precepto

omnino vult iurare tunc īterrogat̉ creditor vt coīter fieri ſolet vtꝝ velit eū ſupportare d̓ iuram̄to Etiā qn̄qꝫ a bōiſ hoībꝰſit petitio vt eū ſupportatū habeāt Tūcoffer hoc d̓o ī paciētia cordiſ tui qd̓ illetibi ſoluere tenet̉. ⁊ ex fraternaº charitate ora deū ꝓ eo. ⁊ erit tibi meritoriū Sꝫſi diceres ex hoc ſequeret̉ ꝯfuſio mea.qꝛ crederent me hoīes īiuſte agere cumab eo iuramentum nollem acciꝑe. Reſpondeo ꝙ ꝓpter malos homines qͥ vtfrequent̓ malum iudicant. nō debes deum offendere ⁊ aīaꝫ tuam perdere ſic recipiendo ſcient̓ falſum iuramentū ab eoQuia ẜm Chryſo. ſuꝑ Matth̓. Oīshō ſcd̓m ſe eſtimat alteꝝ. fornicarius neminem putat eſſe caſtū. Caſtus de fornicatōe non facile ſuſpicatur. Suꝑbusneminem humilem putat Humilis neminem putat ſuꝑbum. ꝓpter taleſ ergonon debes deum offendere. Sciendūꝙ ſi vnus malus ꝓpterea ꝙ non recipisiuramentum de te malum iudicat tuncſex vel octo econuerſo de te bonum iudicant. ⁊ te ꝓpterea comendāt apd̓ homines ⁊ deū ꝙ deū ⁊ aīaꝫ tuam ī hoc honoraſti ⁊ eum a iuramento falſo ſupportaſti. ſicut mali ex omnibuſ maluꝫ iudicatſic boni bonum. Und̓ Chry. ſuꝑ Math̓. Sicut difficile eſt aliquem ſuſpicari malum qui bonꝰ eſt. ſic eſt difficile aliquem ſuſpicari bonum qui malus eſt.Unde etiā Grego. ī omel̓. Quātū vosin bono ꝓficitis. tantum etiam bona d̓alijs ſentitis Sciendū tamen ꝙ exigesiuramentum ſi eſt ꝑſona publica. vrputa iudex non peccat. quia tenet̉ ex ordīeiuris reciꝑe iuramentum ſiue ſit veꝝ ſiuefalſum. Itē qꝛ ip̄a ꝑſona publica nō videt̉ exigere iuramentū ſꝫ ille ad cuiꝰ īſtātiā exigit. Q āt d̓o diſplicꝫ reciꝑe iuramētū ſcient̓ flm̄ pꝫ ī hͦ exēplo. ¶ Legit̉ꝙ qͥdā bonꝰ hocitauit qͥndā ad iudiciūꝓpt̓ aliquā ſummā pecunie ⁊ ille īſtant̓negauit. ⁊ ſe ad iuramentū exhibuit qd̓aliꝰ ab eo accepit licet ſciret eū flm̄ iura-

re ſcient̓. ¶ Mox ſequenti nocte raptꝰad iudiciū dei. vidit chr̄m ſedere in ſedemaieſtatis ſue exigenteꝫ ab eo rōem deanima illius qui iurauit ⁊ de aīa ſua ꝓpria qui cognouit ambas eſſe damnandas: Tūc iudex q̄ſiuit cur iuramentuꝫab alio recepiſſet. Et ille. qꝛ mihi meuꝫnegauit. Et iudex. Nonne debuiſti potius ꝑdere talem ſub̓am qͣꝫ ip̄ius aīam⁊ tuam? Nonne aīa melior ē qͣꝫ oīs tēporalis ſub̓a? Tunc iudex fecit eū flagellari. Qui euigilans oīa q̄ ſibi acciderant: enarrauit Et ī ſignuꝫ huiꝰ plagasin corpore ⁊ in dorſo ſuo oſtendit: quodnll̓o modo potuit ſanare donec penituit ⁊ deꝰ ſibi illud pcc̄m indulſit.¶ Queritur in quibꝰ caſibus p̄t qͥs iurare ⁊ etiam iuramentū reciꝑe ab alio ſine peccato? Reſpondet̉. Primo cū aliquibꝰ ſuadet̉ aliqd̓ bonū qd̓ ē eis vtile.⁊ non credunt verbo ſimplici. concedit̉nobis iurare. 22. q. pͥ. non eſt ꝯͣ. UndeIſido. Plerūqꝫ ſine iuramento loqͥ diſponimus. ſꝫ incredulitate eoꝝ qui noncredunt quod dicimus iurare compellimur. Scd̓o poteſt etiam quis innocentiam ſuam purgare iuramento cū mendaciter a malis informatus eſt ⁊ iniuſteEt in hoc caſu debet ſibi credi niſi contrarium ꝑ teſtes poſſet cōuinci. Tercioad ꝯfirmationem debitorum vt cuꝫ qͥsnon habet fideiuſſorem ponere. ⁊ aliasnolunt ſibi credere. tunc poteſt iurare ſevelle in tali termino ſoluere. ⁊ ſi ſic intendit ⁊ ſuum poſſe facit. nec peccat iuransnec etiam recipiens iuramentum Und̓Auguꝰ. de verbis apl̓i ſermōe. 23 Quiexigit iuramentū ſi neſcit alium falſumiuraturum: ⁊ dicit iura mihi vt ei fidesfiat. non audeo dicere pcc̄m. tamen humana temptatio eſt. Quarto ad dubietatꝭ remotōem vt ſi ꝓ re litigioſa iuret̉.verbi gratia. Si duo ꝓ re aliqua ſiml̓litigarent. ⁊ alicui certe conſtaret qͦmodo ſe totum factum haberet. tunc talisſine om̄i pcc̄o poſſet iurare. ⁊ certitudi-

C i