¶ De ſeptimo
res q̄ vēdende ſūt pn̄t eſſe vtiles vt armain iuſto bello: aurifrigiū ad ornamentaeccl̓iaſtica: Et etiā q̄dā venena q̄ ad aliq̄ medicinalia vl̓ ꝯͣ aīalia nociua. qͥ taliavendit p̄ꝑat vl̓ dat nō peccat: niſi forteꝓbabilit̓ dictaret ſibi ꝯſciētiam ꝙ emptor re illam q̄reret ad malefaciēdū tūcem̄ non dꝫ ei vendere nec dare nec accōmodare. Uerbi gr̄a: Sit vnus qͥ velletaliquē iniuſte occidere vl̓ alias letalitervulnerare: tūc tali nō debes gladiū vendere vl̓ accōmodare: alias reꝰ eris illiꝰpcc̄i. Itē aurifaber faciēs annulū aureum illi que veracit̉ ſcit velle abuti: ſic̄ dādo alicui mulieri ī matrimonio ꝯſtitutevl̓ ꝟgini vt alliciat talē mulierē vl̓ ꝟginēad actū illicitū. tal̓ aurifaber reus erit īpcc̄o iſto. ⁊ ſic de alijs Et hoc idē poſſumꝰ ꝑ talia exēpla a ſil̓i cognoſcere Quiaſi quis qͣreret hoīeꝫ aliquē ad occidēdūeū. ⁊ indicās ſcient̓ illi locū vbi eū inueniet: reꝰ erit homicidio. Itē ſi qͥs indicae̓talicui volēti fornicari ꝓſtibulū ſeu locuꝫaliū vbi tales meretrices inueniret: reuserit illiꝰ pcc̄i: qꝛ eſt regula iuris. ꝙ qͥ occaſionē dāni dat: dānū dediſſe videtur.Ergo vniuerſalit̓ loq̄ndo: qͥcūqꝫ iuuatverbo vl̓ facto alique ad peccandū: reuserit oīm pcc̄oꝝ illorū. S¶ Undecimi ſūt qui ī diebꝰ feſtiuis mercimoniaſua exercet. Et de hac materia īueniesſupra in t̓tio p̄cepto. D. ¶ Duodecimiſūt qͥ emūt furtū vl̓ rapinā Un̄ ſciēduꝫꝙ qͥ ſciuit vl̓ ꝓbabilit̓ credidit eſſe furtūvl̓ rapinā: ⁊ ſic emit. gͣuat̉ qͥnqꝫ modis.Primo qꝛ ſꝑ tenet̉ eaꝫ redde̓ etiā ſi aīalmoriat̉ vl̓ violent̓ auferat̉. Ergo qͥcūqꝫemit rē furtiuā vl̓ raptū ſꝑ tenet̉ reſtitue̓etꝭ ſi an̄ decē annos emiſſet. ⁊ aīal eodēdie mortuū eēt Ul̓ etꝭ ſi eadē die qͣ emitviolent̓ fuiſſet ablatū: adhuc tenet̉ reſtituere ſi vult veracit̉ penitere. Sꝑ em̄ tenet̉ furtū d̓ cāu fortuito rſtitue niſi ī vnocaſu: puta ſi rē obtuliſſet dn̄o tꝑe et lococōgruo: ⁊ iſte noluiſſet reciꝑe. Scd̓o qꝛtenet̉ reſtituere oēs fructꝰ ꝑceptos ⁊ qui
medio tꝑe ꝑcipi poterāt. Tertio qꝛ toeſtimāda ē ẜm optimū eiꝰ ſtatuꝫ. puta ſires tꝑe vēditōis fuiſſet melior qͣꝫ poſteꝫtūc nō ſufficit ꝙ ſimpl̓r reſtituet. Quoto qꝛ nō pn̄t repetere p̄ciū qd̓ dedit ablo cuiꝰ res ē: nec etiā p̄t agereꝯͣ vēditoreꝫde p̄cio ſoluto obſtatem̄ ſibi ſua turpitudo. Quinto qꝛ ꝑdit etiā expēſas voltarias. Si aūt emit bona fide: putaſiꝓbabilit̓ re credidit eſſe iuſtā: ſic bona fides qͣttuor bona ſibi ꝯfert. Primo qꝛ n̄tenet̉ rē reſtituere durāte bona ꝯſciētia.Sꝫ ſi poſtea ſciuerit rē eſſe furatā. tenctreſtituere ſꝫ fructꝰ ſumptos non tenet̓reſtituere. Scd̓o p̄t rē alienare ⁊ vēde ſtāte bona ꝯſciētia. Sꝫ ſi aliqd̓ lucrū exvēditōe furti conſequit̉ illd̓ dꝫ dn̄o reſtiturere poſtea veniēti. Tertio qꝛ rē nō tentt̓reſtituere in caſu fortuito durante bonaꝯſciētia ⁊ fide. Si em̄ res interim ꝑeatabſqꝫ culpa ſua: in nullo tenet̉ dn̄o reſlituere. Quarto qꝛ poſt reſtitutionem reip̄t agere ꝯͣ vēditore d̓ p̄cio qd̓ dedit. Etvenditor tenet̉ ſibi reſtituere p̄ciū.¶ De vſurarijs.Uindecimi ſunt vſurarij. Proquo ſciēdū. Quid ſit vſura? Rdeo ẜm Goff. Uſura eſt qͥ cquidſorti accidit ex intētōe p̄cedēti vl̓ pactoSꝫ ẜm Ray. Uſura ē lucꝝ ex mutuopacto debitū vl̓ exactū. Sciendū ꝙ vſurarij qui recipiūt aliqͥd ex pacto vltra ſortē: peccant gͣuiter: Primo qꝛ faciūt contra legem dei. Unde Leuitici. xxv. pecuniam tuā non dabis fratri tuo advſūram. Item Deutero. xxiij. vbi ſic legit.Fratri abſqꝫ vſura id quod indiget accōmodabis vt benedicat tibi dominꝰopere tuo in terra quaꝫ ingredieris poſidendam. Ubi inſinuatur quāta ſitinlitas mutuari abſqꝫ vſura ⁊ gratis. Inedic̄ enim ei dn̄s in omni opere ſuo. caliud teſtimoniuꝫ eſt in psͣ. vbi inquiridauid a dn̄o dicens. Domine quis hꝫbitabit in tabernaculo tuo? Et ſubiungit dominꝰ. Qui pecuniam ſuam nol