LiberUiceſimus

dedem mouent. ¶ Plinius libro viii. Leonum maresvrinam crure ſublato reddūt. grauem odorē nec minushalitum. Rari ſunt in potu veſcuntur alternis diebus.Triduo cibis carent: vt poſſint in mandendo ſolida deuorare. nec capiente auiditatē aluo. coniectis in fauceſvnguibus extrahūt: vt ſi fugiendū ſit nō in ſatietatemabeat. Color aūt leonū niger eſt in ſiria tantuꝫ. Mirūvero pantheras ⁊ pardoſ ac leones ⁊ ſimilia condito incorꝑis vaginas vnguiū mucrone: ne refringantur: authebetētur incedere auerſiſqꝫ falculis currere: nec niſi inappetendo ꝓtendere. ¶ Idem in libro ii. Mutātur dētes leoni: ſed nō niſi canini appellati. leonibꝰ eſt linguāfelibus imbricate aſperitatis: ac lime ſimilis attenuāſqꝫ lambendo cutem hominis. Leo tortuoſos habet talos. Leo tantū ⁊ camelus pedatim incedunt. Hoc ē vtpes ſiniſter: non trāſeat dextrū. ſed ſubſequatur. piluscaude leonis eſt ī īfima parte vt bobus. ¶ EſculapiuſSarim id eſt leo cū dormit: ſi qua nauis eū geſtauerit.mergitur plus ſolito. At vero dum euigilat leo. tūc eiꝰredit portus. ¶ Ex libro de naturis rerū. Leo fetiduseſt maximeqꝫ in ore dormiens aꝑtos habꝫ oculos. Cūaūt dormit in naui ꝑiclitatur nauis..LXVII.De virtute leonis ſiue fortitudīe. ¶ Iſidorꝰ.Eonu virtus eſt in pectore: firmitas in capiteranimos eoꝝ indicat frons ⁊ cauda. ¶ Areſtotiles. Leo ergo eſt animal forte. vt diximus. dentes habēs acutos: vt ſerram: ⁊ fiſſurā oris terribilē. oſſaqꝫ duriſſima: ac pene omnino non medullata. Nec inomnibꝰ oſſibꝰ eſt medulla: ſed in hiis tm̄ modo que ſuntcōcaua. ⁊ fortaſſe nō eſt in quibuſdā concauitas ſicut īoſſibus leonis. habet ergo oſſa ſpiſſa ⁊ fortia: quia noneſt in eis medulla: niſi parua. ⁊ ideo fingitur ꝙ omninonulla. Itaqꝫ ſi cōfricentur ad inuiceꝫ oſſa leonis: exibitab eis. vt dictum eſt. ignis. ¶ Plinius libro viii. Urſoquidem eſt caput inualidiſſimū: quod ecōtra leoni ē fortiſſimū ¶ Idem in libro xi. Ceruix riget leonibꝰ rectiſoſſibus. hiis medulla in femoꝝ ⁊ brachioꝝ oſſibꝰ paucis admodum eſt exigua. ceterū oſſibus tanta duricia:vt ignis elidatur inde velut a ſilice. ¶ Ambroſiꝰ. Id̓oaūt natura leonibꝰ ſicut ⁊ vrſis ⁊ tigribus anguſtioraformauit colla. quia in terra ceruicem ⁊ ora nō deiiciūtpaſcendi gratia. ſed aut ceruum inuadunt: aut bouemouemqꝫ diſcerpunt ¶ Ex libro de naturis reꝝ. Uirtuſleonis eſt in pectore: ⁊ in pedibus: ⁊ in cauda. Oſſa eiꝰmaiora ſunt alioꝝ oſſibus animaliū. tanteqꝫ duricie: vtex eorū mutua colliſione ignis emicet: ſicut ē ſilice. Inhiis tamē eſt cōcauitas parua: nullaqꝫ medulla niſi rariſſima. Os colli eius: ⁊ caro colli cartaliginoſa. vndepoteſt ad tergū vel in partem collū flectere. Aliqui putauerunt: ꝙ hoc eſſet indignationis cauſa: vel ſtoliditatis: ignorātes cauſam oſſis ī collo continui. fortitudīeceleberrimus eſt: natura vero grauis. ⁊ ꝓpter hoc difficilem habet digeſtionē. Cunqꝫ valide currit: propoſiticurſus mētas trāſit: quoniā in vehemētia ſpirituſ ſe retinere nequit. Leo nūqͣ craſſus vel ſagina inueītur onratus. Interiora eius aſſimilātur comode canis interioribus. Oſſa eiꝰ duriora ſunt oſſibus alioꝝ animaliumpreterꝙͣ delphini. In anteriori ꝑte eſt calide nature: inpoſteriori frigide. Sic ⁊ ſol cū eſt in leone. ¶ LXVIII¶ De leonis ferocitate. ¶ Ambroſius.Eo nature ſue ferocia ſuꝑbus: aliaꝝ ferarumquaſi rex cōſortia dedignatur. Sed nec vlla eifera ſociare ſe audet. cū eius voci tantus inſitterror naturaliter: vt etiā animantia que ꝑ celeritatemimpetum eius euadere poſſunt: rugiēti eius ſonitū velūt quadam vi attonita atqꝫ icta deficiāt. Qui etiaꝫ cibum faſtidit heſternū: ⁊ ipſas eſce ſue reliquias auerſatur. Gallum vero ⁊ maxime albū veretur. Cū aūt egro

tat ſimeam querit ⁊ deuorat qua ſanari valeat. ¶ Ex libro de naturis reꝝ. Beniqꝫ ad leonis rugitum animalia omnia figūt gradū etiā que eum nunꝙͣ viderūt: velexperta ſunt. Ex hoc iubēte natura: que timorem eiſ indidit leonis. huius crebrior eſt ira. Nam ⁊ aliquandocū immoderatus eſt furor interius: igneo cruore: et iracundie calore conſumi dicitur ⁊ interimi. Proinde ī prīcipio quidem ire terrā cauda verberat: ⁊ incremēto terga cum quodam incitamēto flagellat. Ira leonis captiarte tali ſedatur. Uerberatur catulus corā eo creditqꝫillius exemplo ſe debere timere hominē quem in caniscoertione videt potentem. hinc in prouerbio dicitur ꝙpulcre caſtigatur: qui ꝑ alium ſe caſtigat. Non ſolumaūt rugitu ſuo ceteras terret feras. ſed ⁊ prede ſemꝑ inhyans: caude ſue deſcriptōne ſuꝑ faciē pulueris aut niuis ꝓtracte circulum deſcribit: cuius circūferentiā trāſire non preſumūt beſtie incluſe. ¶ Plinius libro viii.Leo ſaltū inſilit dum inſequitur: quo in fuga nō vtiturLeena cū pro catulis dimicat feta: oculoꝝ aciem in terram defigere traditur. ne expaueſcat venabula ¶ Gloſa ſuꝑ amos. Nūquid ait rugiet leo in ſaltū niſi habuerit predam. Leo cum famē patitur: ſi videt predam: datrugitum. qua voce audita fere ſtant fixo gradu ſtupefacte.¶ LXIXDe ipſius audacia et nobilitate.Plinius vbi ſupra.Eonum animi index eſt cauda. ſicut ⁊ equoruꝫaures. Nam ⁊ has notas generoſiſſimo cuiqꝫnatura tribuit. Immota ergo ē cauda leoni placido clemēs blandienti. quod raruꝫ eſt. crebrior em̄ iracundia eius. cuius cauda in principio terra verberatur⁊ incremento terga ceu quodam incitamento flagellantur. vis ſumma in pectore. Ex om̄i vulnere ſiue vngueimpreſſo: ſiue dente. ater ꝓfluit ſanguis. iidem ſatiati innoxii ſunt. Generoſitas in ꝑiculo maxime deprehenditur. Non in illo tantūmodo ꝙ ſpernens tela diu ſe ſoloterrore tuetur ac velut cōteſtatur. Cogitur qꝫ nō tanꝙͣꝑiculo coactus ſed tanꝙͣ iratus. Illa nobilior animi ſignificatio: ꝙ qualibet magna canum vel venatium vrgēte vi vel cōtemptim reſtitēs cedit in campis: et vbi ſpectari poteſt. Idem vero vbi virgulta ſiluaſqꝫ penetrauerit: acerrimo curſu fertur velut turpitudineꝫ deputansabſconſionē. Dū ſequitur. vt dictū eſt. inſilit ſaltu: quoin fuga nō vtitur. vulneratus obſeruatione mira ꝑcuſſorem nouit. ⁊ in quātalibet multitudine appetit. Eumvero qui telam quidē miſerit: ſꝫ nō vulnerauerit: correptum raptatūqꝫ ſternit: nec eū vulnerat. Ceterum doliscarent ac ſuſpitione: nec limis intuētur oculis: aſpiciqꝫſimili modo nolunt.¶ LXX.¶ De eius huīlitate et docilitate. IſidorusEonum circa hominē eſt natura. vt niſi leſi nequeant iraſci. Patet eoꝝ miſericordia exēplisaſſiduis. Proſtratis em̄ parcunt. captiuos obuios repatriare ꝑmittunt. hominē nō niſi in magna fame interimunt. ¶ Plinius vbi ſupra. Leonū clementieindicia multa ſunt. In viros potius ꝙͣ in feminas ſeuiunt: infantes non niſi in magna fame ꝑimunt. Leoni tātum ex feris clementia in ſupplices. ꝓſtratis ꝑcit vbi ſeuit. Credit libia intellectuꝫ ad eum precū ꝑuenire. Captiuam certe reducem audiui referre multorum in ſiluisimpetum a ſe mitigatuꝫ alloquio auſe ſe dicere feminaprofugam: infirmam: ſupplicem: animalis omnium generoſiſſimi ceteriſqꝫ imperātis indignā eius gloria p̄dam ¶ Ambroſius. leones quoqꝫ iugum ſubeunt: ⁊ dociles ſunt: ⁊ hii homini ſeruiunt: naturāqꝫ ſuam humana inſtitutione deponunt. Obliuiſcuntur qd̓ nata ſuntet quod iubentur induunt. Deniqꝫ docentur vt ꝑuuliſeruiunt vt infirmi: verberātur vt timidi: corriguntur