bitetis ſꝫ mecū ſecure cōuolate qͥapacifice locuta ſū cū doctore meoqui nos gaudēter recipiet Et cū inrethibus oēs ſe miſiſſent. venatorrethia ſuꝑ ipſas reuoluit eoſqꝫ orpit. vendidit. ſeqꝫ ditauit dicensRuoꝝ dicta nō captamus fideꝫillis nūꝙͣ damus. Ita et nos cauere debemus fidēdare verbis eoꝝ qͥnobiſcū ſōphiſtior ⁊ ingenioſe loquūtur. Quia dicit̉ ꝓuerbio. xxix.Homo qui blandis fictiſqꝫ ſermonibꝰ loqͥtur amico ſuo. rethe exꝑadit pedibus eius. Idēqꝫ. malus homo qui blande loqͥtur innocenti laqueus eſt. Vnde quidam leccatorvidens ruſticū portantem agnumad forū venalem dixit ſocijs ſuis.Vultis habere agnū que portatruſticus ille. At illi. volumꝰ Et ip̄ediſpoſuit ſocios ꝑ diuerſa loca adque ruſticus erat venturus. dicēsꝙ quilibet illoꝝ q̄reret a ruſtico ſivellet canem illū vendere. Et cū primus quereret reſpondit ruſticꝰ ꝙnon erat canis ſed agnus. Sed cūqueſiſſent alij ſimiliter ad vltimūcredidit ruſticus de agno ꝙ eſſetcanis. Sic enī nōnulli credunt omnia q̄ ſibi dicūtur ꝙͣ eſt maximumpericulū ꝓpter quod dicitur eccle.xix. Non credas omni verbo ſed inomni facto intuendū eſt de poſſibilitate ⁊ de fine. Prout in fabula qͣdam refertur ꝙ mures fecerūt cōſiliū vt facerent campanam et ponerent eam ad collū catti vt quando iret cattus audirent campanāmures ⁊ abſconderent ſe affuit etiam inter eos vnus alijs ſapiētior
qui dixit. Eſto ꝙ cāpana ſit facta.Quis veſtrum ponet eam ad collūeius. Et cū non inueniretur qͥs vellet eā ponere ad collū catti deſtiterūt ab inceptis.De miluo qͥ decepitpullos cuiꝰdā ormiciſdialogus. lxxiluus vt dicit iſtdo. eſt auis ꝓpe magnitudine aquile vngues pedes ⁊ roſtruꝫad modū accipitriſ habet ſed curuas ⁊ nō rectas. ſic̄ accipiter alashabet: mollis tn̄ viribus ⁊ volaturapaciſſima pullis domeſticis inſidiatur. Circa macella excubat etcadauera. Pliniꝰ Miluus audaxeſt in ꝑuis timidus in magnis. ainſo fugatur ꝙͣuis in duplo maior ſit illo. Hic qꝛ rapax eſt cepitpullos ornicis et comedit. de quoornix plurimū inflāmata nunꝙͣ eipeꝑcit ſed emulata ē eū pro viribꝰLongius āt poſt. miluꝰ cōpūctusveniā petijt rogās ꝑ ſe ⁊ nunciosmultos ſibi indulgeri. Sed ornixidurata noluit miſereri nec veniā illi dare dicens. Nunꝙͣ viua tibiparcam neqꝫ mortua in archā Sicenī multi indurati nūꝙͣ veniā petēti tribuūt. Cōtra qͦs dicit ſaluatormathei. vi. Si nō dimiſeritis hoībꝰpctā eoꝝ nec pr̄ veſter dimittet vobis pcta veſtra. Augꝰ. Vnuſquiſq̄ꝫ talem indulgentiā accepturuseſt a deo: qualē ⁊ ipſe dedexit ꝓxi