Druckschrift 
Theologia naturalis, sive liber creaturarum
Seite
186r
Einzelbild herunterladen
 

erit filiꝰ dei. quia īmediate recipiet aīam racionalē. erit formatꝰquantū ad corpꝰ īmediabe a d̓o.et erit obedies ſemꝑ d̓o vt patricuſtodiēſ formā filiacōis. id̓onccario erit heres dei inquātumbomo. Vnde quia int̓ omnes homines iſte ſolus erit bonꝰ filiꝰ d̓iet cōſequēs iure filiacōis paternitatis tota hereditas debebat̉ omnibꝰ hominibꝰ inſimul. ſiſeruaſſent formam filiacōis. feciſſent vt filij debebit̉ de iure iſtihomini. quā alij hoīes iuſte perdiderūt. Quāuis e̓go iſte homomoreret̉. debebit̉ tamē totiushūane nature hereditas. quā deus debebat dare ſi pͥmi hoīes nonfuiſſent inobediētes. Et iſto iurenullus aliꝰ homo poterit eſſe ꝑticeps hereditatis celeſtis Sꝫ aliomo alio iure debet̉ tota hereditas celeſtis illi homini. ſcꝫ meri ſue p̄cioſiſſime mortis. qꝛriet̉ laudabiliter ad honorem deiet iuſticiā veram meritumꝯira dii a pena etaiuſtiſſime debebit̉ ei tota hereditas celeſtis omnibꝰ hoībꝰ debebat dariſi primi hoīes manſiſſentIuſt A ſhlobediētes. Et ſic duplici iure debebitur tota hereditaꝰ celeſtis illihomini qꝛ ei ſufficiet hre illamhereditatem pͥmūius non indigebit ſecūdo iure. id̓o dabit alijs hominibꝰ ẜm ius qd̓ acquiſiuit meritum ſue mortis. ſic ille homo iuſte reſtituet alioꝰ homines frēs ſuos ſibi adhe̓re volētesad hereditatē celeſtē quia dabiteis ius ſcd̓m quo ipſe indigebit ſic quicqͥd ille homo acquiret mortem ſuam dabit alijs hominibꝰ. Et qꝛ in morte ſua erit īfinitū meritū. ſic dabit alijs infinitum meritū. qꝛ met indigebitEt ſic relinquit̉ hoīes qui ſibiadheret habebūt infinitu meritūet infinitū ius per qd̓ debebit̉ eisregnū celeſte hereditas celeſtiꝰEt ſic ille mortē ſuam ditabit totam humanā naturā eratpauꝑrima. qꝛ implebit eaꝫ merito ſuo īfinito. Vnde diuitie theſauri hūane nature ſūt niſi merita. Et ideo mortē iſtius hoīsnatura humana erit pleniſſima.ditiſſima habūdātiſſima. itaampliꝰ poterit habūdare neccreſce̓. Et tales diuiītie theſauri erūt incorruptibiles. quia talemeritū erit eternū ſemꝑ manesqꝛ meritū non p̄t deſtrui. niſi perſuū cōtrariū ſcꝫ culpā demeritū ac diſplicituꝫ. ſed nulla eritculpa poſſꝫ deſtrue̓ meritum illud. ideo erit ſemꝑ in ſua v̓tuteApparet ergo qͣlit̓ racōnabilit̓ ſequitur ſaluatio hūane nature permortem illius hoīs quā omnisindiget. Qualiter illa mors ſe habebitad culpas offenſaˢ. Titulꝰ. CClxi.Vomā autē iam declaratūeſt ī tractatū de lapſu ſeuperditiōe hoīs. in tota naturahūana erāt tres culpe. pͥma eratgnaliſſima que reſpiciebat ōnes