penitēs hꝫ odio ipſū pctm̄. ⁊ ꝙcor ſuū receſſit ab ipō pctō Itē aliud viſibile qd̓ ſit ⁊ apparet exbrriꝰ ē ad ſignificādū illud īuiſibileqd̓ fc̄t deꝰ ī aīa ſcꝫ remiſſionē ⁊ īdulgētiā offenſe ⁊ pctī. ⁊ ē ipſaabſolutio q̄ ſit ī iſto ſacrō ꝑ v̓baſigͥficātia exp̄ſſe remiſſionē pctōrū. Vn̄ ſic̄ ī alijs ſacr̄is ſūt duo exberiora ſcꝫ res corꝑal̓ ⁊ viſibil̓ ſicut aqͣ ī bap̄o ⁊ criſma ī ꝯfirmatiōe. ⁊ vltra hoc ſūt v̓ba ordīataa xpō q̄ ſigͥficāt opꝰ īuiſibile qd̓deꝰ facit ītus ī aīa. q̄ qͥdē v̓ba proporcionant̉ illi rei corꝑali. ſicut ībap̄o ſūt iſta v̓ba Ego baptiſote ⁊cͣ. q̄ corrn̄dēt ꝓporcionabiliteripſi aq̄. qꝛ īpornt ablutionē. itaꝓporcōnabilr̓ ī iſto ſacrō ſūt duoexteriorā Vnū ē oīa v̓ba ⁊ frā q̄dicit ⁊ fc̄it penitēs ⁊ ſūt ſicut aqͣin bap̄o. Et vltra hec ſūt v̓ba ordiata a xpō q̄ ſigͥficāt opꝰ īuiſibile qd̓ deꝰ fc̄t intꝰ. q̄ qͥdē v̓ba corrn̄dent ꝓporcionabilr̓ v̓bis ⁊ fc̄ispenitētis. Et ſūt iſta v̓ba. Egoabſoluo te ⁊cͣ. Et iſta v̓ba correſpōdēt fc̄is ⁊ dc̄is hoīs penitētis.qꝛ hō penitēs ꝑ v̓ba ⁊ frā ſua ſigͥficat cor ſuū receſſiſſe a pctīs ⁊ ſibi diſplice̓ offenſā dei. ⁊ ꝑ iſtav̓ba Ego abſoluo te ⁊cͣ. ſigͣficat̉ꝙ deꝰ remiſit pctm̄ ⁊ offenſā Vtigit̉ hō q̄ offendit eſſꝫ ſecurꝰ deremiſſiōe ⁊ īdulgētia ſua. ⁊ nullomō dubitaret xp̄s ordīauit ⁊ inſtituit modū penitēdi. ſcꝫ ꝙ doleatiteriꝰ de offēſa ⁊ ꝙ expͥmatexteriꝰ ſigͣ doloris ꝑ gemitꝰ ⁊ laq̓mas. ⁊ ꝙ dicat ore ſuo. ⁊ ꝯfitestur culpā ſuā ⁊ accuſet ſeipſū. ⁊eciā ordīauit ⁊ inſtituit ſuū locūbenētē ſeu vicariū loco ſui corꝑiscui hō penitēs dicat ⁊ ꝯfiteat̉ culpā ſuā. ⁊ on̄dat ſigͣ doloris cui d̓dit ptātē abſoluēdi ⁊ remittēdiculpā ⁊ offenſa noīe ſui. Et itaquicūqꝫ offende̓it xp̄m ⁊ voluerit hr̄e verā īdulgētiā ⁊ remiſſiōꝫſuoꝝ pctōꝝ. faciat vt xp̄s ordiuauit. ⁊ īdubitāt̓ recipiet verā indulgētiā ⁊ remiſſionē de ſuis peccatiꝰ. qꝛ xp̄s ordīauit iſtd̓ ſacr̄ꝫpn̄ie ſic̄ alia ſacr̄a. Et iō ſic̄ aliaſacr̄a ſūt ſꝑ vera ⁊ dat̉ ī eis illudqd̓ ſigͥficat̉ ꝑ ea. ita iſtd̓ ſacr̄m ēſemꝑ veꝝ ⁊ dat̉ ī ipō illud qd̓ ꝑipſū ſigͣficat̉ ſcꝫ remiſſio ⁊ indulgētia culpaꝝ q̄ cōmiſſe ſūt poſtbap̄m Et ī hoc apparet īfinita bonitas xp̄i ⁊ eiꝰ clemētia. q̄ vt homines qͥ eū offenderūt nō deſꝑarēt. ordīauit medicamētū vt iſtd̓ſacr̄m ꝑ qd̓ poſſent redire iteꝝ ⁊reuerti ad ipſū ⁊ reciꝑe veniā ⁊ īdulgētiā Et ī hoc ē maxīa ſe curitas. qꝛ ipēmet qͥ offenſus ē ⁊ cōtra quē ſit pctm̄ ordīauit modūꝑ quē hoīeꝰ poſſent placare ipſū.et docuit modū ⁊ formā ⁊ viā redeūdi ad ip̄m. Et iō iſtd̓ ſacr̄m ēſcd̓a ſcala pꝰ bap̄m. ꝑ quā xp̄ianꝰ iteꝝ p̄t aſcēde̓ ad xp̄m. Inqua ſcala ſūt tres gͣdus. ſcꝫ ꝯtritio in aīa. cōfeſſio ī v̓bo. ⁊ ſatiſfactio ī oꝑe. ⁊ vltīo ſit abſolutio.et ſic hō aſcēdit ad remiſſionē ⁊ īduigētiā Et qꝛ remiſſio ⁊ īdulgē
Druckschrift
Theologia naturalis, sive liber creaturarum
Entstehung
Seite
223v
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten