XIIICapitulum
ſcipiēt eā: ⁊ in manibꝰ ſuis tollēt/ ⁊ an̄ ſedē maieſtatis offerēt eā. Exultabit qͦꝫ pater in ea⁊ filiꝰ cū ſpūſcō. Exultabit qͥdē in ea ſpūſſcūsqꝛ tēplū ſcm̄ ei effecta ē: ⁊ īhabitauit in ea. Etultabit in ea vnigenitꝰ filiꝰ / qꝛ ſꝑ deſiderauiteū: ⁊ p̄ter eū nihil voluit poſſidere. Exultabitin ea pater: qꝛ dilexit eū: ⁊ volūtati eiꝰ nullaꝫp̄tulit volūtatē. Exultabūt ſuꝑ eā celi cū ꝟtutibus ſuis: ⁊ pariter ꝓcidētes glorificabūt patrē/ ⁊ filiū ⁊ ſpm̄ſcm̄. vidētes eā in oī angelicaꝟtute. ⁊ in om̄i pulchritudine iuſticie adornatam. Exultabit etiā ꝑadiſus: quia hereditatēin eo ſortita eſt¶ Ca. XIII. In ꝑſona auctoris glorificās ⁊magnificās dn̄m amatorē hoīm: ml̓tiſqꝫ deuotis dep̄catiōibꝰ benignitatē eiꝰ ꝓ mētis illuminatiōe: vulneꝝ ſuoꝝ ſanatiōe ac gratie collatione interpellans.Loria et magnificētia ſoli benigniſſimo atqꝫ amatori hoīm deo/ qͥ nob̓ regnū ꝑ ſuā gr̄amꝯſtituit. Sana me dn̄e ⁊ ſanabor: qꝛ tu ſolꝰ esſapiēs/ ⁊ miſericors medicꝰ. Supplico bonitatem tuā ſana vulnera aīe mee. ⁊ illumina ocilos mētꝭ mee: vt ꝯſide̓t diſpēſatōeꝫ meā: q̄ ſuꝑme ſꝑ efficit̉. qꝛ īfatuata ē mēs mea ⁊ gr̄a tua.q̄ ē ſal ꝟitatꝭ cōdiat eā. Et qͥd ad te hͨ oro dn̄eqͥ cūctoꝝ es p̄ſciꝰ: qͥqꝫ ſcrutator es renū ⁊ cordis. ⁊ ſolꝰ oīa noſti? Sic̄ t̓ra ſine aqͣ ſitit ad teaīa mea: ⁊ deſiderat te cor meū. Qui aūt diligit te īdeſinent̓/ tua gr̄a ſatiabit̉. Sic̄ eī ſꝑ audiſti me: etiā nūc ne d̓ſpicias dep̄cationē meāEcce em̄ qͣſi captiua ē mēs mea: te ſolū ſaluatorem exqͥrēs. Mitte itaqꝫ gr̄am tuā velocitin auxiliū meū: ⁊ ſatiet eſuriē meā/ ⁊ ſiti meepotū tribuat. Te ſolū deſidero inſatiabilē dominū. Quis em̄ poterit te inſatiari/ qͥ te exꝟitate dilexerit lumē ꝟitatꝭ / ⁊ luminis tributorem? Da mihi petitionē meā. ⁊ dona mihi dep̄cationē meā: ⁊ diſtilla in cor meū ſtillā dilectionis tue. Aſcēdit in cor meū/ qͣſi in ſiluā flāma charitatis tue/ ⁊ deuoret ſpinas ⁊ tribulos peſſimas cogitatiōes. Et tribue mihi copioſe ⁊ ſine menſura qͣſi deꝰ hoī gr̄am tuā/ etdona mihi quaſi rex regū/ ⁊ multiplica qͣſi bonus filiꝰ boni pr̄is. Si aūt in qͥbuſdā pͥuatꝰ ſuꝫaūt pͥuor qͣſi terrenꝰ aūt filiꝰ terreni. ſꝫ tu qͥ rerepleſti hidrias bn̄dictiōe tua. īple ſitim meāgr̄a tua/ ⁊ qͥ ſatiaſti qͥnqꝫ milia viroꝝ de qͥnqꝫpanibꝰ. īple eſuriē meā. īmēſa copia bonitatistue. Amator hoīm benigniſſime ſuꝑ fenū et
flores. ⁊ ſuꝑ oēm herbā viridē t̓re. ſine īuidiain hͦ tꝑe gr̄a tua effuſa ē/ qͣꝫto magis ẜuoꝝ tuorū/ qͥ te dep̄cant̉ petitiōibꝰ largiri te ꝯuenit?Ecce em̄ t̓ra fulgore coruſcat. ⁊ volucres voces ſuas īmutāt/ a gl̓ia ml̓ta ſapīe tue. Ecceaūt t̓ra varietate florū qͣſi diploide induit̉. q̄ ſine manibꝰ texit̉. Exultat aūt/ ⁊ feſtiuitatemduplicē celebrat. Unā qͥdē ꝓ adā filio ſnō primogenito. qꝛ viuificatꝰ ē in chriſto / alteraꝫ ꝓdn̄o ſuo / qꝛ deſcēdēs ſuꝑ eā ābulare dignatꝰ ēEcce em̄ vt mare multiplicat̉ gr̄a tua. ⁊ eos qͥin ip̄o nauigant facis eē locuples/ eadē gr̄a d̓ietiā mihi loquēte ad te fiduciaꝫ tribuat. Quiſuſcepiſti duo minuta vidue illiꝰ ⁊ laudibꝰ extuliſti. ſuſcipe dep̄cationē ⁊ or̄onē meā/ ⁊ dona mihi petitionē meā. vt templū ſcm̄ efficiargr̄e tue / ⁊ vt inhabitet in me ⁊ ip̄a me doceatqūo em̄ placere debeā / vt pulſet ī mēbris meis atqꝫ in viſceribꝰ meis velut in carixa. q̄ ſūtplena cōpūctiōis atqꝫ leticie. Mēs qͦꝫ meaqͣſi qd̓dā fenū cōſtringat̉ / ne oberrās in pctōcorruā/ ⁊ a claritate luminis expellar. Exaudi me dn̄e exaudi me/ ⁊ p̄ſta vt vocari merearin regnū tuū. qͥ qͣſi errās erā. nūc aūt ſum congregatꝰ/ qͥ erā īmūdꝰ. ⁊ mūdatꝰ ſum. ⁊ qͥ inſipiens erā. nūc ꝟo ſapiēs ſum. ⁊ qͥ aliqn̄ īutiliserā. nūc aūt vtilis effectus ſum. Grex tuꝰ electus. monachoꝝ qͦꝫ cōuētꝰ. ⁊ oīm ſcōꝝ qͥ placuerūt an̄te/ qͥ nūc in ꝑadiſo exultāt/ iā deprecant̉ ꝓ me. ⁊ obſecrāt te ſolū amatorē hoīuꝫ.Exaudies qͦꝫ eos ⁊ ſaluab̓ me obſecratōibus:eoꝝ. Ego qͦꝫ ꝑ eos tibi gloriā ⁊ laudē offerā. qͥexaudiſti or̄ones eoꝝ ⁊ miſertꝰ es mihi/ ⁊ nōdeſpexiſti petitiōes eoꝝ q̄ ꝓ ſalute aīe mee ꝓfuſe ſunt. Tu aūt dn̄e ꝓph̓is tuis dixiſti / aperi os tuū ⁊ īplebo illd̓. Ecce itaqꝫ os ẜui tui. cūcorde aꝑtū ē/ īple illud gr̄a tua vt ſꝑ te bn̄dicāchriſte ſaluator meꝰ. Irriga cor meū amatorhoīm benigniſſime/ redde rorē gr̄e tue. Quēadmodū t̓ra dū ſerit̉ generatiōes ſuas nō valet enutrire/ niſi a bonitate tua fuerit vſitataſic neqꝫ cor meū ꝓloqͥ valet/ q̄ tibi ſūt placitaabſqꝫ gr̄a tua ⁊ fructificare fructū iuſticie. Ecce aūt naſcētia t̓re enutrit pluuia ſuꝑueniēs/necnō etiā arboꝝ naſcētia florū varietate depingit. ſic etiā ros gr̄e tue / mētē meā illumīetvt floribꝰ cōpūctiōis ⁊ hūilitatꝭ ac ſapīe eamad ornet. Et qͥd dicā. Ecce em̄ or̄o mea īfirma exiſtit/ ⁊ iniqͥtates mee/ gemere me compellūt. Uincat gͦ gr̄a tua. Qui aꝑuiſti oculosceci/ ocl̓os mētꝭ mee adaꝑi / vt pulchritudinētuā ſꝑ deſiderēt. Et qͥ aꝑuiſti os ſb̓iugalis/ aꝑi