Druckschrift 
Theologia naturalis, sive liber creaturarum
Seite
175v
Einzelbild herunterladen
 

tanqͣꝫ reuꝰ ⁊ captiuꝰ ſub diaboloet in ira dei. Nec eciā aliqͣs āgelꝰpoteſt hoc face̓. qꝛ āgelꝰ ē finitꝰergo nō p̄t infinitū ſolue̓. Si em̄culpa ē infinita qꝛ deū infinitumoffendit. ſequit̉ ꝙ eciā pena dꝫeſſe īfinita. qꝛ pena ſequit̉ culpāSic āgelꝰ nec creatura pura p̄tſed ſolū deꝰ qui hoīem creauit p̄teū eciā reformare. Nā plꝰ eſt hominē reſtaurare qͣꝫ de nouo facereEt hec ē rō. Nā in creatiōe nihilreſiſtit quin creatura obediat creatori. in reſtauracōe ſiue reformatione reſiſtit culpa ⁊ pena ac eciam voluntas corrupta. Ergo ſinullus p̄t creare hoīem de nouo.ſequit̉ ꝙ eciā eum nullꝰ p̄t reformare niſi ſolus deꝰ Quia ſi nō p̄tqd̓ minꝰ eſt. eciā nō p̄t qd̓ maiꝰeſt. Ergo relinquit̉ ꝙ ſolus deꝰpoteſt. qꝛ ſi deꝰ nō fecerit nulluspoteſt. Sꝫ qꝛ deꝰ eſt īiuriatꝰ ⁊offenſus ac īhonoratꝰ ab hoīe ⁊contēptꝰ. ⁊ ſic hō eſt in ira dei. ⁊eciā in indigͣtione eius. ⁊ eciā qꝛdeꝰ eſt iudex ⁊ ipē eſt i ꝑſa iuſticia cui facta ē īiuria. quō ipſe eūliberauit a manu ſue iuſticie. cumiuſticia ſit īiuriata. offenſa ⁊ cōtempta? Quō em̄ iuſticia facietcontra ſeipſam. cū ipſa debeat exnatura ſua vindicare ⁊ punire?Ergo niſi īiuria ⁊ offenſa dei q̄eſt facta ꝑ hoīem tollat̉ ⁊ deſtruat̄ ꝑ quā hō eſt inimicꝰ dei. ⁊ iuſticia dei ſit placata ⁊ recōſiliatanō eſt remediū ꝙ hō poſſit liberari a malis ſuis. Quā diu em̄ iniuria mnanet in ſuo vigorē. īpoſſibile eſt. ꝙ hō recuꝑet dei amicicia.quia amicicia ⁊ ira ſūt duo cōtraria. q̄ non pn̄t ſtare ſimul in vnoſubiecto. Inueſtigādū eſt nūcquō iniuria poſſit tolli ⁊ auferriqm̄ ipſa ſemꝑ ſeꝑat hoīem a deo.qꝛ hō qui exiſtit in īiuria ⁊ offēſa dei. hꝫ cū deo inimicicia. ⁊ ideoiniuria claudit hoī viā ⁊ portamintrādi ad deū. ⁊ ne ipſe ſit aptꝰintrādi in regnū celeſte. ꝓpter qd̓factꝰ eſt. Vn̄ pͥma iniuria ⁊ offenſa pͥmoꝝ duoꝝ hoīm in qͥbꝰꝯſiſtebat tota hūana natura. q̄ īiuria fuit gn̓alis toti hūane nature. clauſit porta oībꝰ filijs eoꝝ.vt nullꝰ poſſit ingrediin celū qꝛoībꝰ īputat̉ Iō niſi illa vniuerſalis offenſa deſtruat̉. īpoſſibile ēhoīem reſtitui ad illud bonū ꝓpt̓qd̓ factꝰ eſt. Sꝫ p̄ter iſtā offenſam gn̓alē. ſūt eciā offenſe ꝑticulares ⁊ ꝑſonales alioꝝ hoīm. qꝛ īquolibꝫ homīe deſcēdēte a pͥmisduobꝰ parētibꝰ ꝑ libidinē qͣntūde ſe ē vna culpā gn̓alis ⁊ originalis quā deus īputat aīe ꝓpterſocietatē quā hꝫ cū corꝑe. ⁊ iſtaculpa claudit eciā porta ne quiſpoſſit ingredi vitā eternaꝫ. Ecceergo duas clauſuras ⁊ duo obſtacula pͥma. Vltra iſtas duasclauſuras in qͦlibet hoīe ſunt mnumerabiles offenſe ⁊ iiurie perſonales et actuales qͣs qͥlibet facitper ſe volūtarie. et quelibet iſtarum eciam claudit porta. ⁊ quelibet iniuria ⁊ offenſa facit eciam