¶ De peccato
¶ De ſuperbiaUperbia deteſtanda eſt ⁊ fugiēda a qͦlibet hoīe. ⁊ hoc ꝓpt̓ triaPrimo qꝛ deo multū diſplicet.Et ratio huius eſt. qꝛ ſuperbia primaꝫcontumeliā deo intulit in primo angeloque ei illata fuit. Unde Tobi. 4. Superbiam nunqͣꝫ in tuo ſenſu aut in tuo ꝟbo dn̄ari permittas. ab ip̄a em̄ initiumſumpſit omīs ꝑditio ¶ Item qꝛ ſuꝑbiadeū impugnat in om̄i loco. omni temꝑe⁊ in omī ꝑſona. Fornicatio āt nūqͣꝫ autraro in ſacro loco cōmittit̉: ſꝫ ſuꝑbia potius cōmittit̉ in ſacro qͣꝫ ī alio. tūc eī magis ſuꝑbe īdute īcedūt mulieres qn̄ adeccl̓iaꝫ vadūt Multa etiā ſunt pcc̄a a qͥbus in p̄cipuis feſtiuitatibꝰ hoīes abſtinēt. ſꝫ ſuꝑbia tūc maxime exercet̉ Multe etiā ſūt ꝑſone q̄ fornicari dedignarentur q̄ tn̄ pctm̄ ſuꝑbie recipiunt Suꝑbiaem̄ latitat ſub cinere ⁊ cilicio: iuxta verbū beati gregorij. Cuꝫ em̄ ẜuus chriſtiom̄ia viciā ſuꝑauit: adhuc habꝫ pugnāꝯͣ ſuꝑbiā. Ite ſuꝑbus peccat directe cōtra deū. Ergo qͣntū ad hͦ ſuꝑbia magisdiſplicet deo qͣꝫ cōtumelia quaꝫ infert eicupiditas vel aliud viciū. Alia em̄ viciadeū fugiūt ꝯuertēdo ſe ad aliā creaturāvt cupiditas ad aurū ⁊ argentum. luxuria p̄cipue ad delectatōes q̄ ſūt ī tali actu: ⁊ ſic de alijs vicijs. Sed ſuꝑbia vultſibi vſurpare q̄ ſūt dei ſcꝫ honorē ⁊ gl̓iaꝫquā ſibi ſoli ẜuat Un̄ Gl̓aꝫ meā ait dominꝰ alteri n̄ dabo Et ſuꝑbꝰ Ego mihiea. ⁊ ſi n̄ dederꝭ vſurpabo Cōtra qd̓ d̓tapl̓s. Hebre. 5 Nemo aſſumat ſibi honorē. Idē Soli d̓o honor ⁊ gl̓a. psͣ Nōnob̓ dn̄e nō nob̓: ſꝫ noī tuo da gl̓aꝫ. Sicut hūilitas d̓r deū ſpecialit̓ honorare.Un̄ d̓r Ecc̄i. 3. Magna potētia dei ſoliꝰ ⁊ ab hūilibꝰ honorat̉ Sic ſuꝑbia ſpeciali modo deū inhonorat. ⁊ ſe ei opponit. Un̄ Iob. 15. dicit̉. Cucurrit aduerſus eū erecto collo Un̄ gregꝰ Cū oīa vi
tia fugiāt a deo ſola ſuꝑbia ſe deo oponit. Itē cetera vitia auferūt deo pauperes ⁊ ignobiles Sꝫ ſuꝑbia aufert ei nobiles diuites ⁊ potētes Et id̓o ſuꝑbiſumūt occaſionē deū impugnnadi. vndeoccaſione debuerūt ſumere ei ſeruiendi.Ideo em̄ ſuꝑbi cōtēnūt deū. qꝛ deus debonis ſuis plus ꝯtulit illis qͣꝫ qͥbuſdaꝫalijs. Et qꝛ deꝰ fecit eos gl̓ioſiores: ipivolunt eū īgl̓ioſum facere. hͦ patet ex eoqꝛ ſuꝑbi nō ſolū equales volūt eſſe d̓o. ſꝫetiaꝫ ſuꝑiores. Un̄ Bern̄. loq̄ns d̓ iloij. Theſſal̓. ij. vbi dicit. ⁊ fit mētio d̓ anti chriſto. Qui extollit̉ ⁊ aduerſat̉ ſuꝑ oēqd̓ eſt deꝰ: aut qd̓ colit̉. dicit ſic Bern̄.Dico em̄ vob̓ ꝙ non iſte tm̄: ſed ⁊ oīs ſuꝑbus extollit̉ ſupra deū. vult em̄ deꝰ fieri volūtatē ſuā: ⁊ ſuꝑbus ſuā: iā videturequalitas. Sed vide malā ꝓportionemdeꝰ em̄ in his q̄ rō approbat. ſuā vult fieri volūtatē. Suꝑbꝰ ꝟo ſine rōe ⁊ ꝯͣ rōemergo deus ſuꝑbū hoīem vilipēdit. deteſtat̉. odit ⁊ abominat̉. Ad pͥmū ꝑtinet illud grego. Quāto corā hoībꝰ fuerꝭ gl̓ioſior: tato corā d̓o ⁊ angel̓ eius eris vilior. Qꝭ āt d̓s ſuꝑbū deteſtat̉ hr̄ amos.vi. vbi legit̉. Iurauit dn̄s deꝰ ī aīaꝫ ſuam dicit dn̄s exercituū. deteſtor ego ſuꝑbiā iacob. Et prouer. viij. Arrogātiamſuꝑbiaꝫ ⁊ viaꝫ pͣuam ⁊ os bilingue deteſtor. De odio ꝟo qd̓ hꝫ dn̄s ad ſuꝑbiaꝫ⁊ ad ſuperbū. habetur Ecci. x. Odibil̓corā deo ⁊ hominibꝰ ſuꝑbia: Qꝛ deo ethōibus eſt iniurioſa: Deo. qꝛ vſurpat ſibi qd̓ eius eſt. ſcꝫ dn̄ari. Homini ꝟo qꝛvult eū ſibi ſb̓ijcere queꝫ natura ei equauit. Itē qꝛ ſuꝑbꝰ oībꝰ inuidet Un̄ augSuꝑbia omnibꝰ inuidet ſcꝫ ſuperioribꝰqꝛ illis non equat̉. inferioribꝰ ne ei eqͥnt̉paribꝰ. qꝛ ei equant̉. Ergo merito odiblis eſt corā deo ⁊ hoībꝰ ſuꝑbia. Signūhuius ſcꝫ ꝙ deus vilip endit ſuꝑbos etdeteſtat̉. ē hoc: ꝙ deuſ ſuꝑbos deponūt⁊ pauperes ⁊ mites loco eorum exaltat.Unde beata virgo maria dicit. Depoſuit potentes deſede. ⁊ exal. ⁊c̄. Und