De quinto

homicidiū ſpūale cōmittis. ¶ Quartocōmittit̉ qͣndo hō ſubtrahit frat̓nā correctōem atqꝫ admonitōem. Un̄ Gregin moral̓. Tot ꝑſonas occidimꝰ qͦt admortem ire quottidie tepidi ⁊ tacētes videmus. L ¶ Circa qd̓ queritur:vtꝝ correctio fraterna ſit in p̄cepto. Reſpondeo ẜm Tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. xxxiij. inprecepto eſt. Sed quia p̄ceptū eſt affirmatiuū non obligat ad ſemꝑ: ſed ꝓ loco⁊ tꝑe. Unde ⁊ omiſſio eiꝰ vno modo fitmeritorie: vt quando qͥs oportunū tempus inquirit. vl̓ ꝙ de ip̄is metuit ne deteriores fiant vl̓ ad bonam vitam aliosimpediant ⁊ hmōi. Scd̓o modo omittitur cum peccato veniali: quādo ſcilicꝫ timor ⁊ cupiditas fac tardiorē ad corrigedum delictū fratris: non tamen ita ꝙ ſiconſtaret ei ꝙ ſi frēm poſſet a pcc̄o retrahere dimitteret ꝓpter timorē ⁊ cupiditatem: quinimo in aīo preponit charitatēvt d̓t Auguſtinus. Tertio modo omittitur cū peccato mortali: ſcilicꝫ cū formidatur iudiciū vulgi vel carnis cruciatio:vel quodcunqꝫ temporale: dū tamen hͦita dominetur in aīo ꝙ fratris charitatip̄ponatur M¶ Quinto committitur ꝑ malum exemplū quod dat̉ proximo. Unde Auguſtinꝰ in libro de paſtoralibus. Qui in cōſpectu populi maleviuit quantū ī eo eſt illū qͥ ab eo accenditur occidit. Ergo qͥ te pͥmitus ſuo malo exemplo ad peccandū induxit ille animam tuam ⁊ ſuā occidit. ſuaꝫ ꝑ maliciātuam ꝑ malum exemplū de quo d̓t xp̄sMatth̓. 18. Ue homini ꝑ quē fit ſcandalum. Unde etiā Ariſtoteles. ij. ethicorum. Peſſimus eſt ille qͥ vtitur malo:non ſolū ad ſe ſꝫ etiā ad alios. Ergo tales multipliciter puniunt̉. Un̄ Gregꝭ.in moralibus. Tot mortibus quis dignus eſt quot mala exempla prauitatoin poſteros reliquit. NSextocōmittit̉ quando quis heredibus ſuisiniuſtas res relinquit. Nā quot denarios eis ſcienter relinqͥt: tot gladijs ipſos

tranſfigit. Ergo tales heredes ſiue fiſi illas res iniuſte acquiſitas ſcient̓ poſſident tunc damnātur cum parētibꝰ. Extunc ſcd̓m dictum chr̄i in euāgelio fꝫconſurgent aduerſus parentes. Hocintelligatur ꝙ ī iudicio extremoſiue etiamin inferno puniēt eos dupl̓r. Primo cōquerūtur de eis ſicut de crudelibꝰ occſoribus eoꝝ. Ecc̄i. xli. De patre īpio conquerūtur filij. quoniā ꝓpter ip̄m ſunt inopprobrium. Scd̓m quod eſt grauiſſimū: quia in inferno ſemper eos torquebunt ad minus per improperia: intantum ꝙ neſcio vtrum grauius per filios.vel per demones puniantur. Unde legitur ꝙ quidem comes quo ad humanam eſtimationē ſatis bonus: viſus eſtpoſt mortem a quodam heremita in inferno in quadam ſchala ignea ſtare Etcum ille quereret cur ibi eſſet cum ſatislaudabiliter in mundo vixiſſet Reſpondit ꝙ propter poſſeſſionem cuiuſdaꝫ eccleſie qua proauus ſuus ſibi vſurpaſſetEt ip̄e admonitus nō eam reſtituiſſet.Quia eam ſe poſſidere licite eſtimabat:exquo ab antiquo ſuꝑ eum ſic deuolutaeſſet. Et ip̄e fatebatur decimū ſe eē poſſeſſorem. Et quot de generatione illaeā ſcienter poſſiderēt morerent̉: illuc adeum ⁊ ad eandā ſchalā futuri eēnt P¶ Septimo committit̉ victum neceſſarium ī neceſſitatis articulo pauperi ſubtrahendo. Nā qͥ victū neceſſariū pauperi ī neceſſitate ſubtrahit: ſpūale homicidium cōmittit. Unde Ambro. Paſcefame morientē: ſi non pauiſti occidiſti.Gratia huius poteſt queri vtrum dareelemoſynā cadat ſub p̄cepto. Relpondeo ꝙ dare elemoſynam ī neceſſitatꝭ atticulo cadit ſub p̄cepto qd̓ patet ꝑ hͦ qͣip̄am omittēs eternaliter puniet̉. vtpꝫMatthei. xxij. Eſuriui: et non dediſtimihi māducare. Et rō huius eſt: qꝛ cuꝫdilectio proximi ſit in precepto: neceſſe eomnia illa cadere ſub p̄cepto ſine quibꝰdilectio ꝓximi non ſeruat̉. Ad dilectoe