LiberTriceſimuſtercius

ꝑibuntqꝫ celuꝫ ⁊ terra: nō ẜm ſubſtantiā ſed ẜm ſpēm:que mutabitur in meliorem. celuꝫ dico aereū non ethereū. tm̄ enī aſcendet ignis p̄ambulꝰ iudicii: qͣntū aſcenderūt aq̄ diluuii .ſ. xv. cubitis ſuꝑ cacumīa montiū: vthanc mūdi partē expurget a peccatis hoīm. Terrā ergo ⁊ mare ex aeris craſſitudīe ꝯflagrabit. electos purgabit quoqꝫ ẜm apl̓m. in quibꝰ aliquid purgandū extiterit. vnde ⁊ tādiu durabit: donec oēs purgauerit. purgatis aūt nullatenꝰ nocebit. mal̓ itaqꝫ qͥ tūc viui reperti fuerint: erit ꝯſumptio. bonis vero refrigeratio: vt em̄ait augꝰ. hoc erit incendiū mundi ſanctis: qd̓ fuit tribꝰpueris caminꝰ babilonis.¶ AvDe vltima die iudicijEdia nocte venturꝰ iudex legitur. non ꝓ horatꝑis. vt ait Augꝰ. ſed ꝓ rei obſcuritate .i. occultatōe: qꝛ veīet qn̄ nō ſꝑabit̉. Erit āt iudicis aduentus ad inſtar fulguris ſubitꝰ ⁊ choruſcꝰ. Un̄ ſol etluna tūc obſcurari legūtur. nō ſui lucis diminutōe: ſedveri luīs ꝯꝑatōne. alioqͥn legimꝰ ſeptuplū luīs qͣm nūcplꝰ habiturū ſolē in die illa ſed reſpectu vere lucis erūtoīa in ſui natura tenebroſa. dn̄s qͥdem in aere apꝑebitſupͣ locū vn̄ aſcēdit: ⁊ erūt corā eo tanꝙͣ triūphi vex illaſue mortis inſtr̄a: videlꝫ crux ⁊ claui ⁊ lācea. Un̄ dicitCriſo. ꝙ angeli ſignū crucis excelẜ hūeris portabūt: ⁊regiū vel regalem nobis aduentū tanꝙͣ vexilla ⁊ pōparegali p̄cedente nunciabūt. Nec ſolū crucem ſed ⁊ vulnera ſui corꝑis .i. cicatriceſ vulneꝝ demōſtrabit: vt on̄dat ſe vere eſſe qͥ ꝓ nobis crucifixꝰ fuit. Sic ergo purgato mundo ⁊ veniente ad iudiciū dn̄o: emittetur voxilla magna ⁊ manifeſta q̄ in euāgelio d̓r tuba. hoc eritaliqd̓ p̄claꝝ ⁊ euidens ſignū qd̓ ab oībꝰ audiet̉. eiuſqꝫvirtute mortui reſuſcitabūtur. boni qͥdeꝫ in gl̓iam īmutati ⁊ in ml̓tis bn̄ diſpoſiti. mali vero qͣntuꝫ ad diminutōeꝫ menbroꝝ incorrupti: ſꝫ pͣuis ⁊ paſſibilibꝰ corpoꝝq̄litatibꝰ dep̄uati. Reſurget aūt nō fantaſtice ſed vereqͥcqͥd eſt de veritate hūane nat̉e: ⁊ in eo reſurget vnūqͥdqꝫ ī quo pͥmitꝰ habuit oportunū ſuū eſſe. tūc et illi qͥviui reꝑient̉ ẜm apl̓m ſil̓ cū ill̓ qͥ dormier̄t obuiā ī aerexp̄o rapientur: ⁊ vt d̓r in ip̄o raptu moriētur. ſtatimqꝫreſurgent: vt anīa de corꝑe qͣſi ꝑ ſoporē egreſſa eidē inmomento reddatur Tūc ergo electis in aere dn̄o occurrentibꝰ: ⁊ reprobis in terra quā dilexer̄t remanentibꝰ: īvalle ioſaphat .i. iudicii ſnīaꝫ expectātibꝰ ſedebit ī aerenube ſibi mīſteriuꝫ exhibenti: ſicut ſactuꝫ eſt in eiꝰ aſcēſione. ſicqꝫ faciet iudicium cōſtipatꝰ agmībꝰ ac virtutibus celoꝝ. oī qͦꝫ creatura armata ad vltōem inimicoꝝIn forma vtiqꝫ ſerui xp̄s iudicabit: in qͣ coram pilatoiudicatus fuit. Aderūt etiā cum eo tunc oēs angeli. ſcꝫhumanoꝝ actuum teſtes futuri: ſub quoꝝ cuſtodia bn̄⁊ male eger̄t. vt ait origenes ſuꝑ numeri. Unuſqͥſqꝫ ininqͥt angeloꝝ in extremo iudicio aderit: ꝓducens ſecuꝫillos quibus p̄fuit. Tunc omīa. vt dicit Brego. nazanzenꝰ. pendebunt ī ſtatera iuſticie geſta ⁊ verba ⁊ cogitatōnes nr̄e. tunc iudex improperabit nobis: nō ſolummala q̄ fecimꝰ: ⁊ bona q̄ ꝑ negligētiā omiſimꝰ: veꝝ etiam beneficioꝝ ſuoꝝ ml̓titudinē: q̄ ingrate ſuſcepimꝰ: ⁊quibꝰ abuſi fuimꝰ. caſtigatōnes ⁊ medelas ⁊ remediaqͥbꝰ adhibitis curati nō ſumꝰ Tunc etiā qͣlitercunqꝫ ꝓferentur illa preconia bonoꝝ: Eſuriui ⁊ dediſtis michimand̓. ⁊cꝭ. Et increpatōes ille maloꝝ: Eſuriui ⁊ non dediſtis michi mand̓. ⁊cꝭ. Cōſiderandū eſt āt hic. vt dicitgloſa. quid mereat̉ qui aliena rapit: ſi damnat̉ eternaliter qui ſua nō dedit. Iudiciuꝫ nanqꝫ ſine miſericordiafiet ei qͥ nō fecit miſericordiā. deniqꝫ ꝓfertur ſuꝑ vtroſqꝫ ſentēcia .ſ. Uenite bn̄dicti: et Ite maledicti: ſiue vocali ſono: ſiue alio mō. Hec em̄ et hmōi oīa pl̓imi magꝭputāt cōſciēciis ꝙͣ verbis expͥmēda. Ibunt igit̉ re ꝓbi īſuppliciū eternū Iuſti āt ī regnū. tūc fulgebūt iuſti ſic̄

ſol in regno pr̄is: ꝓpter quattuor dotes corꝑis que notantur in ꝓprietatibꝰ ſolis: he ſunt claritas. impaſſibilitas. agilitas. ſubtilitaſ. In anīalibꝰ tres habent dotestribꝰ virtutibꝰ ſuccedentes. ſuccedit em̄ cognitio fideiapprehenſio ſpei. dilectō vero ancta ꝑmanebit Porroin reproboꝝ corꝑibꝰ terrenis q̄ nunc ꝯͣriis qͣlitatibꝰ ꝑmixta ſunt: ⁊ quodammodo tꝑata: cunctis bonis qͣlitatibꝰ ablatis: male tm̄ ⁊ cruciatorie remanebūt ex quaꝝꝯͣrietate abſqꝫ tꝑamento ꝑdurante dolorem ꝑpetuū acml̓tiplicē indeſinenter patientur. Illic. vt dicit beatꝰ ceſariꝰ. ardoribꝰ ſempiternis eſcas crimīa mīſtrabūt. Illaqꝫ penal̓ exuſtio: qꝛ culpā iubetur inqͥrere: ſubſtanciāneſcit abſumere. Non tā reum ꝑſequitur ꝙͣ reatū: ⁊ qꝛnō recipit cā remediū: carebit fine ſupplicium. Porroqͣntū ad animā erit eis ml̓tiplex pena .ſ. dei obliuio. cōſcientie remorſio. dolor. timor. deſꝑatio. odium quoqꝫdei. ⁊ ſui infructuoſa penitentia.¶ MI.De innouatione mūdi.T aūt dicit augꝰ. iudicatis his qui nō ſunt inuenti in libro vite: ⁊ in ignem eternū miſſis figura huiꝰ mundi mundanoꝝ igniū ꝯflagͣtionep̄teribit. Nam elemētoꝝ corruptibiliū qͣlitates q̄ corꝑibus nr̄is corruptibilibꝰ cōgruebant ardendo penitꝰinteribunt. atqꝫ ipſa ſubſtantia eas qͣlitates habebit q̄corꝑibꝰ immortalibꝰ mirabili mutatiōe conueniant: vthis mūdus ī meliꝰ innouatꝰ. vt āt dicit baſiliꝰ. ignis qͥnunc interim vſqꝫ ad diem iudicii calidꝰ ⁊ lucidꝰ on̄ditur poſt illam innouatōnem mūdi diuidetur. ita ſcꝫ vtſuꝑiꝰ in regione viuoꝝ ſit tm̄ lux: ⁊ inferiꝰ in regionemaloꝝ ſit dolor. Porro iuxͣ yſaiam. Erit lux lune ſicutlux ſolis. Suꝑ quem locū haymo dicit: ꝙ cuꝫ determinato illo iudicii examīe omnibuſqꝫ reprobis in infernoconcluſis dn̄s iheſus cum corpore ſuo: qd̓ om̄es electiſunt in celum ſe ſuſtuleīrt: tūc ſibi lūa ſplendoreꝫ ſolismutuabit. ſol vero ſeptempliciter ꝙͣ modo lucebit: recepto ſplendore queꝫ homine peccante amiſit Bicit etiāyſidorus ꝙ nec ſol nec luna poſtea ad occaſuꝫ venturaſunt: ſed in loco in quo creata ſunt ſine fine ꝑmanebūt.ne ſcilicet eoꝝ claritate fruantur damnati: qui apud inferos erunt. Unde dicit abaculr. Sol ⁊ luna ſteter̄t inhabitaculo ſuo: Et alibi d̓r: Non occidet vltra ſol tuꝰ.Ante diem qͥdem iudicii iuxͣ iohelem eclipſim patient̉in aduentu vero iudicis obſcurari ꝯꝑatiue dicūtur. Inmūdi aūt innouatōne qn̄ celū nouū ⁊ terra noua fueriteoꝝ claritas augmentabit̉ Unde dicit yſidorus ꝙ ſoltunc laboris ſui mercedem recipiet. Non ergo ampliꝰerit diei noctiſqꝫ viciſſitudo: ſed vna dies continua: q̄nota eſt dn̄o. Ꝙ āt dicit yſaias nō erit ampliꝰ tibi ſolad lucendum ⁊c̄. Subintelligit̉ ad neceſſitatē ſed tm̄ addecorem. Nam ciuitas illa celeſtis nō egebit ſole neqꝫluna qꝛ claritas dei illumīabit illam. Hec q̄ iam dictaſunt de antixp̄o ⁊ aduentu iudicis: dieqꝫ iudicii: d̓ bonorum remuneratōne: malorūqꝫ damnatōe breuiori hicſtilo ꝑſtricta ſunt ſed latiore in fine ſpeculi hyſtorialisperpateſcuntAmen.