Et quia iſte amor eſt pͥmꝰ. ideoex iſto exibūt oēs alij amores ⁊omnes erūt amores ꝑuati. ⁊ diligēt bonum ſuū priuatū pͥmo. ſcꝫſuū honorem. ſuā ꝑuata excellencia. nec ſe p̄t extēdere iſte amorniſi ad illa q̄ reſpiciūt ſuū bonumpriuatū vt honorē ꝓpriū. delcātionem ꝓpria. ⁊ volūtatem ꝓpriamEt iō diliget alios hoīes inqͣntūvalent ad ſuū bonum priuatumad ſuū honorem delectationemet volūtatē ⁊ nō alit̓ neqꝫ aliasEt ſub iſto reſpcū ⁊ ſub iſta caamabit oīa q̄ amabit. Et in omnibꝰ nō amabit niſi ſeip̄m. quiaoninia amabit propt̓ ſe. Et ſicpoſſumꝰ conclude̓ ꝙ cū amor ſuiipſiꝰ ſeu p̓uatꝰ ſit radix oīm maloꝝ. ⁊ amor propͥus oriat̉ ex hͦꝙ res pͥmo amata eſt h̓ bo. ⁊ iōtanqꝫ hic hō ē radix ⁊ origo omnium maloꝝ. qꝛ quilibet qͥ amatprimo ſeip̄n tanqꝫ hūc ſingulare hoīem. ab omnibꝰ eſt diuiſuset ſeꝑatꝰ. Sꝫ quia deꝰ eſt cōmunis ⁊ vniuerſalis oībꝰ creaturisqꝛ oēs ab ipſo veniūt ⁊ ab ipſomanutenent̉ ⁊ ꝯſeruant̉. Iō qꝛdeus ē res pͥmo amata tūc amortalis eſt cōmunis ⁊ vniuerſaliꝰ.et ideo ē radix oīm bonoꝝ. Sicergo coitas ⁊ vniuerſalitas reddūt amoreꝫ bonū. ⁊ ſingularitaet ꝓp̓etas reddūt amorē malumQuāto ergo amor magis cōis eet vniuerſalis tāto melior eſt. ⁊qͣnto magiˢ ꝑticularis tāto peiorEt hoc totū orit̉ a re primo amata ⁊ ſcd̓m ꝙ ē magīs cōmuniſ ⁊vniuerſalis. aut magis p̄uata ⁊ſingularis.Qd̓ quilibꝫ homo pt̄ face̓ certitudinalit̓ ⁊ ꝑ experientia exemploꝝ ſciētiam ſibupſi. ex ſeipſoper amore ſuūpſius. qͣli forma ſehre debeat erga deū. ⁊ quid debeat deo inquātum deꝰ eſt.Titulꝰ. Cxlvi.Vomā auteꝫ homo qͥlibetdebet conari quatum poberit vt certiſſime videat oīa que debet dare deo. qꝛ hoc eſt bonū ſuūEt ideo qꝛ hō non p̄t eſſe magiscertus. qꝫ ꝑ ſeip̄m ⁊ qn̄ in ſeipovidet quid debeat vel qͥd debet facere deo. iō dabit̉ hic q̄dā breuiſſima doctrina q̄ fundat̉ in amoeſuupſiꝰ. ſeu amore ꝓpo ꝑ quādoctrina omnis hō poteſt vide in ſeipſo tanqͣꝫ in exēplari propinqͥſſimo. qͣliter ipſe debeat ſe habereerga deū. ⁊ nō indigebit niſi ſeipſo ad hoc cognoſcēdū. nec oporbebit qͣre alios teſtes extrīſecoꝰ.Vn̄ iam mōſtratū eſt ꝙ ſolus deus de iure nature dꝫ eſſe res pͥmoamata. ⁊ ideo ſoli deo hoc debetvt ſibi pͥmo amor det̉. Et exidemoſtratū fuit ꝙ qui pͥmo amatſeip̄m ⁊ pͥmo dat amore ſibimetꝙ ip̄e facit ſe tanqꝫ deū. qꝛ ipſeeſt res pͥmo amata qd̓ ſoli deodebitū eſt. Si ergo pͥmo diligomeip̄m. cōſtituo me deū. qꝛ qdprimo debeo deo hoc do mihi. ⁊ſic beneo locū dei ex meipo. ⁊ ꝑcōſequēs omnia que debere dare