẜuoꝝ tuoꝝ qui mecū ſūt. Ecce de ſcendit ignis de celo ⁊ deuorauit duos principes ꝗnqͣgenarios pri mos ⁊ ꝗnqͣgenos ꝗ cū eis erant. Sed nunc obſecro vt miſerearis anime mee. Locutꝰ eſt aūt ange lus dn̄i ad heliā dicēs: Deſcende cum eo ne timeas. Lectio. v. S urrexit igit̉ ⁊ deſcēdit cū eo ad cebub deū acharō qͣſi nō eſſet de in iſrl̓a quo poſſes īter rogare ſer monē: iō de lectulo ſuꝑ quē aſcen diſti nō deſcēdes ſed morte morie ris. Mortuꝰ eſt ergo iuxta ſermo nē dn̄i quē locutꝰ eſt helias: ⁊ re gnauit iorā frater eius pro eo: an nō ſecūdo iorā filij ioſaphat regis iude: nō enī habebat filiū Le. vj. R eliqͣ aūt v̓boꝝ ochocie q̄ oꝑat̉ monū dieꝝ regū iſrl̓: Factū ē aūt cū eleuare vellet dn̄s heliā ꝑ tur binē in celū: ibā thelias ⁊ heliſeus de galgalis. Dixitqꝫ helias ad he liſeum: Sede hic qꝛ dn̄s miſit me vſqꝫ in bethel. Cui ait heliſeus. Ut uit dn̄s ⁊ viuit aīa tua qꝛ nō dere linquā te. Nota ꝙ ꝑ oēs dies do minicos ab hinc vſqꝫ ad aduētū dn̄i: vltime lectiōes legunt̉ de ho de dn̄ica. Dn̄ica. ij. pēteco. Or̄o. Ancti noīs tui dn̄e timoreꝫ O pariter ⁊ amorē fac nos ha bere ꝑpetuū: qꝛ nunqͣꝫ tua guber natiōe deſtituis quos in ſoliditate tue dilectiōis īſtituis. Per. Se N illo tꝑe: Dixit cundū lucā ſi. d.ſ. parabolā hanc. Homo ꝗdā fecit cenā magnā: ⁊ vocauit ml̓tos: ⁊ rel̓. Homel̓. ſcī gre. pap Oc diſtare fr̄es cha/ L. vij. L riſſimi īter delitias corporis ⁊ cordis ſolet: ꝙ corporales deli tie cū nō habent̉: graue deſideriū in ſe accendūt: cū v̓o habite edun tur comedentē ꝓtinꝰ in faſtidiuꝫ ꝑ ſatietatē v̓tunt. At cōtra ſpūa les delitie cū nō habent̉ in faſtidio ſūt: cū v̓o habent̉ in deſiderio: tan crda ulli toqꝫ a coniedēte ampliꝰ eſuriunt̉: qͣꝫto ⁊ ab eſuriēte ampliꝰ comedū Qui diſiū tur. In illis appetitꝰ placet: exꝑiē tia diſplicet: in iſtis appetitꝰ vilis ē ⁊ exꝑiētia magis placet. L. vii n illis appetitꝰ ſaturitatē: ſatu ritas faſtidiū generat: in iſtis au tē appetitus ſaturitatē: ſaturitas appetitū parit. Augent enī ſpūa les delitie deſideriū in mēte dū ſa tiāt: qꝛ quāto magis earuꝫ ſapor ꝑcipit̉: eo ampliꝰ cognoſcit̉ qd̓ aui dius amet̉: ⁊ iccirco non habite amari nō poſſūt qꝛ eaꝝ ſapor igno rat̉. Quis enī amare valet quod ignorat? Proinde pſalmiſta nos admonet dicēs. Guſtate ⁊ videte gregorij pape. Lectio. vi qm̄ ſuauis eſt dn̄s. Ac ſi aꝑte di cat: Suauitatē eiꝰ nō cognoſcitꝭ: ſi hūc minime guſtatis. Sed cibū mel̓. ipſiꝰ dn̄ice qn̄ totuꝫ officiū ſit vite ex palato cordis tāgite: vt ꝓ bātes eiꝰ dulcedīeꝫ amare valeaſ has aūt delitias homo tūc L. ixͣ. amiſit: cū in paradiſo peccauit: ex tra exijt: os a cibo eterne dulcedi nis clauſit. Vnde nos quoqꝫ nati in huius peregrinationis erūna: huc faſtidioſi iam venimꝰ: nec ſci mus quid deſiderare debeamus. Tātoqꝫ ſe amplius faſtidij noſtri morbuſ exaggerat: quāto magis ab eſu illius dulcedinis animus elongat ⁊ eo internas iam deliti as non appetit quo eas comede re diu longeqꝫ diſſueuit. Ad bn̄. ant. Homo quidā fecit cenā ma gnaꝫ ⁊ vocauit multos ⁊ miſit ſer uum ſuum hora cene dicere inui tatis vt venirēt: quia omnia para ta ſunt all̓a. Ad. M. an̄t. Exi ci to in plateas ⁊ vicos ciuitatis et pauperes ac debiles: cecos ⁊ clau dos compelle intrare: vt impleat̉ domus mea alleluia. Dominica tertia poſt pentecoſten. Oratio. Rotector in te ſperantium deus: ſine quo nihil eſt vali dum: nihil ſanctum: multiplica ſuper nos miſericordiam tuaꝫ: vt te rectore te duce ſic tranſeamus per bona temporalia: vt non amit tamus eterna. Per. Secunduꝫ N illo tempore: Erāt lucaꝫ. appropinquantes ad ieſū pu blicani ⁊ peccatores vt audirent illum: ⁊ reliqua. Homelia ſancti 174. Stiuū tēpꝰ qd̓ corpori meo A valde ꝯtrariū eſt: loꝗ me de expoſitione ſcī euāgelij lōga mora īterueniēte ꝓhibuit: ſꝫ num qꝛ lin gua tacuit: ardere charitas ceſſa uit. Hoc etenim dico qd̓ apud ſe vnuſꝗſqꝫ nr̄m cognoſcit: plerūqꝫ charitas ꝗbuſdā occupatiōibus p̄pedita ⁊ ītegra flagrat ī corde: ⁊ tn̄ nō monſtrat̉ in oꝑe: qꝛ ⁊ ſol cū nube tegit̉ nō videtur in terra: ⁊ tamen ardet in celo. Sic eſſe occu pata charitas ſolet: ⁊ intus vi ſui ardoris exurit: ⁊ ſoris flaminas operis nō oſtendit. Lectio. viij. Sed qꝛ nūc tp̄s ad loquēdū redi it̓: vr̄a me ſtudia accēdūt: vt mihi tāto ampliꝰ loꝗ libeat: quāto hoc vr̄e mētes deſiderabiliꝰ expectāt. Audiſtis in lectiōe euāgelica fra tres mei: qꝛ pctōres ⁊ publicani acceſſerūt ad redēptorē nr̄ꝫ: ⁊ nō ſolū ad colloquēdū: ſꝫ etiā ad cō ueſcendū recepti ſūt: qd̓ vidētes phariſei dedignati ſūt. Ex qua re colligit̉: qꝛ vera iuſticia cōpaſſio nem habet: falſa vero dedignatio nem: qͣꝫuis ⁊ iuſti ſoleāt recte pec catoribus indignari. Lectio. ix. Ied aliud eſt qd̓ agit̉ typo ſuper bie: aliud qd̓ celo diſcipline. Dedi gnant̉ etenī: ſꝫ nō dedignātes de ſperāt: ſꝫ nō deſperāteſ ꝑſecutiōeꝫ cōmouēt: ſꝫ amātes: qꝛ ⁊ ſi foris īcrepationē ꝑ diſciplinā exagge rāt: intus tn̄ dulcedinē ꝑ charita tē ſeruāt. Preponūt ſibi in aīo ip ſos plerūqꝫ quos corrigūt: melio res eſtimāt eos quoqꝫ quos iudi cāt. Quod videlꝫ agētes ⁊ per di meū vigilat. Et ſcūs mattheus re ſciplinā ſubditos: ⁊ ꝑ humilitatē cuſtodiūt ſemetip̄os. Ad bn̄. an̄t. Quis ex vobis homo ꝗ habet cen tū oues ⁊ ſi ꝑdiderit. vnā ex illis: nōne dimittit nonagintanouē in deẜto ⁊ vadit ad illā q̄ perierat do nec īueniat eā; all̓a. Ad. M. an̄t. Que mulier hn̄s dragmas deceꝫ ⁊ ſi perdiderit dragmā vnā: non ne accendet lucernā ⁊ euertit do mū ⁊ querit diligenter donec iue niat? Domīnica quarta. Oratio. A nobis q̄s dn̄e vt ⁊ mūdi curſus pacifice nobis tuo or dīe dirigat̉: ⁊ eccl̓ia tua trāquilla deuotiōe letet̉. Per. Scd̓m lucā. N illo tꝑe: Cum turbe irrue rēt in ieſū vt audirēt v̓bū dei: ⁊ ip̄e ſtabat ſecꝰ ſtagnū genecarethi ⁊ rel̓. Homeᶠ. ſcīambroſi ep̄i. L. Scēdens aūt ī vnā na/ vij. uim q̄ erat ſimonis: rogauit vt abduceret a terra aliquātulū. Ubi dn̄s multꝭ īpartiuit varia ge nera ſanitatū: nec tꝑe nec loco ce pit a ſtudio ſanādi turba cohibe ri. Ueſꝑ īcubuit: ppl̓i ſeq̄bant̉: ſta gnuꝫ ocurrit: turbe vrgebāt: ⁊ iō aſcēdit ī petri nauī. Hec ē nauis illa q̄ adhuc ẜꝫ mattheū fluctuat ẜꝫ lucā replet̉ piſcibꝰ: vt ⁊ pͥnci pia eccl̓ie fluctuātis ⁊ poſteriora exuberantꝭ agnoſcas. Lcō. viij. Piſces enī ſūt ꝗ hāc enauigāt vi tā: vbi adhuc diſcipulis xp̄s dor mit: hic p̄cipit. Dormit enim tepi dis vigilat ꝑfectis. Sed quēad modū dormiat xp̄s: audiſtis dicē tem in ꝓpheta. Ego dormio ⁊ cor cte nō p̄termittēdū putauit eter ne iudiciū ptātis vbi īperauit ven tis. Nō enī eſt humana doctrina ſicut audiſtis iudeos dicere: v̓bo īperat ſpiritibꝰ: ſed celeſtis maie. ſtatis īſigne ꝙ ſedatū turbat̉ ma re: ⁊ diuine vocis īperio obſequū tur elementa atqꝫ inſēſibilia ſēſū accipiunt obſequēdi. Lectio. ix. Oiuine myſteriū gr̄e reuelat̉: ꝙ fluctꝰ miteſcūt ſecl̓i: v̓bo īmūdus ſpūs ꝯquieſcit. Nō alterū altero reflectit̉: ſed vtrūqꝫ celebrat̉. Ha. bes miraculū in elemētis: habes documētū in myſterijs. Ergo qꝛ ſcūs mattheus illā p̄libauerat: ſā ctus lucas eā ſibi nauē ī qua pe trus piſcaret̉ elegit. Nō turbatur iſta que petrū habet: turbat̉ illa q̄ iudā habet. Et ſi multa illic meri ta diſcipuloꝝ nauigabant: tn̄ ad huc ꝑfidia ꝓditoris agitabat. In vtraqꝫ petrus: ſꝫ ꝗ ſuis meritꝭ fir mus ē turbatur alienis. Ad bn̄. ſedēſ docebat turbaſ al̓. Ad. M. an̄t. Preceptor per totā noctē la borātes nihil cepimꝰ: in v̓bo aūt tuo laxabo rete. Dn̄ica. vª. Or̄o. Eus ꝗ diligentibꝰ te bona Fiuiſibilia p̄paraſti: infunde cordibus nr̄is tui amoris affectū vt te in oībꝰ ⁊ ſuꝑ oīa diligentes: ꝓmiſſiōes tuas q̄ oē deſideriū ſu perāt ꝯſeqͣmur. Per. Scd̓ꝫ mat N illo tꝑe: Dixit. i. d. ſ. theū. I. Amē dico vobis: niſi abūda uerit iuſticia vr̄a pluſqͣꝫ ſcribarū ⁊ phariſeoꝝ nō ītrabitis ī regnū celoꝝ: ⁊ rel̓. Homel̓. ſcī aug. ep̄i. Iſi nō ſolū illa mini/ L. vi. Le ma legis p̄cepta īpleueritꝭ: q̄. īchoant hoīes: ſꝫ etiā iſta q̄ a me addunt̉: qui nō veni ſoluere legeꝫ ſꝫ adīplere: nō ītrabitis in regnū celoꝝ. Sed dicis mihi. Si de illis mādatis minimis cū ſuperiꝰ lege ret̉ dixit minimū vocari in regno celoꝝ ꝗſꝗs vnū illoꝝ ſoluerit ⁊ ẜꝫ ſuā ſolutionē docuerit: magnum aūt vocari ꝗſꝗs ea fecerit ⁊ ſic do cuerit: ⁊ ex eo iā in regno cęlorū futurū eſſe qꝛ magnꝰ eſt: ꝗd opus eſt addi legis p̄ceptꝭ mīmis ſua: In regno celoꝝ pōt eē qꝛ magnꝰ eſt ꝗſꝗs ea fecerit ⁊ ſic docuerit. Quapropt̓ ſic ē accipiēda L. vii. illa ſnīa. Qui aūt fecerit ⁊ docue rit ſic: magnꝰ vocabit̉ in regno ce loꝝ: ideſt nō ẜꝫ illa minima: ſꝫ ẜꝫ ea q̄ ego dicturꝰ ſū. Que ſūt auteꝫ iſta: Vt abundet inꝗt iuſticia vr̄a ſuꝑ ſcribarū ⁊ phariſeorū: qꝛ niſi abūdauerit nō intrabitis ī regnū an̄t. Aſcēdens ieſus in nauim et celoꝝ. Ergo qui ſoluerit illa mini ma ⁊ ſic docuerit minimꝰ vocabit̉. Qui aūt fecerit illa minima ⁊ ſic docuerit: nō iā magnꝰ habēdus eſt ⁊ idoneus regno celoruꝫ: ſꝫ tn̄ nō tā minimꝰ qͣꝫ ille ꝗ ſoluit. Le. Ut aūt ſit magnꝰ atqꝫ illi re/ ixͣ. gno aptus: facere debet ⁊ docere: ſicut xp̄s nūc docet: ideſt vt abun det iuſticia eius ſuꝑ ſcribarum ⁊ phariſeorum. Iuſticia phariſeo rū eſt vt nō occidāt. Iuſticia eoꝝ eſt qui intraturi ſūt regnuꝫ dei: vt non iraſcant̉ ſine cauſa. Minimū eſt ergo non occidere: ⁊ qui illud ſoluerit: minimꝰ vocabit̉ in regno .175 celoꝝ. Qui aūt īpleuerit illud vt ſis loꝗtur dei verbū: nō de ſecula nō occidat: non ꝯtinuo magnusⁱ ribꝰ ſꝫ de dei regno: ⁊ ſi ꝗ corpora erit ⁊ idoneꝰ regno celoꝝ: ſꝫ tanē lis gerūt vulnera paſſiōiſ hiſ me aſcēdet aliquē gradū. Perficiet̉ dicinā libēter īdulget. Lco. viij. aūt ſi nō iraſcat̉ ſine cauſa. Quod C ōſequēs igitur erat vt quos a ſic nec perfecerit: multo remotior vulnerū dolore ſanauerat: eos ali erit ab homicidio. Ad bene. ant. Audiſtis qꝛ dictū eſt antiꝗs: non occides: ꝗ aūt occiderit reus erit iudicio. Ad. M. ant. Si offers munꝰ tuū an̄ altare ⁊ recordatus fueris qꝛ frater tuꝰ habet aliꝗd aduerſū te: relinque ibi munꝰ tuū an̄ altare ⁊ vade pͥus recōciliari fratri tuo: ⁊ tunc veniens offeres munꝰ tuū all̓a. On̄ica. vj. Or̄o Eus virtutū cuiꝰ eſt totum qd̓ eſt optimū: īſere pectori bꝰ nr̄is amorē tui noīs: ⁊ p̄ſta in nobis religionis augmentū: vt q̄ ſunt bona nutrias: ac pietate ſtu dio que ſunt nutrita cuſtodias. Per. Seci ndum marcum. N illo tꝑe: Cū turba multa eſ ſet cū ieſu: nec haberēt qd̓ mādu carēt: ꝯuocatis diſcipl̓is ait illis: ſūt panes: eſca aūt ſolidior corpꝰ ē Miſereor ſuꝑ turbā: qꝛ ecce iam triduo ſuſtinēt me nec habēt qd̓ manducent: ⁊ rel̓. Homelia ſan cti ambroſij ep̄i. Lcō. vij. Oſteaqͣꝫ illa q̄ eccl̓ie typuꝫ accepit: a fluxu curata eſt ſangui nis: poſteaqͣꝫ apl̓i ad euāgelicanº cū ieſu nec haberēt qd̓ manduca dū regnū dei ſūt deſtinati: gr̄e cele rēt cōuocatis diſcipulis ait illis: ſtis īpartit̉ alimentū. Sed ꝗbusⁱ miſereor ſuꝑ turbā qꝛ ecce iā tri īpartiat̉ aduerte: nō ocioſis: nō ī duo ſuſtinēt me nec hn̄t qd̓ mādu ciuitate qͣſi in ſynagoga vel ſeculi cēt all̓a. Ad. M. an̄t. Miſereor dignitate reſidētibꝰ ſꝫ inter deſer ſuꝑ turbā qꝛ ecce iā triduo ſuſti ta q̄rentibꝰ xp̄m. Qui enī nō ſaſti nēt me nec habēt qd̓ māducet: et diūt ipſi recipiunt̉ a xp̄o: ⁊ cū ip̄i ſi dimiſero eos ieiunos deficiet ſū monijs ſpiritalibꝰ a ieiunio libera ret. Itaqꝫ nemo accipit cibū xp̄i: niſi fuerit an̄ ſanatꝰ. Et illi qui vo cant̉ ad cenā: pͥus vocādo ſanant̉ Si claudus fuit: gradiēdi facul tatē vt veniret accepit. Si lumīe erat pͥuatꝰ ocſoꝝ: domū vtiqꝫ dn̄i niſi refuſa luce ītrare non potuit. Ubiqꝫ ergo ordomyſterij L. ixͣ. ẜuat̉ vt pͥus ꝑ remiſſionē pctōrū vulneribꝰ medicina tribuat̉: po ſtea alimonia mēſe celeſtis exube ret: qͣꝫ qͣꝫ nondū validioribus hec turba reficiat̉ alimētis: neqꝫ xp̄i corpore et ſanguine ieiuna ſolidio ris fidei corda paſcant̉. Lacte in quit vos potaui nō eſca. Nonduꝫ enī poteratis: ſed nec adhuc ꝗdē poteſtis. In modum lactis qn̄qꝫ xp̄i. Potꝰ vehemētior ſanguis eſt dn̄i. Nō ſtatiꝫ a pͥmo epulamur oīa neqꝫ potamꝰ oīa. Hoc primū inꝗt bibe. Eſt ergo primū qd̓ mā duces: eſt etiā ſecūdū qd̓ bibas. Ad bn̄. an̄t. Cū turba multa eſſet via alla. Dn̄ica ſeptima. Oratio. Eus cuiꝰ ꝓuidētia in ſui di ſpoſitiōe non fallit̓: te ſuppli ces exoramus: vt noxia cūcta ſub moueas: ⁊ oīa nobis ꝓfutura cō cedas. Per. Secundū mattheū. N illo tꝑe: Dixit. i. d. ſ. Atten dite a falſis ꝓphetis ꝗ veniūt ad vos in veſtimētis ouiū: intrin ſecus aūt ſūt lupi rapaces: ⁊ rel̓. omelia origenis. Lectio. vij. Vod paulo ſuꝑius ſpacioſā latā viā nomīauit: hic nū̓o aꝑtiꝰ falſos ꝓphetas on̄dit: ꝑ qͦs multi in ꝑditionē abominabileꝫ abierūt: ꝗ pͥmo in iudea multi ap paruerūt: ⁊ mō ꝑfidia totū mun dū īpleuerūt. Sꝫ illi priꝰ falſi pro tas vſqꝫ ad mortē ꝑſecuti ſunt ſi cut hieremiā ⁊ micheam: alioſqꝫ multos. Iſti aūt nūc falſi ꝓphete ⁊ falſi xp̄iani ꝗ ſūt: veraces xp̄ia opprimūt: aliqn̄ ſi det̉ copia etiaꝫ gladijs: ſine ītermiſſione aūt ſuis prauis moribꝰ ⁊ exēplis. L. viij. Iccirco oēs p̄ueniēs dn̄s adhor tatus eſt dicēs. Attēdite a falſis ꝓphetis. Attēdite diligētiꝰ: obẜ uate cautiꝰ: vt nō ſeducamini: vt nō circūueniamini: vt nō fallami ni. Attēdite ergo hoc ē ꝯſiderate: qꝛ nō ſūt oues ſꝫ lupi in veſtimēto ouiū: qꝛ nō ſūt religioſi ſed irreli gioſi ī figura religioſitatis: qꝛ nō ſūt xp̄iani ſꝫ v̓itate vacui xp̄iano rū ꝑſecutores. Attendite a falſis ꝓphetis ꝗ veniūt ad vos in veſti mētis ouium: intrinſecus autem ſunt lupi rapaces. Lectio. ixº. Ipſos aūt apl̓us ad epheſios lo quens deſignabat dicens. Scio enim quia poſt diſceſſum meū in troibunt in vos lupi graues: lupi rapaces. Lupi graues nominan tur eſſe infideles heretici qui gra uiter ſanctam eccleſiam compri munt ⁊ perſequūtur: vel moleſta re frequentāt: qui ſine miſericor dia rapere ⁊ coaceruare non deſi nunt. Aliqn̄ pecunie irruunt alie ne: aliqn̄ pecuniarū dn̄os: multo magis etiam ſatagāt animas ra pere ⁊ ſecū miſerabiliter in ꝑditio nē ducere: ⁊ veſtimentū ouiū hr̄e dicunt̉: eo ꝙ nomen xp̄ianitatis habeant: vel qꝛ ſe ſimulant mini phete fuerūt: viſſimoſqꝫ dn̄i ꝓphe ſtros iuſticie: figuram religioſita tis mētientes. Ad bn̄. an̄t. Attē dite a falſis ꝓphetis qui veniunt ad vos in veſtimentis ouiū: intrin ſecus aūt ſūt lupi rapaces: a fru nos ſine miẜicordia ꝑſequunt̉ et ctibus eoꝝ cognoſcetis eos all̓a. Ad. M. an̄t. Nō pōt arbor bona fructus malos facere: neqꝫ arbor mala fructꝰ bonos facere: oīs ar bor que nō facit fructū bonū exci det̉ ⁊ in ignē mittet̉. Dn̄ica. viij. Argire nobis qͥs Oratio. .I ſemper ſpiritū cogitandi que recta ſunt propitius ⁊ agendi: vt qui ſine te eſſe nō poſſumuſ: ẜm te viuere valeamus. Per. Scd̓m N illo tempore: Dixit lucam. Cicſus diſcipulis ſuis parabo lam hanc. Homo quidaꝫ erat di ues qui habebat villicum: ⁊ hic diffamatus eſt apud illum quaſi diſſipaſſet bona ipſius: ⁊ reliqua. .176. Homel̓. ſcī hieronymi p̄ſbri. Le. Ueſtiunculā ꝓpoſuiſti vijͣ ꝗd ſit villicus iniꝗtatis qui voce dn̄i laudat̉. Cuius cū velleꝫ ſcire rationē ⁊ de quo fonte ꝓceſſe rat: reuolui volumē euangelicū: ⁊ inter cetera repperi: ꝙ appropin quantibꝰ ſaluatori publicanis et pctōribꝰ vt audirēt eum: murmū rabant phariſei ⁊ ſcribe dicētes. Quare iſte pctōres ſuſcipit ⁊ co medit cū illis; Qui locutꝰ eſt eis parabolaꝫ centū ouium ⁊ vnius perdite que inuenta paſtoris hu meris reportata eſt. Lectio. vij S t cū eſſet poſita ſtatī ītulit. Di co vobis ꝙ ita gaudiū erit in celo ſuꝑ vno pctōre pnīam agēte: ma gis qͣꝫ ſupra nonagintanoueꝫ iu ſtis ꝗ nō hn̄t opus pnīa. Aliam quoqꝫ parabolā decē dragmarū vniuſqꝫ ꝑdite atqꝫ reꝑte cū ꝓpo ſuiſſet: ſil̓i eā fine cōpleuit ſic. Di co vobis: gaudiū erit angelis dei ſuꝑ vno pctōre pnīam agēte. Ter tiā quoqꝫ parabolā ꝓpoſuit hoīs habentis duos filios ⁊ diuidētis cipibus facta eſt: nullus ꝗ hiſto inter eos ſubſtantiā. Lectio. ixͣ. Cūqꝫ minor facultatibꝰ perditis egē cepiſſet ⁊ comedere ſiliquas porcoꝝ cibū: reuerſus ad pr̄eꝫ ſu ſceptus eſt ab eo. Frater quoqꝫ ſe nior īuidēs: pr̄is voce corripit̉: ꝙ letari debuerit ⁊ gaudere: qꝛ frat̓ eius mortuus fuerat ⁊ reuixit: po rierat ⁊ īuentus eſt. Has tres pa rabolas contra phariſeos ⁊ ſcri bas locutus eſt ꝗ nolebāt reciꝑe pnīam pctōꝝ ⁊ publicanoꝝ ſalu tē. Ad bn̄. an̄t. Ait dn̄s villico: ꝗd hoc audio de te redde rationeꝫ It bl̓ villicationis tue al̓. Ad. M. an̄t. Quid faciā qꝛ dn̄s meus aufert a me villicationē: fodere non va leo: mēdicare erubeſco: ſcio ꝗd fa ciā vt cū amotꝰ fuero a villicatio ne recipiāt me ī domos ſuas. Do Ateāt au minica. ixͣ. Oro. res miſericordie tue dn̄e p̄ci bus ſupplicantiū: ⁊ vt penitētibꝰ deſiderata ꝯcedas: fac̄ eos q̄ tibi ſūt placita poſtulare. Per Scd̓ꝫ N illo tꝑe: Cū appro/ luca pinqͣret ieſus hierl̓m vidēs ci uitatē: fleuit ſuꝑ illā dicēs. Quia ſi cognouiſſes ⁊ tu. Et quideꝫ in hac die tua q̄ ad pacē tibi: nunc aūt aſcōditaſt̓ ab ocl̓is tuiſ: ⁊ rel̓. Homel̓. ſci grego. pape. Lcō. vij. Ectionē ſcī euāgelij fratres chariſſimi breui ſi poſſū volo ẜmone ꝑcurrere: vt illis in ea ꝓli xior det̉ intētio ꝗ ſciunt ex paucis multa cogitare. Qd̓ flēte dn̄o illa hieroſolymoꝝ ſb̓uerſio deſcribat̉: q̄ a veſpaſiano ⁊ tito romanis pͥn riā euerſiōis eiuſdē legit ignorat. Romani enī pͥncipes deſignātur cū dicit̉. Quia veniēt dies in te: et circūdabūt te inimici tui vallo: ⁊ circūdabūt te: ⁊ coanguſtabūt te vndiqꝫ ⁊ ad terrā proſternēt te ⁊ filios tuos qui in te ſūt. Lcō. viij. E oc quoqꝫ qd̓ addit̉ nō relinq̄nt in te lapidē ſuꝑ lapidem: etiā ip̄a eiuſdē ciuitatis tranſmigratio te ſtat̉. Quia dū in eo loco nunc cō ſtructa eſt vbi extra portam dn̄s fuerat crucifixus: pͥor illa hierl̓m qua culpa euerſionis ſue pene fue rit illata: ſubiungit̉. Eo ꝙ non co Creator ꝗppe oīum ꝑ incarnatio nis ſue myſteriū hanc viſitare di gnatus eſt: ſꝫ ip̄a timoris ⁊ amo ris illius recordata nō eſt. C. ixͣ. Tnde etiā ꝑ ꝓphetā ad increpa tionē cordis humani aueſ celi ad teſtimoniū deducunt̉ cū dr̄. Mil uus in celo cognouit tp̄s ſuū: tur tur ⁊ hyrūdo ⁊ ciconia cuſtodie runt tp̄s aduētꝰ ſui: ppl̓s aūt me us nō cognouit iudiciū dn̄i. Sed q̄rendū eſt ꝗd ſit qd̓ dicit̉. Vidēs ciuitatē fleuit ſuꝑ eam dicēs: qꝛ ſi cognouiſſes ⁊ tu. Ad bn̄. an̄t. Cū appropinquaret dn̄s hierini vi es in te ⁊ circūdabunt te inimici tui vallo ⁊ circūdabūt te ⁊ coan ſternēt te: eo ꝙ nō cognouiſti tpͥꝫ viſitationis tue al̓. Ad. M. an̄t. Scriptū eſt enī: qꝛ dom mea do mus or̄onis eſt cūctis gētibꝰ vos aūt feciſtis illā ſpeluncā latronū: ⁊ eratquotidie docēs in templo Dominica decima. Hratio. Eus ꝗ oīpotentiaꝫ tuā par cēdo maxime ⁊ miſerādo mani fe ſtas: multiplica ſuꝑ nos miẜicor diā tuā: vt ad tua ꝓmiſſa curren tes: celeſtiū bonorū facias eſſe cō ſortes. Per. Secundū lucam. N illo tēpore: Dixit ieſus ad quoſdā ꝗ in ſe ꝯfidebāt tanꝙͣ vt dicit̉ funditꝰ eſt euerſa. Cui ex bolā iſtā. Duo hoīes aſcenderunt in tēplū vt orarēt: vnus phariſeᶠ ⁊ alter publicanus: ⁊ rel̓. Home gnoueris tēpus viſitationis tue. lia ſci auguſtini ep̄i. Lectio. vij. Iceret ſaltē phariſeus: Nō ſū ſicut ceteri hoīes. Quid ē ceteri homīes niſi oēs p̄ter ip̄m; Ego inꝗt iuſtꝰ ſū: ceteri pctōres. Nō ſū ſic̄ ceteri hoīes iniuſti: aua ri: raptores: adulteri. Et ecce ibi ex vicino publicano: maior eſt tu moris occaſio. Sicut inꝗt publi canus iſte. Ego enī inꝗt ſolus ſū: iſte de ceteris eſt: Nō ſum inꝗt tā lis qualis iſte. Per iuſticias me as quibus iniquus non ſum. Ie iuno bis in ſabbato: decimas do omniū que poſſideo. Lectꝝ viij. Quid rogauerit deū quere ī ver dēs ciuitatē fleuit ſuꝑ illā ⁊ dixit bis eius ⁊ nihil īuenies. Aſcēdit qꝛ ſi cognouiſſes ⁊ tu: qꝛ veniēt di orare: noluit deū rogare ſꝫ ſe lau dare. Parū eſt nō deū rogare: ſꝫ ſe laudare: inſuꝑ ⁊ rogāti inſulta guſtabūt te vndiqꝫ ⁊ ad terrā pro re. Publicanus aūt ſtabat de lō ginquo ⁊ tn̄ deo ipſe ꝓpinquabat cordis eū ꝯſciētia remouebat: pie tas applicabat. Publicanꝰ aūt de longinquo ſtabat: ſꝫ dn̄s eū de propinquo attendebat. Excelſus enī dn̄s ⁊ humilia reſpicit: excel ſos aūt qualis erat ille phariſeꝰ: a lōge cognoſcit. Deus aūt a lon ge cognoſcit: ſꝫ nō ignoſcit. L. ix. dhuc aūt audi humilitatē pu bficani. Parū eſt qꝛ de lōginquo ſtabat: nec ſuos oculos ad celum leuabat: vt aſpiceret̉ non aſpicie bat: pͥmebat ꝯſcīa: ſb̓leuabat ſpes Audi adhuc: ꝑcutiebat pectꝰ ſuū iuſti ⁊ aſpernabant̉ ceteros para penas de ſeipſo exigebat: ꝓpterea 77 dn̄s cōfitenti parcebat. Percu/ Quid eſt enī ꝙ creator oīuꝫ deus tiebat pectus ſuū dicēs. Deꝰ pro pitiꝰ eſto mihi peccatori. Ad bn̄. an̄t. Stans a lōge publicanꝰ no lebat oculos ad celū leuare: ſꝫ per cutiebat pectus ſuū dicēs: deꝰ pro pitius eſto mihi pctōri. Ad. M. an̄t. Deſcēdit hic iuſtificatꝰ in do mū ſuā ab illo: qꝛ oīs qui ſe exal tat humiliabit̉: ⁊ qui ſe humiliat exaltabit̉. Dominica. xj. Oratio. Mp̄s ſēpiterne deꝰ: ꝗ abun dantia pietatis tue ⁊ nieri ta ſupplicū excedis ⁊ vota: effūde ſuꝑ nos miſericordiaꝫ tuā: vt di mittas q̄ ꝯſcīa metuit: ⁊ adijcias qd̓ or̄o non p̄ſumit. Per. Scd̓m N illo tꝑe: Exiēs ie/ marcū. ſus de finibꝰ tyri: venit ꝑ ſido nē ad mare galilee inter medios fines decapoleos: ⁊ rel̓. Homelia ſancti gregorij pape. Lectio. vij. Igilāter ītuendū eſt ꝙ voce dn̄i ad ꝓphetā dicit̉: vt pͥus ſermones eiꝰ audiat: ⁊ poſtmodū loquat̉. Audimꝰ enī v̓ba dei ſi fa cimꝰ: ⁊ tūc ea proximis recte loc nur cuꝫ prius ipſi fecerimꝰ. Qd̓ bene marcus euāgeliſta ꝯfirmat: cū factū dn̄i miraculū narrat di cēs. Adducūt ei ſurdū ⁊ mutū: ⁊ dep̄cabant̉ eū vt īponēt illi manū. Quius ordinē curatio/ L. viij. nis īſinuat ſubdens. Miſit digi tos ſuos in auriculas eius: expu enſqꝫ tetigit linguā eiꝰ: ⁊ ſuſpici ens in celū īgenuit ⁊ ait illi: Effe ta qd̓ eſt adaperire. Et ſtatī aper te ſūt aures eius: ⁊ ſolutū eſt vin culuꝫ lingue eius ⁊ loq̄bat̉ recte. lia ſancti ambroſij ep̄i. Lco. vij. vij. cū ſurdū ⁊ mutū ſanare voluiſſet in aures eiꝰ digitos ſuos miſit: et expuēs linguā eius tetigit; Quid ꝑ digitos redēptoris niſi dona ſci ſpūs deſignant̉; Un̄ cū in loco alio eieciſſet demoniū dixit. Si in digi to dei eijcio demonia ꝓfecto perue nit in vos regnum dei. Lectio. ix. Qua de re ꝑ euāgeliſtā aliū dixiſ ſe deſcribit̉. Si ego ī ſp̄u dei eijcio demonia igit̉ ꝑuenit in vos regnū dei. Ex quo vtroqꝫ loco colligit̉ ꝙ digitꝰ dei ſpūs vocat̉. Digitos aūt in auriculas mittere: eſt per dona ſcī ſpūs mentē ſurdi ad obediēdū aꝑire. Quid eſt v̓o ꝙ expuēs lin guā eius tetigit? Saliua nobis ē ex ore redēptoris accepta ſapien tia in eloꝗo diuino. Saliua ꝗppe ex capite defluit in ore. Ea ergo ſa piētia q̄ ipſe eſt: dū lingua nr̄a tā git̉ mox ad p̄dicationis v̓ba ſor mat̉. Ad bn̄. an̄t. Dū trāſiret dn̄s ꝑ medios fines tyri: ſurdos fecit audire ⁊ mutos loꝗ. Ad. M. an̄t Bn̄ oīa fecit: ſurdos fecit audire: ⁊ mutos loqui. Dn̄ica. xij. Or̄o. Mp̄s ⁊ miſericors deus: de cuius munere venit vt tibi a fidelibꝰ tuis digne ⁊ laudabiliter ſeruiat̉: tribue nobis q̄s: vt ad ꝓ miſſiones tuas ſine offēſione cur ramꝰ. Per. Secundū lucā N illo tꝑe: Dixit. i. d. ſ. Beati oculi ꝗ vidēt que vos videtis. Di co enī vobis ꝙ multi ꝓphete ⁊ re ges voluerūt videre que vos vide tis ⁊ non viderunt: ⁊ rel̓. Homo Nlectiōe hac exponunt̉ hi ꝙ ſibi legis ꝑiti vident̉ ꝗ v̓ba le gis tenē̓t: vim legis ignorāt: ⁊ ex ip̄o pͥmo legis capl̓o docet eſſe le gis ignaros: ꝓbās ꝙ in pͥncipio ſtatī lex ⁊ patrē ⁊ filiū p̄dicauerit ⁊ īcarnatiōis dn̄ice annūciauerit ſacr̄m dicēs. Diliges dn̄m deum tuū ⁊ diliges ꝓximū tuū ſicut te ipſū. Vn̄ dn̄s ait ad legis perituꝫ. Hoc ſac ⁊ viues. At ille ſicut qui neſciret ꝓximū ſuū: qꝛ nō in xp̄m credebat reſpondit. Quis eſt me us proximus; Itaqꝫ qui chriſtuꝫ neſcit: neſcit ⁊ legem. Leō. viij. Quō enī pōt ſcire legē: cū verita tē ignoret: cū lex annūciet verita tē: Homo ꝗdā ex hierl̓m deſcēde bat in hierico. Vt enī locū ꝗ ꝓpoſi tus eſt nobis: planius poſſimꝰ ab ſoluere: veterē ciuitatis hierico re petamus hiſtoriā. Meminimus itaqꝫ hierico ſicut legimꝰ in libro ꝗ inſcribit̉: ieſu naue: magna ciui tas fuit muralibꝰ ſepta parietibꝰ que nō ferro peruia nec arieti poſ ſit eſſe penetrabilis. Lectio. ixͣ. In ea raab habitaſſe meretricē: q̄ exploratores quos dixerit ieſuſ hoſpitio ſuſcepit: ꝯſilio īſtruxit: po ſtulātibus ciuibꝰ abijſſe rn̄dit: ab ſcōdit in tecto: ⁊ vt ſe ſuoſqꝫ vrbis excidio poſſet eripere: cocū ī fene ſtra ligauit. Vrbis aūt ipſiꝰ inex ſacerdotaliū ſono ⁊ ppl̓i vlulātis vlulatu ꝯſono corruiſſe. Ad bn̄. an̄t. Magr̄ ꝗd faciēdo vitā eter nā poſſidebor at ille dixit ad eū: in ges dn̄ꝫ deū tuū ex toto corde tuo all̓a. Ad. M. an̄t. Homo quidā deſcēdebat ab hierl̓ꝫ in hierico: ⁊ īcidit in latrones ꝗ etiā diſpolia uerūt eū ⁊ plagis īpoſitis abierūt ſemiuiuo relicto. Dominica. xiij. Mnipotēs ſempiter Or̄o. ne deus: da nobis fidei ſpei ⁊ charitatis augmentū: ⁊ vt me reamur aſſequi qd̓ promittis: ſac nos amare quod precipis. Per. N illo tꝑe: Cū Scd̓m lucaꝫ. iret ieſus in hierl̓m: tranſibat per mediam ſamariā ⁊ galileaꝫ. Et cum ingrederetur quoddam caſtellum: occurrerunt ei decem viri leproſi: ⁊ rel̓. Homelia ſācti auguſtini epiſcopi. L. vij. E decem leproſis quos do minus ita mundauit cum ait: ite ⁊ oſtendite vos ſacerdotibꝰ: que ri pōt cur ad ſacerdotes eos mi ſerit: vt cum irent mundarentur? Nullum enim eorum quibus cor poralia hec beneficia preſtitit: īue nitur miſiſſe ad ſacerdotes niſi le proſos. Nam ⁊ illum a lepra mū dauerat cui dixit. Vade oſtende te ſacerdoti ⁊ offer pro te ſacrifici um quod precepit moyſes in teſti monium illis. Querenduꝫ eſt igi tur quid ipſa lepra ſignificet. Nō enī ſanati ſed mundati dicuntur: qui ea caruerunt. Lectio. viij. pugnabiles muros: ſeptē tubarū C oloris quippe vitiū eſt nō vali tudinis aut integritatis ſenſuum atqꝫ membroꝝ. Leproſi ergo non abſurde intelligunʸ̉ qui ſcientiam vere fidei nō hn̄tes varias doctri lege ꝗd ſcriptū eſt; quō legis: dili nas ꝓfitent̉ erroris. Nulla porro .178. falſa doctrina eſt que non aliqua eſca: ⁊ corpus plus qͣꝫ veſtimētūi vera intermiſceat. Vera ergo fal ſis īordinate permixta: in vna diſ fidē oībꝰ credentibꝰ a deo poſſe cō putatione vel narratione homīs: ferri: qͣꝫ ꝙ aereus ille ſpūs vitali tanqͣꝫ in vniꝰ corporis colore ap parētia ſignificāt leprā: tanqͣꝫ ve bernio federatum ſine noſtro la ris falſiſqꝫ coloꝝ locis humanaᵇ bore perpetui nec ſalutaris deficit corpora variantē atqꝫ maculātē. vſus alimenti: niſi cū venerit dies G acerdotiū v̓o iudeoꝝ Lcō. ixͣ. nemo vere fideliū dubitat figurā fuiſſe futuri ſacerdotij regalis qd̓ eſt in ecclīa: quo ꝯſecrant̉ oēs per tinētes ad corpus xp̄i ſūmi ⁊ veri am de futurā deputemꝰ: qui viuē pͥncipis ſacerdotū. Nā nūc ⁊ oēs di iugē ſub̓am ꝯſequimur. Conſi vngunt̉: qd̓ tūc regibꝰ tm̄ ⁊ ſacer/ derate inquit volatilia celi. Ma dotibꝰ fiebat. Et qd̓ ait petrus ad xp̄ianū ppl̓m ſcribens: regale ſa cerdotiū: vtrūqꝫ ppl̓o illi nomen conuenire declarauit quo illa vn ctio ꝑtinebat. Ad bn̄. an̄t. Dum tranſiret ieſus in quoddā caſtel lū occurrerūt ei decē viri leproſi ꝙ ſteterūt a lōge ⁊ leuauerūt vocem dicētes: ieſu p̄ceptor miẜere nr̄i. Ad. M. an̄t. Vnꝰ aūt ex illis vt vidit qꝛ mundatꝰ eſt: regreſſus ē dā neſciūt vindicare dn̄atu. Noc cū magna voce magnificans deū all̓a. Dominica. xiiij. Or̄o. ¶ ¶ Uſtodi dn̄e q̄s eccl̓iaꝫ tuaꝫ propitiatione ꝑpetua: ⁊ qꝛ ſine te labit̉ humana mortalitas: tuis ſē per auxilijs ⁊ abſtrahat̉ a noxijs ⁊ ad ſalutaria dirigat̉. Per. Se N illo tꝑe: Di/ cūdu matth̓ꝫ. xit ie. d. ſ. Nemo pōt duobus dn̄is ſeruire: ⁊ rel̓. Homel̓. ſācti ambroſij epiſcopi. Lcō. vij .L COlite ſolliciti eſſe aīe vr̄e ꝗd māducetiſ: neqꝫ corpori vr̄o quid īduamini. Nonne aīa plus eſt qͣꝫ Nihil enī moraliꝰ ad faciendaꝫ collegiū anime corporiſqꝫ contu ſuprema moriendi. Lectio. viij. Cuꝫ igit̉ aīa īdumento corporis veſtiat̉: vt vigore aīe corpus aīeti abſurdū eſt vt victus nobis copi gnū ſane ⁊ aꝑtū qd̓ fide ſumam exēplū. Nā ſi volatilibꝰ celi ꝗbus nullū exercitiūcultiōiſ: nullus d meſſiū fecūditate ꝓuentus eſt: in deficiētē tn̄ ꝓuidētia diuina lar git̉ alimoniā: verū eſt cauſā iopie noſtre auaritiam videri. Le. ixͣ. S tenī illis iccirco ſine labore pa buli vſus exuberat ꝙ fructꝰ ſibi cōem ad eſcā datos: ſpūali quo cōia amiſimꝰ: dū ꝓpria vendica mus. Nā nec ꝓpriū ꝗcqͣꝫ eſt: vb ꝑpetuuꝫ nihil eſt: nec certa copia vbi incertꝰ euentꝰ. Cur enī diuiti as tuas eſtimas cū tibi dn̄s etiā victū cū ceteris aīantibus volue rit eſſe cōem; Aues celi ſpāle ſibi nihil vendicāt: ⁊ ideo pabulis īdi gere neſciūt: qꝛ non nouerūt alijs inuidere. Ad bn̄. an̄t. Nolite ſol liciti eſſe dicētes ꝗd manducabi mꝰ aūt ꝗd bibemꝰ: ſcit eniꝫ pr̄ ve ſter celeſtis quid vobis neceſſe ſi all̓a. Ad. M. an̄t. Querite pͥmū adijcient̉ vobis all̓a. Dn̄ica. xv Ccl̓iaꝫ tuā dn̄e miſe/ Or̄o. Aratio ꝯtinuata mūdet ⁊ mu niat: ⁊ qꝛ ſine te nō pōt ſalua cōſi Per dn̄m. Secundum lucam. N illo tꝑe: Ibat ieſus ī ciuita Ltē q̄ vocat̉ naͣym: ⁊ ibāt cū eo diſcipuli eius ⁊ turba copioſa: et rel̓. Homel̓. ſcī augu. ep̄i. L. vij. Eiuuene illo reſuſcitato ga uiſa eſt mater vidua: de ho minibꝰ in ſpū quotidie reſuſcitat gaudet mater eccl̓ia. Ille quideꝫ mortuus erat corpore: illi aūt mē te. Illius mors viſibilis viſibilit̓ plangebat̉: illorū mors īuiſibilis: alibi nec querebat̉ nec videbatur Queſiuit ille ꝗ nouerat mortuos ille ſolus nouerat mortuos ꝗ po terat facere viuos. Niſi enim ad mortuos ſuſcitādos veniſſet: apo ſtolus nō diceret: Surge qui dor mis: ⁊ exurge a mortuis: ⁊ illu minabitte chriſtus. Lectio. viij. Dormientē audis cū dicit: ſurge qui dormis: ſed mortuū intellige cū audis: ⁊ exurge a mortuis. Di cti ſūt ſepe dormientes morientes viſibiliter: ⁊ plane oēs ei qui pōt excitare dormiūt. Mortuus eniꝫ tibi mortuus eſt: ꝗ quātūlibet ex pulſes: quātūlibet lanies: quātū libet vellices: nō exꝑgiſcitur. Xp̄o autem ille dormiebat cui dictum ē ſurge: ⁊ ꝯtinuo ſurrexit. Nemo tā facile excitat in lecto: qͣꝫ facile chriſtus in ſepulchro. Lectio. ixͣ. Aſres enī mortuos inuenimus a regnūdei ⁊ iuſticiā eius: ⁊ hec oīa dn̄o reſuſcitatos viſibiliter: milia inuiſibiliter. Quot aūt mortuos viſibiliter ſuſcitauerit: ꝗs nouit: Non enī oīa ſcripta ſūt que fecit. Ioannes hoc dicit. Multa ⁊ alia ſtere: tuo ſemꝑ munere gubernet̉ ſigna fecit ieſus: q̄ ſi ſcripta eſſent arbitror totū mundū non poſſe li bros caꝑe. Multi ſunt ergo alibi ſuſcitati: ſine dubio fortaſſe: ſꝫ nō fruſtra tres commemorati. Dn̄s enī nr̄ ieſus xp̄s ea q̄ faciebat cor poraliter: etiā ſpūaliter volebat ī telligi. Ad bn̄. ant. Ibat ieſus in ciuitatē q̄ vocat̉ naͣym: ⁊ ecce de functꝰ efferebat̉ filiꝰ vnicus mr̄is Ad. M. ant. Propheta ma ſue. gnꝰ ſurrexit in nobis: ⁊ qꝛ deꝰ viſi tauit plebē ſuā. Dn̄ica..xvj. Or̄o Ua nos q̄s dn̄e gr̄a ſemper ⁊ lpreueniat ⁊ ſequat̉: ac bonis peribꝰ iugiter preſtet eſſe inten tos. Per. Secundū lucam. N illo tꝑe: Cū intraret ieſus in domū cuiuſdā pͥncipis phari ſeoꝝ ſabbato māducare panē: et ip̄i obẜuabāt eū. Et ecce hō qui dā hydropicꝰ erat an̄ illū: ⁊ rel̓. Homel̓. ſcī ambroſij ep̄i. Le. vij. Vrat̉ hydropicꝰ in quo flu Axus carnis exuberans: aīo grauabat officia: ſpūs extingue bat ardorē. Deinde docet̉ humili tas dū in illo ꝯuiuio nuptiali: ap petentia loci ſuperioris arcet̉. Cle menter tamē vt ꝑſuaſiōis humi litas aſꝑitatē coertionis exclude ret: ratio ꝓficeret ad ꝑſuaſiōis ef fectū: huic quaſi ꝓximo lumīe hu manitas copulat̉: q̄ ita dn̄ice ſen tentie diffinitione diſtinguit̉: ſi in .179. pauperes et debiles conferatur. Nam hoſpitalem eſſe remunera turis affectꝰ auaritie eſt. L. viij. P oſtremo qͣſi emerite militie vi ro ꝯtēnendaꝝ ſtipēdiū preſcribit̉ facultatū: ꝙ neqꝫ ille ꝗ ſtudijs in tētus inferioribꝰ poſſeſſiones ſibi cōemit regnū celoꝝ poſſit adipiſci cū dn̄s dicat: vēde oīa tua ⁊ ſeq̄ re me. Impio ꝗppe ſitire: eſt huiꝰ mūdi bona ꝯcupiſcere. Vnde ⁊ re dēptor ītra phariſei domū hydro picū curat: ⁊ cū ꝯtra auaritiā diſ putaret ſcriptum eſt. Audiebant autē omnia hec phariſei qui erāt auari ⁊ deridebāt illum. Lco. ixͣ. Quid eſt ergo ꝙ ītra phariſei do niū hydropicus curat̉: niſi ꝙ per alterius egritudinē corporis ī al tero expͥmit̉ egritudo cordis. Hy dropicus ꝗppe quo ampliꝰ bibe rit: amplius ſitit: qꝛ ⁊ oīs auarus ex potu ſitim multiplicat: ꝗ cū ea que appetit adeptꝰ fuerit ad appe tēda illa ampliꝰ anhelat. Qui enī adipiſcendo plus appetit: huic ſi tis ex potu creſcit. Ad bn̄. ant. Cū intraret ieſus in domū cuiuſdam pͥncipis phariſeoꝝ ſabbato man ducare panē: ⁊ ecce homo ꝗdam hydropicus erat an̄ illū: ip̄e vero apprehēſū ſanauit eū ac dimiſit. Ad. M. ant. Cū vocatꝰ fueris ad nuptias recūbe in nouiſſimo loco vt dicat tibi ꝗ te inuitauit: amice aſcēde ſuꝑiꝰ ⁊ erit tibi gl̓ia corā ſi mul diſcūbētibꝰ all̓. Dn̄ica. xvij. A qͥs dn̄e ppl̓o tuo Or̄o. diabolica vitare ꝯtagia: ⁊ te ſolū deū pura mēte ſectari. per. N illo tꝑe: Ac/ Scd̓ꝫ matih̓ ceſſerūt ad ieſūphariſei ⁊ īter rogauit eū vnꝰ ex eis legis doctor tētās eū: ⁊ rel̓. Homel. ſci ioānis Onuenerūt ꝙ auri. L. vij. vt in multitudine vincerēt: quē ratiōe ſuꝑare nō poterāt. A v̓itate nudos ſe eſſe ꝓfeſſi ſūt: qui ml̓titudine ſe armauerunt. Dice bāt enī apud ſe: Unus loquat̉ pro oībꝰ ⁊ oēs loqͣmur per vnū: vt ſi ꝗdē vicerit oēs videamur viciſſe mxiniu ſi aūt victꝰ fuerit: vel ſolus videat̉ ꝯfuſus. O phariſei qui oīa ꝓpt̓ ho mines cogitatis ⁊ facitis: primū quidē veniētes cū vno: vincendi eſtis per vnū. Tn̄ poſito qꝛ vno vi cto hoīe: nō ītelligūt vos oēs eē vi ctos. Nunꝗd ꝯſciētie vr̄e nō ſen tiūt ſe eſſe ꝯfuſas? Leuis enim eſt ꝯſolatio: qꝛ in ſeip̄o ꝯfuſus eſt qd̓ ab alijs ignoratur. Lectio. viij. nterrogauit ieſū vnꝰ ex phari ſeis legis doctor tētās eū. Magi qd̓ ē mādatū magnū ī lege Ma iſlupquim giſtrū vocat cuiꝰ nō vult eſſe diſci pulus. Simpliciſſimꝰ interroga tor ⁊ maligniſſimus īſidiator: de magno mādato interrogat ꝗ nec minimū obſeruat. Ille enī debet interrogare de maiori iuſticia ꝙ iam minorē compleuit. Lcō. ix. Dn̄s aūt ſic ei rn̄dit: vt īterroga tiōis eiꝰ victā ꝯſcientiā ſtatī pͥmo rn̄ſo ꝑcuteret dicēs. Diliges dn̄ deū tuū ex toto cordetuo: ideſt nō ſicut tu ꝗ deuotionē on̄dis in ore: ⁊ fraudē meditaris ī corde. Ma gnū aūt ⁊ minimū mandatū dici mus quātū ad dignitatē manda toꝝ: nō quātū ad vtilitatē. Alio ꝗn vtilitas oīuꝫ mādatoꝝ vna ē: ⁊ oīa mādata qͣſi vnū vident̉ eſſe mādatū: qꝛ ita ſibi coherēt: vt al terū ſine altero eſſe nō poſſit. Ad bn̄. an̄t. Magr̄: qd̓ eſt mandatuꝫ magnū in leger ait illi ieſus: dili ges dn̄m deū tuum ex toto corde tuo all̓a. Ad. M. an̄t. Quid vo bis videt̉ de xp̄o cuiꝰ filiꝰ eſt; dicūt ei oēs dauid. dicit ei ieſus quō da uid in ſpͥū vocat eū dn̄m dicēs: di meis? Dominica. xviij. Oratio. Irigat corda noſtra q̄s dn̄e tue miẜatiōiſ oꝑatio: qꝛ tibi ſine te placere nō poſſumꝰ. Per. N illo tēpore: Scd̓m matth̓. Aſcēdēs ieſus in nauiculam: trāſfretauit ⁊ venit in ciuitatē ſu am: ⁊ rel̓. Hoͣ. ſcī ioānis os auri. Priſtū in humanis L. vij. C actibꝰ diuina geſſiſſe myſte ria: ⁊ in rebꝰ viſibilibꝰ inuiſibilia exercuiſſe negocia: lectio hodier na mōſtrauit. Aſcēdit inꝗt ī na uiculā ⁊ trāſfretauit ⁊ venit in ci uitatē ſuā. Nōne ip̄e eſt ꝗ fugatꝭ iſraeliticꝰ ppl̓s īter ſtupētes vn das ſicco veſtigio velut mōtiū cō cauatrāſiret? Nōne hic eſt ꝗ pe tri pedibꝰ marinos v̓tices īclina uit vt iter liꝗduꝫ hūanis greſſib ſolidū p̄beret obſequiū? Le. viij. E t ꝗd eſt ꝙ ip̄e ſibi maris ſic de negat ſeruitutē: vt breuiſſimi laci ſancti gregorij pape. Lectio. vij. trāſitū ſub mercede nautica tran Xp̄us venit accipere infirmitateſ nr̄as ⁊ ſua nobis ꝯferre remedia ſanitatis: quia medicus qui nō in fert ſanitatē curare neſcit: ⁊ ꝗ nō fuerit cū īfirmo infirmatus: non pōt ꝯferre ſanitatem. Lectio. ixͣ. C hriſtus ergo ſi in ſuis māſiſſet virtutibꝰ: cōe cū hoībꝰ nihil habe ret: ⁊ ſi nō īpleſſet carnis ordinē carnis in illo eſſet ocioſa ſuſceptio Suſtinuit ergo has neceſſitates vt homo verꝰ humanis neceſſita xit dominꝰ dn̄o meo ſede a dextriſ tibꝰ ꝓbaret̉. Aſcēdit in nauiculā xp̄s: eccl̓ie nauī ſeculi fluctꝰ ſemꝑ mitigaturꝰ: aſcēdit vt credentes in ſe ad celeſtē patriā tranquilla nauigatione ꝑducat ⁊ municipes ciuitatis ſue faciat quo humani tatis ſue fecit eē ꝯſortes. Ad hn̄. an̄t. Dixit dn̄s paralytico ꝯfide fi li remittunt̉ tibi peccata tua. Ad M. an̄t. Tulit ergo paralyticꝰ le ctū ſuū ī quo iacebat magnificās deū: ⁊ omnis plebs vt vidit dedit laudem deo. Dn̄ica. xixͣ. Oratio. Mnipotēs ⁊ miſericors de vniuerſa nobis aduerſantia propitiatus exclude: vt mente et fluctibꝰ maris ꝓfūda nudauit: vt corpore pariter expediti: que tua ſunt: liberis mentibus exequa mur. Per. Secundū mattheuꝫ. N illo tꝑe: Loquebatur ieſus T pͥncipibus ſacerdotū parabo lā hanc. Simile factū eſt regnuꝫ celorum homini regi qui fecit nu ptias filio ſuo: ⁊ reliqua Homel̓. Extū lectiōis euāgelice fr̄es ſfretaret; Aſcēdit inꝗt ī nauiculā chariſſimi volo ſi poſſuꝫ ſub ⁊ trāſfretauit. Et ꝗd miruꝫ fr̄es: breuitate tranſcurrere: vt in fine .180. eius valeā ad loq̄ndū largius va nuptiali ⁊ ait illi: amice quomo care. Sed querendū priꝰ ē an̄ hec do huc intraſti non habens veſtē apud mattheuꝫ ipſa ſit lectio que nuptialeꝫ; Dominica. xx. Oro. apud lucā ſub appellatiōe cene de ſcribit̉. Et ꝗdē ſūt nōnulla q̄ ſibi diſſona vident̉ eſſe: qꝛ hic prandiū vt pariter ab oībꝰ mundent̉ offen illic cena memorat̉: hic qui ad nu ptias nō dignis veſtibus ītrauit repulſus eſt: illic nullus ītraſſe di cit̉ ꝗ repulſus eē ꝑhibeat̉. L. viij. ua ex re recte colligit̉ ꝙ ⁊ hic ꝑ nuptias pn̄s eccl̓ia: ⁊ illic ꝑ ce nā et̓nū ⁊ vltimū ꝯuiuiū deſignat̉ qꝛ ⁊ hāc nōnulli exituri ītrant: ⁊ ad illud ꝗſꝗſ ſeniel ītrauerit vlte riꝰ nō exibit. Et ſiꝗs forte ꝯtēdat potius qͣꝫ exponendo in ea aliꝗd hāc eandē eſſe lectionē: ego meli us puto ſalua fide alieno intelle ctui cedere: qͣꝫ ꝯtētionibꝰ deſerui re: qm̄ ⁊ ītelligi ꝯgrue forſitā pōt qꝛ de ꝓiecto eo qui cū nuptiali ve digia videritis nō creditis. Qui ſte non venerat: quod lucas ta cuit mattheus dixit. Lectio. ix. Qd̓ v̓o ꝑ illū cena: ꝑ hūc prādiū dicit̉: nequaqͣꝫ vel hoc nr̄e ītelligē tie obſiſtit: qꝛ cū adhoram nonam apud antiquos quotidie prādiuꝫ fieret ipſū quoqꝫ prādiū cena vo cabat̉. Sepe aūt iā dixiſſe me me mini ꝙ plerūqꝫ ī ſcō euāgelio re gnū celoꝝ pn̄s eccl̓ia noīal̓. Con gregatio ꝗppe iuſtoꝝ regnū celoꝝ dicit̉. Quia enī ꝑ ꝓphetā dn̄s di nuſqͣꝫ deerat: minꝰ itaqꝫ in illo cre cit. Celū mihi ſedes ē. Et ſalomō dicit. Aīa iuſti ſedes eſt ſapiētie. Ad bn̄. an̄t. Dicite inuitatis: ec ce prandiū meū paraui venite ad nuptias all̓. Ad. M. aūt. Intra uit aūt rex vt videret diſcūbētes ⁊ vidit ibi hoīem nō veſtitū veſte Argire q̄s dn̄e fidelibꝰ tuis īdulgentiā placatus ⁊ pacē ſis: ⁊ ſecura tibi mēte deſeruiant Per. Secundum ioannem. L.N illo tꝑe: Erat ꝗdā regulus cuiꝰ filius īfirmabat̉ capharnaū: ⁊ rel̓. Homel. ſcī gregorij pape Ectio ſcī euāgelij Lcō. vij. quā modo fr̄es audiſtis: ex poſitione nō īdiget: ſꝫ ne hāc taci te preteriſſe videamur: exhortādo loquamur. Hoc aūt vobis ſolum modo de expoſitione video eſſe re quirēdū: cur is ꝗ ad ſalutē peten dā venerat audiuit: niſi ſigna ⁊ ꝓ enī ſalutē q̄rebat filio: ꝓculdubio credebat. Neqꝫ enī ab eo qͥreret ſalutē quē nō crederet ſaluatorē. Quare ergo ei dicit̉: Lxo. viij. Niſi ſigna ⁊ ꝓdigia videritis nō creditis: ꝗ ante credidit qͣꝫ ſignū videret: Sed memētote qd̓ petijt ⁊ aꝑte cognoſcetis: qꝛ in fide du bitauit: popoſcit nāqꝫ vt deſcende ret ⁊ ſanaret filiū eius. Corporalē ergo dn̄i pn̄tiā q̄rebat qui ꝑ ſpm̄ didit: quē nō putauit ſalutē poſſe dare niſi preſens eſſet et corpore. Si enim perfecte credidiſſet: pro culdubio ſciret: quia non eſſet lo cus vbi non eſſet deus. Lectio. ſt. Ex magna ergo parte diffiſus ē ꝗ virtutis honorē non dedit maie ſtati: ſed ſtati: ſꝫ p̄ſentie corporali. Et ſalu tē itaqꝫ filio petijt: ⁊ tn̄ ī fide dubi tauit: qꝛ eū ad quē venerat ⁊ potē tē ad curādū credidit: ⁊ tn̄ moriē ti filio eē abſētē putauit. Sꝫ dn̄s ꝗ rogat̉ vt vadat: qꝛ nō deſit vbi ī uitat̉ indicat: ſolo iuſſu ſalutē red didit ꝗ volūtate oīa creauit. Ad bn̄. ant. Erat ꝗdā regulus cuiꝰ fi liuſ īfirmabat̉ capharnaū: hic cū audiſſet qꝛ ieſus veniret ī galileā rogabat eū vt ſanaret filiū eius. Ad. M. an̄t. Cognouit aūt pr̄ qꝛ illa hora erat in qͣ dixit ieſus filiꝰ tuus viuit: ⁊ credidit ip̄e ⁊ dom eius tota. Dn̄ica. xxj. Oro. Amiliā tuā q̄s dn̄e ꝯtinua pietate cuſtodi: vt a cūctꝭ aduerſi tatibꝰ te ꝓtegēte ſit libera: ⁊ ī bo nis actibꝰ tuo nomini ſit deuota. Per. Secundum mattheuꝫ N illo tꝑe: Dixit ieſus diſci pulis ſuis parabolā hāc. Sil̓e ē regnū celoꝝ hoī regi ꝗ voluit ra tionē ponere cū ſeruis ſuis: ⁊ rel̓. Homel. ſcī aug. ep̄i. L. vi. L¶ Arrauit dn̄s ſil̓itudinē val de terribilē: qꝛ ſil̓e ē regnū celoꝝ hoī pr̄ifamilias ꝗ poſuit rōneꝫ cu ſeruis ſuis: in ꝗbꝰ īuenit debitorē decē miliū talētoꝝ. Et cū iuſſiſſet vt oīa q̄ habebat ⁊ oīs eiꝰ familia ⁊ ipſe venderet̉ ⁊ debitū ſolueret̉: aduolutꝰ genibꝰ dn̄i ſui rogabat eū dilatiōeꝫ: ⁊ meruit remiſſiōeꝫ Miſertꝰ ē enī dn̄s eius ſicut au diuimꝰ ⁊ oē debitum dimiſit illi. At ille debito liber: ſꝫ iniꝗtatꝭ ſer uus: poſteaqͣꝫ egreſſus eſt a facie dn̄i ſui inuenit etiā ipſe debitoreꝫ ſuū ꝗ debebat ei nō decē milia ta lentoꝝ qͣꝫtū ipſiꝰ debitū fuit: ſꝫ. cē tū denarios: cepit ſuffocare eū: tra here ⁊ dicere: Redde qd̓ debes. At ille rogabat ꝯſeruū Xe. vix. ſicut ip̄e rogauerat dn̄m: ſꝫ nō ta lē iſte īuenit ꝯſeruū: qͣlē ille dn̄m. Nō ſolū illi remittere debitū no luit: ſed nec dilationē dedit. Con tortū rapiebat ad ſolutionē iā de bito dn̄ico liber. Diſplicuit cōſer uis ⁊ renūciauerūt dn̄o ſuo quid actū eēt. Et dn̄s fecit adeſſe ẜuuꝫ ⁊ dixit ei: Serue neqͣꝫ cū mihi tā ta deberes: miſertꝰ tui oē debitum dimiſi tibi. Nōne ergo oportebat ⁊ te miſereri conſerui tui: ſicut et ego tui miſertus ſuꝫ? Et iuſſit oīa que illi dimiẜat exigi. Lectio. ix. E rgo hāc ſil̓itudinē ad nr̄am ī ſtructionē ꝓpoſuit: ⁊ admonēdo perire nos noluit. Sic inꝗt ⁊ vob̓ faciet pr̄ veſter celeſtis ſi nō remi ſeritis vnuſꝗſqꝫ veſtrū fr̄ibꝰ vr̄is ex corde veſtro. Ecce fr̄es: res in aꝑto ē: admonitio vtilis ē valde ⁊ ſalubris obedientia debet̉: vt qd̓ iuſtū ē īpleatur: qꝛ hō ⁊ debitor ē dei: ⁊ debitorē habꝫ fr̄em ſuū. Ad bn̄. ant. Dixit aūt dn̄s ẜuo: redde qd̓ debes: ꝓcidēs aūt ſeruus ille rogabat eū dicēs: patiētiā habe ī me ⁊ oīa reddā tibi. Ad. M. ant. Serue neqͣꝫ: oē debitū dimiſi tibi qm̄ rogaſti me: nōne ergo oportu it ⁊ te miẜeri cōſerui tui ſic̄ ⁊ ego tui miſertus ſū; all̓a Dn̄ica.xxij. Eus refugiū nr̄m ⁊ Or̄o. v̓tus adeſto pijs eccl̓īe tue p̄cibꝰ auctor ipſe pietatis: ⁊ p̄ſta: .181. vt qd̓ fideliter petimus efficaciter ꝯſeqͣmur. Per. Scd̓ꝫ matthe N illo tꝑe: Abeutēs phariſei ꝯſiliū inierūt vt caperēt ieſum tymone: ⁊ rel. Homel̓. ſcī ioānis Mnis ma/ o auri. L. vij litia ꝯfundit aliquotiēs ro ne vitatꝭ: corrigit̉ aūt nunqͣꝫ: ma xime eorū ꝗ ꝓpoſito malo ⁊ non ignorātia peccāt. Ecce enī ſacer dotes poſtqͣꝫ dn̄m terrere nō po tuerūt dicētes. In qua poteſtate giſter ſcimꝰ qꝛ verax es ⁊ viaꝫ dei hec facis: poſtqͣꝫ parabolarū rō ne ꝯſtricti: ſuo iudicio ipſi ſe reos fecerūt dicētes: malos male per ri ⁊ q̄ ſūt dei deo all̓. Dn̄ica. xxiij. det: nemine ꝯtra eos dicēte teſti moniū niſi ꝯſcientia ſola: nunꝗd non cōpūxit eos timor pctī? nun ꝗd cōpeſcuit eos vel libertatꝭ cōſi deratio? Sꝫ ꝗd; Abierūt ⁊ ꝯſiliū acceꝑunt vt eū caꝑent ī ẜmone. uēadmodū ſi aliꝗs Le. vj Uaudere voluerit aque curretis meatū: ſi vna ex parte excluſa fue rit aqͣ: violētia aliūde ſibi ſemitā rūpit: ſic ⁊ eorum malignitas ex vna parte ꝯfuſa aliū ſibi aditum adinuenit. Sicut enī nō pōt fieri vt ligna mirtēdo extinguas ignē ſic nō pōt fieri vt rōnē reddēdo places hoīem malū. Et ſic̄ ignis qͣꝫto plus ligna ſuſceꝑit in maio rē flāmam erigit̉: ſic aīus malus qͣꝫto magis v̓itatē audierit: tāto ampliꝰ in maliciā excitat̉. rrbierūt ergo ⁊ ꝯſiliū acceperūt Quo abierunt; Ad herodianos. Nā ex eo ꝙ nō dicit ꝯſiliati ſunt: ſꝫ ꝯſiliū acceperūt: ⁊ ex eo ꝙ pari briam veſtimenti eius. ter cū herodianis venerūt: appa In̄ cuangelio ẜm lucā ſcribit. ret ꝙ cū illis huiuſmodi circūuē tionis ꝯſilia tractauerūt. Hoīes coloni cuiꝰ terrā poſſidēt eiꝰ au xilio opus habēt. Qui iuſticiam tenet nullius procinio īdiget niſi dei. Qui ī diaboli iniꝗtatibꝰ am bulat diaboli adiutoriū neceſſari um habet. Coloni enī dei diaboli auxiliū nō reꝗrūt. Colonꝰ autem digboli auxiliū dei nō reꝗͥrit: ⁊ ſi q̄rit nō īueniet. Ad bn̄. an̄t. Ma ī v̓itate doces all̓a. Ad. M. an̄. Reddite ergo q̄ ſūt ceraris cefa Bſolue q̄s dn̄e tuorū 93 delicta ppl̓oꝝ: ⁊ a pctōrum nr̄oꝝ nexibꝰ q̄ ꝓ nr̄a fragilitate cōtraximꝰ tua benignitate libere mur. Per. Scd̓m mattho N illo tꝑe: Loquente ieſū ad turbas: Ecce pͥnceps vnꝰ acceſ ſit ⁊ adorauit eū dicēs. Dn̄e filia mea mō defūcta ē: ⁊ rel̓. Homel. hierony. p̄ſbr̄i. Lcō. vij Etauū fignū ē ī quo pͥncep pōſtulat ſuſcitare filiā ſuā: nolēs de myſterio vere reſurrectiōis ex cludi. Sꝫ ſubintrauit ml̓ier ſan guine fluens ⁊ octauo ſanat̉ loco: vt pͥncipis filia de hoc excluſa nu mero: veniat ad nonū iuxta illud qd̓ ī pſalmo dicit̉. Ethyopia pre ueniet manꝰ eiꝰ deo. Et cū ītraue rit plenitudo gētium: tūc oīs iſrl̓ ſaluus erit. Et ecceml̓ier que ſā guinis fluxū patiebat̉ duodecim annis: acceſſit retro ⁊ tetigit fim beret etatis. Nota ergo ꝙ eo tē pore hec mulier: ideſt gētiū ppl̓s ceperit egrotare quo genus credi derit iudeoꝝ. Niſi enī ex cōpara tione v̓tutū vitiū nō oſtēdit̉. Hec aūt ml̓ier ſanguīe fluēs: nō in do mo: nō ī vrbe acceſſit ad dn̄m: qꝛ iuxta legē vrbibꝰ excludebat̉: ſed ī itinere ambulāte dn̄o: vt dū per git ad aliam alia curaret̉. Un̄ di cūt ⁊ apl̓i. Vobis ꝗdē pͥus opor tebat p̄dicari verbum dei: ſed qm̄ vos īdignos iudicaſtꝭ ſalute: trāſ gredimur ad gentes. Lectio. ixͣ. icebat enī ītra ſe: Si tetigero fimbriam veſtimenti eiꝰ tm̄: ſalua ero. Iuxta legē: ꝗ mulierē men ſtruatā aut fluētē ſāguine tetige rit: īmūdus ē. Iſta iō tāgit dn̄m vt ſāguinis vitio etiā ipſa cura ret̉. Cōfide filia: fides tua te ſaluā fecit. Ideo ſilia: qꝛ fides tua te ſal uam fecit. Nec dixit: fides tua te ſaluā factura ē. In eo enī ꝙ cre didiſti: iā ſalua facta es. Ad bn̄. an̄t. Dicebat enī ītra ſe: ſi tetige ro fimbriā veſtimēti eiꝰ tm̄: ſalua ero. Ad. M. an̄t. At ieſus ꝯuer ſus ⁊ vides eā dixit: ꝯfide filia fi des tua te ſaluā fecit all̓a. Dn̄ica Xcita qͥs dn̄e xxiiij. Or̄o tuoꝝ fideliū volūtates: vt di uini oꝑis fructū ꝓpēſiꝰ exeq̄ntes pietatis tue remedia maiora ꝑci piāt. Per. Scd̓m matther N illo tꝑe: Dixit. i. d. ſ. Tū vt deritis abomīationē deſolatiōis: qͥ dicta ē a daniele ꝓpheta ſtantē in loco ſancto: ⁊ reliqua. Homel. pͥncipis filia duodeciꝫ annos ha ſācti hieronymi p̄ſbyteri. L. vij. Uādo ad ītelligētiā ꝓuoca mur: myſticū mōſtratur eē qd̓ dcm̄ ē. Et legimꝰ ī daniele hoc modo. In dimidio hebdomadis auferet̉ ſacrificiū meū ⁊ libamīa: ⁊ ī tēplo deſolationū abomīatio erit vſqꝫ ad ꝯſūmationem tꝑis: ⁊ cōſūmatio dabit̉ ſuꝑ ſolitudinē. De hoc ⁊ apl̓s loquit̉ ꝙ hō iniꝗ tatis ⁊ aduerſarius eleuādus ſit cōtra oē qd̓ dicit̉ deꝰ aūt qd̓ colit̉ ita vt audeat ſtare ī templo dei: ⁊ oſtendere ꝙ ipſe ſit deus cuiꝰ ad uentus ẜm oꝑationem ſathane deſtruet eos ⁊ ad ſolitudinem re diget ꝗ ſe ſuſceperint. Lcō. viij. Oōt aūt ſimplicit̓ aut de antixp̄o accipi: aut de imagīe ceſaris quā pilatꝰ poſuit ī tēplo: aut de hadri ani eq̄ſtri ſtatua q̄ ī ipſo ſcō ſcōꝝ loco vſqꝫ ī pn̄tē diē ſtetit. Aboīa tio quoqꝫ ẜꝫ veterē ſcripturā ido loꝝ ẜuitꝰ nūcupat̓: ⁊ iccirco addit̉ deſolatiōiſ ꝙ ī deſolato tēplo atqꝫ deſtructo idolū poſitū ſit. Tūc ꝗ ī iudea ſūt fugiāt ad mōtes ⁊ ꝗ in tecto ſunt nō deſcēdāt tollere ali ꝗd de domo ſua: ⁊ ꝗ ī agro nō re uertat̉ tollere tunicā ſuā. Le. ix. bomīatio deſolationis ītellīgi pōt oē dogma ꝑuerſū: qd̓ cū vide rimꝰ ī loco ſcō: hoc ē in eccl̓ia ⁊ ſe oſtēdere deū: debemꝰ fugere de iu dea ad mōtes: hoc ē dimiſſa occi dēte lr̄a ⁊ iudaica prauitate: ap propinquare mōtibus eternis de ꝗbus illuminat mirabiliter de us: ⁊ eſſe in tecto ⁊ in domate quo non poſſint ignita diaboli iacula .182 peruenire nec deſcēdere ⁊ tollere aliꝗd de domo ꝯuerſatiōis pͥſtine nec reſpicere q̄ retrorſū ſūt: ſꝫ ma gis ſerere ī agro ſpūali ſcriptura rū vt fructꝰ capiamus ex eo: nec tollere alterā tunicā quā apl̓i ha bere ꝓhibent̉. Ad bn̄. an̄t. Cum videritis abominationeꝫ deſola tionis q̄ dicta eſt a daniele ꝓph̓a ſtātē ī loco ſācto ꝗ legit ītelligat. Ad. M. an̄t. Amen dico vobis: qꝛ nō preteribit generatio hec do nec oīa fiāt: celū ⁊ terra trāſibūt: verba aūt mea nō trāſiēt dicit do minus. Nō ꝙ oēs hiſtorie que ī calen. mutant̉: ſi fuerīt calē. ſcd̓a tertia vel qͣrta feria ponunt̉ ī p̄ce dēti dn̄ica. Si v̓o fuerīt ꝗnta vel ſexta feria vel fabbato ponunt̉ in ſeq̄nti dn̄ica. Sabb̓o ꝓximo cal̓. auguſti ad magͣt. an̄t. Sapiētia edificauit ſibi domū excidit colū nas ſeptē: ſubdidit ſibi gētes ſuꝑ borūqꝫ ⁊ ſublimiū colla ꝓpria vir tute calcauit. Dn̄ica ī caien̄. au guſti ponunt̉ libri ſalomonis: pa rabole: eccl̓iaſtes: ſapientia ⁊ ec cl̓iaſticus: ⁊ legitur de eis vſqꝫ ad calē. ſeptēbris. Incipiūt parabo Arabolele ſalomonis. L. jͣ. ſalomonis filij dauid regis iſrl̓: ad ſciēdā ſciētiā ⁊ diſciplinā ad intelligēda v̓ba prudentie: ⁊ ſuſcipiēdā eruditionē doctrine iu ſticiā ⁊ iudiciū ⁊ eꝗtatē: vt detur paruulis aſtutia ⁊ adoleſcētulis ſciētia ⁊ ītellectꝰ. Audiēs ſapiēs ſapiētior erit: ⁊ ītelligēs guberna cula poſſidebit. Aīaduertet para bolā ⁊ īterp̄tationē: v̓ba ſapiētiū ⁊ enigmata eoꝝ. Timor dn̄i pͥnci ii ſimreca piū ſapiētie. Sapiētiam atqꝫ do ctrinam ſtulti deſpiciūt. Audi fili midiſciplinā pr̄is tui: ⁊ ne dimit tas legem mr̄is tue: vt addat̉ gr̄a capiti tuo ⁊ torques collo tuo. ſ. In pͥncipio deus anteqͣꝫ terrā fa ceret: pͥuſqͣꝫ abyſſos cōſtitueret: pͥuſqͣꝫ ꝓduceret fontes aquaruꝫ. Anteqͣꝫ moteſ collocarent̉ an̄ oē colles gnauit me dn̄s. ꝟ. Quan do preparabat celos aderā cū eo cūcta cōponēs. Anteqͣꝫ. Lco. ij. Ili mi ſi te lactauerint pecca tores ne acquieſcas eis. Si dixerint: veni nobiſcū: īſidiemur ſāguini: abſcōdamꝰ tēdiculas cō tra inſontē fruſtra deglutiamꝰ eū ſicut īfernus viuētē ⁊ integrū qͣſi deſcēdētē ī lacū: oēm p̄cioſaꝫ ſub ſtātiā reperiemꝰ: īplebimꝰ domos nr̄as ſpolijs: ſortē mitte nobiſcū: marſupiū vnū ſit oīum noſtruꝫ: fili mi ne ambules cū eis: ꝓhibe pedē tuū a ſemitis eoꝝ: pedes enī eoꝝ ad malū currūt: ⁊ feſtināt vt effundāt ſanguinē. ℟. Gyrū ce li circuiui ſola ⁊ ī fluctibꝰ marie ambulaui: in oī gēte ⁊ ī oī ppl̓o pͥ matū tenui. Suꝑboꝝ ⁊ ſublimiū colla ꝓpria v̓tute calcaui. x. Ego ī altiſſimis habito ⁊ thronꝰ me ī colūna nubis. Suꝑboꝝ. L. iij. Ruſtra autē iacit̉ rete ante Coculos pēnatoꝝ: ipſi quoqꝫ cōtra ſanguinē ſuū īſidiant̉ ⁊ mo liunt̉ fraudes contra aīas ſuas. Sic ſemite oīs auari aīas poſſi dētiū rapiūt. Sapiētia foris p̄di cat ⁊ in plateis dat vocem ſuam. In capite turbarum clamitat: ⁊ in ſoribꝰ portarū vrbis ꝓfert v̓ba ſua dicēs: Vſqꝫ quo paruuli dili gitis īfantiā: ⁊ ſtulti ea q̄ ſibi ſūt noxia cupiēt: ⁊ īprudētes odibūt ſciētiā. Cōuertimini ad correptio nē meā. En ꝓferā vobis ſpm̄ me um ⁊ oſtendā vobis v̓ba mea: qꝛ vocaui ⁊ renuiſtis: extēdi manuꝫ meā ⁊ nō fuit ꝗ aſpiceret: deſpexi ſtis oē ꝯſiliū meū: ⁊ īcrepationes meas neglexiſtis. Ego quoqꝫ ī in teritū vr̄o ridebo ⁊ ſubſānabo cū vobis id qd̓ timebatꝭ aduenerit. ℟. Emitte dn̄e ſapiētiam de ſede magnitudīs tue vt mecū ſit ⁊ me cū laboret. Vt ſciā ꝗd ſit acceptū corā te oī tꝑe. ꝟ. Da mihi dn̄e ſe diū tuarū aſſiſtricē ſapiētiā. Vt. Um irruerit repēti L. iiij. na calamitas: ⁊ interitꝰ qͣſi tēpeſtas īgruerit: qn̄ venerit ſuꝑ vos tribulatio ⁊ anguſtia tūc in uocabūt me ⁊ nō exaudiā: mane conſurgēt ⁊ nō īueniēt me: eo ꝙ exoſā habuerint diſciplinā: ⁊ ti morē dn̄i nō ſuſceꝑint: nec acꝗe uerint cōſilio meo: ⁊ detraxerint vniuerſe correptioni mee. Come dēt igit̉ fructꝰ vie ſue: ſuiſqꝫ conſi lijs ſaturabunt̉. Auerſio paruū loꝝ īterficiet eos ⁊ ꝓſperitas ſtul toꝝ ꝑdet illos. Qui aūt me audie rit abſqꝫ terrore reꝗeſcet ⁊ abun dātia ꝑfruet̉: timore maloꝝ ſubla to. ℟. Da mihi dn̄e ſediū tuarū aſſiſtricē ſapiētiā ⁊ noli me repro bare a pueris tuis. Qm̄ ẜuꝰ tu ſū ego ⁊ filiꝰ ancille tue. ꝟ. Mit te illaꝫ de ſede magnitudinis tue vt mecū ſit ⁊ mecū laboret. Qm̄. Ili mi ſi ſuſceperis Le. v. ſermones meos: ⁊ mādata mea abſcōderis penes te: vt audi at ſapiētiam auris tua īclina cor tuū ad cognoſcēdā prudētiā. Si enī ſapiētiā inuocaueris ⁊ īclina ueris cor tuū prudētie: ſi q̄ſieris eā qͣſi pecuniā ⁊ ſicut theſaurꝰ ef foderis illā: tūc ītelliges timoreꝫ dn̄i ⁊ ſciētiam dei īuenies qꝛ dn̄s dat ſapiētiā: ⁊ ex ore eiꝰ ſciētia ⁊ prudētia. Cuſtodiet rectoꝝ ſalu tē ⁊ ꝓteget gradiētes ſimpliciter ſeruās ſemitas iuſticie: ⁊ vias ſā ctoꝝ cuſtodiēs. Tūc ītelliges iu ſticiā ⁊ iudiciū: ⁊ eꝗtatē ⁊ oēꝫ ſe enitā bonā. ℟. Initiū ſapiētie ti mor dn̄i. Intellectꝰ bonꝰ oībꝰ fa ciētibꝰ eu: laudatio eiꝰ manet ī ſe culū ſeculi. ꝟ. Dilectio illius cu ſtodia legū eſt: qꝛ oīs ſapiētia ti mor domini. Intellectꝰ. Lco. vj. I ītrauerit ſapiētia cor tuū ⁊ ſciētia anime tue placue rit: ꝯſiliū cuſtodiet te ⁊ prudētia ẜuabit te: vt eruaris de via mala: ⁊ ab hoīe ꝗ ꝑuerſa loquit̉. Qui re linquūt īter rectū ⁊ ambulāt per vias tenebroſas. Qui letant̉ cum male fecerint ⁊ exultāt ī rebꝰ peſ ſimis. Quoꝝ vie ꝑuerſe ſūt ⁊ īfa mes greſſus eoruꝫ. Vt eruaris a ml̓iere aliena ⁊ ab extranea que mollit ẜmones ſuos: ⁊ relinꝗt du cē pubertatis ſue: ⁊ pacti dei ſui oblita ē. Inclinata ē enī ad mor tē domꝰ eiꝰ: ⁊ ad īferos ſemite ip̄i us. ℟. Verbū iniquū ⁊ doloſū lō ge fac a me dn̄e. Diuitias ⁊ pau .183. pertates ne dederis mihi: ſed tm̄ victui meo tribue neceſſaria. V. Duo rogaui te ne deneges mihi anteqͣꝫ moriar. Diui.. Dn̄e pr̄ ⁊ deꝰ vite mee ne de relinquas me ī cogitatu maligno: extollētiam ocl̓oꝝ meoꝝ ne dederis mihi: ⁊ de ſideriū malignū auerte a me dn̄e aufer a me ꝯcupiſcentiā. Et aīo irreuerēti ⁊ infrunito ne tradas me dn̄e. ꝟ. Ne derelinqͣſ me dn̄e ne accreſcāt ignorātie mee ⁊ mul tiplicent̉ delicta mea. Et. Ane ſb̓ ſcripte dicunt̉ ad. M. ī feriali oſ ficio vſqꝫ ad cal̓. ſeptēbris. An̄t. Ego ī altiſſimis habito ⁊ thron meus ī colūna nubis. Ant Oīs ſapiētia a dn̄o deo ē ⁊ cū illo fuit ſemꝑ ⁊ ē an̄ euū. An̄t Sapiētia clamitat ī plateis: ſiꝗs diligit ſa piētiā ad me declinet ⁊ eā īueni et: ⁊ eā cū īuenerit btūs erit ſi te nuerit eā. An̄t. Obẜua fili p̄ce pta pr̄is tui ⁊ ne dimittas legem mr̄is tue: ſꝫ liga eā ī corde tuo iu giter. Incipit liber eccleſiaſtes. Erb̓a eccl̓iaſtes filij Lcō. jͣ. Adauid regis hierl̓m. Vani tas vanitatū dixit eccl̓īaſtes. Va nitas vanitatum ⁊ oīa vanitas. Quid habet amplius hō de vni uerſo labore ſuo qͥ laborat ſb̓ ſole: Gnatio p̄terit ⁊ gna̓tio aduenit terra v̓o ī eternū ſtat. Orit̉ ſol ⁊ occidit ⁊ ad locū ſuū reuertitur: ibiqꝫ renaſcēs gyrat ꝑ meridieꝫ ⁊ flectit̉ ad aꝗlonē. Luſtrās vni uerſa ī circuitu ꝑgit ſpūs ⁊ ī cir culos ſuos reuertitur. Lectio. ij Ca flumina ītrāt ī mare: ⁊ maij dꝰ id re nō redūdat. Ad locū vn̄ exeūt flumina reuertunt̉ vt iterū fluāt. Cūcte res difficiles: nō pōt eas hō explicare ẜmone. Nō faturat̉ oculus viſu: nec auris īplet̉ audi tu. Quid ē qd̓ fuit? Ipſū qd̓ futu rū ē. Quid ē qd̓ ſcm̄ ē? Ipſuꝫ qd̓ faciēdū ē. Nihil ſub ſole nouuꝫ: nec valet ꝗſqͣꝫ dicere: ecce hoc re cēs eſt. Iam enī p̄ceſſit ī ſeculis que fuerūt ante nos. Lectio. iij. Non enī ē pͥoꝝ memoria: ſꝫ nec eoꝝ ꝗdē q̄ poſtea futura ſunt erit recordatio apud eos ꝗ futuri ſūt in nouiſſimo. Ego eccl̓iaſtes fui rex iſrael ī hierl̓m: ⁊ ꝓpoſui ī aīo meo q̄rere ⁊ īueſtigare ſapient̓ de oībꝰ q̄ fiūt ſub ſole. Hāc occupa tionē peſſimā dedit deꝰ filijs hoīuꝫ vt occuparent̉ ī ea. Vidi cūcta q̄ fiūt ſub ſole: ⁊ ecce vniuerſa vani tas ⁊ afflictio ſpiritus. Tco. iiij. Peruerſi difficile corriguntur: ⁊ ſtultoꝝ īfinitꝰ ē numerus. Locu tus ſum ī corde meo dicēs: Ecce magnus effectꝰ ſū: ⁊ p̄ceſſi ſapiē tia oēs ꝗ fuerūt an̄ me ī hierl̓m: ⁊ mēs mea multa ꝯtēplata ē ſa piēter: ⁊ didici: dediqꝫ cor meum vt ſcirē prudētiā atqꝫ doctrinaꝫ erroreſqꝫ ⁊ ſtulticiaꝫ. Et agnoui ꝙ ī his quoqꝫ eſſet labor ⁊ affli ctio ſpūs: eo ꝙ ī multa ſapientia multa ſit īdignatio: ⁊ ꝗ addit ſci entiā: addit ⁊ laborem. Aco. v. Uxi ergo ī corde meo: Uadaꝫ ⁊ affluā delitijs ⁊ fruar bonis. Et vidi ꝙ hoc quoqꝫ eēt vanitaſ. Rl ſū reputaui errorē: ⁊ gaudio di xi: Quid fruſtra deciꝑis; Cogita ui īcorde meo abſtrahere a vino carnē meā: ⁊ aīum meū trāſfer rē ad ſapiētiā: deuitarēqꝫ ſtulti ciā donec viderē ꝗd eēt vtile fili is hoīuꝫ: quo facto opus ē ſub ſo lę numero dierū vite ſue. Le. vj. agnificaui oꝑa mea: edificaui mihi domos: plātaui vineas: feci hortos ⁊ pomeria: ⁊ ꝯſeui ea cun cti generis arboribus: ⁊ extruxi mihi piſcinas aquaꝝ vt irrigarē ſiluā lignoꝝ germinātiū. Poſſe di ẜuos ⁊ ancillas multāqꝫ fami liā habui. Armēta quoqꝫ ⁊ ma gnos ouiū greges vltra oēs qui fuerūt ante me ī hierl̓m. Coacer uaui mihi aurū ⁊ argentū: ⁊ ſub ſtātias regū ⁊ ꝓuīciarū. Feci mi hicātores ⁊ cātatrices ⁊ delitias filioꝝ hoīuꝫ. Scyphos ⁊ vrceolos in miſterio ad vina fūdēda: ⁊ ſuꝑ greſſus ſū opibꝰ oēs ꝗ. fuexūt an̄ me īhierl̓m. Incipit uber ſapīe. Iligite iuſticiā ꝗ iu X. ſ. dicatis terram. Sētite de dn̄o ī bonitate ⁊ ī ſimplicitate cor dis q̄rite illū: qm̄ īuenit̉ ab his ꝙ nō tētāt illū: apparet aūt his ꝗ fi dē habēt ī illū. Peruerſe enī co gitatiōes ſeparāt a deo: probata autem virtus corripit inſipiētes: qm̄ in maliuolam animā non in troibit ſapientia: nec habitabit ī corpore ſubdito peccatis. I. lj. pūs enī ſcūs diſcipline effugi et fictū: ⁊ auferet ſe a cogitatiōi bus q̄ ſūt ſine ītellectu: ⁊ corripie tur a ſuꝑueniēte iniꝗtate. Beni gnꝰ ē enī ſpūs ſapīe ⁊ nō lib̓abit maledictū a labijs ſuis: qm̄ renū eiꝰ teſtis ē deꝰ: ⁊ cordis illiꝰ ſcru tator ē verꝰ: ⁊ lingue eiꝰ auditor. Qm̄ ſpūſ dn̄i repleuit orbē terra rū: ⁊ hoc qd̓ ꝯtinet oīa ſcīam ha bet vocis. Propter hoc ꝗ loꝗtur iniqua nō pōt latere: nec pretexi ret illū corripiēs iudiciū. .iij. ncogitatiōibꝰ enī īpij īterroga tio erit: ẜmonum aūt illiꝰ auditio ad deū veniet ⁊ ad correctionē ini quitatū illiꝰ qm̄ auris celi audit oīa: ⁊ tumultꝰ murmurationum nō abſcōdet̉. Cuſtodite ergo vos a murmuratiōe q̄ nihil ꝓdeſt: ⁊ a detractione parcite lingue: qm̄ ẜmo obſcurꝰ ī vacuū nō ibit. Os aūt qd̓ mētit̉ occidit aīaꝫ. Nolite celare mortē ī errorem vite vr̄e: neqꝫ acꝗratꝭ ꝑditionē ī oꝑibꝰ ma nuū vr̄aꝝ: qm̄ deꝰ mortē nō fecit: nęc letat̉ ī ꝑditiōe viuoꝝ. .iiij. r̄cauit enī vt eēt oīa: ⁊ ſana I biles fec̄ natiōes orbis terrarū. No enī ē ī illis medicamētū ex terminij: nec īferoꝝ regnū in t̓ra Iuſticia enī ꝑpetua ē ⁊ īmortal̓: ī iuſticia aūt mortꝭ acꝗſitio. Impij aūt manibꝰ ⁊ v̓bis accerſierūt il lā: ⁊ eſtimātes illā amicā defluxe rūt: ⁊ ſpōſiōes poſuerūt ad illaꝫ: m̄ morte digni ſt̄ ꝗ ſt̄ ex ꝑte illiꝰ ixerūt enī īpij apd̓ ſe o. v nō recte cogitātes. Exiguū ⁊ cū tedio ē tēpus vite nr̄e: ⁊ nō ē re frigeriū ī fine hoīs: ⁊ nō ē ꝗ agni tus ſit reuerſus ab īferis: qꝛ ex ni hilo nati ſumꝰ ⁊ poſt hoc erimus tanqͣꝫ ſi nō fuerimꝰ. Qm̄ fumꝰ et afflatꝰ eſt ī naͣribus nr̄is: ⁊ ẜmo ſcintille ad cōmonēdū cor nr̄m .184 qꝛ extinctus cinis erit corpꝰ nr̄ꝫ: ⁊ ſpūs diffundetur tanqͣꝫ mollis aer: ⁊ tranſibit vita nr̄a tanqͣꝫ ve ſtigiū nubis: ⁊ ſicut nebula diſſol uet̉: q̄ fugata ē a radijs ſolis ⁊ a calore illiꝰ aggrauata. Lcō. vj. Et nomē nr̄m obliuionē accipi et ꝑ tēpus: ⁊ nemo memoriā ha bebit operū nr̄oꝝ. Vmbre enī trā ſitus ē tēpus nr̄m: ⁊ nō eſt reuer ſio finis nr̄i: qm̄ cōſignata ē: ⁊ ne mo reuertit̉. Venite ergo ⁊ frua mur bonis q̄ ſūt: et vtamur crea tura tanqͣꝫ ī iuuentute celeriter. Uino p̄cioſo ⁊ vnguētis nos im pleamꝰ: ⁊ nō p̄tereat nos flos tē poris. Coronemꝰ nos roſis ante qͣꝫ marceſcant: nullū pratū ſit qd̓ nō ꝑtrāſeat luxuria nr̄a. Nemo nr̄m exors ſit luxurie nr̄e. Vbiqꝫ relinqͣmus ſigna leticie: qm̄ hec ē pars nr̄a: ⁊ hec ē ſors nr̄a. Inci pit liber eccl̓iaſticus. Le. jͣ. Mn̄is ſapiētia a dn̄o deo ē: ⁊ cū illo fuit ſemꝑ ⁊ ē an̄ euū. Ha renā maris ⁊ pluuie guttas ⁊ di es ſeculi ꝗs dinumerauit; Altitu dinē celi ⁊ latitudinē terre: ⁊ ꝓfū dū abyſſi ꝗs dimēſus ē? Sapīaꝫ dei p̄cedētē oīa quis īueſtigauit. Prior oīum creata ē ſapiētia ⁊ ī tellectꝰ prudētie ab euo. Fons ſa piētie v̓bum dei ī excelſis ⁊ īgreſ ſus illius mādata eterna. L. ij R adix ſapiētie cui reuelata ē: et aſtutias illiꝰ quis agnouit? Diſci plina ſapīe cui reuelata ē ⁊ mani feſtata: ⁊ multiplicationē īgreſ ſus illiꝰ ꝗs ītellexit: Vnꝰ ē altiſſi mus creator oīum oīpotēs ⁊ rex potēs ⁊ metuēdus nimis ſedens ſuꝑ thronū illiꝰ ⁊ dn̄ans deꝰ. Ip̄e creauit illā ī ſpūſcō ⁊ vidit ⁊ di numerauit ⁊ menſus ē: ⁊ effudit illam ſuper oīa opera ſua: ⁊ ſuper oēm carnem: ẜm datū ſuum pre bet illam diligentibꝰ ſe. Leo. iij. Timor dn̄i gl̓ia ⁊ gloriatio ⁊ leti cia ⁊ corona exultatiōis. Timor dn̄i delectabit cor ⁊ dabit leticiā ⁊ gaudiū ī longitudinē dierū. Ti mēti dn̄m bn̄ erit ī extremis: ⁊ in die defunctiōis ſue bn̄dicet̉. Dile ctio dei honorabilis ſapiētia: ꝗbꝰ aūt apparuerit ī viſu diligūt eā ī viſiōe ⁊ agnitiōe magnaliū ſuoꝝ. Initiū ſapiētie timor dn̄i: L. iiij. ⁊ cū fidelibus ī vulua ꝯcreatꝰ ē: ⁊ cū electis feminis gradit̉: ⁊ cū iu ſtis ⁊ fidelibꝰ agnoſcit̉. Timor do mini ſciētie religioſitas. Religio ſitas cuſtodiet ⁊ iuſtificabit cor: iocūditatē atqꝫ gaudiū dabit. Ti mēti deū bn̄ erit: ⁊ ī diebꝰ cōſum matiōis illiꝰ bn̄dicet̉. Plenitudo ſapiētie timere deū ⁊ plenitudo a fructibꝰ illiꝰ. Omnē domū illius implebit a generationibus ⁊ re ceptacula a theſauris illiꝰ. L. vª. orona ſapientie timor dn̄i re plēs pacē ⁊ ſalutis fructum: ⁊ vi dit ⁊ dinumerauit eā. Vtraqꝫ au tē ſūt dona dei. Sciētiam ⁊ ītelle ctū prudētie ſapiētia cōpartiet̉: ⁊ glīam tenentiū ſe exaltat. Radix ſapiētie ē timere deū: ⁊ rami illiꝰ lōgeui. In theſauris ſapiētie in tellectꝰ: ⁊ ſciētie religioſitas: exe cratio aūt pctōribꝰ ſapīa. Le. vj. Mimor dn̄i expellit pctm̄. Nā ꝙ ſine timore ē nō poterit iuſtifica ri. Iracūdia enī aīoſitatis illius ſubuerſio illiꝰ ē: Vſqꝫ in tp̄s ſuſti nebit patiēs: ⁊ poſtea redditio io cūditatis. Bonꝰ ſenſus vſqꝫ ī tp̄ſ abſcōdet v̓ba illiꝰ: ⁊ labia multo rū enarrabūt ſenſū illiꝰ. In the ſauris ſapiētie ſignificatio diſci pline: execratio aūt peccatori cul tura dei. Fili cōcupiſce ſapiētiam cōſerua iuſticiā ⁊ deꝰ p̄bebit illaꝫ tibi. Sabb̓o ꝓximo calen̄. ſeptem bris. Ad. M. an̄t. Cum audiſſet iob nūcioꝝ v̓ba ſuſtinuit patien ter ⁊ ait: ſi bona ſuſcepimꝰ de ma nū dn̄i: mala aūt qͣre nō ſuſtinea mus; in omnibus his non pecca uit iob labijs ſuis: neqꝫ ſtultum aliquid contra deum locutus eſt. Abula dn̄icarū mēſis ſeptē lbris. In anno illo quo calē ſeptēbris in dn̄ica venerint: hiſto rie ipſiꝰ mēſis ponunt̉ modo īfra ſcripto. Prima dn̄ica ponit̉ liber iob: ſcd̓a ⁊ tertia ſit offm̄ natiui tatis v̓ginis marie cū cōmemo. dn̄icarum. Dn̄ica qͣrta ponit̉ to bias. Feria qͣrta iudith. Sabb̓o heſter. Qn̄ die lune: prima dn̄ica ponit̉ iob: ſcd̓a tobias: t̓tia fit offi ciū exaltatiōis ſcē crucis: poſtea ſit cōme. de dn̄a ⁊ vltīo de dn̄ica. Dn̄ica qͣrta ponit̉ iudith: ⁊ feſtuꝫ ſcimatthei trāſfert̉ ī diē lune. Fe ria. vº. ponit̉ heſter. Qn̄ die mar tis venerit: pͥma dn̄ica ponit̉ iob: ſcd̓a tobias: tertia dn̄ica ſit offm̄ de natiuitate dn̄e cū cōme. dn̄ice. Dn̄ica qͣrta iudith. Dn̄ica. vª. he ſter. Qn̄ venerint die mercurij: j ma dn̄ica ponit̉ iobrſcd̓a tobias: tertia ſit offm̄ natiuitatis dn̄e cū come. dn̄ice. Dn̄ica qͣrta iudith. Dn̄ica ꝗnta heſter. Qn̄ die iouis venerint: dn̄ica pͥma iob: ſcd̓a de natiuitate dn̄e cum come. dn̄ice. Dn̄ica tertia tobias. Dn̄ica qͣrta iudith. Feria qͣrta ſequēti heſter. Qn̄ die veneris venerint: dn̄ica pͥ ma iob: ſcd̓a de natiuitate dn̄e cū cōme. dn̄ice. Dn̄ica t̓tia tobias. Dn̄ica qͣrta iudith. Fer̄. ꝗnta he ſter. Qn̄ die ſabbati venerint: do minica pͥma iob: ſcd̓a de natiuita te dn̄e cū cōme. dn̄ice. Dn̄ica ter tia tobias. Dn̄ica quarta iudith. Fer̄. vjͣ. ſequenti heſter. Incipit li Ir erat ī terra ber iob. L. jͣ. Ahus noīe iob. Et erat vir il le ſimplex ⁊ rectꝰ ac timēs deum ⁊ recedēs a malo. Natiqꝫ ſunt ei ſeptem filij ⁊ tres filie. Et fuit poſ ſeſſio eiꝰ ſeptē milia ouiuꝫ ⁊ tria milia cameloꝝ: ꝗngēta quoqꝫ iu ga boū ⁊ ꝗngēte aſine: ac familia multa nimis. Eratqꝫ vir ille ma gnus īter oēs oriētales. Et ibāt filij eiꝰ ⁊ faciebāt ꝯuiuia ꝑ domos vnuſꝗſqꝫ ī die ſuo. Et mittentes vocabāt tres ſorores ſuas vt co mederēt ⁊ biberēt cū eis. ℟. Si bona ſuſcepimꝰ de manu dn̄i: ma la aūt qͣre nō ſuſtineamus. Dn̄s dedit dn̄s abſtulit: ſicut dn̄o pla cuit ita factum ē: ſit nomē dn̄i be nedictū. ꝟ. Nudus egreſſus ſuꝫ de vtero mr̄is mee: nudus reuer tar illuc. Dn̄s. Lectio. ij. Umqꝫ ī orbē trāſiſſent dies cōuiuij: mittebat ad eos iob ⁊ ſā .185 ctificabat illos. Cōſurgēſqꝫ dilu culo offerebat holocauſta ꝑ ſingu los. Dicebat enī. Ne forte pecca uerint filij mei ⁊ bn̄dixerit deo in cordibꝰ ſuis. Sic faciebat iob cū ctis diebꝰ. Quadā aūt die cū ve niſſēt filij dei vt aſſiſterent coram dn̄o: affuit īter eos etiā ſathā: cui dixit dn̄s. Vn̄ venis? Qui rn̄dēs ait: Circuiui terrā ⁊ ꝑambulaui eā.. Anteqͣꝫ comedā ſuſpiro ⁊ tanqͣꝫ inūdātis aq̄ ſic rugitꝰ me us: qꝛ timor quē timebaꝫ euenit mihi: ⁊ qd̓ verebar accidit: nōne diſſimulaui: nonne ſilui: nōne ꝗe ui? Et venit ſuꝑ me īdignatio. Ecce nō ē auxiliū mihi ī me ⁊ ne ceſſarij qͦꝫ mei receſſer̄t a me. C Ixitqꝫ dn̄s ad eū. Se. iij. Nunꝗd ꝯſideraſti ſeruuꝫ meū iob ꝙ nō ſit ei ſil̓is in terra: hō ſimplex ⁊ rectꝰ ac timēs deū ⁊ recedens a malo; Cui rn̄dens ſa thā ait: Nunquid fruſtra iob ti met deū; Nōne tu vallaſti euꝫ ac domū eiꝰ vniuerſāqꝫ ſub̓am eiꝰ ꝑ circuitū: Oꝑibꝰ manuū eiꝰ bn̄di xiſti: et poſſeſſio illiꝰ creuit in t̓ra. Sꝫ extēde paululū manū tuā ⁊ tāge cūcta q̄ poſſidet: niſi ī facieꝫ bn̄dixerit tibi. Quare detra xiſtis ẜnonibꝰ v̓itatis ad īcrepā dū v̓ba componitis ⁊ ſubuertere nitimini amicū veſtrū; Verumtū q̄ cogitaſtis explete. Qd̓ iuſtū ę iudicate: ⁊ nō īuenietis ī ligua mea iniꝗtatē. Verū. Ixit aūt dn̄s ad ſathā. Ec ce vniuerſa q̄ habet ī manu tua ſūt: tm̄ in eū ne extēdas manū tu am. Egreſſuſqꝫ ē ſathā a facie do mini. Cū autē qͣdā die filij ⁊ filie eiꝰ comederēt ⁊ biberēt vinum ī domo fr̄is ſui pͥmogeniti: nūcius venit ad iob qui diceret. Boues arabāt ⁊ aſine paſcebātur iuxta eos: ⁊ irruerunt ſabei tuleruntqꝫ oīa: necnon ⁊ pueros ꝑcuſſerunt gladio: ⁊ euaſi ego ſolus vt nun ciarē tibi. Cūqꝫ adhuc ille loque ret̉: venit alter ⁊ dixit. Ignis dei deſcēdit de celo ⁊ tactaſ oues pue roſqꝫ ꝯſūpſit: ⁊ effugi ego ſoluſ vt nūciareꝫ tibi. Induta ē caro mea putredīe ⁊ ſordibꝰ pulueris cutis mea aruit ⁊ ꝯtracta ē. Me mēto mei dn̄e qꝛ vētꝰ ē vita mea. Dies mei velociꝰ trāſierūt qͣꝫ a texēte tela ſuccidit̉: ⁊ ꝯſūpti ſūt abſqꝫ vlla ſpe. Me. 4. 81 Ed adhuc eo loq̄nte venit aliꝰ ⁊ dixit. Chaldei fecerūt tres turnas ⁊ īuaſerūt camelos ⁊ tu lerūt eos necnō ⁊ pueros ꝑcuſſe rūt gladio ⁊ ego fugi ſolus vt nū ciareꝫ tibi. Adhuc loq̄bat̉ ille: ⁊ ecce aliꝰ ītrauit ⁊ dixit. Filijs tu is ⁊ filiabꝰ voſcētibus ⁊ bibētibꝰ vinū ī domo fr̄is ſui pͥmogeniti: repente ventꝰ vehemēs irruit a re gione deſerti: ⁊ cōcuſſit qͣtuor an gulos domꝰ q̄ corruēs opp̄ſſit libe ros tuos ⁊ mortui ſt̓: ⁊ effugi ego ſolus vt nūciarē tibi. ¶. Pauci tas dierū meoꝝ finiet̉ breui: ⁊ di mitte me dn̄e vt plāgā paululū dolorē meū. Anteqͣꝫ vadā ad ter rā tenebroſā ⁊ oꝑtam mortꝭ cali gine. Manꝰ tue domine fece runt me ⁊ plaſmauerūt me totū incircuitu ⁊ ſic repente precipi/ tas me. Anteqͣꝫ lio. vj Unc ſurrexit iob ⁊ ſcidit ve ſtimēta ſua: ⁊ tōſo capite corruē ī terrā adorauit ⁊ dixit: Nudus egreſſus ſuꝫ de vtero mr̄is mee ⁊ nudus reuertar illuc. Dn̄s dedit dn̄s abſtulit: ſic̄ dn̄o placuit ita factū ē: ſit nomē dn̄i bn̄dictū. In oībꝰ his nō peccauit iob labijs ſu is nęqꝫ ſtultū ꝗd ꝯtra deū locut ē. ℟. Ne abſcōdas me dn̄e a fa cie tua manū tuā lōge fac a me. Et formido tua nō me t̓reat. Corripe me dn̄e ī miẜicordia tua ⁊ nō ī furore tuo: ne forte ad nihi lū redigas me. Et.. Quis mi hi tribuat vt ī īferno ꝓtegas me ⁊ abſcōdas me donec pertrāſeat me furor tuꝰ dn̄e: niſi tu ꝗ ſolus es deꝰ; Et ꝯſtituas in tp̄s in quo recorderis mei ꝰ. Nunꝗd ſicut dies hoīs dies tui: vt q̄ras iniꝗ tatē meā cū ſit nemo ꝗ de manu t. Ane ſbſcri tua poſſit eruere? pte dicunt ad. M. ꝑ duas hebdo madas. An̄t. In oībꝰ his nō pec cauit iob labijs ſuis neqꝫ ſtultuꝫ aliꝗd ꝯtra deū locutꝰ ē. ant. Do minꝰ dedit dn̄s abſtulit: ſic̄ dn̄o dictij Sabbo dn̄ice ſcd̓e menſis ſeptēoris. Ad. M. an̄t. Ne remi niſcaris dn̄e delicta mea vel parē tū meoꝝ neqꝫ vindictā ſumas de pctīs meis. Vnica ſcd̓a mens ie ptebris ponil̓̉ liber tobie: ⁊ legit̉ ꝑ vna hebd̓aꝫ. Incipit liber tobie Obias ex tribū ⁊ ciui/ C. j. tate neptalim: q̄ ē ī ſuꝑiori bus galilee ſupͣ naaſō poſt viā q̄ ducit ad occidētē: ī ſiniſtro hn̄s ciuitatē ſephet: cū captꝰ eēt ī die bꝰ ſalmanaſar regis aſſyrioꝝ: ī ca ptiuitate tn̄ poſitꝰ viā v̓itatis nō deẜuit: ita vt oīa q̄ hr̄e pot̓at qͦti die cōcaptiuis fr̄ibꝰ ꝗ erāt ex ge nere eiꝰ īpartiret. Cūqꝫ eēt iuni or oībꝰ ī tribu neptalim: nihil tn̄ puerile geſſit ī oꝑe. ¶ Peto dn̄e vt de viculo īproperij huiꝰ abſol uas nie: aut certe deſuꝑ terrā eri pias me. Ne reminiſcaris deli cta mea vel parētū meoꝝ neqꝫ vī dictā ſūmas de peccatis meis: qꝛ eruis ſuſtinentes te dn̄e. A. Oīa enim iudicia tua iuſta ſūt: ⁊ oēs vie tue miẜicordia ⁊ v̓itas ⁊ nūc dn̄e memēto niei. Ne. .ij Eniqꝫ cū oēs irēt ad vitu los aureos: qͦs hieroboā fecerat rex iſrl̓: hic ſolus fugiebat cōſor tia oīuꝫ: ⁊ ꝑgebat ad hierl̓ꝫ ad tē plū dn̄i: ⁊ ibi adorabat dn̄m deū iſrl̓: oīa pͥmitiua ſua ⁊ decīaſ ſuaſ fidelit̓ offerēs: ita vt ī t̓tio āno ꝓ ſelitis ⁊ aduenis mīſtraret oēm decimationē. Hec ⁊ his ſil̓īia ẜm legē dei puerulus obẜuabat. Cū v̓o factꝰ fuiſſet vir accepit vxorē placuit ita ſcm̄ ē: ſit nomē dn̄i bn̄ ānā de tribu ſua: genuit qꝫ ex ea fi liū nomē ſuū īponēſ ei: quē ab īfā tia ſua deū time̓ docuit: ⁊ abſtine̓ ab oī pctō. Oī tꝑe bn̄dic deū ⁊ pete ab eo vt vias tuas dirigat Et oī tꝑe ꝯſilia tua ī ip̄o ꝑmane ant. V. Inꝗre vt facias q̄ placita ſt illi ī vitate ⁊ ī tota v̓ tute tua. Et Git̉ cū ꝑ captiuitatē Le. iij. deneniſſet cū vxore ſua ⁊ filio .186. in ciuitatē niniue cū oī tribu ſua ⁊ cū oēs ederēt ex cibis gētiliū: iſte cuſtodiuit aīam ſuā ⁊ nunqͣꝫ cōtaminatꝰ ē in eſcis eoꝝ. Et qm̄ memor fuit dn̄i ī toto corde ſuo: dedit illi deꝰ gr̄am ī ꝯſpectu ſalma naſar regis: ⁊ dedit ei poteſtatem quocūqꝫ vellet ire: habes liberta tē q̄cūqꝫ facere voluiſſet. Perge bat enī ꝑ oēs ꝗ erāt in captiuita te: ⁊ monita ſalutꝭ dabat eis. ℟. Memor eſto fili qm̄ pauꝑeꝫ vitā gerimꝰ. Habebis multa bona ſi timueris deū. ꝟ. In mēte habe to eū ⁊ caue neqn̄ p̄termittas p̄ cepta eiꝰ. Habebis. L. iiij. Um aūt veniſſet ī rages ciui tatē medoꝝ: ⁊ ex his ꝗbus hono ratus fuerat a rege habuiſſet de cē talēta argēti. Et cum ī multa turba generis ſui gabelū egētem videret ꝗ erat ex tribū eiꝰ: ſb̓ cy rographo dedit illi memoratum pōdus argenti. Poſt multū v̓o tꝑis mortuo ſalmanaſar rege: cū regnaret ſēnacherib filiꝰ eiꝰ ꝓ eor ⁊ filios iſrl̓ exoſos haberet ī ꝯſpe ctu ſuo: tobias quotidie ꝑgebat per oēm cognationē ſuā: ⁊ ꝯſola bat̉ eos: diuidebatqꝫ vnicuiqꝫ ꝓ ut poterat de facultatibꝰ ſuis: eſu riētes alebat: nudiſqꝫ veſtimeta p̄bebat: ⁊ mortuis atqꝫ occiſis ſe pulturam ſollicitꝰ exhibebat. ℟. Sufficiebat nobis pauꝑtas nr̄a vt diuitie cōputarent̉: nunqͣꝫ fuiſ ſet pecunia iſta ꝓ qͣ miſiſti filium nr̄m. Baculū ſenectutis nr̄e. ꝟ. Heu me fili mi vt ꝗd te miſimꝰ pe regrinari lumē ocl̓oꝝ nr̄oꝝ. Ba. Eniqꝫ cū reuerſus L. vª eēt rex ſennacherib fugiēs a iudea: plagā quā circa eū deus fecerat ꝓpter blaſfemiā ſuā ⁊ ira tus multos eccideret ex filijs iſrl̓: tobias ſepeliebat corpora eoꝝ. At vbi nūciatū ē regi: iuſſit eū occidi ⁊ tolli ei oēm ſub̓am eiꝰ. Tobias v̓o cū filio ſuo ⁊ cū vxore ſua fu giēs nudus latuit: qꝛ multi dili gebāt eū. ℟. Bn̄dicite deū celi ⁊ corā oībꝰ viuētibꝰ ꝯfitemini illi. Quia fecit nobiſcū miẜicordiam ſuā. ꝟ. Ip̄ꝫ bn̄dicite ⁊ cātate illi ⁊ enarrate oīa mirabilia eiꝰ. Qꝛ. Oſt dies v̓o qͣdra/ Le. vj. E gintaꝗnqꝫ occiderūt regē fi lij ipſiꝰ. Et reuerſus ē tobias ī do mū ſuā: oīſqꝫ facultas eiꝰ reſtitu ta ē ei. Poſt hec v̓o cū eſſet dies feſtꝰ dn̄i ⁊ factū eēt prādiū bonū ī domo tobie dixit filio ſuo: Uade ⁊ adduc̄ aliquos de tribu nr̄a ti mētes deū vt epulent̉ nobiſcū. ℟. Tp̄s eſt vt reuertar ad eū ꝗ miſit me: vos aūt bn̄dicite deū. Et enar rate oīa mirabilia eiꝰ. ꝟ. Cōfite mini ei corā oībꝰ viuētibꝰ qꝛ fecit nobiſcū miẜicordiā ſuā. Et enar. Septimū rn̄ſoriū addit̉ de ſequē ti hiſtoria. Tribulatiōes ciuita tū. Octauum rn̄ſoriū. Duo ſera phiij. An̄e ſubſcripte dicunt̉ ad M. ꝑ hebdomadā. An̄t. Oī tē pore b̓n̄dic deū ⁊ pete ab eo vt vi as tuas dirigat. An̄t. Memor eſto fili qm̄ pauperē vitā gerimꝰ habebis multa bona ſi timueris deū. Sabb̓o dn̄ice tertie mēſis ſe ptēbris ad. M an̄t. Adonay do mine deꝰ magne ⁊ mirabilis ꝗ de diſti ſalutē ī manu femine: exau di p̄ces ẜuoꝝ tuoꝝ. On̄ica tertia meſis ſeptēbris ponitur liber iu dith ⁊ legit̉ ꝑ vnā hebdomadaꝫ. Rphaxat itaqꝫ rex Lcō. jͣ. . medoꝝ ſubiugauerat mul tas gētes imꝑio ſuo: ⁊ ip̄e edifi cauit ciuitatē potētiſſiniā: quam appellauit egbathanis: ex lapidi bus qͣdratꝭ ⁊ ſectis. Fecit muros eiꝰ ī altitudine cubitoꝝ ſeptuagin ta: ⁊ ī latitudine cubitoꝝ trigīta Turres v̓o eiꝰ poſuit ī altitudine cubitoꝝ cētū: ꝑ quadrū v̓o earū latꝰ vtrūqꝫ vicenoꝝ peduꝫ ſpatio tēdebat̉. Poſuitqꝫ portas eiꝰ ī al titudine turriū: ⁊ gl̓iabat̉ qͣſi po tēs ī potētia exercitꝰ ſui: ⁊ ī gl̓ia q̄ drigarū ſuarū. ℟. Adonay dn̄e deus magne ⁊ mirabilis ꝗ dediſti ſalutē ī manu femine. Exaudi pͥ ces ẜuoꝝ tuoꝝ. ꝟ. Bn̄dictus es domine ꝗ non derelinꝗs p̄ſumen tes de te ⁊ de ſua v̓tute gloriātes humilias. Exaudi. Aco. ij. . Nno igit̉ duodecimo regni ſui nabuchodonoſor rex aſſyrioꝝ ꝗ regnabat ī niniue ciuitate ma gna: pugnauit cōtra arphaxat ⁊ obtinuit eū ī cāpo magno qui ap pellat̉ ragau: circa eufratē ⁊ tigrī iadaſon: in cāpo erioch regis eli coꝝ. Tūc exaltatū ē regnū nabu chodonoſor ⁊ cor eius eleuatū ē: ⁊ miſit ad oēs ꝗ habitabāt ī cili cia ⁊ damaſco ⁊ libano: ⁊ ad gē tes q̄ ſūt ī carmelo ⁊ cedar ⁊ īha bitātes galileā: ⁊ in cāpo magno ⁊ trās flumē iordanē vſqꝫ hierl̓ꝫ ⁊ ad oēm terrā ieſſe quoaduſqꝫ perueniatur ad mōtes ethyopie. ℟. Tribulatiōes ciuitatū audiui nius qͣs paſſe ſūt ⁊ defecimus: ti mor ⁊ hebitudo mētis cecidit ſuꝑ nos ⁊ ſuꝑ liberos nr̄os: ipſi mon tes nolūt reciꝑe fugā nr̄aꝫ. Dn̄e miẜere. ꝟ. Peccauimꝰ cū patri bus nr̄is iniuſte egimus iniqui tatem fecimꝰ. Dn̄e. Le. iij. D hos oēs miſit nūcios na buchodonoſor rex aſſyrioꝝ: ꝗ oēſ vno aīo ꝯtradixerūt: ⁊ remiſerūt eos vacuos ac ſine honore abiece rūt. Tūc īdignatꝰ nabuchodono ſor rex ad oēm terrā illā iurauit ꝑ regnū ⁊ thronū ſuū ꝙ defende ret ſe de oībus regionibꝰ his. An no tertiodecimo nabuchodono ſor regis viceſima ⁊ ſcd̓a die mē ſis pͥmi factū ē verbū ī domo na buchodonoſor regis aſſyriorū: vt defēderet ſe. Vocauitqꝫ oēs ma iores natu omneſqꝫ duces bella tores ſuos ⁊ habuit cū eis myſte riū ꝯſilij ſui: dixitqꝫ cogitationeꝫ ſuā ī eo eē vt oēm terrā ſuo ſubiu garet īperio. ℟. Bn̄dicat te dn̄s ī virtute ſua ꝗ ꝑ te ad nihilū rede git inimicos nr̄os: Vt nō deficiat laus tua de ore hoīum. ꝟ. Bn̄di ctus dominus qui creauit celum ⁊ terram: quia hodie nomē tuum ita magnificauit. Vt Lectio. iiij. Vod dictū cū placuiſſ et oī Tbus vocauit nabuchodono ſor rex holofernē pͥncipem militie ſue ⁊ dixit ei: Egredere aduerſū eſdrelo ⁊ ad oēs ꝗ erāt ī ſamaria oēm regnū occidētis: ⁊ cōtra eos 187. precipue ꝗ ꝯtēpſerūt imperiū me um. Nō parcet oculus tuꝰ vlli re gno: oēniqꝫ vrbē muuitam ſubiu gabis mihi. Tūc holofernes voca uit duces ⁊ magiſtratꝰ v̓tutis aſ ſyrioꝝ: ⁊ dinumerauit viros ī ex. peditiōe ſua ſicut p̄ceꝑat ei rex cē tū viginti milia peditu pugnato rū: ⁊ eꝗtes ſagittarios duodeciꝫ milia. ℟. Nos aliū deū neſcimus preterᶻ dn̄m ī quo ſꝑamꝰ. Qui nō de ſpicit nos nec amouet ſalutē ſu am a genere nr̄o. ꝟ. Indulgētiā ip̄iꝰ fuſis lachrymis poſtulemꝰ ⁊ humilieniūſ illi aīas nr̄as. Qui. ſuā fecit p̄ire ī multitudine Mnēqꝫ expeditionē L. inumerabiliū cameloꝝ: cū his exercitibꝰ ſufficerēt copioſe: bouꝫ quoqꝫ armēta gregeſqꝫ ouiū qͦrū nō erat numerꝰ. Frumentūqꝫ ex oī ſyria ī trāſitu ſuo parari ꝯſtitu it: aurū v̓o ⁊ argētū de domo re gis aſſūpſit multū nimis. Et ꝓfe ctus ē ip̄e ⁊ oīs exercitꝰ cū qͣdri gis ⁊ eꝗtibꝰ ⁊ ſagittarijs: ꝗ coope ruerunt faciē t̓re ſic̄ locuſte. Cūqꝫ pertrā ſiſſꝫ fines aſſyrioꝝ venit ad magnos mōtes ange ꝗ ſūt a ſini ſtro cilicie: aſcēditqꝫ oīa caſtella eoꝝ ⁊ obtinuit oēm munitionem. ꝝ Dn̄ator dn̄e celoꝝ ⁊ t̓re: crea tor aquaꝝ rex vniuerſe creature. Exaudi or̄onē ẜuoꝝ tuoꝝ. Tu dn̄e cui humiliuꝫ ſemꝑ ⁊ māſue toꝝ placuit depͥcatio. Ex. L. j Ffregit aūt ciuitatem opina tiſſimam melothi p̄dauitqꝫ oēs filios tharſis ⁊ filios hiſmael ꝗ erāt ꝯtra faciē deẜti ⁊ ad auſtrū terre celeō ⁊ trāſiuit eufratē ⁊ ve nit ī meſopotamiā ⁊ fregit oēs ci uitates excelſas q̄ erāt ibi: a torrē te mābre quouſqꝫ ꝑueniat̉ ad ma re: ⁊ occupauit terminos eiꝰ a ci licia vſqꝫ ad fines iaphet ꝗ ſūt ad auſtrū: adduxitqꝫ oēs filios ma diā ac p̄dauit oēm locupletatio nē eoꝝ: oēſqꝫ reſiſtēteꝫ ſibi occidit ī ore gladij. ꝝ. Dn̄e deꝰ ꝗ cōteris bella ab initio: eleua brachiū tuū ſuꝑ gētes q̄ cogitāt ẜuis tuis ma ta. Et dextera tua gl̓ificet̉ ī nobis. V. 7 Allide v̓tutē eoꝝ ī v̓tute tua: cadat robur eoꝝ ī iracundia tua. Et. Septimū rn̄ſoriū addit̉ de ſe quēti hiſtoria.ſ. Aō forta me rex ſcoꝝ. Octauū rn̄ſoriū. Duo ſera phin. An̄e ſubſcripte dicunt̉ ad M. ꝑ hebdomadā. An̄t. Meme to dn̄e ⁊ oſtēde te nobis ī tꝑe tri bulatiōis. An̄t. Dn̄e rex oīpotēs ī diciōe tua cūcta ſūt poſita ⁊ nō ē qui poſſit tue reſiſtere volūtati. Si menſis ſeptembris habuerit ixului. ꝗnqꝫ dn̄icas hiſtoria heſter ponit̉ in ꝗnta dn̄ica: ſi nō ponit̉ ī qͣtuor tꝑibꝰ: ⁊ ſupplent̉ ℟ia de iudith. Hec qͣtuor tꝑa nihil hn̄t ꝓprium niſi in miſſa. Incipit liber heſter. N diebꝰ aſfueri ꝗ regna uit ab india vſqꝫ ethyopiam ſuꝑ cētū vigintiſeptē ꝓuincias: qn̄ ſedit ī ſolio regni ſui: fuſa ciui tas regni eiꝰ exordiū fuit. Tertio igit̉ anno īperij ſui: fecit grāde cō uiuiū cūctis pͥncipibꝰ ⁊ pueriſ ſu is fortiſſimis ꝑſarū ⁊ medoꝝ īcly tis ⁊ p̄fectis ꝓuīciarū corā ſe: vt oſtēderet diuitias gl̓ie regni ſui: ac magnitudinē atqꝫ iactātiā po tentie ſue multo tꝑe centū videlꝫ ⁊ octoginta diebꝰ. Cūqꝫ īplerent̉ dies ꝯuiuij: īuitauit oēm ppl̓m ꝙ inuētus ē in ſuſis a maximo vſqꝫ ad minimū. ꝝ. Dn̄e rex oīpotēs ī diciōe tua cūcta ſūt poſita ⁊ nō ē ꝗ poſſit reſiſtere volūtati tue libe ra nos. Propter nomē tuum. Exaudi or̄oneꝫ nr̄am ⁊ ꝯuerte lu ctū noſtrū ī gaudium. Propter. T ſeptē diebus iuſſit Y ꝯuiuiū p̄parari ī veſtibulo horti ⁊ nemoris: quod regio cul tu ⁊ manu ꝯſitū erat: ⁊ pendebāt exomni parte tētoria aerei colo ris ⁊ carbaſini ⁊ hyacinthini ſu ſtētata a funibꝰ byſſiniſ atqꝫ pur erāt ⁊ colūnis marmoreis fulcie bant̉. Lectuli quoqꝫ aurei ⁊ argē tei: ſuꝑ pauimētū ſmaragdino ⁊ pario ſtratū lapide diſpoſiſti erāt qd̓ mira varietate pictura decora bat. Bibebāt aūt ꝗ inuitati erāt aureis poculis: ⁊ alijs atqꝫ alijs vaſis cibi īferebant̉. ꝝ. Cōforta me rex ſanctoꝝ pͥncipatū tenēs. Et da ſermonē rectū ⁊ bene ſonā tem in os meum. v. Domine rex vniuerſe poteſtatis conuerte cō ſiliū eoꝝ ſuꝑ eos. Et. Lectio. ī Inū quoqꝫ vt magnificētia regia dignū erat: abundās ⁊ p̄cipuū ponebat̉: nec erat ꝗ no lētes cogeret ad bibēdū: ſed ſicut rex ſtatuerat preponēs mēſis ſin gulos de pͥncipibꝰ ſuis: vt ſume ret vnuſꝗſqꝫ quod vellet. Vaſthi quoqꝫ regina fecit ꝯuiuiū femina rū ī palatio vbi rex aſſuerus ma nere cōſueuerat. Itaqꝫ die ſepti mo cū rex eēt hilarior ⁊ poſt nimi aꝫ potatiōeꝫ īcaluiſſet mero: p̄ce pit maumā ⁊ bazatha ⁊ barbōa ⁊ balgatha ⁊ abgatha ⁊ zarach ⁊ carchas ſeptē eunuchis ꝗ ī cō ſpectu eiꝰ miniſtrabāt vt ītrodu cerēt reginā vaſthi corā rege: po ſito ſuper caput eius diademate: vt oſtēderet cūctis populis ⁊ pͥn cipibꝰ pulchritudinem eiꝰ. Erat enī pulchra valde. Que renuit: ⁊ ad regis īperiuꝫ qd̓ ꝑ eunuchos mādauerat venire contēpſit Spem ī aliū nunqͣꝫ habui p̄ter ī te deus iſrael. Qui iraſceris ⁊ ꝓ pitiꝰ eris ⁊ oīa pcta hoīum in tri pureis ꝗ eburneis circulis īſerti bulatione dimittis. Dn̄e deus creator celi ⁊ terre reſpice ad hu militatē nr̄am. Qui. Lectio. iiij Nde iratꝰ rex ⁊ nimio furo re ſuccenſus īterrogauit ſa piētes ꝗ ex more regio eī ſemper aderāt: ⁊ eoꝝ faciebat cūcta ꝯſi lio ſciētium leges ⁊ iura maioꝝ. Erāt aūt pͥmi ⁊ ꝓximi charſena ⁊ ſethar ⁊ amatha: ⁊ tharſis ⁊ mares ⁊ marſana ⁊ mamuca: ſe ptē duces ꝑſaꝝ atqꝫ medoꝝ ꝗ vi debāt faciē regꝭ ⁊ pͥmi pꝰ eū reſi de̓ ſoliti erāt: cui ſnīe vaſthi regi ne ſb̓iaceret q̄ aſſueri regꝭ īperiū qd̓ ꝑ eunuchos mādauerat face̓ noluiſſet. Rn̄ditqꝫ mamuca au diēte rege atqꝫ pͥncipibꝰ. Nō ſo lū regem leſit regina vaſthi: ſꝫ ⁊ oēs pͥncipes ⁊ ppl̓os ꝗ ſūt ī cūctꝭ ꝓuīcijs regis aſſueri. ꝙ Memē to mei deus ī bonū. Et ne deleas .188. miſeratiōes meas qͣs feci ī domo dei mei ⁊ ī cerimonijs eiꝰ. ꝟ. Re cordare mei dn̄e deꝰ meꝰ. Et. Si ſupraſcripta hiſtoria ponit̉ ī dn̄i ca ꝗnta qd̓ minꝰ ē ſupplet̉ de hi ſtoria. Adonay. Lcō. v. ¶¶ Grediet̉ enī ẜmo regine ad oēs mulieres ⁊ ꝯtēnāt viros ſu os ⁊ dicant. Rex aſſuerꝰ iuſſit vt regina vaſthi ītraret ad eū: ⁊ il la noluit: atqꝫ hoc exēplo oēs pͥn cipū ꝯiuges ꝑſarū atqꝫ medorū paruipendent īperia maritoꝝ: vn̄ regis iuſta ē īdignatio. Et ſi tibi placet egrediat̉ edictū a facie tua ⁊ ſcribat̉ iuxͣ legē ꝑſarū atqꝫ me doꝝ quā p̄teriri illicitū ē vt neqͣ qͣꝫ vltra vaſthi regina ingrediat̉ ad regē: ſed regnū eiꝰ altera que melior ē illa accipiat. Lectio. vj. Et hoc in oē qd̓ latiſſimū ē ꝓuī ciarū tuarū diuulget̉ īperiū: ⁊ cū cte vxores tā maioꝝ qͣꝫ minoꝝ de ferāt maritis ſuis honorē. Pla cuit ꝯſiliū eiꝰ regi ⁊ cūctis pͥnci pibꝰ: fecitqꝫ rex iuxta cōſiliū ma muca ⁊ miſit epiſtolaſ ad vniuer ſas ꝓuincias regni ſui: vt queqꝫ gens audire ⁊ legere poterat di uerſis linguis ⁊ lr̄is: eē viros pͥn cipes ac maiores ī domibꝰ ſuis: ⁊ hoc per cunctos ppl̓os diuulgari. His itaqꝫ geſtis poſtqͣꝫ regis aſ ſueri deferbuerat indignatio: re cordatꝰ ē vaſthi et q̄ feciſſet vel q̄ paſſa eēt. Sabb̓o ꝓxīo calē. octo bris ad. M. an̄t. Adaperiat dn̄s cor veſtrū ī lege ſua ⁊ ī preceptis ſuis ⁊ faciat paceꝫ dn̄s deus nr̄. Dn̄ica pͥma mēſis ecrobris im urali Uenite exultemꝰ dn̄o iubilemus deo ſalutari nr̄o. pͣs. Preoccupe mus. vt notat̉ ī pſalmiſta cū reu ꝗs īuiij. dn̄icalibꝰ que ponuntur ibidē ꝑ ordinē. Hy Primo die rum. Hac nocte ponunt̉ libri ma chabeoꝝ. Et pͥmus legit̉ ꝑ duas hebdomadas. Scd̓s ꝑ alias du as. Incipit liber machabeoꝝ pͥ T factū ē poſtqͣꝫ mus. L. j. Apercuſſit alexāder philippi macedo ꝗ pͥmus regnauit ī gre cia egreſſus de terra cethim ꝯtra dariū regē ꝑſarū ⁊ medoꝝ: cōſti tuit p̄lia multa: ⁊ oīum obtinuit munitiōes: ⁊ īterfecit reges ter re: ⁊ ꝑtrāſijt vſqꝫ adfines terre: ⁊ accepit ſpolia multitudinis gen tiū: ⁊ ſiluit terra ī ꝯſpectu eiꝰ: ⁊ cō gregauit v̓tutē ⁊ exercitū forteꝫ nimis: ⁊ exaltatū ē ⁊ eleuatū cor eiꝰ: ⁊ obtinuit regiones gentiū: ⁊ tyrānos: ⁊ facti ſūt illi ī tributuꝫ Et poſt hec decidit ī lectū: ⁊ cono uit qꝛ moreretur. Et vocauit pue ros ſuos nobiles ꝗ ſecum nutriti erāt a luuētute ſua ⁊ diuiſit illis regnū ſuū cū adhuc viueret. ſ. Adaperiat dn̄s cor veſtruꝫ ī lege ſua ⁊ ī p̄ceptis ſuis ⁊ faciat pace ī diebꝰ vr̄is. Cōcedat vobis ſalu tē ⁊ redimat vos a malis. ꝟ. Ex audiat dominus oratiōes veſtraſ ⁊ recociliet̉ vobis nec vos deſerat in tꝑe malo. Cōce. Leo. ij. T regnauit alexāder annis duodecim ⁊ mortuꝰ ē: ⁊ obtinue rūt pueri eiꝰ regnū vnuſꝗſqꝫ ī lo co ſuo. Et īpoſuerūt ſibi oēs dia demata poſt mortē eiꝰ: ⁊ filij eo poſt eos poſt eos annis multis: ⁊ multipli cata ſūt mala in terra. Et exijt ex eis radix peccati antiochus illu ſtris filiꝰ antiochi regis ꝗ fuerat rome obſes: ⁊ regnauit in anno cēteſimo trigeſimoſeptimo regni grecoꝝ. In diebꝰ illis exierūt ex iſrl̓ filij iniꝗ ⁊ ſuaſerūt multis di cētes: Eamꝰ ⁊ diſponamus teſta mētū cūgētibꝰ q̄ circa nos ſūt: qꝛ ex quo receſſimᵐ ab eis īuenerūt nos multa mala. Et bonꝰ viſus ē ſermo in oculis eoꝝ. ℟. Exaudi at dn̄s or̄ones veſtras ⁊ recōci liet̉ vobis: nec vos deſerat in tēpo re malo: Dn̄s deꝰ veſter. ꝟ. Det vobis cor oībꝰ vt colatis eū ⁊ fa ciatis eius volūtatē. Dominus. T deſtinauerunt aliꝗ L. iij. de ppl̓o: ⁊ abierūt ad regeꝫ ⁊ dedit eis poteſtatē vt facerēt iu ſticiā gētiū. Et edificauerūt gym naſiuꝫ in hieroſolymis ẜm leges nationū: ⁊ fecerunt ſibi p̄putia: ⁊ receſſerūt a teſtamēto ſco ⁊ iūcti ſūt nationibꝰ: ⁊ venūdati ſūt vt fa cerēt malū. Et paratū ē regnū in ꝯſpectu antiochi: ⁊ cepit regnare in terra egypti: vt regnaret ſuper duo regna: ⁊ ītrauit in egyptū in multitudine graui: in curribus ⁊ elephātis ⁊ eꝗtibꝰ ⁊ copioſa na uiū multitudine. Et cōſtituit bel lū aduerſus p̄tolemeuꝫ regē egy pti ⁊ veritꝰ ē p̄tolemeꝰ a facie eiꝰ ⁊ fugit ⁊ ceciderūt vulnerati mul ti. Et cōprehēdit ciuitates muni tas in terra egypti: ⁊ accepit ſpō lia terre egypti. ℟. Congregati ſūt inimici nr̄i ⁊ gl̓iant̉ in virtute ſua: cōtere fortitudinē illoꝝ dn̄e: ⁊ diſꝑge illos. Vt cognoſcāt qꝛ nō ē aliꝰ ꝗ pugnet pro nobis niſi tu deꝰ nr̄. ꝟ. Diſꝑge illos ī v̓tute tua ⁊ deſtrue eos ꝓtector nr̄ dn̄e. Vt. T ꝯuertit antiochus L. iiij. A poſtqͣꝫ ꝑcuſſit egyptū ī cēte ſimo ⁊ qͣdrageſimo ⁊ t̓tio anno: ⁊ aſcēdit ad iſrl̓ ⁊ aſcēdit hieroſo lymā in multitudine graui. Et in trauit in ſcīficationē cū ſuꝑbia: ⁊ accepit altare aureū ⁊ cādelabrū luminis ⁊ vniuerſa vaſa eius: ⁊ menſaꝫ ꝓpoſitionis ⁊ libatoria ⁊ phialas ⁊ mortariola aure a ⁊ ve lū ⁊ coronas ⁊ ornamētū aureuꝫ qd̓ in facie tēpli erat: ⁊ cominuit oīa. ℟. Impetum inimicoꝝ ne ti inueritis memores eſtote quomo do ſalui facti ſūt pr̄es nr̄ i. Et nūc clamemꝰ in celuꝫ ⁊ miſerebit̉ nr̄i deꝰ nr̄. ꝟ. Memētote mirabiliū eius q̄ fecit pharaoni ⁊ exercitui eiꝰ in mari rubro. Et nūc. L. vª. T accepit argētū ⁊ aurū ⁊ vaſa ꝯcupiſcibilia: ⁊ accepit theſauros occultos quos īuenit: ⁊ ſublatis oībꝰ abijt in terrā ſuaꝫ: ⁊ fecit cedē hoīum: ⁊ locutꝰ ē in ſu perbia magna. Et factus ē plan ctus magnus in iſrael: ⁊ in omni loco eoꝝ: ⁊ ingenuerūt pͥncipes ⁊ ſeniores: ⁊ iuuenes ⁊ v̓gines īfir mati ſūt: ⁊ ſpecioſitas mulierū im mutata ē. Oīs maritus ſūpſit la mētū ⁊ q̄ ſedebāt in thoro marita li lugebāt: ⁊ cōmota ē terra ſuꝑ ihabitātes ī ea: ⁊ vniuerſa dom iacob īduit ꝯfuſionē. ℟. Cōgre gate ſūt gētes in fortitudine vt di .189. micēt cōtra nos ⁊ ignoramꝰ ꝗd nes veſtras ⁊ recōciliet̉ vobis nec agere debeamus. Dn̄e deus ad te ſūt oculi nr̄i ne pereamꝰ. ꝟ. Tu ſcis ꝗ cogitāt ī nos: quomodo po terimus ſubſiſtere an̄ faciē illorū niſi tu adiuuēs nos. Dn̄e. F. vj. T poſt duos annos dierum miſit rex pͥncipē tributoꝝ ī ciuitates iuda. Et venit hieruſa lē cū turba magna: ⁊ locutꝰ ē ad eos v̓ba pacifica in dolo ⁊ credi derūt ei: ⁊ irruit ſuꝑ ciuitatē re pēte ⁊ ꝑcuſſit eā plaga ⁊ perdidit ppl̓m multū ex iſrl̓: ⁊ accepit ſpo lia ciuitatis ⁊ ſuccēdit eā igni: ⁊ deſtruxit domos eius ⁊ muros ei in circuitu ⁊ captiuas duxerunt mulieres ⁊ natos: ⁊ pecora poſſe derūt. Et edificauerūt ciuitatem dauid muro magno ⁊ firmo ⁊ tur ribus firmis: ⁊ facta eſt illis ī ar cē&. Tua ē potētia: tuū regnuꝫ dn̄e: tu es ſuꝑ oēs gētes. Da pa cē dn̄e in diebus nr̄is. ꝟ. Crea tor oīum deus terribilis ⁊ fortis iuſtus ⁊ miſericors. Da℟. Re fulſit ſol ī clypeos aureos ⁊ reſplē duerūt mōtes ab eis. Et ſortitu do gētiū diſſipata ē. ꝟ. Erat enī exercitus magnus valde ⁊ fortis ⁊ appropiauit iudas exercitꝰ et in p̄lio. Et forti. Ad la. an̄t. Al leluia. cū rel. ant. ⁊ pͥs. de pſalmi ſta. Hym. Eterne rerū An̄e ſub ſcripte dicunt̉ ad magͣt vſqꝫ ad kalē. nouembris. An̄t. Refulſit ſol in clypeos aureos ⁊ reſplēdue rūt mōtes ab eis: ⁊ fortitudo gēti batū ⁊ dies ſolēnes. Et iuſſit co um diſſipata ē An̄t. Extēde bra inꝗnari ſcā ⁊ ſcm̄ ppl̓ꝫ iſr lC. iiij chiū tuū ⁊ libera aīas nr̄as ne pe E t iuſſit edificari aras ⁊ tēpla ⁊ reamꝰ. An̄t. Exaudiat dn̄s or̄o idola: ⁊ īmolari carnes ſuillas ⁊ .xli vos deſerat in tꝑe malo dn̄s deus ixii veſter. Infra hebdomada. L II T poſuerūt illic gētē pecca Atricē viros iniquos ⁊ cōua A ſert luerūt in ea. Et poſuerūt arma eſcas: ⁊ cōgregauerūt ſpolia hic ruſalem ⁊ repoſuerūt illic ⁊ facti ſūt in laqueū magnū. Et factū eſt hoc ad īſidias ſcīficationi ⁊ in dia bolū malū in iſrl̓. Et effuderim. ſāguinē īnocētē ꝑ circuitū ſcifica tionis: ⁊ cōtaminauerunt ſcifica tionē ⁊ fugerūt habitatores hie ruſalē ꝓpter eos: ⁊ facta ē habi tatio exteroꝝ: ⁊ facta ē extera ſe mini ſuo ⁊ nati eiꝰ reliquerūt eā S cificatio eiꝰ deſolata ē ſi cut ſolitudo: dies feſti eiꝰ v̓ſi ſū in luctū: ſabbata eiꝰ in opprobri um: honores eiꝰ in nihilū. Scd̓m gl̓iam eius multiplicata eſt igno minia eius: ⁊ ſublimitas eiꝰ cō uerſa ē in luctū. Et ſcripſit rex an tiochus oī regno ſuo: vt eſſet oīs ppl̓us vnꝰ. Et reliquerūt vnuſ qꝫ legē ſuā: ⁊ cōſēſerunt oēs gen tes ẜm verbum regis antiochi: ⁊ multi ex iſrael ꝯſenſerunt ei ⁊ ſa crificauerunt idolis ⁊ coinquina uerunt ſabbatum. Lectio. iij. E t miſit rex antiochꝰ libros per manꝰ nūcioꝝ in hierl̓ꝫ: ⁊ ī oēs ci uitates iude vt ſeq̄rent̉ leges gēti um terre ⁊ ꝓhiberēt holocauſta ⁊ ſacrificia ⁊ placatiōes fieri in tē plo dei: ⁊ ꝓhiberēt celebrari ſab cila. pecoracōia: ⁊ relinq̄re filios ſuos īcircūciſos ⁊ coinꝗnari aīas eoꝝ ī oībꝰ īmūditijs ⁊ abhoīationibꝰ: ita vt obliuiſcerent̉ legē ⁊ īmuta rēt oēs iuſtificationes dei. Et qui cūqꝫ nō feciſſēt ẜm verbuꝫ regis antiochi morerentur. Lectio. v S cd̓m oīa v̓ba hec ſcripſit oī re gno ſuo: ⁊ pͥpoſuit pͥncipes ppl̓o: ꝗ hec fieri cogerēt. Et iuſſerūt ci uitatibꝰ iude ſacrificare. Et ꝯgre gati ſūt multi de ppl̓o ad eos ꝗ de reliq̄rant legeꝫ dn̄i: ⁊ fecerūt ma la ſuꝑ terrā ⁊ effugauerūt popu lum iſrl̓ in abditis ⁊ in abſcondi tis fugitiuorum locis. Lectio. v Die ꝗntadecima menſis caſleū: ꝗnto ⁊ qͣdrageſimo ⁊ cēteſimo an no: edificauit rex antiochꝰ abho minādū idolū deſolatiōis ſuꝑ al tare dei: ⁊ ꝑ vniuerſas ciuitates iude ī circuitu edificauerūt aras ⁊ an̄ ianuas domoꝝ ⁊ ī plateis ī cēdebāt thura ⁊ ſacrificabāt. Et libros legis dei cōbuſſerūt igni ſcī dētes eos. Et apud quēcūqꝫ īue niebant̉ libri teſtamēti dn̄i ⁊ ꝗcū qꝫ obẜuabat legē dn̄i: ẜm edictuꝫ regis trucidabāt eū. In v̓tute ſua faciebāt hec ppl̓o iſrl̓ ꝗ īueniebat ī oī mēſe ī ciuitatibꝰ. Incipit li Iber machabeoꝝ ſcd̓s. L. j. ¶ Ratribꝰ ꝗ ſūt ꝑ egyptū iude is: ſalutē dicūt fr̄es ꝗ ſūt ī hiero ſolymis iudei: ⁊ ꝗ ī regio ne iudea pacē bonā. Bn̄faciat vobis deꝰ ⁊ meminerit teſtamēti ſui qd̓ locut ē ad abrahā yſaac ⁊ iacob ſeruoꝝ ſuoꝝ fideliū: ⁊ det vobis cor oīb vt colatis eū faciatis eiꝰ volūtatē corde magno ⁊ aīo volēti. Adaꝑi at cor veſtrū in lege ſua ⁊ in prece ptis ſuis ⁊ faciat pacē. Exaudiat or̄ones vr̄as ⁊ reconciliet̉ vobis nec vos deſerat in tꝑe malo. L. ij. Et nūc hic ſumꝰ orātes ꝓ vobis regnāte demetrio anno cēteſimo ſex ageſimonono. Nos iudei ſcri pſimꝰ vob̓ ī tribulatiōe ⁊ īpetu ꝗ ſu ꝑuenit nobis ī iſtis annis: exquo receſſit iaſon a ſcā t̓ra ⁊ a regno. Portā ſuccēderūt: ⁊ effuderunt ſāguinē īnocētē. Et orauimus ad dn ⁊ exauditi ſum ⁊ obtulimꝰ ſacrificiū ⁊ ſimilaginē: ⁊ accendi mus lucernas ⁊ ꝓpoſuimus pa nes: ⁊ nūc frequētate dies ſceno phegie mēſis caſleū. Lectio. iij. Anno cēteſimo octogeſimoocta uo: ppl̓s ꝗ ē hieroſolymis ⁊ in iu dea: ſenatuſqꝫ ⁊ iuda5: ariſtobolo magr̄o ptolemei regis ꝗ eſt de ge nere xp̄oꝝ ſacerdotuꝫ: ⁊ his ꝗ in egypto ſūt iudeis: ſalutē ⁊ ſanita tē. De magnis ꝑiculis a deo lib̓a ti magnifice gr̄as agimꝰ ip̄i: vtpo te ꝗ aduerſus talē regē dimicaui mꝰ. Ipſe enī ebullire fec̄ de ꝑſide eos ꝗ pugnauerūt ꝯtra nos ⁊ ſcāꝫ ciuitatē. Naꝫ cū in ꝑſide eēt dux ipſe ⁊ cū ipſo immēſuſ exercitus: cecidit in tēplo nanee: ꝯſilio dece ptus ſacerdotū nanee. Lcō iiij. Etenī cū ea hītaturª venit ad locū antiochꝰ ⁊ amici eiꝰ ⁊ vt acciꝑet pecunias ml̓tas dotꝭ noīe. Cūqꝫ ꝓ poſuiſſēt eas ſacerdotes nanee ⁊ ipſe ītra cū paucis īgreſſus eēt in tra ambitū phaniclauſerūt tēplū Cū aūt ītraſſet ātiochꝰ aꝑtoqꝫ ocl̓o .190. aditu tēpli mittētes lapides per cuſſerūt ducē ⁊ eos ꝗ cūeo erāt: ⁊ diuiſerūt mēbratī ⁊ capitibꝰ am putatis foras ꝓiecerūt. Per oīa bn̄dictꝰ deꝰ ꝗ tradidit īpios. L. v F acturi igit̉ ꝗnta ⁊ viceſima die mēſis caſſeū purificationē tēpli: neceſſariū duximꝰ ſignificare vo bis: vt ⁊ vos quoqꝫ agatis diem ſcenophegie ⁊ diē ignis ꝗ datꝰ eſt qn̄ neemias edificato tēplo ⁊ al tari obtulit ſacrificia. Nā cū ī ꝑ fidē ducerent̉ pr̄es veſtri: ſacerdo tes ꝗ tūc dei cultores erant acce ptū ignē de altari occulte abſcon derūt in valle vbi erat puteꝰ alt ⁊ ſiccus ⁊ in eo cōtutati ſūt eū: ita vt oībus eēt ignotꝰ locus. L. v C um p̄teriſſēt aūt multi anni ⁊ placuiſſet deo vt mitteret̉ neemi as a rege ꝑſidis: nepotes ſacerdo tū illoꝝ ꝗ abſcōderāt miſit ad re quirēdū igneꝫ. Et ſicut narraue rūt nobis nō inuenerūt ignē ſed aquā craſſā. Et iuſſit eos hauri re ⁊ afferre ſibi. Et ſacrificia que impoſita erāt iuſſit ſacerdos nee mias aſpergi aqͣ ipſa: ⁊ ligna ⁊ q̄ erāt ſuꝑpoſita. Vtqꝫ hoc factū eſt ⁊ tēpus affuit quo ſol refulſit qui pͥus erat ī nubilo: accēſus ē ignis magnꝰ ita vt oēs mirarent̉. Sap bato dn̄ice ꝓxime kal̓. nouēbris ad magͣt ant Vidi dn̄m ſedetem ſuꝑ ſoltū excelſū ⁊ plena erat oīs terra maieſtate eiꝰ ⁊ ea q̄ ſub ipſo erāt replebāt tēplū. Dn̄ica pͥma ī kal̓. nouēbriſ ponit̉ liber ezechie lis ꝓphete ⁊ legit̉ ꝑ duas hebdo mādas. Incipit liber exechie T factum ē in tri Lectio. l. I i. ceſimo anno in qͣrto mēſe ⁊ in ꝗnta mēſis. Cū eſſem in medio captiuoꝝ iuxta flumē chobar aꝑ ti ſūt celi: ⁊ vidi viſiones dei. In ꝗnta mēſis ipſe eſt annus ꝗntus trāſmigratiōis regis iuda: factū eſt v̓bū dn̄i ad ezechielē filiū bug ſacerdotē in terra chaldeoꝝ ſecꝰ flumē chobar. Et ſacta ē ſuꝑ euꝫ ibi manus dn̄i. Et vidi ⁊ ecce vē tus turbinis veniebat ab aꝗlone ⁊ nubes magna: ⁊ ignis īuoluēs ⁊ ſplēdor in circuitu eiꝰ ⁊ de me dio eiꝰ qͣſi ſpecies electri: ideſt de medio ignis. Et in medio eiꝰ ſimi litudo qͣtuor aīaliū: ⁊ hic aſpectꝰ eoꝝ. ℟. Uidi dn̄m ſedētē ſuꝑ ſoli um excelſū ⁊ eleuatū ⁊ plena erat oīs terramaieſtate eiꝰ. Et ea que ſub ipſo erāt replebāt tēplū. ꝟ. Seraphin ſtabant ſuper illud ſex ale vni ⁊ ſex ale alteri. Lectio. ij. Imilitudo hoīs in eis. Et q̄ Ꝙ tuor facies vni ⁊ qͣtuor pen ne vni: ⁊ pedes eoꝝ pedes recti: ⁊ plāta pedis eoꝝ qͣſi plāta pedis vi tuli: ⁊ ſcintille qͣſi aſpectꝰ eris can dētis. Et manus hoīs ſub pēnis eoꝝ in qͣtuor partibus: ⁊ facies ⁊ pēnas ꝑ qͣtuor partes habebāt: iūcteqꝫ erāt pēne eoꝝ alteriꝰ ad alterū. Nō reuertebant̉ cū īcede rēt: ſꝫ vnūquodqꝫ an̄ faciē ſuam gradiebat̉. Similitudo aūt vultꝰ eoꝝ facies hoīs ⁊ facies leonis a dextris ipſoꝝ qͣtuor: facies aūt bo uis a ſiniſtris ipſoꝝ qͣtuor: ⁊ faci es aꝗle deſuꝑ ipſoꝝ qͣtuor: ⁊ faci es eoꝝ ⁊ pēne eoꝝ extēte deſuper ℟. Aſpice dn̄e de ſede ſcā tua ⁊ cogita de nobis: īclina deꝰ meꝰ au rē tuā ⁊ audi. Aperi oculos tuos ⁊ vide tribulationē noſtram. V. Qui regis iſrael intēde qui dedu cis velut ouē ioſeph. Aꝑi.. iij Ue pēne ſingl̓oꝝ iūgebant̉ ⁊ due tegebāt corpora eoꝝ ⁊ vnūquodqꝫ eoꝝ corā facie ſua ambulabat. Vbi erat impetus ⁊ ſpūs illuc gradiebant̉ nec reuer teb̓ant̉ cum ambularēt. Et ſimili tudo aīalium ⁊ aſpectus eoꝝ qua ſi carbonū ignis ardētiū ⁊ qͣſi a pectus lāpadarū. Hec erat viſio diſcurrēs in medio aīaliū ſplen dor ignis ⁊ de igne fulgur egredi ens. Et aīalia ib āt ⁊ reuerteban tur in ſimilitudinē fulgoris coru ſcātis. ℟. Aſpice dn̄e qꝛ facta ē deſolata ciuitas plena diuitijs ſe det in triſticia dn̄a gētiū. Nō ē ꝙ ꝯſolet̉ eā niſi tu deus nr̄. ꝟ. Plo rās plorauit ī nocte: ⁊ lachryme eius in maxillis eius. No. L. iiij. Uniqꝫ aſpicerem aīalia ap paruit rota vna ſuper terrā iuxta aīalia habēs quatuor faci es. Et aſpectus rotarū ⁊ opus ea rū qͣſi viſio maris: ⁊ vna ſimilitu do ipſarū qͣtuor: ⁊ aſpectus earuꝫ ⁊ oꝑa: qͣſi ſit rota in medio rote. Per qͣtuor partes earum eūtes ibāt ⁊ nō reuertebant̉ cum ambu larēt. Statura quoqꝫ erat rotis ⁊ altitudo ⁊ horribilis aſpectꝰ: ⁊ totū corpus plenum oculis in cir cuitu ipſarū qͣtuor. Cūqꝫ ambu larēt aīalia ambulabāt pariter ⁊ rote iuxta ea: ⁊ cū eleuarent̉ aīa lia de terra eleuabant̉ ſimul ⁊ ro te. ℟. Suꝑ muros tuos hieruſa lem cōſtitui cuſtodes. Tota die ⁊ nocte non tacebūt laudare nomē dn̄i. ꝟ. Predicabūt populis for titudinē meam ⁊ annunciabunt L. v. gentibus gloriam meam. Vocūqꝫ ibat ſpūs: illuc eun te ſpiritu ⁊ rote pariter ele uabātur ſequētes eum. Spiritꝰ enim vite erat in rotis. Cum eun tibus ibāt: ⁊ cum ſtātibuſ ſtabāt ⁊ cum eleuatis a terra eleuaban tur pariter ⁊ rote ſequētes ea: qꝛ ſpiritus vite erat in rotis. Et ſi militudo ſuper caput animalium firmamēti quaſi aſpectus cryſtal̓ li horribilis: ⁊ extenti ſuper capita eoꝝ deſuper. Sub firmamēto au tem pēne eoꝝ recte alterius ad al terum. Unūquodqꝫ duabus alis velabat corpus ſuū: ⁊ alterum ſi militer velabat̉. Et audiebā ſonū alarū quaſi ſonum aquarū mul taruꝫ: quaſi ſonū ſublimis dei. ℟. Muro tuo inexpugnabili circū cinge nos dn̄e: ⁊ armis tue poten tie protege nos ſemꝑ. Libera dn̄e deus iſrael clamantes ad te. ꝟ. Erue nos in mirabilibus tuis ⁊ da gl̓iam nomini tuo. Li. L. vj. Uni ambularēt quaſi ſonus erat multitudinis vt ſonit̉ꝰ caſtroꝝ. Cūqꝫ ſtarēt demittebant̉ penne eoruꝫ. Nam cum fieret vox ſuper firmamētum qd̓ erat ſuper caput eoꝝ ſtabāt ⁊ ſubmittebant alas ſuas. Et ſuper firmamētum qd̓ erat immines capiti eoꝝ qua ſi aſpectus lapidis ſaphyri ſimili .191. tudo throni: ⁊ ſuꝑ ſil̓itudinē thro ni ſil̓itudo qͣſi aſpectꝰ hoīs de ſuper Et vidi qͣſi ſpeciē electri velut aſ pectū ignis ītrinſecus ꝑ circuitū eius a lūbis eiꝰ ⁊ deſuper: ⁊ a lum bis eius vſqꝫ deorſū: vidi qͣſi ſpeci em ignis ſplēdētis in circuitu ve lut aſpectū arcus cū fuerit in nube in die pluuie. ℟. Suſtinuimus pacē ⁊ nō venit: q̄ſiuimꝰ bona ⁊ ecce turbatio: cognouimꝰ dn̄e pec cata nr̄a. Nō in ꝑpetuū obliuiſca ris nos. ꝟ. Peccauimꝰ īpie geſ ſimus iniꝗtatē fecimꝰ dn̄e in oēꝫ iuſticiā tuā. Nō in. ℟. Laudabi lis ppl̓us: Quē dn̄s exercituum bn̄dixit dicēs: opus manuū mea rū tu es hereditas mea iſrael. ꝟ Btā gēs cuius ē dn̄s deus ppl̓s electus in hereditatē. Quem. ℟. Duo ſeraphin clamabant alter ad alterū. Scūs ſcūs ſcūs dn̄s de us ſabaoth: plena ē oīs terra glo ria eius. ꝟ. Tres ſūt ꝗ teſtimoni um dāt in celo: pater vbū ⁊ ſpūs ſcūs ⁊ hi treſ vnū ſūt. Scūſ. Glo ria. Plena. An̄e ſubſcripte dici tur ad magͣt in feriali officio vſo ad aduētū. An̄t. Aſpice dn̄e ꝗa facta ē deſolata ciuitas plena di uitijs ſedet in triſticia dn̄a gētiuꝫ nō ē ꝗ ꝯſolet̉ eā niſi tu deꝰ noſter. An̄t. Muro tuo inexpugnabili circūcinge nos dn̄e: ⁊ armis tue potētie ꝓtege nos ſemꝑ dn̄e deꝰ. An̄t. Qui celoꝝ ꝯtines thronum ⁊ abyſſos intueris dn̄e rex reguꝫ mōtes pōderas: terrā palmo co cludis: exaudi nos dn̄e in gemiti bus nr̄is. A jt. Suſtinuimꝰ pacē ⁊ nō venit: dn̄e q̄ſiuimꝰ bona ⁊ ecce turbatio: conouimꝰ dn̄e pec cata nr̄a ne ī eternū obliuiſcaris nos deꝰ iſrl̓. An̄t. Suꝑ muros tu os hierl̓m cōſtitui cuſtodes: tota die ⁊ nocte nō tacebunt laudare nomē dn̄i. Dn̄ica. iij. mēſis nouē bris ponit̉ liber danielis ꝓphete: ⁊ legit̉ ꝑ vnā hebdomadā. Inci pit liber danielis ꝓphete. Lec. jͣ. Nno tertio regni ioachim regis iuda: venit nabucho donoſor rex babylonis in hierl̓m ⁊ obſedit eaꝫ. Et tradidit dn̄s in manū eiꝰ ioachim regeꝫ iuda: ⁊ partē vaſoꝝ domus dei ⁊ aſporta uit ea in terrā ſēnaar in domū dei ſui: ⁊ vaſa intulit ī domū theſauri dei ſui. Et ait rex affeneꝫ pͥpoſito eunuchoꝝ ſuoꝝ vt ītroduceret de filijs iſrl̓ ⁊ de ſemine regio ⁊ tyrā rānoꝝ pueros in ꝗbus nulla eſſet nacula decoros forma ⁊ eruditos oī ſapiētia: cautos ſciētia ⁊ doctos diſciplina: ⁊ ꝗ poſſēt ſtare in pala tio regis vt doceret eos litteras ⁊ linguam chaldeoruꝫ. Lectio. ij. t cōſtituit eis rex annonā per ſingulos dies de cibis ſuis ⁊ de vi nō vn̄ bibebat ipſe: vt enutriti tri bus annis poſtea ſtarēt in cōſpe ctu regis. Fuerūt aūt inter eos de filijs iuda: daniel: ananias: miſa el: ⁊ azarias. Et impoſuit eis p̓po ſitꝰ eunuchoꝝ noīa: danieli bal thaſar: ananie ſidrac: miſaeli mi ſac: ⁊ azarie abdenago. Propoſu it aūt daniel ī corde ſuo ne pollue ret̉ de mēſa regis: neqꝫ de vino po tus eiꝰ: ⁊ rogauit eunuchoꝝ pͥpoſi tum ne cōtaminaretur. Lcō. iij. Dedit aūt deus danieli gr̄am ⁊ miſericordiā in ꝯſpectu pͥncipis eunuchoruꝫ. Et ait pͥnceps eunu choꝝ ad danielē: Timeo ego dn̄ꝫ meū regē ꝗ cōſtituit vobis cibuꝫ ⁊ potū: qui ſi viderit vultus vr̄os macilētiores p̄ceteris adoleſcēti bus coeuis veſtris cōdēnabitis caput meuꝫ regi. Et dixit daniel ad malaſſar quē cōſtituerat pͥn ceps eunuchoꝝ ſuꝑ danielē: ana niā: miſaelē: ⁊ azariam. Tēta nos obſecro ſeruos tuos decē diebus: ⁊ dent̉ nobis legumina ad veſcen dū ⁊ aqua ad bibēdum ⁊ cōtem plare vultus noſtros ⁊ vultꝰ puc roꝝ ꝗ veſcūtur cibo regio: ⁊ ſicut videris: facies cum ſeruis tuis. Qui audito ſermone huiuſcemo di tētauit eos decē diebus. L. iii P oſt dies aūt decē apparuerūt vultus eoꝝ meliores ⁊ corpulen tiores pre oībus pueris qui veſce bantur cibo regio. Porro malaſ ſar tollebat cibaria ⁊ vinū potus eoꝝ: dabatqꝫ eis legumīa. Pue plinā in oī libro ⁊ ſapiētia: danie li aūt ītelligētiā oīuꝫ viſionū ⁊ ſō nioꝝ. Cōpletis itaqꝫ diebꝰ: poſt quos dixerat rex vt ītroducerent̉ ītroduxit eos p̄poſitꝰ eunuchoruꝫ ī ꝯſpectu nabuchodonoſor. L. v ūqꝫ locutus fuiſſet eis rex non ſūt inuēti tales de vniuerſis vt da niel: ananias: miſael ⁊ azarias. Et ſteterūt in ꝯſpectu regis: ⁊ oē v̓bum ſapientia ⁊ intellectus qd̓ ſciſcitatus eſt ab eis rex: īuenit in eis decuplūſuꝑ cūctos ariolos ⁊ magos ꝗ erāt in vniuerſo regno eiꝰ. Fuit aūt daniel vſqꝫ ad annū pͥmū cyri regis. In anno ſcd̓o re gni nabuchodonoſor: vidit nabu chodonoſor ſōniū ⁊ ꝯterritꝰ ē ſp̄s eiꝰ ⁊ ſōniū. eius fugit ab eo. L. vj. Precepit aūt rex vt cōuocarent̉ arioli ⁊ magi ⁊ malefici ⁊ chal dei: vt indicarent regiſōnia ſua. Qui cū veniſſēt ſteterunt corā re ge: ⁊ dixit ad eos rex: Vidi ſomni um ⁊ mente confuſus ignoro ꝗd viderim. Reſpōderūtqꝫ chaldei regi ſyriace. Rex in ſēpiternū vi ue: dic ſomnium ſeruis tuis ⁊ in terpͥtationeꝫ eius indicabimus. Et reſpōdens rex ait chaldeis: Sermo receſſit a me. Niſi indica ueritis mihi ſōnium ⁊ cōiecturā eius peribitis vos ⁊ domus veſtre publicabunt̉. Dominica quarta ponuntur libri duodecim ꝓphe taruꝫ ⁊ legitur de eis vſqꝫ ad ad uentum. Incipit oſee propheta Erbum dn̄i qd̓ factū eſt ad oſee filiū beeri: in diebꝰ ocie ris aūt his dedit deꝰ ſciētiā ⁊ diſci ioathan: achac: ezechie reguꝫ iu da: ⁊ in diebus hieroboā filij io as regis iſrael. Principium lo quendi dn̄o in oſee. Et dixit dn̄s ad oſce: Uade ſume tibi vxorē for nicationū: ⁊ ſac filios fornicatio num: ꝗa fornicans fornicabitur terra a domino. Et abijt ⁊ acce pit gomor filiam debelaim: ⁊ cō cepit ⁊ peperit ei filium. Et dixit dominus ad eum: Voca nomen eius ieęrahel: quoniam adhuc modicum ⁊ viſitabo ſanguinem .192 i eęrahel ſuꝑ nomen iheu: ⁊ ꝗeſce re faciā regnū domꝰ iſrl̓. Et in il la die cōterā arcum iſrl̓ in valle iecrahel. Incipit iohel ꝓpheta Erbū dn̄i qd̓ ſactū eſt ad io hel filiū phatuel. Audite hec ſenes ⁊ auribus ꝑcipite oēs ha bitatores terre: ſi factū ē iſtud in diebus veſtris aut in diebus pa trū veſtroꝝ. Suꝑ hoc filijs veſtris narrate: ⁊ filij veſtri filijs ſuis: ⁊ fi lij eoꝝ generatiōi altere. Reſidu um eruce comedit locuſta: ⁊ reſi duū locuſte comedit brucus: ⁊ re ſiduū bruci comedit rubigo. Exj giſcimini ebrij flete ⁊ vlulate oēs ꝗ bibitis vinuꝫ in dulcedine: qm̄ perijt ab ore veſtro. Gēs enī aſcē dit ſuꝑ terrā meā fortis ⁊ īnume rabilis. Incipit amos ꝓpheta. Erba amos ꝗ fuit in paſto Aralibus thecue: que vidit ſu per iſrael in diebꝰ ocie regis iuda ⁊ in diebus hieroboā filij ioas re gis iſrl̓ ante duos annos terremo tus ⁊ dixit: Dn̄s de ſyon rugiet ⁊ de hierl̓m dabit vocē ſuā. Et luxe rūt ſpecioſa paſtoꝝ: ⁊ exſiccatus ē vertex carmeli. Hec dicit dn̄s: Suꝑ tribus ſceleribus damaſci ⁊ ſuꝑ quatuor nō cōuertā eū: eo ꝙ triturauerūt in plauſtris fer reis galaad. Et mittā ignē in do mū azahel: ⁊ deuorabit domos be nadab. Incipit abilias ꝓpheta. Iſio abdīe: Hec dicit̉ dn̄s deus ad edom: Auditū au diuimus a dn̄o ⁊ legatū ad gen tes miſit. Surgite ⁊ cōſurgam aduerſus eū in p̄liū: Ecce paruu lū dedi te in gētibus cōtēptibilis tu es valde. Suꝑbia cordis tu extulit te habitātē in ſciſſuris pe trarū: exaltantē ſoliū tuū: ꝗ dicis in corde tuo. Quis detrahet me terrā. Si exaltatus fueris vt ad la: ⁊ inter ſydera poſueris nidum tuū: inde detraham te dicit domi nus. Incipit ionas propheta T factū eſt v̓bum dn̄i ad io nam filiuꝫ amathi dicens: Surge ⁊ vade in niniuē ciuitatē grandē: ⁊ predica in ea qꝛ aſcen dit malitia eius corā me. Et ſur rexit ionas vt fugeret in tharſis a facie dn̄i. Et aſcēdit ioppē: ⁊ in uenit nauē eūtem in tharſis ⁊ de dit naulū eius ⁊ deſcēdit in eā vt iret cuꝫ eis in tharſis a facie dn̄i. Dn̄s aūt miſit vētum magnū in mare ⁊ facta ē tēpeſtas magna ī mari: ⁊ nauis ꝑiclitabatur conte ri. Et timuerūt naute ⁊ clamaue rūt viri ad deum ſuū: ⁊ miſerunt iluipulū vaſa q̄ erāt in naui in mari vt al leuiaretur ab eis. Et ionas deſcē dit ad interiora nauis ⁊ dormie bat ſopore graui. Incipit miche Erbū dn̄i qd̓ fa as ꝓpheta Actū ē ad micheā moraſthite in diebus ioathā achaę ⁊ ezechit regū iuda qd̓ vidit ſuꝑ ſamariaꝫ ⁊ hierl̓m. Audite ppl̓i oēs ⁊ attē dat terra ⁊ plenitudo eiꝰ ⁊ ſit do minus deus vobis in teſtē: dn̄s æ tēplo ſcō ſuo. Quia ecce dn̄ſ egre diet̉ de loco ſuo ⁊ deſcēdet ⁊ calca bit ſuꝑ excelſa terre. Et cōſumen tur mōtes ſubtus eū: ⁊ valles ſi dent̉ ſicut cera a facie ignis: ſicu aque que decurrunt in preceps. jncipit naum propheta. Nus niniue. Liber viſiōis naum helcheſei. Deus emulator ⁊ vlciſce̓s dn̄s: vlciſcēs dominꝰ ⁊ habēs furorē: vlciſcēs dn̄s in hoſtes ſuos: ⁊ iraſcens ipſe inimi cis ſuis. Dn̄s patiēs ⁊ magnus fortitudine ⁊ mūdās nō faciet in nocētē. Dn̄s in tēpeſtate ⁊ turbi ne via eius: ⁊ nebule puluis pedū eius. Increpās mare ⁊ exſiccās illud ⁊ oīa flumina ad deſertū de ducēs. Incipit abachuc ꝓpheta Nus qd̓ vidit abachuc ꝓ pheta. Vſqꝫ quo dn̄e clama. bo ⁊ nō exaudies: vociferabor ad te viꝫ patiēs ⁊ nō ſaluabis. Qua re oſtēdiſti mihi iniꝗtatē ⁊ labo rē: videre p̄dā ⁊ iniuſticiā cōtra me. Quare reſpicis cōtēptores ⁊ taces cōculcāte impio iuſtiorem ſe ⁊ facies hoīs qͣſi piſces maris: ⁊ qͣſi reptilia nō habētia ducem. Et factū ē iudiciuꝫ ⁊ cōtradictio potētior. Propter hoc lacerata ē lex ⁊ nō ꝑuenit vſqꝫ ad finē iudi ciū: qꝛ impius preualet aduerſus iuſtū: ꝓpterea egredit̉ iudiciū ꝑ uerſū. Incipit ſophonias ꝓpheta Erbū dn̄i qd̓ factū eſt ad ſo phoniā filiū chuſi: filij godo lie: filij amaſie: filij ezechie: in die bus ioſie filij amō regis iuda. Cō gregās ꝯgregabo oīa a facie ter re dicit dn̄s: congregās hoīem ⁊ pecus: cōgregans volatilia celi ⁊ piſces maris. Et ruine impioruꝫ erūt ⁊ diſꝑdam hoīem a facie ter re dicit dn̄s. Et extēdaꝫ manum meā ſuꝑ iudā ⁊ ſuꝑ oēs habitan tes hierl̓m. Incipit aggeus pro N anno ſcd̓o darij re phet gis perſarū in mēſe ſexto ī die vna mēſis: factū ē verbū domini in manu aggei ꝓphete ad coroba bel filiū ſalathiel ducē iuda: ⁊ ad ieſū filiū ioſedech ſacerdoteꝫ ma gnū: dicēs: Hec ait dn̄s exercitu um dicēs: Ppl̓us iſte dicit: Nō dū venit tēpus domꝰ dn̄i edificā de. Et factū ē v̓buꝫ dn̄i in manu aggei ꝓphete dicēs: Nunꝗd tem pus vobis ē vt habitetis in domi bus laqueatis: ⁊ domꝰ iſta deſer ta. Et nūc hec dicit dn̄s exercitu um: ponite corda veſtra ſuꝑ vias veſtras. Incipit zacharias ꝓphe N meſe octauo in anno ſe/ ta cūdo darij regis: factū ē v̓bū dn̄i ad zachariā filiū barachie: fi lij addo ꝓphetā dicēs: Iratꝰ eſt dn̄s ſuꝑ pr̄es veſtros: iracundia ⁊ dices ad eos: Hec dicit dn̄s ex ercituū: Conuertimini ad me ait dn̄s exercituū: ⁊ ꝯuertar ad vos dicit dn̄s exercituum. Ne ſitis ſi cut pr̄es veſtri ad quos clamabāt ꝓphete pͥores dicētes: Hec dicit dn̄s exercituū: Cōuertimini de vi is veſtris malis: ⁊ cogitationibꝰ veſtris peſſimis: ⁊ non audierunt neqꝫ attenderūt ad me dicit domi nus. Patres veſtri ⁊ ꝓphete vbi ſunt? Incipit malachias ꝓpheta Nus vbi dn̄i ad iſrl̓ in ma nū malachie ꝓphete. Dilexi vos dic̄ dn̄s: Et dixiſtis: In quo dilexit nos: Nōne fr̄ erat eſau ia cob dicit dn̄s ⁊ dilexi iacob: eſau .193. aūt odio habui. Et poſui ſeyr mō tes eiꝰ in ſolitudinē: ⁊ hereditatē eiꝰ in dracones deſerti. Qd̓ ſi di xerit idumes: deſtructi ſumꝰ ſꝫ re uertētes edificabimꝰ q̄ deſtructa ſūt. Hec dicit dn̄s exercituū. Iſti edificabūt ⁊ ego deſtruā. Et voca bunt̉t̉ mini īpietatis ⁊ pplus cui iratus eſt dn̄s vſqꝫ in eternum. Duētus dn̄i celebrat̉ vbicū qꝫ dies dn̄ica venerit īter ꝗn to kalen. decēbris ⁊ tertio nonas eiuſdē mēſis. Notādū ꝙ feria qͣr ta ꝓxima poſt feſtū ſcē lucie: cine rū: peniꝭ. ⁊ exaltationis ſcē crucis ſemꝑ qͣtuor tꝑa celebrant̉. Sciē. ri nō potuit poſt feſtū illud maius dū ꝙ ſi feſtū alicuiꝰ apl̓i: euāgeli ſte: ſcī michaelis vel ſcē crucis vl̓ aliud habēs aliqͣ ꝓpria reſponſo ria ſeu feſtū ſolēne generalit̓: aut in aliꝗbus locis vel terris veniat ī dn̄ica in qͣ nō ponit̉ hiſtoria pro pria pͥmo officiū ſit de feſto ⁊ cō memoratio de dn̄ica: in vtriſqꝫ ve ſperis miſſa ⁊ matutinis ⁊ nona lectio legit̉ de homel̓. dn̄ice. Ite qd̓cūqꝫ feſtū nouē lectionū etiam ſi duplex fuerit venerit in dn̄ica ī qͣ pͥmo ponit̉ hiſtoria q̄ non pōt cātari in aliqͣ ſequēti dn̄ica trāſ fert̉. Si v̓o hiſtoria tūc ponenda poſſit cātari in aliqͣ ſequēti dn̄ica feſtū duplex celebrat̉ eodeꝫ die ⁊ ſit cōmemoratio de dn̄ica p̄terqͣꝫ in feſto oīum ſcōꝝ. Alia v̓o feſta q̄ nō ſūt duplicia trāſferant̉. Itē qd̓cūqꝫ feſtū nouē lectionū aliud a p̄dictis venerit die dn̄ica tranſ fert̉ in ſcd̓am feriā: excepto ſeſto ſcī thome martyris ⁊ ſcī ſilueſtri pape ⁊ ſcī euſtachij ⁊ ſācti leonis pape. Et ſi cōtingat pͥmo poni in fra hebdomadā: reſumit̉ or̄o ⁊ oſ ficiū miſſe hebdomade p̄cedētis vſqꝫ ad ſequētē dn̄icā. Et ſi cade feria fuerit feſtū nouē lectionum ipſū trāſfert̉ in tertiā feriā ⁊ ſic de alijs donec oīa feſta celebrent̉ niſ feſtū apl̓i vel euāgeliſte vel aliuo habēs aliqͣ ꝓpria reſpōſoriavel feſtū ſolēne generaliter vel in ali ꝗbus terris vel locis īterueniat. Huiuſmodi enim feſta de locis ſu is mutari nō debēt: ⁊ tūc feſtum minus qd̓ ante illud feſtū celebra īmediate celebret̉. Sil̓iter feſta ſo lēnia in aliꝗbus terris vel locis etiā ſi in nr̄o kalēdario nō haben tur: in eiſdē terris vel locis a fra tribus celebrant̉: nec a locis ſuis mouent̉: quoniam curia romana illud idē facere de talibus feſtis cōſueuit. Itē quādo plura ſeſta nouē lectionū de minoribus cōti nue fiūt: in ſcd̓is veſꝑis p̄cedētis ſeſti incipit̉ a capitulo de feſto ſe quēti: ⁊ ſit cōmemoratio de feſti p̄cedēti. Si v̓o in feſto ſequēti o currit aliud feſtū de quo tm̄ fit cō memoratio in p̄cedētibus veſpe ris poſt pͥmaꝫ orationē agit̉ de ſe ſto cōmemorationis: ⁊ poſtea de feſto p̄cedēti. Feſtū aūt minus oē illud eē intelligitur: qd̓ nec ē du plex: nec ſcē crucis nec angeloꝝ: nec apl̓oꝝ: nec euāgeliſtarū: nec ſolēne generaliter aut in aliꝗbus terris vel locis. Quelibet etiam ectaua nō duplex: feſtū minꝰ ſu Aical excipit octaua epiph̓ie. Itē qd̓cūqꝫ feſtū nouē lectionū cele brat̉ in ſabbato ſiue de apl̓is ſiue aliud nō duplex: excepto feſto in noce̓tū: a capl̓o in antea fit de dn̄i ca aut de feſto vel octā. ꝗbus ipſa cedit etiam ſit de feſto p̄cedēti cō memoratio. Si v̓o duplex feſtuꝫ fuerit: ſit tm̄ cōmemoratio de do minica. Itē nota ꝙ qn̄cūqꝫ ali qd̓ feſtū celebrat̉ die dn̄ico: in ſe cūdis vsͣ. dicit̉ capl̓m de eodē niſi ſequēti ſcd̓a feria fuerit feſtū cui dn̄ica cederet. Itēde feſto non duplici qd̓ celebrat̉ ſcd̓a feria fit cōmemoratio tm̄ in veſꝑis dn̄ice p̄cedētis: niſi ſit ſeſtū apl̓i vel euā geliſte: vl̓ aliqd̓ habēſ aliqͣ ꝓpria rn̄ſoria: vel ſit feſtū ſolēne genera liter: aut in aliꝗbꝰ terris vel locis In huiuſmodi enī feſtis īcipit̉ a capl̓o ⁊ ſit cōmemoratio de dn̄ica In ſcd̓is veſꝑis feſtoꝝ dupliciuꝫ ſcē crucis: angeloꝝ: apl̓oꝝ: euan geliſtarū: ſeu feſtoꝝ ſolēniū gene raliter: aut in aliꝗbus terris vel locis ſit tm̄ cōmemoratio de feſto ſequēti: niſi feſta p̄dicta ſequeret̉ feſtum duplex vel equale vel dies ecta. alicuius feſti: tūc enim īcipi tur a capl̓o de feſto ſequēti: exce ptis illis feſtis octauas habenti bus: q̄ feſta veniūt īfra octa. nati uitatis dn̄i: q̄ habēt ſcd̓as veſꝑas Et excepto feſto trāſlationis ſci frāciſci de quo fit tm̄ cōmemora tio in ſcd̓is veſꝑis ſi venerit in vi gilia aſcēſionis dn̄i vel in vigilia pētecoſtē. Si v̓o p̄dictū feſtuꝫ in au craſtino aſcēſionis celebrat̉: veſpe re die aſcēſionis fiūt totaliter de aſcēſione cū cōmemoratione di cti feſti: niſi in aliquo loco fratrū: eccl̓ia in noīe ſcī frāciſci ſit ꝯſtru cta: tūc enim veſꝑe die aſcēſionis fiūt totaliter de ſcō frāciſco cū cō memoratione aſcēſionis. Itē no ta ꝙ in vigilia duplicis feſti veſpe re totaliter fiunt de feſto duplici: ita ꝙ qͣꝫuis eadē die ſit feſtuꝫ nō duplex vel dn̄ica: de neutro ſit cō memoratio niſi in qͣdrageſima ⁊ in aduētu: tunc enim ſit comme moratio de dominica. Item in ſe ſto duplici oēs an̄e duplicant̉ in veſperis ⁊ matutinis tm̄. Iteꝫ fi feſtuꝫ nouē lectionum venerit iu ſra octauā infra quā occurrētes feſtiuitates celebrant̉: de feſto oc currēte fiunt veſpere a capl̓o ī an tea cū cōmemoratione octaue ni ſi venerit īmediate poſt feſtum de quo ſit octaua vel die lune: tūc enī in dn̄ica ſit de octaua ⁊ cōmemo ratio de feſto: niſi fuerit feſtū apl̓i vel euāgeliſte: ſeu aliud habens aliqͣ ꝓpria reſpōſoria vel feſtum ſolēne generaliter vel in aliꝗbus terris vel locis. In ſcd̓is v̓o veſpe ris feſti minoris: a capl̓o ī antea ſit de ectaua: ⁊ comemoratio de fe ſto. Et ſi feſtū venerit in dn̄ica in fra tales octauas trāſfert̉: niſi ha beat aliqͣ ꝓpria rn̄ſoria: excepto feſto ſcī leouis papeqd̓ nō trāſfert Itē nota ꝙ qn̄cūqꝫ īſra aliquas octās alique feſtiuitates cōtinue celebrant̉ ſemꝑ tā ī veſꝑis qͣꝫ ī ma tutinis ſit vltīa cōmemoratio do octā. Itē noͣ ꝙ īfra octauaſ ſem .194. dicit̉ ad magͣt an̄t. de fecūdis veſpe ris feſti. In pͥmis v̓o veſꝑis diei acta. dicit̉ e adem an̄t. ad magͣt qͥ ī vigilia feſti. Itē in feſtis que ī xl. celebrant̉ ſit ſemꝑ cōmemora tio de feria in vtriſqꝫ veſꝑis matu tinis ⁊ miſſa: ⁊ in vltima lectione ſi fuerit homelia. In feſtiuitatibꝰ aduētus ſimiliter ſine vltima le ctione niſi occurrat in qͣtuor tēpo ribus: nullo alio tꝑe ſit cōmemo ratio de feria in feſto. Itē ſi feſtū aliqd̓ habeat ꝓpriā hiſtoriaꝫ nō cōpletā: ſupplet de cōmuni ſcorū incipiēdo a ſecūdo reſpōſorio. Et generaliter qͥn̄cūqꝫ feſto de eſt ali ꝗd ꝓpriū: ꝓ illo recurrit̉ ad com mune ſcōꝝ. Nota qꝫ feſtū duplex agitur in die natiuitatis domini ⁊ duobus diebus ſequētibꝰ. In die circūciſionis. In die epipha nie. In purificatione beate virgi nis. In annūciatione eiuſdē. In reſurrectione dn̄i ⁊ duobꝰ ſequē tibus diebus. In die aſcēſionis. In die pentꝭ. ⁊ duobus ſequētib diebus. In trāſlatione btī frāci ſci. In feſto beati anionij. In die natiuitatis beati ioannis bapti ſte. In feſto apl̓oꝝ petri ⁊ pauli In cōmemoratione ſcī pauli. In octaua eorūdē. In feſto ſcī laurē cij. In aſſūptione btē virginis ⁊ in octaua eiuſdē. In natiuitate v̓ ginis marie. In natali ſcī franci ſci ⁊ in octauā eiuſdē. In feſto oī uꝫ ſcōꝝ. In dedicatiōe eccl̓ie. In anniuerſario eiuſdeꝫ. Octauas facimꝰ de feſtis natiuitatis dn̄i tribꝰ diebꝰ ꝓximo ſequētibꝰ. Itē epiph̓ie: paſche: aſce̓ſiōis ⁊ pentꝭ. Itē ſcī antonij: natiuitatis ſci io annis baptiſte: apl̓oꝝ petri ⁊ pau li: ſci laurētij: aſſūptionis btē v̓gi nis: natiuitatis eiuſdē: ⁊ ſcī fraci ſci. Itē nota ꝙ Te deū laudamꝰ. dicil īmediate poſt vltimā lectio nē a die paſche vſqꝫ adoctauam penij. ⁊ qn̄cūqꝫ nouē lectiōes legi ur: exceptis diebꝰ dn̄icis ab aduē tu vſqꝫ ad natiuitateꝫ dn̄i: ⁊ a ſe ptuageſima vſqꝫ ad paſcha ⁊ die īnocētū: qn̄ nō occurrit in dn̄ica. Nota ꝙ qn̄ nō legunt̉ nouē lcō nes legunt̉ tres ⁊ ca̓tant̉ tria rn̄ ſoria: excepto ꝙ ꝑ hebdomadas a die paſche vſqꝫ ad aſcēſioneꝫ: ⁊ ꝑ octauā pentꝭ. tm̄ duo rn̄ſoria cā tant̉: lꝫ tūc tres lectiōes legātur. Nota ꝙ Glīa pr̄i. ſemꝑ dicit̉ in tertio ſexto ⁊ vltimo hͦ io: p̄terꝙͣ a dn̄ica de paſſione vſqꝫ ad dn̄icā reſurrectionis. Eodē tn̄ tꝑe dicit̉ ī feſtis ſi occurrūt: ⁊ officio btē v ginis. Nota ꝙ in oībꝰ feſtiuitati bus an̄e laudū dicunt̉ ad pͥmaꝫ: tertiā: ſextā ⁊ nonā ꝑ ordinē: q̄r ta an̄t. p̄termiſſa: ⁊ ad veſꝑas ſil̓i ter dicunt̉ an̄e laudū: niſi alie aſſi gnent̉. Nota ꝙ ī oībꝰ dn̄icis die bus: ⁊ feſtis nouē vel triū lectio nū: illa oro q̄ dicit̉ in pͥmis vs. di cit̉ ꝑ oēs horas ſequentis diei qn̄ ſit de eis: p̄ter pͥmā ⁊ cōpletoriū. Alijs v̓o diebꝰ illa or̄o q̄ dicitur ad matutinū dicit̉ ꝑ oēs horas pͥ ter pͥmā ⁊ cōpletoriū ⁊ veſꝑas in qͣdrageſima ⁊ quatuor tempori bus de aduentu cum cantantu an̄e maiores ſcilicet: O ſapiētia. ¶ In noīe dn̄i nr̄i ieſu xp̄i amē. Ordo pſalterij ẜꝫ morē ⁊ ꝯſuetu dinē romane curie felicit̓ incipit. Inuitatoria ſubſcripta dicuntur ſingl̓a ſingl̓is dn̄icis diebꝰ a ſecū da dn̄ica poſt epiph̓iam vſqꝫ ad ſeptuageſimam: ⁊ a cal̓. octobris vſqꝫ ad aduētu dn̄i. Inuitatoriū pͥmū Venite exultemꝰ dn̄o. Iubi lemꝰ deo ſalutari nr̄o. pͥs. Pre occupemꝰ. Inuitꝭ. Preoccupe mus faciē d̓ni. Et in pſalmis iubi lemus ei. p̄s. Venite. Itē aliud. Qm̄ deus magnꝰ dn̄s. Et rex ma gnꝰ ſuꝑ oēs deos. Itē aliud. In manū tua dn̄e. Oēs fines terre. Itē aliud. Venite adoremꝰ dn̄m. Qui fecit nos. Itē aliud. Dn̄ꝫ ꝗ fecit nos. Venite adoremꝰ. Inui tatꝭ. Adoremus dn̄m. Qui fecit nos. Iſtud vltimū īuitꝭ. dicit̉ dn̄i cis diebꝰ quādo ſit officiū de dn̄i. ca a pentecoſte. vſqꝫ ad cal. octo bris. Sequēs hymnus dicit̉ dn̄i cis diebꝰ ad nocturnū a cal̓. octo bris vſqꝫ ad aduentum dn̄i: ⁊ ab octā epiphanie vſqꝫ ad primā do minicā quadrageſime excluſiue. Rimo dierū oīuꝫ quo mūdus extat ꝯditꝰ: vel qͦ reſur gēs cōditor: nos morte victa lib̓et. D ulſis ꝓcul tor poribꝰ ſurgamꝰ oēs ociꝰ: ⁊ nocte q̄ramꝰ piū ſicut ꝓphetā nouimꝰ. N r̄as p̄ces vt audiat: ſuāqꝫ dex trā porrigat: ⁊ expiatos ſordibꝰ reddat poloꝝ ſedibꝰ. Ut quiqꝫ ſa cratiſſimo huiꝰ diei tꝑe: horis ꝗe 3 j.1 tis pſallimꝰ donis btīs muneret. Tā nūc pr̄na claritas te poſtula mꝰ affatim: abſit libido ſordidās oīſqꝫ actꝰ noxiꝰ. Ne feda ſit vl̓ lu brica cōpago nr̄i corporis: ꝑ quā auni ignibꝰ ipſi crememur acriꝰ. Ob hoc redēptor q̄ſumꝰ vt ꝓbra nr̄a diluas: vite pennis cōmoda nobis benigne ꝯferas. Quo car nis actu exules effecti ip̄i celibes vt p̄ſtolamur cernui melos cana mus gl̓ie. Preſta pr̄ pijſſime pa triqꝫ cōpar vnice: cū ſpū paracli to regnās ꝑ oē ſecl̓m. Ame. Se quēs hym. dicit̉ dn̄icis diebꝰ poſt pente. vſqꝫ ad calēdas octobris. Octeſurgētes vigilemꝰ oēs .L.ſemꝑ ī pſalmis meditemur atqꝫ: viribꝰ totis dn̄o canamꝰ dul citer hymnos. Ut pio regi parit̓ canentes cū ſuis ſcis meręamur. aulā īgredi celi: ſimul ⁊ btām du cere vitā. Preſtet hoc nobis dei tas btā pr̄is ac nati parit̓qꝫ ſan cti: ſpūs cuiꝰ reboat in oī gl̓ia mū do. Amē. An̄t in aduētu. Veniet ecce rex. cū rel̓. An̄t. tꝑe paſchali All̓a. Ab octaua pēteco. vſqꝫ ad adu iiit Seruite dn̄o. pͣs. j. Eatus vir qui no abijt in ꝯſilio īpio rū: ⁊ in via pctōꝝ no ſtetit: ⁊ ī cathe dra peſtilētie non ſedit. Sed ī lege dn̄i volūtas eiꝰ: ⁊ ī lege eiꝰ medi tabit̉ die ac nocte. Et erit tanqͣꝫ lignū qd̓ plantatū eſt ſecus decui ſus aquaꝝ: qd̓ fructū ſuū dabit in tꝑe ſuo. Et foliū eiꝰ nō de fluet: ⁊ oīa q̄cūqꝫ faciet ꝓſperabunt̉. Nō ſic ip̄ij nō ſic: ſꝫ tanqͣꝫ puluis quē proijcit ventꝰ a facie terre. Idco nō reſurgunt īpij in iudicio: neqꝫ peccatores in conſilio iuſtorum. Quoniā nouit dominus viā iu ſtoꝝ: ⁊ iter impioꝝ pcribit. pͥs. 2. Uare fremuerūt gentes: et populi meditati ſūt inania. Aſtiterūt reges terre: ⁊ pͥncipes cōuenerūt in vnū aduerſus dn̄m ⁊ aduerſus xp̄m eius. D irūpa miuis vincula eoꝝ: ⁊ proijciamus a nobis iugū ipſorū. Qui habi. tat in celis irridebit eos: ⁊ domi nus ſubſanabit eos. Iunc loque tur ad eos ī ira ſua: ⁊ ī furore ſuo cōturbabit eos. E go aūt ꝯſtitu tus ſū rex ab eo ſuꝑ ſyo montē ſā ctu eius: predicans preceptū eiꝰ. On̄s dixit ad me: filiꝰ meꝰ es tu: ego hodie genui te. P oſtula a me ⁊ dabo tibi gētes hereditatē tuā: ⁊ poſſeſſionē tuā terminos terre. N eges eos in virga ferrea: ⁊ tan qꝫ vas figuli cōfringes. eos. Et nunc reges intelligite: erudimini qui iudicatis terrā. Feruite do mino in timorē: ⁊ exultate ei cum tremore. A p̄prehendite diſcipli nā neqn̄ iraſcat̉ dn̄s: ⁊ pereatis de via iuſta. Cū exarſerit. in breui ira cius: btī oēs qui ꝯfidūt in eo. Omine quid multi/ pͥs. 3. plicati ſūt qui tribulat me: multi inſurgūt aduerſū me. Qui ti dicunt aīe mec: nō eſt ſalus ipſi in deo eiꝰ. Nu aūt dn̄e ſuſceptor meus es: gloria mea ⁊ exaltās ca put meū. Cloce mea ad dn̄m cla maui: ⁊ exaudiuit me de monte ſā cto ſuo. E go dormiui ⁊ ſoporatꝰ ſū: ⁊ exurrexi qꝛ dn̄s ſuſcepit me. Nō timebo milia ppl̓i circūdan tis me: exurge dn̄e ſaluum me fac deꝰ meus. Qm̄ tu percuſſiſti oēs Aduerſantes mihi ſine cauſa: den tes pctōꝝ ꝯtriuiſti. Dn̄i ē ſalus: ⁊ ſuper ppl̓m tuum bn̄dictio tua. Omine ne in furore pͥs. 6. tuo arguas me: neqꝫ in ira tua corripias me. Qiſerere mei dn̄e quoniā infirmus ſū: ſana me domine quoniā conturbata ſunt oſſa mea. Et aīa mea turbata eſt valde: ſed tu dn̄e vſqꝫ quo. Con uertere domine ⁊ eripe animam meā: ſaluume fac propter miſeri cordiā tuā. Quoniam nō eſt in morte qui memor ſit tui: in īferno autē quis confitebitur tibi. Ia boraui in gemitu meo: lauabo per ſingl̓as noctes lecturmcū: lachry mis meis ſtratuꝫ meum rigabo. MNurbatꝰ eſt a furore oculus me us: inucteraui inter omnes inimi cos meos. Diſcedite a me oēs qui operamini iniquitatē: quoniā exaudiuit dn̄s vocem fletus mei. Exaudiuit dn̄s dep̄cationē me am: dn̄s orationē meaꝫ ſuſcepit. Erubeſcant ⁊ conturbentur ve hementer omnes inimici mei: cō uertantur ⁊ erubeſcāt valde ve lociter. In aduentu an̄t. Ueniet ecce rex excelſus cū poteſtate ma gna ad ſaluādas gētes alleluia. An̄t. Confortate. An̄t. ꝑ annū. Seruite dn̄o ī timore: ⁊ exi̓tate ci cū tremore. An̄t. Deꝰ iudex iuſtꝰ Omine deꝰ meus in p̄s. 7. te ſperaui: ſaluū me fac ex oībus perſequentibus me ⁊ libe. ra me. Nequando rapiat vt leo animā meā: dum nō eſt qui redi mat neqꝫ qui ſaluū faciat. Dn̄e deus meus ſi feci iſtud: ſi eſt iniꝗ tas in manibus meis. Si reddi di retribuentibus mihi mala: de cidam merito ab inimicis mieis ianis. Perſequat̉ inimicus aīaꝫ meam: ⁊ comprehendat ⁊ cōcul cet in terra vitam meam: ⁊ glori am meam in puluerem deducat. Exurge domine in ira tua: ⁊ exal tare in finibus inimicorū meorū. Et exurge domine deus meus in precepto quod mandaſti: ⁊ ſyna. goga populoruꝫ circundabit te. Et propter hanc in altū regrede re: dominus iudicat populos. Fu dica me domine ẜm iuſticiā meā: ⁊ ẜm īnocentiā meam ſuper me. Conſumetur nequitia peccatoꝝ ⁊ diriges iuſtū: ſcrutans corda ⁊ renes deus. Tuſtū adiutoriū me um a domino: qui ſaluos facit re ctos corde. Deus iudex iuſtꝰ for tis ⁊ patiens: nunquid iraſcetur per ſingulos dies. N iſi conuerſi fueritis gladiū ſuum vibrauit: ar cum ſuū tetendit ⁊ parauit illuꝫ. Et in eo parauit vaſa mortis: ſa git̓tas ſuas ardentibꝰ effecit. E ce parturit iniuſticiaꝫ: concepit dolore ⁊ peperit iniquitatem. Na cū aperuit ⁊ effodit eum: ⁊ īcidit in foueam quam fecit. Conuer tetur dolor eius in caput eius: et in perticē ipſius iniꝗtas eiꝰ deſcē cūſonitu: ⁊ dn̄s ī eternū ꝑmanet. det. Cōfitebor dn̄o ẜm iuſticiaꝫ eiꝰ: ⁊ pſallā nomini dn̄i altiſſimi. Omine dominꝰ no pͥs. 8. ſter: qͣꝫ admirabile eſt no men tuū in vniuerſa terra. Quo niā eleuata eſt magnificentia tua ſuper celos. Exore infantium et lactentiū perfeciſti laudē propter inimicos tuos: vt deſtruas inimi cum ⁊ vltoreꝫ. Quoniā videbo celos tuos opera digitorū tuorū: luuam ⁊ ſtellas que tu fundaſti. Quid eſt homo ꝙ memor es eiꝰ: aut filius hominis quoniā viſitas eum. Ꝙ inuiſti eum paulominꝰ ab angelis: gloria ⁊ honore coro naſti eum: ⁊ conſtituiſti eum ſu per opera manuum tuarū. Oīa ſubieciſti ſub pedibus eius: oues ⁊ boues vniuerſas: inſuper ⁊ pe cora campi. Tolucres celi ⁊ pi ſces maris: qui perambulant ſe mitas maris. D omine domi nus noſter: qͣꝫ admirabile eſt no mē tuuꝫ in vniuerſa terra. pͥs. ꝯ Onfitebor tibi dn̄e in toto Acorde meo: uarrabo omnia mirabilia tua. Iſetabor ⁊ exulta bo in te: pſallam nomini tuo al tiſſime. In conuertendo inimicū meum retrorſū: infirmabuntur ⁊ peribunt a facie tua. Q uoniam feciſti iudiciū meū ⁊ cauſā meaꝫ: ſediſti ſuꝑ thronū qui iudicas iu ſticiā. Increpaſti gētes ⁊ perijt ip̄ius: nomē eoꝝ deleſti in eternuꝫ ⁊ in ſeculū ſeculi. Tnimici defece rūt framec in finē: ⁊ ciuitates eoꝝ deſtruxiſti. P erijt memoria eorū 122 Parauit in iudicio thronū ſuū ⁊ ipſe iudicabit orbē terre ī eꝗtate: iudicabit ppl̓os ī iuſticia. Et fa ctus eſt dn̄s refugiū pauꝑi: adiu tor in opportunitatibꝰ in tribula tione. Et ſperēt ī te qui nouerūt nomē tuū: qm̄ nō dereliquiſti qͥrē tes te dn̄e. Pſallite dn̄o qui ha bitat in ſyō: annūciate inter gen tes ſtudia eius. Qm̄ requirens ſanguinē eoꝝ recordatꝰ eſt: nō eſt oblitꝰ clamorē pauperū. Qiſere re mei dn̄e: vide humilitatē meā de inimicis meis. Qui exaltas me de portis mortis: vt annunciē oēs laudationes tuas in portis fi lie ſyō. Exultabo ī ſalutari tuo: infixe ſunt gētes in īteritū quē fe cerūt. In laqueo iſto quē abſcō derūt: cōprehēſus eſt pes eoruꝫ. Cognoſcet̉ dn̄s iudicia faciens: in oꝑibus manuū ſuarū cōprehē ſus eſt pctōr. Cōuertant̉ pecca tores in infernū: oēs gentes que obliuiſcunt̉ deū. Qm̄ non in fine obliuio erit pauperis: patientia pauperū nō peribit in finē. Ex urge dn̄e nō ꝯfortet̉ homo: iudicō tur gētes in cōſpectu tuo. Con ſtitue dn̄e legiſlatorē ſuꝑ eos: vt ſciant gētes qm̄ homīes ſūt. Ut ꝗd dn̄e receſſiſti lōge: deſpicis in opportunitatibus in tribulatiōe. Dū ſuperbit impius incenditur pauiper: cōprehendūtur in conſi lijs quibus cogitāt. Qm̄ lauda tur pctōr ī deſiderijs aīe ſue: ⁊ ini quus bn̄dicit̉. Exacerbauit dn̄ꝫ pctōr: ẜꝫ multitudinē ire ſue non queret. Nō eſt deus in conſpectu tē ſicut paſſer. Quoniā ecce pec eius: inquinate ſūt vie illiꝰ ī omni tꝑe. Auferūtur iudicia tua a fa cie eius: omniū inimicoꝝ ſuorum dn̄abitur. Dixit enī ī corde ſuo: nō mouebor a generatione ī gene rationē ſine malo. Cuius male dictiōe os plenum eſt ⁊ amaritur dine ⁊ dolo: ſub lingua eius labor ⁊ dolor. Sedet in inſidijs cuꝫ di uitibꝰ in occultis: vt īterficiat in nocentē. Oculi eius in pauperē reſpiciūt: inſidiatur in abſcōdito qͣſi leo in ſpelūca ſua. Inſidiat̉ vt rapiat pauperē: rapere pauperē dum attrahit eū. In laqueo ſuo humiliabit eū: inclinabit ſe ⁊ ca det cū dn̄atꝰ fuerit pauperū. Di xit enī in corde ſuo oblitꝰ ē deus: auercit faciē ſuā ne videat ī finē. Exurge dn̄e deus ⁊ exaltet̉ ma nus tua: ne obliuiſcaris paupeꝝ. Propter quid irritauit īpius de um: dixit enī in corde ſuo nō reꝗ ret. Uides qm̄ tu laborē ⁊ dolo rem cōſideras: vt tradas eos in manus tuas. I ibi derelictꝰ eſt. pauper: orphano tu eris adiutor. Cōtere brachium peccatoris ⁊ maligni: queret̉ peccatū illiꝰ ⁊ nō inuenietur. Dn̄s regnabit ī eter nū ⁊ in ſeculū ſeculi: peribitis gē tes de terra illius. Deſiderium pauperū exaudiuit dominus: pre parationē cordis eoꝝ audiuit au ris tua. Iudicare pupillo ⁊ hu mili: vt nō apponat vltra magni ficare ſe homo ſuꝑ terraꝫ. pͥs. io. N dn̄o confido quomodo di citis aīe mee: trāſmigra ī mō catores intenderūt arcū: paraue rūt ſagittas ſuas in pharetra: vt ſagittet in obſcuro rectos corde. Qm̄ quē perfeciſti deſtruxerūt: iuſtus aūt quid fecit. Dn̄s in tē plo ſcō ſuo: dn̄s in celo ſedes eiꝰ. O culi eius in pauperē reſpiciūt: palpebre eius interrogāt filios hominū. Dn̄s interrogat iuſtuꝫ ⁊ īpiū: qui aūt diligit iniquitateꝫ odit aīam ſuā. P luet ſuꝑ pecca tores laq̄os ignis ſulphur: ⁊ ſpi ritus ꝓcellarū pars calicis eoꝝ. Qm̄ iuſtus dn̄s ⁊ iuſticias dile xit: eꝗtatē vidit vultus eius. In aduētu ant. Cōfortate manꝰ diſ ſolutas: cōfortamini. dicite: ecce deꝰ nr̄ veniet ⁊ ſaluabit nos alla. Ant. Gaudete oēs. An̄t. per an nuꝫ. Deus iuſtus iudex fortis et lōganimis: nūquid iraſcet̉ ꝑ ſin gulos dies. Ant. Tu dn̄e. p̄s. ii. Aluūme fac̄ dn̄e qm̄ defecit ſanctus: quoniaꝫ diminute ſūt veritates a filijs hoīuꝫ. Tana locuti ſūt vnuſꝗſqꝫ ad ꝓximū ſu un: labia doloſa in corde ⁊ corde locuti ſūt. D iſꝑdat dn̄s vniuer ſa labia doloſa: ⁊ linguā magni loquā. Qui dixerunt linguā no ſtrā magnificabimus: labia nr̄a a nobis ſunt: quis noſter dn̄s eſt. P ropter miſeriā inopū ⁊ gemi tū pauperū: nūc exurgā dicit do minus. Ponā ī ſalutari: fiducia liter agā in eo. E loquia domini eloquia caſta: argentū igne exa minatū probatū terre purgatum ſeptupluꝫ. Nu domine ſeruabis nos: ⁊ cuſtodies nos a generatio ne hac in eternū. In circuitu im pij ambulāt: ẜm altitudinē tuam multiplicaſti filios hoīum. pͥs. 12. Sqꝫ qͦ dn̄e obliuiſceris me in fine: vſqꝫ quo auertis faci em̄ tuā a me. Quādiu ponā ꝯſi lia in aīa mea: dolorē ī corde meo per diē. Uſqꝫ quo exaltabit̉ ini micus nieus ſuper me: reſpice et exaudi me dn̄e deus meus. Ti llu mina ocl̓os meos ne vnqͣꝫ obdo: miam in morte: neqn̄ dicat inimi cus meus preualui aduerſus eū. Qui tribulant me exultabunt ſi motus fuero: ego aūt in miſericor dia tua ſꝑaui. E xultabit corme um in ſalutari tuo: cantabo domi no qui bona tribuit mihi: ⁊ pſal Iam nomini dn̄i altiſſimi. p̓s. 13. Ixit inſipiēs in corde ſuo: nō eſt deus. Corrupti ſūt ⁊ abominabiles facti ſūt in ſtudi is ſuis: nō eſt qui faciat bonū nō eſt vſqꝫ ad vnū. Dominus de ce lo proſpexit ſuper filios hominuꝫ: vt videat ſi eſt intelligens aut re quirens deū. O mnes declinaue runt ſimul inutiles facti ſunt: nō eſt qui faciat bonū nō eſt vſqꝫ ad vnū. S. epulchrū patens eſt gut tur eoruꝫ: linguis ſuis doloſe age bant: venenum aſpidū ſub labijs eorum. Q uorum es maledictio ne ⁊ amaritudine plenum eſt: ve loces pedes eorū ad effundenduꝫ ſanguinē. Cōtritio ⁊ infelicitas in vijs eoꝝ: ⁊ viā pacis nō cogno uerūt: nō eſt timor dei ante ocu los eoꝝ. Nōne cognoſcēt oēs qui operant̉ iniquitatē: qui deuorant plebē meā ſicut eſcā panis. Do minū nō īuocauerūt: illic trepida uerunt timore vbi nō erat timor. Q m̄ dn̄s in generatiōe iuſta eſt ꝯſiliū inopis cōfudiſtis: qm̄ domi nꝰ ſpes eius eſt. Quis dabit ex ſyo ſalutare iſrael: cū auerterit do minus captiuitatē plebis ſue: ex ultabit iacob ⁊ letabit̉ iſrl̓. pͥs. 14 Omine quis habitabit īta bernaculo tuo: aut ꝗs reꝗe ſcet in monte ſancto tuo. Qui in greditur ſine macula: ⁊ operatur iuſticiā. Qui loquitur veritateꝫ in corde ſuo: qui nō egit dolū ī lin gua ſua. Nec fecit proximo ſuo malū: ⁊ opprobriū nō accepit ad uerſus proximos ſuos. Ad nihi lum deductus eſt in conſpectu ei malignus: timētes aut dn̄m glori ficat. Q ui iurat proximo ſuo et nō decipit: ꝗ pecuniā ſuā nō dedit ad vſuram: ⁊ munera ſuper inno centē nō accepit. Qui facit hec non mouebitur in eternū. In ad lictū an̄t. Gaudete oēs ⁊ letami ni: ecce quia veniet dn̄s vltionis: adducet retributionē: ipſe veniet ⁊ ſaluabit nos. ꝟ. Ex ſyon ſpeci es decoris eius. ℟. Deus noſter manifeſte veniēt. Tꝑe quadrage imne. ꝟ. Ipſe li. me de la. venan. . Et a ver. aſ. Tꝑe paſſiōis. ꝟ. Erue a fra. deus ani. m. ℟./ Et do ma. ca. vni. m. Tꝑe paſchali an̄t. Alleluia lapis reuolutꝰ eſt all̓a: ab oſtio monumēti alleluia all̓a. Surrexit dn̄s de ſepulchro al ſcluia. ſ. Qui pro nobis pepēdit in ligno alleluia. An̄t. per annuꝫ. Tu domine ſeruabis nos ⁊ cuſto ſt ercat dies nos. ꝟ. Menior fui nocte nominis tui dn̄e. Ꝙ Et cuſtodiui legē tuā. In. ij. noct̉. in aduentu ant. Gaude ⁊ letare. Tēpore pa ſchali an̄t. Alleluia. Alio tēpore ant. Bonorum meorum. pͣs. ij. Onſerua me domine quoni Aam ſperaui ī te: dixi domino deus meus es tu: quoniā bonorū mēorū nō eges. T anctis qui ſūt in terra eius: mirificauit omnes volūtates meas in eis. Qultipli cate ſunt. infirmitates corum: po ſtea accelerauerunt. Non cōgre gabo conuenticula eorum de ſan guinibꝰ: nec memor ero nominuꝫ corum per labia mea. Dominus pars hereditatꝭ mee ⁊ calicis mei tu es qui reſtituēs hereditatē me am mihi. Runes ceciderunt mi hi in preclaris: etenim hereditas mea preclara eſt mihi. B enedi cam dominū qui tribuit mihi ītel lectū: inſuper ⁊ vſqꝫ ad noctem in crepuerunt me renes mei. Pro uidebā dominū in conſpectu meo ſemper: quoniā a dextris eſt mihi ne cōmouear. Propter hoc leta tū eſt cor meū ⁊ exultauit lingua miea: inſuper ⁊ caro mea reꝗeſcet in ſpe. Quoniā non derelinques animā meā in inferno: nec dabis ſanctū tuū videre corruptionem. Notas mihi feciſti vias vite: ad īplebis me leticia cū vultū tuo: de lectationes in dextera tua vſqꝫ in finē. In adueritu ant. Gaude et letare filia hieruſalē: ecce rex tuꝰ veniet tibi ſyon noli timere: quia cito veniet ſalus tua. An̄t. Rex noſter. Alio tꝑe an̄t. Bonoꝝ meo rū nō indiges: in te ſperaui cōſer ua me dn̄e. An̄t. Propter v̓ba. Xaudi domine iuſti/ pͥs. 16. Aciā meā: intende deprecatio nē meā. Auribus percipe oratio nē meā: nō in labijs doloſis. De vultū tuo iudiciū meuꝫ prodeat: oculi tui videāt equitates. Pro baſti cor meam ⁊ viſitaſti nocteꝫ igne me examinaſti ⁊ nō eſt inuē ta in me iniquitas. Tit nō loqua tur os meū oꝑa hominū: propter verba labiorū tuorū ego cuſtodi ui vias duras. Perfice greſſus meos in ſemitis tuis: vt nō moue antur veſtigia nica. E go clama ui quoniā exaudiſti me deus: in clina aurem tuam mihi ⁊ exaudi verba mea. Qirifica miſericordi as tuas: qui ſaluos facis ſperan tes in te. A reſiſtentibus dextere tue cuſtodi me: vt pupillā oculi. Sub vmbra alarū tuarū prote geme: a facie īpiorū qui me affli xerunt. Tnimici mei aīam meaꝫ circūdederunt adipē ſuū conclu ſerūt: os eorū locutū eſt ſuperbiā. Proijcientes me nūc circūdede runt me: oculos ſuos ſtatuerūt do clinare in terrā. Suſceperūt me ſicut leo paratus ad predam: ⁊ ſi cut catulus leonis habitās in ab ditis. Exurge dn̄e preueni eum ⁊ ſupplanta eū: eripe aīam meam ab īp̄io: frameā tuā ab inimicis manus tue. Domine a paucis de terra diuide eos in vita eoruꝫ: do abſcōditis tuis adimpletꝰ eſt ven ter corū. Saturati ſunt filijs: et dimiſerūt reliquias ſuas paruuꝫ lis ſuis. Ego aūt in iuſticia ap parebo cōſpectui tuo: ſatiabor cū apparuerit gloria tua. In aduen tu an̄t. Rex noſter adueniet chri ſtus: quē ioānes predicauit agnū eſſe venturū. An̄t. Ecce venio ci to. Alio tꝑe an̄t. Propter verba labiorū tuorū: ego cuſtodiui vias duras. Un̄t. Diligam te. pͥs. 17. Iligā te domine fortitudo mea: dn̄s firmamentū meū ⁊ refugiū meū ⁊ liberator meus. Deus meus adiutor meus: ⁊ ſpe rabo in cū. Protector meꝰ ⁊ cor nu ſalutis niee: ⁊ ſuſceptor meus Il audās īuocabo dn̄m: ⁊ ab ini micis meis ſaluus ero. Circun dederūt me dolores mortis: ⁊ tor rentes iniquitatis cōturbauerūt me. D olores inferni circūdede: runt me: preoccupauerunt me la quei mortis. In tribulatiōe mea īuocaui dn̄m: ⁊ ad deū meuꝫ cla maui. Et exandiuit de tēplo ſcō ſuo vocē meā: ⁊ clamor meus in conſpectu eius introiuit in aures eius. Cōmota eſt ⁊ cōtremuit terra: fundamēta montiū cōtur bata ſūt cōmota ſūt: qm̄ iratꝰ eſt eis. Aſcendit fumus in ira eiꝰ: ⁊ ignis a facie eius exarſit: carbo nes ſucce̓ſi ſūt ab eo. Inclinauit celos ⁊ deſcēdit: ⁊ caligo ſub pe dibus eius. Et aſcēdit ſuꝑ che rubin ⁊ volauit: volauit ſuꝑ per nas vētoꝝ. Et poſuit tenebras la tibulū ſuū īcircuitu eiꝰ tab̓nacl̓m eiꝰ: tenebroſa aqͣ in nubibꝰ acris. .4. Pre fulgore in ꝯſpectu eius nu bes trāſierūt: grādo ⁊ carbones ignis. Et ītonuit de celo dn̄s: ⁊ altiſſimus dedit vocē ſuā: grādo ⁊ carbones ignis. Et miſit ſagit tas ſuas ⁊ diſſipauit eos: fulgu ra ml̓tiplicauit ⁊ ꝯturbauit eos. Et apparuerūt fōtes aquarū: ⁊ reuelata ſūt fūdamēta orbis ter rarū. Ab īcrepatiōe tua dn̄e: ab inſpiratiōe ſpūs ire tue. Q iſit de ſūmo ⁊ accepit me: ⁊ aſſūpſit me de aquis multis. E ripuit me de inimicis meis fortiſſimis: ⁊ ab his ꝗ oderūt me: qm̄ ꝯfortati ſūt ſuꝑ me. Preuenerūt me ī die aſ flictiōis mee: ⁊ factus ē dn̄s ꝓte. ctor meus. Et eduxit me ī latitu dinē ſaluū me fecit: qm̄ voluit me. Et retribuet mihi dn̄s ẜm iuſti ciā meā: ⁊ ẜm puritatē manuum mearū retribuet mihi. Quia cū ſtodiui vias dn̄i: nec īpie geſſi a deo meo. Qm̄ oīa iudicia eius ī ꝯſpectu meo: ⁊ iuſticias eius nō repuli a me. Et ero immacula tus cū eo: ⁊ obẜuabo me ab iniꝗ tate mea. Et retribuet mihi do minus ẜm iuſticiā meā: ⁊ ẜm pu ritate manuū mearū ī conſpectu oculoꝝ eiꝰ. Cū ſcō ſanctꝰ eris: ⁊ cū viro īnocēte īnocēs eris. Et cū electo electus eris: ⁊ cū ꝑuer ſo ꝑuerteris. Qm̄ tu populū hu milē ſaluū facies: ⁊ oculos ſuper boꝝ humiliabis. Qm̄ tu illumi nas lucernā meā dn̄e: deus me illumina tenebras meas. Qm̄ ī te eripiar a tētatione: ⁊ ī deo meo trāſgrediar murū. D eus meus irthid impolluta via eius: eloꝗa domi ni igne examinata: ꝓtector eſt oī um ſperātiū ī ſe. Qm̄ ꝗs deus pͥ ter dn̄m: aut ꝗs deus p̄ter deū no ſtrū. D eus ꝗ p̄cinxit me v̓tute: ⁊ poſuit īmaculatam viā meam. Qui perfecit pedes meos tanq̄ ceruoꝝ: ⁊ ſuꝑ excelſa ſtatuēs me Q ui docet manus meas ad p̄liū ⁊ poſuiſti vt arcum ereū brachia mea. Ett dediſti mihi ꝓtectioneꝫ ſalutis tue: ⁊ dextera tua ſuſcepit me. Et diſciplina tua correxit me ī finē: ⁊ diſciplina tua ip̄a me do cebit. Dilataſti greſſus meos ſb̓ tus me: ⁊ nō ſūt īfirmata veſtigia mea. Perſequar inimicos meos ⁊ cōprehēdā illos: ⁊ nō ꝯuertar donec deficiāt. C onfringā illos nec poterūt ſtare: cadēt ſubtꝰ pe des meos. Et p̄cixiſti me v̓tute ad bellū: ⁊ ſupplātaſti inſurgen tes in me ſubtꝰ me. Et inimicos meos dediſti mihi dorſū: ⁊ odien tes me diſꝑdidiſti Clamauerūt nec erat ꝗ ſaluos faceret: ad dn̄m nec exaudiuit eos. Et cōminuā eos vt puluerē ante faciē vēti: vt lutū platearū delebo eos. C ripi es me de ꝯtradictionibus popu li: ꝯſtituēs me ī caput gētiū. Po pulus quem nō cognoui ſeruiuit mihi: ī auditu auris obediuit mi hi. N ilij alieni mētiti ſūt mihi: fi lij alieni inueterati ſūt: ⁊ claudi cauerūt a ſemitis ſuis. Tiuit do minus ⁊ bn̄dictus deus meus: ⁊ exaltet̉ deus ſalutis mee. D eus qꝗ das vindictas mihi: ⁊ ſubdis populos ſub me: liberator meus ab īſurgentibus in me exaltabis me: a viro iniqͦ eripies me. Pro pterea ꝯfitebor tibi in natiōibus dn̄e: ⁊ nomini tuo pſalmū dicaꝫ. Q agnificās ſalutes regis eius: ⁊ faciēs miſericordiā xp̄o ſuo da uid ⁊ ſemini eius vſqꝫ in ſeculū. In aduentu an̄t. Ecce venio cito ⁊ merces mea mecū eſt dicit do minus: dare vnicuiqꝫ ẜm opera ſua. ꝟ. Emitte agnū domine do minatorē terre. ℟. De petra de ſerti ad montē filie ſyon. Tēpore qͣdrageſinie. ꝟ. Scapulis ſuis obumbrabit tibi. ℟. Et ſub pen nis eius ſperabis. Tēpore paſſio nis. ꝟ. De ore leonis libera me dn̄e. ℟. Et a cor. vnicor. hu. m. Tempore paſchali an̄t. All̓a quē queris mulier all̓a: viuentē cum mortuis all̓a all̓. ꝟ. Surrexit do minus vere all̓a. ℟. Et apparuit ſimoni all̓a. Alio tēpore an̄t. Di ligā te dn̄e virtus mea. ꝟ. Quo niam tu illuminas lucernā meā domine ℟. Deus meus illumina tenebras meas. In. iij. noc. de ad uētu an̄t. Gabriel angelus. Pa ſchali tēpore an̄t. Alleluia Alio tꝑe an̄t. Non ſūt loquele. p̄s. 18. Eli enarrāt gl̓iam dei: ⁊ ope ramanuum eius annūciat firmamentū. Dies diei eructat v̓bum: ⁊ nox nocti indicat ſcien tiam. Non ſūt loquele neqꝫ ẜmo nes: quoꝝ non audiant̉ voces eo rum. In oēm terrā exiuit ſonus eoꝝ: ⁊ in fines orbis terre verba eoꝝ. In ſole poſuit tabernaculū de inimicis meis iracundis. Et ſuū: ⁊ ip̄e tanqͣꝫ ſponſus ꝓcedēs de thalamo ſuo. Exultauit vt gi gas ad currendā viā: a ſūmo ce lo egreſſio eius. Et occurſus eiꝰ vſqꝫ ad ſummū eius: nec ē qui ſe abſcōdat a calore eius. I ex do mini īmaculata cōuertens aīas: teſtimonium dn̄i fidele ſapientiā p̄ſtans paruulis. Tuſticie domi ni recte letificātes corda: p̄ceptū dn̄i lucidum illuminans oculos. Iimor dn̄i ſanctus ꝑmanet ī ſe culū ſeculi: iudicia dn̄i vera iuſti ficata in ſemetip̄a. Deſiderabi lia ſuper aurum ⁊ lapidem p̄cio ſum multū: ⁊ dulciora ſuper mel ⁊ fauū. E tenim ſeruus tuus cu ſtodit ea: in cuſtodiendis illis re tributio multa. Delicta quis in telligit: ab occultis meis mūda mę: ⁊ ab alienis parce ſeruo tuo. Si mei non fuerint dominati tūc īmaculatus ero: ⁊ emundabor a delicto maximo. Et erunt vt cō placeant eloquia oris mei: ⁊ me ditatio cordis mei in conſpectu tuo ſemper. Dn̄e adiutor meus: ⁊ redemptor meus. In aduentu an̄t. Gabriel angelus locutus ē marie dicēs: aue gratia plena do minus tecum bn̄dictatu īter mu lieres ⁊ bn̄dictus fructus vētris tui. An̄t. Maria dixit. Itē alio tēpore an̄t. Nō ſūt loquele neqꝫ ẜmones: quoꝝ nō audiant̉ voces eoruꝫ. An̄t. Exaudiat te. pͥs. 19. Xaudiat te dominus in dic tribulationis: ꝓtegat teno mē dei iacob. Qittat tibi auxili um de ſancto: ⁊ de ſyon tueatur .5. i aduextii te. N emor ſit oīs ſacrificij tui: et holocauſtū tuū pingue fiat. H ri. buat tibi ẜm cor tuū: ⁊ omne con filiū tuū confirmet. Il etabimur in ſalutari tuo: ⁊ in nomīe dei no ſtri magnificabimur. Tmpleat dn̄s omnes petitiones tuas: nunc cognoui qm̄ dn̄s ſaluū fecit xp̄m ſuū. Exaudiet illū de celo ſancto ſuo: in potentatibꝰ ſalus dextere eius. N i in curribus ⁊ hi in eꝗs: nos aūt in nomīe dn̄i dei noſtri in uocabimus. I pſi obligati ſūt et ceciderunt: nos aūt ſurreximus ⁊ erecti ſumus. Dn̄e ſaluū fac re gem: ⁊ exaudi nos in die qua īuo cauerimus te. In aduentu an̄t. Maria dixit: putas qualis ē iſta ſalutatio: qꝛ conturbata eſt ani nia mea ⁊ quia paritura ſū regeꝫ qui clauſtrum virginitatis niee nō violabit. Item alio tempore an̄t. Exaudiat te deꝰ in die tribu lationis. An̄t. Domine. pͥs. 20. Omine in virtute tua leta bitur rex: ⁊ ſuꝑ ſalutare tu um exultabit vehemēter. Deſide riū cordis eius tribuiſti ei: ⁊ volū tate labioꝝ eius nō fraudaſti eū. Qm̄ preueniſti eū in bn̄dictioni bus dulcedinis: poſuiſti in capi te eius coronā de lapide precioſo. T itā petijt a te ⁊ tribuiſti ei: logi tudinē dierū in ſeculū: ⁊ in ſecū lū ſeculi. Q agna eſt gloria eiꝰ in ſalutari tuo: gloriā ⁊ magnū de corē īpones ſuper eū. Quoniam dabis eū in bn̄dictionē in ſeculū ſeculi: letificabis eū in gaudio cū vultū tuo. Qm̄ rex ſperat ī dn̄o: Scūs. Icūs. Scūs dn̄s deus ⁊ in miſericordia altiſſimi nō cō mouebil̓. Tnueniat̉ manus tua oībus inimicis tuis: dextera tua īueniat oēs qui te oderunt. Po nes eos vt clibanū ignis in tēpo re vultus tui: dn̄s in ira ſua ꝯtur babit eos ⁊ deuorabit eos ignis. F ructū eorū de terra perdes: ⁊ ſo men eorū a filijs hoīum. Quon am declinauerūt in te mala: coi tauerūt cōſilia que nō potuerumt ſtabilire. Qm̄ pones eos dorſū: in reliquijs tuis preparabis vul tū eorū. Exaltare dn̄e in virtute tua: cantabimꝰ ⁊ pſallemus vir tutes tuas. In aduentu ant. In aduentu ſūmi regis mūdent̉ cor da hominuꝫ: vt digne ambulem in occurſū illius: qꝛ ecce veniet ex nō tardabit. ꝟ. Egre. do. ⁊cͣ. kꝫ. Ueniet ⁊cͣ. Tꝑe qͣdrageſime. ꝟ. Scuto cir. te veri. eius. ℟. Nōto mebis a ti. no. Tꝑe paſſionis. ꝟ. Ne ꝑdas cū impijs deus animā nicā. ℟. Et cū viris ſanguinū vi tā meā. Tꝑe paſchali ant. Alla: noli flere maria all̓a: reſurrexit do minus all̓a all̓a. ꝟ. Gauiſi ſūt di ſcipuli all̓a. ℟. Viſo dn̄o all̓. Alio tꝑe an̄t. Dn̄e in virtute tua leta bit̉ rex. ꝟ. Exaltare dn̄e ī v̓tute tua. ℟. Cātabimꝰ ⁊ pſallemꝰ vir tutes tuas. Hy. ambroſij ⁊ aug. Edeum laudamus: te domi nū confitemur. Ite eternuꝫ patrē oīs terra veneratur. Il ibi oēs angeli: tibi celi ⁊ vniuerſe po teſtates. Nibi cherubin ⁊ ſera phin: inceſſabili voce proclamāt. ſabaoth. Pleni ſūt celi ⁊ terra: maieſtatis glorie tue. Ne glorio ſus apl̓oꝝ chorus. Me propheta rū laudabilis numerꝰ. Ate mar tyrūcandidatus laudāt exercitꝰ. Iſe per orbē terrarū ſcā ꝯfitetur eccl̓ia. P atrē īmenſe maieſtatis Tenerandū tuū verū ⁊ vnicū fili um. S anctū quoqꝫ paraclitum ſpm̄. Nu rex glorie xp̄e. Nu pa tris ſēpiternus es filius. Nu ad liberandū ſuſcepturus hoīem: nō horruiſti virginis vterū. Nu de uicto mortis aculeo: aperuiſti cre dentibus regna celoruꝫ. Mu ad dexterā dei ſedes in gloria patris. Tudex crederis eſſe venturꝰ. Me ergo queſumus tuis famulis ſub ueni: quos precioſo ſanguine re demiſti. E terna fac̄ cuꝫ ſcīs tu is gloria munerari. S aluuꝫ fac ppl̓m tuū dn̄e: ⁊ bn̄dic hereditati tue. Et rege eos ⁊ extolle illos: vſqꝫ in eternū. Per ſingulos di es: bn̄dicinius te: Et laudamꝰ nomē tuū in ſeculū: ⁊ in ſeculū ſe culi. D ignare dn̄e die iſto: ſine peccato nos cuſtodire. Qiſeręre noſtri dn̄e: miſerere noſtri. Riat miẜicordia tua dn̄e ſuꝑ nos: quē admodū ſperauimus in te. Iin te domine ſperaui: nō confundar in eternum. Apaſcha vſqꝫ ad aduē tum ad laudes ant. All̓a. pͥs. 92. Ominus regnauit decoreꝫ indutus eſt: indutꝰ eſt dn̄s fortitudinē ⁊ precinxit ſe. E teni firmauit orbē terre: qui nō cōmo uebitur. Prarata ſedes tua extūc a ſeculo tu es. E leuauerūt flumi na dn̄e: eleuauerūt flumīa vocem ſuā. E leuauerūt flumīa fluctus ſuos: a vocibus aquarū multarū. Qirabiles elatiōes maris: mira bilis ī altꝭ dn̄s. Neſtimonia tua credibilia facta ſūt nimis: domū tuam decet ſanctitudo domine in longitudine dierum. pͥs. 99. ¶ Ubilate deo oīs t̓ra ẜuite dn̄o in leticia. Introite ī ꝯſpectu eiꝰ: ī exultatiōe. Scitote qm̄ dn̄s ipſe eſt deꝰ: ip̄e fecit nos ⁊ nō ip̄i nos. P pl̓s eiꝰ ⁊ oues paſcue eiꝰ: ītroi te portas eiꝰ ī ꝯfeſſiōe: atria eiꝰ ī hymnis ꝯfitemini illi. I audate nomē eiꝰ qm̄ ſuauis ē dn̄s: ī et̓nū miẜicordia eiꝰ: ⁊ vſqꝫ ī gnatiōe ⁊ gnationē v̓itas ciº. pͥs. 62. Eus deꝰ nieus ad te de luce vigilo. Sitiuit in te aīa mea: qͣꝫ multiplicit̓ tibi caro mea. In t̓ra deẜta īuia ⁊ inaqͦſa: ſic ī ſco appa rui tibi: vt videre virtuteꝫ tuā ⁊ gl̓iaꝫ tuā. Qm̄ melior ē miẜicor dia tua ſuꝑ vitās: labia meā lau dabūt te. Sic bn̄dicaꝫ te in vita nica: ⁊ ī noīe tuo leuabo manꝰ me as. Sicut adipe ⁊ pinguedine re pleat̉ aīa mea: ⁊ labijs exl̓tatiōis laudabit os meū. Sicmemor fui tui ſuꝑ ſtratū meū: in matutinis meditabor in te: qꝛ fuiſti adiutor nicꝰ. Et ī velamēto alaꝝ tuaꝝ ex ultabo: adheſit aīa mea poſt te: me ſuſcepit dext̓a tua. Ip̄i v̓o ī vanū q̄ſierūt aīaꝫ meā: ītroibūt ī īferio ra t̓re: tradent̉ ī manꝰ gladij par tes vulpiū erūt. Rex v̓o letabit̉ ī deo laudabunt̉ oēs ꝗ iurāt ī eo: qꝛ obſtructū ē os loq̄ntiū iniqͣ pͥſ 66 .6. Eus miſereatur noſtri ⁊ be nedicat nobis: illumīet vul tū ſuū ſuper nos ⁊ miſereatur no ſtri. Ut cognoſcamus in terra vi am tuā: in omnibus gentibus ſa lutare tuū. Confiteant̉ tibi ppl̓i deus: confiteant̉ tibi populi oēs. Ietentur ⁊ exultēt gētes: qm̄ iu dicas populos in equitate ⁊ gen tes in terra dirigis. C onfitean tur tibi populi deus: confiteātur tibi populi oēs: terra dedit fructū ſuuꝫ. R enedicat nos deus deus noſter benedicat nos deus: ⁊ me tuant eū omnes fines terre. Tēpo re paſchali an̄t. All̓a all̓a all̓a al leluia all̓a all̓a all̓a all̓a all̓a all̓a. Poſtea an̄t. Surrexit chriſtus. Alio tꝑe ant. Alla al̓. An̄t. Tres pueri. Canticū triuꝫ puerorum. Enedicite omnia opera dn̄i dn̄o: laudate ⁊ ſuperexaltate cū in ſecula. Bn̄dicite angeli do mini dn̄o: bn̄. celi dn̄o. B n̄dicite aque oēs q̄ ſuꝑ celos ſūt dn̄o: bn̄. omnes virtutes dn̄i dn̄o. Bn̄di cite ſol ⁊ luna dn̄o: bn̄di. ſtelle celi dn̄o. Rn̄dicite imber ⁊ ros dn̄o: bn̄. omnis ſpūs dei dn̄o. B n̄dici te ignis ⁊ eſtus dn̄o: bn̄. frigus et eſtas dn̄o. Bn̄dicite rores ⁊ prui na dn̄o: bn̄. gelū ⁊ frigꝰ dn̄o. Be nedicite glacies ⁊ niues dn̄o: bn̄. noctes ⁊ dies dn̄o. B n̄dicite lux ⁊ tenebre dn̄o: bn̄di. fulgura ⁊ nu bes dn̄o. Bn̄dicat terra dn̄ꝫ: lau det ⁊ ſuꝑexaltet eū in ſecula. Be nedicite mōtes ⁊ colles dn̄o: bn̄ vniuerſa germinātia in t̓ra dn̄o. B n̄dicite fōtes dn̄o: bn̄. maria ⁊ les: ligna fructifera et oēs cedribaa flumīa dn̄o. Bn̄dicite cete ⁊ oīa que mouent̉ in aꝗs dn̄o: bn̄. oēs volucres celi dn̄o. Rn̄dicite oēs beſtie ⁊ pecora dn̄o: bn̄. filij hoīuꝫ dn̄o. Vn̄dicat iſrael dn̄m: laudet ⁊ ſuꝑexaltet eū in ſecl̓a. Rn̄dici te ſacerdotes dn̄i dn̄o: bn̄. ẜui dn̄i dn̄o. Rn̄dicite ſpūs ⁊ aīe iuſtoꝝ dn̄o: bn̄. ſcī ⁊ humiles corde dn̄o. B n̄dicite anania azaria miſael dn̄o: laudate ⁊ ſuꝑexaltate eū in ſecula. Bn̄dicamus pr̄em ⁊ filiū cū ſancto ſpū: laudemus ⁊ ſuper exaltemus eū in ſecl̓a. Bn̄dictus es dn̄e in firmamento celi: ⁊ lau dabilis ⁊ gl̓ioſus ⁊ ſuꝑexaltatus in ſecula. Tꝑe paſchali an̄t. Sur rexit xp̄us de ſepulchro qui libera uit tres pueros de camino ignis ardētis all̓a. Alio tꝑe an̄t. Tres pueri iuſſu regis in fornace miſſi ſūt nō timētes flāmā ignis dicen tes: bn̄dictꝰ deus. Apaſcha vſqꝫ ad aduētum an̄t. Alla. pͥs. 148. Audate dn̄ꝫ de celis: lauda te eū ī excelſis. Iaudate eū oēs angeli eius: laudate eum oēs virtutes eiꝰ. I audate eū ſol ⁊ lu na: laudate eū oēs ſtelle ⁊ lumē. T audate eū celi celorū: ⁊ aque q̄ ſuper celos ſunt laudent nomen dn̄i. Quia ipſe dixit ⁊ facta ſūt: ipſe mādauit ⁊ creata ſunt. G ta tuit ei in ſeculū ⁊ in ſeculū ſeculi: preceptū poſuit ⁊ non preteribit. Il audate dn̄m de t̓ra: dracones ⁊ oēs abyſſi. Ignis grando nix glacies ſpūs procellarū: que faci unt verbū eius. Qōtes ⁊ oēs col Beſtie ⁊ vniuerſa pecora: ſerpen tes ⁊ volucres pennate. Reges omnes iudices terre. Iuuenes ⁊ virgines ſenes cū iunioribus lau dent nomē dn̄i: quia exaltatuꝫ eſt nonē eius ſolius. Cōfeſſio eius ſuper celū ⁊ terrā: ⁊ exaltauit cor nu populi ſui. Rymnus oībus ſā ctis eiꝰ filijs iſrael populo appro pinquāti ſibi. Cantate dn̄o cāti cū nouū: laus eius in eccl̓ia ſcōꝝ Tetetur iſrael in eo qui fecit eū: et filie ſyon exultent in rege ſuo Ilaudent nomē eius in choro: in tympano ⁊ pſalterio pſallant ei. Quia beneplacitū eſt dn̄o in po pulo ſuo: ⁊ exaltabit manſuetos ī ſalutē. Exultabūt ſancti in gl̓ia: letabunt̉ ī cubilibus ſuis. Exul tationes dei in gutture eoꝝ: ⁊ gla dij ancipites in manibus eoruꝫ. Ad faciendā vindictā in natiōi bus: increpationes in ppl̓is. Ad alligandos reges eorū in compe dibus: ⁊ nobiles eoꝝ in manicis ferreis. Ut faciant in eis iudiciū conſcriptū: gl̓ia hec eſt oībus ſan ctis eius. Laudate dn̄m in ſcīs eius: laudate eū ī firmamēto vir tutis eiꝰ. Il audate eū ī v̓tutib eiꝰ: laudate eū ẜꝫ ml̓titudinē ma gnitudīs eiꝰ. Laudate euꝫ in ſo no tube: laudate eū ī pſalterio ⁊ ci thara. Laudate eū ī tympano ⁊ choro: laudate eū ī chordis ⁊ orga no. Llaudate eū in cymbalis bn̄ ſonantibus: laudate eū in cymba lis iubilationis: omnis ſpiritus laudet dn̄m. An̄t. Alla alſa alla. Enedictio ⁊ claritas Cap̄ ⁊ ſapientia ⁊ gratiarū actio. terre ⁊ omnes populi: pͥncipes et honor virtus ⁊ fortitudo deo nr̄o: in ſecula ſeculorū amen. Quādo cunqꝫ ad noct. dicit̉. Primo diē rū. tūc ad lau. dicit̉ ſeq̄ns hym. Terne rerū ꝯditor noctem diēqꝫ qui regis: ⁊ temporū das tempora vt alleues faſtidiū. Preco diei iā ſonet noctis ꝓfun de peruigil: nocturna lux vianti bus a nocte noctem ſegregans. Noc excitatus lucifer ſoluit polū caligine: hoc omnis erroꝝ chorus viam nocēdi deſerit. Hoc nauta vires colligit pontiqꝫ miteſcunt freta: hoc ipſa petra eccleſie canen te culpam diluit. Surgamus er go ſtrēnue gallus iacētes excitat ⁊ ſōnolentos increpat gallus ne gātes arguit. Gallo canēte ſpes redit egris ſalus refunditur: niu cro latronis cōditur lapſis fides reuertitur. Leſu labentes reſpi ce ⁊ nos videndo corrige: ſi reſpi cis lapſi ſtabunt fletuqꝫ culpa ſol uit̉. Niu lux refulge ſenſibus mē tiſqꝫ ſomnū diſcute: te noſtra vox primū ſonet ⁊ ora ſoluamus tibi. Deo patri ſit gloria eiuſqꝫ ſoli fi lio: cū ſpiritu paraclito ⁊ nunc et in perpetuum. Amen. Quando ad noctur. dicitur. Nocte ſurgē. tunc ad lau. dicitur ſequēs hym. Cce iam noctis tenuat̉ vmi Abra lucis aurora rutilās co ruſcat: niſibus totis rogitemus omnes cuncti potentem. Ut de us noſter miſeratus omnem pel lat languorem tribuat ſalutem: .X. donet et nobis pietate patris re gna polorum. Preſtet hoc nobis deitas beata patris ac nati: pari terqꝫ ſancti ſpūs cuius reboat ī oī gloria mūdo. Amē. ꝟ. Domi nus regnauit decorē īduit. ℟. In duit dn̄s fortitudineꝫ ⁊ p̄cinxit ſe v̓tute In aduētu. ꝟ. Uox cla ℟. Rectas fa Tpe qͣdrageſime. ꝟ. Angelis. ℟. Vt cuſto. Tꝑe paſ ſionis. ꝟ. Eripe me de inimi. ẜ. Et ab īſur. Tꝑe paſchali. ꝟ. In reſurrectiōe tua xp̄e alla: ℟. Ce li ⁊ terra letentur all̓a. Et dr̄ ꝟ. Do. regͣ. diebꝰ dn̄icis tm̄ vſqꝫ ad dominicā. lxx. ⁊ ab octaua pente. vſqꝫ ad aduentum. Canticum ca charie prophete luce pͥmo. Enedictus dn̄s deus iſrael: qꝛ viſitauit ⁊ fecit redeptione ple bis ſue At crexit cornu ſalutꝭ no bis: in domo dauid pueri ſui. Si cut locutꝰ eſt per os ſcōꝝ: qui a ſe culo ſūt prophetarū eius. S alu tē ex inimicis noſtris: ⁊ de manu oīum qui oderūt nos. Ad faciē dā miſericordiā cū patribus no ſtris: ⁊ memorari teſtamenti ſui ſcī. Tuſiurandum qd̓ iurauit ad abrahā patrē noſtrū: daturuꝫ ſe nobis. Ut ſine timore de manu inimicorū noſtroꝝ liberati: ſeruia mus illi. In ſcītate ⁊ iuſticia co ram ipſo: oībus diebus nr̄is Et tu puer propheta altiſſimi voca beris: prcibis enī ante facieꝫ dn̄i parare vias eius. Ad dandam ſcientiā ſalutis plebi eiꝰ: in remiſ ſionē pctōꝝ coꝝ. Per viſcera mi ſericordie dei noſtri: in quibꝰ viſi n xariꝯEI tauit nos oriens ex alto. Illumi nare his qui in tenebris ⁊ ymbra mortis ſedēt: ad dirigēdos pedes nr̄os ī viā pacis. Ad pͥma hym. Am lucis orto ſidere deū p̄ce niur ſupplices: vt in diurnis actibꝰ nos ẜuet a nocentibꝰ. Il in guā refrenans tēperet ne litis hor ror inſonet: viſū fouēdo ꝯtegat ne vanitates hauriat. Sit pura cor dis ītima abſiſtat ⁊ vecordia: car nis terat ſuperbiam potus cibiqꝫ parcitas. Ut cū dies abſceſſcrit noctēqꝫ ſors reduxerit: mūdi per abſtinentiā ipſi canamus gl̓iam. D eo patri An̄t. Alleluia. p̄s. ri. Eus deus meus reſpice in in me quare me dereliꝗſti: longe a ſalute mea v̓ba delictorū meorū. Dcꝰ meus clamabo per diē ⁊ nō exaudies: ⁊ nocte ⁊ non ad inſipientiā mihi. Nu aūt ī ſcō habitas: laus iſrael. In te ſpera uerunt pr̄es nr̄i: ſperauerūt ⁊ libe raſti eos. Ad te clamauerūt ⁊ ſal ui facti ſūt: in te ſꝑauerūt ⁊ nō ſūt ꝯfuſi. Ego aūt ſū vermis ⁊ nō ho mo: opprobriū hoīum ⁊ abiectio plebis. Q ēs vidētes me deriſe rūt me: locuti ſunt labijs ⁊ moue rūt caput. Sꝑauit ī dn̄o eripiat eū: ſaluū faciat euꝫ qm̄ vult eum. Q m̄ tu es ꝗ extraxiſti me de ven tre: ſpes mea ab vberibꝰ mr̄is mee in te proiectꝰ ſū ex vtero. De ven tre mr̄is mee deus meus es tu: ne diſceſſeris a me. Qm̄ tribulatio ꝓxima eſt: qm̄ nō eſt ꝗ adiuuet. C ircūdederunt me vituli multi: tauri pīgues obſederūt me. Ap xii j piens ⁊ rugiēs. Sicut aqua effu ſus ſū: ⁊ diſperſa ſūt oīa oſſa mea. R lactū eſt cor meū tanqͣꝫ cera liq̄ ſcens: in medio vētris mei. Aru it tanqͣꝫ teſta virtꝰ mea: ⁊ lingua mea adheſit faucibꝰ meis: ⁊ ī pul uereꝫ mortis deduxiſti me. Qm̄ circūdederūt me canes multi: ꝯci liū malignantiū obſedit me. F o derūt manꝰ meas ⁊ pedes meos: dinumerauerūt oīa oſſa mea. I ſi v̓o ꝯſiderauerūt ⁊ īſpexerūt me: diuiſerūt ſibi veſtimēta mea ⁊ ſu per veſtē meā miſerūt ſorteꝫ. Mu tuū a me: ad defenſionē meā ꝯſpi ce. Erue a framea deꝰ aīaꝫ meā: ⁊ de manu canis vnicam meam. S alua me ex ore leonis: ⁊ a corni bus vnicorniū humilitatē meaꝫ. N arrabo nomē tuū fr̄ibus meis in medio eccl̓ie laudabo te. Qui timetis dn̄m laudate eū: vniuer ſū ſemē iacob gl̓ificate eū. Hime at eū oē ſemē ilrael: qm̄ nō ſpreuit neqꝫ deſpexit de precationē paupe ris. Nec auertit faciē ſuā a me: ⁊ cū clamarē ad eū exaudiuit me A pud te laus mea in eccl̓ia ma gna: vota mea reddā in ꝯſpectu ti mentiū eū. Edēt pauꝑes ⁊ ſatu rabunt̉: ⁊ laudabūt dn̄m qui re rūt eū: viuent corda eorū in ſecu lū ſeculi. Reminiſcent ⁊ conuer tent̉ ad dn̄ꝫ: vniuerſi fines terre. Et adorabūt in conſpectu eius: tiū. Qāducauerūt ⁊ adorauerūt dn̄s fortꝭ ⁊ potēs dn̄s potēs ī p̄lio rnerūt ſuꝑ me os ſuū: ſicut leo raº oēs pingues terre: in ꝯſpectu eiꝰ cadēt oēs qui deſcendūt in terrā. Et aīa mea illi viuet: ⁊ ſemē me um ſeruiet ipſi. Annūciabit̉ do mino generatio ventura: ⁊ annū ciabūt celi iuſticiā eius: populo ꝗ naſcetur quē fecit dn̄s. pͥs. 22. Ominus regit me: ⁊ nihil mihi deerit: in loco paſcue ibi me collocauit. Fuꝑ aquā re fectiōis educauit me: aīaꝫ meam ꝯuertit. Deduxit me ſuper ſemi tas iuſticie: ꝓpter nomē ſuū. N a ⁊ ſi ambulauero in medio vmbre mortꝭ: nō timebo mala qm̄ tu me aūt dn̄e ne elongaueris auxilium. cū es. Tirga tua ⁊ baculus tuꝰ: ipſa meꝯſolata ſūt. Paraſti ī cō ſpectu meo menſā: aduerſus eos ꝗ tribulant me. Impinguaſti in oleo caput meū: ⁊ calix meꝰ īebri ans qͦꝫ preclarus eſt. Et miſeri cordia tua ſubſequat̉ me: oībꝰ die bus vite mee. Et vt inhabitē in domo dn̄i: ī lōgitudīe dieꝝ. pͥs. 23. Omini eſt t̓ra ⁊ plenitudo eiꝰ orbis t̓raꝝ ⁊ vniuerſi ꝙ habitāt in eo. Quia ipſe ſuꝑ ma ria fūdauit eū: ⁊ ſuꝑ fluīa p̄para uit eū. Quis aſcēdet ī motē dn̄i: aut ꝗs ſtabit in loco ſcō eiꝰ. In nocēs manibꝰ ⁊ mūdo corde qui nō accepit ī vano aīaꝫ ſuā: nec iu rauit ī dolo ꝓxīo ſuo. Hic accipi et bn̄dictionē a dn̄o: ⁊ miẜicordiā a deo ſalutari ſuo. ℟ ec ē gnatio q̄rentiū cū: q̄rētiū faciē dei iacob. A ttollite portas principes vr̄as: vniuerſe familie gentiū. Qm̄ do ⁊ eleuamini porte et̓nales ⁊ ītroi mini eſt regnū: ⁊ ipſe dn̄abit̉ gen bit rex gl̓ie. Quis ē iſte rex glie: .8. Attollite portas pͥncipes veſtras cordis mei multiplicate ſunt: de ⁊ eleuamini porte eternales ⁊ in neceſſitatibus meis erueme. Ti troibit rex gl̓ie. Quis ē iſte rex gl̓ie: dn̄s virtutū ipſe eſt rex gl̓ie. D te dn̄e leuaui aīaꝫ pͥs. 24. Lmeā: deus meus in te ꝯfido nō erubeſcā. Neqꝫ irrideāt me inimici mei: etenī vniuerſi qui ſu ſtinent te nō ꝯfundent̉. Confun dantur omnes iniqua agētes: ſu peruacue. Uias tuas dn̄e demō ſtra mihi: ⁊ ſemitas tuas edoce me. Dirigeme in veritate tua et doce me: qꝛ tu es deus ſaluator me us: ⁊ te ſuſtinui tota die. Remi niſcere miſerationū tuarū dn̄e: et miſericordiarū tuarū que a ſecl̓o ſunt. Delicta iuuentutis mee: et ignorātias meas ne memineris. Secundū miſericordiā tuā me mento mei tu: ꝓpter bonitatē tu am dn̄e. Dulcis ⁊ rectus dn̄s: ꝓpter hoc legē dabit delinquenti bus in via. Diriget māſuetos in iudicio: docebit mites vias ſuas. T niuerſe vie dn̄i miſericordia ⁊ veritas: requirentibꝰ teſtamentū eius ⁊ teſtimonia eius. Propter nomē tuū dn̄e propitiaberis pec cato meo multū eſt enī. Quis ē homo qui timet dn̄m: legē ſtatuit ei in via quā elegit. A ia eius in bonis demorabitur: ⁊ ſemen eius hereditabit terrā. Nirmamentū eſt dn̄s timentibꝰ eū: ⁊ teſtamētū ipſius vt manifeſtet̉ illis. Oculi mei ſemper ad dn̄m: qm̄ ip̄e euel let de laqueo pedes meos. Reſpi ce in me ⁊ miẜere mei: qꝛ vnicus ⁊ pauper ſū ego. Iribulatiōes de humilitatē meā ⁊ laborē meū: ⁊ dimitte vniuerſa delicta mea. Reſpice inimicos meos qm̄ mul tiplicati ſūt: ⁊ odio iniquo oderūt me. Cuſtodi aīam meaꝫ ⁊ erue me: nō erubeſcā qm̄ ſperaui in te. Innocētes ⁊ recti adheſerūt mi hi: qꝛ ſuſtinui te. Tibera deꝰ iſrl̓: ex oībꝰ tribulatiōibꝰ ſuis. pͥs. 25. Udica me dn̄e qm̄ ego in īno centia mea ingreſſus ſū: ⁊ ī do mino ſperās nō īfirmabor. Pro ba me dn̄e ⁊ tenta me: vre renes meos ⁊ cor meū. Qm̄ miſericor dia tua ante oculos meos eſt: et cōplacui in veritate tua. Non ſe di cū cōcilio vanitatis: ⁊ cū iniō gerentibus nō introibo. Odiui eccleſiā malignantiū: ⁊ cū impijs nō ſedebo. Tauabo inter innocē tes manus meas: ⁊ circūdabo al tare tuū dn̄e. At audiā vocē lau dis ⁊ enarrē vniuerſa mirabilia tua. Dn̄e dilexi decorē domꝰ tue: ⁊ locū habitationis gl̓ie tue. Ne ꝑdas cū īpijs deus aīam meā: et cū viris ſanguinū vitā meaꝫ. In quoꝝ manibus iniquitates ſunt: dextera eoruꝫ repleta eſt muneri bus. Ego aūt in innocentia mea ingreſſus ſū: redime me ⁊ miſere re mei. Ves meus ſtetit in dire cto: ī eccl̓ijs bn̄dicā te dn̄e. pͣs. 5 Eus in nomine tuo ſaluum me fac: ⁊ in virtute tua iudi ca me. Deus exaudi orationem meā: auribꝰ ꝑcipe verba oris mei Qm̄ alieni inſurrexerūt adu̓ſuꝫ me: ⁊ me: ⁊ fortes queſierūt aīam meā: ⁊ nō ꝓpoſuerūt deū an̄ ꝯſpectum ſuū. G cce enī deus adiuuat me: ⁊ dn̄s ſuſceptor ē aīe mee. A uer te mala inimicis meis: ⁊ ī vitate tua diſꝑde illos. T olūtarie ſacri ficabo tibi: ⁊ ꝯfitebor noī tuo dn̄e qm̄ bonū ē. Q m̄ ex oī tribulatio ne eripuiſti me: ⁊ ſuper inimicos meos deſpexit oculus meꝰ. No ta ꝙ a. lxxª. vſqꝫ ad paſcha loco pſalmi. Cōfitemini. dicit̉ pͥs. Do minus regnauit decoreꝫ. pͥs. 117. Onfitemini dn̄o qm̄ bonus: qm̄ ī ſeculum miſericordia eiꝰ. Dicat nunc iſrael qm̄ bonꝰ: qm̄ ī ſeculū miſericordia eiꝰ Di cat nūc domꝰ aaron: qm̄ ī ſeculū miſericordia eiꝰ. Dicāt nūc ꝗ ti mēt dn̄m: qm̄ ī ſeculū nuẜicordia eiꝰ D.e tribulatiōe īuocaui dn̄ꝫ: ⁊ exaudiuit me ī latitudine dn̄s. tor: ⁊ ego deſpiciam inimicos me os. R onū ē ꝯfidere in dn̄o: qͣꝫ cō fidere in hoīe. Ronū ē ſperare ī dn̄o: qͣꝫ ſꝑare ī pͥncipibus. Oēs gētes circuierūt me: ⁊ ī noīe dn̄i: qꝛ vltꝰ ſū ī eos. C ircūdātes cir cūdederūt me: ⁊ in noīe dn̄i qꝛ vl tus ſū ī eos. C ircūdederūt me ſi cut apes ⁊ exarſerūt ſicut ignis ī ſpinis: ⁊ ī noīe dn̄i qꝛ vltꝰ ſum in cos. Iͣ. mpulus euerſus ſū vt ca. dere: ⁊ dn̄s ſuſcepit me. F ortitu do mea ⁊ laus mea dn̄s: ⁊ factꝰ ē mihi ī ſalutē. Tox exultationis ⁊ ſalutis: ī tabernaculis iuſtorū. ra dn̄i exaltauit nie: dextera dn̄i fecit v̓tutē. Nō moriar ſꝫ viuā: ⁊ narrabo oꝑa dn̄i. C aſtigās ca ſtigauit me dn̄s: ⁊ morti nō tra didit me. Aꝑite mihi portas iu ſticie: ⁊ īgreſſus ī eas ꝯfitebor do mino: hec porta dn̄i iuſti ītrabūt ī eā. C. ōfitebor tibi qm̄ exaudiſti me: ⁊ factꝰ es mihi ī ſalutē. Il a pidē quē reprobauerūt edifican. tes: hic factꝰ ē ī caput anguli. A dn̄o factū ē iſtud: ⁊ ē mirabile in oculis nr̄is. R ec dies quā fecit dn̄s: exultemus ⁊ letemur in eæ. O dn̄e ſaluūme fac:o dn̄e bn̄ ꝓ ſperare: bn̄dictus gͦ vēturus es ī noīe dn̄i. B n̄diximꝰ vobis de do mo dn̄i: deus dn̄s ⁊ illuxit nob̓. C ōſtituite diē ſolēnē ī ꝯdenſis: vſqꝫ ad cornu altaris. D eus me us es tu ⁊ ꝯfitebor tibi: deus me us es tu ⁊ exaltabo te. Cōfitebo: Dn̄s mihi adiutor: nō timeboꝗd tibi qm̄ exaudiſti me: ⁊ factus es faciat mihi hō. Dn̄s mihi adiu mihi ī ſalutem C on̄fitemini do mino qm̄ bonus: quoniam in ſe culū miẜicordia eiꝰ. pͥs. 1i8. Eati īmaculati in via: ꝗ am bulāt ī lege dn̄i. B eati ꝗ ſcrutā tur teſtimonia eius: ī toto corde exꝗrūt eū Nō enī ꝗ oꝑant̉ iniꝗ tatē: ī vijs eiꝰ ambulauerūt. Mu mandaſti: mādata tua cuſtodiri nimis. T tinā dirigant̉ vie mee: ad cuſtodiendas iuſtificationes tuas. ūc nō ꝯfundar: cū ꝓſpe xero ī oībus mādatis tuis. Ciō fitebor tibi ī directiōe cordis: in eo ꝙ didici iudicia iuſticie tue. Cuſtificatiōes tuas cuſtodiā: nō O extera dn̄i fecit virtutē: dexte me derelinquas vſqꝫ quaqꝫ. Iin .9. quo corrigit adoleſcētior viā ſuā: cuſtodiendo ẜmones tuos. In toto corde meo exꝗſiui te: ne re pellas me a mandatis tuis. In corde meo abſcōdi eloꝗa tua: vt nō peccē tibi. Rn̄dictꝰ es dn̄e: do ce me iuſtificatiōes tuas. In la bijs meis: ꝓnunciaui oīa iudicia oris tui. In viā teſtimoniorum tuoꝝ delectatꝰ ſū: ſicut ī oībus di uitijs in mādatꝭ tuis exercebor: ⁊ cōſiderabo vias tuas. In iuſti ficationibꝰ tuis meditabor: nō ob liuiſcar ſermones tuos. pͣs. 119. Etribue ẜuo tuo viuifica me ⁊ cuſtodiā ſermones tuos. euela oculco meos: ⁊ ꝯſidera bo mirabilia de lege tua. Fn̄co la ego ſū ī terra: nō abſcōdas a me mādata tua. Vocupiuit aīa mea deſiderare iuſtificatiōes tu as: ī oī tꝑe. Increpaſti ſuꝑbos: maledicti ꝗ declināt a mādatis tuis. Fnfer a me opprobrium ⁊ ꝯtēptū: qꝛ teſtimonia tua exꝗſiui. tenī ſederūt pͥncipes ⁊ aduer ſū me loq̄bant̉: ẜuus aūt tuus ex ercebat̉ ī iuſtificatiōibꝰ tuis. Hā ⁊ teſtimonia tua meditatio mea ē: ⁊ ꝯſiliū meū iuſtificatiōes tue rdheſit pauimēto aīa mea: vi uifica me ẜm v̓bū tuū. Tias me as enūciaui ⁊ exaudiſti me: doce me iuſtificatiōes tuas. Uiā iu ſtificationū tuarū īſtrue me: ⁊ ex ercebor in mirabilibꝰ tuis. Hor mitauit aīa mea pre tedio: confir ma me ī v̓bis tuis. ⁊iā iniꝗta tis amoue a me: ⁊ de lege tua mi ẜere mei. Tiā v̓itatis elegi: iudicia tua nō ſū oblitꝰ. Idheſi te ſtimonijs tuis dn̄e: noli me ꝯfū dere. Tiā mādatoꝝ tuoꝝ cucur ri: cū dilataſti cormeū. Symbo Uicūqꝫ vult lū athanaſi ſaluus eē: an̄ oīa op extte neat catholicā fidē. Quam niſi ꝗſqꝫ ītegrā īuiolatāqꝫ ẜuauerit: abſqꝫ dubio ī eternū ꝑibit. Fi des aūt catholica hec ē: vt vnum deū ī trinitate ⁊ trinitatē ī vnita te venereniur. Deqꝫ ꝯfūdētes ꝑ ſonas: neqꝫ ſubſtātiā ſeparātes. lia eſt enī ꝑſona pr̄is alia filij: ālia ſpūs ſācti. Sed pr̄is ⁊ filij ⁊ ſpūs ſcī vna eſt diuinitas: eqͣlis gl̓ia coeterna maieſtas. Qua lis pr̄ talis filiꝰ: talis ſpūs ſactꝰ. ncreatꝰ pr̄ īcreatꝰ filiꝰ: īcreatꝰ ſpūs ſanctꝰ. ymmēſus pr̄ īmen ſus filiꝰ: īmēſus ſpūs ſcūs. Eter nus pr̄ eternꝰ filiꝰ: eternus ſpūs ſcūs. Et tn̄ nō tres eterni: ſꝫ vnꝰ eternº. Sicut nō tres īcreati nec tres īme̓ſi: ſꝫ vnꝰ īcreatꝰ ⁊ vnus īmēſus. Fimiliter oīpotēs pr̄oī potēs filiᵐꝰ: oīpotēs ſpūs ſanctꝰ. It tn̄ nō tres oīpotētes: ſꝫ vnus oīpotēs. yta deus pr̄ deus filiꝰ: deus ſpūs ſcūs. Et tn̄ non tres dij: ſꝫ vnus ē deus. yta dn̄s pa ter dn̄s filiꝰ: dn̄s ſpūs ſcūs. Et tn̄ nō tres dn̄i: ſꝫ vnꝰ ē dn̄s. Ꝙ ſicut ſigillatim vnāquāqꝫ ꝑſonā deū ac dn̄m ꝯfiteri xp̄iana v̓ita te cōpellimur: ita tres deos aut dn̄os dicere catholica religiōe ꝓ hibemur. Pater a nullo ē factꝰ: nec creatus nec genitꝰ. Filiusa pr̄e ſolo ē: nō factus nec creatus: ſꝫ genitus. Spūs ſanctꝰ a pr̄e ⁊ filio: nō factꝰ nec creatꝰ nec geni tus: ſꝫ ꝓcedens. Unꝰ ergo pr̄ nō tres pr̄es: vnꝰ filius nō tres filij: vnꝰ ſpūs ſcūs nō tres ſpūs ſācti. Et ī hac trinitate nihil pͥus aut poſteriꝰ nihil maius aut minus: ſed tote tres ꝑſone coeterne ſibi ſūt ⁊ coequales. Ita vt ꝑ oīa ſi cut iā ſupra dictū ē: ⁊ vnitas in trinitate: ⁊ trinitas in vnitate ve nerāda ſit. Qui vult ergo ſalu eē: ita de trinitate ſentiat. Uꝫ ne ceſſariū ē ad eternā ſalutē: vt in carnationē quoqꝫ dn̄i noſtri ieſu xp̄i fideliter credat. Siſt ergo fi des recta vt credamꝰ ⁊ confitea mur: qꝛ dn̄s nr̄ ieſus xp̄s dei fili deus ⁊ homo ē. Deus ē ex ſub ſtātia pr̄is an̄ ſecula genitꝰ: ⁊ hō ē ex ſubſtātia mr̄is ī ſeculo natꝰ. Per fectꝰ deus ꝑfectus homo: ex aīa rōnali ⁊ humana carne ſubſi ſtēs. Equalis pr̄i ẜm diuinita tē: minor pr̄e ẜm humanitatem. Qui lꝫ deus ſit ⁊ homo: nō duo tn̄ ſꝫ vnus ē xp̄s. Unus aūt nō ꝯuerſione diuinitatis ī carnē: ſꝫ aſſūptione humanitatis in deuꝫ. Tnus omnino nō ꝯfuſione ſub ſtātie: ſꝫ vnitate ꝑſone. Nā ſicut aia rationalis ⁊ caro vnꝰ eſt hō: ita deus ⁊ hō vnus ē xp̄s. Qui paſſus ē ꝓ ſalute nr̄a deſcēdit ad īferos: tertia die reſurrexit a mor tuis. Aſcendit ad celos ſedet ad dexterā dei pr̄is oīpotētis: īde vē turus ē iudicare viuos ⁊ mortu cs. Ad cuiꝰ aduētum oēs hoīes is: ⁊ reddituri ſūt de factis ꝓprijs rationē. Et ꝗ bona egerūt ibūt ī vitā eternā: ꝗ v̓o mala ī ignem eternū. E ec eſt fides catholica quā niſi ꝗſqꝫ fideliter firmiterqꝫ crediderit: faluus eē nō poterit. An̄t. All̓a all̓a all̓a. Capitulum. Egi ſeculoꝝ īmortali ⁊ īuiſi ¶Tbili ſoli deo honor ⁊ gl̓ia ī ſe cula ſecl̓oꝝ. Amē. ℟. br̄. Chriſte filij dei viui. Miſerere nobis. ℟. Chriſte filij dei viui. Et iterat̉ ꝟ. Qui ſedes ad dexteram pr̄is. ℟. Miẜere. ꝟ. Glīa pr̄i. ℟. Chri. ſte filij. ꝟ. Exurge xp̄e adiuua nos. ℟. Et libera nos ꝓpter no mē tuū. Kyriel̓. xp̄el̓. kyriel̓. Pr̄ noſter. ſecreto. ꝟ. Et ne nos. ℟. Sꝫ lib. nos. Credo ī deū. ꝟ. Car nis reſurrectionē. ℟. Vitā et̓nā amen. ꝟ. Et ego ad te dn̄e cla maui. ℟. Et mane or̄o mea pͥue niet te. ꝟ. Repleat̉ os meū lau de. ℟. Vt cātē gl̓iaꝫ tuā tota die magnitudinē tuā. ꝟ. Dn̄e auer te faciē tuā a peccatis meis. ℟. Et oēs iniꝗtates meas dele. ꝟ. Cor mūdū crea īme deus. ℟. Et ſpūm rectū īnoua ī viſceribꝰ me is. ꝟ. Ne ꝓijcias me a facie tua. ℟. Et ſpūm ſanctum tuū ne aufe ras a me. ꝟ. Redde mihi leticiā ſalutaris tui. ℟. Et ſpiritu prin cipali ꝯfirma me. ꝟ. Adiutoriū noſtrum in noīe domini. ℟. Qui fecit celum ⁊ terram. Confeſſio. Onfiteor deo oīpotenti beate Amarie ſemꝑ v̓gini: ⁊ oībus ſanctis: ⁊ tibi pr̄i me grauiter pec reſurgere habēt cū corporibꝰ ſu caſſe per ſuperbiā in lege dei mei .10. cogitatiōe: delectatiōe: omiſſiōe ꝯſenſu: viſu: v̓bo: ⁊ oꝑe: mea cul pa mea maxima culpa. Ideo pre cor glorioſā v̓ginē mariā beatū N. oēs ſcos ⁊ ſcās dei: ⁊ te pr̄eꝫ orare pro me. Abſolutio Iſereat̉ tui oīpotes deus ⁊ dimiſſis oībꝰ peccatis tuis ꝑdu cat te ad vitā eternā. ℟. Amen. ꝟ. Indulgētiā abſolutionē ⁊ re miſſionē oīum peccatoꝝ tuoꝝ tri buat tibi oīpotēs ⁊ miẜicors do minꝰ. ℟. Ame. ꝟ. Dignare dn̄e die iſto. ℟. Sine peccato nos cu ſtodire. ꝟ. Miẜere nr̄i dn̄e. ℟. Miẜere nr̄i. ꝟ. Fiat miẜicordia tua dn̄e ſuꝑ nos. ℟. Quēadmo dū ſꝑauimꝰ ī te. v. Dn̄e exaudi. ℟. Et clamor meꝰ ad te veniat. ꝟ. Dominus vobiſcum. ℟. Et cum ſpiritu tuo. Oratio. Omine deus op̄s ꝗ ad pͥn cipiū huius diei nos ꝑuenire fe ciſti: tua nos hodie ſalua v̓tute: vt ī hac die ad nullū declinemus peccatū: ſꝫ ſemꝑ ad tuā iuſticiam faciēdā nr̄a ꝓcedāt eloquia: diri gant̉ cogitatiōes ⁊ oꝑa. Per do muinū. Nōͣ ꝙ p̄dicti pſalmi dicū tur ad pͥmā ꝑ totū annū ī officio dn̄icali niſi ab octa. paſche vſqꝫ poſt octa. corporis xp̄i: ⁊ a. lxx vſqꝫ ad paſcha de ꝗbus videbil̓ ī locis ſuis. Itē ī feſtis duplicibus ⁊ ſemiduplicibus ⁊ etiā ī alijs fe ſtis in ꝗbus dicunt̉ ad prima iſti tres pſalmi. De in noīe. Sti imaculati. Retribue. ⁊ cap̄. Re gi ſeculoꝝ. cū dictis p̄cibꝰ ⁊ or̄o ne ꝑ totū annū excepto in feriali j ris officio: qꝛ tūc dicit̉ aliud capim. In feſto aūt duplici ⁊ ꝑ octauas no dicunt̉ p̄ces: ſꝫ ſtatim poſt ℟. br̄. dicit̉ or̄o. Itē poſt pͥmā diei vl be ate v̓ginis. dicto Bn̄dicamus dn̄o. ꝓnūciat̉ datariū calēdariſ einde ſeꝗtur ꝟ. Precioſa in co ſpectu dn̄i. ℟. Mors ſcōrū eius. Ancta maria ⁊ oēs ſā Oro cti intercedāt pro nobis ad dn̄m: vt nos mereamur ab eo ad iuuari ⁊ ſaluari: ꝗ viuit ⁊ regnat in ſecula ſeculoꝝ. ℟. Amen. ꝟ. Deus in adiutoriū meū ītēde. ℟ Dn̄e ad adiuuādu me feſtina. ſic dicit̉ ter. Vltimo adiūgit Gl̓ia pri ⁊cͣ. Sicut erat. Kyriel. xp̄el. kyricl̓. Pater nr̄. ſecreto. ꝟ. Et ne. ℟. Sꝫ li. ꝟ. Reſpice ī ſeruos tuos dn̄e: ⁊ ī oꝑa tua ⁊ dirige fili os eoꝝ. ℟. Et ſit ſplendor dn̄i dei nr̄i ſuꝑ nos: ⁊ oꝑa manuū noſtra rum dirige ſuꝑ nos: ⁊ opus ma nuū nr̄arum dirige. ꝟ. Glia pr̄i Sicūt erat. Oremus. Irigere ⁊ ſcificare regere ⁊ gubernare dignare dn̄e deus rex celi ⁊ terre: hodie corda ⁊ corpo ra nr̄a ſenſus ẜmones ⁊ actꝰ no ſtros ī lege tua ⁊ ī oꝑibꝰ mādato rū tuoꝝ: vt hic ⁊ ī eternū te auxi liāte ſalui ⁊ liberi eē mereamur ſaluator mundi. Qui viuis ⁊ re gnas ī ſecula ſeculoꝝ. ꝙ. Amen. ꝟ. Iube done bn̄dicere. Bn̄di Dies ⁊ actus noſtros ī ſua ctio. pace diſponat dominus omnipo tens. ꝙ. Amē. Abſolutio Ominus aūt dirigat corda ⁊ corpora noſtra ī charitate dei ⁊ patiētia xp̄i. Tu autem dn̄e. Deo gr̄as. Hec lectio ſemper dicit̉ ad abſolutionē capl̓i tā ī ferialibus qͣꝫ in dn̄icis diebꝰ ab octaua epi phanie vſqꝫ ad dn̄icaꝫ. lxxᵉ. ⁊ ab ip̄a dn̄ica ī ferialibꝰ diebus vſqꝫ ad pͥmā dn̄icā qͣdrageſime. ⁊ ab octa. corporis xp̄itā in dn̄icis q̄ etiā in ferialibꝰ diebꝰ vſqꝫ ad ad uētū. ꝟ. Adiutoriū nr̄m in noīe dn̄i. ℟. Qui fecit ce. ꝟ. Bn̄dici te. ℟. Deus. ꝟ. Dn̄s nos bn̄di cat: ⁊ ab oī malo defendat: ⁊ ad vitā ꝑducat eternā. Et fidelium aīe ꝑ miẜicordiā de ī reꝗeſcāt in pace. ℟. Amē. Nō ꝙ p̄dicto mo do dicit̉ Precioſa. ꝑ totū annū p̄ter abſolutionē capli q̄ ſepiꝰ mu tal̓ i feſtiuitatibꝰ. Incipit ordo j mei ferialibꝰ diebus. An̄t. Btī. ambulāt ī lege tua dn̄e. pͥs. De ī noīe. Btī īma. Retribue. Cap̄. Acē ⁊ v̓itatē diligite: ait do minus op̄s. ℟. br. Xp̄e filij dei ⁊cͣ. vt. sͣ. Kyriel̓. xp̄cl̓. kyriel̓. Pr̄ nr̄. ꝟ. Et ne. ℟. Sꝫ li. Cre do ī deū. ꝟ. Carnis reſurrectio nē. ℟. Vitā eternaꝫ amē. ꝟ. Et ego ad te dn̄e ⁊c̄. vſqꝫ ibi. Redde mihi leticiā ſalutaris tui. ℟. Et ſpū pͥncipali ꝯfirma me. ꝟ. Eri pe me dn̄e ab hoīe malo. ℟. A vi ro iniquo eripe me. ꝟ. Eripe me de inimicis meis deꝰ meus ℟. Et ab īſurgētibꝰ ī me libera me. ꝟ. Eripe me de oꝑantibus iniꝗtatē. ℟. Et de viris ſāguinū ſalua me. ꝟ. Sic pſalmū dicā noī tuo ī ſe culuꝫ ſeculi. ℟. Ut reddam vota mea de die ī diē. ꝟ. Exaudi nos deus ſalutaris nr̄. ℟. Spes oīuꝫ finiū t̓re ⁊ ī mari lōge. ⁊. Deꝰ in adiutoriū meū ītēde. ʰ. Dn̄e ad adiuuandū me feſtina. ꝟ. Scūs eꝰ ſcūs fortis ſcūs ⁊ īmortalis. ℟. Miẜere nobis. ꝟ. Bn̄dic aīa mea dn̄o. ℟. Et oīa q̄ ītra me ſūt noī ſco eius. ꝟ. Bn̄dic aīa mea dn̄o. ℟. Et noli obliuiſci oēs re tributiōes eiꝰ. ᵐ. Qui ꝓpitiat̉ oī bꝰ iniꝗtatibꝰ tuis. ʰ. Qui ſanat oēs īfirmitates tuas. ꝟ. Qui re dimit de īteritu vitā tuā. ʰ. Qui coronat te ī miẜicordia ⁊ miſera tiōibꝰ. ꝟ. Qui replet ī bonis deſi deriū tuū. ℟. Renouabit̉ vt aꝗle iuuētus tua. ꝟ. Adiutoriū nr̄m ī noīe dn̄i. ℟. Qui fecit celū ⁊ t̓rā. Cōfiteor deo. Miſereat̉. Indul gentiā. ⁊cͣ. ꝟ. Dignare dn̄e die. ℟. Sine peccato. V. Miſere̓ nr̄i do. ℟. Miẜere noꝙ. Fiat miẜi cordia. ℟. Quēad. ꝟ. Dn̄e exau. pͥs. Miẜere mei deꝰ. ꝟ. Dn̄e de v̓tutū ꝯuerte nos. ᵐ. Et oſtende faciē tuā ⁊ ſaluierimꝰ. ꝟ. Exur ge xp̄e ad. ℟. Et libe. ꝟ. Dn̄e ex audi. ꝟ. Dn̄s vobiſcū. Or̄o. Do mine deus op̄s. vt. s. Nota ꝙ ca pitulū. Pacē̓ ⁊ v̓itatē. dicit̉ ad pͥmā cū p̄cib ip̄m ſeq̄ntibꝰ ꝑ to tū annū ī ferialibꝰ diebus: niſi ab octa paſche vſqꝫ poſt octa. pētē̓. Tertiā ſextā ⁊ nonā reꝗre retro. Fer̄. ij. īuita. Venite exultemꝰ do mino. pͣs. Iubilemꝰ. Hyninus. Omno refectis artubꝰ ſpre to cubili ſurgimꝰ: nobis pr̄ canētibus adeſſe te depoſcimus. Ne lingua pͥmū ꝯcinat te mētis .ii. ardor ambiat: vt actuū ſequētiū tu ſancte ſis exordiū. Cedāt te nebre lumini ⁊ nox diurno ſideri: vt culpā quā nox intulit lucis la beſcat munere. Precamur idem ſupplices noxas vt oēs ampu tes: ⁊ ore te canētiū lauderis in ꝑ petuū. Preſta pr̄ pijſſime. An̄t. Dn̄s defenſor. Tꝑe v̓o paſchali r̄ aijt. Alleluia. Pſal. 26. Ominus illuminatio mea: ⁊ ſalus mea que ti mebo. Dn̄s ꝓtector vi tē mee: a quo trepida bo. Dū appropiāt ſuꝑ me nocē tes: vt edāt carnes meas. Qui tribulāt me inimici mei: ipſi infir mati ſunt ⁊ ceciderūt. Si ꝯſiſtāt aduerſum me caſtra: nō timebit cor meū. Ei exurgat aduerſum me p̄liū: in hoc ego ſꝑabo. Unā petij a dn̄o hāc reꝗͥrā: vt ihabitē ī domo dn̄i oībus diebꝰ vite mee. Ut videā voluntate dn̄i: ⁊ viſitē tēplū eiꝰ. Qm̄ abſcōdit me ī ta bernaculo ſuo: ī die maloꝝ ꝓtexit me: in abſcōdito tabernaculi ſui. In petra exaltauit me: ⁊ nūc exal tauit caput meū fuꝑ inimicos me os. Circuiui ⁊ īmolaui ī taber naculo eiꝰ hoſtiā vociferationis: cātabo ⁊ pſalmū dicā dn̄o. Ex audi dn̄e vocē meā qͣ clamaui ad te: mẜere mei ⁊ exaudi me. Mibi dixit cor meum exꝗſiuit te facies mea: faciē tuā dn̄e reꝗram. Ne auertas faciē tuā a me: ne decli nes ī ira a ẜuo tuo. Adiutor me us eſto ne derelinqͥs me: neqꝫ de ſpicias medeꝰ ſalutarꝭ meꝰ. Qm̄ pr̄ meꝰ ⁊ mr̄ mea dereliqͥrunt me: .j. i. dn̄s aūt aſſūpſit me. Llegē pone mihi dn̄e ī via tua: ⁊ dirige me in ſemitā rectā ꝓpt̓inimicos meos. Ne tradideris me ī aīas tribu lātiū me: qm̄ īſurrexerūt ī me te ſtes iniꝗ: ⁊ mētita ē iniꝗtas ſibi. C redo vide̓ bona dn̄i: ī t̓ra viuē tiū. Expecta dn̄ꝫ virilit̓ age: ⁊ cō fortet̉ cor tuū ⁊ ſuſtine dn̄m. pͣs. D te dn̄e clamabo deus 2x. meꝰ ne ſileas a me neqnta ceas a me: ⁊ aſſimilabor deſcēdē tibꝰ ī lacu. Exaudi dn̄e vocē dep̄ catiōis niee dū oro ad te: dū ex tollo manꝰ meas ad tēplū ſāctū tuū. Ne ſimul tradas me cupec catoribꝰ: ⁊ cū oꝑantibꝰ iniꝗtatē ne ꝑdas nie. Qui loquunt̉ pacē cū ꝓximo ſuo: mala aūt ī cordibꝰ eoꝝ. Da illis ẜꝫ oꝑa eoꝝ: ⁊ ẜꝫ ne ꝗtiā adinuētionū ipſoꝝ. Scd̓m oꝑa manuū eoꝝ tribue illis: red de retributioneꝫ eoꝝ ip̄is. Qm̄ nō ītellexerūt oꝑa dn̄i: ⁊ īoꝑa ma nuū eiꝰ deſtrues illos: ⁊ non edifi cabis eos. Bn̄dictꝰ dn̄s: qm̄ ex audiuit vocem dep̄cationis mee. Dn̄s adiutor meꝰ ⁊ ꝓtector meꝰ: ⁊ ī ip̄o ſꝑauit cor meū ⁊ adiutus ſum. Et refloruit caro mea: ⁊ ex volūtate mea confitebor ei. Dn̄s fortitudo plebis ſue: ⁊ ꝓtector ſal uationū xp̄i ſui ē. Saluū ſac po pulū tuū dn̄e: ⁊ bn̄dic hereditati tue: ⁊ rege eos ⁊ extolle illos vſqꝫ ī eternū. An̄t. Dn̄s defenſor vite niee. Un̄t. Adorate dn̄m. pͥs. e8 Fferte dn̄o filij dei: afferte do mino filios arietū. Afferte dn̄o gl̓iam ⁊ honorē: afferte dn̄o gliaꝫ noī eiꝰ: adorate dn̄m ī atrio ſcō eiꝰ. Cox dn̄i ſuꝑ aqͣs: deꝰ ma ieſtatis ītonuit: dn̄s ſuꝑ aqͣs niul tas. Cox dn̄i ī ꝟtute: vox dn̄i in magnificētia. Cox dn̄i ꝯfringē tis cedros: ⁊ ꝯfrīget dn̄s cedros libani. St cōminuet eos tanqͥ vitulū libani: ⁊ dilectꝰ quēadmo dū filiꝰ vnicorniū. C ox dn̄i īter cedētis flāmā ignis: vox dn̄i ꝯcu tiētis deſertū: ⁊ cōmouebit dn̄s deſertū cades. Cox dn̄i p̄paran tis ceruos ⁊ reuelabit ꝯdēſa: ⁊ ī tēplo eiꝰ oēs dicēt gl̓iam. Vn̄s diluuiū ihabitare facit: ⁊ ſedebit dn̄s rex ī eternuꝫ. n̄s v̓tutem populo ſuo dabit: dn̄s benedicet populo ſuo in pace. 9s. 29. altabo te dn̄e qm̄ ſuſcepi ſti me: nec delectaſti inimicos me os ſuꝑ me. O n̄e deꝰ meus clama ui ad te: ⁊ ſanaſti me. O n̄e edu xiſti ab īferno aīam meā: ſaluaſti me a deſcēdētibꝰ in lacū. ſalli te dn̄o ſcī eius: ⁊ ꝯfitemiini memo rie ſanctitatis eiꝰ. Sm̄ ira ī īdi gnatiōe eiꝰ: ⁊ vita ī volūtate eiꝰ. Ad veſperū demorabit̉ fletꝰ: ⁊ ad niatutinū leticia. S. go aūt dixi ī abijdātia mea: nō mouebor ī eter nū. O n̄e ī voluntatę tua: p̄ſtitiſti decori meo v̓tutē. uertiſti faci em tuā a me: ⁊ factꝰ ſū ꝯturbatꝰ. Ad te dn̄e clamabo: ⁊ ad deum meū dep̄cabor. Que vtilitas in ſanguine meo: dū deſcēdo ī corru ptionē. Lunꝗd ꝯfitebit̉ tibi pul nis: aut annūciabit veritatē tuā. udiuit dn̄s ⁊ miſertus ē mei: dn̄s factꝰ eſt adiutor meus.& ō uertiſti planctū meū ingaudium mihi: ꝯſcidiſti ſaccū meū ⁊ circū dediſti me leticia. At cātet tibi gl̓ia mea ⁊ nō cōpūgar: dn̄e deꝰ meus ī eternū ꝯfitebor tibi. cnt. Adorate dn̄m in aula ſancta eiꝰ. cnt̉. In tua iuſticia. ẜs. 30. N te dn̄e ſperaui nō cōfundar in eternum: in iuſticia tua libera me. Inclina ad me aurē tuā: ac celera vt eruas me. S ſto mihi ī deū ꝓtectorē: ⁊ in domum refugij vt ſaluū me facias. m̄ fortitu do mea ⁊ refugiū meū es tu: ⁊ ꝓ pter nomē tuū deduces me ⁊ enu tries me. C. duces me de laqueo hoc quē abſcōderūt mihi: qm̄ tu es ꝓtector meus. n nianꝰ tuas dn̄e comēdo ſpūm meū: redemi ſti me dn̄e deus veritatis. O diſti obſeruātes vanitates: ſuperua cue. I go aūt in dn̄o ſperaui: ex ultabo ⁊ letabor in miſericordia tua. Q m̄ reſpexiſti humilitateꝫ meā: ſaluaſti de neceſſitatibꝰ aīaꝫ meā. Iec ꝯcluſiſti me ī manib inimici: ſtatuiſti in loco ſpatioſo pedes meos. Xiſere̓ mei dn̄e qm̄ tribulor: ꝯturbatꝰ ē ī ira oculus meus aīa mea ⁊ vēter meꝰ. Q m̄ defecit in dolore vitā mea: ⁊ anni mei ī gemitibꝰ. Infirmata eſt in pauꝑtate virtus mea: ⁊ oſſa mea conturbata ſunt. Super omnes inimicos meos factus ſum oppro briū vicinis meis valde: ⁊ timor notis meis. Qui viderūt me fo ras fugerunt a me: obliuioni da tus ſum tanqͣꝫ mortuus a corde. .12. Ractus ſū tanqͣꝫ vas ꝑditū: qm̄ audiui vituꝑationē multoꝝ com morātiū in circuitu. In eo dū cō uenirēt ſimul aduerſūme: acciꝑe aīam meā ꝯſiliati ſūt. S go autē ī te ſꝑaui dn̄e: dixi deus meus es tu: ī manibꝰ tuis ſortes mee. Sri pe me de manu inimicoꝝ meoꝝ: ⁊ a ꝑſequētibꝰ me. Illuſtra faciē tuā ſuꝑ ẜuum tuū: ſaluū me fac ī miẜicordia tua dn̄e: nō confūdar qm̄ īuocaui te. E rubeſcāt impi ⁊ deducant̉ ī īfernū: muta fiāt la bia doloſa. Que loquunt̉ aduer ſus iuſtū iniꝗtatē: in ſuꝑbia ⁊ in abuſione. Quā magna multitu do dulcedinis tue dn̄e: quā abſcō diſti timētibus te. Perfeciſti eis ꝗ ſperāt ī te: ī ꝯſpectu filioꝝ homi nū. Abſcōdes eos ī abſcōdito fa ciei tue: a ꝯturbatiōe hoīuꝫ. Pro teges eos ī tabernaculo tuo: a cō tradictiōe linguaꝝ. Bn̄dictꝰ do minus: qm̄ mirificauit miẜicor diā ſuā mihi in ciuitate munita E go auteꝫ dixi ī exceſſu mentis mee: ꝓiectꝰ ſū a facie oculoꝝ tuo rū. Ideo exaudiſti voceꝫ or̄onis mee: dū clamareꝫ ad te. Giligite dn̄m oēs ſcī eiꝰ: qm̄ v̓itatē reꝗͥret dn̄s: ⁊ retribuet abūdant̉ faciēti bus ſuꝑbiam. Tiriliter agite et cōfortet̉ cor veſtrum: omnes qui A ſperatis in domino. pͣs. 31. Eati quoꝝ remiſſe ſūt iniꝗta tes: ⁊ quorum tecta ſūt peccata. B tūs vir cui nō imputauit dn̄s peccatū: nec ē in ſpū eius dolus. Q m̄ tacui inueterauerunt oſſa mea: dū clamarē tota die. Q m̄ aūt cōmoueant̉ oēs ihabitantes ttitre die ac nocte grauata ē ſuper me manus tua: ꝯuerſus ſū ī erumna mea dū cōfigit̉ ſpina. Delictum meū cognitū tibi feci: ⁊ iniuſticiā meā nō abſcondi. Oixi ꝯfitebor aduerſū me iniuſticiā meā dn̄o: ⁊ tu remiſiſti īpietatē peccati mei. Pro hac orabit ad te oīs ſcūs: ī tꝑe opportuno. Uerūtamē ī di luuio aquarū multarū: ad eū nō approximabunt. Au es refugiū neū a tribulatiōe que circūdedit me: exultatio mea erue me a cir cūdātibꝰ me. I ntellectū tibi da bo: ⁊ īſtruā te ī via hac qͣ gradie ris: firmabo ſuꝑ te oculos meos. N olite fieri ſicut equus ⁊ mulus ꝗbus nō ē ītellectus. In chamo ⁊ freno maxillas eoꝝ ꝯſtringe: ꝙ nō approximāt adte. Nulta fla gella peccatoris: ſperātes aūt in dn̄o miẜicordia circūdabit. Ie tamini in dn̄o ⁊ exultate iuſti: et gloriamini oēs recti corde. Ant. In tua iuſticia libera me domine ent̓. Rectos decet. p̓s. 3. Xultate iuſti in dn̄o: rectos decet collaudatio. Confitemini dn̄o ī cithara: in pſalterio decem chordarū pſallite illi. Cantate ei cāticū nouū: bn̄ pſallite ei ī vo ciferatiōe. Ꝙꝛ rectū ē v̓bū dn̄it ⁊ oīa oꝑa eiꝰ ī fide. Diligit miẜi cordiā ⁊ iudiciū: miẜicordia dn̄i plena ē terra. Terbo dn̄i celi fir mati ſūt: ⁊ ſpūoris eius oīs v̓t̓ eoꝝ. Cōgregās ſicut ī vtre aqͣs maris: ponēs in theſauris abyſ ſos. Nimeat dn̄ꝫ oīs terra: ab eo orbē. Q m̄ ip̄e dixit ⁊ facta ſūt: ip̄e mādauit ⁊ creata ſūt. Qn̄s diſſipat ꝯſilia gētiū: reprobat aūt cogitatiōes ppl̓oꝝ: ⁊ reprobat cō ſilia pͥncipū. Cōſiliū aūt dn̄i in eternum manet: cogitationes cor dis eiꝰ ī generatiōe ⁊ generatio nē. Beata gēs cuiꝰ ē dn̄s deꝰ eiꝰ: ppl̓s quē elegit ī hereditatē ſibi. De celo reſpexit dn̄s: vidit oēs fi lios hoīum. O e p̄parato habita culo ſuo: reſpexit ſuꝑ oēs ꝗ habi tāt terrā. Qui finxit ſigillatī cor da eoꝝ: ꝗ ītelligit oīa oꝑa eoruꝫ. Il ō ſaluat̉ rex ꝑ multā v̓tutē: et gigas nō ſaluabit̉ ī multitudine v̓tutis ſue. A allax equus ad ſa lutē: ī abūdātia aūt v̓tutis ſue nō ſaluabit̉. Acce oculi dn̄i ſuꝑ me tuētes eū: ⁊ ī eis ꝗ̄ ſperāt ſuꝑ mi ẜicordia eius. At eruat a morte aīas eoꝝ: ⁊ alat eos ī fame. īa nr̄a ſuſtinet dn̄ꝫ: qm̄ adiutor ⁊ ꝓ tector nr̄ ē. Qꝛ in eo letabit̉ cor nr̄m: ⁊ ī noīe ſcō eiꝰ ſꝑauimꝰ. Ar at miſericordia tua dn̄e ſuꝑ nos: quēadmodū ſꝑauimꝰ ī te. psͣ. 33 Enedicā dn̄ꝫ ī oī tꝑe: ſemꝑ laus eiꝰ ī ore meo. In dn̄o laudabit̉ aīa mea: audiāt māſue ti ⁊ letent̉. Qagnificate dn̄m me cū: ⁊ exaltemꝰ nomē eiꝰ ī idipſū. Exꝗſiui dn̄m ⁊ exaudiuit me: ⁊ ex oībus tribulatiōibꝰ meis eri puit me. Accedite ad eū ⁊ illu minamini: ⁊ facies vr̄e nō ꝯfūdē tur. Iſte pauꝑ clamauit ⁊ dn̄s exaudiuit eū: ⁊ de oībus tribula tionibꝰ eiꝰ ſaluauit eū. Immittit eū: ⁊ eripiet eos. Guſtate ⁊ vide te qm̄ ſuāuis ē dn̄s: beatꝰ vir qui ſꝑat ī eo. Nimete dn̄ꝫ oēs ſcī eiꝰ: qm̄ nō ē īopīa timētibꝰ eū. Diui tes eguerūt ⁊ eſurierūt: inꝗrētes aūt dn̄ꝫ nō minuent̉ oī bono. Le nite filij audite me: timorē dn̄i do cebo vos. Quis ē hō ꝗ vult vi tā: diligit dies vide̓ bonos. Pro hibe linguā tuam a malo: ⁊ labia tua ne loquant̉ doluꝫ. Viuerte a malo ⁊ fac bonū: inꝗre pacē ⁊ ꝑ ſeq̄re eā. Oculi dn̄i ſuꝑ iuſtos: ⁊ aures eiꝰ ī p̄ces eoꝝ. Cultꝰ autē dn̄i ſuꝑ faciētes mala: vt ꝑdat de terra memoriā eoꝝ. Clamaue rūt iuſti ⁊ dn̄s exaudiuit eos: ⁊ ex oībꝰ tribulatiōibus eoꝝ liberauit eos. Luxta ē dn̄s his ꝗ tribula to ſūt corde: ⁊ humiles ſpū ſalua bit. Qulte tribulatiōes iuſtoꝝ: ⁊ de oībus his liberauit eos dn̄s. Cuſtodit dn̄s oīa oſſa eoꝝ: vnū ex his nō ꝯteret̉. Nors peccato rū peſſima: ⁊ ꝗ oderūt iuſtū delin quēt. Redimet dn̄s aīas ſeruoꝝ ſuoꝝ: ⁊ nō delinquēt oēs ꝗ ſperāt in eo. Ant. Rectos decet collau datio. An̄t. Expugna. pſal. 34. Udica dn̄e nocētes me: expu Lgna īpugnātes me. Appre hēde arma ⁊ ſcutū: ⁊ exurge ī ad iutoriū mihi. S.ffunde frameā: ⁊ ꝯclude aduerſus eos ꝗ ꝑſequū tur me: dic aīe mee ſalus tua ego ſū. Confūdant̉ ⁊ reuereant̉: q̄rē tes aīam meā. Auertant̉ retror ſū ⁊ ꝯfūdant̉: cogitātes mihi ma la. Tiāt tanqͣꝫ puluis ante faciē angelus dn̄i ī circuitu timētium vēti: ⁊ angelus dn̄i coartās eos. .13. A iant vie illorum tenebre ⁊ lu bricum: ⁊ angelus domini perſe quens eos. m̄ gratis abſcon derūt mihi īteritū laquei ſui: ſuꝑ uacue exprobrauerūt aīam meā. Teniat illi laqueus quem igno rat: ⁊ captio quā abſcōdit appre hēdat eū: ⁊ ī laqueū cadat in id ip̄m. īa aūt mea exultabit ī do mino: ⁊ delectabitur ſuꝑ ſalutari ſuo. O īa oſſa mea dicēt: dn̄e ꝗs ſimilis tui. E ripiēs inopem de manu fortioꝝ eiꝰ: egenū ⁊ paupe rē a diripiētibus eū. Surgētes teſtes iniꝗ: que ignorabā īterro gabāt me. R etribuebant mihi niala ꝓ bonis: ſterilitatē anime mee. E go autē cū mihi moleſti eēt̓: īduebar cilicio. N umilia bā ī ieiunio aīam meā: ⁊ or̄o mea ī ſinu meo cōuertet̉. Quaſi ꝓxi mū ⁊ qͣſi fratrē nr̄m ſic cōplace bā: quaſi lugēs ⁊ ꝯtriſtatꝰ ſic hu miliabar. Et aduerſū me letati ſūt ⁊ ꝯuenerūt: ꝯgregataſūt ſuper me flagella ⁊ ignoraui. Diſſipa ti ſūt nec cōpūcti: tētauerunt me ſubſanauerūt me ſubſanatione: frēduerūt ſuꝑ me dētibus ſuis. D n̄e qn̄ reſpicies reſtituēs aīaꝫ meā a malignitate eoꝝ: a leonibꝰ vnicā meā. Cōfitebor tibi in ec cleſia magna: in ppl̓o graui lau dabo te. Lō ſuꝑgaudeāt mihi ꝗ aduerſant̉ mihi inique: ꝗ ode rūt me gratis ⁊ annuū̓t oculis. Q m̄ mihi ꝗdē pacifice loq̄ban tur: ⁊ ī iracudia terre loq̄ntes do los cogitabāt. St dilatauerunt ſuꝑ me o ſuū: dixerunt euge eusde. Nō veniat mihi pes ſuꝑbie: ge viderūt oculi noſtri. Tidiſti dn̄e ne ſileas: dn̄e ne diſcedas a me. Sxurge ⁊ ītēde iudicio meo deꝰ meꝰ ⁊ dn̄s meꝰ ī cauſā meaꝫ. Tudica me ẜm iuſticiā tuaꝫ dn̄e deꝰ meꝰ: ⁊ nō ſuꝑgaudeāt mihi. N ō dicāt ī cordibꝰ ſuis euge eu ge aīe nr̄e: nec dicāt deuorabimꝰ eū. E rubeſcāt ⁊ reuereant̉ ſiml̓: ꝗ gratulant̉ malis meis. Indu ant̉ ꝯfuſione ⁊ reuerētia: ꝗ mali gna loquunt̉ ſuꝑ me. Exultēt ⁊ letent̉ ꝗ volūt iuſticiā meā: ⁊ di cāt ſemꝑ magnificet̉ dn̄s ꝗ volūt pacē ſerui eius. It lingua mea meditabitur iuſticiam tuam: to ta die laudem tuā. p̓s. F. Ixit iniuſtus vt delinquat ī ſemetip̄o: nō ē timor dei an̄ ocu los eiꝰ. Qm̄ doloſe egit ī ꝯſpectu eiꝰ: vt īueniat̉ iniꝗtas eiꝰ ad odi um. Terba oris eiꝰ iniꝗtas ⁊ do lus: noluit ītellige̓ vt bn̄ ageret. Iniꝗtatē meditatꝰ ē ī cubili ſuo: aſtitit oī vie nō bone: maliciā au tē nō odiuit. On̄e ī celo miẜicor dia tua: ⁊ veritas tua vſqꝫ ad nu bes. Luſticia tua ſicut mōtes dei: iudicia tua abyſſus multa. Hlo mīes ⁊ iumēta ſaluabis dn̄e: quē admodum multiplicaſti miẜicor diā tuā deꝰ. A ilij aūt hoīum: in tegmine alarū tuarū ſꝑabūt. In ebriabunt̉ ab vbertate domꝰ tue: ⁊ torrēte voluptatis tue potabis eos. m̄ apud te ē fons vite: et ī lumīe tuo videbimꝰ lumē. Pre tēde miẜicordiā tuā ſciētibꝰ te: ⁊ iuſticiā tuā his ꝗ recto ſunt cor ⁊ manus peccatoris non moueat me. Ibi ceciderūt ꝗ oꝑant̉ iniꝗ tat ē: expulſi ſūt nec potuerūt ſta re. Ant. Expugna impugnātes me. eant̓. Reuela. pͥsͣ. 36. Oli emulari īmalignātibꝰ: neqꝫ celaueris faciētes iniꝗtatē. Qm̄ tanqͣꝫ fenū velocit̉ areſcēt: ⁊ quēadmodū olera herbarū cito decidēt. S pera ī dn̄o: ⁊ fac̄ boni tatē: ⁊ ihabita terrā ⁊ paſceris ī diuitijs eiꝰ. Delectare ī dn̄o: et dabit tibi petitiones cordis tui. Reuela dn̄o viā tuā: ⁊ ſpera ī eo ⁊ ip̄e faciet. Et educet qͣſi lumē iuſticiā tuā: ⁊ iudiciū tuū tanqͣꝫ meridiē̓: ſubditꝰ eſto dn̄o ⁊ ora eu Noli emulari ī eo ꝗ ꝓſꝑat̉ in via ſua: ī hoīe faciēte iniuſticias. De ſine ab ira ⁊ derelīque furorē: no li emulari vt maligneris. Qm̄ ꝙ malignant̉ exterminabunt̉: ſuſti nētes aūt dn̄m ip̄i hereditabunt trā. Et adhuc puſillū ⁊ non erit peccator: ⁊ q̄res locū eiꝰ ⁊ nō īue nies. Q ā̓ſueti aūt hereditabunt terrā: ⁊ delectabunt̉ ī multitudi ne pacis. Obẜuabit peccator iu ſtū: ⁊ ſtridebit ſuꝑ eū dētibꝰ ſuis. Ons aūt irridebit eū: qm̄ ꝓſpi cit ꝙ veniet dies eius. Gladiuꝫ euaginauerūt peccatores: ītēde rūt arcū ſuū. At decipiāt paupe rē ⁊ īope: vt trucidēt rectos cor de. Gladiꝰ eoꝝ ītret ī corda ip̄o rū: ⁊ arcꝰ eoꝝ ꝯfringat̉. Qelius ē modicū iuſto: ſuꝑ diuitias pecca toꝝ multas. Qm̄ brachia pecca toꝝ conterent̓: ꝯfirmat aūt iuſtos dn̄s. Louit dn̄s dies īmacula toꝝ: ⁊ hereditas eoꝝ ī eternū erit. No ꝯfūdent̉ ī tꝑe malo: ⁊ in die bus ſamīs ſaturabunt̉: qꝛ pecca tores ꝑibūt. Cnimici v̓o dn̄i mox vt honorificati fuerīt ⁊ exaltati: de ficiētes quēadmodū ſumꝰ defici ent. Nutuabit̉ peccator ⁊ nō ſol uet: iuſtꝰ aūt miſeret̉ ⁊ retribuet. Qꝛ bn̄dicētes ei he̓ditabūt t̓rā: maledicentes aūt ei diſperibunt. A. pud dn̄ꝫ greſſus hoīs diriget̉: ⁊ viaꝫ eiꝰ volet. Cū ceciderit nō collidet̉: ꝗa dn̄s ſupponit manū ſuā. Tunior fui etenī ſenui: ⁊ nō vidi iuſtū derelictū nec ſemē eiꝰ q̄ res panē. Mlota die miẜet̉ ⁊ co modat: ⁊ ſemē illiꝰ in bn̄dictione erit. O eclina a malo ⁊ ſac bonū: ⁊ īhabita in ſeculū ſeculi. Quia dn̄s amat iudiciū: ⁊ nō derelin quet ſāctos ſuos: ī eternū ꝯſerua bunt̉. Iniuſti punient̉: ⁊ ſemē im pioꝝ peribit. Tuſti aūt heredita būt terrā: ⁊ īhabitabūt ī ſeculuꝫ ſeculi ſuꝑ eā. Os iuſti meditabi tur ſapiētiā: ⁊ līgua eiꝰ loquet̉ iu diciū. Uex dei eiꝰ ī corde ip̄ius: ⁊ no ſupplātabuntur greſſus eiꝰ. Cōſiderat peccator iuſtū: ⁊ q̄rit mortificare eū. Dn̄s aūt nō dere linqͥt eū ī manibus eiꝰ: nec dāna bit eū cū iudicabit̉ illi. Expecta dn̄m ⁊ cuſtodi viā eiꝰ: ⁊ exalta bit te vt hereditate capias terrā cum ꝑierint peccatores videbis. Tidi ip̄iū ſuꝑexaltatū ⁊ eleuatū ſic̄ cedros libani. Et trāſiui ⁊ ec ce nō erat: q̄ſiui eū ⁊ nō ē īuētꝰ lo cꝰ eiꝰ. Cuſtodi īnocētiā ⁊ vide eꝗtate: qm̄ ſūt reliꝗe hoī pacifico. .14. Iniuſti aūt diſꝑibunt: ſimul rel̓i quie īpioꝝ interibūt. Salus aūt iuſtoꝝ a dn̄o: ⁊ ꝓtector eoꝝ in tꝑe tribulationis. At adiuuabit eos dn̄s ⁊ liberabit eos: ⁊ eruet eos a peccatoribus: ⁊ ſaluabit eos ꝗa ſperauerunt in eo. pͥs. 3x. Omine ne in furore tuo ar guas me: neqꝫ in ira tua corripi as me. Qm̄ ſagitte tue infixe ſūt mihi: ⁊ ꝯfirmaſti ſuꝑ me manuꝫ tuā. Non ē ſanitas ī carne mea a facie ire tue: nō ē pax oſſibꝰ me is a facie peccatoꝝ meorū. Qm̄ iniꝗtates mee ſuꝑgreſſe ſunt ca put meū: ⁊ ſicut onus graue gra uate ſūt ſuꝑ me. Putruerunt et corrupte ſūt cicatrices mee: a fa cie inſipiētie mee. Qſer factus ſū ⁊ curnatus ſū vſqꝫ infinē: tota die ꝯtriſtatus īgrediebar. Qm̄ lūbi mei īpleti ſūt illuſionibus: ⁊ nō ē ſanitas ī carne mea. A ffli ctus ſū ⁊ humiliatꝰ ſū nimis: ru giebā a gemitu cordis mei. Dn̄e an̄ te oē deſideriū meū: ⁊ gemitꝰ meus a te nō ē abſcōditus. Cor meū ꝯturbatū ē: de reliꝗt me vir tus mea ⁊ lumen oculoꝝ meoꝝ ⁊ ipſū nō ē mecū. A mici mei ⁊ ꝓ ximi mei: aduerſū me appropin qͣuerūt ⁊ ſteterūt. Et ꝗ iuxta me erāt de longe ſteterūt: ⁊ vim facie bant ꝗ q̄rebāt aīam meā. Et o inꝗrebant mala mihi locuti ſunt vanitates: ⁊ dolos tota die medi tabant̉. Ego autē tanqͣꝫ ſurdus nō audiebā: ⁊ ſicut mutꝰ nō ape riēs os ſuū. Et factus ſūſicut ho mo nō audiēs: ⁊ nō habēs in ore ſuo redargutiōes. Qm̄ ī te dn̄e ſꝑaui: tu exaudies me dn̄e deus meus. Quia dixi nequādo ſuꝑ gaudeāt mihi inimici mei: ⁊ dij cōmoueni pedes mei ſuꝑ me ma gna locuti ſūt. Qm̄ ego ī flagel la paratus ſū: ⁊ dolor meus ī cō ſpectu meo ſemꝑ. Qm̄ iniꝗtatē meā annūciabo: ⁊ cogitabo ꝓ pec cato meo. Inimici aūt mei viuūt ⁊ ꝯfirmati ſūt ſuꝑ me: ⁊ multipli cati ſūt ꝗ oderūt me inique. Qui retribuūt mala ꝓ bonis detrahe bāt mihi: qm̄ ſequebar bonitatē. e derelinquas me dn̄e deꝰ meꝰ ne diſceſſeris a me. Intēde ī ad iutoriū meū: dn̄e deꝰ ſalutis mee. cnt. Reuela dn̄o viam tuā. Y. Dn̄e in celo miſericordia tua. ℟. Et veritas tua vſqꝫ ad nubes. In aduētu. ꝟ. Ex ſyon ſpeciēs deco ris eiꝰ. ℟. Deꝰ nr̄ mani. ve. Tꝑe quadrageſime. ꝟ. Ip̄e liberauit me de laqueo venātiū. ℟. Et a v̓ bo aſpero. Tꝑe paſſiōis. ꝟ. Erue a fra. deꝰ ani. me. ʰ. Et de ma. ca. vni. meā. Paſchali aūt tꝑe an̄t. All̓a all̓a all̓a. ꝟ. Surrexit dn̄s de ſepulchro al.&. Qui ꝓ nobis pepēdit in ligno alla. Ad laudes īfra annū qn̄ nō aſſignant̉ ꝓprie an̄e dicit̉ an̄t. Miſerere. pͣs. 5o. Aſexere mei deꝰ. ẜm magnā miſericordiā tuaꝫ. Et ẜm multitudinē miſerationū tuarū: dele iniꝗtatē meā. Ampliꝰ laua me ab iniquitate mea: ⁊ a peccato meo mūda me. Qm̄ iniꝗtatem meā ego cognoſco: ⁊ peccatū mei contra me eſt ſemper. Nibi ſoli peccaui ⁊ malū corā te feci: vt iu ſtificeris ī ſermonibꝰ tuis ⁊ vin cas cū iudicaris. Ecce enī ī ini quitatibus ꝯceptus ſū: ⁊ in pecca tis cōcepit me mater mea. Ecce enī veritatē dilexiſti: incerta ⁊ oc culta ſapiētie tue manifeſtaſti mi hi. ⁊ ſꝑges me domine yſopo et mūdabor: lauabis me ⁊ ſuper ni uē dealbabor. Tuditui meo da bis gaudiū ⁊ leticiā: ⁊ exultabūt oſſa humiliata. A uerte facie tu am a peccatis nieis: ⁊ oēs iniꝗta tes meas dele. Cormundū crea in me deus: ⁊ ſpūm rectu inoua viſceribus meis. He ꝓijcias me a facie tua: ⁊ ſpm̄ ſcm̄ tuū ne aufe ras a me. ꝑedde mihi leticiā ſa lutaris tui: ⁊ ſpū pͥncipali confir mame. Docebo iniquos vias tu as: ⁊ ipij ad te ꝯuertent̉. Iibera me de ſanguinibꝰ deꝰ deus ſalutis mee: ⁊ exultabit lingua mea iuſti ciā tuā. D n̄e labia mea aperies ⁊ os meū annunciabit laudē tuā Qm̄ ſi voluiſſes ſacrificiū dediſſē vtiqꝫ holocauſtꝭ nō delectaberis. Facrificiū deo ſpūs ꝯtribulatꝰ: cor ꝯtritū ⁊ humiliatū deus nō de ſpicies. ℟ enigne fac dn̄e ī bona volūtatetua ſyon: vt edificent̉ mu ri hieruſalē. Nūc acceptabis ſa crificiū iuſticie oblationes ⁊ holo cauſta: tūc imponet ſuper altare tuū vitulos. Ar ̄t. Miſerere mei deus. An̄t. Intellige. p̄s. 5. Erba mea auribus ꝑcipe do mine: intellige clamorē meū. In tende voci or̄onis mee: rex meus ⁊ deꝰ meus. Q. m̄ ad te orabo do mine: mane exaudies vocē meaꝫ. Q ane aſtabo tibi ⁊ videbo: qm̄ no deus volens iniquitatē tu es. Neqꝫ habitabit iuxta te malignꝰ neqꝫ ꝑmanebūt iniuſti an̄ oculos tuos. O diſtioēs qui operantur iniquitatē: ꝑdes oēs qui loquunt̉ mendaciū. Tirū ſanguinū ⁊ do loſū abominabitur dn̄s: ego autē in multitudine miſericordie tue. ntroibo in donūū tuā: adorabo ad templū ſcm̄ tuū in timore tuo. Dn̄e deduc me in iuſticia tua ꝓ pter inimicos meos: dirige in cō ſpectu tuo viā meā. Qm̄ nō eſt in ore eoꝝ. veritas: cor eoꝝ vanuꝫ eſt. E epulchrū patēs eſt guttur eoꝝ: linguis ſuis doloſe agebāt iu dica illos deus. Decidāt a cogita tionibus ſuis: ſꝫ multitudine im pietatū eoꝝ expelle eos: qm̄ irrita uerūt te dn̄e. Et letent̓ oēs ꝗ ſpe rant in te: in eternū exultabūt et habitabis ī eis. Et glīabunt̉ ī te oēs qui diligūt nomē tuum: qm̄ tu benedices iuſto. Dn̄e vt ſcuto bone volūtatis tue: coronaſti nos An̄t. Intellige clamoreꝫ meum domine. An̄t. Deus deus meus ad te de luce vigilo. p̄s. Ipſum. An̄t. Conuerſus eſt. Canticum yſaie ꝓphete capitulum. 12 Onfitebor tibi dn̄e qm̄ ira tus es mihi: ꝯuerſus ē furor tuꝰ ⁊ ꝯſolatus es me. Scce deus ſal uator meus: fiducialiter agam ⁊ nō timebo. Quia fortitudo mea ⁊ laus mea dn̄s: ⁊ factus ē mihi ī ſalutē. E aurietis aquas ī gau dio de fontibus ſaluatoris: ⁊ di .ij. cetis ī illa die ꝯfitemini dn̄o ⁊ in uocate nomē eiꝰ. Dotas facite ī ppl̓is adinuētiones eiꝰ: memēto te qm̄ excelſū ē nomē eiꝰ. Cāta te dn̄o qm̄ magnifice fecit: annū ciate hoc ī vniuerſa terra. Exul ta ⁊ lauda habitatio ſyon: qꝛ ma gnus in medio tui fāctus iſrael. An̄t. Cōuerſus ē furor tuus dn̄e ⁊ ꝯſolatus es nie. An̄t. Lauda te dn̄m de celis. pͥs. Ip̄m. Capi tulū ſequēs ſemꝑ dicit̉ diebus fe rialibꝰ: excepto tꝑe aduētus ⁊ q̄ drageſima ⁊ paſchali tēpore vſꝙꝫ ad pente. quibus temporibus aſ ſignātur propria capitula. ¶Ox p̄ceſſit dies aūt appro pinqͣuit: abijciamꝰ ergo opera te nebrarū: ⁊ īduamur arma lucis: ſic vt in die honeſte ambulemus. Plēdor paterne Hymnꝰ. gl̓ie de luce lucē ꝓferes: lux lucis ⁊ fons luminis dies diē il luminās. Teruſqꝫ ſol illabe̓ mi cās nitore ꝑpeti: iubarqꝫ ſcī ſpūs infūde nr̄is ſenſibꝰ. Totis voce mus te pr̄em patreꝫ ꝑennis gl̓ie: pr̄ potētis gratie culpā religet lu bricā. Informet actus ſtrenuos dentes retūdat īuidi: caſus ſecun det aſperos douet gerendi gr̄am. Lentē gubernet ⁊ regat caſto fi deli corpore: fides calore ferueat fraudis venena neſciat. C hri ſtuſqꝫ nobis ſit cibꝰ potuſqꝫ nr̄ ſit fides: leti bibamꝰ ſobriā ebrieta tem ſpūs. Ietus dies hic trāſe at pudor ſit vt diluculuꝫ: fides ve lut meridies crepuſculum mens neſciat. Aurora curſus ꝓuehit aurora totus ꝓdeat: in patre totꝰ filius ⁊ totus ī verbo pater. Deo patri ſit glīa. ꝟ. Repleti ſumus mane miſericordia tua. ℟. Exul tauimꝰ ⁊ delectati ſumꝰ. Ad bn̄. an̄t. Bn̄dictꝰ deus iſrael. poſte dicunt̉ p̄ces videlicet. Ego dixi dn̄e miſerere ⁊cͣ. Nota ꝙ ī matꝭ. ⁊ veſpis. Pater noſter. qd̓ dicit̉ poſt kyriel. aute p̄ces ab officia tore dicit̉ alta voce aliquātuluꝫ: ſed in horis ſemꝑ dicit̉ ſub ſilētio Et nota ꝙ ī maiꝭ. feriali ſemꝑ di cit̉ p̄s De ꝓfundis. In reliquis aūt horis ſemꝑ dicit̉ p̄s. Miẜere mei. Et dicta oratiōe diei īmaiꝭ. ⁊ veſperis tm̄ ſit cōmemoratio de iiinirt ſancta cruce. An̄t. Per ſignum crucis de inimicis noſtris libera nos deus nr̄. ꝟ. Oīs terra ado ret te: ⁊ pſallat tibi. ℟. Pſalmū dicat nomini tuo domine. Oro Erpetua nos queſumus dn̄e pace cuſtodi: quos ꝑ lignū ſancte crucis redime̓ dignatꝰ es. Deinde addunt̉ cōmunia ſuffra iu nul. gia ⁊ ī fine vltime or̄onis videlꝫ de pace dicit̉. Per xp̄m do. no. Feria. iij. inuitꝭ. Iubilemꝰ deo ſa lutari nr̄o. p̄s. Venite. Hymnꝰ. Onſors pr̄ni luminis luxij ſe lucis ⁊ dies: noctē canen do rūpimus aſſiſte poſtulantibꝰ. Aufer tenebras mētiū fuga ca teruas demonū: expelle ſōnolētia ne pigritantes obruat. Sic xp̄o nobis oībus indulgeas credēti bus: vt ꝓſit exorātibus qd̓ p̄cint̉ tes pſallimus. Preſta pr̄. Ant Vt non delinquaꝫ Tempore pa hali an̄i. Alleluia. pſalnꝰ. 38. Ixi cuſtodia vias me as: vt non delinquā in lingua mea. Poſui ori meo cuſtodia: cū conſi ſteret peccator aduerſū me. Ob mutui ⁊ humiliatus ſum: ⁊ ſilui a bonis: ⁊ dolor meus renouatꝰ ē. Concaluit cor meum intra me: ⁊ in meditatione mea exardeſcet ignis. Ipcutꝰ ſū in lingua mea: notū ſac mihi dn̄e finem meum. Et numerū dierū meoꝝ ꝗ eſt: vt ſciā ꝗd deſit mihi. Ecce menſu rabiles poſuiſti dies meos: ⁊ ſub ſtātiamea tanqͣꝫ nihiluꝫ ante te. Uerūtamen vniuerſa vanitas: oīs hō viuēs. Terūtamē ī ima gine ꝑtrāſit hō: ſꝫ ⁊ fruſtra ꝯtur bat̓. Mheſauricat ⁊ ignorat cui cōgregabit ea: ⁊ nūc qͥ ē expecta tio mea nonne dn̄s: ⁊ ſub̓a mea apud te ē. Ab oībus iniꝗtatib meis erue me: opprobriū inſipiē. ti dediſtime. Obmutui ⁊ nō ape rui cs meū: qm̄ tu feciſti: amoue a meplagas tuas. A ſortitudīe manꝰ tue ego de feci ī īcreꝑationi bus: ꝓpter iniꝗtatem corripuiſti hoīem. Et tabeſcere feciſti ſicut arancā aīam eiꝰ: verūtamē vane ꝯturbat̉ oīs hō. Exaudi or̄oneꝫ meā dn̄e ⁊ dep̄cationē meā: auri bus ꝑcipe lachrymas meas. Ne ſileas qm̄ aduena ego ſū apud te ⁊ ꝑegrinus: ſicut oēs pr̄es mei. i emitte mihi vt refrigerer: pͥuſ qꝫ abeā ⁊ ampliꝰ nō ero. S̓s. 3 Xpectās expectaui dn̄m: ⁊ ī tendit mihi. Et exaudiuit preces meas: ⁊ eduxit me de lacu miſerie ⁊ de luto fecis. Et ſtatu it ſupra petram pedes meos: ⁊ di rexit greſſus meos. Et miſit ī o meū canticum nouū: carmē deo noſtro. Tidebunt multi ⁊ time bunt: ⁊ ſperabūt ī dn̄o. Beatus vir cuius ē nomē dn̄i ſpes eius: ⁊ nō reſpexit in vanitates ⁊ inſani as falſas. Qulta feciſti tu dn̄e de us meus mirabilia tua: ⁊ cogita tiōibꝰ tuis nō ē q ſimilis ſit tibi. Innūciaui ⁊ locutꝰ ſū: multipli cati ſūt ſuꝑ numerū. Sacrificiū ⁊ oblationē noluiſti: aures aūt ꝑ feciſti mihi. Folocauſtū ⁊ ꝓ pec cato nō poſtulaſti: tūc dixi ecce ve nio. Iͥn capite libri ſcriptū eſt de me vt facerē voluntatē tuā: deus meꝰ volui ⁊ legē tuā in medio cor dis mei. Innūciaui iuſticiā tuā in eccl̓ia magna: ecce labia mea nō ꝓhibebo: domine tu ſciſti. Iu ſticiam tuam non abſcōdi in cor de meo: veritatem tuam ⁊ ſaluta re tuum dixi. Non abſcondi mi ſericordiā tuā ⁊ veritatem tuam: a ꝯcilio multo. Iu autē domine ne lōge facias miſeratiōes tuas a me: miẜicordia tua ⁊ v̓itas tua ſemper ſuſceperunt me. Quoni am circūdederunt memala quo rum nō eſt numerus: comp̄hēde runt me iniquitates mee: ⁊ nō po tui vt viderē. Dultiplicate ſunt ſuper capillos capitis mei: ⁊ cor meum dereliquit me. Compla ceat tibi domine vt eruas me: do mine ad adiuuādum me reſpice. Confundant̉ ⁊ reuereant̉ ſimul .16. qui querunt aīam meam: vt au ferant eam. Conuertant̉ retror ſū ⁊ reuereantur: qui volūt mihi mala. Rerāt ꝯfeſtini ꝯfuſionē ſu am: ꝗ dicūt mihi euge euge. Ex. ultēt ⁊ letent̉ ſuper te oēs queren tes te: ⁊ dicāt ſemper magnificet̉ dn̄s qui diligunt ſalutare tuum. I go autem mendicus ſū ⁊ pau per: dominus ſollicitus eſt mei. Adiutor meus ⁊ ꝓtector. meus tu es: deus meus ne tardaueris. n̄t. Vt nō delinquam in lingua mea. Anͥt. Sana. pͥs. 40. Eatus qui intelligit ſuꝑ ege nū ⁊ pauperē: in die mala libera bit eū dn̄s. Dn̄s conſeruet eū et viuificet eū: ⁊ beatū faciat eū ī ter ra: ⁊ nō tradat eū in aīam inimi coꝝ eius. Dn̄s opē ferat illi ſuꝑ lectū doloris eius: vniuerſū ſtra tū eius verſaſti in īfirmitate eius. E go dixi dn̄e miſerere mei: ſana aīam meam qꝛ peccaui tibi. T ni mici mei dixerūt mala mihi: quā do moriet̉ ⁊ ꝑibit nomē eiꝰ. Et ſi ingrediebatur vt videret: vana loquebat̉: cor eius cōgregauit in quitatē ſibi. E grediebat̉ foras: ⁊ loquebat̉ in idipſū. A duerſuꝫ me ſuſurrabant oēs inimici mei: adu̓ſuꝫ me cogitabāt mala mihi. erbū iniquū ꝯſtituerūt aduer ſūme: nūquid qui dormit nō adij ciet vt reſurgat. E tenī homo pa cis mee ī quo ſperaui: qui edebat panes meos magnificauit ſuper me ſupplantationē. Nu aūt dn̄e miſerere mei ⁊ reſuſcita me: ⁊ re tribuam eis. In hoc cognoui qm̄ quare ꝯturbas me. G pera ī cto voluiſti me: qm̄ non gaudebit in ⁊ mc̓ cit. micꝰ meꝰ ſuꝑ me. Qe aūt ꝓpter innocentiā ſuſcepiſti: ⁊ ꝯfirmaſti me in conſpectu tuo in eternum. B n̄dictus dn̄s deus iſrael: a ſe culo ⁊ in ſeculum fiat fiat. pͥs. 41 Uēadmoduꝫ deſiderat cer Quus ad fontes aquaruꝫ: ita deſiderat aīa mea ad te deus. Fī tiuit aīa mea ad deū fontē viuuꝫ: qn̄ veniā ⁊ apparebo an̄ faciē dei. uerūt mihi lachryme mee pa nes die ac nocte: dū dicitur mihi quotidie vbi eſt deus tuus. H ec recordatus ſū ⁊ effudi in me aīaꝫ meā: qm̄ trāſibo in locū taberna culi admirabilis vſqꝫ ad domuꝫ dei. I n voce exultationis ⁊ cōfeſ ſionis: ſonus epulantis. Quare triſtis es aīa mea: ⁊ quare cōtur bas me. S pera in deo qm̄ adhuc ꝯfitebor illi: ſalutare vultus mei ⁊ deus meus. Ad me ipſum aīa mea ꝯturbata eſt: ꝓpt̓ea memor ero tui de terra iordanis: ⁊ her monij a mōte modico. A byſſus abyſſū inuocat: in voce cataracta rum tuarū. O īa excelſa tua ⁊ flu ctꝰ tui: ſuꝑ ne trāſierūt. In die mādauit dn̄s miſericordiā ſuaꝫ: ⁊ nocte cāticum eius. A pud me or̄o deo vite mee: dicam deo ſuſce ptor meꝰ es. Quare oblitus es mei ⁊ quare ꝯtriſtatus īcedo: dū affligit me inimicus. Dū cōfrin gunt̉ oſſa mea: exprobrauerūt mi hi ꝗ tribulāt me inimici mei Di dicūt mihi per ſingulos dies vbi ē deꝰ tuꝰ: qͣre triſtis es aīa mea⁊ quoniā vultus mei ⁊ deus meus. An̄t. Sana domine aīam meā: qꝛ pec caui tibi. An̄t. Eructauit. pͥs. 43. Eus auribus nr̄is audiui mus: pr̄es noſtri annuncia uerūt nobis. Opus qd̓ oꝑatꝰ es in diebus eoꝝ: ⁊ in diebꝰ antiꝗs. anus tua gētes diſperdidit et plātaſti eos: afflixiſti ppl̓os ⁊ ex puliſti eos. Nec enī ī gladio ſuo poſſederunt terram: ⁊ brachium eorū nō ſaluauit eos. S ed dexto ra tua ⁊ brachiū tuū ⁊ illumina tio vultus tui: qm̄ cōplacuiſti in eis. Nu es ipſe rex meus ⁊ deus meus: qui mādas ſalutes iacob. In te inimicos nr̄os vētilabim cornu: ⁊ in nomīe tuo ſpernemus inſurgētes in nobis. Nō eniꝫ in arcu meo ſperabo: ⁊ gladius me. us nō ſaluabit me. Saluaſti enī ni nca ꝯuiu nos de affligentibꝰ nos: ⁊ odien go purbe. x tes nos confudiſti. In deo lauda bimur tota die: ⁊ in nomīe tuo cō fitebimur in ſeculū. Nūc autē re puliſti ⁊ ꝯfudiſti nos: ⁊ nō egre dieris deꝰ in virtutibꝰ nr̄is. Au tiſti nos retrorſū poſt inimicos no ſtros: ⁊ qui oderunt nos diripie bāt ſibi. Dediſti nos tanqͣꝫ oues eſcarū: ⁊ in gētibus diſꝑſiſti nos. Tēdidiſti ppl̓m tuū ſine precio: ⁊ nō fuit multitudo ī cōmutatio. nibꝰ eoꝝ. Poſuiſti nos opprobri um vicinis nr̄is: ſubſanationē et deriſū his qui ſūt in circuitu nr̄o. P oſuiſti nos in ſimilitudinē gē tibꝰ: cōmotiōem capitis ī ppl̓is. Mota die verecūdia mea contra qm̄ adhuc ꝯfitebor illi: ſalutare me eſt: ⁊ cōfuſio facici mee coope ruit me. A voce exprobrantis et obloquentis: a facie inimici ⁊ ꝑ ſe quētis. Hec oīa venerunt ſuper nos nec obliti ſumus te: ⁊ inique nō egimus in teſtamēto tuo. Et nō receſſit retro cor nr̄m: ⁊ decli naſti ſemitas noſtras a via tua. Qm̄ humiliaſti nos in loco affli ctionis: ⁊ cooperuit nos vmbra mortis. Si obliti ſumus nomen dei nr̄i: ⁊ ſi exꝑandimꝰ manus no ſtras ad deū alienū. Nōne deꝰ re quiret iſta: ip̄e enī nouit abſcōdi ta cordis. Qm̄ propter te morti ficamur tota die: eſtimati ſumus ſicut oues occiſiōis. Exurge qͣre obdormis dn̄e: exurge ⁊ ne repel las īfinē. Quare faciē tuā auer tis: obliuiſceris inopie nr̄e et tri bulationis nr̄e. Qm̄ humiliata eſt in puluere aīa nr̄a: ꝯglutinatꝰ eſt in terra venter noſter. Exur ge domine adiuua nos: ⁊ redime nos propter nomen tuū. pͥs. 44. Ructauit cor meū verbum Abonū: dico ego oꝑa mea re gi. Tingua mea calamus ſcribe: velociter ſcribentis. Specioſus forma pre filijs hoīum: diffuſa eſt gr̄a in labijs tuis: propterea bene dixit te deus in eternū. Accinge re gladio tuo ſuper femur tuū: po tentiſſime. S pecie tua ⁊ pulchri tudine tua: intēde proſpere ꝓcede ⁊ regna. Propter veritatē ⁊ mā ſuetudine ⁊ iuſticiā: ⁊ deducet te mirabil̓r dext̓s tua. Sagitte tue acute: ppl̓i ſub te cadēt in corda inimicorū regis. Sedes tua de .17. in ſeculū ſecl̓i: virga directionis virga regni tui. D ilexiſti iuſtici am ⁊ odiſti iniquitatē: ꝓpt̓ea vn xit te deꝰ deꝰ tuus oleo leticie pre ꝯſortibꝰ tuis. M yrrha ⁊ gutta ⁊ caſſia a veſtimētis tuis: a domib eburneis: ex ꝗbꝰ delectauerūt te fi lie regū in honore tuo. A ſtitit re gina a dextris tuis ī veſtitu deau rato: circūdata varietate. Tudi filia ⁊ vide ⁊ īclina aurē tuam: ⁊ obliuiſcere ppl̓ꝫ tuū ⁊ domū pr̄is tui. S t ꝯcupiſcet rex decorē tuū: qm̄ ip̄e eſt dn̄s deꝰ tuꝰ ⁊ adorabūt eū t filie tyri in muneribꝰ: vul tū tuū dep̄cabunt̉ oēs diuites ple bis. O īs gl̓ia eiꝰ filie regis ab in tus: in finibrijs aureis circūami cta varietatibꝰ. A dducent̉ regi virgines poſt eā: ꝓxime eiꝰ afferē tur tibi. Aº. fferent̉ ī leticia ⁊ exul tatione: adducent̉ in tēplū regis. P ro pr̄ibꝰ tuis nati ſūt tibi filij: ꝯſtituēs eos pͥncipes ſuꝑ oēm ter rā. Q emores erūt noīs tui dn̄e: in oī gnationē ⁊ gna̓tionē. P ro pterea ppl̓i ꝯfitebunt̉ tibi in et̓nū: ⁊ ī ſecl̓ꝫ ſecli An̄t. Eructauit cor meū verbū bonū. Ant. Adiutor. Eus nr̄ refugiū ⁊ p̄s. 45. virtꝰ: adiutor in tribulatio nibꝰ q̄ īuenerūt nos nimis. P ro pterea nō timebimꝰ dū turbabil̓ terra: ⁊ trāſferent̉ mōtes ī corma ris. S onuerūt ⁊ turbate ſūt aq̄ eoꝝ: ꝯturbati ſūt mōtes in fortitu dine eiꝰ Aº luminis īpetꝰ letificat ciuitatē dei: ſcīficauit tabernacl̓m ſuū altiſſimꝰ D eus in medio eiꝰ nō cōmouebil̓: adiuuabit eā deꝰ mane diluculo. C ō turbate ſunt gētes ⁊ inclinata ſūt regna: dedit vocē ſuam mota eſt terra. D n̄s virtutū nobiſcū: ſuſceptor nr̄ deꝰ iacob. Tenite ⁊ videte oꝑa dn̄i: que poſuit ꝓdigia ſuꝑ terrā: aufe rēs bella vſqꝫ ad fine terre. Ar cū ꝯteret ⁊ ꝯfringet: arma ⁊ ſcuta comburet igni. Cacate ⁊ videte qm̄ ego ſū deꝰ: exaltabor ī gētibꝰ ⁊ exaltabor ī t̓ra. D n̄s virtutum nobiſcū: ſuſceptor nr̄ deus iacob. Mncs gētes plaupͥs. 46. dite manibꝰ: iubilate deo in voce exultatiōis Q m̄ dn̄s excel ſus terribilis: rex magnꝰ ſuꝑ oēꝫ terrā. S ubiecit ppl̓os nobis: et gētes ſub pedibꝰ nr̄is. O legit no bis hereditatē ſuam: ſpeciē iacob quē dilexit. A ſcēdit deus in iubi lo: et dn̄s in voce tube. P ſallite deo nr̄o pſallite: pſallite regi nr̄o pſallite. Qm̄ rex oīs terre deus: pſallite ſapiēter. Regnabit deus ſuꝑ gētes: deꝰ ſedet ſuꝑ ſedē ſcāꝫ ſuā. Principes ppl̓oꝝ cōgregati ſūt cū deo abrahaꝫ: qm̄ dij fortes terre vehemēter eleuati ſūt. An̄t. Adiutor in tribulationibꝰ. An̄t. Magnus dominus. pͥs. 47. mis: in ciuitate dei nr̄iimē Agnꝰ dn̄s ⁊ laudabilis ni te ſco eiꝰ. Rūdant̉ exultatiōe vni uerſe terre: mons ſyon latera aꝗ lonis ciuitas regis magni. Deꝰ in domibus eiꝰ cognoſcet̉: cū ſuſci piet eā. Q m̄ ecce reges ꝯgrega ti ſūt: ꝯuenerūt in vnū. I. pſi vidē tes ſic admirati ſūt: ꝯturbati ſunt cōmoti ſunt: tremor apprehendit eos. Tbi dolores vt parturiētis: in ſpū vehementi conteres naues tharſis. Sicut audiuimꝰ ſic vidi mus in ciuitate dn̄i virtutū: ī ciui tate dei nr̄i: deus fūdauit eā ī eter nū. S uſcepimus deꝰ miẜicordiā tuā: in medio tēpli tui. S ecūdū nomē tuū deꝰ ſic ⁊ laus tua in fi nes t̓re: iuſticia plena eſt dextera tua. Il etet̉ mons ſyō ⁊ exultēt fi lie iude: propter iudicia tua dn̄e. Circūdate ſyon et cōplectimini ea̓: narrate in turribꝰ eius P oni te corda vr̄a ī virtute eiꝰ: ⁊ diſtri buite domos eius vt enarretis in ꝓgenie altera Qm̄ hic eſt deus deus nr̄ in eternū ⁊ in ſeculuꝫ ſe culi: ip̄e reget nos ī ſecl̓a. pͥs. 48. Udite hec oēs gētes: auribꝰ ꝑcipite oēs qui habitatis or bē Quiqꝫ terrigene ⁊ filij hoīuꝫ ſimul ī vnū diues ⁊ pauper. O s meū loquet̉ ſapiētiā: ⁊ meditatio cordis mei prudentiā. I nclinabo in parabolā aurē meā: aperiā in pſalterio ꝓpoſitioneꝫ meā. C ur timebo in die mala: iniꝗtas calca nei mei circūdabit me. Q ui cōfi dūt in virtute ſua: ⁊ in multitudi ne diuitiarū ſuaꝝ gl̓iant̉. F rater nō redimit redimet homo: ⁊ non dabit deo placationē ſuā Et pre ciū redēptionis aīe ſue: ⁊ labora. bit in eternū ⁊ viuet adhuc ī finē. ꝓgeuie: vocauerūt noīa ſua ī t̓ris ſuis. R ō cū in honore eſſet nō in tellexit: cōparatus eſt iumētis in ſipientibꝰ: ⁊ ſimilis factus ē illis. N ec via illoꝝ ſcandalū ip̄is: ⁊ po ſtea in ore ſuo cōplacebūt. Sicut oues in inferno poſiti ſūt: mors de paſcet eos. Et dn̄abunt̉ eoꝝ iuſti in matutino: ⁊ auxiliū eoꝝ vetera ſcet in inferno: a gl̓ia eoꝝ. Terū tn̄ deus redimet aīam meā de ma nu inferi: cū acceperit me. Ie ti mueris cū diues factus fuerit ho mo: ⁊ cū multiplicata fuerit gl̓ia domus eiꝰ. Qm̄ cū interierit nō ſumet oīa: neqꝫ deſcēdet cū eo glo ria eius. Quia aīa eiꝰ in vita ip ſius bn̄dicet̉: ꝯfitebit̉ tibi cū bn̄fe ceris ei. Introibit vſqꝫ in ꝓgeni es patrū ſuoꝝ: ⁊ vſqꝫ in eternū nō videbit lumē. R omo cū in hono re eſſet nō intellexit: cōparatꝰ eſt iumentis inſipientibꝰ: ⁊ ſimilis fa ctꝰ ē illis An̄t. Magnꝰ dn̄s ⁊ lau dabilis nimis. An̄t. Deus deoꝝ. Eus deoꝝ dn̄s lo6ͥs. 49 cutus eſt: ⁊ vocauitterrā. ſolis ortu vſqꝫ ad occaſū: ex ſy on ſpecies decoris eius. D eꝰ ma nifeſte veniet: deus noſter ⁊ nō ſi lebit. Ignis in ꝯſpectu eius exar deſcet: ⁊ in circuitu eius tēpeſtas valida. A duocauit celum deſur ſum: ⁊ terrā diſcernere populū ſu N ō videbit interitum cū viderit um. C ōgregate illi ſanctos eius ſapientes morientes: ſimul inſipi qui ordinant teſtamentū eius ſu ens ⁊ ſtultus peribunt. E t relin per ſacrificia. Et annūciabūt ce qͥnt alienis diuitias ſuas: ⁊ ſepul li iuſticiā eius: quoniam deus iu chra eoꝝ domus eoꝝ in eternum. dex eſt. Audi populus meus et Il abernacula eoꝝ in progenie etᵇ loquar iſrael ⁊ teſtificabor tibi: .18. deus deus tuꝰ ego ſū. N ō in ſacri ficijs tuis arguā te: holocauſta au tē tua in cōſpectu meo ſūt ſemper. Nō accipiā de domo tua vitulos: neqꝫ de gregibꝰ tuis hircos. Qm̄ mee ſūt oēs fere ſiluaꝝ: iumēta in motibꝰ ⁊ boues. Cognoui oīa volatilia celi: ⁊ pulchritudo agri mecū eſt. Fi eſuriero nō dicā ti bi: meus eſt enī orbis terre ⁊ ple nitudo eius. Nūquid māducabo carnes tauroꝝ: aut ſanguinē hir coꝝ potabo. Immola deo ſacrifi ciū laudis: ⁊ redde altiſſimo vota tua. Eit inuoca me in die tribula tionis: eruā te ⁊ honorificabis me O eccatori aūt dixit deꝰ quare tu enarras iuſticias meas: ⁊ aſſu mis teſtamentū meū per os tuū. Nu v̓o odiſti diſciplinā: ⁊ ꝓieci ſti ẜmones meos retrorſū. F i vi debas furē currebas cū eo: et cū adulteris portionē tuā ponebas. O s tuū abūdauit malitia: ⁊ lin gua tua ꝯcīnabat dolos. F edēs adu̓ſus fr̄eꝫ tuū loq̄baris: ⁊ adu̓ ſus filiuꝫ matris tue ponebas ſcā dalū: hec feciſti ⁊ tacͣui. E xiſti maſti iniq̄ ꝙ ero tui ſil̓is: argua te ⁊ ſtatuā ꝯtra faciē tuā. Tntel ligite hec qui obliuiſcimini deū: ne qn̄ rapiat ⁊ nō ſit ꝗ eripiat. S a crificiū laudis honorificabit me: ⁊ illic iter qͥ on̄dā illi ſalutare dei. Uid gloriaris in ma p̄s. 51 litia: q̄ potēs es in iniꝗtate. T ota die iniuſticiā cogitauit lin gua tua: ſic̄ nouacula acuta feciſti dolū. Gilexiſti malitiaꝫ ſuꝑ beni gnitatē: iniꝗtatē magis qͣꝫ loꝗ eꝗ tatē. Ꝙ ilexiſti oīa v̓ba p̄cipitatio nis: līgua doloſa. Propterea deꝰ deſtruet te in fine: euellet te ⁊ emi grabit te de tabernaculo tuo: ⁊ ra dicē tuā de terra viuentiū. Tide bunt iuſti ⁊ timebūt: ⁊ ſuper euri debūt ⁊ dicēt: ecce homo qui non poſuit deū adiutorē ſuū. S ed ſpe rauit in multitudine diuitiaꝝ ſua rum: ⁊ preualuit in vanitate ſua E go aūt ſicut oliua fructifera in domo dei: ſperaui in miſericordia dei ī eternū ⁊ in ſeculū ſecl̓i. Ꝙ ō fitebor tibi in ſeculū qꝛ feciſti: ⁊ ex pectabo nomē tuū qm̄ bonū eſt in ꝯſpectu ſcōꝝ tuoꝝ. An̄t. Deꝰ deoꝝ dn̄s locutus eſt. ꝟ. Immola deo ſacrificiū laudis. ℟: Et redde al tiſſimo vota tua. In aduētu. ꝟ. Emitte agnū dn̄e dn̄atorē terre. ℟. De petra deẜti ad montē filie ſyon. Tꝑe paſchali an̄t. All̓a alla all̓a. ꝟ. Surrexit dn̄s vere alla ℟. Et apparuit ſimoni all̓a. Ad laū. an̄t. Dele dn̄e iniquitatē me am. Tꝑe aūt paſchali an̄t. Alla. ꝯͣs. Miſerere. An̄t. Salutare. Udica me deꝰ ⁊ diſcer pͣs. 4ꝛ. ne cauſā meā: de gēte nō ſācta ab hoīe iniquo ⁊ doloſo erue me uia tu es deus fortitudo mea: qͣre me repuliſti: ⁊ qͣre triſtis īce do dū affligit me inimicꝰ. Emit te luce tuā ⁊ v̓itatē tuā: ip̄a me de duxerūt ⁊ adduxerūt in montem ſcm̄ tuū ⁊ ī tabernacula tua. Et ītroibo ad altare dei: ad deū ꝗ leti ficat iuuētutē meā. Cōfitebor ti bi in cithara deꝰ deus meꝰ: quare triſtis es aīa mea ⁊ qͣre ꝯturbas me. Spera in deo qm̄ adhuc ꝯfi tebor illi: ſalutare vultꝰ mei ⁊ de meus. Ant. Salutare vultꝰ mei ⁊ deus meus. Ant. Ad te de luce vi. deꝰ. ps. Deus deꝰ meꝰ. Ant. Cūctis diebus. Caticuꝫ ezechie. Go dixi in dimidio dierum meoꝝ: vadā ad portas īferi. Queſiui reſiduū annoꝝ meoꝝ: di xi nō videbo deū in terra viuētiū. No aſpiciā hoīeꝫ vltra: ⁊ habita torē ꝗetis. G natio mea ablata ē ⁊ ꝯuoluta eſt a me: qͣſi tabernacu la paſtoꝝ. Preciſa eſt velut a texē te vita mea: dū adhuc ordirer ſuc cidit me: de mane vſqꝫ ad veſperā finies me. Sꝑabā vſqꝫ ad mane quaſi leo ſic ꝯtriuit oīa oſſa mea. Oe mane vſqꝫ ad veſperā finies me: ſicut pullus hirūdinis ſic cla mabo meditabor vt colūba. At tenuati ſūt oculi mei: ſuſpicientes in excelſo. On̄e vim patior rn̄de ꝓme: ꝗd dicā aūt ꝗd rn̄debit mi hi cū ipſe fecerī. Recogitabo tibi oēs annos meos: in amaritudine aīe mee. Dn̄e ſi ſic viuit̉ ⁊ in tali bus vita ſpūs mei: corripies me ⁊ viuificabis me: ecce ī pace ama ritudo mea amariſſinia. u aūt eruiſti aīaꝫ meā vt nō ꝑiret: ꝓie ciſti poſt tergū tuū oīa pctā mea. Quia nō īfernꝰ ꝯfitebit̉ tibi: neqꝫ mors laudabit te: nō expectabūt ꝗ deſcēdunt in lacū v̓itatē tuaꝫ. Ciuēs viuēs ip̄e ꝯfitebit̉ tibi: ſi 6 cut ⁊ ego hodie pr̄ filijs notā faci et veritatē tuā. On̄e ſaluū me fac ⁊ pſalmos nr̄os cātabimꝰ cūctis diebꝰ vite nr̄e: in domo dn̄i. Antꝫ Cūctis diebꝰ vite nr̄e ſaluos nos fac̄ dn̄e. Ant Oēs angeli eiꝰ lau date dn̄ꝫ de celis. ps. Lau. dn̄ꝫ. Capl̓m. Nox p̄ceſſit. Hymnus. Les diei nūciꝰ lucē ꝓpinquā . p̄cinit: nos excitator mētiū iā xp̄s ad vitā vocat. Auferte cla nat lectulos egros ſopore deſides caſteqꝫ recte ac ſobrie vigilate iā ſuꝫ ꝓximꝰ. Leſūciamꝰ vocibꝰ flē teꝫ p̄cāteſ ſobrie: ītēta ſupplicatio dormire cormūdū vetat. tu xp̄e ſōnū diſcute tu rūpe noctꝭ vincula tu ſolue pctm̄ vetꝰ nouūqꝫ lumen īgere. Deo pr̄i ſit. ꝟ. Repleti ſu mus. ℟. Exultauimꝰ. vt. sͣ. Ad bn̄. ant. Erexit nobis dn̄s cornu ſalutꝭ in domo dauid pueri ſui. Ie ria. iiij. inuitꝭ. In manu tua dn̄e. Oēs fines t̓re. ps Venite exulte. Erū creator optime Hym. Le rectorqꝫ nr̄ aſpice: nos a ꝗe te noxia merſos ſopore libera. Ne ſcē xp̄e poſcimꝰ ignoſce̓ tu crimi nibꝰ: ad ꝯfitēdū ſurgimꝰ moraſqꝫ noctꝭ rūpimꝰ. Qentes manuſqꝫ tollimiꝰ ꝓphetā ſicut nouimꝰ: no bis gerendū precipit pauluſqꝫ ge ſtis cēſuit. Qides malū qd̓ geſſi mus occulta nr̄a pādimꝰ: preces gemētes fundimꝰ dimitte qd̓ pec cauimus. Preſta pater pijſſime. Ant. Auertit dn̄s. Tempore pa ſchali ant. Alleluia. Pſalmꝰ. 52. Ixit īſipiēs in cor de ſuo: nō eſt deꝰ. Corrupti ſunt et rabomīabiles facti ſūt ī iniꝗtatibꝰ: nō ē qui faciat bonū. .19. Deus de celo ꝓſpexit ſuꝑ filios ho minū: vt videat ſi eſt intelligens aut reꝗrēs deū. Oēs declinaue rūt ſimul īutiles facti ſūt: nō eſt ꝗ faciat bonū: nō eſt vſqꝫ ad vnuꝫ. Rone ſciēt oēs qui oꝑant̉ iniꝗta tē: qui deuorāt plebē meā vt cibū panis. Oeu nō īuocauerūt: illic trepidauerūt timore vbi nō fuit ti mor. Qm̄ deus diſſipauit oſſa co rū qui hoībꝰ placēt: ꝯfuſi ſunt qm̄ deus ſpreuit eos. Quis dabit ex ſyo ſalutare iſrl̓: cū ꝯuerterit dn̄s captiuitateꝫ plebis ſue: exultabit iacob ⁊ letabitur iſrael. pͥs. 5. x. Xaudi deus or̄onem meā ⁊ ne deſpexeris deprecationē meaꝫ: intendemihi ⁊ exaudi me. Oōtriſtatus ſū in exercitatione mea: ⁊ ꝯturbatꝰ ſū a voce inimici: ⁊ a tribulatiōe pctōris. Qm̄ de clinauerūt ī me iniꝗtates: ⁊ in ira moleſti erāt mihi. Cor meū con turbatū eſt in me: ⁊ formido mor tis cecidit ſuꝑ me. Mimor ⁊ tre mor venerūt ſuꝑ me: ⁊ ꝯtexerunt me tenebre. Et dixi ꝗs dabit mi hi pēnas ſicut colūbe: ⁊ volabo ⁊ reꝗeſcā. Ucce elōgaui fugiens: ⁊ māſi in ſolitudinē. Expectabā eū qui ſaluuꝫ me fecit: a puſillani mitate ſpūs ⁊ tēpeſtate. Precipi ta dn̄e diuide linguas eoꝝ: qm̄ vi diſti iniꝗtatē ⁊ ꝯtradictiōeꝫ ī ciui tate. Die ac nocte circūdabit eā ſuꝑ muros eius iniꝗtas: ⁊ labor in medio eiꝰ ⁊ iniuſticia. Et non defecit de plateis eiꝰ: vſura ⁊ do lus. Qm̄ ſi inimicus meus ma ledixiſſet mihi: ſuſtinuiſſeꝫ vtiqꝫ. Int lut̓ Et ſi is ꝗ oderat me ſuꝑ me mai gna locutꝰ fuiſſet: abſcondiſſē me forſitā ab eo. Mu v̓o homo vnani mis: dux meꝰ ⁊ notus meꝰ. Qui ſimul dulces capiebas cibos: ī do mo dei ambulauimus cū ꝯſenſu. Ueniat mors ſuper illos: ⁊ deſcen dāt in īfernū viuētes. Qm̄ neꝗ tie in habitaculis eorū: in medio eoꝝ. Ego aūt ad deū clamaui: ⁊ dn̄s ſaluauit me. Ueſꝑe ⁊ mane ⁊ meridie narrabo ⁊ annūciabo: ⁊ exaudiet voce̓ meā. Redimet in pace aīaꝫ meā ab his ꝗ appro pinquant mihi: qm̄ inter multos erāt mecū. Exaudiet deꝰ ⁊ humi liabit illos: ꝗ eſt ante ſecula. Nō enī ē illis cōmutatio ⁊ nō timue rūt deū: extēdit manū ſuā in retri buēdo. Cōtamīauerūt teſtamē tu eius: diuiſi ſūt ab ira vultꝰ eiꝰ: ⁊ appropinqͣuit cor illiꝰ. Oolliti ſūt ẜmones eiꝰ ſuꝑ oleū: ⁊ ipſi ſūt iacula. Tacta ſuꝑ dn̄m curā tuā ⁊ ipſe te enutriet: ⁊ nō dabit ī eter nū fluctuationē iuſto. Nu v̓o de deduces eos in puteuꝫ interitus. Uiri ſāguinū ⁊ doloſi nō dimidia būt dies ſuos: ego aūt ſꝑabo in te dn̄e. An̄t. Auertit dn̄s captiuita teꝫ plebis ſue. An̄t. Qm̄. pͥs. 5. Iſerere mei deus qm̄ ꝯcul cauit me homo: tota die īpu gnās tribulauit me. Cōculcaue runt me inimici mei tota die: qm̄ multi bellātes aduerſuꝫ me. Ab altitudine diei timebo: ego v̓o in te ſperabo. In deo laudabo ẜmo nes meos in deo ſꝑaui: nō timebo quid faciat mihi caro. Tota die oēs cogitationes eoꝝ in malum. Inhabitabūt ⁊ abſcōdēt: ipſi cal caneū meūobẜuabūt. Sicut ſu ſtinuerūt aīaꝫ meā: pro nihilo ſal uos facies illos: in ira ppl̓os con fringes. Deus vitā meā annun ciaui tibi: poſuiſti lachrymas me as in ꝯſpectu tuo. Sicut ⁊ ī pro miſſiōe tua: tūc cōuertent̉ inimici mei retrorſū. In quacūqꝫ die in uocauero te: ecce cognoui qm̄ de meus es. In deo laudabo verbū in dn̄o laudabo ẜmonē: in deo ſpe raui nō timebo ꝗd faciat mihi ho mo. In me ſūt deꝰ vota tua: que reddā laudatiōes tibi. Qm̄ eri puiſti aīaꝫ meā de morte et pedes meos de lapſu: vt placeā corā deo in lumine viuentiū. pͥs. 56. Iẜere mei deꝰ miẜere mei: qm̄ in te ꝯfidit aīa mea. Et ī vm bra alaꝝ tuaꝝ ſꝑabo: donec trāſe at iniꝗtas. Clamabo ad deū al iijtati lxipici tiſſimū: deū ꝗ bn̄fecit mihi. Qiſit de celo ⁊ liberauit me: dedit ī op probriū ꝯculcātes me. Q iſit de miẜicordiā ſuā ⁊ v̓itatē ſuā: ⁊ eri puit aīam meā de medio catuloꝝ leonū dormiui ꝯturbatꝰ. Filij ho minū dētes eoꝝ arma ⁊ ſagitte: ⁊ lingua eoꝝ gladiꝰ acutꝰ. Exalta re ſuꝑ celos deꝰ: ⁊ in oī terra gl̓ia tua. Iaqueū parauerūt pedibus meis: ⁊ īcuruauerūt aīam meaꝫ. Foderūt an̄ faciē meā foueā: ⁊ ī ciderūt in eā. Paratū cor meū d us paratū cor meū: cātabo ⁊ pſal mū dicā. Exurge gl̓ia mea exur ge pſalteriū ⁊ cithara: exurgā di vba mea execrabant̉: aduerſū me lucl̓o. Cōfitebor tibi ī ppl̓is dn̄e ⁊ pſalmū dicā tibi ī gētibꝰ. Qm̄ magnificata eſt vſqꝫ ad celos mi ẜicordia tua: ⁊ vſqꝫ ad nubes ve ritas tua. Axaltare ſuꝑ celos de us: ⁊ ſuꝑ omnē terrā gloria tua. An̄t. Qm̄ in te confidit aīa mea. An̄t. Iuſte iudicate. pͥs. 57. I vere vtiqꝫ iuſticiā loꝗmi ni: recte iudicate filij hoīuꝫ. Eteni in corde iniꝗtates oꝑamini inter ra: iniuſticias manꝰ vr̄e ꝯcinnāt. Alienati ſūt pctōres a vulua: er rauerūt ab vtero locuti ſūt falſa. Furor illis ẜꝫ ſil̓itudinē ſerpent ſicut aſpidis ſurde ⁊ obturantis aures ſuas. Que nō exaudiet vo cē īcantātiū: ⁊ venefici īcantātis ſapiēter. Deus ꝯteret dētes eoꝝ in ore ip̄oꝝ: molas leonū ꝯfringet dn̄s. Ad nihilū deueniēt tanqͣꝫ aqua decurrēs: intēdit arcū ſuū donec īfirment̉. Sicut cera ꝗ fluit auferent̉: ſuꝑcecidit ignis ⁊ nō vi derūt ſolē. Priuſqͣꝫ ītelligerēt ſpi ne vr̄e rhānū: ſicut viuētes ſic in ira abſorbet eos. Ictabit̉ iuſtus cū viderit vindictā: manꝰ ſuas la uabit in ſāguine pctōris. Et di cet homo ſi vtiqꝫ eſt fructꝰ iuſto: vtiqꝫ eſt deꝰ iudicās eos in terra. Ripe me de inimi pͥs 58. ¶ Icis meis deꝰ meꝰ: ⁊ ab inſur gētibꝰ in me libera me. Gripe me de oꝑantibꝰ iniꝗtatē: ⁊ de viris ſāguinū ſalua me. Quia ecce ce perūt aīaꝫ meā: irruerūt ī me for tes. Deqꝫ iniꝗtas mea neqꝫ pec catū meū dn̄e: ſine iniꝗtate cucui ri ⁊ direxi. Sxurge ī occurſū meū 12O. ⁊ vide: ⁊ tu dn̄e deꝰ virtutū deus ra: potaſti nos vino cōpūctiōis. iſrael. Tntēde ad viſitandas oēs gētes: nō miẜearis oībus qui ope rant̉ iniꝗtatē. Cōuertent̉ ad ve ſperā ⁊ famē patient̉ vt canes: et circuibūt ciuitatē. E cce loquent̉ in ore ſuo: ⁊ gladiꝰ in labijs eorū: qm̄ ꝗs audiuit Et tu dn̄e deride bis eos: ad nihiluꝫ deduces oēs gētes. R ortitudinē meā ad te cu ſtodiā: qꝛ deꝰ ſuſceptor meꝰ es: de us meꝰ miẜicordia eiꝰ p̄ueniet me D eꝰ oſtendit mihi ſuꝑ inimicos meos ne occidas eos: neqn̄ obliui ſcant̉ ppl̓i mei. Diſꝑde illos ī vir tute tua: ⁊ depone eos ꝓtector me us dn̄e. D elictū oris eoꝝ ẜmonē labioꝝ ip̄oꝝ: ⁊ cōprehēdant̉ in ſu ꝑbia ſua. E t de execratiōe ⁊ mē dacio annūciabunt̉ ī ꝯſūmatiōe: ī ira ꝯſummatiōis ⁊ nō erūt. G t ſciāt qꝛ deꝰ dn̄abit̉ iacob: ⁊ finiuꝫ terre. Cōuertent̉ ad veſperā ⁊ fa mē patient̉ vt canes: ⁊ circūibūt ciuitatē. I pſi diſꝑgent̉ ad mādu candum: ſi v̓o nō fuerīt ſaturati ⁊ murmurabūt. E go aūt canta bo fortitudinē tuā: ⁊ exaltabo ma ne miẜicordiā tuā. Quia factus ſecula: ꝓtegar in velamēto alarū es ſuſceptor meꝰ ⁊ refugiū meū: ī tuarū. Q.m̄ tu deꝰ meꝰ exaudiſti die tribulationis mee. Adiutor meꝰ tibi pſallā: qꝛ deus ſuſceptor mētibꝰ nomē tuū. Dies ſuꝑ dies meꝰ es deꝰ meus miẜicordia mea. An̄t. Iuſte iudicate filij hominū. diē gnaͣtiōis ⁊ gnātionis. P er An̄t. Da nobis. pͥs. 59. Eus repuliſti nos ⁊ deſtru xiſti nos: iratꝰ es ⁊ miẜtus es no bis. Cōmouiſti terrā ⁊ ꝯturbaᵉ culi: vt reddā vota mea de die in ſti eā: ſana contritiōes eiꝰ qꝛ com mota eſt. O ſtēdiſti ppl̓o tuo du de tribulatiōe. An̄t. Nōne deo.iiij. vt D ediſti metuētibꝰ te ſignificatio nē: vt fugiāt a facie arcus. Ut li berent̉ dilecti tui: ſaluū fac dexta tua ⁊ exaudi me. O eus locutꝰ eſt in ſcō ſuo letabor ⁊ partibor ſichi mā: ⁊ ꝯuallē tabernaculoꝝ meti bor. Q eus eſt galaad ⁊ meꝰ eſt manaſſes: ⁊ effraim fortitudo ca pitꝭ mei. Tuda rex meꝰ: moabol la ſpei mee. In idumeā extēdam calciamētū meū: mihi alienigene ſubditi ſūt. Quis deducet me in ciuitatē munitā: ꝗs deducet me vſqꝫ in idumeā. Nōne tu deꝰ q repuliſti nos: ⁊ nō egredieris de us ī virtutibꝰ nr̄is. D a nobis au xiliū de tribulatione: quia vana ſalus hominis. In deo faciemus virtutē: ⁊ ipſe ad nihilum dedu cet tribulantes nos. pͥs. 60. Xaudi deꝰ deprecationē me am: intēde or̄oni mee. A finibus terre ad te clamaui: dū anxiaret cor meū ī petra exaltaſti me. De duxiſti me qꝛ factus es ſpes mea: turris fortitudīs a facie inimici Lnhītabo in tabernaculo tuo in or̄onē meā: dediſti hereditateꝫ ti regis adijcies: annos eiꝰ vſqꝫ in manet in et̓nū in ꝯſpectu dei: miſe ricordiā ⁊ veritatē eiꝰ ꝗs reꝗret Sic pſalmū dicā noī tuo ī ſecl̓ꝫ ſe diē. An̄t. Da nobis dn̄e auxiliuꝫ ⁊ ſalutaris meꝰ: ſuſceptor meꝰ nō mouebor ampliꝰ. Quouſqꝫ irrui tis ī hoīeꝫ: īterficitis vniuerſi vos tanqͣꝫ parieti īclinato ⁊ macerie depulſe. Terūtn̄ preciū meū cogi tauerunt repellere: cucurri in ſiti: ore ſuo bn̄dicebāt ⁊ corde ſuo ma ledicebāt. Terūtn̄ deo ſubiecta ē aīa mea: qm̄ ab ip̄o patiētia mea Quia ip̄e deꝰ meꝰ ⁊ ſaluator me us: adiutor meus non emigrabo. Im deo ſalutare meuꝫ ⁊ gl̓ia mea deus auxilij mei: ⁊ ſpes mea ī deo eſt. S perate in eū oīs ꝯgregatio ppl̓i: effūdite corā illo corda vr̄a: deꝰ adiutor noſter in eternū. Te rūtamē vani filij hoīum mēdaces filij hoīum in ſtateris: vt decipiāt ip̄i de vanitate in idipſū. Nolite ſperare in iniꝗtate: ⁊ rapinas no. lite ꝯcupiſcere: diuitie ſi affluant nolite cor apponere. Semel locu tus ē deꝰ duo hec audiui: qꝛ ptās dei eſt ⁊ tibi dn̄e miẜicordia: qꝛ tu reddes vnicuiqꝫ iuxta opera ſua. Xaudi deꝰ or̄onem pͥs. 63. Smeā cū dep̄cor: a timore ini mici eripe aīam meā. Protexiſti me a ꝯuētu malignantiū: a multi tudīe oꝑantiū iniꝗtateꝫ. Quia exacuerūt vt gladiū līguas ſuas: intēderunt arcūrē amarā vt ſa gittēt in occultis īmaculatū. Su bito ſagittabūt eū ⁊ nō timebūt: firmauerūt ſibi ẜmonē nequam. N arrauerūt vt abſcōderēt lac̄ os: dixerūt ꝗs videbit eos. Scru Onne deo ſubiecta pͥs. bi. tati ſūt iniꝗtates: defecerūt ſcrutā erit aīa mea: ab ipſo enī ſalu tes ſcrutinio. Accedet homo ad tare meū. Nā ⁊ ipſe deus meus cor altū: ⁊ exaltabit̉ deus. Hagit te paruuloꝝ facte ſūt plage eorū: ⁊ īfirmate ſūt ꝯtra eos lingue eo rū. Cōturbati ſūt oēs qui vide bāt eos: ⁊ timuit oīs homo. St annūciauerūt oꝑa dei: ⁊ facta eiꝰ intellexerūt. Uetabit̉ iuſtꝰ ī dn̄o ⁊ ſperabit in eo: ⁊ laudabunt̉ oēs recti corde. An̄t. Nōue deo ſubie cta erit aīa mea. An̄t. Bn̄dicite. Ubilate deo oīs terra: pͥs. 65. pſalmū dicite noī eius: date gl̓iam laudi eius. Dicite deo qͣꝫ terribilia ſūt oꝑa tua dn̄e: in mul titudine virtutꝭ tue mentient̉ tibi inimici tui. Oīs terra adoret te ⁊ pſallat tibi: pſalmū dicat nomi ni tuo. Tenite ⁊ videte oꝑa dei: terribilis in ꝯſilijs ſuꝑ filios homi nū. Qui ꝯuertit mare in aridā: in flumīe ꝑtrāſibunt pede: ibi leta bimur in ip̄o. Qui dn̄at̉ in virtu te ſua in eternū: oculi eiꝰ ſuꝑ gen tes reſpiciūt: qui exaſperāt nō ex altent̉ in ſemetip̄is. Bn̄dicite gē tes deū nr̄m: ⁊ auditā facite vocē laudis eius. Qui poſuit aīaꝫ me aꝫ ad vitā: ⁊ nō dedit in cōmotio nē pedes meos. Qm̄ ꝓbaſti nos deus: igne nos examīaſti ſicut exa minat̉ argentū. Induxiſti nos in laqueum: poſuiſti tribulatiōes in dorſo nr̄o: īpoſuiſti hoīes ſuꝑ capi ta nr̄a. Mrāſiuimus per igneꝫ ⁊ aquā: ⁊ eduxiſti nos in refrigeri um. Introibo in domū tuam in holocauſtis: reddā tibi vota mea que diſtinxerūt labia mea. Et lo .xi. cutū eſt os meuꝫ: in tribulatione mea. Folocauſta medullata offe rā tibi cū īcēſo arietū: offerā tibi boues cū hircis. Tenite audite: ⁊ narrabo oēs qui timetis deuꝫ: qͣꝫta fecit aīe mee. Ad ipſuꝫ ore meo clamaui: ⁊ exultaui ſub lin gua mea. Tniꝗtatē ſi aſpexi ī cor de meo: non exaudiet dn̄s. Pro pterea exaudiuit deus: ⁊ attēdit voci dep̄catiōis mee. Bn̄dictꝰ de us qui nō amouit orationē meā: ⁊ miſericordiā ſuā a me. pͥs. 67. Xurgat deus ⁊ diſſipentui Ainimici eiꝰ: ⁊ fugiāt qui ode rūt eū a facie eius. Sicut deficit fumus ita deficiāt: ſicut fluit cera a facie ignis ſic pereāt pctōres a facie dei. Et iuſti epulent̉ ⁊ exul tent in ꝯſpectu dei: ⁊ delectent̉ in leticia. Cātate deo pſalniū dici te noī eius: iter facite ei ꝗ aſcēdit ſuꝑ occaſū dn̄s nomē illi. Exul tate in ꝯſpectu eius: turbabunt̉ a facie eius pr̄is orphanoꝝ ⁊ iudi cis viduarū. Deus in loco ſācto ſuo: deus qui īhabitare facit vni moris in domo. Qui educit vin ctos in fortitudine: ſimilit̓ eos qui exaſperāt ꝗ habitāt ī ſepulchris. Deus cū egredereris in cōſpectu ppl̓i tui: cū ꝑtrāſieris in deſerto. Ilerra mota eſt etenī celi diſtilla uerūt a facie dei ſynai: a facie dei iſrael. P luuiā volūtariā ſegrega bis deus hereditati tue: ⁊ īfirma ta eſt: tu v̓o ꝑfeciſti eam. A īalia tua habitabūt in ea: paraſti ī dul cedine tua pauꝑi deus. Dn̄s da bit verbū euangelicātibꝰ: virtute bis. A tēplo tuo in hierlꝫ: tibi ot multa. Rex virtutū dilecti dile Irii ſecle cti: ⁊ ſpeciei domꝰ diuidere ſpolia. riꝭ ro l Si dormiatis īter medios cleros pēne colūbe deargentate: ⁊ poſte riora dorſi eiꝰ in pallore auri. Dū diſcernit celeſtis reges: ſuꝑ eā ni ue dealbabunt̉ in ſelmō: mōs de mōs pinguis. Qons coagulat̉ mōs pinguis: vt ꝗd ſuſpicamini mōtes coagulatos. Qons ī que bn̄placitū eſt deo habitare in eor etenī dn̄s habitabit in finē. Cui rus dei decē milibꝰ ml̓tiplex milia letātiū: dn̄s in eis in ſynai in ſcō Aſcendiſti in altū cepiſti captiui tatē: accepiſti dona in hoībꝰ. Et enī nō credētes: inhabitare dn̄m deū. Bn̄dictꝰ dn̄s die qͦtidie: pro ſperū iter faciet nobis deus ſaluta riū noſtrorū. Deus noſter deus ſaluos faciēdi: ⁊ dn̄i dn̄i exitꝰ mor tis. Cerūtamē deus ꝯfringet ca pita inimicoꝝ ſuoꝝ: verticē capilli ꝑambulantiū ī delictis ſuis. Di xit dn̄s ex baſan cōuertā: ꝯuertā in ꝓfundū maris. Ut intingatur pes tuꝰ in ſanguine: lingua canuꝫ tuoꝝ ex inimicis ab ip̄o. Uiderūt ingreſſus tuos deus: īgreſſus dei mei regis mei qui eſt in ſcō. Pre uenerūt pͥncipes cōiuncti pſallēti bus: in medio iuuēcularū tympa niſtriaꝝ. In eccl̓ijs bn̄dicite deo dn̄o: de fontibꝰ iſrael. Ibi benia min adoleſcētulus: ī mētis exceſ ſu. Principes iuda duces eoruꝫ pͥncipes zabulō ⁊ pͥncipes nepta lim. Qādā deus virtuti tue: ꝯfir ma hoc deus qd̓ oꝑatus es in no ferēt reges munera. Increpa fe ras arūdinis: cōgregatio tauroꝝ in vaccis ppſ̓oꝝ: vt excludāt eos qui probati ſūt argento. Diſſipa gentes que bella volūt: veniēt le gati ex egypto: ethiopia preueni et manus eius deo. Regna terre cātate deo: pſallite dn̄o. Pſallite deo qui aſcēdit ſuꝑ celuꝫ celi: ad orientē. Ecce dabit voci ſue vo cē virtutꝭ: date gl̓iam deo ſuꝑ iſra el: magnificentia eius ⁊ virtꝰ ei in nubibꝰ. Qirabilis deus in ſan ctis ſuis: deus iſrael ip̄e dabit vir tutē ⁊ fortitudinē plebi ſue bn̄di ctus deus. An̄t. Bn̄dicite gētes deū nr̄m. ꝟ. Deus vitā meā an nūciaui tibi. ℟. Poſuiſti lachry mas meas in ꝯſpectu tuo. In ad riūmlitui drumtu uētu. ꝟ. Egrediet̉ dn̄s de loco ſā cto ſuo. ℟. Veniet vt ſaluet ppl̓m ia. Iitj. ſuū. Tꝑe qͣdrageſime. ꝟ. Scuto inlirrita circū. ℟. Nō timebis. Tꝑe paſ ſiōis. ꝟ. Ne ꝑdas cū īpijs. ℟. Et cū viris ſang. Paſchali tꝑe ant. Alla all̓a all̓. ꝟ. Gauiſi ſūt diſci puli all̓a. ℟. Viſo dn̄o all̓. Ad lau des an̄t. Ampliꝰ laua me dn̄e ab iniuſticia mea. pͣs. Miẜere. pͥs. E decet hymnꝰ deus in 64 Alſyon: ⁊ tibi reddet̉ votū ī hie ruſalē. Exaudi or̄onē meā: ad te oīs caro veniet. Terba iniquorū preualuerūt ſuꝑ nos: ⁊ īpietatib nr̄is tu ꝓpitiaberꝭ. Btūs quē ele giſti ⁊ aſſūpſiſti: habitabit in atri is tuis. Replebimur in bonis do mus tue: ſcm̄ eſt tēplū tuū mirabi le in eꝗtate. Exaudi nos deꝰ ſa lutaris noſter: ſpes oīum finiū ter re ⁊ in mari lōge. Preparās mō tes in virtute tua: accinctus potē tia: qui ꝯturbas ꝓfundū maris ſo nū fluctuū eius. Murbabunt̉ gē tes ⁊ timebūt qui habitāt termi nos a ſignis tuis: exitus matutini ⁊ veſꝑe delectabis. Tiſitaſti ter rā ⁊ inebriaſti eā: multiplicaſti lo cupletare eā. Alumē dei repletū eſt aꝗs paraſti cibū illoꝝ: qm̄ ita eſt p̄paratio eiꝰ. Riuos eiꝰ īebri ans multiplica genimīa eiꝰ: ī ſtil licidijs eiꝰ letabit̉ germinās. Be nedices corone anni benignitati tue: ⁊ cāpi tui replebunt̉ vb̓tate. Oīgueſcēt ſpecioſa deẜti: ⁊ exulta tiōe colles accingent̉. Induti ſūt arietes ouiū: ⁊ valles abūdabunt̉ frumēto: clamabūt etenim hym nū dicēt. An̄t. Te decet hymnus deꝰ in ſyon. An̄t. Labia mea lau dabūt te ī vita mea deꝰ meꝰ. pͥs. Deꝰ deꝰ meꝰ. An̄t Dn̄s iudicabit. Xultauit cor Cāticū anne. meū in dn̄o: ⁊ exal̓tatū ē cor nu meū in deo meo. Tilatatū eſt os meū ſuꝑ inimicos meos: qꝛ le tata ſū in ſalutari tuo. Nō eſt ſā ctus vt eſt dn̄s neqꝫ enī eſt aliꝰ ex tra te: ⁊ nō eſt fortis ſicut deꝰ nr̄. Nolite multiplicare loqui ſubli mia: gl̓iantes. Recedāt veta de ore vr̄o qꝛ deꝰ ſcīaꝝ dn̄s eſt: ⁊ ipſi p̄parant̉ cogitatiōes. Arcꝰ forti um ſuꝑatus eſt: ⁊ īfirmi accincti ſūt robore. Repleti pͥus ꝓ pani bus ſe locauerunt: ⁊ famelici ſatu rati ſūt. Donec ſterilis peꝑit plu rimos: ⁊ q̄ multos habebat filios īfirmata eſt. Dominꝰ mortificat .22 ⁊ viuificat: deducit ad īferos ⁊ re ſcura geſtit tollere et te redēptor ducit. Dn̄s pauperem facit ⁊ di q̄rere. Repelle tu caliginē ītrin tat: humiliat ⁊ ſubleuat. Suſci ſecꝰ qͣꝫ maxime: vt in btō gaude tans de puluē̓ egenū: ⁊ de ſtercore erigēs pauperē. Ut ſedeat cū pͥn ter pijſſime. An̄t. Dn̄e deus. Lē cipibꝰ: ⁊ ſoliū gl̓ie teneat. Domi ni enī ſūt cardines terre: ⁊ poſuit ſuꝑ eos orbē. Pedes ſcōꝝ ſuorū ẜuabit: ⁊ īpij in tenebris ꝯticeſcēt qꝛ nō in fortitudīe ſua roborabit̉ vir. Dn̄ꝫ formidabūt aduerſarij eiꝰ: ⁊ ſuper ip̄os in celis tonabit. ris: ⁊ tēpeſtas demerſit me. Ia Dn̄s iudicabit fines t̓re: ⁊ dabit boraui clamans rauce facte ſunt īperiū regi ſuo ⁊ ſublimabit cornu xp̄i ſui. Ant Dn̄s iudicabit fines t̓re. An̄t. Celi celoꝝ laudate deū. psͣ. Lau. dn̄ꝫ. Cap. Nox p̄ceſſit. oderūt me gratis. Cō fortati ſūt Ox ⁊ tenebre ⁊ nu Hym. Ebila ꝯfuſa mūdi ⁊ turbida: lux ītrat albeſcit polus xp̄s venit diſcedite. Caligo terre ſcinditur ꝑcuſſa ſolis ſpiculo: rebuſqꝫ iā co lor redit vultū nitentꝭ ſideris. Ne xp̄e ſolū nouimꝰ te mente pura ⁊ ſimplici: flēdo ⁊ canēdo q̄ſumus ītende nr̄is ſenſibꝰ. Sunt multa fucis illita que luce purgent̉ tua: factꝰ ſū fr̄ibus meis: ⁊ peregrinus tu lux eoyſideris vultū ſereno il lumina. O eo pr̄i. ꝟ. Repleti ſu mus. vt. sͣ. Ad bn̄. an̄t. De manu oīuꝫ ꝗ nos oderūt libera nos dn̄e. Ieria. v. īuitꝭ. Dn̄ꝫ ꝗ fecit nos. Ve vite adoremus. pͥs. Venite. H. Ox atra rerū cōtegit t̓re co L elores oīuꝫ: nos cōfitētes po ſcimus te iuſte iudex cordiū. Ut auferas piacula ſordeſqꝫ mentis abluas: doneſqꝫ xp̄e gr̄am vt ar ceant̉ crimina. Qēs ecce torpet īpia quā culpa mordet noxia: ob .j tii x at ſe collocari lumine. Preſta pa pore paſchali an̄t. Alla. pͥs. 68. Aluū me fac deus: qm̄ ītrauerūt aque vſqꝫ ad aīam meā. Infixus ſū in limo ꝓfūdi: ⁊ nō eſt ſubſtātia. Ceni in altitudinē ma imnpi limcat̉ cu mua fauces mee: defecerunt oculi mei dū ſpero in deū meū. Qultiplica ti ſūt ſuꝑ capillos capitis mei: qui ꝑſecuti ſūt me inimici mei in iiruuui iuſte: q̄ nō rapui tūc exoluebam. Deꝰ tu ſcis inſipientiā meā: ⁊ de licta mea a te nō ſūt abſcondita. uniuura Nō erubeſcāt in me ꝗ expectāt te dn̄e: dn̄e virtutū. Nō ꝯfūdant̉ ſu nliutlultleia per me ꝗ querūt te: deꝰ iſrl̓. Qm̄ ꝓpter te ſuſtinui opprobriū: ope ruit ꝯfuſio faciē meā. Extraneꝰ filijs mr̄is mee. Qm̄ celus dom tue comedit me: ⁊ opprobria ex probrātiū tibi ceciderūt ſuꝑ me Et operui in ieiunio aīam meaꝫ nliulatuj ⁊ factū eſt in opprobriū mihi. G poſui veſtimentū meū ciliciū: ⁊ fa ctus ſū illis in parabolā. Aduer ſū me loq̄bant̉ ꝗ ſedebāt in porta: ⁊ ī me pſallebāt ꝗ bibebāt vinū. Ugo v̓o or̄onē meā ad te dn̄e: tē pus bn̄placiti deus. In multitu dīe miẜicordie tue exaudi me: in veritate ſalutis tue. Gripe me de ꝗ oderūt me: ⁊ de ꝓfundis aqua rū. Nō me demergat tempeſtas aque neqꝫ abſorbeat me ꝓfundū: neqꝫ vrgeat ſuꝑ me puteus os ſu uꝫ. E xaudi me dn̄e qm̄ benigna eſt miẜicordia tua: ẜm multitudi Et ne auertas faciē tuā a puero tuo: qm̄ tribulor velociter exaudi me. Intēde aīe mee ⁊ libera eā: propter inimicos meos eripe me Iu ſcis īproperiū meū ⁊ ꝯfuſio nē meā: ⁊ reuerētiā meā. In̄ cō ſpectu tuo ſūt oēs ꝗ tribulant me: īproperiū expectauit cor meū ⁊ mi ſeriā. Et ſuſtinui ꝗ ſimul ꝯtriſta ret̉ ⁊ nō fuit: ⁊ qui ꝯſolaret̉ ⁊ non īueni. Et dederūt in eſcā meā fel ⁊ in ſiti mea potauerūt me aceto. Fiat mēſa eoꝝ corā ip̄is ī laqueū ⁊ ī retributiōes ⁊ ī ſcādalū. Ob ſcurent̉ ocl̓i eoꝝ ne videāt: ⁊ dorſū eoꝝ ſemper incurua. E ffūde ſuꝑ eos irā tuā: ⁊ furor ire tue cōpre hēdat eos. Rōiat habitatio eiꝰ de ſerta: ⁊ in tābernaculis eoꝝ nō ſit ꝗ inhabitet. Q m̄ quē tu ꝑcuſſi ſti ꝑſecuti ſūt: ⁊ ſuꝑ dolorē vulneꝝ eoꝝ addiderūt. A p̄pone iniꝗtatē ſuꝑ iniꝗtatē eoꝝ: ⁊ nō intrēt in iu ſticiā tuā. Deleant̉ de libro viuē tiū: ⁊ cū iuſtis nō ſcribant̉. E go ſū pauꝑ ⁊ dolēs: ſalus tua deꝰ ſu ſcepit me. Iaudabo nomē dei cū cantico: ⁊ magnificabo eū in lau de Et placebit deo ſuꝑ vitulum nouellū: cornua ꝓducenteꝫ ⁊ vn gulas. T ideāt pauꝑes ⁊ letent̉: Iuto vt nō īfigar: libera me ab his exaudiuit pauꝑes dn̄s: ⁊ vinctos ſuos nō deſpexit. Il audēt illū ce li ⁊ terra: mare ⁊ oīa reptilia ī eis Qm̄ deus ſaluā faciet ſyō: ⁊ edi ficabunt̉ ciuitates iude. St iha bitabūt ibi: ⁊ hereditate acquirēt eam. Et ſemen ſeruorū eius poſ nē miſerationū tuaꝝ reſpice ī me. ſidebit eam: ⁊ qui diligūt nomen eius habitabunt in ea. pͥs. 69. Eus in adiutoriū meū in tēde: dn̄e ad adiuuādū me feſtina. Cōfundant̉ ⁊ reuereant̉ qui querūt aīam meā. Auertant̉ retrorſū ⁊ erubeſcāt: qui volūt mi hi mala. A uertant̉ ſtatim erube ſcētes: qui dicūt mihi euge euge. Exultēt ⁊ letent̉ in te oēs ꝗ q̄rūt te: ⁊ dicāt ſemꝑ magnificet̉ dn̄s ꝗͦ diligūt ſalutare tuū. Ego v̓o ege nus ⁊ pauꝑ ſū: deus adiuua me. Adiutor meus ⁊ liberator meus es tu: dn̄e ne moreris. An̄t. Do mine deus in adiutorium meum intende. An̄t. Eſto mihi. pͥs. 70. N te dn̄e ſperaui nō ꝯfundar .T in eternū: in iuſticia tua libe ra me ⁊ eripe me. Iinclina ad me aurē tuā: ⁊ ſalua mē̓. E ſto mihi in deū protectorē ⁊ in locū muni tū: vt ſaluum me facias. Qm̄ fu mamientū meū: ⁊ refugiū meū es tu. D eus meꝰ eripe me de manu peccatoris: ⁊ de manu ꝯtra legem agētis ⁊ iniꝗ. Qm̄ tu es patien tia mea dn̄e: dn̄e ſpes mea a iuuē tute mea. In te ꝯfirmatꝰ ſū ex vte ro: de vētre mr̄is mee tu es prote ctor meus. In te cātatio mea ſē per: tanqͣꝫ ꝓdigiū factus ſuꝫ mul querite deū ⁊ viuet aīa vr̄a. Qm̄ tis: ⁊ tu adiutor fortis. Repleat̉ .23. os meū laude vt cantē gl̓iaꝫ tuā: fuerint ꝗ q̄rūt mala mihi pͥs. 7i. tota die magnitudinē tuam. Le ꝓijcias me in tꝑe ſenectutꝭ: cū de fecerit virtus mea ne derelinqͣs me Quia dixerunt inimici mei mihi: ⁊ ꝗ cuſtodiebāt aīaꝫ meam ꝯſiliū fecerunt in vnū. Q icentes deus dereliꝗt eū ꝑſeꝗmini ⁊ cō prehēdite eū: qꝛ nō ē qui eripiat. Q eus ne elōgeris a me: deꝰ me in auxiliū meū reſpice. Confun dant̉ ⁊ deficiant detrahentes aīe mee: operiant̉ ꝯfuſione ⁊ pudore ꝗ querūt mala mihi Sgo aūt ſēper ſperabo: ⁊ adijciā ſuꝑ oēm laudē tuā. O s meū annūciabit iuſticiā tuā: tota die ſalutare tuuꝫ. Q m̄ nō cognoui litteraturā introibo ī potentias dn̄i: dn̄e memorabor iu ſticie tue ſoliꝰ. D eus docuiſti me a iuuentute mea ⁊ vſqꝫ nūc: ꝓnū ciabo mirabilia tua. S t vſqꝫ in ſenectā ⁊ ſeniū: deꝰ ne derelinqͣs me. D onec annunciē brachium tuū: gnaͣtioni oī que ventura eſt. P otentiā tuā ⁊ iuſticiā tuā de vſqꝫ ī altiſſima que feciſti magna lia: deus ꝗs ſimilis tibi. Quan tas oſtēdiſti mihi tribulationes miultas ⁊ malas: ⁊ ꝯuerſus viui ficaſti me: ⁊ de abyſſis terre iterū reduxiſti me. Q ltiplicaſti magni ficentiā tuā: ⁊ ꝯuerſus ꝯſolatꝰ es me. Nā ⁊ ego ꝯfitebor tibi in va ſis pſalmi veritatē tuā deus: pſal lā tibi in cithara ſcūs iſrael. E x ultabūt labia mea cū cātauero ti bi: ⁊ aīa mea quā redemiſti. Sed ⁊ lingua meā tota die meditabit̉ iuſticiā tuā: cū confuſi ⁊ reueriti cit mirabilia ſolus. Et būdictuꝫ Eus iudiciū tuū regi da: et iuſticiā tuā filio regis. Tui I tlii dicare ppl̓ꝫ tuū in iuſticia: ⁊ pau peres tuos in iudicio. uſcipiāt mōtes pacē ppl̓o: ⁊ colles iuſtici imuſi am. Ludicabit pauperes ppl̓i: ⁊ ſaluos faciet filios pauperū: ⁊ hu iniii in miliabit calūniatorē. S t ꝑmane ituuſi ī bit cū ſole ⁊ ante lunā: in gnatiōe xxxxi ⁊ gnaͣtionē. D eſcēdet ſicut plu Unuiū iu uia in vellus: ⁊ ſicut ſtillicidia ſtil lātia ſuꝑ terrā. Oriet̉ ī diebꝰ eiꝰ iuſticia ⁊ abūdantia pacis: donec Iiiutiī iputiu t auferat̉ luna. G. t dn̄abit̉ a mari piſſtili vſqꝫ ad mare: ⁊ a flumīe vſqꝫ ad imimii iſtuitn terminos orbis terraꝝ. Corā il ruiniut hnuu lo ꝓcidēt ethiopes: ⁊ inimici eius terrā lingent. Reges tharſis et inſule munera offerēt: reges ara bum ⁊ ſaba dona adducent. Et adorabūt eū oēs reges: oēs gētes ẜui ēt ei. Quia liberabit paupe rē a potēte: ⁊ pauperē cui nō erat iſiptlmt. adiutor. Prarcet pauperi ⁊ īopi: ilunitui ⁊ aīas paupeꝝ ſaluas faciet. Ex uſuttuli. vſuris ⁊ iniꝗtate redimet aīas eo Pliiinttrin. rū: ⁊ honorabile nomē eoꝝ corā il lo. E t viuet et dabit̉ ei de auro arabie: ⁊ adorabūt de ip̄o ſemper mnulu ſcitu tota die benedicēt ei. Erit firma Iieuubas mentū in terra in ſūmis mōtiuꝫ: nultenrtipe i ſuꝑ extollet̉ ſuꝑ libanū fructꝰ eiꝰ: rubitiſa ⁊ florebūt de ciuitate ſicut fenum terre. Sit nomē eiꝰ bn̄dictū in ſe cula: ante ſolē ꝑmanet nomē eiꝰ Et bn̄dicent̉ in ipſo oēs tribꝰ ter re: oēs gentes magnificabūt eū. B n̄dictus dn̄s deꝰ iſrael: qui fa nomē maieſtatis eiꝰ in eternuꝫ: ⁊ replebit̉ maieſtate eiꝰ oīs terra: fi at fiat. An̄t. Eſto mihi dn̄e ī deū ꝓtectorē. Ant. Liberaſtip̄s. 72. Uā bonus iſrael deus: his qui recto ſūt corde Q ei au teꝫ pene moti ſūt pedes: pene effuſi ſūt greſſus mei. Q uia celaui ſuꝑ iniqͦs: pacē pctōꝝ vidēs. Quia non eſt reſpectus morti eoꝝ: ⁊ fir mamētū in plaga eoꝝ. In labore hoīum nō ſūt: ⁊ cū hoībꝰ nō flagel labunt̉. T deo tenuit eos ſuꝑbia: oꝑti ſunt iniꝗtate ⁊ īpietate ſua. P rodijt quaſi ex adipe iniquitas eoꝝ: trāſierunt in affectū cordis. Cogitauerūt ⁊ locuti ſūt neꝗtiā: iniꝗtatē in excelſo locuti ſūt. P o miu tenil ſuerūt in celū os ſuū: ⁊ lingua eo rū trāſiuit in terra. I deo cōuer ni bumi tet̉ ppl̓s meus hic: ⁊ dies pleni in uenient̉ in eis Ot dixerūt qͦmo do ſcit deꝰ: ⁊ ſi eſt ſcīa in excelſo. E cce ipſi pctōres ⁊ abūdantes ī ſeculo: obtinuerūt diuitias. G t dixi ergo ſine cauſa iuſtificaui cor meuꝫ: ⁊ laui inter īnocētes man meas G t fui flagellatꝰ tota die: ⁊ caſtigatio mea ī matutinis. S i dicebā narrabo ſic: ecce nationē filioꝝ tuoꝝ reprobaui Exiſtima bā vt cognoſcerē: hoc labor ē ante me. D onec intrē ī ſāctuariū dei: ⁊ ītelligā ī nouiſſimis eoꝝ. Terū tn̄ ꝓpter dolos poſuiſti eis: deieci ſti eos dū alleuarent̉ Quomodo facti ſūt in deſolationē ſubito defe cerūt: perierūt ꝓpter iniꝗtatē ſuā Uelut ſōnū ſurgentiū dn̄e in ciui tate tua: imaginē ipſoꝝ ad nihilū rediges. Q uia inflāmatū eſt cor meū: ⁊ renes mei cōmutati ſūt: et ego ad nihilū redactus ſū ⁊ neſci ui. Uit iumentū factꝰ ſū apud te: ⁊ ego ſemꝑ tecū. Aenuiſti manū dexterā meā: ⁊ in volūtate tua de duxiſti me: ⁊ cūgl̓ia ſuſcepiſti me Q uid enī mihi eſt in celo: ⁊ a te quid volui ſuper terrā. D efecit caro mea ⁊ cor meū: deus cordis mei ⁊ pars mea deꝰ in eternum. Q uia ecce qui elongāt ſe a te pe ribūt: ꝑdidiſti oēs qui fornicant̉ abs te. Q ihi aūt adherere deo bo nū eſt: ponere ī dn̄o deo ſpeꝫ meā. Ut annunciē oēs predicationes tuas: in portis filie ſyon. pͣs. 73. T ꝗd deus repuliſti in finē: iratꝰ eſt furor tuus ſuꝑ oues paſcue tue. O emor eſto cōgrega tiōis tue: quā poſſediſti ab initio. R edemiſti virgā hereditatꝭ tue: mons ſyō in quo habitaſti in eo. I eua manus tuas in ſuperbias eorū in finē: quanta malignatꝰ eſt inimicus in ſcō. Et gloriati ſunt qui oderunt te: in medio ſolēnita tis tue. Poſuerūt ſigna ſua ſigna ⁊ nō cognouerūt ſicut in exitu ſu per ſummū. Q uaſi in ſilua ligno rū ſecuribus exciderunt ianuas eius in idipſū: in ſecuri ⁊ aſcia de iecerūt eā. Incenderūt igni ſan ctuarū tuum in terra: polluerunt tabernaculū nominis tui. Dixe runt in corde ſuo cognatio eorum ſimul: quieſcere faciamus omnes dies feſtos dei a terra. S igna no ſtra nō vidimus iā nō eſt prophe ta: ⁊ nos nō cognoſcet amplius. .24. U ſqꝫ quo deus īproperabit inimi cus: irritat aduerſarius nomē tu um in finē. Tit ꝗd auertis manū tuā ⁊ dexterā tuā: de medio ſinu tuo in finē. Deus aūt rex nr̄ an te ſecula: oꝑatus eſt ſalutē in me dio terre. Nu ꝯfirmaſti in virtu te tua mare: contribulaſti capita draconū in aquis. Nū cōfregiſti capita draconis: dediſti eū eſcam ppl̓is ethiopū. Nū dirupiſti fon tes ⁊ torrentes: tu ſiccaſti fluuios etham. Nuus eſt dies ⁊ tua eſt nox: tu fabricatꝰ es aurorā ⁊ ſolē. NNu feciſti oēs t̓minos terre: eſta tē ⁊ ver tu plaſmaſti ea. O emor eſto huiꝰ inimicus īproꝑauit dn̄o ⁊ ppl̓s inſipiēs incitauit nomē tu um. N e tradas beſtijs aīas cōfi tētes tibi: ⁊ aīas pauperū tuoꝝ ne obliuiſcaris in fineꝫ. Reſpice ī te ſtamentū tuū: qꝛ repleti ſūt qui ob ſcurati ſūt terre domibꝰ iniꝗtatū. N e auertat̉ humilis factꝰ ꝯfuſus pauꝑ ⁊ inops laudabūt nomētu um. Exurge deus iudica cauſaꝫ tuā: memor eſto īproperioꝝ tuoꝝ: eoꝝ que ab inſipiēte ſunt tota die N eobliuiſcaris voces inimicoꝝ tuoꝝ: ſuꝑbia eoꝝ ꝗ te oderūt aſcē dit ſemꝑ. An̄t. Liberaſti virgaꝫ hē̓ditatꝭ tue. An̄t. Et īuocabimꝰ. Onfitebimur tibi pͥs. 74 deº ꝯfitebimur: ⁊ īuocabimꝰ nomē tuū. Narrabimꝰ mirabilia tua: cū accepero tp̄s ego iuſticias iudicabo. Iiq̄facta eſt t̓ra ⁊ oēs qui habitant in ea: ego ꝯfirmaui colūnas eius. Dixi iniꝗs nolite inique agere: ⁊ delinquētibꝰ noli te exaltare cornu. Nolite extolle iii in ſi re in altū cornu vr̄m: nolite loqui aduerſus deū iniquitatē. Quia neqꝫ ab oriēte neqꝫ ab occidente: neqꝫ a deſertis mōtibꝰ: qm̄ deus iudex eſt. H ūc humiliat ⁊ hunc exaltat: qꝛ calix in manu dn̄i vini meri plenus mixto. Et īclinauit ex hoc in hoc: verūtn̄ fex eius non eſt exinanita: bibent oēs pctōres terre. E go aūt annunciabo in ſe culū: cantabo deo iacob. Et oīa cornua peccatoꝝ cōfringā: ⁊ exal tabunt̉ cornua iuſti. pͥs. 75 .¶Otus in iudea deꝰ: in iſrael magnū nomē eius. Et factꝰ eſt ī pace locus eius: ⁊ habitatio eius in ſyō. Ibi ꝯfregit potētias: arcū iiuuicui ſcutū gladiū ⁊ bellū. Flluminās tu mirabiliter a mōtibꝰ eternis: turbati ſūt oēs inſipientes corde Dormierūt ſōnū ſuū: ⁊ nihil īue nerunt oēs viri diuitiarū in ma nibꝰ ſuis. Ab increpatiōe tua de us iacob: dormitauerūt qui aſcen derūt equos. Nū terribilis es et ꝗs reſiſtet tibi: extūc ira tua. De celo auditūfeciſti iudiciuꝫ: terra tremuit ⁊ ꝗeuit. Dū exurgereti iudiciū deꝰ: vt ſaluos faceret oēs manſuetos terre. Qm̄ cogitatio hoīs confitebitur tibi: ⁊ reliꝗe co gitatiōis diē feſtū agēt tibi. To uete ⁊ reddite dn̄o deo vr̄o: oēs ꝙ in circuitu eiuꝰ affertis munera Terribili ⁊ ei qui aufert ſpirituꝫ pͥncipū: terribili apud reges ter re. An̄t. Et īuocabimꝰ nomē tuū dn̄e. An̄t. Tu es deꝰ. pͥs. 76. Oce mea ad dn̄m clamaui mpti T n die tribulatiōis mee deū exꝗ ſiui manibꝰ meis nocte ꝯtra eū: ⁊ nō ſū deceptus. Renuit cōſolari aīa mea: menior fui dei ⁊ delecta tus ſū ⁊ exercitatꝰ ſū: ⁊ defecit ſpi ritus meus. A nticipauerūt vigi lias oculi mei: turbatꝰ ſū ⁊ nō ſuꝫ locutus. C ogitaui dies antiqͥs ⁊ annos eternos in mente habui. Et meditatus ſū nocte cū corde meo: ⁊ exercitabar ⁊ ſcopebā ſpm̄ meū. Nunꝗd in eternū ꝓijciet de us: aut nō apponet vt cōplacitior ſit adhuc. A ut ī finē miẜicordiā ſuā abſcidet: in gnātione ⁊ gnaͣtio nem. A ut obliuiſcet̉ miſereri de us: aut continebit in ira ſua mi ſericordias ſuas. E t dixi nūc ce pi: hec mutatio dexte excelſi. Q e rurbulitui mor ſui opeꝝ dn̄i: qꝛ memor ero ab initio mirabiliū tuoꝝ. E t medi tabor in oībꝰ oꝑibus tuis: ⁊ in ad inuentiōibus tuis exercebor. De us in ſcō via tua: ꝗs deus magn ſicut deus nr̄: tu es deꝰ qui facis mirabilia. Notā feciſti in ppl̓is uit ede virtutē tuā: redemiſti in brachio tuo ppl̓m tuum filios iacob et io ſeph. Tiderūt te aque deꝰ: vide rūt te aque er timuerunt: et turba te ſūtˡ abyſſi. Qultitudo ſonitus aquaꝝ: vocē dederūt nubes. E t enī ſagitte tue trāſeunt: vox ton trui tui in rota. I lluxerūt corru. ſcationes tue orbi t̓re: cōmota eſt et cōtremuit terra. In mari via tua et ſemite tue in aꝗs multis: et veſtigia tua nō cognoſcent̉. D e duxiſti ſicut oues populum tuū: H poce mea ad deū: ⁊ ītendit mihi. in manu moyſi et aaron. pͣs. 77. Ttēdite ppl̓e meus legē me am: īclinate aurē vr̄aꝫ in ver ba oris mei. A periā ī parabolis os meū: loquar ꝓpoſitiōes ab in tio. Q uāta audiuimꝰ et cognoui nus ea: et pr̄es nr̄i narrauerunt nobis. Nō ſunt occultata a filijs eoꝝ in gnatione altera. Narran tes laudes dn̄i ⁊ virtutes eius: ⁊ mirabilia eiꝰ que fecit. E t ſuſci tauit teſtimoniū in iacob: ⁊ legeꝫ poſuit in iſrael Q uāta mādauit pr̄ibꝰ nr̄is nota facere ea filijs ſu is: vt cognoſcat gna̓tio alt̓a. Ri lij qui naſcent̉ ⁊ exurgēt: ⁊ narra būt filijs ſuis. Tt ponant in deo ſpem ſuā: ⁊ nō obliuiſcant̉ operuꝫ dn̄i: ⁊ mādata eiꝰ exꝗrāt. Ne fi ant ſicut pr̄es eorū: gnatio praua ⁊ exaſperās. Gnaͣtio que nō di rexit cor ſuū: ⁊ nō eſt creditus cū deo ſpūs eius. R ilij effrem inten dētes ⁊ mittētes arcū: ꝯuerſi ſūt in die belli Nō cuſtodierūt teſta mentū dei: ⁊ in lege eiꝰ noluerunt ambulare. S t obliti ſūt bn̄facto rū eiꝰ: ⁊ mirabiliū eius que oſten dit eis. C orā pr̄ibꝰ eoꝝ fecit mi rabilia in terra egypti: in campo thaneos. Interrupit mare ⁊ per duxit eos: ⁊ ſtatuit aqͣs quaſi in vtre. At deduxit eos ī nube diei ⁊ tota nocte in illumīatiōe ignis. Interrupit petrā ī heremo: ⁊ ada quauit eos velut in abyſſo multa Et eduxit aquā de petra ⁊ edu xit tanqͣꝫ flumīa aqͣs. Et appo ſuerūt adhuc peccare ei: in irā ꝯci tauerūt excelſū in inaquoſo. Et ℟5. tētauerunt beū in cordibꝰ ſuis: vt peterēt eſcas aīabus ſuis. Et ma le locuti ſūt de deo: dixerūt nunꝗd poterit deꝰ parare mc̄ſā in deẜto. Qm̄ ꝑcuſſit petrā ⁊ fluxerūt aq̄: ⁊ torrētes inudauerūt. Nunꝗd ⁊ panē poterit dare: aut parare mē ſā ppl̓o ſuo. Ideo audiuit dn̄s ⁊ diſtulit: ⁊ ignis accēſus eſt in ia cob ⁊ ira aſcēdit ī iſrl̓. Quia nō crediderūt in deo: nec ſperauerūt in ſalutari eiꝰ. Et mādauit nubi bus deſuꝑ: ⁊ ianuas celi aperuit. Et pluit illis māna ad mandu candū: ⁊ panē celi dedit eis. Pa nē angeloꝝ manducauit homo: ci baria miſit eis ī abūdātia. Ilrā ſtulit auſtrū de celo: ⁊ īduxit ī vir tute ſua africum. Et pluit ſuper eos ſicut puluerē carnes: ⁊ ſicut arenam maris volatilia pēnata. Et ceciderūt in medio caſtroruꝫ eoꝝ: circa tabernacula eorū. Et māducauerunt ⁊ ſaturati ſunt ni mis: ⁊ deſideriuꝫ eoꝝ attulit eis: nō ſunt fraudati a deſiderio ſuo. Adhuc eſcc eoꝝ erāt in ore ip̄oꝝ: ⁊ ira dei aſcēdit ſuꝑ eos. Et oc cidit pingues eoꝝ: ⁊ electos iſra el īpediuit. In oībꝰ his peccaue rūt adhuc: ⁊ nō crediderūt in mi rabilibꝰ eiꝰ. Et defecerūt in vani tate dies eoꝝ: ⁊ anni eoꝝ cū feſti nationē. Cuꝫ occideret eos que rebāt eū ⁊ reuertebant̉: ⁊ dilucu lo veniebāt ad cū. Et rememora ti ſūt qꝛ deꝰ adiutor eſt eoꝝ: ⁊ deꝰ excelſus redēptor eoꝝ eſt. Et di lexerūt eū in ore ſuo: ⁊ lingua ſua mētiti ſūt ei. Cor aūt eoꝝ nō erat rectū cū eo: nec fideles habitiſūt in teſtamēto eiꝰ. Ipſe aūt eſt mi ẜicors ⁊ ꝓpitius fiet pctīs eoꝝ: ⁊ nō diſꝑdet eos. Et abūdauit vt auerteret irā ſuā: ⁊ non accendit oēm irā ſuā. Et recordatus eſt qꝛ caro ſūt: ſpūs vadēs ⁊ nō redi ens. Quotiēs exacerbauerūt eū in deẜto: in irā ꝯcitauerūt eū ī in aquoſo. Et cōuerſi ſūt ⁊ tētaue rūt deū: ⁊ ſcm̄ iſrael exacerbaue rūt. Nō ſūt recordati manus eiꝰ die qua redemit eos: de manu tri bulātis. Sicut poſuit in egypto ſigna ſua: ⁊ ꝓdigia ſua in campo thaneos. Et ꝯuertit in ſanguinē viuaa ili flumina eoꝝ: ⁊ imbres eoꝝ ne bi berēt. Qiſit in eos cynomiā ⁊ co medit eos: ranā ⁊ diſꝑdidit eos. Et dedit erugini fructꝰ eoꝝ: ⁊ la bores eoꝝ locuſte. Et occidit in grādine vineas eoꝝ: ⁊ moros eor ī pruma. Et tradidit grādini iu mēta eoꝝ: ⁊ poſſeſſionē eoꝝ igni. Qiſit in eos irā īdignatiōis ſuei indignationē ⁊ irā ⁊ tribulatio nē: īmiſſiōes per angelos malos. Uiā fecit ſemite ire ſue: ⁊ nō peꝑ cit a morte aīaꝝ eoꝝ: ⁊ iumēta eo rū in morte ꝯcluſit. Et ꝑcuſſit oē pͥmogenitū in terra egypti: pͥmi tias oīs laboris eoꝝ ī tabernacu lis cha. Et abſtulit ſicut oues po pulū ſuū: ⁊ ꝑduxit eos tanqͣꝫ gre gē in deſerto. Et deduxit eos in ſpe ⁊ nō timuerūt: ⁊ inimicos eoꝝ operuit mare. Et induxit eos in montē ſcīficatiōis ſue: mōtē quē acꝗſiuit dextera eiꝰ. Et eiecit a fa cie eorum gētes: ⁊ ſorte diuiſit eis terrā in funiculo diſtributionis. E thabitare fecit in tabernacu lis eoꝝ: tribus iſrael. Et tētaue rūt ⁊ exacerbauerūt deū excelſū: ⁊ teſtimonia eiꝰ nō cuſtodierunt. Et auerterūt ſe ⁊ nō ẜuauerunt pactū: quēadmodū pr̄es eoꝝ con uerſi ſūt in arcū prauū. In iram ꝯcitauerūt eū in collibꝰ ſuis: ⁊ in ſculptilibꝰ ſuis ad emulationē eū ꝓuocauerūt. Audiuit deꝰ ⁊ ſpre uit: ⁊ ad nihilū redegit valde iſrl̓. Et repulit tabernaculū ſylo: ta bernaculū ſuū vbi habitauit ī ho minibꝰ. Et tradidit in captiuita tē virtutē eoꝝ: ⁊ pulchritudineꝫ eoꝝ in manꝰ inimici. Et cōcluſit in gladio ppl̓m ſuū: ⁊ hereditateꝫ ſuā ſpreuit. Tuuenes eoꝝ come dit ignis: ⁊ virgines eoꝝ nō ſūt la mentate. S acerdotes eoꝝ in gla dio ceciderūt: ⁊ vidue eoꝝ nō plo rabant̉. Et excitatꝰ eſt tanqͣꝫ dor miēs dn̄s: tanqͣꝫ potēs crapulatꝭ a vino. Et ꝑcuſſit inimicos ſuos in poſteriora: opprobriū ſēpit̓nuꝫ dedit illis. Et repulit tabernacu lū ioſeph: ⁊ tribū effrē nō elegit. Sed elegit tribū iuda: motē ſyō quē dilexit. Et edificauit ſic̄ vni corniū ſcīficiū ſuū: in terra quā fū dauit in ſecula. Et elegit dauid ẜuū ſuū: ⁊ ſuſtulit eū de gregibus ouiū: de poſt fetātes accepit eum. Paſcere iacob ẜuū ſuū: ⁊ iſrl̓ he reditatē ſuā. Et pauit eos in in nocētia cordis ſui: ⁊ ī ītellectib manuū ſuarū deduxit eos. An̄t. Tu es deus qui facis mirabilia. Ant. Propitius eſto. pͥs. 78. Eus venerūt gētes in here ditatē tuā: polluerūt tēplū ſcm̄ tuū: poſuerūt hierl̓m in pomo rū cuſtodiā. Poſuerūt morticina ẜuoꝝ tuoꝝ eſcas volatilibus celi: carnes ſcoꝝ tuoꝝ beſtijs t̓re. Ef fuderūt ſāguīeꝫ ip̄oꝝ tanqͣꝫ aquā in circuitu hierl̓m: ⁊ nō erat qui ſepeliret. Racti ſumꝰ opprobriū vicinis nr̄is: ſubſanatio ⁊ illuſio his qui in circuitu nr̄o ſūt. Uſqꝫ quo dn̄e iraſceris in finē: accēdet̉ velut ignis celus tuꝰ. Effūde irā tuā in gētes que te nō nouerūt: ⁊ in regna que nomē tuū no inuoca uerūt. Quia comederūt iacob: ⁊ locū eius deſolauerūt. Ne me mineris iniꝗtatū nr̄aꝝ antiquaꝝ cito anticipēt nos miẜicordie tue qꝛ pauꝑes facti ſumꝰ nimis. A. d iuua nos deus ſalutaris noſter: ⁊ ꝓpter gloriā nomīs tui dn̄e libe ra nos: ⁊ ꝓpitius eſto pctīs nr̄is ꝓpter nomē tuū. Ne forte dicāt in gētibꝰ vbi ē deꝰ eoꝝ: ⁊ īnoteſcat in nationibus coraꝫ oculis nr̄is. Ultio ſanguinis ẜuoꝝ tuoꝝ ꝗ ef fuſus eſt: ītroeat in ꝯſpectu tuo ge mitus cōpeditoꝝ. Scd̓m magni tudineꝫ brachij tui: poſſide filios mortificatorū. Et redde vicinis nr̄is ſeptuplū in ſinu eoꝝ: īprope riū eoꝝ qd̓ exprobrauerūt tibi do mine. Nos aūt ppl̓us tuꝰ ⁊ oues paſcue tue: ꝯfitebimur tibi ī ſecl̓ꝫ. In gnaͣtione ⁊ generationē annū ciabimꝰ laudē tuā. pͥs. 79. Ui regis iſrael intēde: ꝗ de ducis velut oueꝫ ioſeph. Qui ſe des ſuper cherubin: manifeſtare 46. corā effraī beniamin ⁊ manaſſe. E xcita potētiā tuā ⁊ veni: vt ſal uos facias nos. D eus conuerte nos ⁊ oſtēde faciē tuā: ⁊ ſalui eri mus. D n̄e deus virtutū: quouſqꝫ iraſceris ſuꝑ or̄onē ſerui tui. Q i babis nos pane lachrymaꝝ: ⁊ po tū dabis nobis ī lachrymis ī mē ſura. Poſuiſti nos in ꝯtradictio ℟. Qui ꝓ nobis pepēdit ī ligno. nē vicinis nr̄is: ⁊ inimici nr̄i ſub ſanauerūt nos. D eus virtutum ꝯuerte nos: ⁊ oſtēde faciē tuaꝫ ⁊ ſalui erimꝰ. T ineā de egypto trā ſtuliſti: eieciſti gentes ⁊ plantaſti eā. ux itineris fuiſti in ꝯſpectu eius: ⁊ plātaſti radices eiꝰ ⁊ īple uit terrā. O peruit mōtes vmbra eiꝰ: ⁊ arbuſta eiꝰ cedros dei. E x tendit palmites ſuos vſqꝫ ad ma re: ⁊ vſqꝫ ad flumē ꝓpagines eiꝰ. Ut ꝗd deſtruxiſti maceriā eius: ⁊ vindemiāt eā oēs qui p̄tergre diunt̉ viā. A xterminauit eā aper de ſilua: ⁊ ſingularis ferus depa ſtus eſt eā. D eus virtutū cōuer tere: reſpice de celo ⁊ vide: ⁊ viſi ta vineā iſtā. E t ꝑfice eā quam plātauit dextera tua: ⁊ ſuꝑ filiuꝫ hoīs quē ꝯfirmaſti tibi. Incenſa igni ⁊ ſuffoſſa: ab īcrepatione vul tus tui peribūt. Fiat manus tua ſuꝑ virū dextere tue: ⁊ ſuꝑ filium hoīs quē ꝯfirmaſti tibi. Et nō di ſcedimꝰ a te: viuificabis nos ⁊ no men tuū inuocabimꝰ. D n̄e deus virtutū ꝯuerte nos: ⁊ oſtēde faci em̄ tuā ⁊ ſalui erimꝰ. An̄t. Pro pitius eſto pctīs noſtris dn̄e. ꝟ. Gaudebūt labia mea cū cātaue ro tibi. ℟. Et aīa mea quā rede miſti. In aduētu. ꝟ. Ex ſyō ſpe lia mii cies deco. e. ℟. Deus nr̄ manife. ve Tꝑe qͣdrageſime. ꝟ. Ip̄e libe rauit me. ℟. Et a v̓bo alꝑo. Tcͣ pore paſſionis. ꝟ. Erue a fra. de. ani. me. ℟. Et de ma. ca. vni. m. Tꝑe paſchali an̄t. All̓a all̓a alla. ꝟ. Surrexit dn̄s de ſepulchro. Ad laū. aūt. Tibi ſoli peccaui dn̄e miſerere mei. pͥs. Miſerere mei. Omine refugiū fa pͥs. 89. ctus es nobis: a gnātione in gnaͣtionē. Priuſqͣꝫ montes fie rēt aut formaret̉ terra ⁊ orbis: a ſeculo ⁊ vſqꝫ in ſeculū tu es deus. N e auertas hoīeꝫ in humilitatē: Iuiuuiſ ⁊ dixiſti conuertimini filij hoīuꝫ. mͥ mille anni ante oculos tuos tanqͣꝫ dies heſterna que preterijt. t cuſtodia in nocte: que pro ni hilo habent̉ eoꝝ anni erūt. Ꝙ ane ſicut herba trāſeat: mane floreat ⁊ trāſeat: veſꝑe decidat induret et areſcat. Quia defecimus in ira tua: ⁊ in furore tuo turbati ſumꝰ. P oſuiſti iniquitates noſtras in ꝯſpectu tuo: ſeculū nr̄m in illumi natione vultus tui. Qm̄ oēs di es nr̄i defecerūt: ⁊ in ira tua defe cimꝰ. Anni nr̄i ſicut aranea me ditabunt̉: dies annoꝝ nr̄oꝝ in ip ſis ſeptuaginta anni. S iautē in potētatibus octogīta anni: ⁊ am plius eoꝝ labor ⁊ dolor. Q m̄ ſu peruenit manſuetudo: ⁊ corripie mur. Quis nouit ptāteꝫ ire tue ⁊ pre timore tuo irā tuā dinume rare. H exterā tuā ſic notā fac: ⁊ eruditos corde in ſapia. C ōuer tere dn̄e vſqꝫ quo: ⁊ deprecabilis eſto ſuꝑ ſeruos tuos. Repleti ſu mus mane miẜicordia tua: exul tauimus ⁊ delectati ſumꝰ in oībꝰ diebꝰ nr̄is. Ietati ſumꝰ pro die bus ꝗbus nos humiliaſti: annis ꝗbus vidimus mala. Reſpice in ẜuos tuos ⁊ in oꝑa tua: ⁊ dirige filios eoꝝ. Et ſit ſplēdor dn̄i dei nr̄i ſuꝑ nos: ⁊ oꝑa manuū nr̄arū dirige ſuꝑ nos: ⁊ opus manuum nr̄aꝝ dirige. Ant. Dn̄e refugiuꝫ factꝰ es nobis. An̄t In matutis domine meditabor in te. pͥs. De us deus meus. Canticuꝫ moyſi. Antemꝰ dn̄o gl̓ioſe enī ho Unorificatꝰ eſt: equū ⁊ aſcēſo rē ꝓiecit ī mare. Fortitudo mea ⁊ laus mea dn̄s: ⁊ factꝰ eſt mihi ī ſalutē. Iſte deus meꝰ ⁊ gl̓ificabo eū: deus pr̄is mei ⁊ exaltabo euꝫ. Un̄s qͣſi vir pugnator oīpotens nomē eius: currus pharaonis et exercitū eius ꝓiecit in mare. Ele cti pͥncipes eiꝰ ſubmerſi ſūt in ma ri rubro: abyſſi operuerūt eos de ſcēderūt in ꝓfūdū qͣſi lapis. Dex tera tua dn̄e magnificata eſt in fortitudine: dextera tua dn̄e ꝑcuſ ſit inimicū: ⁊ in multitudine gl̓ie tue depoſuiſti aduerſarios meos. Qiſiſti irā tuam que deuorauit eos ſicut ſtipulā: ⁊ in ſpū furoris tui ꝯgregate ſūt aque. Stetit vn da fluēs: ꝯgregate ſūt abyſſi ī me dio mari. Dixit inimicꝰ ꝑſequar ⁊ cōprehēdā diuidā ſpolia: īple bit̉ aīa mea. Quaginabo gladiū meū: interficiet eos manus mea. Alauit ſpūs eius ⁊ operuit eos mare: ſubmerſi ſūt quaſi plūbum in aꝗs vehemētibus. Quis ſimi lis tui in fortibus dn̄e: ꝗs ſil̓is tui magnificus in ſcītate: terribilis atqꝫ laudabilis ⁊ faciēs mirabi. lia. Extēdiſti manū tuā ⁊ deuo rauit eos terra: dux fuiſti in miſe ricordia tua ppl̓o quē redemiſti. Et portaſti eū in fortitudine tua ad habitaculū ſcm̄ tuū. Aſcēde rūt ppl̓i ⁊ irati ſunt: dolores obti nuerunt habitatores philiſtijm. Tūc ꝯturbati ſūt pͥncipes edon: robuſtos moab obtinuit tremor: obriguerūt oēs habitatores cha naā. Trruat ſuꝑ eos formido et pauor: ī magnitudīe brachij tui. Niāt immobiles qͣſi lapis donec ꝑtrāſeat ppl̓s tuꝰ dn̄e: donec per tranſeat ppl̓s tuꝰ iſte quē poſſedi ſti. Introduces eos ⁊ plantabis in mōte hereditatꝭ tue: firmiſſimo habitaculo tuo qd̓ oꝑatꝰ es dn̄e. Sāctuariū tuū dn̄e qd̓ firmaue rūt manꝰ tue: dn̄s regnabit ī eter num ⁊ vltra. Ingreſſus eſt enim eques pharao cū curribꝰ ⁊ equiti bus eiꝰ in mare: ⁊ reduxit ſuꝑ eos dn̄s aqͣs maris. Rilij aūt iſrael ambulauerūt ꝑ ſiccū ī medio eiꝰ. An̄t. Cātemꝰ dn̄o gl̓ioſe. An̄t. In ſcīs eiꝰ laudate deū. pͥs. Lauda. dn̄ꝫ. Capͥ. ⁊ ꝟ. vt. sͣ. feria. ij. Hy. Ux ecce ſurgit aurea pallēs .ATfatiſcat cecitas: que noſmet ī preceps diu errore traxit deuio. H ec lux ſerenū conferat puroſqꝫ nos preſtet ſibi: nihil loqͣmur ſub dolū voluamus obſcurum nihil. Sic tota decurrat dies nec līgua 27. mēdax nec manꝰ: oculi nec peccēt lubrici nec noxa corpus īquinet. S peculator aſtat deſuper qui nos diebus oībus: actuſqꝫ nr̄os pro ſpicit a luce pͥma in veſpeꝝ. D eo pr̄i. Ad bn̄. an̄t. In ſcītate ſeruia mus dn̄o ⁊ liberabit no ab inimi cis nr̄is. Feria. vjͣ. inuiij. Adore mus dominū. Quoniaꝫ ip̄e fecit nos. pͥs. Venite. Hymnꝰ. Utrinitatis vnitas orbē po tenter ꝗ regis: attēde laudū can tica que excubātes pſallimꝰ. Nā lectulo ꝯſurgimꝰ noctis ꝗeto tꝑe: vt flagitem vulnerū a te medelā oīum. Quo fraude ꝗcꝗd demo nū in noctibus delinꝗmꝰ: abſter gat illud celitꝰ tue ptās gl̓ie. No corpus adſit ſordidū nec torpor in ſtet cordiū: nec crimīs ꝯtāgio te peſcat ardor ſpūs. Ob hoc redem ptor q̄ſumꝰ reple tuo nos lumine: ꝑ qd̓ dieꝝ circulis nulliſ ruamur actibꝰ. Preſta. An̄t. Exultate. aſchali an̄t. Alla. pͥs. 80. ꝑe Xultate deo adiutori no ſtro: iubilate deo iacob. Sumite pſalmū ⁊ da Iſte tympanu: pſalteriuꝫ iocundū cū cithara Buccinate ī neomenia tuba: in īſigni die ſolē nitatis vr̄e. Quia p̄ceptū ī iſrael eſt: ⁊ iudiciū deo iacob. I eſtimo niū in ioſeph poſuit illud cū exiret de terra egypti: linguā quā nō no uerat audiuit. Diuertit ab oneri bus dorſū eiꝰ: manus eiꝰ in cōphi no ẜuierūt. Iin tribulatiōe īuoca ſti me ⁊ liberaui te: ⁊ exaudiui te ī abſcondito tempeſtatis: ꝓbaui te apud aquā cōtradictiōis. Audi ppl̓s meus ⁊ ꝯteſtabor te: iſrael ſi audieris me nō erit in te deus re cēs: neqꝫ adorabis deū alienum. Ego enī ſū dn̄s deꝰ tuus ꝗ eduxi te de terra egypti: dilata os tuū ⁊ īplebo illud. Et nō audiuit ppl̓s meus vocē meā: ⁊ iſrael nō inten dit mihi. Et dimiſi eos ẜꝫ deſide ria cordis eoꝝ: ibūt ī adinuētioni bus ſuis. Si ppl̓us meꝰ audiſſet me: iſrael ſi in vijs meis ambulaſ ſet. Pro nihilo forſitan inimicos eoꝝ humiliaſſē: ⁊ ſuꝑ tribulātes eos miſiſſē manū meā. Tnimici dn̄i mentiti ſunt ei: ⁊ erit tempus eorum in ſecula. Et cibauit il los ex adipe frumenti: ⁊ de petra melle ſaturauit eos. pͥs. di. Eus ſtetit in ſynagoga deo rū: in medio aūt deos diiudicat. Uſqꝫ quo iudicatis iniꝗtatē: ⁊ fa cies pctōꝝ ſumitis. Tudicate ege no ⁊ pupillo: humilē ⁊ pauperem iuſtificate. Eripite pauꝑeꝫ: ⁊ ege nū de manu pctōris liberate. Ne ſcierūt neqꝫ ītellexerūt ī tenebris ambulāt: mouebunt̉ oīa fūdamē mnu ta terre. Ego dixi dij eſtis: ⁊ filij excelſi oēs. Tos autē ſicut hoīes moriemini: ⁊ ſicut vnꝰ de pͥncipi bus cadetꝭ. Surge deꝰ iudica ter rā: qm̄ tu hereditabis in oībꝰ gēti bus. An̄t. Exultate deo adiutori Eus ꝗs ſil̓is erit tibi: ne ta nr̄o. An̄t. Tu ſolus. pͥs. 82 ceas neqꝫ cōpeſcaris deus. Qm̄ ecce inimici tui ſonuerūt: ⁊ ꝗ ode rūt te extulerūt caput. Suꝑ pplꝫ tuū malignauerūt ꝯſiliū: ⁊ cogita uerūt aduerſus ſcōs tuos. D ixe rūt: venite diſꝑdamꝰ eos de gēter ⁊ nō memoretur nomē iſrl̓ vltra. Qm̄ cogitauerūt vnanimit̉ ſiml̓ aduerſū te teſtamētū diſpoſuerūt: tabernacula īdumeoꝝ ⁊ iſmaheli te Q oab ⁊ agareni gebal ⁊ amō ⁊ amalech: alienigene cū hītanti bus tyrū. E tenī aſſur venit cū il lis: facti ſūt ī adiutoriū filijs loth. F ac illis ſicut madian ⁊ ſyſare: ſicut iabin in torrēte cyſō. D iſpie rūt ī endor: facti ſūt vt ſtercꝰ t̓re Pone pͥncipes eoꝝ ſic̄ oreb ⁊ cebr ⁊ cebee ⁊ ſalmana. Oēs pͥncipes eoꝝ ꝗ dixerūt: hereditate poſſidea mus ſāctuariū dei. D eꝰ meus po ne illos vt rotā: ⁊ ſicut ſtipulā an̄ faciē vēti. Sicut ignis ꝗ cōburit ſiluā: ⁊ ſicut flāma cōburēs mon tes. I ta ꝑſeq̄ris illos in tēpeſtate tua: ⁊ ī ira tua turbabis eos. Im ple faciēs eoꝝ ignominia: ⁊ q̄rent nomē tuū dn̄e. E rubeſcāt ⁊ ꝯturi bent̉ in ſecl̓m ſecl̓i: ⁊ ꝯfūdant̉ ⁊ pe reāt. Et cognoſcāt qꝛ nomē tibi dn̄s: tu ſolus altiſſimꝰ ī oī t̓ra. pͥs. Uā dilecta tabernacula 83. tua dn̄e virtutū: ꝯcupiſcit ⁊ deficit aīa mea in atria dn̄i. Cor meū ⁊ caro mea: exl̓tauerūt ī deū viuū. E tenī paſſer īuenit ſibi do mū: ⁊ turtur nidū vbi ponat pul los ſuos. A ltaria tua dn̄e virtu tū: rex meꝰ ⁊ deꝰ meꝰ. B tī ꝗ habi tāt in domo tua dn̄e: in ſcl̓a ſcl̓oꝝ laudabūt te. B tns vir cuiꝰ eſt au xiliū abs te: aſcēſiōes ī corde ſuo diſpoſuit in valle lachrymaꝝ in lo dabit legiſlator: ibūt de virtute in virtutē videbit̉ deꝰ deorū in ſyon. Dn̄e deꝰ virtutū exaudi or̄onem meā: auribꝰ ꝑcipe deꝰ iacob. Pro tector nr̄ aſpice deꝰ: ⁊ reſpice in fa ciē xp̄i tui. Quia melior eſt dies vna in atrijs tuis: ſuꝑ milia. F le gi abiectꝰ eſſe in domo dei mei: ma gis qͣꝫ habitare in tabernaculis pctōꝝ. Quia miẜicordiā ⁊ veri tatē diligit deꝰ: gr̄am ⁊ gl̓iam da bit dn̄s. Nō pͥuabit bonis eos ꝙ ambulāt in īnocētia: dn̄e virtutu btūs homo qui ſperat in te. An̄t Tu ſolus altiſſimꝰ ſuꝑ oēm terra. An̄t. Benedixiſti. pͦs. 84. Enedixiſti dn̄e terra tuam: auertiſti captiuitatē iacob. ℟ e miſiſti iniꝗͥtatē plebis. tue: operui ſti oīa pctā eoꝝ. Qitigaſti oēm irā tuā: autiſti ab ira īdignatiōiſ tue. Cōuerte nos deꝰ ſalutaris nr̄: ⁊ auerte irā tuā a nobis. Nū ꝗd in eternū iraſceris nobis: aut extēdes irā tuā agnaͣtiōe in gene rationē. D eª tu ꝯuerſus viuifica bis nos: ⁊ plebs tua letabit̉ in te. O ſtēde nobis dn̄e miẜicordiā tu am: ⁊ ſalutare tuū da nobis. Fu diā ꝗd loquat̉ ī me dn̄s deꝰ: qm̄ lo quet̉ pacē̓ īplebē ſuā Et ſuꝑ ſan ctos ſuos: ⁊ in eos ꝗ ꝯuertunt̉ ad cor. Terūtn ꝓpe timētes eū ſalu tare ipſiꝰ: vt īhitet gl̓ia ī t̓ra nr̄a. Q iẜicordia ⁊ veritas obuiauerūt ſibi: iuſticia ⁊ pax oſculate ſūt Te ritas de terra orta eſt: ⁊ iuſticia do celo ꝓſpexit. E tenī dn̄s dabit be nignitatē: ⁊ tra nr̄a dabit fructū cō quē poſuit. E tenī bn̄dictionē ſuū. Iuſticia an̄eū ambulabit: et .25. ponet in via greſſus ſuos. pͣs. 85. Nclina dn̄e aurē tuā ⁊ exan di me: qm̄ īops ⁊ pauper ſum ego. Cuſtodi aīam meā qm̄ ſan ctus ſū: ſaluū fac ſeruū tuuꝫ deus meus ſperantē in te. Qiẜere mei dn̄e qm̄ ad te clamaui tota die: le tifica aīam ſerui tui: qm̄ ad te dn̄e aīaꝫ meā leuaui. Qm̄ tu dn̄e ſua uis ⁊ mitis ⁊ multe miſericordie: oībꝰ inuocātibus te. Auribꝰ ꝑci pe or̄onē meā: ⁊ intende voci depͥ cationis mee. In die tribulatio nis mee clamaui ad te: qꝛ exaudi ſti me. Nō ē ſil̓is tui ī dijs dn̄e: ⁊ nō eſt ẜm oꝑa tua. Oēs gentes quaſcūqꝫ feciſti veniēt ⁊ adorabūt corā te dn̄e: ⁊ gl̓ificabūt nomē tu um. Qm̄ magnus es tu ⁊ faciēs mirabilia: tu es deus ſolus. De duc me dn̄e in via tua: ⁊ īgrediat in veritate tua: letet̉ cor meū vt ti meat nomē tuū. Cōfitebor tibi dn̄e deꝰ meus in toto corde meo: ⁊ gl̓ificabo nomē tuū in eternuꝫ. Quia miẜicordia tua magna eſt ſuꝑ me: ⁊ eruiſti aīam meā ex in ferno inferiori. Deus iniꝗ inſui rexerūt ſuꝑ me ⁊ in ſynagoga po tentū q̄ſierūt aīam meā: ⁊ nō ꝓpo ſuerūt te in ꝯſpectu ſuo. Et tu do mine deꝰ miẜator ⁊ miſericors: pa tiēs ⁊ multe miẜicordie ⁊ verax. Reſpice in me ⁊ miẜere mei: da īperiū tuū puero tuo: ⁊ ſaluū fac fi liū ancille tue. Riat mecū ſignū in bono vt videāt ꝗ oderūt me et ꝯfūdant̉: qm̄ tu dn̄e adiuuiſti me ⁊ ꝯſolatꝰ es me. An̄t. Bn̄dixiſti dn̄e terrā tuā. An̄t. Fūdamenta. rabilia tua: ⁊ iuſticia tua in terra xſ Andamēta eiꝰ imō/ hs. d6. .x ltibꝰ ſcīs: diligit dn̄s portas ſyon ſuꝑ oīa tabernacula iacob. Ulīoſa dicta ſūt de te: ciuitas di. Ꝙmor ero raab ⁊ babylonis: ſci entiū me. Ecce alienigene ⁊ ty rus ⁊ ppl̓s ethiopū hi fuerūt illio Nunꝗd ſyon dicet homo ⁊ homo natꝰ eſt ī ea: ⁊ ip̄e fūdauit eā altiſ ſimꝰ. Dn̄s narrabit ī ſcripturis ppl̓oꝝ: ⁊ pͥncipū hoꝝ ꝗ fuerūt ī ea. Sicut letātiū oīuꝫ: hītatio ē ī te Omine deꝰ ſalutis pͥs. 87. nice: in die clamaui ⁊ nocte corā te. Intret in ꝯſpectu tuo or̄o mea: īclina aurē tuā ad precē me am. Quia repleta eſt malis aīa mea: ⁊ vita mea īferno appropin qͣuit. Eſtimatꝰ ſū cū deſcēdētibꝰ in lacū: factꝰ ſū ſicut homo ſine ad iutorio int̓ mortuos liber. Sicut vulnerati dormiētes ī ſepulchris quoꝝ nō es memor ampliꝰ: ⁊ ip̄i de manu tua repulſi ſūt. Poſue rūt me in lacu īferiori: in tenebro ſis ⁊ in vmbra mortis. Suꝑ me ꝯfirmatꝰ eſt furor tuꝰ: ⁊ oēs fluct tuos induxiſti ſuꝑ ne. Lōge ſe ciſti notos meos a me: poſuerunt me abomīationē ſibi. Traditus ſū ⁊ nō egrediebar: oculi mei lan guerūt pre īopia. Clamaui ad te dn̄e: tota die exꝑandi ad te manꝰ meas. Nunquid mortuis facies mirabilia: aut medici ſuſcitabūt ⁊ ꝯfitebunt̉ tibi. Nunꝗd narra bit aliꝗs in ſepulchro miſericordi am tuā: ⁊ veritatē tuā in ꝑditiōe. Nunꝗd cognoſcent̉ ī tenebris mi obliuiōis. Et ego ad te dn̄e cla maui: ⁊ mane or̄o mea preueniet te. Ut ꝗd dn̄e repellis or̄onē me am: auertis faciē tuā a me. Pau per ſū ego ⁊ in laboribꝰ a iuuētute nica: exaltatꝰ aūt hūiliatꝰ ſū ⁊ cō turbatꝰ. In me trāſierūt ire tue: ⁊ terrores tui conturbauerūt me. Circūdederūt me ſicut aqͣ tota die: circūdederūt me ſimul. Elō gaſti a me amicū ⁊ ꝓximū: ⁊ no tos meos a miſeria. An̄t. Funda menta eius in montibus ſanctis. An̄t Benedictus. pͥs. 88. QIſericordias dn̄i: in eternū cātabo. In gnaͣtione ⁊ gnaͣtionē annūciabo veritatē tuā ī ore meo. Qm̄ dixiſti in eternū miẜicordia edificab̓it̉ in celis: p̄parabit̉ veri tas tua in eis. Diſpoſui teſtamē tū electis meis: iuraui dauid ẜuo meo: vſqꝫ ī eternū p̄parabo ſemē tuū. Et edificabo in gnaͣtione et gnationē: ſedē tuā. Cōfitebunt̉ celi mirabilia tua dn̄e: etenī veri tatē tuā in ecclīa ſcōꝝ. Qm̄ ꝗs in nubibus equabit̉ dn̄o: ſil̓is erit deo in filijs dei. Deus qui gl̓ifica tur in ꝯſilio ſcōꝝ: magnꝰ ⁊ terribi lis ſuꝑ oēs ꝗ in circuitu eius ſūt. Dn̄e deꝰ virtutū ꝗs ſil̓is tibi: po tēs es dn̄e ⁊ veritas tua ī circuitu tuo. Ilu dn̄aris ptāti maris: mo tū aūt fluctuū eiꝰ tu mitigas. Nu humiliaſti ſicut vulneratū ſuꝑbū in brachio virtui tue diſꝑſiſti in micos tuos. Alui ſūt celi ⁊ tua ē terra: orbē terre ⁊ plenitudinē ei tu fūdaſti: aꝗlonē ⁊ mare tu crea ſti. Mhabor ⁊ hermō in noīe tuo exultabūt: tuū brachiū cū potētia Firmet̉ manꝰ tua ⁊ exaltet̉ dexta tua: iuſticia ⁊ iudiciū p̄paratio ſe dis tue. Uiſericordia ⁊ veritas p̄cedent faciē tuā: btūs ppl̓s qui ſcit iubilationeꝫ. Un̄e in lumine vultꝰ tui ambulabūt: ⁊ ī noīe tuo exultabūt tota die: ⁊ ī iuſticia tua exaltabunt̉. Qm̄ gl̓ia virtutꝭ eo rū tu es: ⁊ in bn̄placito tuo exal tabit̉ cornū nr̄ꝫ. Quia dn̄i ē aſſū ptio nr̄a: ⁊ ſcī iſrl̓ regis nr̄i. Tūc locutꝰ es ī viſiōe ſcīs tuis: ⁊ dixi ſti poſui adiutoriū in potēte: ⁊ ex altaui electū de plebe mea. Inue ni dauid ſeruū meū: oleo ſco nieo vnxi eū. Qanus enī mea auxilia bit̉ ei: ⁊ brachiū meū ꝯfortabit eū. Nihil ꝓficiet inimicꝰ in eo: ⁊ filiꝰ iniꝗtatis non apponet nocere ei. Et ꝯcidā a facie ipſius inimicos eius: ⁊ odiētes eū in fugā ꝯuertā. Et v̓itas mea ⁊ miẜicordia mea cū ipſo: ⁊ in noīe meo exaltabitur cornu eiꝰ. Et ponā in mari ma nū eiꝰ: ⁊ in fluminibꝰ dexterā eiꝰ. ſꝑſe inuocabit me pr̄ meꝰ es tu deus meus ⁊ ſuſceptor ſalutꝭ mee. Et ego pͥmogenitū ponā illū: ex celſū pre regibꝰ terre. In eternū ſeruabo illi miẜicordiā meā: ⁊ te ſtamētū meū fidele ip̄i. Et ponā in ſeculū ſeculi ſemē eiꝰ: ⁊ thronū eius ſicut dies celi. Si aūt dere liq̄rint filij eiꝰ legē meā: ⁊ in iudi cijs meis nō ambulauerit. Si iu ſticias meas ꝓphanauerīt: ⁊ mā data mea nō cuſtodierint. Tiſi tabo in virga iniꝗtates eoꝝ: ⁊ in verberibꝰ pctā eoꝝ. Niẜicordiā .29. aūt meā nō diſꝑgā ab eo: neqꝫ no cebo in veritate mea. I eqꝫ ꝓpha nabo teſtamentū meū: ⁊ que ꝓce dūt de labijs meis non faciā irri ta. S emel iuraui ī ſcō meo ſi da uid mētiar: ſemē eiꝰ in eternū ma nebit. E t thronū eiꝰ ſicut ſol in ꝯſpectu meo: ⁊ ſicut luna ꝑfecta ī eternū ⁊ teſtis ī celo fidelis. Nu v̓o repuliſti ⁊ deſpexiſti: diſtuliſti xp̄m tuū. A uertiſti teſtamentuꝫ ẜui tui: ꝓphanaſti ī terra ſāctua riū eiꝰ. Oeſtruxiſti oēs ſepes eiꝰ: poſuiſti firmamētū eiꝰ formidinē iripuerūt eū oēs trāſentes viā factus eſt opprobriū vicinis ſuiſ. Exaltaſti dexterā depͥmentiū eū letificaſti oēs inimicos eiꝰ. Auer tiſti adiutoriū gladij eiꝰ: ⁊ non es auxiliatꝰ ei in bello. Deſtruxiſti eū ab emūdatione: ⁊ ſedē eiꝰ ī ter ra colliſiſti. Ꝙ inoraſti dies tꝑis eiꝰ: perfudiſti eū ꝯfuſione. Uſqꝫ quo dn̄e auertis ī finc: exardeſcet ſicut ignis ira tua. Qemorare qͥ mea ſubſtātia: nunquid enī vane ꝯſtituiſti oēs filios hoīuꝫ. Quis eſt homo qui viuet ⁊ non videbit mortē: eruet aīam ſuā de manu in feri. Ubi ſūt miẜicordie tue anti que dn̄e: ſicut iuraſti dauid ī veri tate tua. Q emor eſto dn̄e oppro brij ẜuoꝝ tuoꝝ: qd̓ cōtinui in ſinu meo multaꝝ gentiū. Qd̓ expro brauerunt inimici tui dn̄e: qd̓ ex probrauerūt cōmutatioeꝫ xp̄i tui. B n̄dictus dn̄s ī eternū: fiat fiat Eus vltionuꝫ dn̄s: pͥs. 93. deꝰ vltionū libere egit. E x are ꝗudicas terrā: redde retributionē ſuꝑbis. Uſqꝫ quo pec catores dn̄e: vſqꝫ quo pctōres glo riabunt̉. E ffabunt̉ ⁊ loquent̉ in ꝗtatē: loquent̉ oēs ꝗ operant̉ iniu ſticiā. P pl̓m tuū dn̄e humiliaue rūt: ⁊ hereditatē tuā vexauerunt. T iduā ⁊ aduenā interfecerūt: et pupillos occiderūt. Et dixerūt: nō videbit dn̄s: nec intelliget deꝰ iacob. Intelligite inſipientes in populo: ⁊ ſtulti aliqn̄ ſapite. Qui plātauit aurē nō audiet: aut qui finxit oculū nō ꝯſiderat Qui cor ripit gētes non arguet: qui docet hoīem ſciētiā. Dn̄s ſcit cogitatio nes hoīum: qm̄ vane ſūt. B eatus homo quē tu erudieris dn̄e: ⁊ de le ge tua docueris euꝫ. Ut mitiges ei a diebꝰ malis: donec fodiat̉ pec catori fouea. Quia nō replet do minus plebē ſuā: ⁊ hereditatē ſu am nō derelinqͣt. Quoaduſqꝫ iu ſticia ꝯuertat̉ in iudiciū: ⁊ ꝗ iuxta illa oēs ꝗ recto ſūt corde. Quis ꝯſurget mihi aduerſus malignan tes: aut ꝗs ſtabit mecū aduerſus operātes iniꝗtatem. Niſi qꝛ dn̄s adiuuit me: paulominꝰ habitaſſet in īferno aīa mea. Si dicebā mo tus eſt pes meus: miẜicordia tua dn̄e adiuuabat me. Secūdū mul titudinē doloꝝ meoꝝ ī corde meo: ꝯſolatiōes tue letiſicauerūt aīan meā. Nunꝗd adheret tibi ſedes iniꝗtatis: ꝗ fingis laborē in p̄ce pto. Captabūt in aīaꝫ iuſti ⁊ ſā guinē īnocentē ꝯdēnabūt. Et fa ctus eſt mihi dn̄s in refugiū: ⁊ de us meꝰ in adiutoriū ſpei mee. Et reddet illis iniꝗtatē ip̄oꝝ ⁊ ī ma litia eoꝝ diſꝑdet eos: diſꝑdet illos dn̄s deus nr̄. An̄t. Bn̄dictꝰ dn̄s in eternū. An̄t. Cantate. pͥs. 95. Antate dn̄o canticū nouuꝫ: Acātate dn̄o oīs terra. C an tate dn̄o ⁊ bn̄dicite nomini eius: annūciate de die ī diē ſalutare eiꝰ. Annūciate inter gētes gl̓iaꝫ eiꝰ: in oībꝰ ppl̓is mirabil̓ia eiꝰ. Qm̄ magnꝰ dn̄s ⁊ laudabilis nimis: terribilis eſt ſuꝑ oēs deos. Qm̄ oēs dijgentiū demonia: dn̄s autē celos fecit. Cōfeſſio ⁊ pulchritu do in ꝯſpectu eiꝰ: ſcimoniā ⁊ ma gnificentia in ſcificatiōe eiꝰ. A f ferte dn̄o pr̄ie gentiū: afferte dn̄o glīam ⁊ honore: afferte dn̄o glīam nomini eiꝰ. N ollite hoſtias ⁊ in troite in atria eiꝰ: adorate dn̄ꝫ in atrio ſcō eiꝰ. Cōmoueat̉ a facie eiꝰ vniuerſa terra: dicite in gētibꝰ qꝛ dn̄s regnauit. E tenī correxit orbeꝫ ꝗ nō cōmouebit̉: iudicabit ppl̓os in eꝗtate. Uetent̉ celi ⁊ ex ultet terra: cōmoueat̉ mare ⁊ ple nitudo eiꝰ: gaudebūt cāpi ⁊ oīa q̄ ī eis ſūt. Tuc exultabūt oīa ligna ſiluarū a facie dn̄i qꝛ venit: qm̄ ve nit iudicare t̓rā. Tudicabit orbe t̓re in eꝗtate: ⁊ ppl̓os ī vitate ſua. Ominus regnauit pͥs. 96. C exultet terra: letent̉ īſule ml̓ te. Lubes ⁊ caligo in circuitu eī iuſticia ⁊ iudiciuꝫ correctio ſedis eiꝰ. I gnis an̄ ip̄ꝫ p̄cedet: ⁊ inflā mabit in circuitu inimicos eius. Alluxerūt fulgura eius orbi ter re: vidit ⁊ cōmota eſt terra. Qo tes ſicut cera fluxerūt a facie dn̄i: a facie dn̄i oīs terra. Annuncia uerūt celi iuſticiā eiꝰ: ⁊ viderunt oēs ppl̓i gl̓iam eiꝰ. Cōfundant̉ oēs ꝗ adorāt ſculptilia: ⁊ ꝗ gl̓ian tur in ſimulacris ſuis. Adorate eum oēs angeli eiꝰ: audiuit ⁊ leta ta eſt ſyon. Et exultauerūt filie iude: ꝓpter iudicia tua domine. Qm̄ tu dn̄s altiſſimus ſuꝑ oēm terrā: nimis exaltatꝰ es ſuꝑ oēs deos. Qui diligitis dn̄m odite malū: cuſtodit dn̄s aīas ſcoꝝ ſuo rū: de manu pctōris liberauit eos. Tux orta eſt iuſto: ⁊ rectis corde leticia. I etamini iuſti in dn̄o: et ꝯfitemini memorie ſcificatiōis eiꝰ An̄t. Cantate dn̄o ⁊ bn̄dicite nor ciꝰ. ꝟ. Intretoro mea in ꝯſpectu tuo dn̄e. ſ. Inclina aurē tuā ad precē meā. In aduētu. ꝟ. Emit te agnū dn̄e. ℟. De petra deſerti. Tꝑe qͣdrageſime. ꝟ. Scapul̓ ſu is obūbra. tibi. ᵐ. Et ſub pennis eius ſꝑabis. Tꝑe paſſiōis. ꝟ. De ore leonis libera me do. ℟. Et a cornibꝰ. vt. sͣ. Tꝑe paſchali ant Alla all̓a all̓a. ꝟ. Surrexit dn̄s vere all̓a. vt. sͣ. Ad la. an̄t. Spͥu pͥncipali ꝯfirma cor meū deꝰ. pͥs. Miſerere. An̄t. In veritate tua. Omīe exaudi ora/ pͥs. 142. tionē meā auribꝰ percipe ob ſecrationē meā: ī veritate tua ex audi me in tua iuſticia. Et nō in tres in iudiciū cū ſeruo tuo: quia no iuſtificabit̉ in cōſpectu tuo oīs viuens. Quia perſecutus eſt in micus animam meam: humilia uit in terra vitam meam. C ollo cauit me in obſcuris ſicut mortu os ſeculi ⁊ anxiatus eſt ſuper me .30. ſpūs meꝰ: in me turbatū ē cor me um. Nemor fui dierū antiquoꝝ: meditatꝰ ſū in oībꝰ oꝑbꝰ tuis: ⁊ ī factis manuū tuarū meditabar. Expādi manus meas ad te: aīa mea ſicut t̓ra ſine aqua tibi. Ue lociter exaudi me dn̄e: defecit ſpi ritus meꝰ. Nō auertas faciē tuā a me: ⁊ ſil̓is ero deſcendētibꝰ in la cū. Audita fac mihi mane miſe ricordiā tuā: qꝛ in te ſꝑaui. Ho tā fac mihi viā ī qua ambulē: ꝗa ad te leuaui aīaꝫ meā. Uripe me de inimicis meis dn̄e ad te ꝯfugi: doce me facere volūtatē tuā qꝛ de us meꝰ es tū. Spūs tuꝰ bonꝰ de ducet me in terrā rectā: ꝓpter no mē tuū dn̄e viuificabis me in eꝗ tate tua. Educes de tribulatio ne aīam meam: ⁊ in miſericordia tua diſꝑdes inimicos meos. Et ꝑdes oēs ꝗ tribulāt aīam meaꝫ: qm̄ ego ẜuus tuꝰ ſū. Aut. In veri tate tua exaudi me dn̄e. An̄t. Il lumīa dn̄e vultū tuū ſuꝑ nos. psͣ. Deꝰ deus meꝰ. An̄t Dn̄e audiui. V Omīe au Cāticū abachuc. diui auditionē tuā: ⁊ timui Dn̄e opus tuū in medio annorū: viuifica illud. In medio annorū notū facies: cū iratꝰ fueris miſeri cordie recordaberis. Deꝰ ab au ſtro veniet: ⁊ ſcūs de mōte pharā Operuit celos gl̓ia eiꝰ: ⁊ laudis eiꝰ plena eſt terra. Splēdor eius vt lux erit: cornua ī manibꝰ eius. Ibi abſcondita eſt fortitudo eiꝰ: ante faciē eius ibit mors. Egre diet̉ diabolus ante pedes eiꝰ: ſte tit ⁊ mēſus eſt terrā. Aſpexit et diſſoluit gētes: ⁊ ꝯtriti ſūt mōtes ſeculi. Incuruati ſūt colles mun di: ab itineribꝰ eternitatis eius. Pro iniquitate vidi tētoria ethio pie: turbabunt̉ pelles terre madi an. Lūīquid in fluminibꝰ iratꝰ es dn̄e: aut in fluminibꝰ furor tuꝰ: vel in mari īdignatio tua. Qui aſcē des ſuꝑ equos tuos: ⁊ qͣdrige tue ſaluatio. Suſcitās ſuſcitabis ar cū tuū: iuramēta tribubus que lo cutus es. Eluuios ſcindes terre viderūt te ⁊ doluerūt mōtes: gur ges aquarū trāſijt. Dedit abyſ ſus vocē ſuā: altitudo manꝰ ſuas leuauit. Sol ⁊ luna ſteterūt ī ha bitaculo ſuo: in luce ſagittaꝝ tua rū ibūt: in ſplēdore fulgurātis ha ſte tue. In fremitu ꝯculcabis ter rā: ⁊ in furore obſtupefacies gen tes. Egreſſus es in ſalutē popu li tui: in ſalutē cū xp̄o tuo. Per cuſſiſti caput de domo ipij: denu daſti fūdamētū eiꝰ vſqꝫ ad collū. Qaledixiſti ſceptris eiꝰ capiti bel latoꝝ eiꝰ: veniētibꝰ vt turbo ad diſ ꝑgēdū me. Exultatio eorū ſicut eiꝰ qui deuorāt pauperē: in abſcō dito. Uiā feciſti in mari eꝗs tu is: in luto aquarū multarū. Au diui ⁊ ꝯturbatus eſt vēter meꝰ: a voce ꝯtremuerūt labia mea. In grediat̉ putrēdo in oſſibꝰ meis: et ſubter me ſcateat. Ut reꝗeſcā in die tribulatiōis: ⁊ aſcēdā ad po pulū accinctū nr̄m. Ricꝰ enī nō florebit: ⁊ nō erit germē ī vineis. Oētiet̉ opus oliue: ⁊ arua nō aſ ferēt cibū. Abſcidet̉ de ouili pe cus: ⁊ nō erit armētū in p̄ſepibꝰ. E go aūt in dn̄o gaudebo: ⁊ exul tābo in deo ieſu meo. D eus dn̄s fortitudo mea: ⁊ ponet pedes me os qͣſi ceruorum. E t ſuꝑ excelſa mea deducet me victor: ī pſalmis tū tuuꝫ ⁊ timui. An̄t. In tympa nō ⁊ choro ī chordis ⁊ organo lau date deū pͥs. Lau. do. de celis Ca pitula ⁊ ꝟ. vt. sͣ. feria. ij. Hymn Terna celi gl̓ia btā ſpes mor taliū: celſi tonātis vnice ca ſteqꝫ ꝓles virginis. D a dexterā ſurgētibꝰ exurgat ⁊ mens ſobria: fragrāſqꝫ ī laudē dei grates repē dat debitas Ortꝰ refulget lucifer ſparſāqꝫ lucē nūciat: cadit caligo noctiū lux ſcā nos illumīet. Q a nēſqꝫ nr̄is ſenſibꝰ noctē repelle ſe culi: oīqꝫ fine diei purgata ſeruet pectora. Queſita iā primū fides radicet altis ſenſibꝰ: ſecūda ſpes Ililiſta. ꝯgaudeat quo maior extat chari tas. D eo pr̄i. Ad bn̄. an̄t. Per viſcera miſericordie dei noſtri vi ſitauit nos oriens ex alto. Sab bato inuitatꝭ. Dn̄m deū nr̄m. Ve nite adoremꝰ. pͥs. Venite. Hy. O diqꝫ factor machine: vnꝰ po Amme deus clemētie mun tētialiter trinꝰ ꝑſonaliter. Q r̄os pius cū cāticis fletꝰ benigne ſuſci pe: quo corde puro ſordibꝰ te per fruamur largiꝰ. I u̓bos iecurqꝫ morbidū adure igni ꝯgruo: accin cti vt ſint ꝑpeti luxū remoto peſſi mo. Tt ꝗqꝫ horas noctiū nūc cō cinnēdo rūpimus: donis btē pr̄ie Ant. Quia mirabilia. Tempore n̄t. All̓a. Pſalmꝰ. 97. Antate dn̄o canticū no uuꝫ: qꝛ mirabilia fecit. S aluauit ſibi dexta eiꝰ ⁊ brachiū ſcm̄ eiꝰ. N o canentē. Ant. Dn̄e audiui audi/ tū fecit dn̄s ſalutare ſuū: in cōſpe ctu gentiū reuelauit iuſticiā ſuā. R ecordatꝰ eſt miẜicordie ſue: et veritatis ſue domui iſrl̓. T iderūt oēs t̓mini terre: ſalutare dei nr̄i. Tubilate deo oīs terra: cātate et exultate ⁊ pſallite. P ſallite dn̄o i cithara: ī cithara ⁊ voce pſalmi in tubis ductilibꝰ ⁊ voce tube cor nee. Tubilate ī ꝯſpectu regis dn̄i moueat̉ mare ⁊ plenitudo eiꝰ: or bis terraꝝ ⁊ ꝗ habitāt in eo. R lu mina plaudēt manu: ſimul mon tes exultabūt a cōſpectu dn̄i: qm̄ venit iudicare t̓rā. Ludicabit or bē t̓raꝝ ī iuſticia: ⁊ ppl̓os ī eꝗtate. Ominꝰ regnauit. pͥs. 98. iraſcant̉ ppli: qui ſedes ſu per cherubi moueat̉ terra. D n̄s in ſyō magnus: ⁊ excelſus ſuper oēs ppl̓os. C ōfiteantur nomini tuo magno: qm̄ terribile ⁊ ſcm̄ ē: ⁊ honor regis iudiciū diligit. Tu paraſti directiones: iudiciū ⁊ iu ſticiā in iacob tu feciſti. E xalta re dn̄m deū nr̄m: ⁊ adorate ſcabel lū pedū eiꝰ qm̄ ſcm̄ eſt. N oyſes et aarō in ſacerdotibꝰ eiꝰ: ⁊ ſamuel inter eos qui īuocāt nomen eius. nuocabāt dn̄m ⁊ ipſe exaudie bat eos: ī colūna nubis loq̄bat̉ ad eos. Iuſtodiebāt teſtimonia eiꝰ ⁊ p̄ceptū qd̓ dedit illis. D n̄e deꝰ ditent oēs affati. Preſta pater. nr̄ tu exaudiebas eos: deus tu ꝓ pitius fuiſti eis: ⁊ vlciſcēs in oēs .31. adinuētiōes eoꝝ. Exaltate dn̄ꝫ deū nr̄ꝫ: ⁊ adorate ī mote ſco eiꝰ: qm̄ ſcūs dn̄s deꝰ nr̄. An̄t. Qꝛ mi rabilia fecit dn̄s. An̄t. Iubilate. Ubilate deo oīs t̓ra: pͥs. 99. ẜuite dn̄o ī leticia. Introite in ꝯſpectu eiꝰ: in exultatiōe. Scito te qm̄ dn̄s ip̄e ē deꝰ: ip̄e fecit nos ⁊ nō ipſi nos. Ppl̓s eius ⁊ oues paſcue eiꝰ: ītroite portas eiꝰ ī ꝯfeſ ſione: atria eius in hymnis ꝯfite mini illi. Il audate nomē eiꝰ quo niam ſuauis eſt dn̄s: in eternū mi ẜicordia eius: ⁊ vſqꝫ in gnaͣtioneꝫ ⁊ gna̓tionē veritas eius. pͥs. 100. Iẜicordiā ⁊ iudiciū: cātabo tibi dn̄e. P ſallā ⁊ intelligā in via immaculata: qn̄ venies ad nie. P erambulabā in īnocentia cordis mei: in medio domus tue. N ō ꝓponebā ante oculos meos rē iniuſtā: facientes preuaricatio nes odiui. Nō adheſit nihi cor prauū: declinantē a me malignū nō cognoſcebā. Detrahenteꝫ ſe creto proximo ſuo: hūc ꝑſeq̄bar. Suꝑbo oculo ⁊ inſatiabili corde cū hoc nō edebā. Oculi mei ad fi deles terre vt ſedeant mecū: am bulās in via īmaculata hic mihi miniſtrabat. Non habitabit in medio domus mee qui facit ſuper biam: qui loquit̉ iniqua nō dire xit in cōſpectu oculoꝝ meoꝝ. In matutino interficiebā oēs pecca tores terre: vt diſperderē de ciui tate dn̄i omnes operātes iniꝗta tē̄. An̄t. Iubilate deo oīs terra. An̄t. Clamor meꝰ. pͥs. ioī. Omīe exandi or̄onem me am: ⁊ clamor meus ad te veniat. piſtat Nō auertas faciē tuam a me: in quacunqꝫ die tribulor inclina ad me aurē tuā. In quacūqꝫ die in uocauero te: velociter exaudi me. Quia defecerūt ſicut fumus di es mei: ⁊ oſſa mea ſicut cremium aruerūt. Percuſſus ſū vt fenū ⁊ aruit cor meū: qꝛ oblitus ſū come dere pane meū. Avoce gemitus mei: adheſit os meuꝫ carni mee. Similis factus ſū pellicano ſoli tudinis: factꝰ ſū ſicut nicticorax in domicilio. Tigilaui ⁊ factꝰ ſū ſicut paſſer ſolitariꝰ in tecto. Ho ta die exprobrabāt mihi inimici mei: ⁊ qui laudabāt me aduerſuꝫ me iurabāt. Quia cinerē tanqͣꝫ nus in ce panē manducabā: ⁊ poculū meū xiuuunriſt intcniū cū fletu miſcebā. A facie ire īdi inuſibina ſcuedicito gnationis tue: quia eleuās alliſi uilitinati xiditts vir ſti me. Dies mei ſicut vnibra de vrmilixi us id ra clinauerūt: ⁊ ego ſicut fenū arui. Nu aūt dn̄e in eternū permanes: iririmūu ſul ⁊ memoriale tuū in generatione ⁊ ilipimum iputē ci generationē. Nu exurgens miſe uula iuiu ICimn di hoo reberis ſyon: qꝛ tempus miẜendi imiuma uitj. j. eius qꝛ venit tēpus. Qm̄ placue rūt ẜuis tuis lapides eiꝰ: ⁊ terre. eius miſerebunt̉. Et timebūt gē ii luſuiſii. tes nomē tuū dn̄e: ⁊ oēſ reges ter re gloriā tuā. Quia edificauit do minus ſyon: ⁊ videbit̉ in gl̓ia ſua. Reſpexit ī orationē humiliū: ⁊ nō ſpreuit p̄cē eoꝝ. Scribant̉ hec in generatione altera: ⁊ ppl̓s ꝗ crea bitur laudabit dn̄m. Quia pro ſpexit de excelſo ſcō ſuo: dn̄s de ce lo in terrā aſpexit. Ut audiret ge mitus cōpeditoruꝫ: vt ſolueret fili to interēptorū. Ut annunciēt in ſyon nomē dn̄i: ⁊ laudē eius ī hie ruſalē. In conueniendo populos in vnū: ⁊ reges vt ſeruiant domi no. Reſpondit ei in via virtutis ſuc: paucitatem dicrū meoꝝ nun cia mihi. Ne reuoces me ī dimi dio dierū meoꝝ: in generatione et generationē anni tui. Initio tu dn̄e terrā fundaſti: ⁊ oꝑa manuū tuarū ſūt celi. Ipſi peribūt tu au teꝫ permanes: ⁊ oēs ſicut veſtimē tum veteraſcēt. Et ſicut opertori um mutabis eos ⁊ mutabuntur: tu aūt idē ip̄e es: ⁊ anni tui nō de ficiēt. Filij ẜuoꝝ tuoꝝ habitabūt ⁊ ſemen eorū in ſeculū dirigetur. 2Enedic aīa mea do/ pͥs. 102. mino: ⁊ oīa que ītra me ſūt nomini ſcō eius. Bn̄dic aīa mea domino: ⁊ noli obliuiſci oēs retri butiōes eius. Qui ꝓpitiat̉ oībꝰ iniquitatibus tuis: qui ſanat oēs infirmitates tuas. Qui redimit de iteritu vitā tuā: qui coronat te in miſericordia ⁊ miẜationibus. Qui replet in bonis deſideriuꝫ tuū: renouabit̉ vt aquile iuuētus tua. Faciēs miẜicordias dn̄s: ⁊ iudiciū oībus iniuriam patienti bus. Notas fecit vias ſuas moy ſi: filijs iſrael volūtates ſuas. Qi ſcrator ⁊ miſericors dominus: lō ganimis ⁊ multū miẜicors. Nō in perpetuū iraſcetur: neqꝫ in eter num cōminabitur. Non ẜm pec cata noſtra fecit nobis: neqꝫ ẜm iniquitates noſtras retribuit no bis. Qm̄ ẜm altitudinem celi a terra: corroborauit miẜicordiam ſuam ſuper tinientes fe. Quantū diſtat ortus ab occidente: lōge fe cit a nobis iniquitates noſtras. Quomodo miſeret̉ pater filioꝝ: miſertus eſt dn̄s timentibus ſe: quoniā ip̄e conouit figmentum noſtrū. Recordatus eſt quoniaꝫ puluis ſumus homo ſicut fenū: di es eius tanqͣꝫ flos agri ſic efflore bit. Qm̄ ſpūs pertranſibit in il lo ⁊ non ſubſiſtet: ⁊ non cognoſcet ampliꝰ locū ſuū. Qiẜicordia aūt dn̄i ab eterno ⁊ vſqꝫ in eternū: ſu per timentes eū. Et iuſticia illiꝰ in filios filiorū: his qui ẜuāt teſta mentū eius. Et memores ſūt mā datoꝝ ipſius: ad faciēdū ea. Do minus in celo parauit ſedē ſuaꝫ: ⁊ regnū ipſius oībus dn̄abitur. Benedicite dn̄o oēs angeli eius potentes virtute: facientes verbū illius ad audienda vocē ẜmonuꝫ eius. Bn̄dicite dn̄o oēs virtutes eius: miniſtri eius qui facitis vo litatē eiꝰ. Bn̄dcite dn̄o oīa oꝑa ciꝰ: in oī loco dn̄ationis eiꝰ bn̄dic aīa mea dn̄o. An̄t. Clamor meus ad te veniat deꝰ. An̄t. Bn̄dic. pͥs. Enedic aīa mea dn̄o: 103. dn̄e deꝰ meus magnificatus es vehemēter. Cōfeſſionē ⁊ deco re īduiſti: amictꝰ lumīe ſicut veſti mēto. Extēdēs celū ſic̄ pellē: ꝗ te gis aꝗs ſuꝑiora eiꝰ. Qui ponis nubē aſcēſū tuū: ꝗ abulas ſuꝑ pē nas vētoꝝ. Qui facis angelos tu qs ſpūs: ⁊ mīſtros tuos ignē vren te. Qui fūdaſti terrā ſuꝑ ſtabili tate ſuā: nō īclinabit̉ in ſecl̓ꝫ ſecl̓i. Tbyſſus ſicut veſtimentū amictꝰ .31. eius: ſuper montes ſtabunt aque. A b increpatione tua fugiēt: a vo ce tonitrui tui formidabūt. A ſcē dūt mōtes ⁊ deſcendūt cāpi: in lo cūquē fūdaſti eis. H erminuꝫ po ſuiſti quē nō trāſgredientur: neqꝫ ꝯuertent̉ oꝑire terrā. Qui emit tis fōtes ī ꝯuallibꝰ: inter mediuꝫ montiū ꝑtranſibunt aque. P ota būt oēs beſtie agri: expectabunt onagri in ſiti ſua. S uper ea volu cres celi habitabūt: de medio pe trarū dabūt voces. R igās mon tes de ſuꝑioribꝰ ſuis: de fructu ope rū ſuoꝝ ſatīabit̉ terra Produces fenū iumētis: ⁊ herbā ſeruituti ho minū. T t educas panē de terra: ⁊ vinū letificet cor hoīs. Ut exhi laret faciē in oleo: ⁊ panis cor ho minis cōfirmet. S aturabunt̉ li gna cāpi: ⁊ cedri libani qͣs plāta uit: illic paſſeres nidificabūt. ℟ e rodij domus dux eſt eoꝝ: montes excelſi ceruis: petra refugiuꝫ heri nacijs. Recit lunā in tꝑa: ſol co gnouit occaſū ſuū. Poſuiſti tene bras ⁊ facta eſt nox: in ipſa ꝑtrā ſibūt oēs beſtie ſilue. Catuli leo nū rugiētes vt rapiāt: ⁊ querāt a deo eſcā ſibi Ortꝰ ē ſol ⁊ ꝯgregati ſūt: ⁊ in cubilibꝰ ſuis collocabunt̉ S xibit homo ad opus ſuuꝫ: ⁊ ad oꝑationē ſuaꝫ vſqꝫ ad veſperam. Quā magnificata ſūt oꝑa tua do mine: oīa in ſapientia feciſti īple ta ē terra poſſeſſiōe tua. E oc ma re magnū ⁊ ſpatioſū manibꝰ: illic reptilia quoꝝ nō ē numerꝰ. A ni malia puſilla cū magnis: illic na ues ꝑtrāſibūt. Draco iſte quem Iiii dē pi formaſti ad illudēdum ei: oīa a te expectāt vt des illis cibū in tēpo re. D āte te illis colligēt: aperien te te manū tuā: oīa īplebunt̉ boni tate. A uertēte aūt te faciē turba bunt̉: auferes ſpm̄ eoꝝ ⁊ deficient: ⁊ ī puluerē ſuū reuertent̉. E mit te ſpm̄ tuū ⁊ creabunt̉: ⁊ renoua bis facie̓ terre. Sic gl̓ia dn̄i in ſe culuꝫ: letabit̉ dn̄s in operibꝰ ſuis. Q ui reſpicit terrā ⁊ facit eā tre mere: qui tāgit mōtes ⁊ fumigat. C ātabo dn̄o in vita mea: pſallā deo meo qͣꝫdiu ſū. T ocundū ſit ei eloquiū meū: ego v̓o delectabor i dn̄o. Deficiāt pctōreſ a t̓ra ⁊ inio ita vt nō ſint: bn̄dic aīa mea dn̄o. Onfitemini dn̄o ⁊ p̓s. 104 inuocate nomē eiꝰ: annūcia te inter gētes oꝑa eius. Cātate ei ⁊ pſallite ei: narrate oīa mirabi lia eius. Taudamini in noīe ſcō eius: letet̉ cor q̄rētiū dn̄m. Que rite dn̄m ⁊ ꝯfirmamini: q̄rite faci emī eiꝰ ſemꝑ. O emētote mirabili um eiꝰ que fecit: ꝓdigia eius ⁊ iu dicia oris eius. E emē abraham int ipij ẜui eius: filij iacob electi eiꝰ. Ipͥe dn̄s deꝰ noſter: in vniuerſa terra iudicia eiꝰ. O emor fui in ſeculuꝫ teſtamēti ſui: verbi qd̓ mādauit in mille generatiōes. Quod diſpo ſuit ad abrahā: ⁊ iuranēti ſui ad iſaac. Et ſtatuit illud iacobi pre ceptū: ⁊ iſrael in teſtamentū eter nū. Dicens tibi dabo terrā cha naāͣ: funiculū hereditatis veſtre. Q ū eſſēt numero breui pauciſſi mi: ⁊ incole eius. Et ꝑtranſierūt de gēte in gentē: ⁊ de regno ad po pulū pulū alterū. N on reliꝗt hoīem nocere eis: ⁊ corripuit pro eis re ges. N olite tāgere chriſtos me os: ⁊ in ꝓphetis meis nolite mali gnari. Et vocauit famē ſuꝑ ter rā: ⁊ oē firmamētū panis contri uit. Q iſit ante eos virū: in ſeruū venūdatꝰ ē ioſeph. R umiliaue rūt in cōpedibꝰ pedes eiꝰ: ferrū ꝑ trāſijt aīam eiꝰ donec veniret v̓bū eiꝰ. E loꝗum dn̄i inflāmauit eū: miſit rex ⁊ ſoluit eū: pͥnceps po puloꝝ ⁊ dimiſit eū. C ōſtituit eū dn̄m domꝰ ſue: ⁊ pͥncipē oīs poſ ſeſſionis ſue. Ut erudiret pͥnci pes eiꝰ ſicut ſemetipſū: ⁊ ſenes ei prudētiam doceret. E t intrauit iſrael ī egyptū: ⁊ iacob accola fu it i terra chā. Et auxit ppl̓ꝫ ſuū vehemēter: ⁊ firmauit eū ſuꝑ ini micos eiꝰ. Cōuertit cor eorū vt odirēt ppl̓m eiꝰ: ⁊ dolū facerēt in ẜuos eiꝰ. Qiſit moyſen ẜuū ſuū: aaron quē elegit ipſū. Poſuit in eis v̓ba ſignoꝝ ſuoꝝ: ⁊ ꝓdigioꝝ ī terra chā. O iſit tenebras ⁊ ob ſcurauit: ⁊ nō exacerbauit ſermo nes ſuos. Cōuertit aquas eoꝝ ī ſanguinē: ⁊ occidit piſces eoruꝫ. Et dedit terra eoꝝ ranas: ī pene tralibꝰ regū ipſoꝝ. Dixit ⁊ venit cynomia ⁊ cynifes: in oībꝰ finibꝰ eoꝝ. P oſuit pluuias eoꝝ grādi nē: ignē cōburentē ī terra ip̄oꝝ. Et ꝑcuſſit vineas eoꝝ ⁊ ficulne as eoꝝ: ⁊ ꝯtriuit lignū finiū eoꝝ. Dixit ⁊ venit locuſta ⁊ brucꝰ: cu ius nō erat numerus. Et come oē pͥmogenitū in terra eoꝝ: pͥmi tias oīs laboris eoꝝ. Et eduxit eos cū argēto ⁊ auro: ⁊ nō erat ī tribubꝰ eoꝝ īfirmꝰ. Il. etata ē eg ptus in ꝓfectiōe eoꝝ: qꝛ incubuit timor eoꝝ ſuꝑ eos. Expādit nu bē ī ꝓtectionē eoꝝ: ⁊ ignē vt luce ret eis ꝑ noctē. P etierūt ⁊ venit cōturnix: et pane celi ſaturauit eo. D irupit petram ⁊ ſluxerūt aque: abierūt ī ſicco flumīa. Qm̄ memor fuit v̓bi ſancti ſui: qd̓ ha buit ad abraham puerū ſuū. Et eduxit ppl̓ꝫ ſuū ī exultatiōe: ⁊ ele ctos ſuos ī leticia. Et dedit illis regiones gētiū: ⁊ labores ppl̓oꝝ poſſederūt. Ut cuſtodiāt iuſtifi catiōes eiꝰ: ⁊ legē eius reꝗͥrant. An̄t. Benedic anima mea domi no. An̄t. Uiſita nos pͥs. 105. Onfitemini dn̄o qm̄ bonꝰ: qm̄ in ſeculuꝫ miſericordia eius. Quis loquet̉ potētias dn̄i: audi tas faciet oēs laudes eiꝰ. Beati ꝗ cuſtodiūt iudiciū ⁊ faciūt iuſti ciā: in omni tēpore. C emēto no ſtri dn̄e ī bn̄placito ppl̓i tui: viſi ta nos ī ſalutari tuo. Ad viden dū in bonitate electoꝝ tuoꝝ: ad lo tādū ī leticia gētis tue: vt laude ris cū hereditate tua. P eccaui mus cum pr̄ibus nr̄is: iniuſte egi mus iniꝗtatē fecimus. Pr̄es nr̄i ī egypto nō ītellexerūt mirabilia tua: nō fuerūt memores multitu dinis miẜicordie tue. Et irrita uerūt aſcēdētes in mari: mari ru bro. Et ſaluauit eos propter no dit oē fenū ī terra eoꝝ: ⁊ comedit mē ſuū: vt notā faceret potētiam hēm fructū terre eoꝝ. Et ꝑcuſſit ſuā. Et īcrepuit mare rubruꝫ ⁊ .33 exſiccatū ē: ⁊ deduxit eos in abyſ ſis ſicut ī deẜto. At ſaluauit eos de manu odientiū: ⁊ redemit eos de manu inimici. Et operuit aq̄ tribulātes eos: vnus ex eis nō re māſit. At crediderūt v̓bis eiꝰ: ⁊ laudauerūt laudē eiꝰ. U ito fe cerūt obliti ſūt operū eiꝰ: ⁊ nō ſu ſtinuerūt ꝯſiliū eius. At ꝯcupie rūt ꝯcupiſcētiā ī deſerto: ⁊ tētaue rūt deū ī inaquoſo. Sit dedit eis petitionē ip̄oꝝ: ⁊ miſit ſaturitateꝫ ī aīas eoꝝ. E t irritauerūt moy ſen ī caſtris: aaron ſanctum dn̄i. ꝑta ē terra ⁊ deglutiuit dathā zoꝑuit ſuꝑ ꝯgregationē abiron. Et exarſit ignis ī ſynagoga eoꝝ: flāma cōbuſſit peccatores. St fo cerūt vitulū ī oreb: ⁊ adorauerūt ſculptile. Et mutauerunt gliam ſuā: ī ſimilitudinē vituli comedē tis fenū. Obliti ſūt deum ꝗ ſalua uit eos: qui fecit magnalia ī egy pto mirabilia ī terra chā: terribi lia ī mari rubro. Et dixit vt diſ perderet eos: ſi nō moyſes electꝰ eiꝰ ſtētiſſet ī ꝯfractione in ꝯſpectu eiꝰ. At auerteret irā eiꝰ ne diſꝑ deret eos: ⁊ ꝓ nihilo habuerunt terrā deſiderabilē. o credide rūt v̓bo eiꝰ: ⁊ murmurauerūt in tabernaculis ſuis: non exaudie rūt vocē dn̄i. At eleuauit manū ſuā ſuꝑ eos: vt ꝓſterneret eos ī de ſerto. It vt deijceret ſemē eoꝝ ī nationibꝰ: ⁊ diſꝑderet eos ī regio nibꝰ. E t initiati ſūt beelphegor: ⁊ comederūt ſacrificia mortuoꝝ. t irritauerūt eū ī adinuētioni bus ſuis: ⁊ multiplicata ē in eis ruina. St ſtetit finees ⁊ placa uit: ⁊ ceſſauit quaſſatio. At repu tatū ē ei ī iuſticiā: ī gnatiōe ⁊ ge neratiōe vſqꝫ ī ſempiternuꝫ. At irritauerūt eū ad aquas ꝯtradi ctiōis: ⁊ vexatus ē moyſes ꝓpter eos qꝛ exacerbauerūt ſpūm eius. At diſtinxit ī labijs ſuis: nō diſ perdiderūt gētes quas dixit dn̄s illis. Otcomixti ſūt īter gentes: ⁊ didicerūt oꝑa eoꝝ ⁊ ſeruierunt Inciu ſculptilibꝰ eoꝝ: ⁊ factū eſt illis in ſcādalū. Sit īmolauerūt filios ſu os ⁊ filias ſuas: demonijs. E teſ x. i33 fuderūt ſanguinē īnocētē: ſāgui nē filioꝝ ſuoꝝ ⁊ filiarū ſuaruꝫ: qͣs ſacrificauerūt ſculptilibꝰ chana an̄. Eit īterfecta ē terra ī ſangui nibꝰ ⁊ cōtaminata ē in operibus eoꝝ: ⁊ fornicati ſūt ī adinuētioni bus ſuis. Etiratus ē furore do minus in populum ſuū: ⁊ abomi natus ē hereditatē ſuā. Et tra umuilinruadt didit eos in manꝰ gentium: ⁊ do minati ſūt eoꝝ ꝗ oderūt eos: At ipilin tu tribulauerūt eos inimici eoruꝫ ⁊ humiliati ſūt ſub manibꝰ eoꝝ: ſe pe liberauit eos. I pſi aūt exacer bauerūt eū in ꝯſilio ſuo: ⁊ humi nlutiita. liati ſūt in iniꝗtatibꝰ ſuis. E tvi mIultiait vi. dit cū tribularent̉: ⁊ audiuit oro nē eoꝝ. Et memor fuit teſtamē ti ſui: ⁊ penituit eū ẜm multitudi nē miẜicordie ſue. E t dedit eos ī miẜicordias: in conſpectu omniū qui ceperāt eos. S aluos nos fac dn̄e deus noſter: ⁊ ꝯgrega nos de nationibꝰ. Et confiteamur no mini ſancto tuo: ⁊ gl̓iemur in lau de tua. Gn̄dictus dn̄s deꝰ iſraeſ a ſeculo: ⁊ vſqꝫ in ſeculū: ⁊ dicet omnis populus fiat fiat. pͥs. 106 Onfitemini dn̄o qm̄ bonꝰ: Aqm̄ ī ſeculū miẜicordia eiꝰ. Dicāt ꝗ redēpti ſūt a dn̄o: quos redemit de manu inimici: de regio nibus ꝯgregauit eos. A ſolis or tu ⁊ occaſu: ab aquilone ⁊ mari. E rrauerūt ī ſolitudine ī inaquo ſo: viā ciuitatis habitaculi nō in uenerūt. S. ſuriētes ⁊ ſitientes: aīa eoꝝ ī ipſis defecit. Et clama uerunt ad dn̄m cum tribularent̉: ⁊ de neceſſitatibꝰ eoꝝ eripuit eos. Et deduxit eos in viam rectā: vt irēt ī ciuitatē habitatiōis. E ōfi teant̉ dn̄o miẜicordie eiꝰ: ⁊ mira bilia eius filijs hominum. Ꝙꝛ ſa tiauit aīam īanem: ⁊ aīam eſuriē tem ſatiauit bonis. Sedētes ī te nebris ⁊ vmbra mortis: vinctos ī mēdicitate ⁊ ferro. Qꝛ exacer bauerūt eloꝗa dei: ⁊ ꝯſilium altiſ ſimi irritauerūt. Et humiliatuꝫ ē in laboribus cor eoꝝ: ⁊ īfirmati ſūt nec fuit ꝗ adiuuaret. Et cla mauerūt ad dn̄m cū tribularent̉: ⁊ de neceſſitatibꝰ eorum liberauit eos. Et eduxit eos de tenebris ⁊ vmbra mortis: ⁊ vincula eoꝝ di rupit. Cōfiteant̉ dn̄o miſericor die eiꝰ: ⁊ mirabilia eiꝰ filijs hoīuꝫ. Qꝛ contriuit portas ereas: ⁊ ve ctes ferreos cōfregit. Suſcepit eos de via iniꝗtatis eoꝝ: ꝓpter in iuſticias enī ſuas humiliati ſunt. Omnē eſcā abominata ē aīa eo rum: ⁊ appropinquauerunt vſqꝫ ad portas mortis. Et clamaue rūt ad dn̄ꝫ cū tribularent̉: ⁊ de ne ceſſitatibꝰ eoꝝ liberauit eos. Qī ſit v̓bum ſuū ⁊ ſanauit eos: ⁊ eri puit eos de interitiōibꝰ eoꝝ. Cō fiteant̉ dn̄o miẜicordie eius: ⁊ mi rabilia eius filijs hoīum. Et ſa crificēt ſacrificiū laudis: ⁊ annū ciēt oꝑa eius in exultatiōe. Qui deſcēdūt mare in nauibꝰ: faciētes oꝑationē in aquis multis. X p̄ſi viderūt oꝑa dn̄i: ⁊ mirabilia eiꝰ in ꝓfundo. Dixit ⁊ ſtetit ſpūs ꝓ celle: ⁊ exaltati ſūt fluctus eius. Aſcēdūt vſqꝫ ad celos ⁊ deſcen dūt vſqꝫ ad abyſſos: aīa eoꝝ ī ma lis tabeſcebat. Murbati ſūt ⁊ mo ti ſūt ſicut ebrius: ⁊ oīs ſapientia eoꝝ deuorata ē. Et clamauerūt ad dn̄m cū tribularent̉: ⁊ de neceſ ſitatibꝰ eoꝝ eduxit eos. Et ſtatu it ꝓcellā eiꝰ in auram: ⁊ ſiluerunt fluctus eius. E t letati ſunt qꝛ ſi luerūt: ⁊ deduxit eos ī portū volū tatis eoꝝ. Confiteantur dn̄o mi ſericordie eiꝰ: ⁊ mirabilia eius fi lijs hoīum. Et exaltēt eum ī ec cleſia plebis: ⁊ ī cathedra ſenioꝝ laudēt eū. Poſuit flumina in de ſertū: ⁊ exitꝰ aquarū ī fitim. Mer rā fructiferā ī ſalſuginē: a mali tia īhabitātiū ī ea. Poſuit deſer tū ī ſtagna aquarum: ⁊ terrā ſine aqͣ ī exitꝰ aquaꝝ. Et collocauit illic eſuriētes: ⁊ ꝯſtituerūt ciuita tē habitatiōis. Et ſeminauerūt agros ⁊ plātauerūt vineas: ⁊ fe cerūt fructū natiuitatis. Et bn̄ dixit eis ⁊ ml̓tiplicati ſūt nimis: ⁊ iumēta eoꝝ nō minorauit. Et pauci facti ſūt: ⁊ vexati ſūt a tribu latione malorū ⁊ dolore. Effuſa .34. eſt contētio ſuper pͥncipes: ⁊ erra re fecit eos in inuio ⁊ non in via. Et adiuuit pauperē de inopia: ⁊ poſuit ſicut oues familias. Uide būt recti ⁊ letabunt̉: ⁊ oīs iniꝗ tas opilabit os ſuū. Quis ſapi ens ⁊ cuſtodiet hec: ⁊ ītelliget mi ſericordias dn̄i. A Uiſita nos domine in ſalutari tuo. An̄t. Cō fitebor domino. . 1977 Aratū cor meū deus paratū cor meū: cantabo ⁊ pſallam ī gl̓ia mea. Exurge pſalteriū ⁊ citha ra: exurgā diluculo. Cōfitebor tibi ī ppl̓is dn̄e: ⁊ pſalla tibi ī na tionibꝰ. Ꝙ magna ē ſuꝑ celos miẜicordia tua: ⁊ vſqꝫ ad nubes ꝟitas tua. Exaltare ſuꝑ celos deus ⁊ ſuꝑ oēm terrā gl̓ia tua: vt liberent̉ dilecti tui. Faluum fac dextera tua ⁊ exaudi me: deus lo cutus ē ī ſancto ſuo. Exultabo ⁊ diuidā ſichimā: ⁊ cōuallē taber naculoꝝ dimētiar. Deus ē ga laad ⁊ meꝰ ē manaſſes: ⁊ effraim ſuſceptio capitis mei. Iuda rex meus: moab lebes ſpei mee. In idumēa extēdā calciamētū meū: mihi alienigene amici facti ſunt. uis deducet me ī ciuitatē mu nitā: ꝗs deducet me vſqꝫ ī idume am. None tu deus qui repuliſti nos: ⁊ nō exibis deus ī v̓tutibus nr̄is. Da nobis auxiliū de tribu latiōe: qꝛ vana ſalus hoīs. In deo faciemꝰ v̓tutē: ⁊ ip̄e ad nihilū de ducet inimicos noſtros. pͣs. 108 Eus laudē meā ne tacuerꝭ: qꝛ os peccatoris ⁊ os doloſi ſuꝑ me apertū ē. Iocuti ſūt aduerſūme lingua doloſa: ⁊ ẜmoni bus odij circūdederūt me: ⁊ expu gnauerūt me gratis. Pro eo vt me diligerent detrahebant mihi: ego aūt orabā. Et poſuerunt ad uerſū me mala ꝓ bonis: ⁊ odiū ꝓ dilectione mea. Cōſtitue ſuper euꝫ peccatorem: ⁊ diabolus ſtet a dextris eiꝰ. Cū iudicat̉ exeat cō dēnatꝰ: ⁊ or̄o eius fiat ī peccatuꝫ. Fiāt dies eiꝰ pauci: ⁊ epͥatuꝫ eiꝰ accipiat alter. Fiāt filij eius or phani: ⁊ vxor eiꝰ vidua. Putan tes trāſferant̉ filij eiꝰ ⁊ mēdicēt: ⁊ eijciant̉ de habitationibꝰ ſuis. Scrutet̉ fenerator oēm ſubſtan tia eiꝰ: ⁊ diripiāt alieni labores eius. Nō ſit illi adiutor: nec ſit miẜeat̉ pupillis eiꝰ. Fiant nati eius ī īteritū: ī generatiōe vna de leat̉ nomē eius. In memoriā re ii itum deat iniꝗtas patrū eius ī ꝯſpectu dn̄i: ⁊ peccatū mr̄is eiꝰ nō deleat̉. uilidiuui. Fiāt ꝯtra dn̄m ſemꝑ ⁊ diſpereat de terra memoria eoꝝ: ꝓ eo ꝙ nō ē recordatus facere miẜicordiā. It ꝑſecutus eſt hoīem īopem et mēdicū: ⁊ cōpunctū corde morti ficare. Et dilexit maledictionē ⁊ veniet ei: ⁊ noluit bn̄dictionē ⁊ elōgabit̉ ab eo. Et īduit maledi ctionē ſicut veſtimētū: ⁊ ītrauit ſi cut aqua ī īteriora eiꝰ: ⁊ ſicut ole um ī oſſibꝰ eiꝰ. Fiat ei ſicut veſti mētū quo operit̉: ⁊ ſicut cona qua ſemꝑ p̄cingit̉. Hoc opº eoꝝ ꝗ de trahunt mihi apud dn̄m: ⁊ ꝗ lo quunt̉ mala aduerſus aīaꝫ meā It tu dn̄e ſac mecūꝓpter nomē tuū: qꝛ ſuauis eſt miẜicordia tua. I ibera me qꝛ egenus ⁊ pauper ego ſū: ⁊ cor meū ꝯturbatū ē ītra me. Sicut vmbra cū declinat ab latus ſū: ⁊ excuſſus ſū ſicut locu ſta. Genua mea īfirmata ſunt a ieiunio: ⁊ caro mea īmutata eſt ꝓ pter oleū. E t ego factꝰ ſū oppro briū illis: viderūt me ⁊ mouerūt capita ſua. A diuua me dn̄e de meus: ſaluū me fac ꝓpter miſeri cordiā tuā Sit ſciāt qꝛ manꝰ tua hec: ⁊ tu dn̄e feciſti eā. Q aledicēt illi ⁊ tu bn̄dices: ꝗ īſurgunt ī me ꝯfūdent̉: ſeruus aūt tuus letabit̉. Anduant̉ ꝗ detrahūt mihi pudo re: ⁊ operiant̉ ſicut diplode cōfu ſione ſua. Cōfitebor dn̄o nimis i ore meo: ⁊ ī medio multoꝝ lau dabo eū. Quia aſtitit a dextris pauꝑis: vt ſaluā faceret a ꝑſeq̄n tibꝰ aīam meā. Ant. Confitebor domino nimis ī ore meo. ꝟ. Dn̄o exaudi or̄onem meā. ℟. Et cla mor meus ad te veniat. In aduē tu ꝟ. Egrediet̉ dn̄s de loco ſan cto ſuo. h. Veniet vt ſaluet ppl̓ꝫ ſuū. Tꝑe qͣdrageſime ꝟ. Scuto circūdabit. ℟º. Nō timebis. Tē pore paſſionis ꝟ. Ne ꝑdas cū ī pijs deꝰ aīam. m. ſ. Et cū viris ſang. vitā meā. Tēpore paſchali ant. All̓a all̓a all̓a. ꝟ. Gauiſi ſūt diſcipuli. Ad la. an̄t. Benigne ſac̓ in bona voluntate tua domi ne. pͣsͣ. Miſererep̄s. ꝯ1. Onū ē ꝯfiteri dn̄o: ⁊ pſalle re noī tuo altiſſime. Ad annun ciādū mane miẜicordiā tuā: ⁊ ve ritatē tuā ꝑ noctē. Ton decachor do pſalterio: cū cātico ī cithara Ꝙꝛ delectaſti me dn̄e in factura tua: ⁊ in operibus manuū tuarū exultabo. Quā magnificata ſūt oꝑa tua dn̄e: nimis ꝓfunde facte ſūt cogitatiōes tue. Qir īſipiens nō cognoſcet: ⁊ ſtultꝰ nō ītelliget hec. Qum exorti fuerint peccato res ſicut fenū: ⁊ apparuerint oēs ꝗ oꝑant̉ iniꝗtatē. Et ītereāt ī ſe culū ſeculi: tu aūt altiſſimꝰ ī eter nū dn̄e. Qm̄ ecce inimici tui do mine qm̄ ecce inimici tui ꝑibunt: ⁊ diſpergent̉ oēs ꝗ oꝑant̉ iniꝗta tē. Et exaltabit̉ ſicut vnicornis cornu meū: ⁊ ſenectꝰ mea ī miſeri cordia vberi. Et deſpexit oculus meus inimicos meos: ⁊ īſurgēti bus ī me malignātibꝰ audiet au ris mea. Luſtus vt palma flore bit: ſicut cedrus libani multipli cabit̉. P lātati ī domo domini: ī atrijs domꝰ dei noſtri florebunt. Aidhuc multiplicabuntur ī ſene cta vberi: ⁊ bn̄ patiētes erunt vt annūciēt. Qm̄ rectꝰ dn̄s deꝰ nr̄: ⁊ nō ē iniꝗtas ī eo. An̄t. Bonuꝫ ē ꝯfiteri dn̄o. An̄t. Metuāt. do minū omnes fines terre pͥs. De us deus meus An̄t. Date magni tudinem. Canticum moyſi. ¶ Udite celi q̄ loquor: audiat terra v̓ba oris mei. Cōcreſcat vt pluuia doctrina mea: fluat vt ros eloꝗum meū. Quaſi imber ſuꝑ herbā ⁊ qͣſi ſtille ſuꝑ gramīa: qꝛ nomē dn̄i īuocabo. Oate ma gnificētiā deo nr̄o: dei ꝑfecta ſunt oꝑa: ⁊ oēs vie eiꝰ iudicia. Deus fidelis ⁊ abſqꝫ vlla iniꝗtate iuſtꝰ ⁊ rectꝰ: peccauerūt ei ⁊ nō filij eiꝰ .35. ī ſordibꝰ. Generatio praua atqꝫ ꝑuerſa: heccine reddis dn̄o popu le ſtultē ⁊ infipiēs; Nunꝗd non ip̄e ē pr̄ tuus: ꝗ poſſedit ⁊ fecit et creauit te. Q emēto dierum anti quoꝝ: cogita gnatiōes ſingulas. Interroga pr̄em tuū ⁊ annūcia bit tibi: maiores tuos ⁊ dicent ti bi. Qn̄ diuidebat altiſſimꝰ gen tes: qn̄ ſeparabat filios adā. Qō ſtituit terminos ppl̓oꝝ: iuxta nu merū filioꝝ iſrael. P ars autem dn̄i ppl̓s eiꝰ: iacob ſuniculus he reditatꝭ eiꝰ. Inuenit eū in terra deẜta: ī loco horroris ⁊ vaſte ſoli tudinis. Circūduxit eū ⁊ docuit ⁊ cuſtodiuit quaſi pupillā oculi ſui. Sicut aꝗla ꝓuocās ad volā dum pullos ſuos: ⁊ ſuper eos voli tas. Expādit alas ſuas ⁊ aſſū pſit eū: atqꝫ portauit īhumeris ſu is. Dn̄s ſolus dux eiꝰ fuit: ⁊ nō erat cū eo deꝰ alienꝰ. Conſtituit eū ſuꝑ excelſam terrā: vt comede ret fructꝰ agrorum. Ut ſuggeret niel de petra: oleūqꝫ de ſaxo duriſ ſimo. Rutyrū de armento ⁊ lac de ouibꝰ: cū adipe agnoꝝ ⁊ arietū filioꝝ baſan. Et hircos cū me dulla tritici: ⁊ ſanguinē vue bibe rēt meraciſſimū. Incraſſatꝰ ē di lectꝰ ⁊ recalcitrauit: īcraſſatꝰ im pinguatꝰ dilatatꝰ. Dereliꝗt deū factorē ſuū: ⁊ receſſit a deo ſaluta ri ſuo. P rouocauerūt eū in dijs alienis: ⁊ īabominatiōibꝰ ad ira cūdiā ꝯcitauerūt. Immolauerūt demonijs ⁊ nō deo: dijs qͦs igno rabāt. Noui recēteſqꝫ venerūt: quos nō coluerūt pr̄es eoꝝ. Deū ꝗ te genuit dereliꝗſti: ⁊ oblitꝰ es dn̄i creatorꝭ tui. Tidit dn̄s ⁊ ad iracūdiā concitatꝰ ē: qꝛ ꝓuocaue rūt eū filij ſui ⁊ filie. Et ait abſcō dā faciē meā ab eis: ⁊ ꝯſiderabo nouiſſima eoꝝ. Gnātio enī ꝑuer ſa ē: ⁊ īfideles filij. Ip̄i me ꝓuo cauerūt ī eo ꝗ nō erat deꝰ: ⁊ irri tauerūt in vanitatibus ſuis. Et ego ꝓuocabo eos ī eo ꝗ nō ē popu lus: ⁊ īgente ſtulta irritabo illos. Ignis ſuccēſus ē ī furore meo: ⁊ ardebit vſqꝫ ad īferni nouiſſima. Deuorabitqꝫ terrā cum germīe ſuo: ⁊ mōtiū fūdamēta cōburet. Cōgregabo ſuꝑ eos mala: ⁊ ſa gittas meas cōplebo ī eis. Cō puilica Iuint ſumentur fame: ⁊ deuorabūt eos aues morſu amariſſimo. Dētes beſtiaꝝ īmittā ī eos: cū furore tra utumj hētiū ſuꝑ terrā atqꝫ ſerpentium. Roris vaſtabit eos gladiꝰ ⁊ int̓ pauor: iuuenē ſimul ac v̓ginē la ctētē cū hoīe ſene. Et dixi vbi nā ſūt: ceſſare faciaꝫ ex hoībꝰ memo riā eoꝝ. Sꝫ ꝓpt̓ irā inimicoꝝ di ſtuli: ne ſorte ſuꝑbirēt hoſtes eoꝝ. Et dicerēt manus nr̄a excelſa: ⁊ nō dn̄s fecit hec oīa. Gēs abſqꝫ ꝯſilio ē ⁊ ſine prudētia: vtinā ſape rēt ⁊ ītelligerēt ac nouiſſima ꝓui derēt. Quomodo ꝑſeq̄bat̉ vnꝰ mille: ⁊ duo fugarent decē milia. Nōne ideo qꝛ deꝰ ſuus vendidit eos: ⁊ dn̄s ꝯcluſit illos. Nō enī ē deꝰ nr̄ vt dij eoꝝ: ⁊ inimici nr̄i ſūt iudices. De vinea ſodomorum vinea eorunt: ⁊ de ſuburbanis go morre. Tua eoꝝ vua fellis: ⁊ bo trus amariſſimꝰ. Rel draconuꝫ vinū eoꝝ: ⁊ venenū aſpidū īſana bile. Nōne hec ꝯdita ſūt apd̓ me: ⁊ ſignata ī theſauris meis. Q ea ē vltio ⁊ ego retribuā eis ī tꝑe: vt labat̉ pes eoꝝ. Tuxta ē dies ꝑdi tiōis: ⁊ adeſſe feſtināt tꝑa. Iudi cabit dn̄s ppl̓m ſuū: ⁊ ī ẜuis ſuis miẜebit̉. Tidebit ꝙ īfirmata ſit manꝰ: ⁊ clauſi qͦqꝫ defecerūt: reſi duiqꝫ cōſūpti ſunt. Et dicēt vbi ſūt dij eoꝝ: ī ꝗbꝰ habebāt fiduciā. De quoꝝ victimis comedebant adipes: ⁊ bibebāt vinū libaminū. S urgāt ⁊ opitulent̉ vobis: ⁊ ī ne ceſſitate vos ꝓtegāt. T idete ꝙ ego ſimſolus: ⁊ nō ſit aliꝰ deꝰ p̄ter me. E go occidā ⁊ ego viuere fa ciā: ꝑcutiā ⁊ ego ſanabo: ⁊ nō eſt ꝗ de manu mea poſſit eruere. Ie uabo ad celū manū meā: ⁊ dicam viuo ego ī eternū. E ī acuero vt fulgur gladiū meū: ⁊ arripuerint iudiciū manꝰ mee. Reddā vltio nē hoſtibꝰ meis: ⁊ his qui oderūt me retribuā. I nebriabo ſagittas meas ſanguine: ⁊ gladiꝰ meus de uorabit carnes. De cruore occi ſoꝝ: ⁊ de captiuitate nudati inimi coꝝ capitis. It audate gētes po pulū eius: qꝛ ſāguinē ſeruoꝝ ſuo rū vlciſcet̉. Et vindictam retri buet in hoſtes eoꝝ: ⁊ ꝓpitius erit terre ppl̓i ſui. An̄t. Date magni tudine deo nr̄o. An̄t. In cymba lis bene ſonantibꝰ laudate deum. p̄s. Laudate dominum de celis. apl̓m. Nox p̄ceſſit. Hymnus. Urora iā ſpargit polū terris dies illabitur: lucis reſultat ſpiculū diſcedat oē lubricū. R ā taſma noctis decidat mētis rea tꝰ ſubruat: ꝗcꝗd tenebris horridū nox attulit culpe cadat. Et ma ne illd̓ vltimū qd̓ p̄ſtolamur cer nui: ī lucē nobis effluat dū hoc ca nore ꝯcrepat. Deo pr̄i. ꝟ. Re pleti ſumꝰ. vt. sͣ. Ad bn̄. ant. Il luminare dn̄e his ꝗ ī tenebris ſe dēt ⁊ dirige pedes nr̄os ī viaꝫ pa cis deus iſrael. Sequil̓ ordo pri me ꝑ totū annū: exceptis diebus dn̄icis videlicet hym. Iaꝫ lucis orto. pͣs. Deꝰ in noīe tuo. Btī im maculati. Retribue ẜuo tuo. Re ꝗre oīa. sͣ. poſt lau. dn̄icę. Ad ter Le vnū pr̄i cū filio: dignare ꝓm Unc ſcē nobis ſpūs tiā hy. ptꝰ ingeri noſtro refuſus pectori. s lingua mēs ſenſus vigor cō feſſione ꝑſonēt: flammeſcat igne charitas accedat ardor ꝓximos. O r̄a pr̄ pijſſime. In diebꝰ dn̄icis ant. Alla. In ferialibꝰ dr̄ ſem Deduc me dn̄e. p̄s. Egē pone mihi dn̄e vi am iuſtificationū tua rū: ⁊ exꝗram eam ſem per. D a mihi ītellectū ⁊ ſcrutabor lege tuā: ⁊ cuſtodiaꝫ illā ī toto corde meo. D educ me in ſemitam mandatoꝝ tuoruꝫ: qꝛ ip̄am volui. Inclina cor meū ī te ſtimonia tua: ⁊ non in auaritiaꝫ. uerte ocl̓os meos ne videāt va nitatē: ī via tua viuifica me. E ta tue ẜuo tuo eloꝗuꝫ tuū: in timore tuo. Amputa opprobriū meū qd̓ ſuſpicatꝰ ſū: qꝛ iudicia tua iocun da. Ecce ꝯcupiui mādata tua: ī eꝗtate tua viuifica me Et veniat 36 ſuꝑ me miẜicordia tua dn̄e: ſalu tare tuū ẜm eloꝗum tuū. At re ſpōdebo exprobrātibꝰ mihi v̓bū: qꝛ ſꝑaui in ẜmonibꝰ tuis. Et ne auferas de ore meo v̓bū veritatis vſqꝫquāqꝫ: qꝛ ī iudicijs tuis ſuꝑ ſperaui. Et cuſtodiā legē tuā ſē per: ī ſeculū ⁊ ī ſeculū ſeculi. Et anibulabā ī latitudine: qꝛ māda ta tua exꝗſiui. Et loq̄bar de teſti monijs tuis ī ꝯſpectu regū: ⁊ non ꝯfundebar. Et meditabar ī mā datꝭ tuis: q̄ dilexi. Et leuaui ma nꝰ meas ad mādata tua q̄ dilexi: ⁊ exercebor ī iuſtificatiōibꝰ tuis. Emor eſto v̓bi tui ẜuo tuo: Ti quo mihi ſpeꝫ dediſti. Hec me ꝯſolata eſt ī humilitate mea: qꝛ eloquiuꝫ tuum viuificauit me Suꝑbi iniqͥ agebāt vſqꝫquaqꝫ: a lege aūt tua nō declinaui. Qe mor fui iudicioꝝ tuoꝝ a ſeculo do mine: ⁊ ꝯſolatꝰ ſū. Defectio tenu it me: ꝓ peccatoribꝰ de relinquēti bus legē tuā. Cantabiles mihi erāt iuſtificatiōes tue: ī loco pere grinationis mee. Nemor fui no cte noīs tui dn̄e: ⁊ cuſtodiui legē tuā. Nec facta ē mihi: qꝛ iuſtifi cationes tuas exquiſiui. Portio mea dn̄e: dixi cuſtodire legē tuā. ep̄catus ſū faciē tuā ī toto cor de meo: miẜere mei ẜm eloquiuꝫ tuū. Cogitaui vias meas: ⁊ cō uerti pedes meos ī teſtimōia tua. P aratꝰ ſū ⁊ nō ſū turbatꝰ: vt cu ſtodiā mādata tua. Runes pec catoꝝ circūplexi ſūt me: ⁊ legem tuam nō ſū oblitꝰ. Dedia nocte ſurgebā ad ꝯfitēdū tibi: ſuꝑ iudiy le cia iuſtificatiōis tue. Particeps ego ſū oīum timētiū te: ⁊ cuſtodi entium mandata tua. Qiſericor dia tua domine plena eſt terra: iu Xſtificationes tuas doce me Onitatē feciſti cū ẜuo tuo dn̄e: ẜm v̓bū tuū. Bonitatē ⁊ di ſciplinā ⁊ ſciētiā doce me: qꝛ mā datis tuis credidi. Priuſqͣꝫ hu miliarer ego deliꝗ: ꝓpterea eloꝗ um tuū cuſtodiui. Honus es tu: ⁊ ī bonitate tua doce me iuſtifica tiōes tuas. Qultiplicata ē ſuper me iniꝗtas ſuꝑboꝝ: ego aūt in to xxilira to corde ſcrutabor mandata tua. lipiui Coagulatū ē ſicut lac cor eorū: iniuuia ego v̓o legem tuā meditatus ſuꝫ. imuli B onū mihi qꝛ humiliaſti me: vt diſcā iuſtificatiōes tuas. Bonū mihi lex oris tui: ſuꝑ milia auri ⁊ argēti. Qanus tue fecerūt me ⁊ plaſmauerūt me: da mihi intelle ctū vt diſcā mādata tua. Qui ti lruui mēt te videbūt me ⁊ letabunt̉: qꝛ in v̓ba tua ſuꝑſperaui. Cognoui dn̄e qꝛ eꝗtas iudicia tua: ⁊ ī vita te tua humiliaſti me. Riat miẜi cordia tua vt ꝯſolet̉ me: ẜm eloꝗ um tuuꝫ ẜuo tuo. Teniant mihi miẜatiōes tue ⁊ viuā: qꝛ lex tua meditatio mea ē. Cōfūdant̉ ſuꝑ bi qꝛ iniuſte iniꝗtate fecerunt in me: ego aūt exercebor ī mādatis tuis. Cōuertant̉ mihi timentes te: ⁊ qui nouerūt teſtimonia tua. Tiat cor meū īmaculatū in iuſti ficationibꝰ tuis: vt nō confūdar. An̄t. All̓a all̓a alſa. Capl̓m ī dn̄i. cis diebꝰ niſi aliter ſignet̉. Eus charitas ē: ⁊ qui ma net in charitate ī deo manet ⁊ de us in eo. ℟. bre. Inclina cor me um deus. In teſtimonia tua. ꝟ. Auerte oculos meos ne videant vanitatē in via tua viuifica me. ℟. In teſtimonia. ꝟ. Gl̓ia pr̄i. ℟. Inclina cor. ꝟ. Ego dixi do mine miẜere mei. ℟. Sana aīaꝫ meam: qꝛ peccaui tibi. In feriali aūt officio an̄t. Deduc me dn̄e in ſemitā mādatoꝝ tuoꝝ. Capͥ. cōe. Ana me dn̄e ⁊ ſanabor: ſal uuꝫ me fac ⁊ ſaluus ero: qm̄ laus mea tu es. ℟. br̄. Sana ani mā meaꝫ: Quia peccaui tibi. ꝟ. Ego dixi dn̄e miẜere mei. ℟. Qꝛ. ꝟ. Gl̓ia. ℟. Sana. ꝟ. Adiutor meꝰ es tu ne de relinquas me. ℟. Neqꝫ deſpicias me deꝰ ſalutaris meꝰ. Deide. Kyriel̓. xp̄el̓. kyriel̓. Pr̄nr̄ ſecreto. Preces ad ho ras ī ſeriali offō. ꝟ. Et ne nos. ℟. Sꝫ libera nos a malo. ꝟ. Ego di xi dn̄e miẜere mei. ℟. Sana aīaꝫ meā qꝛ peccaui tibi. ꝟ. Cōuerte re dn̄e vſqꝫ quo ℟. Et deprecabi lis eſto ſuꝑ ẜuos tuos. ꝟ. Fiat mi ſericordia tua dn̄e ſuper nos. ℟. Quēadmodū ſꝑauimus ī te. ꝟ. Sacerdotes tui induant̉ iuſtici am. ℟. Et ſcī tui exultēt. ꝟ. Do mine ſaluū ſac regē. ℟. Et exau dinos ī die qua īuocauerimꝰ te. ꝟ. Saluū fac ppl̓ꝫ tuū dn̄e: ⁊ bn̄ dic hereditati tue. ℟. Et rege eor ⁊ extolle illos vſqꝫ ī eternuꝫ. V. Memēto congregatiōis tue. ℟. Quā poſſediſti ab initio. ꝟ. Fiat pax in v̓tute tua. ℟. Et abūdan delibꝰ de fūctis. ℟. Reꝗem et̓nia. ꝟ. Reꝗeſcāt īpace.&. Amē. ꝟ. Pro fratribꝰ nr̄is abſentibꝰ. ℟. Saluos ſac ẜuos tuos deus me ſꝑantes ī te. ⁊. Pro afflictis et captiuis. ℟. Libera eos deꝰ iſra el ex oībus tribulationibus ſuis. ꝟ. Mitte eis dn̄e auxiliū de ſan cto. ℟. Et de ſyon tuere cos. ꝟ. Dn̄e exaudi or̄onem. ſ. Et cla. pͣs. Miẜere. In fine. Glīa pr̄i. ꝟ. Dn̄e deus virtutū ꝯuerte nos. ℟. Et oſtēde faciē tuā ⁊ ſalui eri mꝰ. ꝟ. Exurge xp̄e adiuua nos. ℟. Et libera nos ꝓpter nomē ſā ctū tuuꝫ. ꝟ. Dn̄e exaudi. ℟. Et clamor me. ꝟ. Dn̄s vobiſcū. ℟. Et cū ſpū tuo. Oro cōpetes. Nō ꝙ ſupraſcripte p̄ces ſupradicto modo dicunt̉ ad oēs horas in fe rialibus diebus: exceptis tribus diebꝰ maioris ebdomade a cena dn̄i vſqꝫ ad paſcha: ⁊ paſchali tē pore: ⁊ preterqͣꝫ ad pͥmam ⁊ com pletorium: de quibus quere in lo cis ſuis. Ad ſextā hymnus. Ector potēs verax deus qui tēperas rerū vices: ſplēdore ma ne īſtruis ⁊ ignibꝰ meridiē. Ex tingue flāmas litiū aufer caloreꝫ noxiū: ꝯfer ſalutē corpoꝝ verāqꝫ pacē cordiū. Pzeſta pr̄ pijſſime. In dn̄icis dieb drant. All̓. In ferialibꝰ v̓o ant. Adiuua me pͥs. Efecit ī ſalutare tuum anima mea: ⁊ in v̓bunt tuuꝫ ſuperſperaui. De fecerūt oculi mei ī elo quiū tuum dicētes: quando cōſo tia ī turribꝰ tuis.&. Oremꝰ ꝓ fic laberis me. Quia factꝰ ſuꝫ ſicut .13l. vter ī pruina: iuſtificatiōes tuas nō ſūoblitus. Quot ſūt dies ſer ui tui: qn̄ faciēs de ꝑſeq̄ntibꝰ me iudiciū. Narrauerūt mihi inig fabulationes: ſed non vt lex tua. O īa mādata tua v̓itas: iniꝗ ꝑſe cuti ſunt me adiuua me. P aulo minus ꝯſūmauerūt me in terra: ego aut nō dereliꝗmandata tua. Scd̓m miẜicordiā tuaꝫ viuifica me: ⁊ cuſtodiam teſtimonia oris tui. In eternū dn̄e: verbū tuū ꝑ manet ī celo. In gnatione ⁊ gnā tionē v̓itas tua: fūdaſti terraꝫ et ꝑmanet. Ordinatiōe tua ꝑſeue rat dies: qm̄ oīa ſeruiūt tibi. Ni ſi ꝙ lex tua meditatio mea ē: tūc forte periſſem in humilitate mea. In et̓nū nō obliuiſcar iuſtificatio nes tuas: qꝛ ī ip̄is viuificaſti me. Iuus ſum ego ſaluū me fac̄: qm̄ iuſtificationes tuas exꝗſiui. Qe expectauerūt peccatores vt perde rent me: teſtimonia tua intellexi. Omnis conſūmationis vidi fi nem: latū mandatum tuū nimis. Vomodo dilexi legē tuam domine: tota die meditatio niea ē. Suꝑ inimicos meos pru dētē me feciſti mādato tuo: qꝛ in eternum mihi eſt. Super omnes docentes me intellexi: qꝛ teſtimo nia tua meditatio mea ē. Super ſenes ītellexi: qꝛ mādata tua que ſiui. Abonini viā mala ꝓhibui pedes meos: vt cuſtodiam verba tua. A iudicijs tuis non declina ui: qꝛ tu legē poſuiſti mihi. Quā dulcia faucibus meis eloꝗa tua: ſuꝑ mel ori meo. A mādatis tuis intellexi: ꝓpterea odiui oēm viā iniꝗtatis. Tucerna pedibꝰ meis verbū tuū: ⁊ lumen ſemitis meis. Euraui ⁊ ſtatui: cuſtodire iudi cia iuſticie tue. Rumiliatus ſuꝫ vſqꝫquaqꝫ dn̄e: viuifica me ẜm v̓bum tuū. Tolutaria oris mei buplacita fac dn̄e: ⁊ iudicia tua doce me. A īa mea ī manibꝰ me is ſemꝑ: ⁊ legē tuā nō ſū oblitus. P oſuerūt peccatores laqueumi hi: ⁊ de mandatis tuis nō erraui N ereditate acquiſiui teſtimonia tua īet̓nū: qꝛ exultatio cordis mei ſunt. Inclinaui cor meum ad fa ciendas iuſtificatiōes tuas īeter num: propter retributionem. Niquos odio habui: ⁊ legem tuaꝫ dilexi. Adiutor ⁊ ſuſceptor meus es tu: ⁊ in v̓bum tuum ſuꝑ ſperaui. Declinate a me maligni ⁊ ſcrutabor mādata dei mei. Fu ſcipe me ẜm eloꝗum tuū: ⁊ viuā: ⁊ no ꝯfundas me ab expectatiōe mea. Adiuua me ⁊ ſaluus ero: ⁊ meditabor in iuſtificationibꝰ tuis ſemper. E preuiſti oēs diſceden tes a iuſticijs tuis: qꝛ iniuſta co gitatio eoꝝ. Preuaricātes repu taui oēs peccatores t̓re: ideo dile xi teſtimonia tua. Cofige timo re tuo carneſ meaſ: a iudicijs enī tuis timui. Reci iudiciū ⁊ iuſtici am: nō tradas me calūniātibus me. Suſcipe ſeruū tuū in bonuꝫ: nō calūnientur me ſuꝑbi. O culi mei defecerūt ī ſalutare tuū: ⁊ in eloꝗum iuſticie tue. F ac cū ẜuo tuo ẜꝫ miẜicordiā tuā: ⁊ iuſtifica tio es tuas doce me. Geruus tu ſū ego: da mihi ītellectū vt ſciā te ſtimonia tua. Mēpus faciēdi do mie: diſſipauerūt legē tuā. Ideo dilexi mādata tua: ſuꝑ aurū ⁊ to pazion. Propter ea ad oīa māda ta tua dirigebar: oēm viā iniquā odio habui. An̄t. Alleluia alle luia alleluia. Capituluꝫ in domi nicis diebus niſi aliter ſignetur. Lter alterius onera portate ⁊ ſic adimplebitis lege chri ſti. ℟. br̄. In eternum dn̄e. Per manet v̓bum tuū. ꝟ. In ſeculuꝫ ſeculi v̓itas eiꝰ. ℟. Permanet. ꝟ. Dn̄s regit me ⁊ nihil mihi de erit.. In loco paſcue ibi me col lo. In feriali aūt officio ant. Ad iuua ne ⁊ ſaluus ero dn̄e. Capl̓ꝫ Alter alteriꝰ. ℟. br̄. Bn̄dicā do minū. In omni tꝑe. ꝟ. Semper laus eiꝰ in ore meo. ℟. In omni. ꝟ. Dn̄s regit me. ℟. In loco pa ſcue. vt ſupra. Ad nonā hymnꝰ. Erū deus tenax vigor īmot̓ꝰ inte ꝑmanēs: lucis diurne tēpora ſucceſſibus determinans. argire clarum veſpere quo vi ta nuſqͣꝫ decidat: ſꝫ pͥmiū mortis ſacre pennis inſtet gloria. Pre ſta pater pijſſime. In dn̄icis die bus an̄t. Alla. In ferialibus v̓o n̄t. Aſpice in me. Pſalmus. Irabilia teſtionia tua: ideo ſcrutata eſt ea aīa mea. D eclaratio ſer monū tuoꝝ illuminat: ⁊ intellectum dat paruulis. Os meū aperui: ⁊ attraxi ſpūm: quia mādata tua deſiderabā. A ſpice ī me ⁊ miẜere mei: ẜm iudiciū di ligētiū nomē tuū. Greſſus meos dirige ẜm eloꝗuꝫ tuū: ⁊ nō domi net̉ mei oīs iniuſticia. Redime me a calūnijs hoīum: vt cuſtodiā mādata tua. Faciē tuaꝫ illumi na ſuꝑ ẜuū tuū: ⁊ doce me iuſtifi catiōes tuas. Exitꝰ aquarū de duxerūt oculi mei: qꝛ nō cuſtodie rūt legē tuā. Tuſtus es dn̄e: ⁊ re ctū iudiciū tuū. Qandaſti iuſti ciā teſtimonia tua: ⁊ veritate tuā nimis. Nabeſcere me fecit celus meꝰ: qꝛ obliti ſūt v̓ba tua inimici mei. Ignitū eloꝗuꝫ tuū vehemē ter: ⁊ ẜuꝰ tuꝰ dilexit illud. Ado leſcētulus ſū ego ⁊ ꝯtēptꝰ: iuſtifi catiōes tuas nō ſū oblitꝰ. Tuſti cia tua iuſticia ī et̓nū: ⁊ lex tua v̓i tas. N ribulatio ⁊ anguſtia īue nerūt me: mādata tua meditatio mea ē. Gꝗtas teſtimonia tua in eternū: ītellectū da mihi ⁊ viuā. Lamaui ī toto corde exau Adi me domine: iuſtificatio nes tuas reꝗrā. Clamaui ad te ſaluū me fac: vt cuſtodiā māda ta tua. Preueni in maturitate ⁊ clamaui: qꝛ ī v̓ba tua ſuꝑſꝑaui. P reuenerūt oculi mei ad te dilu culo: vt meditarer eloꝗatua. Uo cē meā audi ẜm miẜicordiā tuaꝫ dn̄e ⁊ ẜꝫ iudiciū tuū viuifica me. A. p̄propinqͣuerūt ꝑſeq̄ntes me iniꝗtati: a lege aūt tua loge facti ſunt. Prope es tu dn̄e: ⁊ oēs vie tue v̓itas. Tnitio cognoui de te ſtionijs tuis: qꝛ ī et̓nū fūdaſti ea. Tide humilitatē meā ⁊ eripe me qꝛ legē tuā noſū oblitꝰ. Tudica iudiciū meū ⁊ redime me: ꝓpter .38. eloꝗui tuū viuifica me. Iōge a peccatoribꝰ ſalus: qꝛ iuſtificatio nes tuas nō exꝗſierūt. Qiẜicor dic tue multe dn̄e: ẜm iudiciū tuū viuifica me. Qulti ꝗ perſequunt̉ me ⁊ tribulant me: a teſtimonijs tuis nō declinaui. Tidi p̄uaricā tes ⁊ tabeſcebam: qꝛ eloquia tua nō cuſtodierūt. Tide qm̄ māda ta tua dilexi dn̄e: in miſericordia tua viuifica me. Prrincipiuꝫ ver borum tuorum veritas: in eternū omnia iudicia iuſticie tue. E Rīcipes ꝑſecuti ſūt me gra tis: ⁊ a v̓bis tuis formidauit cor meum. I etabor ego ſuꝑ eloquia tua: ſicut qui īuenit ſpolia multa T niꝗtate odio habui ⁊ abomina tus ſū: legē aūt tuā dilexi. Septi es in die laudē dixi tibi: ſuꝑ iudi cia iuſticie tue. P ax multa dili gētibꝰ legē tuā: ⁊ nō ē illis ſcāda lū. S xpectabā ſalutare tuū dn̄e: ⁊ mādata tua dilexi. Cuſtodi uit aīa mea teſtimonia tua: ⁊ dile xit ea vehemēter. Seruaui man data tua ⁊ teſtimonia tua: qꝛ oēs vie mee ī ꝯſpectu tuo. A ppropin quet dep̄catio mea in ꝯſpectu tuo dn̄e: iuxta eloqum tuū da mihi ī tellectū. Iintret poſtulatio mea ī ꝯſpectu tuo: ẜm eloꝗum tuū eripe me. E ructabūt labia mea hym nū: cū docueris me iuſtificatiōes tuas. P ronūciabit lingua mea eloꝗum tuū: qꝛ oīa mandata tua cꝗtas. Niat manꝰ tua vt ſaluet me: qm̄ mādata tua elegi. C on cupiui ſalutare tuū dn̄e: ⁊ lex tua meditatio mea ē. Uiuet aīa mea .x. ii tmit ⁊ laudabit te: ⁊ iudicia tua adiu ⁊ nt in uabunt me. Srraui ſicut ouis q̄ I di ſaratt perijt q̄re ſeruū tuū: quia mādata xxis tua non ſum oblitus. An̄t. Alla all̓a all̓a. Capl̓m ī dn̄icis diebus Mꝑti enī niſi aliter ſignet̉. eſtis p̄cio magno: gl̓ificate ⁊ portate deū ī corpore vr̄o. ℟. br̄. Clamaui ī toto corde meo. Exau di me dn̄e. ꝟ. Iuſtificatiōes tu as reꝗͥrā. ℟. Exaudi. ꝟ. Ab oc cultis meis mūda me dn̄e. ſ. Et ab alięnis parce ẜuo tuo. In fe vo ant. Aſpice ī me ⁊ mi ſerere mei dn̄e. Cap. Empti eniꝫ eſtis. ℟. Redime me dn̄e. Et mi ſerere mei. ꝟ. Pes enī meus ſte tit ī via recta..h. Et miẜere. ꝟ. Ab occultꝭ. ℟. Et ab alienis. vt sͣ. In dieb dominicis ant. Dixit dominus. pͣs. Ipſum. Sꝫ ī die bus dominicis ⁊ paſcha vſqꝫ ad pentꝭ: etiam in ſerialibus diebus dicūtur omnes qn̄qꝫ pſalmi ſub ant. Alleluia. Pſalmus. 109 Ixit dn̄s dn̄o meo: ſe de a dextris meis. Do nec ponaꝫ inimicos tu dos: ſcabellum pedū tuo rum. C irgam virtutis tue emit tet dn̄s ex ſyon: dominare in me dio inimicorum tuorum. Necū principium in die virtutis tue in ſplendoribꝰ ſanctorum: ex vtero ante luciferuꝫ genui te. Turauit dn̄s ⁊ non penitebit eum: tu es ſa cerdos in eternuꝫ ẜm ordinē mel chiſedech Dn̄s a dextris tuis: ꝯfregit in die ire ſue reges. Tudi cabit ī nationibꝰ īplebit ruinas: rū. De torrēte in via bibit: ꝓpte rea exaltauit caput. An̄t. Dixit dominus domino meo: ſede a dex tris meis. An̄t. Fidelia. pͥs. 110. Onfitebor tibi dn̄e ī toto cor Ademeo: in ꝯſilio iuſtoꝝ ⁊ cō gregatiōe. Ꝙ agna oꝑa dn̄i: exe ſita in oēs volūtates eiꝰ. Cō feſ ſio ⁊ magnificētia opꝰ eiꝰ: ⁊ iuſti cia eiꝰ manet ī ſeculū ſeculi. Qe moriā fecit mirabiliū ſuoꝝ: miſe ricors ⁊ miſerator dn̄s eſcā dedit timētibus ſe. Q emor erit ī ſecu lū teſtaniēti ſui: virtutē operum ſuoꝝ annūciabit ppl̓o ſuo. Ut det illis hereditatē gētiū: oꝑa manu um eiꝰ veritas ⁊ iudiciū. Ridelia i qu pti oīa mandata eius: ꝯfirmata in ſe culū ſeculi: facta in v̓itate ⁊ eꝗta te. Redēptionē miſit dn̄s popu lo ſuo: mādauit ī eternū teſtamē tū ſuū. Sanctū ⁊ tervibile nomē eiꝰ: initiū ſapientie timor dn̄i. In tellectus bonus oībus faciētibꝰ eum: laudatio eius manet in ſecū lum ſeculi. An̄t. Fidelia omnia mandata eius ꝯfirmata in ſeculū ſeculi. An̄t. In mādatis. pͥs. iii. LEatus vir ꝗ timet dn̄ꝫ: ī mā datis eius volet nimis. Po tens in terra erit ſemē eiꝰ: gene ratio rectoruꝫ benedicet̉. Glīa ⁊ diuitie in domo eiꝰ: ⁊ iuſticia ei manet in ſeculū ſeculi. Exortū ē ī tenebris lumē rectis: miẜicors ⁊ miẜator ⁊ iuſtus. Iocūdus ho mo qui miſeret̉ ⁊ cōmodat: diſpo netẜmones ſuos in iudicio: qꝛ in eternū nō cōmouebit̉. In memo cōquaſſabit capita ī terra multo. ria eterna erit iuſtus: ab auditio ne mala nō timebit. Paratū cor eiꝰ ſperare in dn̄o: ꝯfirmatū ē cor eius nō cōmouebit̉ donec deſpici at inimicos ſuos. Diſperſit dedit pauperibus: iuſticia eius manet in ſeculū ſeculi: cornu eius exalta bit̉ in gl̓ia. Peccator videbit et iraſcet̉: dentibus ſuis fremet ⁊ ta beſcet: deſideriū peccatoꝝ peribit. An̄t. In mandatis eius cupit ni mis. An̄t. Sit nomen. pſal̓. 112. Audate pueri dn̄m: laudate LI. nomē dn̄i. Sit nomen dn̄i benedictū: ex hoc nūc ⁊ vſqꝫ in ſe culū. A ſolis ortu vſqꝫ ad occa ſū: laudabile nomen dn̄i. Excel ſus ſuꝑ oēs gentes dn̄s: ⁊ ſuꝑ ce los gl̓ia eius. Quis ſicut dn̄s de us noſter ꝗ ī altis habitat: ⁊ hu milia reſpicit ī celo ⁊ ī terra. Eu ſcitās a terra inopē̓: ⁊ de ſterco re erigēs paupereꝫ. Ut collocet eū cū pͥncipibꝰ: cū pͥncipibꝰ ppl̓i ſui. Qui habitare facit ſterilē ī domo: mr̄em filioꝝ letantē. An̄t. Sit nomē dn̄i bn̄dictū in ſecula. An̄t. Nos qui viuimus. pͥs. 1i3. N exitu iſrael de egypto: do mus iacob de populo barba ro. Facta eſt iudea ſanctificatio eiꝰ: iſrael poteſtas eius. Qare vi dit ⁊ fugit: iordanis conuerſus ē retrorſum. Qontes exultauerūt vt arietes: ⁊ colles ſicut agni oui um. Quid eſt tibi mare qd̓ fugi ſti ⁊ tu iordanis: qꝛ cōuerſus es retrorſū. Qōtes exultaſtis ſicut arietes: ⁊ colles ſicut agni ouiū. Afacie dn̄i mota ē terra: a facie .39. dei iacob. Q ui cōuertit petrā in ſtagna aquarū: ⁊ rupem ī fontes aquarū. Nō nobis dn̄e non no bis: ſed noī tuo da gl̓iam. Suꝑ miẜicordia tua ⁊ veritate tua: ne quādo dicāt gētes vbi ē deꝰ eoꝝ. eus aūt noſter ī celo: oīa que cūqꝫ voluit fecit. S imulacra gē tiū argentū ⁊ aurū: opera manuū hoīum. Os habēt ⁊ nō loquen tur: oculos habēt ⁊ nō videbūt. Lures habēt ⁊ non audiēt: na res habēt ⁊ nō odorabūt. Q an habēt ⁊ nō palpabūt: pedes ha bēt ⁊ nō ambulabūt: non clama būt ī gutture ſuo. Similes illis fi ant ꝗ faciūt ea: ⁊ oēs ꝗ ꝯfidunt in eis. Comꝰ iſrael ſꝑauit in dn̄o: adiutor eoꝝ ⁊ ꝓtector eoꝝ ē. D o mus aaron ſꝑauit ī dn̄o: adiutor eoꝝ ⁊ ꝓtector eoꝝ ē. Qui timēt dn̄m ſꝑauerūt in dn̄o: adiutor eo rū ⁊ ꝓtector eoꝝ ē. Dn̄s memor fuit noſtri: ⁊ bn̄dixit nobis. B n̄ dixit donui iſrael: bn̄dixit domui aaron. Benedixit oībus ꝗ timēt dn̄m: puſillis cū maioribꝰ. Adij ciat dn̄s ſuꝑ vos: ſuꝑ vos ⁊ ſuper filios vr̄os. Gn̄dicti vos a dn̄o: fecit celū ⁊ t̓raꝫ. T elū celi dn̄o: terrā aūt dedit filijs hoīum. Nō mortui laudabūt te dn̄e: neqꝫ oēs ꝗ deſcēdūt ī īfernū. S ed nos qui viuimus bn̄dicimus dn̄o: ex hoc nūc ⁊ vſqꝫ in ſeculū. An̄t. Nos viuimꝰ bn̄dicimus dn̄o. Aꝑe pa ant. Alla all̓a alia. Capſꝫ Enedictus deus ⁊ pater do mini noſtri ieſu xp̄i: pr̄ miſe ricordiarū ⁊ deus totius conſola ilipia r tionis qui conſolatur nos in omi ci dnn̄ manci ni tribulatiōe noſtra. Hymnus. Ucis creator optime lucem gpe L dierū ꝓferēs: pͥmordijs lu cis noue mūdi parās originem. Qui mane iunctū veſperi diē vo Inu po cari p̄cipis: tetrū chaos illabitur III audi p̄ces cū fletibus. Ne mens grauata crimine vite ſit exul mu nere: duꝫ nil penne cogitat ſeſeqꝫ culpis illigat. C eloꝝ pulſet inti mū vitale tollat pͥmiū: vitemꝰ oē noxiū purgemꝰ oē peſſimū. Pre ſta pr̄ pijſſime. ꝟ. Dirigat̉ domi ne oratio mea. ℟. Sicut incenſū uinrerta l̓ rij in ꝯſpectu tuo. Preſcriptꝰ hyni nultnt pitm cū ꝟ. dicit̉ a dn̄ica poſt octa. epi xii phanie vſqꝫ ad dn̄icaꝫ pͥma qua drageſime: ⁊ ab octꝭ. pete. vſqꝫ ad aduētū. Canticū beate virginis. Agnificat: anima mea dn̄ꝫ. E t exultauit ſpūs meus: ī deo ſalutari meo. Quia reſpexit humilitatē ancille ſue: ecce enim ex hoc beatā me dicēt oēs genera tiones. Quia fecit mihi magna xugri potens ē: ⁊ ſanctuꝫ nomē eius. Cet miẜicordia eius a ꝓgenie īꝓ genies: timētibus eū. A ecit potē tiā in brachio ſuo: diſꝑſit ſuꝑbos mēte cordis ſui. Depoſuit potē tes de ſede: ⁊ exaltauit humiles. I ſuriētes īpleuit bonis: ⁊ diui tes dimiſit īanes. Suſcepit iſra el puerū ſuū: recordatus miſeri cordie ſue. Sicut locutus eſt ad patres noſtros abrahā: ⁊ ſemini eiꝰ in ſecula. Feria. ij. ad vs. ant. Tempore autem pa Inclinauit. tur aut All̓a. pͥs. ii. ſchali dici Ilexi qm̄ exaudiet do minus: vocē orationis mee. Quia inclinauit Laurē ſuā mihi: ⁊ in die bus meis inuocabo. Q ircūdede rūt me dolores mortis: ⁊ pericu la īferni inuenerunt me. t ribu lationē ⁊ dolorē īueni: ⁊ nomē do mini īuocaui. O dn̄e libera aīam meā miẜicors dn̄s ⁊ iuſtus: ⁊ de noſter miſeret̉. Cuſtodiēs par uulos dn̄s humiliatꝰ ſū: ⁊ libera uit me. C onuertere aīa mea in regem tuā: qꝛ dn̄s benefecit tibi. Quia eripuit animam meaꝫ de morte: oculos meos a lachrymis: pedes meos a lapſu. P lacebo do mino: in regione viuorum. Ant. Inclinauit dominus aurem ſuā mihi. Ant. Credidi. Pſal̓. 115. Redidi ꝓpter qd̓ locutꝰ ſū: ego aūt humiliatꝰ ſūnimis. Ago dixi in exceſſu meo: oīs ho mo miēdax. Quid retribuā do mino: ꝓ oībus que retribuit mi hi A. alicē ſalutaris accipiaꝫ: ⁊ nomen dn̄i īuocabo. Uota mea dn̄o reddā corā oī populo eiꝰ: p̄ cioſa in ꝯſpectu dn̄i mors ſanctoꝝ eius. O dn̄e qꝛ ego ſeruus tuus: ego ẜuus tuus ⁊ filiꝰ ancille tue. Oirupiſti vicula mea: tibi ſacri ficabo hoſtiā laudis: ⁊ nomē dn̄i īuocabo. Uota mea dn̄o redda ī ꝯſpectu oīs ppl̓i eiꝰ: in atrijs do mus dn̄i: ī medio tui hieruſalē. Int. Credidi ꝓpter qd̓ locutus ſū. At. Laudate. ps..116. Audate dn̄ꝫ oēs gētes: lau date cūoēs ppli. Ꝙm ꝯfirmata ē ſuꝑ nos miẜicordia eiꝰ: ⁊ v̓itas dn̄i manet ī et̓nū. Ant. Lau. do. om. gen. An̄t Clamaui. pͣsͣ. ii9. O dn̄m cū tribularer clamaui: et exaudiuit me. D n̄e libera aīam meā a labijs iniꝗs: ⁊ a lingua doloſa. Quid det̉ tibi aut ꝗd apponat̉ tibi: ad līguā doloſā. agitte potētis acute: cū carbo nibꝰ deſolatorijs. Neu mihi qꝛ ī colatꝰ meꝰ ꝓlogatꝰ ē: habitaui cū habitātibꝰ cedar: niltū īcola fuit aīa mea. Qūhis ꝗ oderūt pacē erā pacificꝰ: cū loq̄bar illis īpu gnabāt me gratꝭ. Ant. Clamaui ⁊ exaudiuit me. An̄t. Un̄ veniet. Euauioculos meos pͥs. i20. īmōtes: vn̄ veniet auxilium mihi. Auxiliū meū a dn̄o: ꝗ fecit celū ⁊ terrā. Nō det in cōmotio nēpedē tuū: neqꝫ dormitet ꝗ cuſter dit te. Acce nō dormitabit̉ neqꝫ dormiet ꝗ cuſtodit iſrael. Dn̄s cuſtodit te dn̄s ꝓtectio tua: ſuper manū dexterā tuā. Per dieꝫ ſol non vret te: neqꝫ luna ꝑ noctem. On̄s cuſtodit te ab oī malo: cu ſtodiat aīam tuā dn̄s. Dn̄s cu ſtodiat ītroitū tuū ⁊ exitū tuū: ex hoc nūc ⁊ vſqꝫ ī ſeculū. Ant. Un̄ veniet auxiliū mihi. Aꝑe paſcha li ant. All̓a alla all̓a. Capl̓ꝫ. Bn̄ dictus deus. vt ſupra. Hymnus. Mmenſe celi ꝯditor ꝗ mixta ne ꝯfūderēt: aque fluēta diui dēs celū dediſtilimitē. Rirmās locū celeſtibꝰ ſimulqꝫ t̓re riuulis: vt vnda flāmas tēperet t̓re ſoluꝫ ne diſſipet. Infūde nūc pijſſime .40. donū perennis gr̄e: fraudis noue aīa nr̄a: opprobriū abūdātibus ne caſibus nos error atterat vetꝰ. et deſpectio ſuperbis. An̄t. Qui Tucē fides inueniat ſic luminis iubar ferat: vt vana cūcta terre at hāc falſa nulla cōprimāt. Pre ſta pater pijſſime. ꝟ. Dirigat̉ do mīe. ℟. Sicut īcēſū. Ad magͣt. an̄t. Magnificat aīa mea dn̄ꝫ: qꝛ reſpexit deꝰ humilitatē meā. Fer̄. iij. an̄t. In domū domini. Tēpore auteꝫ paſchali an̄t. Alla. pͣs. i2i. Etatus ſum ī his q̄ di cta ſūt mihi: in domum dn̄i ibimus. S tantes erāt pedes nr̄i: in atrijs tuis hieruſalē. N ieruſalē q̄ edifi catur vt ciuitas: cuiꝰ participa tio eius in idipſū. Illuc enī aſcē derūt tribus tribus dn̄i teſtimo niū iſrael: ad cōfitendum nomini domini. Quia illic ſederunt ſe des in iudicio: ſedes ſuꝑ domum dauid. Rogate q̄ ad pacē ſūt hie ruſalē: ⁊ abūdātia diligentibꝰ te. Fiat pax in v̓tute tua: ⁊ abūdā tia ī turribus tuis. Propter fra tres meos ⁊ ꝓximos meos: loque bar pacē de te. Propter domum dn̄i dei nr̄i: q̄ſiui bona tibi. An̄t. In domū domini letātes ibimus. An̄t. Qui habitas. pͥs. i22. D te leuaui oculos meos: ꝙ habitas in celis. Ecce ſicut ocu li ſeruoꝝ: in manibus dominoruꝫ ſuoꝝ. Sicut oculi ancille ī mani bus dn̄e ſue: ita oculi noſtri ad do minū deū noſtruꝫ donec miſereat̉ nōſtri. Q iſerere noſtri dn̄e miſe rere nr̄i: qꝛ multū repleti ſumꝰ de ſpectione. Quia multū repleta ē ſtru: ⁊ lingua noſtra exultatioe. .i. i. jxip habitas in celis miſerere nobis. I An̄t. Adiutorium. pͣs. u3. Ilirra a Iſi quia dn̄s erat in nobis: dicat nūc iſrael niſi qꝛ dn̄s crati nobis. Cum exurgerent homi quinud I nes in nos: forte viuos deglutiſſēt nos. Cum iraſceret̉ furor eoꝝ in nos: forſitan aqͣ abſorbuiſſet nos. MNorrentē ꝑtranſiuit aīa noſtra: forſitan ꝑtranſiſſet aīa nr̄a aquā intolerabileꝫ. B n̄dictus dn̄s: nō dedit nos in captionē dentib eoꝝ. A nima noſtra ſicut paſſer erepta ē de laqueo venantium: la queus ꝯtritus eſt ⁊ nos liberati ſu mus. A diutorium noſtrū in no mine dn̄i: qui fecit celuꝫ ⁊ terrā. piſimuita An̄t. Adiutoriū noſtrū in nomi ne domini. An̄t. Bn̄fac. pͣs. ira imri ſuulū ſyon: nō cōmouebit in etur Ui ꝯfidūt in dn̄o ſicut mōs nitnū lila num ꝗ habitat ī hieruſalē. Qō tes ī circuitu eiꝰ: ⁊ dn̄s in circui tu ppl̓i ſui: ex hoc nūc ⁊ vſqꝫ in ſe culum. Quia nō relinquet dn̄s v̓gam peccatoꝝ ſuper ſortē iuſto rū: vt nō extendāt iuſti ad iniꝗ tatē manꝰ ſuas. Bn̄fac dn̄e: bo nis ⁊ rectis corde. Declinantes aūt in obligationes: adducet do minus cum oꝑantibus iniꝗtateꝫ lipis pax ſuper iſrael. An̄t. Benefac do mine bonis ⁊ rectis corde. An̄t. Facti ſumus. Pſalmus. 13j. N cōuertendo dn̄s captiuita tē ſyon: facti ſumus ſicut conſola ti. Nūc repletū ē gaudio os no TIiunc uit dn̄s facere cū eis. Qagnifica uit dn̄s facere nobiſcum: facti ſu mus letātes. Cōuertere dn̄e ca ptiuitatē nr̄am: ſicut torrēs in au ſtro. Qui ſemināt in lachrymis in exultatione nietēt. Cūtes ibāt ⁊ flebāt: mittētes ſemina ſua. Te nientes aūt veniēt cū exultatiōe: portantes manipulos ſuos. An̄t. Facti ſumꝰ ſicut ꝯſolati. Tꝑe pa chali an̄t Alleluia alleluia all̓a. Capl̓m. Benedictus. Hymnus. Elluris ingēs ꝯditor mūdi Alſolū qui eruēs: pulſis aque moleſtijs terrā dediſti īmobilem. Ut germē aptū ꝓferēs fuluis de cora floribꝰ: fecūda fructu ſiſteret paſtūqꝫ gratū redderet. Qētis puſte vulnera mūda virore gr̄e: vt facta fletu diluat motuſqꝫ pra uos atterat. Iuſſis tuis obtēpe ret nullis malis approximet: bo nis repleri gaudeat ⁊ mortꝭ actuꝫ it. Ilir neſciat. Preſta pr̄.&Dirigatur dn̄e. Ad magt. an̄t. Exultet ſpūs meꝰ in dn̄o deo ſalutari meo. Fe. ria. iiij. ad veſꝑ. an̄t. Nō cōfūdet̉. Tꝑe autē paſchali an̄t Alla. pͣs. Iſi dn̄s edificaue 126. rit domū: in vanū labo rauerūt ꝗ edificāt eaꝫ. Niſi dn̄s cuſtodierit ci uitatē: fruſtra vigilat ꝗ cuſtodit eā. Uanū eſt vobis ante lucē ſui gere: ſurgite poſtqͣꝫ ſederitis qui māducatis panē doloris. Cū de derit dilectis ſuis ſōnū: ecce here ditas dn̄i filij merces fructꝰ ven tris. Sicut ſagitte in manu potē Tnc dice̓t īter gētes: magnifica/ tis: ita filij excuſſoꝝ. Btūs vir g īpleuit deſideriū ſuū ex ip̄iſ: nō co fūdet̉ dū loquet̉ inimicis ſuis ī por ta. An̄t. Non ꝯfundeỉ dūloquel inimicis ſuis in porta. An̄t. Btī. Eati oēs qui timēt pͥs. 127. dn̄m: qui ambulāt ī vijs eiꝰ. Iabores manuū tuaꝝ qꝛ mādu cabis: beatus es ⁊ bene tibi erit. Uxor tua ſicut vitis abūdans: in lateribꝰ domꝰ tue. Filij tui ſicut nouelle oliuarū: in circuitu mēſe tue. Scce ſic bn̄dicet̉ hō: ꝗ timet dn̄m. Rn̄dicat tibi dn̄s ex ſyon: vt videas bona hierl̓ꝫ: oībus die bus vite tue. Et videas filios fi lioꝝ tuoꝝ: pacē ſuꝑ iſrl̓. An̄t. Btī oēs ꝗ timēt dn̄ꝫ. An̄t. Sepe. p̄s. CEpe expugnauerūt me 1B8. a iuuētute mea: dicat nunc iſrael. Sepe expugnauerūt me a iuuētute mea: etenī nō potuerunt mihi. Supra dorſū meū fabrica uerūt pctōres: ꝓlongauerūt inio tatē ſuā. Un̄s iuſtus ꝯcidet cer uices pctōꝝ: ꝯfundant̉ ⁊ ꝯuertā tur retrorſū oēs qui oderūt ſyon. Hiant ſicut fenū tectoꝝ: qd̓ pͥuſqͣ euellat̉ exaruit. De quo nō īple bit manū ſuāqui metet: ⁊ ſinū ſu um qui manipulos colliget. Et nō dixerūt qui p̄teribāt: bn̄dictio dn̄i ſuꝑ vos: bn̄diximus vobis in nomīe dn̄i. An̄t. Sepe expugna uerunt me a iuuētute mea. An̄t. De profundis. Pſal̓. 129. ☞E ꝓfundis clamaui ad te dn̄e: dn̄e exaudi vocē meā. Fiāt aures tue intēdentes: in vocē dep̄ cationis mee. Si iniꝗtates obẜ .41. uaueris dn̄e: dn̄e quis ſuſtinebit. Quia apud te ꝓpitiatio eſt: ⁊ ꝓ pter legē tuā ſuſtinui te dn̄e. Su ſtinuit aīa niea in verbo eiꝰ: ſpera uit aīa mea ī dn̄o. Acuſtodia ma tutina vſqꝫ ad noctē: ſperet iſrael in dn̄o. Quia apud dn̄m miſeri cordia: ⁊ copioſa apud eū redem ptio. Et ip̄e redimetiſrael: ex oī bꝰ iniꝗtatibꝰ eiꝰ. An̄t. De ꝓfūdis clamaui ad te dn̄e. An̄t. Speret. Omine nō eſt ex pͣs. 130. altatū cor meuꝫ: neqꝫ elati ſūt oculi mei. Neqꝫ ambulaui in magnis: neqꝫ in mirabilibꝰ ſuper me. Si nō humiliter ſētiebā: ſed exaltaui aīam meā. Uicut abla ctatꝰ ſuper matrē ſuā: ita retribu tio in aīa mea. Sꝑet iſrael ī dn̄o: ex hoc nūc ⁊ vſqꝫ in ſeculū. An̄t. Sꝑet iſrl̓in dn̄o. Cap̄. vt. sͣ. Hy. Eli deus ſcīſſime qui luci dū centrū poli: cādore pin guis igneo augēs decoro lumini. Quarto die qui flāmeā ſolis ro tā ꝯſtituēs lune miniſtrās ordino vagoſqꝫ curſus ſyderū. Ut nocti bus vel lumini direptiōis termi nū: pͥmordijs ⁊ menſiū ſignū da res notiſſimū. Illumina cor ho minū abſterge ſordes mentiū: re ſolue culpe vinculū euerte moles criminū. Preſta. ꝟ. Dirigatur. Ad magͣt. an̄t. Reſpexit dn̄s hu militatē meā ⁊ fecit ī me magna qꝛ potēs ē. Feria. v. ad veſpe. Et oīs. Tꝑe aūt paſcha. ant. All̓. Emēto dn̄e dauid: pͥs. 131. ⁊ oīs manſuetudinis eius. Sicut iurauit dn̄o: votum vouit deo iacob. Si introiero in taber naculū domus mee: ſi aſcēdero ī lectū ſtrati mei. Si dedero ſōnuꝫ oculis meis: ⁊ palpebris meiſ dor mitationē. Et requiē tꝑibꝰ me is: donec īueniā locū dn̄o: taberna culū deo iacob. Ecce audiuimꝰ eū in effrata: inuenimꝰ eū in cam pis ſilue. Introibimꝰ in taberna culū eius: adorabimꝰ in loco vbi ſteterūt pedes eiꝰ. Surge dn̄e in requiē tuā: tu ⁊ archa ſcīficatio nis tue. Sacerdotes tui īduant̉ iuſticiā: ⁊ ſcī tui exultent. Propt̓ dauid ſeruū tuū: nō auertas faciē xp̄i tui. Purauit dn̄s dauid veri tatē ⁊ nō fruſtrabit̉ eū: de fructu vetris tui ponā ſuꝑ ſedē tuā. F i cuſtodierint filij tui teſtamentuꝫ meū: ⁊ teſtimonia mea hec que do cebo eos. Et filij eoꝝ vſqꝫ in ſecu lū: ſedebūt ſuꝑ ſedē tuā. Qm̄ ele git dn̄s ſyō: elegit eā in habitatio ne ſibi. ℟ ec requies mea in ſecl̓ꝫ ſeculi: hic habitabo qm̄ elegi eā. Uiduā eius bn̄dicēs bn̄dicam: pauꝑes eiꝰ ſaturabo panibꝰ. Sa cerdotes eiꝰ induā ſalutari: ⁊ ſan cti eiꝰ exultatiōe exultabūt. Illuc producā cornu dauid: paraui lu cernā xp̄o meo. Tnimicos eiꝰ in duā ꝯfuſione: ſuꝑ ip̄m aūt efflore bit ſāctificatio mea. An̄t. Et oīs māſuetudīs eiꝰ. An̄t. Ecce. pͥs. Cce qͣꝫ bonū ⁊ qͣꝫ iocū 132. Adū: habitare fr̄es in vnum. Sicut vnguentū in capite: quod deſcēdit in barbā: barbā aaron Q. d̓ deſcēdit in orā veſtimēti ei ſicut ros hermon: qui deſcēdit in montē ſyon. Qm̄ illic mādauit dn̄s bn̄dictionē: ⁊ vitā vſqꝫ in ſe culū. An̄t. Ecce qͣꝫ bonū ⁊ qͣꝫ io cundum. An̄t. Omnia. pͥs. 134. Audate nomē dn̄i: laudate U ſerui dn̄m. Qui ſtatis ī do mo dn̄i: in atrijs domꝰ dei noſtri. Il audate dn̄m qꝛ bonꝰ dn̄s: pſal lite noī eiꝰ qm̄ ſuaue. Qm̄ iacob elegit ſibi dn̄s: iſrael in poſſeſſiōeꝫ ſibi. Ꝙꝛ ego cognoui ꝙ magnꝰ eſt dn̄s: ⁊ deus nr̄ pre oībꝰ dijs. O īa quecūqꝫ voluit dn̄s fecit in celo ⁊ in terra: in mari ⁊ in oīb abyſſis. Educēs nubes ab extre mo terre: fulgura in pluuiā fecit. Qui ꝓduxit ventos de theſauris ſuis: qui percuſſit pͥmogenita egꝭ pa cuſtulia pti ad hoīe vſqꝫ ad pecus. Et mi ſit ſigna ⁊ ꝓdigia ī medio tui egꝭ ꝑte: in pharaonē ⁊ in oēs ſeruos eiꝰ. Q ui ꝑcuſſit gētes multas: ⁊ occidit reges fortes. S eon regeꝫ ammoreoꝝ ⁊ ꝙ regē baſan: ⁊ oīa regna chanaā. Et dedit t̓rā eoꝝ hereditatē: he̓ditatē iſrl̓ ppl̓o ſuo Dn̄e nomē tuū in eternū: dn̄e me moriale tuū in generatiōe ⁊ gene rationē. Quia iudicabit dn̄s po pulū ſuū: ⁊ in ẜuis ſuis de precabi tur. S imulacra gentiū argentū ⁊ aurū: oꝑa manuū hoīum. O s habēt ⁊ nō loquent̉: oculos hn̄t ⁊ nō videbūt. A ures habēt ⁊ nō audiēt: neqꝫ enī eſt ſpūs ī ore ip̄o rū. S iles illis fiāt ꝗ faciūt ea: et oēs ꝗ ꝯfidūt in eis. O omꝰ iſrl̓ bn̄ dicite dn̄o: domus aarō bn̄dicite dn̄o. Domꝰ leui bn̄dicite dn̄o: ctꝰ dn̄s ex ſyō: ꝗ habitat ī hierk An̄t. Oīa quecūqꝫ voluit dn̄s fe cit. An̄t. Qm̄ in eternū. pͥs. 135. Onfitemini dn̄o qm̄ bonꝰ: Aqm̄ ī eternū miẜicordia eiꝰ. C d̓fitemini deo deoꝝ: qm̄. C ōfi temini dn̄o dn̄oꝝ: qm̄. Qui facit mirabilia magna ſoluſ: qm̄. Qui fecit celos in ītellectu: qm̄. Qui firmauit t̓raꝫ ſuꝑ aqͣs: qm̄. Qui fecit lumīaria magna: qm̄. Solē in ptātē diei: qm̄. Tunā ⁊ ſtellas in ptāteꝫ noctꝭ: qm̄. Qui ꝑcuſſit egyptū cū pͥmogenitis eorū: qm̄. Qui eduxit iſrael de medio eoꝝ: qm̄. In manu potenti ⁊ brachio excelſo: qm̄. Qui diuiſit mare ru bruꝫ in diuiſiōes: qm̄. Et eduxit iſrael ꝑ mediū eiꝰ: qm̄. Et excuſ ſit pharaonē ⁊ virtutē eiꝰ in mari rubro: qm̄. Qui trāſduxit ppl̓m ſuū ꝑ deẜtū: qm̄. Qui ꝑcuſſit re ges magnos: qm̄. Et occidit re ges fortes: qm̄. S eō regē ammo reoꝝ: qm̄. Et ꝙg regē baſā: qm̄. Et dedit t̓rā eoꝝ hereditatē: qm̄. N ereditatē iſrl̓ ẜuo ſuo: qm̄. Qꝛ ī humilitate nr̄a memor fuit nr̄i: qm̄. Et redemit nos ab inimiciſ nr̄is: qm̄. Qui dat eſcā oī carni: qm̄. Cōfitemī deo celi: qm̄. C ō fitemini dn̄o dn̄oꝝ: qm̄ īet̓nū miſe ricordia eiꝰ. An̄t. Qm̄ ī et̓nū mi ẜicordia eiꝰ. An̄t. Hymnū cātate Uꝑ flumīa babylo/ pͥs. 136. nis illic̄ ſedimꝰ ⁊ fleuimꝰ: dū recordaremur tui ſyon. In ſalici bus in medio eiꝰ: ſuſpendimus or gana nr̄a. Quia illic īterrogaue timetꝭ dn̄m bn̄dicite dn̄o. Bn̄di/ rūt: nos ꝗ captiuos duxerūt nos. .423 verba cantionū. Et qui adduxe rūt nos: hymnū cantate nobis de canticis ſyon. Quō cantabim canticū dn̄i: in terra aliena. S i oblitus fuero tui hierl̓m: obl̓iuio ni det̉ dextera mea. Adhereat lin gua mea faucibꝰ meis: ſi non me minero tui. Si nō ꝓpoſuero hie ruſalē: ī pͥncipio leticie mee. De mor eſto dn̄e filioꝝ edō: in die hie ruſalē. Qui dicūt exinanite exi nanite: vſqꝫ ad fundamentū ī ea. ilia babylonis miſera: btūs retribuet tibi retributionē tuam quā retribuiſti nobis. Btūs qui tenebit: ⁊ allidet paruulos ſuos ad petrā. An̄t. Hymnū cantate nobis de cāticis ſyō. Tꝑe paſcha li an̄t. All̓a al̓. al̓. Capͥ. vt. sͣ. Hy. Agne deus potētie ꝗ̄ ex aꝗs Lortū genꝰ: partim remittis gurgiti partim leuas ī aera. Di merſa limphis īprimēs ſubuecta celis irrogans: vt ſtirpe vna ꝓdi ta diuerſa rapiāt loca. Targire cūctis ẜuulis quos mundat vn da ſanguinis: neſcire lapſus cri minū nec ferre mortis tediū. Et culpa nullū deprimat nullū leuet iactantia: eliſa mens ne concidat elata mēs ne corruat. Preſta pr̄. ꝟ. Dirigat̉ dn̄e. Ad magͣt. an̄t. Fac deus potentiā in brachio tuo diſꝑde ſuꝑbos ⁊ exalta humiles. Feria. vj. ad vsͣ. an̄t. In ꝯſpectu. Tꝑe aūt paſchali an̄t. All̓a. pͣs. ades. Si ſūpſero pēnas meas di Onfitebor tibi dn̄e in 13 toto corde meo: qm̄ audiſti verba oris mei. In ꝯſpectu ange loꝝ pſallā tibi: adorabo ad tēplū i ibu r̄ ſcm̄ tuū ⁊ ꝯfitebor noī tuo. Suꝑ miſericordia tua ⁊ v̓itate tua: qm̄ lxi ſ magnificaſti ſuꝑ oē nomē ſanctū g ti tuū. In quacūqꝫ die inuocauero te exaudi me: multiplicabis ī aīa iti qpe mea virtutē. Cōfiteant̉ tibi dn̄e iira oēs reges terre: qꝛ audierunt oīa verba oris tui. Et cantēt in vijs dn̄i: qm̄ magna eſt gl̓ia dn̄i. Qm̄ excelſus dn̄s ⁊ humilia reſpicit ⁊ alta a lōge cognoſcit. Si ambu lauero in medio tribulationis vi uificabis me: ⁊ ſuꝑ irā inimicorū meoꝝ extendiſti manū tuā: ⁊ ſal uū me fecit dextera tua. Dn̄s re tribuet pro me: dn̄e miſericordia tua in ſeculū: oꝑa manuū tuaꝝ ne deſpicias. An̄t. In conſpectu an gelorum pſallaꝫ tibi deus meus. An̄t. Domine probaſti. p̓s. i3 V Omine ꝓbaſti me ⁊ cogno uiſti me: tu cognouiſti ſeſſio nē meā ⁊ reſurrectionē meā. In tellexiſti cogitationes meas de lō ge: ſemitā meā ⁊ funiculū meum inueſtigaſti. Et oēs vias meas yuſauuli p̄uidiſti: qꝛ nō eſt ſermo in līgua mea. Ecce dn̄e tu cognouiſti oīa nouiſſima ⁊ antiqua: tu formaſti me ⁊ poſuiſti ſuꝑ me manū tuaꝫ. Nirabilis facta eſt ſciētia tua ex me: ꝯfortata eſt ⁊ nō potero ad eā Quo ibo a ſpu tuo: ⁊ quo a facie tua fugiā. Si aſcēdero in celum tu illic es: ſi deſcēdero in infernū luculor ⁊ habitauero in extremis maris. Etenī illuc manꝰ tua de ducet me: ⁊ tenebit me dexta tua. Et dixi forſitan tenebre cōculca bunt me: ⁊ nox illumīatio mea in delitijs meis. Quia tenebre nō obſcurabunt̉ a te: ⁊ nox ſicut dies illuminabit̉: ſicut tenebre eiꝰ ita ⁊ lumē eius. Quia tu poſſediſti re nes meos: ſuſcepiſti me de vtero matris mee. Cōfitebor tibi quia terribiliter magnificatus es: mi rabilia oꝑa tua: ⁊ aīa mea cogno ſcet nimis. Nō eſt occultatu os meuma te qd̓ feciſti in occulto: ⁊ ſubſtantia mea in inferioribꝰ ter re. Imꝑfectū meū viderūt oculi tui: ⁊ in libro tuo oēs ſcribent̉: di es formabunt̉ ⁊ nemo in eis. Qi hi aūt nimis honorificati ſūt ami ci tui deus: nimis ꝯfortatꝰ eſt pͥnci patꝰ eoꝝ. Dinumerabo eos ⁊ ſu per arenā multiplicabunt̉: exurre xi ⁊ adhuc ſū tecū. Si occideris deus pctōres: viri ſanguinū decli nate a me. Quia dicitis ī cogita tione: accipient in vanitate ciuita tes ſuas. Nōne qui oderūt te dn̄e oderā: ⁊ ſuꝑ inimicos tuos tabe ſcebā. P erfecto odio oderā illos ⁊ inimici facti ſunt mihi. Proba me deus ⁊ ſcito cor meū: interro ga me ⁊ cognoſce ſemitas meas. Et vide ſi via iniquitatis in me eſt: ⁊ deduc̄ me ī viā eterna. An̄t. Dn̄e ꝓbaſti me ⁊ cognouiſti me. An̄t. A viro iniqͦ. pͥs. 139. Ripe me dn̄e ab hoīe malo: a viro iniquo eripe me. Qui cogi tauerūt iniquitates in corde: tota die ꝯſtituebāt prelia. Acuerunt linguas ſuas ſicut ſerpētes: vene nū aſpidū ſub labijs eoꝝ. Cuſto di me de manu pctōris: ⁊ ab homi nibus iniquis eripe me. Qui co gitauerūt ſupplātare greſſus me os: abſcōderunt ſuperbi laqueuꝫ mihi. Et funes extenderūt in la queū: iuxta iter ſcādalū poſuerūt mihi. Dixi dn̄o deꝰ meus es tu: exaudi dn̄e vocē dep̄catiōis mee. Dn̄e dn̄e virtus ſalutis mee: obū braſti ſuper caput meū in die belli Non tradas me dn̄e a deſiderio meo pctōri cogitauerūt ꝯtra me: ne derelinquas me ne forte exal tent̉. Caput circuitus eoꝝ: labor labiorū ip̄oꝝ operiet eos. G. adēt ſuꝑ eos carbones: in ignē deijcies eos in miſerijs nō ſubſiſtēt. Cir linguoſus nō diriget̉ in terra: vi rū iniuſtū mala capiēt ī interitu Q ognoui qꝛ faciet dn̄s iudiciuꝫ inopis: ⁊ vindictā pauperū. Te rūtamē iuſti confitebunt̉ nomini tuo: ⁊ hītabūt recti cū vultu tuo. An̄t. A viro iniqͦ libera me dn̄e. An̄t. Domine clamaui. pͥs. 140. Omine clamaui ad te exau di me: intēde voci mee cū cla mauero ad te. Dirigat̉ or̄o mea ſicut incenſū in ꝯſpectu tuo: eleua tio manuū mearū ſacrificiū veſper tinū. Pone dn̄e cuſtodiā ori meo ⁊ oſtiū circūſtantie labijs meis. Nō declines cor meū in verba ma licie: ad excuſādas excuſatiōes in pctīſ. Qū hoībus operātibꝰ iniꝗ tatē: ⁊ nō cōicabocū electis eoꝝ. Corripiet me iuſtus in miẜicor dia ⁊ increꝑabit me: oleū aūt pec catoris non īpinguet caput meū. Qm̄ adhuc ⁊ oratio mea in bene placitis eoꝝ: abſorti ſūt iūcti petre F3. iudices eoꝝ. Audiēt verba mea qm̄ potuerūt: ſicut craſſitudo ter re erupta ē ſuꝑ terrā. Diſſipata ſūt oſſa nr̄a ſecꝰ īfernū qꝛ ad te dn̄e oculi mei: in te ſꝑaui nō auferas aīam meā. Cuſtodi me a laqueo quē ſtatuerūt mihi: ⁊ a ſcādalis oꝑantiū iniꝗtate. Cadēt in retia culo eiꝰ pctōres: ſingulariter ſum ego. donec tranſeam. An̄t. Domi ne clamaui ad te: exaudi me An̄t. Portio mea. pͥs. 141 Oce mea ad dn̄m clamaui: voce mea ad dn̄m dep̄catꝰ ſū. E f fundo in ꝯſpectu eiꝰ or̄onē meā: ⁊ tribulationē nieā ante ip̄m ꝓnun cio. In deficiēdo ex me ſpm̄ meū ⁊ tu cognouiſti ſemitas meas. In via hac qua ambulabā: abſcōde rūt laqueū mihi. Cōſiderabam ad dexterā ⁊ videbā: ⁊ nō erat ꝙ cognoſceret me. Perijt fuga a me ⁊ nō eſt ꝗ reꝗͥrat aīaꝫ meā. Cla maui ad te domine: dixi tu es ſpes mea: portio mea in terra viuētiū. Intēde ad dep̄cationē meā: quia humiliatꝰ ſū nimis. Llibera me a ꝑſeq̄ntibꝰ me: qꝛ ꝯfortati ſūt ſuper me. Educ de cuſtodia aīaꝫ meā ad ꝯfitendū noī tuo: me expectāt iuſti donec retribuas mihi. An̄t. Portio mea dn̄e ſit in terra viuē tiuꝫ. Tꝑe paſchali an̄t. All̓a all̓a alla. Capl̓m vt ſupra. Hymnus. Laſmator hoīs deꝰ qui cūcta ſolus ordinās: humū iubes ꝓducere reptantis ⁊ fere genus. Qui magna rerū corpora dictu iubētis viuida: vt ẜuiāt ꝑ ordinē ſubdēs dediſti hoī. Repelle a ſer uis tuis ꝗcꝗd per īmunditiā: aut moribꝰ ſe ſuggerit aut actibꝰ ſe in terſerit. Da gaudioꝝ premia da gr̄aꝝ munera: diſſolue litis vincu la aſtringe pacis federa. Preſta pr̄. ꝟ. Dirigat̉ dn̄e. Ad magͣt. an̄t. Depoſuit potētes ſcos perſe quētes: ⁊ exaltauit humiles xp̄m confitētes Sabbato ad vsͣ. an̄t. Benedictus. pͣs. Ip̄ꝫ. Tꝑe aūt Aeni nc aſchal i an̄t. Alleluia. pͣs. 143. Enedictus dn̄s deꝰ me us qui docet manꝰ me as ad preliū: ⁊ digitos meos ad bellū. Qiſeri cordia mea ⁊ refugiū meū: ſuſce ptor meus ⁊ liberator meꝰ. Pro tector meꝰ ⁊ in ip̄o ſꝑaui: qui ſub dit ppl̓m meū ſub me. Dn̄e quid eſt homo qꝛ īnotuiſti ei: aut filius hoīs qꝛ reputas eū. Homo vani tati ſil̓is factꝰ eſt: dies eiꝰ ſicut vm bra p̄tereūt. Dn̄e īclina celos tu os ⁊ deſcēde: tange mōtes ⁊ fu migabūt. Fulgura coruſcationē ⁊ diſſipabis eos: emitte ſagittas tuas ⁊ cōturbabis eos. Emitte manū tuā de alto: eripe me ⁊ libe ra me de aꝗs multis: ⁊ de manu filioꝝ alienoꝝ. Quoꝝ os locutū eſt vanitatē: ⁊ dextera eorū dexta iniꝗtatis. Deus canticū nouuꝫ cātabo tibi: in pſalterio decachor do pſallā tibi. Qui das ſalutem regibus: qui redemiſti dauid ſer uū tuū: de gladio maligno eripe me. Et erue me de manu filiorū alienoꝝ quorū os locutū eſt vani tatē: ⁊ dextera eorū dextera iniꝗ tatis. Quoruꝫ filij ſicut nouelle plātationes: in iuuētute ſua. Ri lie eoꝝ cōpoſite: circūornate vt ſi militudo tēpli. Prōptuaria eoꝝ plena: eructantia ex hoc in illud. Ques eorum fetoſe abundantes in egreſſibus ſuis: boues eoꝝ craſ ſe. Nō eſt ruina macerie neqꝫ trā ſitus: neqꝫ clamor in plateis eoꝝ. Beatū dixerūt ppl̓m cui hec ſūt: btūs ppl̓s cuius dn̄s deus eius. An̄t. Bn̄dictus dn̄s deꝰ meus. An̄t. Per ſingl̓os dies. pͥs. 144. Xaltabo te deus meus rex: A⁊ bn̄dicā nomini tuo in ſecu lū ⁊ in ſeculū ſeculi. Per ſingl̓os dieſ bn̄dicā tibi: ⁊ laudabo nomē tuū in ſeculū ⁊ ī ſeculū ſeculi. Ꝙ a gnus dn̄s ⁊ laudabilis nimis: et magnitudinis eius non eſt finis. Generatio ⁊ generatio laudabit oꝑa tua: ⁊ potentiā tuā ꝓnuncia būt. Eagnificentiā gl̓ie ſanctita tis tue loquentur: ⁊ mirabilia tua narrabūt. Et virtutē terribiliū tuoꝝ dicēt: ⁊ magnitudinē tuam narrabunt. Qemoriā abūdātie ſuauitatis tue eructabunt: ⁊ iuſti cia tua exultabunt. Diſerator et miſericors dn̄s: patiens ⁊ multū miſericors. Suauis dn̄s vniuer ſis ⁊ miſerationes eius ſuper oīa opera eius. Confiteantur tibi do mine omnia opera tua ⁊ ſcī tui be nedicant tibi. Gloriaꝫ regni tui dicent: ⁊ potentiā tuā loquentur. Ut notā faciant filijs hominū po tentiā tuā: ⁊ gloriā magnificentie regni tui. Regnū tuū regnū oīuꝫ ſeculoꝝ: ⁊ dominatio tua in omni generatione ⁊ generationem. delis dominus in omnibꝰ verbis ſuis: ⁊ ſanctus in omnibus operi bus ſuis. Alleuat dn̄s omnes ꝙ corruunt: ⁊ erigit omnes eliſos. Oculi omniū in te ſperant dn̄e: ⁊ tu das eſcam illoꝝ in tempore op portuno. Aperis tu manu tuaꝫ: ⁊ imples omne animal bn̄dictio ne. Iuſtus dominus in omnibꝰ vijs ſuis: ⁊ ſanctus in oībus ope ribus ſuis. Prope eſt dn̄s omni bus inuocantibus eū: omnibꝰ in uocantibus eū in veritate. Tolū tatē timentiū ſe faciet: ⁊ depreca tionē eorū exaudiet: ⁊ ſaluos faci et eos. Cuſtodit dn̄s omnes di ligentes ſe: ⁊ oēs peccatores diſꝑ det. Iaudationē domini loque tur os meum: ⁊ benedicat omnis caro nomini ſancto eius in ſecu lū ⁊ in ſeculum ſeculi. An̄t. Per ſingulos dies benedicam te do mine. An̄t. Laudabo. pͥs. 14. Auda anima mea dominū laudabo dn̄m in vita meaꝫ pſallā deo meo qͣꝫdiu fuero. No lite confidere in principibꝰ: in fili is hominū in quibus nō eſt ſalus. Exibit ſpiritus eiꝰ ⁊ reuertetur in terram ſuā: in illa die peribunt omnes cogitationes eorū. Itūs cuius deus iacob adiutor eius: ſpes eius in domino deo ipſiꝰ qui fecit celū ⁊ terraꝫ: mare ⁊ omnia que in eis ſunt. Qui cuſtodit ve ritatē in ſeculū: facit iudiciū iniu riā patientibꝰ: dat eſcā eſurienti bus. Dn̄s ſoluit compeditos: do minus illuminat cecos. Homi nꝰ erigit eliſos: dn̄s dirigit iuſtos. 44 Tn̄s cuſtodit aduenas: pupillū cut bucellas: ante facieꝫ frigoris ⁊ viduā ſuſcipiet: ⁊ vias pctōruꝫ diſꝑdet. Regnabit dn̄s in ſecula deꝰ tuus ſyō: ī generatiōe ⁊ gene ratione. An̄t. Laudabo deū meū in vita mea. An̄t. Deo nr̄o. pͥs. Audate dn̄ꝫ qm̄ bonꝰ 146. eſt pſalmus: deo nr̄o ſit iocū da decoraqꝫ laudatio. E dificās hierl̓m dn̄s: diſꝑſiōes iſraelis cō gregabit. Qui ſanat ꝯtritos cor de: ⁊ alligat cōtritiōes eoꝝ. Qui numerat multitudinē ſtellarū: et oībus eis noīa vocat. Ꝙ agnꝰ do minus nr̄ ⁊ magna virtus eius: ⁊ ſapīe eius nō eſt numerꝰ. Fu ſcipiēs māſuetos dn̄s: humiliās aūt pctōres vſqꝫ ad terrā. P reci nite dn̄o in cōfeſſiōe: pſallite deo nr̄o in cithara. Qui operit celuꝫ nubibus: ⁊ parat terre pluuiaꝫ. Qui ꝓducit in montibꝰ fenuꝫ: ⁊ herbā ẜuituti hoīum. Qui dat iu mētis eſcā ipſoꝝ: ⁊ pullis coruoꝝ inuocātibꝰ eū. Nō in fortitudine equi voluntatē habebit: nec in ti bijs viri bn̄placitū erit ei. Bene placitū eſt dn̄o ſuper timētes eū: ⁊ in eis qui ſperāt ſuꝑ miſericordia eius. An̄t. Deo noſtro iocūda ſit laudatio. An̄t. Lauda. pͥs. 147. Auda hierl̓ꝫ dn̄m: lauda de um tuū ſyon. Qm̄ cōforta AA. uit ſeras portarū tuarū: bn̄dixit fi lijs tuis ī te. Qui poſuit fines tu os pacē: ⁊ adipe frumēti ſatiat te Qui emittit eloquiū ſuū terre: ve lociter currit ſermo eiꝰ Qui dat niuē ſicut lanā: nebulā ſicut cine rē ſpargit. Ꝙ ittit criſtallū ſuū ſi. diabolus tanqͣꝫ leo rugiēs circūi cōmi eiꝰ ꝗs ſuſtinebit. E mittet verbū iiiſ ſuū ⁊ liq̄ faciet ea: flabit ſpūs eiꝰ ⁊ fluēt aque. Qui annūciat verbū ſuū iacob: iuſticias ⁊ iudicia ſua iſrael. Nō ſecit taliter oī nationi: ylixc imū. je ⁊ iudicia ſua nō manifeſtauit eis An̄t. Lauda hierlꝫ dn̄ꝫ. Tꝑe pa ſchali an̄t. All̓a all̓a all̓a. Capl̓ꝫ. Altitudo diuitiarum ſapiē IIIjx. tie ⁊ ſciētie dei: qͣꝫ incompre henſibilia ſunt iudicia eius: ⁊ in ueſtigabiles vie eiꝰ. Hym Lux beata trinitas ⁊ pͥnci palis vnitas: iā ſol recedit igne infunde lumē cordibꝰ. Me mane laudū carmine te deprecemur veſ peri: te nr̄a ſupplex gl̓ia per cūcta laudet ſecula. O eo pr̄i. ꝟ. Ueſꝑ tina or̄o aſcēdat ad te dn̄e. ℟. Et deſendat ſuper nos miſericordia tua. Preſcripti hym. ⁊ ꝟ. dicun tur ab octꝭ. epiphanie vſqꝫ ad ſab batū quadrageſime diebꝰ ſabba tinis tm̄: ab octꝭ. pēte. vſqꝫ ad ad ulini uentū. Ad magͣt. an̄t. Suſcepit de nuulitl. us iſrael puerū ſuū ſicut locutꝰ eſt ad abrahā ⁊ ſemen eius exaltare ua. humiles vſqꝫ in ſeculū Et dicit̉ a ſabbato poſt octꝭ. epiphanie vſqꝫ ad ſabbatū ſeptuageſime. Deīde ſiūt ſuffragia de apl̓is ⁊cͣ. ꝓut ha bes ſupͣ in noct̉. dn̄ice. Ad cōple Iint. toriuꝫ a lectore dicit̉. Iube done bn̄dicere. Rn̄dictio. Noctē quie tam ⁊ finē perfectū ꝯcedat nobis dn̄s omnipotēs. ℟. Aniē. Lcō. Ratres: Sobrij eſtote ⁊ vi .IIgilate: qꝛ aduerſarius veſter it querēs quē deuoret: cui reſiſtite fortes ī fide. Tu aūt. ꝟ. Adiutoriū nr̄m in nomīe dn̄i. ℟. Qui fecit. Et dr̄ Pater noſter. per totū in ſilentio: deinde abſolute ſit cōfeſ ſio cōis alternatiꝫ. Et facta abſo lutione dicit̉ ꝟ. Cōuerte nos de us ⁊cͣ. ꝟ. Deus in adiutoriū me uꝫ intēde ⁊cͣ. Gl̓ia pr̄i. An̄t. Mi ẜere. An̄t. Alleluia. p̄s. 4. Um inuocarē exaudiuit me deus iuſticie mee: in tribulatione dilataſti mihi. Q iẜere mei: ⁊ ex audi or̄onē meā. F ilij hoīuꝫ vſqꝫ quo graui corde: vt ꝗd diligitꝭ va nitatē ⁊ queritis mēdacium. Et ſcitote qm̄ mirificauit dn̄s ſcm̄ ſu um: dn̄s exaudiet me cū clamaue ro ad eū. Traſcimini ⁊ nolite pec care: que dicitis in cordibus vr̄is ⁊ in cubilibus vr̄is cōpungimi ni. Facrificate ſacrificiū iuſticie ⁊ ſperate in dn̄o: multi dicūt quis oſtēdit nobis bona. S ignatum eſt ſuꝑ nos lumē vultus tui dn̄e: dediſti leticiā ī corde meo. A fru ctu frumenti vini ⁊ olei ſui multi plicati ſunt. In pace in idipſuꝫ: dormiā ⁊ requieſcā. Qm̄ tu dn̄e ſingularit̓ in ſpe: ꝯſtituiſti me. p̄s. N te dn̄e ſperaui nō cōfundar in eternū: ī iuſticia tua libera me. Inclina ad me aurē tuā: ac celera vt eruas me. E ſto mihi deū protectorē: ⁊ in domū refug vt ſaluū me facias. Q m̄ fortitu do mea ⁊ refugiū meū es tu: ⁊ ꝓ pter nomē tuū deduces me ⁊ enu tries me. E duces me de laqueo hoc quē abſcōderunt mihi: qm̄ tu es ꝓtector meus. In manꝰ tuas cōmendo ſpiritum meū: redemi ſti me dn̄e deus veritatis. h̓s. ꝯo. Ui habitat in adiutorio al tiſſimi: in protectione dei ce li cōmorabitur. Dicet dn̄o ſuſce ptor meus es tu: ⁊ refugiū meuꝫ deus meus ſꝑabo in eum. Q m̄ ipſe liberauit me de laq̄o venātiū ⁊ a verbo aſpero. S capulis ſuis obubrabit tibi: ⁊ ſub pennis eius ſperabis. Sicuto circundabit te veritas eius: nō timebis a timo re nocturno. A ſagitta volāte in die anegocio ꝑambulante in te nebris ab īcurſu ⁊ demonio meri diano. C adēt a late tuo mille ⁊ decē milia a dextris tuis: a te aūt non appropinqͣbit. Uerūtn ocu lis tuis ꝯſiderabis: ⁊ retributio nē peccatorū videbis. Qm̄ tu es dn̄e ſpes mea: altiſſimū poſuiſti re fugiū tuū. Nō accedet ad te ma lū: ⁊ flagellū nō appropinquabit tabernaculo tuo. Sm̄ angelis ſuis mandauit de te: vt cuſtodiāt te in oībus vijs tuis. In manib portabūt te: ne forte offēdas ad la pidē pedē tuū. Suꝑ aſpidē ⁊ ba ſiliſcū ambulabis: ⁊ conculcabis leonē ⁊ draconē. Qm̄ in me ſpe rauit liberabo eū: ꝓtegaꝫ eū qm̄ cognouit nomē meū. Elamauit ad me ⁊ ego exaudiā eū: cū ip̄o ſū in tribulationē: eripiā eū ⁊ gl̓ifica bo eū. T ongitudine dierū reple plo eū: ⁊ oſtēdā illi ſalutare meū. Cce nūc bn̄dicite do p̄s. 133. A minū: oēs ſerui dn̄i. Qui ſtatis in domo dn̄i: ī atrijs dom .45 dei nr̄i. In noctibus extollite ma nus veſtras in ſancta: ⁊ bn̄dicite dn̄m. Bn̄dicat te dn̄s ex ſyon: fecit celū ⁊ terrā. An̄t. Miſere re mihi dn̄e ⁊ exaudi or̄onem me am. Tempore paſchali ant. Alle luia alleluia all̓a all̓a. Hymnus. E lucis ante terminū reruꝫ creator poſcimꝰ: vt ſolita cle mentia ſis preſul ad cuſtodiam. rocul recedant ſōnia ⁊ noctiū fantaſmata: hoſtēqꝫ nr̄m compri me ne polluant̉ corpora. Preſta pater oīpotēs per ieſū xp̄m dn̄m: qui tecū in perpetuum regnat cuꝫ ſancto ſpiritu. Amen. Capitulu U aūt in nobis es dn̄e: ⁊ no i men tuū inuocatū eſt ſuper nos ne derelinqͣs nos dn̄e deꝰ no ſter. ℟. In manus tuas dn̄e. Cō mendo ſpm̄ meū. ꝟ. Redemiſti nos deꝰ veritatis. Cōmēdo. Gl̓ia. ꝟ Cuſtodi nos dn̄e vt pupillam oculi ℟. Sub vmbra. Ant. Sal ua nos. Cāticū ſymeonis ꝓphete. Unc dimittis ẜuū tuū dn̄e: .ẜꝫ v̓bū tuū in pace. Quia viderūt oculi mei: ſalutare tuuꝫ. Qd̓ paraſti: ante faciē oīum po pulorū. Humē ad reuelationem gentiū: ⁊ glīam plebis tue iſrael. An̄t. Salua nos dn̄e vigilantes cuſtodi nos dormiētes: vt vigile mus cū xp̄o ⁊ reꝗeſcamꝰ in pace. Kyriel̓. xp̄el̓. kyriel̓. Pr̄ nr̄. ꝟ. Et ne. ℟. Sed li. ⁊ Credo in deuꝫ. ſub ſilentio. ꝟ. Carnis reſur. ℟. Uitā eternā amē. ꝟ. Bn̄dictus es dn̄e deus pa. ℟. Et laud. ꝟ. Bn̄dicamꝰ pa. ⁊ fi. ℟. Laud. ꝟ. uſe qp̓ ro Bn̄dictus es do. in firma. ℟. E laū. ꝟ. Benedicat ⁊ cu. nos. ℟. Amē. VDignare dn̄e nocte iſta ℟. Sine pctō nos cuſtodire. ꝟ. Miſerere nr̄i dn̄e. ℟. Miſerere nr̄i. ꝟ. Fiat miſericordia tua dn̄e ſuꝑ nos. ℟. Quēadmodū ſꝑaui mus ī te. ꝟ. Dn̄e exaudi. ꝟ. Do minus vobiſcum. Oratio. ¶ Iſita q̄s dn̄e habitationem iſtā: ⁊ oēs inſidias inimici ab ea lōge repelle: ⁊ angeli tui ſci habi tēt in ea qui nos in pace cuſtodi ant: ⁊ bn̄dictio tua ſit ſuꝑ nos ſē xiuiula per. Per dn̄m. ꝟ. Dn̄s vobiſcū ꝟ. Bn̄dicamꝰ dn̄o. ℟. Deo gra tias. Bn̄dictio. Bn̄dicat ⁊ cuſto diat nos omp̄s ⁊ miſericors dn̄s pater ⁊ filiꝰ ⁊ ſpūs ſcūs. ℟. Amē Sic dicit̉ cōpletꝭ. ꝑ totū annū do minicis diebꝰ videlꝫ ⁊ feſtis com munibꝰ. Nota ꝙ in ferialibꝰ die muuuulla bus etiā ſil̓i modo dr̄ cōple. ſicut utilusa ſupra ſcriptū eſt: excepto ꝙ poſt ꝟ. Dn̄e exaudi. dr̄ pͥs. Miẜere mei. cuꝫ Gl̓ia pr̄i. Finito pͣs. dr̄ ꝟ. Dn̄e deꝰ virtutū. ℟. Et oſten de fa. ꝟ. Exurge xp̄e adiuua nos ℟. Et libera nos ꝓpter. ꝟ. Dn̄e exaudi ⁊cͣ. Deinde dr̄ or̄o que cō iuipiccio petit. In feſtis aūt duplicibꝰ ⁊ eo rū octꝭ. poſt an̄t. Salua. dimiſſis p̄cibꝰ ſtatī dicit Dn̄s vobiſcum. ⁊ or̄o. Viſita queſumꝰ. vt. sͣ. Sci endū etiā ꝙ a feria quarta maio ris ebdomade mutatur officium completorij vſqꝫ adoctauam pen teco. de quibus videatur in locis ſuis. Dominica pͥma in aduen tu domini ad veſperas hymnus. Onditor alme ſyderū: eterna lux credentiuꝫ: xp̄e redēptor oīum ex audi preces ſupplicuꝫ. Qui cōdolēs interitu mortis pe rire ſeculū: ſaluaſti mundū lāgui dū donans reis remediū. Uergē te mūdi veſꝑe vti ſpōſus de thala mo: egreſſus honeſtiſſima virgīs matris clauſula. Cuius forti po tentie genu curuant̉ oīa: celeſtia t̓reſtria nutu fatent̉ ſubdita. Me dep̄camur agie vēture iudex ſcl̓i ꝯſerua nos in tꝑe hoſtis a telo ꝑfi di. Il aus honor virtꝰ gl̓ia deo pa tri ⁊ filio: ſcō ſimul paraclyto ī ſe culoꝝ ſecula. Amē. Ad noct̉. hy. Erbū ſuꝑnuꝫ prodiēs a pr̄e Colim exiens: qui natus orbi ſubuenis curſu decliui tꝑis. Illu mina nūc pectora tuoqꝫ amore cō crema: audito vt̓ p̄conio ſint pul ſatandē lubrica. Iudexqꝫ cum poſt aderis rimari facta pectoris reddēs vicē pro abditis iuſtiſqꝫ regnū pro bonis. Nō demū arte mur malis pro qͣlitate crimīs: ſꝫ cūbtis cōpotes ſimꝰ perēnes celi bes. Il aus honor virtꝰ. Ad lau. Ox clara ecce ītonat hym. Qobſcura queqꝫ increpat: pel lant̉ eminus ſōnia ab ethere xp̄s ꝓmicat. Q ēs iā reſurgat torpi da que ſorde extat ſaucia: ſydus refulget iā nouū vt tollat oē noxi um. Eſurſū agnus mittit̉ laxare gratis debitū: oēs ꝓ indulgentia piꝰ nos tūc ꝓtegat. Iaus ho. In na uitate dn̄i ad veſꝑ. ⁊ ad noct̉. Priſte redēpto oīuꝫ. hym. Aex pr̄e pr̄is vnice: ſolus an̄ pͥncipiū natꝰ ineffabiliter. Nu lu mē tu ſplēdor pr̄is tu ſpes pennis oīuꝫ: ītēde quas fundūt p̄ces tui ꝑ orbē famuli. Qemēto ſalutis auctor ꝙ nr̄i quondā corporis: ex illibata virgine naſcēdo formaꝫ ſūpſeris. Sic preſens teſtat̉ dies currēs ꝑ anni circulū: quo ſolus a ſede pr̄is mūdi ſalus adueneris Hūc celū terra hūc mare hūc oē qd̓ in eis eſt: auctorē aduētus tui laudās exultat cātico. Nos qͦqꝫ qui ſcō tuo redēpti ſāguine ſumꝰ ob diē natalis tui hymnū nouuꝫ ꝯcinimꝰ. Glīa tibi dn̄e ꝗ natꝰ es de virgine: cū pr̄e ⁊ ſcō ſpͥū in ſem piterna ſecl̓a. Amē. Ad lau. hy. Solis ortꝰ cardīe ad vſqꝫ t̓re Alimitē: xp̄ꝫ canamꝰ principē natū maria virgīe. Btūs aucͣtor ſeculi ẜuile corpꝰ induit: vt carne carnē liberās ne ꝑderet qͦs cōdi dit. Caſte parētis viſcera cele ſtis ītrat gr̄a: venter puelle baiu lat ſecreta q̄ nō nouerat. Domiꝰ pudici pectoris tēplū repēte ſit dei ītacta neſciēs viꝝ v̓bo ꝯcepit filiū Nixa eſt puerpera quem ga Abriel pͥ dixerat: queꝫ matris aluo geſtiēs clauſus ioannes ſen ſerat. Reno iacere ꝑtulit preſepe nō abhorruit: paruoqꝫ lacte paſtꝰ eſt per quē nec ales eſurit. Gau ſpce demus cū lachrymis. Se det chorus celeſtiū ⁊ angeli canūt cūdo vt cū fulſerit mūdūqꝫ horror deo: palāqꝫ ſit paſtoribus paſtor cinxerit: nō pro reatu puniat ſed creator omniū. Gloria tibi dn̄e. .865 In epiphania domini hymnus. venire quid times: non arri pit mortalia ꝗ regna dat celeſtia. Tbāt magi quā viderāt ſtellā ſe quētes preuiā: lumē requirūt lu mine deū fatent̉ munere. Laua cra puri gurgitꝭ celeſtis agnꝰ at tigit: pctā qͥ nō detulit nos abluē do ſuſtulit. Nouū genus potētie aque rubeſcūt hydrie: vinūqꝫ iuſ ſa fūdere mutauit vnda originē. G līa tibi dn̄e ꝗ apparuiſti hodie cū pr̄e ⁊ ſcō.ſ. in ſē. ſe. Amē. Sab bato quadrageſune. Hymnus. Udi benigne conditor nr̄as . L. preces cū fletibus: in hoc ſa cro ieiunio fuſas qͣdragenario. Scrutator alme cordiū infirma tu ſcis viriū: ad te reuerſis exhi be remiſſiōis gr̄am. Qultū ꝗdeꝫ peccauimus ſed parce ꝯfitentibꝰ: ad laudē tui noīs confer medelā languidis. Sic corpus extra cō teri dona ꝑ abſtinentiā: ieiunet vt hac vt tue per hanc reducti gra mens ſobria a labe ꝓrſus crimi nū. Preſta btā trinitas concede ſimplex vnitas: vt fructuoſa ſint tuis ieiunioꝝ munera. Amē. Ad T more docti noct. hymnꝰ. Amyſtico ſeruemus hoc ieiu niū: deno dieꝝ circulo ducto qua ter notiſſimo. I ex ⁊ ꝓphete pri mitus hoc pretulerūt poſtmodū: chriſtus ſacrauit oīuꝫ rex atqꝫ fa ctor temporū. Utamur ergo par cius verbis cibis ⁊ potibus: ſōno iocis ⁊ artius perſtemus in cuſto dia. Titemꝰ aūt peſſima que ſub ruūt mentes vagas: nullūqꝫ demus callidi hoſtis locū tyrānidi. Oſtis herodes impie chriſtū Oicamus omnes cernui clame mus atqꝫ ſinguli: ploremus ante iudicē flectamus irā vindicem. e oſtris malis offendimꝰ tuā de us clementiā: effunde nobis deſu per remiſſor indulgentiā. Qemē to ꝙ ſumus tui lꝫ caduci plaſma tis: ne des honorē nomīs tui pre camur alteri. Caxa malū quod fecimus auge bonū qd̓ poſcimus placere quo tandē tibi poſſimꝰ: hic ⁊ perpetim. Preſta beata tri iuiuuuo nitas. Ad laudes hymnus. ¶ Am chriſte ſol iuſticie mentiſ dehiſcāt tenebre: virtutū vt lux re Iuſilium deat terris diē cū reparas. Oās tempꝰ acceptabile ⁊ penitens cor tribue: conuertat vt benignitas quos lōga ſuffert pietas. Quid dāqꝫ penitētie da ferre qͣꝫuis gra dium: maiore tuo munere quo dē ptio ſit criminū. Dies venit dies tua in qua reflorēt oīa: letemur in tie. Ne rerū vniuerſitas clemēs mnuut nl adoret trinitas: ⁊ nos noui per ve iſiptu niā nouū canamꝰ canticū. Amē Sequens hymnus dicitur tm̄ in dn̄icis diębus in quadrageſima. .ces deus inclina pietate ſo Ures ad noſtras deitatꝭ pre la ſupplicū vota: ſuſcipe p̄camur famuli tui. Reſpice clemēs ſolio de ſācto vultu ſereno: lampades illuſtra lumine tuo tenebras de pelle pectori noſtro. Crimina la xa pietate multa ablue ſordes vi cula diſrūpe: parce peccatis rele ua iacentes dextera tua. Ne ſine tetro mergimur ꝓfūdo labimur alta ſceleris ſb̓ vnda: brachio tuo trahamur ad clara ſidera celi. gaudiū mundi pietas immēſa: ꝙ nos a morte roſeo ſaluaſti ſangui ne tuo. Inſere tuū petimus amo rē mentibus noſtris fidei refūde lumē eternū: charitatis auge di lectionē. Nu nobis dona fontem lachrymarū ieiunioꝝ fortia: mini ſtra vitia carnis milia retūde fra mea tua. Procul a nobis ꝑfidus abſiſtat ſathā a tuis viribꝰ cōfra ctus: ſanctus aſſiſtat ſpūs a tua ſede dimiſſus. Gloria deo ſit eter nō patri ſit tibi ſemper genitoris nate: cum quo equalis ſpiritus per cuncta ſecula regnat. Domi nica de paſſione hymnus. ¶ Exilla regis ꝓdeunt fulget crucis myſterium: quo carne car nis conditor ſuſpenſus eſt patibu lo. Quo vulneratus inſuper mu crone diro lancee: vt nos lauaret crimine manauit vnda ſanguīe. Impleta ſūt que concinit dauid fidelis carmine: dicēs in nationi bus regnauit a ligno deus. Ar bordecora ⁊ ſulgida ornata regis purpura: clecta digno ſtipite taꝫ ſancta mēbra tangere. Beata cu ius brachijs ſecli pependit preciū: ſtatera facta corporis predāqꝫ tu lit tartari. Ocrux aue ſpes vnica hoc paſſionis tempore: auge pijs iuſticiā reiſqꝫ dona veniā. Ne ſū me deꝰ trinitas collaudet omnis ſpiritus: quos per crucis myſteri um ſaluas rege per ſecula. Amē. Ad nocturnum hymnus. Ange lingua glorioſi preliū certaminis: ⁊ ſuper crucis trophe Mhriſte lux vera bonitas ⁊ vitaʳ um dic triumphum nobilē: quali ter redēptor orbis īmolatus vice rit. De parētis protoplaſti frau de facta condolens: quādo pomi noxialis morte morſu corruit: ip̄e lignū tūc notauit damna ligni vt ſolueret. Hoc opus noſtre ſalut ordo depopoſcerat multiformis proditoris ars vt artē falleret: et medelā ferret inde hoſtis vnde le ſerat. Quando venit ergo ſacri plenitudo temporis: miſſus eſt ab arce patris natus orbis cōditor: atqꝫ ventre virginali caro factus ꝓdijt. Tagit infans īter arta cō ditus preſepia: mēbra pannis in uoluta virgo mater alligat: ⁊ ma nus pedeſqꝫ crura ſtricta cigit fa ſcia. Gloria ⁊ honor deo vſqꝫ quo altiſſimo: vna patri filioqꝫ īclyto paraclyto: cui laus ē ⁊ poteſtas per immenſa ſecula. Ad laudes. Uſtris ſex qui iam peractis Aatempus implēs corporis: ſe volēte natus ad hoc paſſioni dedi tus: agnus in cruce leuatur īmo landus ſtipite. Hic acetū fel arū do ſputa claui lancea: mite corp perforatur ſanguis vnda ꝓfluit: terra ponthus aſtra mūdus quo lauantur flumine. Crux fidelio inter oēs arbor vna nobilis: nul la ſilua talē ꝓfert fronde flore ger mine: dulce lignū dulces clauos dulce pondus ſuſtinet. Nlecte ra mos arbor alta tēſa laxa viſcera: ⁊ rigor lēteſcat ille quē dedit nati .9. uitas: vt ſuꝑni mēbra regis miti tēdas ſtipite. S ola digna tu fui ſti ferre ſeclipreciū: atqꝫ portū pre parare nauta mundo naufrago: quem ſacer cruor perunxit fuſus agni corpore. Gloria ⁊ honor deo vſqꝫ quo altiſſimo. Ab octaua pa ſche vſqꝫ ad aſcenſionē hymnus. D cenam agni prouidi ⁊ ſto lis albis cādidi: poſt tranſi tū maris rubri xp̄o canamus pͥn cipi. Quius corpus ſanctiſſimū in ara crucis torridū: cruore eius roſeo guſtando viuimꝰ deo. P ro tecti paſche veſpere a deuaſtāte an gelo: erepti de duriſſimo pharao nis imperio. Tā paſcha noſtruꝫ chriſtus eſt qui īmolatus agnus eſt: ſinceritatis aęima caro eius oblata eſt. O vere digna hoſtia ꝑ quā fracta ſunt tartara: redēpta plebs captiuata reddita vite pre mia. D ū ſurgit xp̄us tumulo vi ctor redit de baratro: tyrannum trudēs vinculo ⁊ reſerās paradi ſū. Queſumus auctor omniū in hoc paſchali gaudio: ab oī mor tis īpetu tuuꝫ defende populum. G loria tibi domine qui ſurrexiſti a mortuis: cū pr̄e. Ad noct̉. hym. Ex eterne dn̄e rerū creator omniū: qui eras ante ſecula ſemper cū patre filius. Qui mū di in pͥmordio adā plaſmaſti ho mine: cui tue imagini vultū dedi ſti ſimilē. Quē diabolus decepe rat hoſtis humani generiſ: cuiꝰ tu formā corporis aſſumere dignat es. U thominē redimeres quem ante iā plaſmaueras: ⁊ nos deo Iliai ꝯiungeres per carnis ꝯtuberniū. Quē edituꝫ ex virgine paueſcit oīs aīa: ꝑ quē ⁊ nos reſurgere de uota mēte credimꝰ. Qui nobis per baptiſmū donaſti indulgētiā: qui tenebamur vinculis ligati cō ſcientie. Qui crucē propter ho minē ſuſciꝑe dignatꝰ es: dediſti tu xxj um ſanguinē nr̄e ſalutis preciuꝫ. Queſumus auctor oīum. Gl̓ia tibi do. ꝗ ſur. a mor. vt. sͣ. Ad lau. Urora lucis rutilathymnꝰ. celū laudibus intonat: mun dus exultans iubilat gemēs īfer nus vlulat. Cum rex ille fortiſſi ithii mus mortis ꝯfractis viribꝰ: pede ꝯculcās tartara ſoluit a pena mi ſeros. Ille qui clauſus lapide cu ſtodit̉ ſub milite: triūphans poni ꝑa nobili victor ſurgit de ſunere. Solutis iam gemitibꝰ ⁊ inferni do loribusᵉ: quia ſurrexit domi nus: reſplēdēs clamat angelus. Riſtes erāt apl̓i de nece ſui Ll dnn̄i: quē pena mortis crude riuilini. li ſerui dānarunt ipij. Sermone blādo angelus p̄dixit mulieribꝰ: niruia in galilea dn̄s videndus eſt qͣꝫ to tius. Ille dū pergūt cōcite apl̓is hoc dicere: vidētes eū viuere oſcu lant̉ pedes dn̄i. Quo agnito diſci nalica puli in galileā ꝓpere: ꝑgūt vide re facie deſideratam dn̄i. C laro paſchali gaudio ſol mundo nitet radio: cū xp̄m iā apl̓i viſu cernūt corporeo. Oſtēſa ſibi vulnera in xp̄i carne fulgida: reſurrexiſſe do minuꝫ voce fatent̉ publica. Rex xp̄e clemētiſſime tu corda noſtra poſſide vt tibi laudes debitas red damus oī tꝑe. Queſumꝰ auctor ſurrexiſti a mortuis ⁊cͣ. In feſto aſcenſionis dn̄i ad veſperas hym. deſideriū: deus creator omniū homo in fine temporū. Que te vi cit clementia vt ferres noſtra cri mina: crudelē morteꝫ patiens vt nos a morte tolleres. Inferni clauſtra penetrās tuos captiuos redimēs: victor triūpho nobili ad dexterā pr̄is reſidēs. I pſa te co gat pietas vt mala noſtra ſuꝑes parcendo ⁊ voti cōpotes nos tuo vultū ſaties. Nu eſto noſtrū gau dium qui es futurus premiuꝫ: ſit noſtra in te gl̓īa per cūcta ſemper ſecula. Amē. Ad noct̉. hymnus. Terne rex altiſſime redem ptor ⁊ fideliū: quo mors ſo luta deperit datur triūphus gr̄e. S candens tribunal dextere pa tris poteſtas omnium: collata ie ſu celitus que non erat humani Iſeuuiu tus. Ut trina rerū machina cele ſtiū terreſtriū: ⁊ infernorū condi ta flectat genu iam ſubdita. re munt videntes angeli verſa vice mortaliuꝫ: culpat caro purgat ca ro regnat deus dei caro. Nu eſto noſtrū gaudiū manens olympo preditum: mundi regis qui fabri cam mundana vincens gaudia. N inc te precantes queſumꝰ igno ſce culpis omnibus: ⁊ corda ſui ſum ſubleua ad te ſuperna gratia. Ut cum repente ceperis clarere nube iudicis: penas repellas de bitas reddas icoronas perditas. Gloria tibi domine: qui ſcandis oīum in hoc. G loria tibi dn̄e qui ſuper ſydera. In feſto penteco ſtes ad veſperas hymnus. ¶ Eni creator ſpiritus mētes Eſu noſtra redēptio amor et tuorū viſita: imple ſuperna gratia que tu creaſti pectora. Qui para clytus diceris donū dei altiſſimi: fons viuus ignis charitas ⁊ ſpi ritalis vnctio. Nu ſeptiformis munere dextere dei tu digitus: tu rite promiſſum patris ſermone di tans guttura. A ccēde lumē ſen ſibus infunde ānorē cordibꝰ: in firma noſtri corporis virtute fir mans perpeti. N oſtē repellas lō gius pacēqꝫ dones protinus: du ctore ſic te preuio vitemus omne noxiū. Per te ſciamus da patrē noſcamus atqꝫ filium: te vtriuſqꝫ ſpiritū credamus omni tꝑe. G lo ria patri dn̄o natoqꝫ qui a mortu is: ſurrexit ac paraclyto in ſecl̓oꝝ ſecula. Amē. Ad noct̉. hymnus. Am xp̄us aſtra aſcenderat re greſſus vnde venerat: promiſ ſum patris munere ſanctu datu rus ſpiritum. Solēnis vrgebat dies quo myſtico ſeptemplici: or bis volūtus ſepties ſignat beata tempora. Duꝫ hora cūctis tertia repente mundus intonat: oranti bus apoſtolis deū veniſſe nūciat. De pr̄is ergo lumīe decorꝰ ignis almus eſt: qui fida chriſti pectora calore verbi compleat. Impleta gaudēt viſcera afflata ſcō ſpū vo ces diuerſas intonant fantur dei magnalia. Ex oī gente cogniti grecis latinis barbaris: cūctiſqꝫ admirātibus linguis loquuntur .48 oīum. Iudea tūc incredula veſa ductu germinis votiuiqꝫ ſpirami na toruo ſpu: ructare muſti cra nis. Ingenito ⁊ genito cū ſpū pa pulā alūnos chriſti ꝯcrepat. Sꝫ fignis ⁊ virtutibus occurrit ⁊ do cet petrus: falſa profari ꝑfidos io hele teſte cōprobans. Gloria pa tri domino. Ad laudes hymnꝰ. Eata nobis gaudia anni re duxit orbita: cuꝫ ſpūs para clytꝰ effulſit in diſcipulos. Ignis vibrante lumine lingue figuram detulit: verbis vt eſſent proflui ⁊ charitate feruidi. Iſiguis loquū tur oīum turbe pauent gentiliuꝫ: muſto madere deputāt quos ſpi ritus repleuerat. Patrata ſunt hec myſtice paſche peracto tꝑe: ſa cro dierū numero quo lege ſit re miſſio. Ie nūc deus pijſſime vul tu p̄camur cernuo: illapſa nobis tribus vnā impendimꝰ honoris re celitꝰ largire dona ſpiritus. Du dum ſacrata pectora tua repleſti gr̄a: dimitte nūc peccamina ⁊ da ꝗeta tꝑa. Gl̓ia pr̄i. In feſto tri N maieſtatis ſo nitatꝭ. hym. lio tres ſedē̓t in triclinio: naꝫ nō eſt conſolatio ꝑfecta ſolitario. Sterne mētis oculo dū pater in ſe flectit̉: in lucis ſue ſpeculo ima go par exprimit̉. Imaginis con lortiū natiuus prebet exitꝰ: con corſqꝫ ſpirans gaudiū ingenitus ⁊ genitus. hoc gaudiū eſt ſpūs quo patri natꝰ iungitur: ⁊ vnum bonū funditꝰ in tribus his cōclu ditur. In tribus eſt ſimplicitas quos nō diſtinguit qualitas: nec obſtat tribus vnitas quos ampli at īmenſitas. Per ſola vim origi nis cōmunio ſit numinis: natiui tim pri raclito: honoris ſimpli debito pſal lamꝰ corde debito. Amē. Ad noci Lux btā trinitas tres h vnū triū vnio: imꝑialis vni tas in triū cōtubernio. Opater ſib innaſcibilis natura ſemper pullu lans: pondus rei vertibilis verbo virtutis baiulās. Cverbū in pͥn cipio paterne ſplēdor gl̓ie: tu con ditorū ratio lux cordiū fōs venie. Oamor ſancte ſpiritꝰ concordie ſpiraculū: ſummi dulcoris halit̓ pax fedus fructus oſculum. Pa ter gignit imaginē equalē ſibi pe nitus: ſolāqꝫ per originē ab ipſis differt ſpiritꝰ. Ires vnum deū colimus vnam trium eſſentiam: uerētiā. Amē. Ad laudes hym Eſti laudes hodierni ritu du ictas annuo ciues gaudio ſu perni celebrant perpetuo: regē tri num dum ter trini chori laudent nutuo. Uita melos cor ſupinuꝫ trini cultꝰ munere veneremur re gē trinum voce votis opere: quem lex iubet maſculinum ter in anno colere. Eingulari maieſtati de cus ⁊ īperium ſacro ſancte trinita ti ſit perhenne gaudium: in qua ſu mus nos btī ꝑ te xp̄e pͥmiū. Amē De corpore chriſti hymnꝰ Ange lingua glioſi corporis myſteriū: ſāguiniſqꝫ precioſi quē in mundi preciū: fructus ventris generoſi rex effudit gentiū. No bis datus nobis natꝰ ex intacta virgine ⁊ ī mūdo ꝯuerſatꝰ ſparſo verbi verbi ſemine: ſui moras incolat miro clauſit ordine. In ſupreme nocte cene recumbēs cum fratri bus: obſeruata lege plene cibis ī legalibus: cibum turbe duodene ſe dat ſuis manibꝰ. Terbū caro panē veruꝫ verbo carnem efficit: ſitqꝫ ſanguis xp̄i merum ⁊ ſi ſen ſus deficit: ad firmāduꝫ cor ſince rum ſola fides ſufficit. Mantum ergo ſacramētum veneremur cer nui: ⁊ antiquum docunientuꝫ no uo cedat ritui: p̄ſtet fides ſupple mētum ſenſuum defectui. Geni tori genitoqꝫ laus ⁊ iubilatio: ſa lus honor virtus quoqꝫ ſit ⁊ bn̄di ctio: ꝓcedēti ab vtroqꝫ cōpar ſit laudatio. Amen. Ad noct̉. hym. X Acris ſolemnijs iuncta ſint gaudia ⁊ ex p̄cordijs ſonēt p̄conia: recedāt vetera noua ſint oīa corda voces ⁊ opera. Noctis recolit̓ cena nouiſſima qua xp̄s num dumiam creditur agnum ⁊ acima: dediſſe fratribus iuxta legitima priſcis miutid. Iuuintn indulta patribus. P oſt agnum typicū expletis epulis corpus do minicū datuꝫ diſcipulis: ſic totū oībus qd̓ totum ſingulis eiꝰ fate mur manibus. Dedit fragilib corporis ſerculū dedit ⁊ triſtibus ſanguinis poculum: dicēs accipi te qd̓ trado vaſculū oēs ex eo bi bite. Sic ſacrificium iſtud inſti tuit cuiꝰ officium cōmitti voluit: ſolis p̄ſbyteris quibus ſic cōgru it vt ſumant ⁊ dent ceteris. P a nis angelicus ſit panis hominuꝫ dat panis celicus figuris termi dn̄m pauper ſeruus ⁊ humilis. Ile trina deitas vnaqꝫ poſciniꝰ ſic nos tu viſita ſicut te colimus: per tuas ſemitas duc nos quo tē dimus ad lucem quam inhabi tas. Amen. Ad laud̓. hymnus. Erbū ſuꝑnū ꝓdiens nec pa Atris linquens dexteram: ad opus ſuū exiens venit ad vite ve ſperā. In mortem a diſcipulo ſu is tradēdus emulis: prius in vi te ferculo ſe tradidit diſcipulis. Quibus ſub binā ſpecie carneꝫ dedit ⁊ ſanguinē: vt duplicis ſub ſtātie totū cibaret hoīeꝫ. Se na ſcēs dedit ſociū conueſcēs in edu lium: ſe moriens in precium ſe re gnās dat in pͥmiuꝫ. Cſalutaris hoſtia q̄ celi pandis oſtiū: bella p̄ munt hoſtilia da robur fer auxili um. Tni trinoqꝫ dn̄o ſit ſempi terna glīa: qui vitam ſine termi no nobis donet in patria. Amen. In cōuerſione ſancti pauli ad ve ſperas ⁊ noctur. hymnus. Octor egregie paule mores inſtrue ⁊ mēte polum nos trāſfer re ſatage: donec ꝑfectum largiat̉ plenius euacuato qd̓ ex parte ge rimus. Sit trinitati ſempiterna gl̓ia honor poteſtas atqꝫ iubila tio: in vnitate cui manet imperiū extunc ⁊ modo ꝑ eterna ſecula. Aniē. Ad laudes. Exultet celū. In cathedra petri ad vsͣ. ⁊ noct. Vodcūqꝫ vinclis ſuper ter ram ſtrinxerit erit ī aſtris religatum fortiter: ⁊ qd̓ reſoluit in terris arbitrio erit ſolutū ſuꝑ num: o res mirabilis māducat celi radium in fine mundi iudex .49. erit ſeculi. Gloria deo per īmen ſa ſecula ſit tibi nate decus ⁊ im perium: honor poteſtas ſanctoqꝫ ſpiritui ſit trinitati ſalus indiui dua per īfinita ſeculorum ſecula. Amen. Ad laudes hymnus. Am bone paſtor petre clemēs accipe vota precantium: ⁊ peccati vincula reſolue tibi poteſtate tra dita qua cūctis celum verbo clau dis aperis. Sit trinitati ſempi terna gloria honor poteſtas atqꝫ iubilatio: ī vnitate cui manet im perium extunc ⁊ modo per eter na ſecula. In natiuitate ſancti io annis baptiſte ad vsͣ. hym. T queant laxis reſonare fi bris mira geſtoꝝ famuli tuoꝝ: ſol ue polluti labij reatum ſancte io annes. Nūciꝰ celſo veniēs olym pote patri magnum fore naſcitu rum: nomen ⁊ vite ſeriem geren de ordine ꝓmit. Ille ꝓmiſſi du bius ſuperni perdidit ꝓmpte mo dulos loquele: ſꝫ reformaſti geni tus perempte organa vocis. Cē tris obſtruſo recubās cubili ſen ſeras regem thalamo manenteꝫ: hīc pares nati meritis vterqꝫ ab dita pādit. Gloria pr̄i geniteqꝫ ꝓli ⁊ tibi cōpar vtriuſqꝫ ſemper: ſpūs alme deus vnus omni tēpo re ſecli. Amen. Ad noct̉ hymnꝰ. Ntra de ſerti teneris ſub an C. nis ciuium turmas fugiēs petiſti: ne leui ſaltem maculare vi tam famine poſſes. Prebuit hir tū tegimē camelus artubꝰ ſacris ſtrophiū bidentes: cui latex hau ſtum ſociata paſtum mella locu ſtis. C eteri tm̄ cecinere vatum corde p̄ſago iubar affuturum: tu ꝗdem mūdi ſcelus auferenteꝫ in dice ꝓdis. Non fuit vaſti ſpatiū ꝑ orbis ſanctior quiſqͣꝫ genitꝰ io j anne: qui nefas ſecli meruit la uantem tingere limphis. Glo ria patri. A d laudes hymnus. Nimis felix meritiqꝫ celſi neſciens labem niuer pudo ris: p̄potēs martyr heremiqꝫ cul neli. nd tor maxime vatuꝫ. Serta terde nis alios coronāt aucͣta cremen tis duplicata quoſdam: trina cē teno cumulata fructu te ſacer or nant. Nunc potens noſtri meri tis opimiis pectoris duros lapi des repelle: aſperum planās iter ⁊ reflexos dirigecalles. Ut pius mundi ſator ⁊ redemptor menti bus pulſa liuione puris: rite di gnet̉ veniēs ſacratos ponere greſ ſus. Taudibus ciues celebrāt ſu perni te deꝰ ſimplex pariterqꝫ tri ne: ſupplices at nos veniam pre camur parce redemptis. Amen. In natiuitate ſanctorum petri ⁊ ꝑauli ad veſperas hymnus. ¶ Urea luce ⁊ decore roſeo lux lucis omne perfudiſti ſeculum: de corās celos īclyto martyrio hac ſacra die que dat reis veniā. Ia nitor celi doctor orbis pariter iu dices ſecli vera mundi lumina: ꝑ crucem alter: alter enſe trium phans vite ſenatum laureati poſ ſident. Fit trinitati ſempiterna gloria honor poteſtas atqꝫ iubila tio: in vnitate cui manet imperi um extunc ⁊ modo per eterna ſe lix. x. cula. Amen. In feſto ſancte ma rie magdalene ad vsͣ. hymnus. Ardi maria piſtici ſumpſit librā mox optimi: vnxit bea tos domini pedes rigando lachrꝭ mis. Eonor decus imperium ſit trinitati vnice: patri nato para clyto per īfinita ſecula. Amē. In ſancti petri ad vincula hymnus. Etrus beatus cathenarum laqueos xp̄o iubente rupit mirabilit̓ cuſtos ouilis ⁊ doctor eccleſie: paſtorqꝫ gregis cōſerua tor ouium arcens luporum trucu lentam rabiē. Glīa deo per īmē ſa ſecula ſit tibi nate decus ⁊ īpe rium: honor poteſtas ſanctoqꝫ ſpi ritui ſit trinitati ſalus indiuidua per infinita ſeculoꝝ ſecula. Amē. In feſto trāſfigurationis dn̄i ad Aude mater pieta/ vsͣ. hym. tis in valle genientium pro ducatu dignitatis xp̄i regis oī um: quo dilecta predotaris ī cul mine montium. Ibi patres pͥ cellētes in mortali corpore admi rant̉ aſſiſtentes de tam grādi mu nere: diuinum lumen cernentes in creato lumine. Q uod verti ces ꝓphetarum p̄colunt deuoti moyſes lumen p̄clarum legis da te celitus: ⁊ helias iubar magnū zelo dei feruidus. Preſentia dei tatis declaratur ꝓuide in audita voce patris de ſupremo germine: ⁊ ſpiritu v̓itatis forma nubis lu cide. Genitori genitoqꝫ laus ⁊ iu bilatio ſalus honor virtus quoqꝫ ſit ⁊ benedictio: procedenti ab vtroqꝫ cōpar ſit laudatio. Amē. Xultet laudibꝰ Ad noc. hy. Aſacrata concio celi agmini bus iuncta tripudio: pro v̓bi glo ria qua ſplendēt omnia terra pō tus ⁊ ethera. Promiſſum pandi tur fratruꝫ de medio patris cum labitur vox de faſtigio: dicēs hūc filium doctoreꝫ celicum audituqꝫ digniſſimum. Succedit in ſpon ſa ꝓ fratris ſemine a viro repulſa viribus carente: mādante domi no moyſi in monte calciamentuꝫ ſoluere. Specioſus forma pre na tis alijs veſtitus gl̓ia fit ſponſus ſanguinis: o res mirabilis guber nat omnia celſus pauper ⁊ humi lis. Ne trina deitas vnaqꝫ poſci mus ſic nos tu viſites ſicut te coli mus: per tuas ſemitas duc nos quo tendimus ad lucem quā in habitas. Amē. Ad lau. hymnꝰ. Ouum ſidus exoritur chri Iſti pia clementia: quo tene broſa pͥmitur inimici ſeuitia. In ſurgere cum nititur malignitatis ſpiritu: ex aduerſo reſiſtitur pre potenti exercitu. Roborantur in acie intuentes ſignaculum: deſi dentes militie vt aſſequātur bra uium. Pro quo ſe cūctis obijcit beatuꝫ in myſterio: chriſtus ⁊ tā dem ꝓficit regnans in celi ſolio. Gloria tibi dn̄e poteſtas ⁊ impe rium: qui certantibus agie aper te monſtras premium. Amē. In aſſumptiōe beate marie ⁊ ī oībꝰ alijs feſtiuitatibus ⁊ cōmemora tionibꝰ eiuſdem ad vsͣ. hymnus. Ue maris ſtella dei mater al ma: atqꝫ ſemper virgo felix 50 celi porta. Sumēs illud aue ga brielis ore: fūda nos in pace mu tās eue nomē. Solue vīcla reis profer lumen cecis: mala noſtra pelle bon a cuncta poſce. Q ōſtra te eſſe matreꝫ ſumat per te p̄ces: qui ꝓ nobis natus tulit eē tuus. Tirgo ſingularis inter oēs mi tis: nos culpis ſolutos mites fac ⁊ caſtos. Uitaꝫ preſta purā iter para tutū: vt vidētes ieſum ſem per colletemur. Sit laus deo pa tri ſummo chriſto decus: ſpiritui ſancto tribus honor vnus. Amē. Uem terra Ad noct̉. hym. pontus ethera colunt ado rant p̄dicant: trinam regentem machinam clauſtrum marie ba iulat. C ui luna ſol ⁊ omnia de ſeruiunt per tempora: perfuſa celi gr̄a geſtant puelle viſcera. B ea ta mater munere cuius ſupernus artifex: mundum pugillo conti nens ventris ſub archa clauſus eſt. Rcata celi nuncio fecūda ſā cto ſpiritu: deſideratus gentibus cuius ꝑ aluum fuſus eſt. G līa ti bi domine qui natꝰ es de virgine: cū patre ⁊ ſancto ſpiritu in ſenipi terna ſecula. Amē. Ad laud̓. hy. Gl̓ioſa domina excelſa ſūꝑ ſidera: qui te creauit ꝓuide lactaſti ſacro vbere. Qd̓ eua tri ſtis abſtulit tu reddis almo ger mine: intrent vt aſtra flebiles ce ti feneſtra facta es. Nū regis al ti ianua ⁊ porta lucis fulgida: vi tam datam per virginem gentes redēpte plaudite. ⁊ l̓ia tibi dn̄e at in omni gloria mundo. Ame ⁊cͣ. In feſto ſanctimichaelis ad peſperas ⁊ ad noctur. hymnus. Cal rin Ues ſo Ibi chriſte ſplendor patris 53 Li vita virtus cordium in con ſpectu angeloꝝ: votis voce pſalli mus alternātes cōcrepando me los damus vocibus. C ollauda nius venerantes omnes celimili tes ſed precipue primatē: celeſtis exercitus michaelem in virtute conterentem ęabulon. Quo cu ſtode ꝓcul pelle rex xp̄e pijſſime omne nefas inimici: mundo cor de ⁊ corpore paradiſo redde tuo nos ſola clementia. Gloriam pa tri melodis perſonemus vocibus gl̓iam xp̄o canamus: gl̓iaꝫ para clyto ꝗ trinus ⁊ vnus deus extat an te ſecula. Amē Ad lau. hym. Priſte ſanctoꝝ decus ange Alorum rector humani gene ris ⁊ auctor: nobis eternum tri bue benignꝰ ſcandere celū. An gelum pacis michael ad iſtā ce litus mitte rogitamus aulā: no bis vt crebro veniente creſcāt ꝓ ſpera cuncta. Angelus fortis ga briel vt hoſtem repellat antiquū: voliter ab alto ſepius templū ve niens ad iſtud viſere noſtrū. An gelum nobis medicū ſalutis mit te de celis raphael: vt omnes ſa net egrotos pariterqꝫ noſtros di rigat actꝰ. Hinc dei noſtri geni trix maria totus ⁊ nobis chorus angelorū: ſemper aſſiſtat ſimul ⁊ beata cōcio tota. Preſtet hoc no bis deitas beata pr̄is ac nati: pa riterqꝫ ſancti ſpiritus cuiꝰ rebo In feſto omnium ſanctoꝝ hym Priſte redēptor oīum ꝯſer ua tuos famulos: beate ſem per virginis placatꝰ ſanctis pre cibus. Beata quoqꝫ agmina ce leſtium ſpirituuꝫ: p̄terita p̄ſentia jutura mala pellite. Tates eter ni iudicis apoſtoliqꝫ domini: ſuꝑ pliciter expoſcimꝰ ſaluari veſtris p̄cibus. Oartyres dei inclyti cō feſſoreſqꝫ lucidi: veſtris orationi bus nos ferte in celeſtibꝰ. Cho ri ſanctarum virginū monacho rūqꝫ oīuꝫ: ſimul cū ſanctis omni bus conſortes chriſti facite. Gē tem auferte ꝑfidam credentiū de finibus: vt xp̄o laudes debitas ꝑ ſoluamus alacriter. Gloria pa tri īgenito eiuſqꝫ vnigenito: vna cum ſancto ſpiritu in ſempiterna ſecula. Amen. Ad laudes hym. Eſu ſaluator ſeculi redeptis Lope ſubueni: ⁊ pia dei genitrix ſalutem poſce miſeris. Cetꝰ oēs angelici patriarcharum cunei: ⁊ ꝓphetarum merita nobis precē tur veniam. B aptiſta xp̄i preui us ⁊ clauiger ethereus: cum ce volittuala teris apoſtolis nos ſoluant nexu miens iullum criminis. Ghorus ſacratꝰ mar tyrum confeſſio ſacerdotū: ⁊ v̓gi nalis caſtitas nos a peccatis ab luat. Oonachoꝝ ſuffragia oēſqꝫ ciues celici: annuāt votis ſuppli cum ⁊ vite poſcant pͥmiū. Laus honor virtus gloria deo patri ⁊ fi lio: ſancto ſimul paraclyto ī ſecu lorum ſecula. Amen. In natiui tate apoſtolorum ad vsͣ. hymi Xultet celum laudibꝰ reſul UAtet terra gaudijs: apoſtolo rum gl̓iam ſacra canunt ſolēnia. Uos ſecli iuſti iudices ⁊ vera mū di lumina: votis p̄camur cordiū audite preces ſupplicum. Qui celum verbo clauditis ſeraſqꝫ eiꝰ ſoluitis: nos a peccatis omnibus ſoluite iuſſu queſumus. Quorū p̄cepto ſubditur ſalus ⁊ ſanguor oīum: ſanate egros moribus nos reddētes virtutibꝰ. Ut cum iu dex aduenerit xp̄s in fine ſeculi: nos ſempiterni gaudij faciat eſſe compotes. Deo pr̄i ſit gl̓ia eiuſqꝫ ſoli filio: cū ſpū paraclyto ⁊ nūc ⁊ in ꝑpetuū. Amen. Ad nocͣ. hy. Terna chriſti munera apo ſtoloꝝ gl̓iam: laudes canē tes debitas letis canamus menti bus. Eccleſiarum pͥncipes belli triūphales duces: celeſtis aule milites ⁊ vera mūdi lumina. De uota ſanctoꝝ fides iūcta ſpes cre dentiuꝫ: perfecta chriſti charitas mundi triumphat principe. In his paterna gloria in his volun tas ſpiritus: exultat in his filius celum repletur gaudio. De nūc redemptor queſumus vt ipſoruꝫ conſortio: iungas peccantes ſer uulos ī ſempiterna ſecula. Amē. De vno martyre hymnꝰ. Eus tuorum militum ſors ⁊ corona pͥmiū: laudes canentes martyris abſolue nexu criminis. ic nempe mundi gaudia ⁊ blā dimenta noxia: caduca rite depu tās peruenit ad celeſtia. Penas cucurrit fortiter ⁊ ſuſtulit virili ter: pro te effundēs ſanguinē eter nadona poſſidet. Ob hoc p̄catu .5i. ſupplicite poſcimus pijſſime: in am per cuncta tibi ſecula. Amē. hoc triūpho martyris dimitte no xam ſeruulis. I aus ⁊ perennis gloria deo patri ⁊ filio: ſancto ſi mul paraclyto in ſeculorum ſecu la. Amen. Ad laudes hymnus. Artyr dei qui vnicū pr̄is ſe quendo filium: victis triū phans hoſtibus victor fruens ce leſtibꝰ. Dui p̄catus munere no ſtrum reatum dilue: arcens mali contagiuꝫ vite remouens tediū. Soluta ſūt iā vincula tui ſacra ti corporis: nos ſolue vinclis ſe culi amore filij dei. De o patri ſit ptor q̄ſumus vt martyrū ꝯſortio: glia. In natiuitate plurimorum martyrum ad veſperas hymnus. Anctoꝝ meritis īclyta gau dia pāgamus ſocij geſtaqꝫ fortia: nam gliſcit animus prome re cantibus victoruꝫ genus opti mum. Qi ſunt quos retinēs mū dus inhorruit ipſum nam ſterili flore per ariduꝫ: ſpreuere penitus teqꝫ ſecuti ſunt rex xp̄e bone celi tus. Fi ꝓ te furias atqꝫ ferocia calcarunt hominum ſeuaqꝫ verbe ra: ceſſit his lacerans fortiter vn gula nec carpſit penetralia. C e. duntur gladijs more bidētiū non murmur reſonat non q̄rimoniaꝫ ſed corde tacito mens bene cōſcia conſeruat patientiam. Que vox q̄ poterit lingua retexere que tu niartyribus munera p̄paras: ru bri nam fluido ſanguine laureis ditantur bene fulgidis. He ſum ma deitas vnaqꝫ poſcimus vt cul pas abluas noxiā ſb̓trahas des pacem famulis nos quoqꝫ glori ī honore ipſius hymnū canit hūc Itu: vtbria: ī Terna xp̄i Ad noct. hym. rgmnitras æbo IInc gli ī vnigo munera ⁊ martyruꝫ victo rias: laudes canentes debitas le i in ſcmmpit crur tis canamus mentibus. Merro Eincar re victo ſeculi peniſqꝫ ſpretis cor ¶ Lxcr illꝰ cōe poris: mortis ſacre compendio vi tam beatam poſſident. Uradun quiūi oxxrit hec tur igni martyres ⁊ beſtiarū den jtinu. x. Qui prici tibus: armata ſeuit vngulis tor vrinū Crci toris inſani manus. Nudata pe II PDI ſponſiſ dent viſcera ſanguis ſacratus fū rllij ſtccūꝫ ꝑꝫ ditur: ſed permanent īmobiles vi itul tglandibꝰ: j te perēnis gratia. Ne nunc redē iſmuia ſcxprccami iūgas p̄cantes ſeruulos ī ſempi uiuixo ibheeꝫ ſonſibe terna ſecula. Amen. Ad lau. hy. inle nj ia ca: uptiōi Ex glorioſe martyrum coro e na confitentium: qui reſpu entes terrena perducis ad cele ſtia. Aurem benigne ꝓtinus ap pone noſtris vocibus: trophea ſa cra panginius ignoſce quod deli quimus. Nu vincis in martyri bus parcendo confeſſoribus: tu vince noſtra crimina donando in dulgentiam. Deo patri ſit gl̓ia. In natiuitate confeſſoris. Hym. Ste confeſſor dn̄i ſacratus fe ſta plebs cuius celebrat ꝑ or bē: hodie letus meruit ſecreta ſcā dere celi. Qui pius prudēs hu ctedlum milis pudicus ſobrius caſtꝰ fuit ⁊ quietus: vita dum p̄ſens vege tauit eius corporis artus. Ad ſa crū cuius tumuluꝫ frequēter mē bra languētū modo ſanitati: quo libet morbo fuerint grauata reſti tuūtur. Inde nūc noſter chorus libenter: vt pijs eius meritis iu uemur omne per euū. Sit ſalus illi decus atqꝫ virtus ꝗ ſupra celi reſidens cacumen: totius mundi machinaꝫ gubernat trinꝰ ⁊ vnꝰ. Amen. Ad laudes hymnus. Eſu redemptor omnium per pes corona p̄ſulum: in hac die cle mētius noſtris faueto precibus. ui ſacri qͣꝫ nominis ꝯfeſſor al mus claruit: huius celebrat an nua deuota plebs ſolēnia. Qui rite mundi gaudia huius cadu ca reſpuens: cum angelis celeſti bus letus potitur pͥmijs. Huius benignus annue nobis ſequi ve ſtigia: huius precatu ſeruulis di mitte noxam criminis. Sit xp̄e rex pijſſime tibi patriqꝫ gl̓ia: cum ſpiritu paraclyto ⁊ nūc ⁊ in per petuum. Amen. De confeſſore no pontifice ad laudes hymnus. Eſu corona celſior ⁊ v̓itas ſub limior: qui confitenti ſeruulo red dis penne pͥmiū. Da ſupplicāti cetui obtentu huiꝰ optimi: remiſ ſionem criminum rumpendo ne xum vinculi. Anni recurſo tem pore dies illuxit lumine: quo ſan ctus hic de corpore polum migra uit p̄potēs. Hic vana terre gau dia ⁊ lutulēta predia: polluta ſor de deputans ouās tenet celeſtia. Ile chriſte rex pijſſime hic confi tendo iugiter: calcauit hoſteꝫ for titer ſuꝑbum ac ſatellitem. Tu tutum actu ⁊ fide cōfeſſionis or dine: ieiuna membra deferēs da pes ſuꝑnas obtinet. Proinde te piſſſime precamur omnes ſuppli ces: vt huius almi gratia nobis remittas debita. Gl̓īa tibi domi ne gl̓ia vnigenito: vna cū ſcō ſpū in ſempiterna ſecula. Amen. In natiuit. te virginuꝫ ac vs. hym. Eſu corona v̓ginum quē ma .ter illa cōcepit: queꝫ ſola vir go peperit hec vota clemens acci pe. Qui paſcis inter lilia ſeptus choreis v̓ginum: ſponſus decorus gloria ſponſiſqꝫ reddens premia. Quocūqꝫ ꝑgis v̓gines ſequunt̉ atqꝫ laudibꝰ: poſt te canētes cui ſitant hymnoſqꝫ dulces ꝑſonāt. Ile deprecamur largius noſtris adauge ſenſibus: neſcire prorſus oīa corruptiōis vulnera. Haus honor v̓tus glīa deo patri ⁊ filio: ſancto ſimul paraclyto ī ſeculoꝝ ſecula. Amen. Ad noc. hymnus. Irginis ꝓles opifexqꝫ ma tris v̓go quem geſſit peꝑitqꝫ v̓go: virginis feſtum canimꝰ tro pheum accipe votū. Hec tua vir go duplici beata ſorte dum geſſit fragilem domare: corporis ſexum domuit cruentum corpore ſecluꝫ. Unde nec morte nec amica mor tis ſeua penaꝝ genera paueſcēs: ſanguine fuſo meruit ſacratū ſcā dere celum. Illud qd̓ nūc ſequiſ̉ in iſto hymno: dicit̉ quādo fit de ſāctis nō v̓ginibꝰ nec martyribꝰ. Uius obtentu deus alme no LIſtris parce iaꝫ culpis: vitia remittēs quo tibi puri reſonem almum pectoris hymnum. Gl̓ia patri geniteqꝫ ꝓli ⁊ tibi compar vtriuſqꝫ ſemper: ſpūs alme deus vnꝰ omni tempore ſecli. Amē. .51 dedicatione templi ad vsͣ. hym. Rbs beata hieruſalē dicta pacis viſio: que conſtruit̉ in celis viuis ex lapidibus: ⁊ ange lis coronata vt ſponſata comite. oua veniēs e celo nuptiali tha lamo p̄parata vt ſpōſata copuleỉ dn̄o: platee ⁊ muri eiꝰ ex auro pu riſſimo. O orte nitēt margaritis aditis patentibus ⁊ virtute meri toꝝ illuc ītroducitur: omnis qui ob xp̄i nomen hic in mūdo pͥmit̉. Iunſionibꝰ preſſuris expolliti la pides ſuis coaptant̉ locis: ꝑ ma num artificis: diſponunt̉ ꝑmāſu ri ſacris edificijs. ꝙ līa ⁊ honor deo vſqꝫ quo altiſſimo vna patri filioqꝫ īclyto paraclyto: cui laus eſt ⁊ poteſtas per immēſa ſecula Ame̓. Ad laudes hymnus. Ngularis fundamentuꝫ ia pis xp̄s miſſus eſt: qui compage parietis in vtroqꝫ nectit̉: quem ſyon ſācta ſuſcepit in quo credēs ꝑmanet. Omnis illa deo ſacra ⁊ dilecta ciuitas plena modulis in laude ⁊ canore iubilo: trinū deuꝫ vnicūqꝫ cū fauore predicat. Eoc in templo ſūme deus exorat. ad ueni ⁊ clemienti bonitate precum vota ſuſcipe: largaꝫ benedictionē hic infunde iugiter. Pic ꝓmere antur omnes petita acquirere et adepta poſſidere cum ſanctis ꝑ enniter: paradiſum introire trāſ lati in requiem. E loria ⁊ hono: ded yſqꝫ quo. vt ſupra ctᵐ Qixac q aF9. 9 ¶EAHi i 1I.j Saico ome ſ ſer. ob 29 .xj. ¶¶Daxe. j.iLſalirlvi. Cxii v x ¶ rctumen. d ba 5 Ied din.inm vi T.ooeiti p Qmorro. x5 daciꝝ dib 18 4 9 Cord.ib eruent. Si r vj 6. fev Cort amo naC A D. 2. 1S A Avabal.ē/ tympinay 4g 6 To lla.Dr Carliaro L Fz c xij aaabalo n ſalterio/ Vocibuos 4 cI E 9 Oxitictlio ¶ Dermmi lipi aj