precepto
qͣꝫ viri quales nolūt cōcupiſcere nec velle concupiſci ab alijs. tamē volunt agerediē feſtū in reliquijs nociuaꝝ ⁊ turpiū cogitationū: qd̓ tn̄ nimis eſt periculoſum:qꝛ facillime ex hoc pcc̄m mortale incurrit̉: vt ꝓbat Iacobꝰ ī canonica ſua cū d̓tConcupiſcētia id eſt interior animi delectatio cum conceperit: ſub audiēdo conſenſum rōnis: parit peccatum mortale.Sciendum ẜm Gregꝭ. ꝙ humana temptatio perficitur in tribus .ſ. ſuggeſtiōe.delectatione ⁊ conſenſu. Si enim ſuggeſtio inducit paſſionem que eſt ſubtusmotus cogitantis ſeu delectantis in recogitate: ſic eſt veniale peccatuꝫ. Si autem ſuggeſtio inducat paſſioneꝫ que eſtquedaꝫ anime formalis deliberatio: tūcaut nō eſſe ſentitur delectatio in tali cōgitatione: ⁊ ſic vel non eſt peccatum velſolum veniale. Aut ſentitur delectatio īcogitando: ⁊ hoc dupliciter. aut tūc deliberatio rationis non conſentit in delectationem: ⁊ ſic eſt adhuc veniale. aut cōſentit: ⁊ ſic eſt peccatum mortale: ſiue cōſentiat in delectationem interioris actꝰ:ſiue conſentiat in ip̄m opus. Cuius ratio eſt: quia non ſolum conſenſus verusputa cum quis cōſentit in opus: eſt peccatum mortale. ſed etiam interp̄tatiuusvt cū quis conſenſit in ſolam delectationem interiorem: non auteꝫ in opus. Ethoc habet veritatem ſi delectatio cadatſuper obiectum includens in ſe deformitatem ad rectam rationem. Si āt quisnon delectet̉ in delectatione turpi: putaſi alicui placeat cogitare de ſpecie alicuius mulieris pulchre abſqꝫ iſta deformitate ꝯcurrente: ſic ꝯſenſus in talem delectationem non erit peccatum mortale ſꝫpotius veniale.¶ Explicit tractatꝰ de decē preceptis.
Se nouem peccatis alienisQuem ſūt peccata alienaquoruꝫ ſi peccator aliquisin morte vno deprehenſusfuerit ſic damnatur ac ſi ī ꝓprio Licet hoc nobis videatur mirabile ꝙ homo damnetur ꝓ alienis ſicut pro proprijs. Ideo omnes ſollicite diſcite nouem eſſe genera hominūque breuiter dicam quidānant̉ ꝓ alienis peccatis ẜm ꝙ ſunt nouē pcc̄a aliēa¶ Primū eſt iuſſio ſcilꝫ cū quis iubet alteꝝ peccare. Uerbi gra. Dominꝰ qͥ iubet famulū. vel pater qͥ iubet filiū. ⁊ domina que iubꝫ ancilla hec face̓ que ſuntcontra charitatē dei ⁊ ꝓximi. ſicut ruſtici qͥ iubēt ſuos famulos dāna inferre ꝓximis cū pecoribꝰ ſuis in graminibꝰ velin ſegetibꝰ: vl̓ dn̄a q̄ iubet ancillā ad p̄tū alteriꝰ ire ⁊ ibi gramina alteriꝰ reciꝑe:qd̓ tn̄ bene cognoſcit eſſe ꝯtra volūtatēilliꝰ cuiꝰ eſt pratū. Et ſi niſi vnū pannuꝫplenū graminibꝰ ancilla ex iuſſu dn̄e recepiſſet: dn̄a obligat̉ ad reſtitutōeꝫ Itēmechanici in ciuitatibꝰ qͥ iubēt ſuos famulos infidelit̓ laborare ſua artificia.Item pānifices qͥ iubent pānuꝫ nimisexceſſiue laniare ⁊ extrahere. Itē caupones qͥ iubent famulos mēſura cū vino n̄bene implere. Item parētes qui iubentfilios ⁊ filias chorizare: ⁊ ſic d̓ alijs. Oꝛquicquid iuſſiſti quod eſt contra charitatem dei ⁊ ꝓximi in iſtis reus es. ⁊ dānaberis cum illis qui hoc ex iuſſu tuo ꝑpetrauerunt. Unde Sap̄. 18. Simili pena ſeruus cum domino afflictus eſtīmo quādoqꝫ iubentes plus peccāt qͣꝫfaciētes. Herodes enim nō decollauitIoannem. tamen ita reus eſt tanquaꝫcum ꝓpria manu feciſſꝫ. Et hoc quare?quia iuſſit. Similiter pylatus qui nōcrucifixit xp̄m ꝓpria manu: ſꝫ milites ſui
L 6