De vnitateintellectus
ſpēs intelligibiles que ſunt in ītellectu poſſibili ⁊fantaſmata que ſunt in nobis aliquo horum triūmodorum ſe habeant: quoꝝ vnus eſt ꝙ ſpēs ītelligibiles que ſunt in intelectu poſſibili ſint accepte a fantaſmatibus que ſunt in nobis: vt ſonantverba Ariſtotelis: quod nō pōt eſſe ẜm p̄dictampoſitionem: vt oſtēſum eſt. Secundus autē modus eſt: vt ille ſpēs nō ſint accepte a fantaſmatibus: ſꝫ ſint irradiantes ſuꝑ fantaſmata noſtra: puta ſi ſpēs alique eſſent in oculo: irradiātes ſuꝑ colores qui ſunt in pariete. Tertius aūt modus eſtvt neqꝫ ſpēs intelligibiles que ſunt in intellectupoſſibili ſunt accepte a fantaſmatibus: neqꝫ imꝑmant aliquid ſupra fantaſmata. Si autē ponat̉ẜm .ſ. ꝙ ſpēs intelligibiles illuſtrent fantaſmata:⁊ ẜm hoc intelligant̉: pͥmo quidē ſequit̉ ꝙ fantaſmata fiunt intelligibilia actu nō ꝑ intellectum agentē. ſꝫ per intellectū poſſibilem ẜm ſuas ſpēsSecūdo ꝙ talis irradiatio fantaſmatū nō poterit facere ꝙ fanctaſmata ſint intelligibilia actu.Non .n. fiunt fantaſmata intelligibilia actu: niſiꝑ abſtractioneꝫ. Hec aūt magis erit receptio: qͣꝫabſtractio. Et iterum cum omnis receptio ſit ẜꝫnaͣm recepti: irradiatio ſpērum intelligibiliuꝫ q̄ſunt in intellectu poſſibili nō erit in fantaſmatibꝰque ſunt in nobis intelligibiliter: ſꝫ ſenſibiliter ⁊materialiter: ⁊ ſic nō poterimus intelligere vniuerſale ꝑ huiuſmodi irradiationē. Si aūt ſpēs intelligibiles intellectꝰ poſſibilis: neqꝫ accipiunt̉ afantaſmatibus: neqꝫ irradiāt ſuꝑ ea erunt oīno diſparate: ⁊ nihil ꝓportionale habentes: nec fantaſmata aliquid faciēt ad intelligēdum: qd̓ manifeſte veritati repugnat. Sic igitur om̄ibus modisimpoſſibile eſt: ꝙ intellectus poſſibilis ſit vnustm̄ oīum hoīum.Eſtat aūt nunc ſoluere ea quibus pluralirtatem intellectus poſſibilis nitunt̉ excludere. Quorum primū eſt ꝙ om̄e quod ml̓tiplicat̉ ẜm diuiſionē maͣe eſt forma maͣlis. Vnd̓ſubſtātie ſeꝑate a maͣ nō ſunt plures in vna ſpecieSi ergo plures intellectus eēnt in pluribus hoībus qui diuidunt̉ adinuicē numero ꝑ diuiſioneꝫmaͣe: ſequeret̉ ex neceſſitate ꝙ intellectus eēt forma maͣlis: quod eſt cōtra verba Ariſto. ⁊ ꝓbationem illius qua ꝓbat ꝙ intellectus ē ſeꝑatus. Siergo eſt ſeꝑatus: ⁊ nō eſt forma maͣlis: nullo modo multiplicat̉ ẜm multiplicatōeꝫ corpoꝝ. Huicaūt rōni tm̄ innitunt̉: ꝙ dicunt ꝙ deus nō poſſꝫ facere plures intellectus vnius ſpē̄i in diuerſis hominibus. Dicunt .n. ꝙ hoc implicaret cōtradictionem: qꝛ habere maͣm: vt numeliter ml̓tiplicet̉eſt aliud a natura forme ſeꝑate. Procedunt autēvlterius ex hoc cōcludere volentes: ꝙ nulla forma ſeꝑata eſt vna numero. nec aliquid indiuiduum. Quod dicunt ex ip̄o vocabulo apparere: ꝗa
nō eſt vnū numero: niſi quod eſt vnū de numeroforma aūt liberata a maͣ nō eſt vnum de numero: quia nō habet in ſe cauſam numeri: eo ꝙ cauſanumeri eſt a maͣ. Sed vt poſterioribus incipiamus: vident̉ vocē ꝓpriam ignorare in hoc quodvltimo dictuꝫ eſt. Dicit .n. Ariſtoteles in quartometha. ꝙ cuiuſqꝫ ſubſtātie vnum ē eſſe nō ẜm accidens: ⁊ ꝙ nihil eſt aliud vnum p̄ter ens. Subſtantia ergo ſeꝑata ſi eſt ens ẜm ſuam ſubſtantiaeſt vna: p̄cipue cū Ariſtoteles dicat in. s. metha.ꝙ ea que nō habent maͣm nō habent cām: vt ſintvnum ⁊ ens. Unum aūt in. 5. metha. dicitur quadrupliciter .ſ. numero: ſpē. genere: ⁊ ꝓportōe: neceſt dicēdum ꝙ aliqua ſubſtātia ſeꝑata ſit vnū tm̄ſꝑē: vl̓ genere: quia hoc nō eſt eſſe ſimpl̓r vnum.¶ Relinquit̉ ergo ꝙ quelibet ſubſtātia ſeparataſit vnum numero: nec dicit̉ aliquid vnum numero: qꝛ ſit vnum de numero. Non .n. numerus eſtcauſa vnius: ſꝫ ecōuerſo: qꝛ ī numerando nō diuiditur. Unum .n. eſt id quod nō diuidit̉. Nec iteꝝhoc verū eſt ꝙ om̄is numerus cauſat̉ a maͣ. fruſtra .n. Ariſtoteles queſiuiſſet numerū ſubſtantiarum ſeꝑataruꝫ. ¶ Ponit etiaꝫ Ariſtoteles in. 5.metha. ꝙ multū diuidit̉: nō ſoluꝫ numero: ſꝫ etiāſpē ⁊ genere. Nec etiā hoc verum eſt ꝙ ſubſtātiaſeꝑata nō ſit ſingularis ⁊ indiuiduū aliquod: Alioquin nō haberet aliquā operationem: cum actusſint ſolum ſingulariū: vt philoſophus dicit. Unde contra Platōnem dicit in ſeptimo metha. ꝙſi ydee ſunt ſeparate non predicabitur de multisydea: nec poterit diffiniri: ſicut nec alia indiuidua que ſūt vnica in ſua ſpecie: vt ſol ⁊ luna. Nōenim materia eſt pͥncipiuꝫ aliquid indiuiduationis in rebus materialibus: niſi inqͣꝫtum materianō eſt participalis a pluribus. cum ſit primū ſubiectum nō exiſtens in alio. Vnde ⁊ de ydea Ariſtoteles dicit: ꝙ ſi ydea eſſet ſeparata eſſet quedāſubſtantia indiuidua: quam impoſſibile eſſet predicari de multis. Indiuidue ergo ſunt ſubſtantieſeparate ⁊ ſingulares: nō autē indiuiduant̉ ex materia: ſed ex hoc ipſo ꝙ nō ſunt nate in alio eſſe: etper cōſequens: nec participari a multis. Ex quoſequitur ꝙ ſi aliqua forma nata eſt participari abaliquo: ita ꝙ ſit actus alicuius materie illa poteſtindiuiduari ⁊ multiplicari per comparationemad materiā. Iam autem ſupra oſtenſum eſt: ꝙ intellectus eſt virtus anime: que eſt actus corporis. In multis igitur corporibus ſunt multe anie⁊ in multis animabus ſunt multe virtutes intellectuales que vocantur intellectus. Nec ꝓptehoc ſequitur ꝙ intellectus ſit virtus materialis:vt ſupra oſtenſum eſt. ¶ Si quis auteꝫ obijciat:ꝙ ſi multiplicantur ẜm corpora: ſequitur ꝙ deſtructis corporibus non remanent multe animepatet ſolutō per ea que dicta ſunt. Unum quodqꝫ