CClxo

Iinualis recedentes poſt longā diſputationē florintie an ob peſſimū ſciſma eccl̓ie nociuū cardinales ꝯciliū ꝯuocare poſſent determinatū ꝑ doiſſimos viros id licite fieri poſſe. vtriuſqꝫ ponificis cardinales ꝓ celebrādo vniuerſali ꝯcilioiuitatē piſaꝝ decreuerūt. cui rei cōitas florētinaſinſit. vn̄ ſignificāter geſta ꝑ nūcios ⁊ lr̄as votrūt ad ꝯciliū oēs ep̄os p̄latos pͥncipes ⁊ communitates. ꝯuenitqꝫ tandē in eo loco multitudoatina cunctaꝝ fere nationum. In eo concilionſati de colluſione pōtifices ambo. decretumſt vt oratores mitteret ad vtrūqꝫ vt ad locumiccederēt. quoꝝ operam benedictus deriſit. greuius non ad eos ꝑtinere congregare conciliuꝫait. Tandem ambo priuati ſunt ⁊ alexāder natione grecus ad pontificatū aſſumptus qͥ paucdo temꝑe ſedem Petri tenuit. Teſtatus eſt periam mortem quam ante oculos ſe continuo cernere dicebat nec reformidare cōſcientia bn̄ actevite motus ſe exiſtimare ⁊ credere que in conciliopiſano decreta fuiſſent recte atqꝫ integre fata eſſe om̄ia ſine dolo malo fraudeue anno fere poſtqͣꝫ ſedere inceperat mortuus quo annoboratuꝫ eſt fama ac peſte. ¶ Per hec temꝑalhudouicus andegauen̄. filiꝰ eius ludouici qͣ cumCarolo de regno contendit. Piſas veniens conſionem regni appulie ab Alexādro papa reeipit. Naꝫ ladiſlaus cūcta effecerat quo cōcilium impediret. itaqꝫ cum exercitu cōtra latiſſaum miſſus. Cūqꝫ eo baldaſar coxa ex latere letus. non multū tamen ꝓfecerunt. ⁊ fere circavibem romam commorantes nec vltra ꝓgreſcirrito capto redierunt.§. Vincentiꝰ ordiIncentius cathenis p̄dicatorumlanus ordinis p̄dicatoꝝ declamator⁊ theologꝰ celeberrimꝰ ex valentia vrbe natus ac nobilifamilia ferrarioꝝ. Cuiꝰ pat̓notariꝰ publicꝰ qͥ tres hūit filios. Petrum primogenituꝫlaudabilis vite ⁊ vxoreꝫ habens. Alium bonifacium iuris vtriuſqꝫ doctorē. q̄ mortua vxore ordinem carthuſienſiū ingreſſus tāium ſua prudentia effecit vt generalis pͥor ordinis fieret. Tertium vincentium q̄ in virginitate ꝑmanſit. ⁊ anno. M.cccc. ⁊ vltra non modocelebri doctrina ſed ſingulari ſctītate inſignisfuit. q̄ cum p̄dicatōis dono plurimum illuſtratus fuiſſet quo ad vixit eccleſiaꝫ dei p̄dicando ⁊

docendo ⁊ monendo non modo verbis. ſed etexemplis adiuuare nō deſtitit. hoc ſanctiſſimuꝫopus euangelizandi triginta annis ꝯtinuans.Tandem ſedem petri tenente martino quintoanno. 1418. imꝑante Sigiſmundo ex hoc ſecūlo migrauit. ⁊ cum in morte ⁊ poſt mortē plurimis claruerit miraculis calixtus tertius pōtifexeiꝰ compatriota anno deinde dn̄i. 1455. eas obres in ſanctoꝝ confeſſorum numero euꝫ aggregauit. ⁊ eius feſtum nominis aprilis celebrarimandauit. Sepultꝰ in ſenectute bona in ciuitate venetenſi in eccleſia cathedrali qꝛ ordo nō habebat ibi cōuentū. p̄dicabat aūt in vita ſepenumero de finali iudicio ⁊ aduentū antichriſti tāto terrore vt oēs in timorem cōuerteret. vt peccatores futurā dei iram abhorrerent.Franciſcus marti ¶Ranciſcus martini ordīs carmeli. niordinis carmelitarum¶taꝝ theologus celeberrimꝰ ꝑ hoc ip̄m tp̄s in p̄cio exiſtēs. cū multos erudiſſet diſcipulos ad agitādumintellectū librum de cōceptōevirginis Marie ꝯpoſuit.S Erhardꝰ groet claret ſanctitate vite⁊ ſcientia ⁊ incepitgregationem in dauādria ⁊plura ſcripſtt Iohānes ruſꝫbroch clarꝰ habet̉.vir ad modū deuocatꝰ ⁊ illumiatꝰ. etiā ml̓taſcripta in theutonico reliquitEinricꝰ yota ſacre theologie ꝓfeſſor.¶Heinricꝰ qͦꝫ de haſſia etiā doctor the¶ ologie. hij duo luminaria eccleſie invienna pannonie fuerunt.e ¶ Adꝰ peruſinꝰ p̄cellēis iurritiſſimus legis peritusbartholi ſaxoferratēſis diſcipulꝰ. ⁊ ip̄e vna cumāgelo ⁊ petro germanis hecip̄a tempora clariſſima reddidit. q̄ cum poſt magiſtruꝫſuum in iuribus ciuili ⁊ pōtificio obtineret pͥncipatuminfinita prope edidit librorum volumina. Super totoenim iuris ciuilis corpore peregregie conmentatus eſt. Inſuper ⁊ in ſecundo decretaliū ac ſeudis ſcripſit. Ad ditiones ad ſpeculum conpoſuit. atqꝫ clariſſima conſilia poſt ſe reliqͥt. Uandeꝫ

BB ij