¶De ſymbolo

eſt. Cūqꝫ diu iacuiſſet mortuꝰ reuixit. etmulieri aſſidēti ſibi dixit. Cito voca ſacerdotē. Sacerdos adeſt ⁊ corā oībꝰ cofitet̉ dicēs. Ego fui raptus ad tribunalxp̄i. ⁊ cū in tribꝰ maxime accuſarer a demonibꝰ. ⁊ ferri deberet ſnīa ꝯͣ me: pijſſima mr̄ rogauit filiū ſuū vt ad corpus redireꝫ locum penitētie ſuſcepturus qd̓ etfactum eſt. Unū de peccatis erat ꝙ decimas ex agris meis ⁊ bonis nō cōpletededi. Secūdū ꝙ piſces cuꝫ ſocijs meisde religioſoꝝ piſcina cepi ⁊ comedi Tercium qd̓ ſegētes pauperū cū canibꝰ venaticꝭ ꝯculcaui. Ad hoc ruſtici ab eo dānum paſſi dixerūt. Cur debuiſtꝭ dn̄e ꝓhis dānari: cū vobis hoc puro corde dimiſerimus. At illa veſtra remiſſio n̄ ſufficit mihi ad ſalutē. qꝛ ditior eraꝫ ad ſoluendū qͣꝫ vos ad relaxandū. hec dicēs:iuſſit damna reſtitui. ⁊ ſic deceſſit.¶ Exemplū aliud de beata virgine Fuit quidā vir nobilis: ſꝫ tyrannus totuserga ſuos ⁊ alienos vt oēs vindictaꝫ peterēt a deo de eo. ⁊ hūc ꝯtigit infirmariad morteꝫ. Qui aduocans ep̄m loci illius pure cōfeſſus eſt. a quo petiuit: vt ſibi ſanitate apud deum impetraret Quiepūs (qꝛ bonus erat) obtinuit ſibi ſanitatem: p̄ſtita tamē prius fide: ꝙ d̓ cete̓onemine lederet. Quo ꝯualeſcēte amplius indifferenter oēs leſit. ita vt nō ſoluꝫei: ſꝫ etiā ep̄o oēs maledicerēt. Poſt hociterū infirmatus eſt ⁊ oppreſſus igne ſacro ſicut prius adeo vt oīa eiuſ membraarderēt. ⁊ de vita deſperaret. Uocauitigitur ep̄m ꝓmittens ſatiſfactione de fide nō ſeruata: vt iteꝝ ſanus fieret. qͥ rennuit recedens cū indignatiōe. Appropīquante autem morte clamauit: ⁊ beatāvirginem inuocauit Et reſpiciēs in celūvidit in aere pendentem filiuꝫ dei oīpotentis in cruce. ⁊ matrem ſuam ſibi aſtātem ⁊ orantem ꝓ ſe: At ieſus ait. Mat̓non poſſum facere. Ecce em̄ rurſuꝫ crucifixit me. ⁊ oſtendit ei cicatrices ſanguineas. Quod vidēs peccator īgemiuit ex

clamās voce magna. O bone ieſu ſi tecrucifixi peccatis meis: matrē tamen tuam ſemꝑ honoraui. ieiunauerat em̄ omni ſabbato ad honorē beate virgīs. Cūqꝫ ſic clamaret audiuit vocē ieſu dicētismr̄i oranti Ecce mater dedi eū tibi. ⁊ ſanatꝰ eſt Qui poſtmodū ablata reſtituit⁊ vitā emēdauit ⁊ laudabili fine qͥeuitncipit expolicōſuper ſymbolum apoſtolorum.Mnis qui viuit ⁊ credit inme nō morietur in eternū.Ioh̓. xi. Sciendū ꝙ fidesfreq̄nter eſt p̄dicanda fidelibꝰ. ⁊ ab eis diligēter cuſtodienda. qꝛ eſt fundamētū oīs boni Un̄apl̓s. Fundamentū aliud nemo p̄t ponere p̄ter illud qd̓ poſitū eſt. qd̓ eſt ieſusxp̄s .i. fides xp̄i. Augꝰ. Fides eſt honorū fundamentū. fides eſt humane ſalutis initiū. ſine hac nemo ad filioruꝫ deinumerū poteſt ꝑuenire. Hebreoruꝫ. xi.Impoſſibile eſt ſine fide deo place. Ergo vt deo placere poſſimus debemꝰ habere fidem rectam. integrā. ⁊ firmaꝫ. qꝛẜm apl̓m ad Hebreos. x. Iuſtus ex fude viuit. Un̄ etiā Chriſoſt. in tractatude ſymbolo. Fides religionis catholicelumē eſt anime. oſtium vite. fundamentum ſalutis eterne Nos igitur de fide eēcleſie ſumus locuturi. Tunc ſciendumꝙ in ſymbolo apoſtolorū duodecim ſtꝭarticuli ẜm numerū apl̓oꝝ a quibus cōpoſitum eſt. Nam duodecim apl̓i ꝯgregati deſcripſerūt duodecim articulos fidei in pͥmo cōſilio. de quo habet̉ actuuꝫxv. Cuius pͥma diffinitio fuit data perbeatum Petrū. ſed beatus paulus nonhabetur ibi qui tūc adhuc nō fuit eleciin apoſtolū. Et pͥmus articulus ꝑtinetad patrem. ⁊ alij ſex ad filiū. ⁊ quinqꝫ vitimi ad ſpiritūſanctū. Pro quo notadūꝙ nullus hominum dubitare debet. fꝫquilibet chriſtianus tenetur credere tri-