De ſentire de-De dei intelligere.

E Dyalogus Primuscreatū viuit in deo. ⁊ ideo deo oīa viuūt. nec aliqͥd in deo moritur ¶ Raymūdus. Pulcre admodū intelligis dictū nr̄i euāgeliſte: qd̓ factū eſt ī ipſo vita erat Nā exquo oīa viuūt in deo:creature oēs que nūc viuunt etiā anteqͣꝫ in ſe viuerēt in deo viuebant Uerū nūc de ipſo ſentire pauca dicamus. Sicuti em̄ſenſum in aīantibus eſſe videmus: ita deū quoqꝫ (qͥ ſenſum il-lis largitus eſt) ſentire cognoſcimus. Preterea ſi deus hꝫ omne eſſe: habet ⁊ ſentire. qꝛ ſentire eſt eſſe: ⁊ valde nobile eē. ideonccārio eſt in deo. alioqͥn nō excluderet a ſe oē non eē. Et ſicuti deus eſt ſuū eſſe ⁊ ſuū viuere: ita eſt ⁊ ſuū ſentire. qꝛ viuere ⁊ſentire nō faciūt in deo vllā diſtantiā. Relinqͥtur ergo qꝛ de-us audit: videt: odorat: ſentit ⁊ tangit Nō tn̄ eo modo quo idanimātibꝰ cōuenit. ſed inuiſibiliter ſpiritaliter: realiter tn̄. Exhijs vero que nūc de eſſe: viuere: ⁊ dei ſentire diximus puto teoptime ꝯprehēdere quid de ſuo intelligere dicere debeamus.¶ Dominicus. Cōprehēdo plane: nccārio em̄ ſequit̉ vt qͥ homini intellectū tribuit: cū is ſit inter dei munera nobiliſſimusipſe quoqꝫ intellectū habeat oportet. Et quia intelligere eſt eēīmo preſtantiſſimū eſſe. ideo ſi deus habet oē eſſe: habet ⁊ ītelligere. Preterea ſicut eſſe dei eſt incōmutabile: nec p̄teritū recipiens nec futurū: ſed pn̄s ſolū. ita intellectus dei nō diſcur-rit ab vno in aliud: ſed ſunt ei ab eterno pn̄tia oīa. Et ſicut nōeget deus aliquo ad eſſendū: ita nullo indiget ad intelligendūQuia vero eē dei eſt infinitū: ⁊ cōtinue ſuū eē intelligit: ideo ſpintelligit infinitū. Et qꝛ in ſuo eē totus eſt mūdus ⁊ quicqͥd adhūc eſſe p̄t. intelligēs ergo ſuū eē: totū mundū ſimul intelligitet quicqͥd poteſt eē. Et ſicut in deo ſunt oīa ſimul: ita ſimul oīaintelligit: videt: ⁊ cognoſcit ꝑ ſuū eſſe tanqͣꝫ ꝑ ſpeculū vniuer-ſale. qd̓ eſt oīm rerum cōis ydea. At ꝟo qm̄ tantū eſt ſuū intelligere quantū ⁊ ſuū eſſe: ideo cū ſumma voluptate intelligit ſehabere eternū eē: eternū viuere: ſe eē immortalem. oīpotentiſ-ſimū. ꝑfectiſſimū. ⁊ id veriſſime ſe eē quod in veritate eſt. Et qꝛeſſe atqꝫ intelligere in deo idem ſunt: ideo ⁊ ſe intelligere intelligit ⁊ ſapere cognoſcit. Preterea quia deus habet in ſe omēeſſe ⁊ omnes eſſendi gradus. intelligens ergo ſuum eē: intelligit ſimul infinitos exiſtentie gradus. atqꝫ ideo actu intelligit