Capitulum decimumoctauum concludit non eſſe quenꝙͣ ab alio adpeccatum impellendum. ſed ad bonum pociꝰ operādumOſtremo quiequid agat homo in perſona ſua. ſupreme caueat alium admale agendum ſollicitare. aut verbisaut factis. exemplis vel conſilijs aliquid agere quod de ſe ſit occaſio ruine peccati. ſpecialiter coram iuuenibus aut perſonis innocentibus. Hoc enim proprium eſt ſinguſareqꝫ demonum officium. quemadmodum bonorun angelorum indereſt ſpecialiter homines inducere ad bonum. Conpertum eſtetiam frequentor accidere. ꝙ homines alioruꝫad malum impulſores vix aūt nu̓mꝙͣ delictiſui condignam penitentiam aſſecurantem perficiant. quia nequeunt eos corrigere ad bonūquos deceperunt. iam forte dampnati ſunt vidictam a deo poſtulantes eternamqꝫ eis maledictionem iugiter imprecantes. Sicuti exdppoſito iam ſaluati alioruindoctrinis et factisaut opera diligenti. qua nullum deo opus acſacrificium acceptius eſſe poteſt. et ad peccata delendum validuis pro ſuis aduitoribus p̄ces indeficienter effundunt. Curet etiampropterea fidelium quis. iixta cognitionisz N7