pctm̄ ⁊ offenſā ꝯmiſſā pꝰ bapꝫQuāuiꝰ em̄ an̄ receptione bap̄miſit nccaria hoī ad ulto. attn̄ illa penitētia nō ē ſacrni qꝛ īuiſibil̓ ē ⁊occulta. qꝛ nihil apparꝫ extra deilla pm̄a. Et in̄ in ſacrō oporteteſſe aliqͣ ſigͣ exteriora q̄ ſigficāt rēinuiſibilē q̄ ſit intꝰ in aīa. Et qꝛmedicia niuiſibil̓ illiꝰ pctī culpeet offenſe cōtra deū. ē vera remiſſio indulgētia ⁊ venia ex ꝑte deiqꝛ tunc vere deſtruit̉ pctm̄ ⁊ oſfenſa delet̉. qn̄ remittit̉ ⁊ dat̉ vemā ab illo cōtra que frā ē. qꝛ culpa ⁊ offenſa obligat hoīeꝫ offōdentē illi qui offenſus ē. ⁊ contraque peccauit. qꝛ tal̓ nature e culpa. ⁊ qͦt culpe tot obligatōeꝰ ⁊tot debita. ⁊ qꝛ vera indulgentianō p̄t recipi niſi culpa ⁊ offenſadiſpliceat. nec aliqͣs pōt neqꝫ meret̉ reciꝑe veniā. niſi diſpliceat eimalū feciſſe. qꝛ oīs culpa ē voluntaria. ⁊ iō nō p̄t deſtrui nec deleri niſi ꝑ cōtrariū videlꝫ ꝙ ſicut fuit volūtaria. fiat inuolūtaria ⁊ diſpliceat. alit̓ ipſa mane̓t in vigore ſuo. Et ſic duo ſūt nccāria addeſtructione ⁊ deletionem ipſiꝰpcc̄i ſeu culpe ⁊ offenſe ꝯtra deūvnū ex ꝑte dei offenſi. ⁊ hoc ē remiſſio ⁊ indulgentia ⁊ venia. ⁊aliud ē ex ꝑte hoīs offendētis ⁊peccātis. ⁊ hoc ē vera dſplicentiaet triſticia ſeu dolor. qꝛ offenditdeū. ⁊ niſi de hoc triſtet̉ ⁊ hoī diſpliceat nopt me̓ri indulgentia ⁊remiſſionē de offenſa. Et quia radix pcc̄i ē volūtaꝰ. iō reqͥrit̉ ꝙ hōꝓponat in corde ſuo nunqͣꝫ offende̓ deū. alit̓ nō eſſꝫ vera diſplicentia Et reqͥrit̉ eciā ꝙ hō ꝯgnoſcatſe offendiſſe deū ⁊ maluꝫ feciſſeet peccaſſe cōtra ipſū. alit̓ nō poſſet ei diſplice̓ nec poſſet dole̓ deūſe offendiſſe. Reqͥrit̉ eciaꝫ ꝙ hōhabeat ſpem recipiēdi indulgentiā ⁊ veniā a dro. qꝛ alit̓ nihil eiꝓfice̓t tal̓ diſplicentia ſeu dolorqꝛ ad hoc ordinat̉. Sic ergo exꝑte dei offenſi debꝫ dari indulgētia. ⁊ ex ꝑte hoīs dꝫ eē capacitaꝰindulgētie Sicut em̄ deꝰ dat animiā rōnalem capaci corꝑi ⁊ p̄ꝑato. ita dat vera indulgētiā aīe capaci ⁊ p̄parabe ad recipiēdū eamalit̓ nō. Et iō ſicut corpꝰ ē ꝓporcionatū aīe. qꝛ aliter nō dareturaīa. ita ncc̄e eſt ꝙ aīa ꝓporcionetur ad recipiendū indulgētiam adeo aliter nō daret̉ ei. qꝛ pctm̄ ēdirce ꝯtra deū. ⁊ deꝰ nihil hꝫ ꝯtraſe n̄ pctm̄. qꝛ pctm̄ offendit deum. Et iō hō nō ē dignꝰ reciꝑe īdulgētiā a d̓o. niſi hēat odio peccatū qd̓ cōtrariat̉ deo ⁊ īpugnetipſū tanqͣꝫ inimicū capitalē dei.Quo em̄ poſſꝫ hō eē amicꝰ dei. qdilige̓t in imicū dei capitalē ⁊ illuhoſpitaret nutriret ⁊ defende̓t?Et eciā quō poſſꝫ place̓ deo. quieciā placet ⁊ mautenet inimicuꝫdei capitalē? Et id̓o ncc̄e eſt ſi hōvult me̓ri ⁊ reciꝑe īdulgētiam ⁊amiciciā ⁊ ſocietatē d̓i ꝙ īpugnꝫet odio hē at totis viribus ⁊ totocorde ip̄m pctm̄ ⁊ culpa. qꝛ illaſola conriat̉ ⁊ īimicat̉ d̓o ⁊ maxi
Druckschrift
Theologia naturalis, sive liber creaturarum
Entstehung
Seite
222v
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten