Opuſculumnonum

obijciens impugnat. Si vero intelligatur ꝙ eēntia diuina eſt in filio ab alio. i. a patre: veꝝ eſt. Apatre enim eſt ꝙ eſſentia diuina ſit in filio.¶ Queſtio. 21.Nod aūt vigeſimopͥmo ponit̉ eēntia ē pͥncipium actuū notionaliū ꝓut eſt cōiunctacum ꝓprietatibus ꝑſonalibus. Non hꝫ calūniaꝫex hͦ ꝙ dicit eēntiā eſſe ꝯiunctā ꝓprietatibꝰ eo mōquo ſupra expoſitū eſt. Habere aūt calūniā magividet̉ ex hoc ꝙ dicit̉ eēntia eſt pͥncipiū actuū notionalium. Eſt .n. falſuꝫ ſi intelligat̉ eēntia eē pͥncipium hmōi actuū: vt generās vl̓ ſpirās: ſꝫ ſi intelligat̉ eſſe pͥncipiū actuū notionaliū: vt quo ꝯſonat dictis magiſtri in. 7. diſtin. pͥmi libri vbi dicit ꝙ potētia generādi eſt diuina eſſentia. potētiaaūt generandi ē pͥncipiū generationis: vt quo ge¶ Queſtio. 22.nerans generat.Uod aūt vigeſimoſecundo ponit̉: alioruꝫattributoꝝ a naͣ ⁊ voluntate pͥncipalitasnō eſt rōne agentꝭ: ſꝫ exemplaris tm̄. Und̓reſpectu rei alterius eēntie eſt nō reſpectu rei ſb̓alis. Hoc accipere voluit ſcribēs ex hoc qd̓ ph̓usdiſtinguit in. 2. ph̓ycoruꝫ duo pͥncipia agentia dicenſ. Eoꝝ que fiunt alia fiūt a naͣ alia a ꝓpoſito vl̓voluntate. Potētia aūt ⁊ virtꝰ nō diſtinguunt̉ abhijs duobus: eo ꝙ cōiter ſe habēt ab vtrūqꝫ. Eſtenī potentia ⁊ virtus ⁊ naͣlis ⁊ rōnalis ſiue voluntaria. ſil̓r etiā intellectus in agēdo nō diſtinguit̉ avoluntate: qꝛ intellectꝰ nō mouet niſi mediantevoluntate. Procedit tn̄ in diuinis aliquid ꝑ modum intellectus .ſ. verbū: ſicut ⁊ ſpūſſanctꝰ ꝑ modum voluntatis: vt amor.¶ Queſtio. 23.Uod vero vigeſimotertio ponit̉: filiꝰ ꝓcedit: vt verbū ⁊ ars qͣ pōt pr̄ oīa ꝓducere:ſpi. ſanctus: vt amor quo amor vult ea ꝓducere. Multiplicē hꝫ intellectū. Pōt .n. intelligi ꝙ pr̄ filio pōt: ⁊ ſpūſancto velit: ⁊ ſic falſum ē vtobiciās impugnat. Pōt etiaꝫ intelligi ꝙ pr̄ poſſitꝓducere filio ⁊ velit ꝓducere ſpi. ſancto: ⁊ ſic veꝝeſt. Nam pr̄ oīa ꝓducit ꝑ filiū ⁊ ſpi. ſanctū: ⁊ quodfacit manifeſtū eſt: ꝙ pōt ⁊ vult. Pōt gͦ ⁊ vult oīaꝓducere ꝑ filium.¶ Queſtio. 24.Uod aūt vigeſimoquarto ponit̉: ſpi. ſanctus ꝓcedit: vt rō volēdi: creatura vt voꝑte volentis: falſum ē: vt obijciās tangit: qꝛ nō ēlitum: ſi intelligat̉ ſpi. ſanc. eē rō volēti expr̄i rō volendi: qd̓ nō eſt ei rō eſſendi. Si aūt ītelligat̉ ex parte voliti veꝝ eſt qd̓ ſcribit̉. Finis .n. ēro volendi ea que ſunt ad finem. Nullus aūt dubitat ſpi. ſanctum eē cām ꝓductionis creaturarūſicut prem ⁊ filium.¶ Queſtio. 25.Uod vero vigeſimoꝗnto ponit̉: ſpi. ſanctus ꝓcedit a pr̄e ⁊ filio: vt ſunt plures a-q̄gentes: ſꝫ tn̄ vt vnū in pͥncipio quo agūt.Recte pōt intelligi: nec ē ſil̓e de ꝓceſſu creature:

⁊ ſpi. ſancti: qꝛ ſpi. ſanctus requirit ẜm rōnem ſueꝓceſſionis in hijs a ꝗbus ꝓcedit diſtinctionem.Procedit .n. vt nexus duoꝝ: qd̓ de creatura dicinō pōt. Nec oꝫ ꝙ effectus ſit ſimplicior cā ſi ſpi .ſ.ꝓcedit a pluribus ẜm ꝙ ſunt plures aliquo mō:qꝛ ſil̓itudo effectus ad cām agentē: vl̓ diſſil̓itudoattendit̉ ẜm formā qua agens agit. Pater aūt ⁊filius ſpirāt potētia ſpiratiua que ē naͣ diuina queeſt vna in vtroqꝫ nō tn̄ hec dicunt̉ ꝓ tanto ꝙ in diuinis ſit cā ⁊ cauſatū: vl̓ agens ⁊ factum: ſꝫ hͦ mōhic dicunt̉ ẜm ꝙ loquimur de diuinis mō humano. Nec etiā oꝫ ꝙ ſi ꝓcedit a pluribus inqͣꝫtum ſiplures ꝙ nō ꝓcedat total̓r ab vno: ſꝫ ꝙ nō ꝓcedatab vno ſine reſpectu ad alteꝝ.Aō 16.Uod aūt vigeſimoſexto ponit̉ qͣꝫuis ſpūsꝓcedat ab eis: vt ſunt plures ẜm numeꝝeandē hꝫ rōnem ſicut ⁊ p̄cedens.agentiū nō tn̄ ẜm forma eos plurificanteꝫ¶ Aō. 27.Uod vero. 27. ponitur: non ſequitur ꝙ ſitmagis auctor: ſꝫ alio mō auctor: qꝛ ⁊ medietate ⁊ īmedietate: ſi modū abſolutū intelligit falſū eſt. Si aūt intelligat modū relatiuuꝫqͣꝫtum ad aliꝗd veꝝ eſt: ⁊ qͣꝫtum ad aliꝗd falſumqꝛ relatio qua filius eſt pͥncipium ſpi. ſancti ē cōispatri ⁊ filio. Vn̄ qͣꝫtum ad hanc idē eſt modus relatiuus: ſꝫ relatio qua filius ē a patre ꝓpria eſt ei.ẜm hunc igit̉ modum pōt dici ꝙ filius alio mō ēauctor ſpi. ſancti qͣꝫ pater: inqͣꝫtuꝫ filius hec hꝫ abalio. nō aūt pater. Et ſimiliter pōt dici de oībusque ꝯueniūt patri ⁊ filio: qꝛ oīa filius hꝫ a pr̄e: ⁊ pr̄¶ Nō. 28.a nullo.Uod vero. 28. ponit̉: deus generās ē nomen eēntiale tractū ad ꝑſonale ſicut potēdtia ꝯiuncta alicui notionale ē notionalisſanu intellectū hꝫ: nec eſt ſil̓e de eēntia ⁊ potentia.vt obijcit̉: qꝛ eēntia nō īportat aliquā habitudinēpͥncipij: ſicut potētia: ẜm rōnem cuius habitudinis dr̄ potētia generēdi .i. que ē generatiōis principium.¶ Qō. 29.Uod. 29. ponit̉ ſpi. ſanctus ꝓcedit a duobus: filius ab vno. Unde videt̉ magis ꝓcedere. Omnino falſuꝫ eſt: niſi faciat viꝫin hoc ꝙ dicit̉ videt̉ vt intelligat̉: videt̉ ſophiſticum qd̓ nō eſt.¶ Nō. 30.Nod vero. 30. ponit̉: alia rō eſt: qꝛ ꝓceditſpi. ſanctus ab vno in alteꝝ: iō vr̄ magishr̄e de rōne ꝓceſſionis: ſil̓r male dr̄: niſi ētfiat vis in hͦ quod dicit̉ vr̄.¶ Nō. 31.Uod aūt. 31. dr̄ vno modo dr̄ tꝑale ꝙ ſubiacet variationi tꝑali: ⁊ hoc mō illud ꝑ qd̓eleuamur ſupratꝑs nō eſt tꝑale: ſiue in tēpore: ſic vero eſt gratia. Hoc videt̉ accipi: ex eoꝙ Auguſtinus dicit ꝙ inqͣꝫtum aliquid eternummente ſapimus nō in hoc mundo ſumus. Quodquidē veꝝ eſt ex parte obiecti in quod eleuamur