ſublimare ⁊ apothecarius fieri. qꝛpoſtmodū redolebo. Cuꝫ enī eſſetſpeciarius effectus oēs ipſum deridebant. ꝓpter ꝙͣ artem neſciebatnec vendere nec comꝑare cognoſorbat. idcirco breuit̓ ſua diſſipauitet in egeſtate deciſus ait. Melius eſt bene in ꝑuis ſtare ꝙͣ ſe mala cōmutare Caueat ergo quilibꝫ⁊ cōſideret ſtatū ſuū nec cito ſe mutet. Ait enī apl̓s prima corin. vij.In qua vocatione vocati eſtis ī eadein ꝑmanete. Quia dicit ſen. Noncōualeſcit planta que ſepe trāſfertur. Perſeueratia enī eſt ī rationebene cōſtituta ſtabilis ⁊ perpetuamanſio. Ait enī tullius rethorioe.In hac ꝑſeuerantia ſit homo īmobilis ⁊ nō frangatur aduerſitatibus nec extollatur proſperitatibꝰItē nō terreatur comnationibusnec flectat̉ promiſſionibꝰ. Ait enīſenēca de naturalibus q̄ſtionibuſli. iij. et vt ait expoſitor ſuꝑ boetiūde cōſolatione poſuerūt ph̓i duodolia in limine domus iouis Secūdū ipſos ē domꝰ mūdus: iſte duodolia ꝓſperitas ⁊ aduerſitas de qͣbus oportet guſtare mūdū intrates. Alexāder enī nō potuit cōſtātiā et ꝑſeuerātiā diogenis vince̓.Ad quē in ſole ſedētē cū acceſſiſſetet ipſi diceret vt ſi qua ſibi donarivellet indicaret. vir robuſte cōſtātie ei rn̄dit. Vellem ꝑ ceteris vt aſole mihi nō obſtes Id eſt vt nonſtes inter me ⁊ ſolē. Ex hoc exijt ꝓuerbio. Alexāder diogene gradūſuo diuitijs pellere tētauit. Sed celerius armis dariū potuit pelleregradu ſuo regali. Ideoqꝫ ait ſene.
li. v. de bn̄ficijꝫ ꝙ diogenes ml̓bopotētior et locupletior fuit alexandro oīa poſſidēte. Plus enī erat idquod nollet acciꝑe ꝙ qd̓ ille poſſꝫdare. Et illo die victus fuit alexander qꝛ vidit hominem cui nec darepoſſet qͥcqua nec auferre. Hec enītꝑalia vilia reputabat phī. Vndequidā phus fleuit qꝛ vidit hoīescirca vineas ⁊ capos ⁊ edificia diligēter laborare tanꝙͣ in ipſis eētp̄petua beatitudo. Alter qͣſi hoīesdeludēdo ꝓ carnis voluptabe ⁊ cūra ſeculi ſꝑ riſit. Hiere. li. Stultusfactus oīs homo a ſciētia ſua. confuſus eſt oīs homo a ſculptili ſuo.Sculptile dicitur quicqͥd homo inhoc mūdo delectabile cōſtituit.¶ De iuuento tocoLalogus. xiij.Iuuencus bos eſtnouellus cū a vitulo diſcedit ⁊ incipit iuuare hoīm vſus terra colendo. Hic optimꝰ erat cōcusfacere enī ſciebat fercula diuerſa⁊ delicata: tn̄ ipſa vaſtabat ꝓpderꝙ ea nimis ſalſabat. Vn̄ dn̄s eſꝰvocauit eum ad ſedioēs. Quare dſtruis fercula ſic delicata ꝓpter ininiū ſalem. Qui ei ſemper rn̄deba-ꝓpter ꝙ meliꝰ mihi ſapit. Vidēsdn̄s ꝙ ſe nō corrigebat ꝓpber guloſitatē ſua eū verberauit ⁊ ſpoliatu reiecit. Sic enī accidit ei cū multis. Sed ꝓpter ingluuīe. ſaporem.⁊ appetitū mactatus fuit. qui miſērabiliter corruit dicēs Olus ꝑ