meliore
Capitulum Sextumdet ſocietate alterius de nō eē ꝓducti. ⁊ delicie eius ſunt eē cūfilijs hoīm: multo iocūdius in ſocietate ſui filij ſibi oīno ſimil-limi gͣtulabit̉. Ueꝝ tū qd̓ cepiſti ꝓſeq̄re ¶ Kaymūdus Deuseſt realiſſime infinitꝰ. immēſe v̓tutis atqꝫ vigoris: nā ſūma natura ē ſumme actiua. gͦ nccārio ſeqͥtur ꝙ ſit in eo ꝓdnctio īfiniti. Sꝫ ꝓductio mūdi nō eſt niſi ꝓductio vnius pucti reſpectuinfiniti dei: ⁊ qꝛ etiā impoſſibile ē ꝙ infinitū in actu poſſit ꝓduci de nihilo. al̓s eēt duo dij ꝯͣrij actu infiniti. nccē eſt gͦ ꝙ deꝰꝓducat rē actu infinitā de ſua ſubſtātia īfinita ¶ Dn̄icus. Facile ego iſta ꝯceſſero. nā qm̄ in deo reꝑitur ꝓductio: nccē eſt ꝙin eo ſit ſumma atqꝫ infinita ꝓductio qͥ nulla poſſit maior ītelligi. Et hec ē ꝓductio ſue imaginis ⁊ ſue ꝓlis ¶ Raymūdus.Uidemus p̄terea ꝙ q̄libet res creata ſuā natural̓r ⁊ inceſſant̉ꝓducit imaginē. vt pꝫ in ſpeculo: in qͦ q̄libet res obiecta ſuā impͥmit ſil̓itudinē. ſol qͦꝫ generat radiū ⁊ ignis calorē. Si gͦ hancgeneratōem deus alijs a ſe tribuit creaturis: multo magꝭ ip̄ede ſemetip̄o ſuā ꝯtinue generabit imaginē ſibi oīno ſimillimāintelligētia ⁊ ſapīa ⁊ potētia ⁊ dulcedine ⁊ bonitate ¶ Dn̄icꝰOptime deducis, ſi eī de nihilo creat deus res tꝑales q̄ viuūtſentiūt ⁊ intelligūt: multo magis ꝓducet de ſua natura ſobolēviuentē intelligentē ſapientē ſibi penitꝰ ꝯformē. ⁊ tanqͣꝫ ſplēdoris radiū de ſuo lumiue ꝓdeuntē ¶ Raymūdus Poſſent qͥdēhe rōnes ſufficere: libet tn̄ aliqͣnto robuſtius incūbere Cū ni-hil ſuauiꝰ meliꝰ ⁊ amabiliꝰ ſit ſumma iocūditate: ne gͦ hāc deodenegemus. nccē eſt in eo ponere infinitā iocūditatē. ſꝫ ſūmaatqꝫ īmenſa iocūditas nō p̄t eſſe ſine ſocietate alteriꝰ ſumme ſibi ſil̓is atqꝫ ꝯformis: in qͣ ſit verus amor ꝟa iocūditas: ſummaſuauitas. Habet gͦ deus apd̓ ſe aliū a ſe ꝓductū ſibi oīno ſimillimū: in qͦ ſicut in ꝓpͥo filio delectat̉: exultat: gͣtulat̉. Pretereacū naturale ſit deo ⁊ ſūme ꝓpriū tribuere atqꝫ largiri. ſicut clare ptꝫ in reꝝ oīm creatōe. hꝫ em̄ q̄libet res tantū muneris diuini qͣntū ipſa reciꝑe potuit. Uidemus qͦꝫ ꝙ vnaq̄qꝫ res id qd̓accepit alijs feſtinet imꝑtiri: Nam corꝑa celeſtia ꝯtinuo influuūt in hec inferiora. Elemēta quoqꝫ oībus corꝑalibus rebusſe ꝑmiſcent. Arbores etiā ⁊ herbe rebus ſenſibilibus ſuos fructꝰ vltro cōicant Hinc oſtēdit̉ ꝙ ſūma ingenuitas ē aliqͥd la-B iiij