De ſacramentoaltaris

inueſtigabilia ⁊ ſunt fundamētuꝫ charitatis. ſinequibꝰ non valet charitaſ ideſt exteriora ſigna charitatis nō valent ad ſalutem eternā ſine ſacramētis ea negligētibꝰ. Numeri. 9. Si quis mūdꝰ eſt⁊ in itinere nō fuerit .i. non habet impedimētumiuſte neceſſitatis ⁊ non fecerit phaſe exterminabitur aīa illa de populis ſuis: qꝛ ſacrificiū nō obtulitdn̄o tꝑe ſuo peccatū ſuū ipſe portabit. De tertijsſcd̓i ꝑalipom̄. 30. ꝑrexerūt curſores cum epl̓is exregis ezechie imperio ⁊ principū eiꝰ in vniuerſoiſrael p̄dicātes reuertimini ad dn̄m deum veſtꝝ⁊ venite ad ſacrificiū eiꝰ .ſ. ad faciēdū phaſe ideſtad ſuſcipiēdū corpꝰ dn̄i. Et quidā viri acꝗeſcētesꝯſilio venerūt. alijs irridētibꝰ atqꝫ ſubſanātibꝰ eoſIo. 3. Hoc eſt iudiciū qꝛ lux venit in mūdū ⁊ dilexerūt hoīes magis tenebras qͣꝫ lucē. Erāt enī eoꝝoꝑa mala. Quaſi dicat. Iuſto iudicio excōicātur⁊ ꝯdēnant̉ qui plꝰ diligūt peccatis inherere qͣꝫ ſep̄parare ⁊ xp̄m ſuſcipere. Canon. Qui pro ſceleribꝰ ſuis duobꝰ vel tribꝰ annis nō cōicant excōicandi ſunt donec pnīam agāt. Lu. 14. Nemo viroruꝫilloꝝ qui vocati ſunt guſtabūt cenā meaꝫ. Scd̓mcirca hūc modū ꝯſiderandū eſt magnitudo felicitatis bonoꝝ corpꝰ xp̄i digne ſumētiū. Et hoc probatur a tribꝰ. Ab optime ꝑtis electione. a ſpūſſcīꝑticipatione. ab ipſiꝰ xp̄i certa inhabitatiōe. Primo ꝓbatur felicitas digne cōicātiū magna ex optime ꝑtis electiōe. Quia ſicut beata virgo ſibi tribus ꝓpoſitis .ſ. eſſe matrē ⁊ non virginē. vel eſſevirginē ⁊ non matrē: vel eſſe virginē ⁊ matrē. vltimā ⁊ optimā .ſ. eſſe matrē ⁊ virginē ſimul elegitSic inter tres modos corpꝰ xp̄i manducādi elegerunt optimā ꝑtē .ſ. māducare ſacr̄aliter ⁊ ſpūaliter ſimul. Hanc vltimā ꝑtē .ſ. de primo mō comedere ſacr̄aliter ⁊ de ſcd̓o mō comedere ſpūaliter eligūt ⁊ ſic ex vtraqꝫ ꝑte qd̓ meliꝰ eſt comedūt⁊ ideo multum felices ſunt. Eccl̓. 2. Laudaui igit̉leticiā ꝙ non eſſet hoī bonū ſub ſole niſi ꝙ comederet ⁊ biberet atqꝫ gauderet. Quaſi dicat. Exꝑtus ſum plurima genera gaudioꝝ ⁊ delectationūcarnis et mūdi ⁊ hec oīa vanitas ⁊ finis eoꝝ meror ⁊ luctus. Vnde laudaui p̄ oībus leticiaꝫ .ſ. veram .i. teſtimoniū bone ꝯſcīe. et ꝙ nō eſſet homini ſub ſole .i. melius in hoc mūdo niſi ꝙ comede̓tpanē .ſ. qui de celo deſcēdit et biberit vinū quodletificat cor hoīs .i. ſanguineꝫ dn̄i. Secūdo ꝓbat̉felicitas iſtoꝝ magna a ſpūſſancti vera ꝑticipation. p̄s. De petra melle ſaturauit eoſ. qꝛ .ſ. feliceſde corꝑe xp̄i ſugunt dulcedinē ſpūſſancti. Sap̄. 12Quā ſuauis eſt dn̄e ſpūs tuus in nobis qui .ſ. fluit̉ī nobis de tuo corꝑe. Aug. Participatiōe corꝑis⁊ ſanguinis xp̄i homo viuit non ſumēs tm̄ ſacrmqd̓ et mali faciunt ſed ꝑtingens vſqꝫ ad ſpūs ꝑticipationē vt in corꝑe dn̄i tanqͣꝫ mēbrum maneat ⁊eiꝰ ſpū vegetet̉. Tertio ꝓbat̉ ab ip̄iꝰ xp̄i certa īha-

bitatiōe. Io. 6. Qui māducat carnē meā ⁊cͣ. Hylarius. accepta carne dn̄i et hauſto ſanguine id efficitur vt nos in ipſo et xp̄s in nobis ſit. Eſt eniꝫ innobis xp̄s per carnē dum carnē eius accipimꝰ etin eo ſumꝰ dum ſecum hoc qd̓ nos ſumꝰ in deo eſtTertiū circa hunc modū ꝯſiderādū eſt rō remanducationis digne māducātiū de qua rōne diciturꝙ tales māducāt ⁊ māducāt̉. Et huiꝰ rō eſt. Quiadum corpꝰ dn̄i digne a fidelibꝰ manducatur nonip̄m vt alius cibus in māducantē ꝯuertit̉. ſꝫ ecōuerſo illud vere māducans in illud ſpūaliter mutatur. Nam māducantē ſe dn̄s ſui corꝑis mēbrūfacit. et ſibi incorporās per charitatē. vnit et imagini ſue bonitatis ſil̓em efficit. j. Corin. x. Unumcorpus multi ſumꝰ qui de vno pane ꝑticipamus.Itē. xij. vos eſtis corpꝰ xp̄i et mēbra de membroꝘ vere māducādo corpꝰ xp̄i non in nobiſ: ſꝫ nosin illo cōuertimur triplici ſil̓itudine ꝓbatur. Prima ſumitur de virtute amoris noſtri. Hec eſt .n.vis amoris trāſformari cor amātis in amatū .i.amati fortune ꝓſpere et aduerſe aſſiliari. HugoĘa vis amoris eſt vt talē te eſſe neceſſe ſit qualeioqd̓ amas. et cui per affectū cōiungeris in illiꝰ ſimilitudinē ipſa quodāmodo dilectiōis ſocietatetrāſformaris. Cant. 8. Pone me vt ſignaculū ſuper cor tuū. ſuꝑ cor tanqͣꝫ ſuꝑ cerā calidā. puraꝫ etmollē aptā ſuſcipere imp̄ſſam imaginē. Suꝑ corergo calidū amore dei: purū mundicia ſui: molle.pietate ꝓximi corpꝰ xp̄i vt ſigillū ponit̉. non vt ip̄ꝫqd̓ īmutabile eſt in nos mutet̉. ſed nos in imaginē bonitatis eius trāſmutemur. Scd̓a ſimilitudo ad idē ſumitur de virtute rei maioris. Naꝫ ſigutta aque in magnuꝫ vas vini fundatur virtutemultitudinis vini aqua ex toto in illud mutatur.Sed virtus dn̄ici corꝑis ineffabilis eſt magnitudinis et nos multū exigui reſpectu illiꝰ. p̄s. Magnꝰ dn̄s ⁊cͣ. Idem. Subſtātia mea tanqͣꝫ nihiluꝫante te. Iſa. 40. Ecce gentes qͣſi ſtilla ſitule. Magnitudo itaqꝫ virtutis ⁊ dulcedinis xp̄i infuſa exiguo et humili cordi noſtro vincit illud et a ſe deficere faciens in illam cōuertit vt iam non mūdanis hoībuſ non nobiſipſis. ſed xp̄o in volūtate ſermone bona ꝯuerſatiōe: ſil̓es ſimꝰ. p̄s. Defecit inſalutare tuū aīa mea. Tertia ſil̓itudo ad idē ſumitur de virtute rami arboris. Hec eſt enī ꝓprietaſurculi bone arboris ſi trūco inſerat̉ etiā ſilueſtriꝙ naturali virtute p̄ualens illiꝰ amaritudineꝫ inſuam dulcedinē ⁊ nobilitateꝫ ꝯuertit ⁊ ſil̓em ſibibonū fructū ꝓferre facit. Sic corpꝰ xp̄i nobis inſitū defectꝰ nr̄os euacuat ⁊ in ſuā nos bonitatē trahit vt qͣles ipſe frondes flores ⁊ fructꝰ iuſticie fac̄taleſ ⁊ nos ꝑ eū faciamꝰ. Hinc ſpūſſcūs dicit. eze.17. Sumā de medulla cedri ſublimis ⁊ de vertice ramoꝝ eiꝰ ⁊ plātabo in mōtē excelſuꝫ ⁊ erupetin germē ⁊ faciet fructū. Ccdrꝰ ſublimis eſt deuſ

bonū