Druckschrift 
Dialogus creaturarum
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Auuius eſt ſidmphiloſophū curſus indeficiens. refectio ſolis. ⁊ irrigatio terre. Qui proceſſit ad mare dicēs. Recte vocaberis mare .i. amaruꝫ quiain amaritudine ſemꝑ viuis. Nōneeſt magna amaritudo ⁊ ingratitudo tua cum continue de dulordinemea bibis et tu ſemꝑ amaritudinem in me largiris. Mare reſpōditArgentum et aurū non eſt mecū.Quod autem habeo hoc do tibi deinterioribus corporis mei amplifi&e tribuo tibi tanꝙͣ ad amicum fidelem. Idcirco pacifice fuſtīere debes amaritudinem meam quia ſibene ꝓſpexeris inde deriuatur dulordo maxima et ineffabilis bonitas tua Hoc audiens fluuius tutꝰpacificatus eſt dicens. Amaradebet portare qui dulce vult guſtare. Ita quēlibet oportet amaritudinem tribulationū portare. ſi dulcedinem ſuꝑnorum cupit guſtare.Quia dicit gregorius. Tribulatioeſt porta regni celorum. Vnde inpſal̓. cxvij. Hec porta dn̄ i iuſti intrabunt ꝑ eam Sicuti dicit̉ actuū.xiiij. Per multas tribulacōes oportet nos intrare in regnū dei. Sed q̄dam ſunt ſimiles ſine q̄ aſcēdensin arborē ⁊ inueniens nūcis amaritudinem in cortior fructus proiecit. Et ideo nō guſtauit de duloedine nūcis. Sic multi inſipientes tribulationes proijciūt cū eius amaxitudinem ſentiūt. ⁊ id̓o nō guſtabūt de dulordine premij vite eterne. que dulcēdo dabitur his qͥ tribulationes patiēter ſuſtinēt. Pro

ut quidam abbas excecatus dicebat. Gratias ago deo meo qui vinꝰdicauit me de imimicis meis. qͦ tot.mala mihi facere ſolebant ꝑ iſtosduos proditores et raptores ſcilicet quos oculos deſtruxit Alius qͣdam religioſus cum amiſiſſet oculum cepit gaudere. Cūqꝫ alij dolerent queſiuit ab eis pro quo oculo triſtabimim Et reſponderūt proamiſſo. Quibꝰ ille. Qui haberet duillo qͥ remanēt dolere deberet. Vn̄os inimicos nō pro qui perit ſed ꝓhierominus ad quendā. Nō doleas ſi non habes quod muſce ⁊ ſerpentes habent. Quoſdā philoſophos vidimus vt melius interiꝰcogitacōes clauderent ſibi oculoseruiſſe. De monte ⁊ valledalogus. xij.allis quidam innno iacebat habens ſupraſe montē excelſum que a iugo ſubiectionis deuicta impatienter ꝯtramontem verboſari cepit dicēs Impie ⁊ nephande quare me tamdiūgrauare nō deſinis. ⁊Ceſſa nephāde a tanto grauamine. muta locuꝫtuū quia ſatis me ſuppeditaſti Alioquin me de te vr̄dicabo. Cui mōsId quod dicis fieri nō poteſt qͦniācreator ab initto me erexit te veroin imo collocauit. Ergo porta patienter vſqꝫ ad diem nouiſſimū in qͦmōtes ⁊ colles humiliabūtur vtdicitur eſaie. xl. Vallis autē ꝓpter