Compendiumtheologie
non reꝗͥrit̉ in dīna eēntia q̄ eſt ſuuꝫ eē. Sic igit̉ ꝑipſaꝫ dei viſionē mēs btā ſit in ītelligēdo vnū cūdeo. Oꝫ igit̉ ītelligēſ ⁊ ītellectū eē quodāmō vnūEt iō deo regnāte in ſanctꝭ ⁊ ip̄i ēt cū deo cōregnabūt. Et iō ex eoꝝ ꝑſona dr̄ apo. 5. feciſti nos deonr̄o regnū ⁊ ſac̄dotes ⁊ regnabimꝰ ſr̄ terrā. Dicit̉eniꝫ hͦ regnū quo deꝰ regnat ī ſcīs ⁊ ſancti cuꝫ deoregnū celoꝝ. ẜm illd̓ Mat. 4. Pnīam agite. Appropinqͣbit .n. regnū celoꝝ eo mō loquēdi quo eēin celo deo attribuit̉: non quia corꝑalibꝰ celis cōtineat̉: ſed vt per hoc deſignet̉ dei eminnētia ſuꝑoēꝫ creaturā ſic̄ celi eminēt ſuꝑ oēm aliā creaturācorporeā ẜm illd̓ p̄s. Excelſuſ ſuꝑ oēs gētes dn̄s ⁊ſuꝑ celos gl̓a eiꝰ. Sic igit̉ ⁊ btītudo ſctōꝝ regnūceloꝝ dr̄ nō qꝛ eoꝝ remūeratio ſit in corꝑalibꝰ celſꝫ in ꝯtēplatōe ſuꝑceleſtiſnaͣe. Un̄ ⁊ de angelis diMat. 18. Angeli eoꝝ in celis ſꝑ vident faciē pr̄ismei ꝗ in celis ē. Un̄ ⁊ aug. dicit exponēs illud qd̓dr̄ Mat. 5. Merces vr̄a copioſa ē in celis: in li.de ſer. dn̄i in mōte. Nō h̓ celoſ dici puto ſuꝑioreſꝑ huiꝰ viſibilis mūdi. Nō .n. merces nr̄a in rebvolubilibꝰ collocāda ē: ſꝫ in cel̓ dcm̄ puto in ſpūalibꝰ firmamētꝭ vbi habitat ſēpiterna iuſticia. Dicit̉ etiā ⁊ hͦ finale bonū qd̓ in deo cōſiſtit vita eterna eo mō loquēdi quo actio aīe viuificātis dr̄ vitaUn̄ tot modi vite diſtinguūtur quot ſt̓ genera aīeactionū: int̓ qͣs ſup̄ma ē oꝑatio ītellectꝰ: ⁊ ẜꝫ ph̓mactio ītellectꝰ ē vita. Et qꝛ actꝰ ex obiecto ſpeꝫ accipit inde eſt: ꝙ viſio dīnitatis vita et̓na noīaturẜꝫ illd̓ I0. 17. Hec ē vitā et̓na vt cogͦſcāt te ſolū d̓ūverū. Hoc etiā finale bonū ꝯp̄hēſio noīat̉ ẜm illd̓Phil̓. 3. Sequor aūt ſi quō ꝯphendā: qd̓ ꝗdē nondicit̉ eo mō loquēdi quo ꝯp̄heſio incluſionē īportat. Qd̓ enī ab alio includit̉ totū ⁊ totaliter ab eoꝯtinet̉. Nō eſt aūt poſſibile ꝙ intellectꝰ creatꝰ deieēntiā totaliter videat: ita .ſ. ꝙ attingat ad ꝯpletū⁊ ꝑfectū modū viſiōis dīne vt .ſ. deū videat qͣꝫtūviſibilis eſt. Eſt enī deus viſibilis ẜm ſue veritatis claritatē que infinita eſt. Un̄ infinite viſibiliseſt qd̓ ꝯuenire ītellectui creato nō pōt cuiꝰ eſt finita virtꝰ in intelligēdo. Solꝰ igit̉ deus per infinitāvirtutē ſui intellectꝰ ſe infinite intelligēs totaliterſe intelligēdo ꝯp̄hendit ſeip̄m. Repromittit̉ autēſanctis ꝯp̄henſio ꝓut ꝯp̄heſiōis nomē īportat quādā tentionē. Cū enī aliꝗs inſeꝗtur aliquē dicit̉ cōprehēdere eū: qn̄ potuerit euꝫ manu tenere. Sicigit̉ qͣꝫdiuſumꝰ in corꝑe vt dicit̉. 2. ad Cor. 5. peregrinamur a dn̄o. Perfidē enī ambulamꝰ ⁊ nōper ſpēm. Et ita in eutendimꝰ vt in aliꝗd diſtāsSed qn̄ per ſpēm videbimꝰ pn̄tialiter eū in nob̓metipſis tenebimꝰ. vn̄. Can. 3. ſponſa q̄rēs queꝫdiligit aīa ſua tandē vero eū inueniēs dicit. Tenui eum: nec dimittā. Habꝫ aūt p̄dictū finale bonū ꝑpetuū ⁊ plenū gaudiū. vn̄ dicit dn̄s. Io. i6. petite ⁊ accipietis vt gaudiū veſtrū plenū ſit. Nonpōt aūt eſſe plenū gaudiū de aliqͣ creatura ſꝫ de ſo
lo deo: in quo eſt tota plenitudo bōitatꝭ. vn̄ ⁊ dn̄sdicit ſeruo fideli. Intra in gaudiuꝫ dn̄i tui vt .ſ. dedn̄o tuo gaudeas ẜꝫ illd̓ Iob. 22. ſuꝑ oīpotētē delicijs afflues. Et qꝛ deꝰ p̄cipue de ſe ip̄o gaudet dicit̉ ſeruꝰ fidelis intrare in gaudiū dn̄i ſui .ſ. inqͣꝫtūintrat ad gaudiuꝫ quo dn̄s eiꝰ gaudet ẜm ꝙ alibidn̄s diſcipulis. Luc. 22. ꝓmittit dicēs. Ego diſpono vobis ſicut diſpoſuit mihi pater meꝰ regnumvt edatis ⁊ bibatis ſuꝑ mēſam meā ī regno meoNō ꝙ in illo finali bono corꝑalibꝰ cibis ſancti vtātur īcorruptibiles iaꝫ effecti: ſed per mēſaꝫ ſignatur refectio gaudij qd̓ hꝫ deꝰ de ſe ipſo ⁊ ſancti deeo. Oportet gͦ plenitudinē gaudij attēdi nō ſolumẜm rē de qͣ gaudet̉: ſed ẜm diſpoſitionē gaudētisvt .ſ. rem de qͣ gaudet pn̄tem hēat ⁊ totꝰ affectusgaudētis per amorē ferat̉ in gaudij cām. iā auteꝫon̄ſū eſt ꝙ ꝑ viſionē dīne eēntie mēs creata pn̄tialiter tenet deū ip̄a etiā viſio total̓r affectū accēditad dīnū amorē. Si .n. vnūqd̓qꝫ eſt amabile inqͣꝫtū eſt pulchꝝ ⁊ bonū ẜm dio. de di. no. c. 4. īpoſſibile eſt ꝙ deus qui eſt ipſa eēntia pulchritudinis⁊ bonitatis abſqꝫ amore videat̉. Et ideo ex ꝑfcāeiꝰ viſiōe ſeꝗt̉ ꝑfectꝰ amor. vn̄ ⁊ greg. dicit ſuperezechielē. Amoris ignis ꝗ h̓ ardere īchoat cū ip̄ꝫquē amat viderit in amore ipſiꝰ āpliꝰ igneſcit. tāto autē maius eſt gaudiū de aliquo pn̄tial̓r habito qͣꝫto magis amat̉. vnde ſeꝗt̉ ꝙ illud gaudiū ſitplenū: nō tm̄ ꝑte ex rei de qͣ gaudet̉: ſꝫ etiaꝫ ex ꝑtegaudētis. Et hͦ gaudiū hūane btīudinis ꝯſumatiuū. Un̄ ⁊ aug. dicit. x. ꝯfeſ. ꝙ btītudo eſt gaudiumde vitate. Eſt aūt vlteriꝰ ꝯſiderādū ꝙ qꝛ deꝰ ē ip̄aeēntia bōitatꝭ ꝑ ꝯn̄s ip̄e bonū eſt oīs bōi. vn̄ eo viſo oē bonū vr̄: ẜm ꝙ dn̄s dicit moyſi. Exo. 33. egoon̄dā tibi oē bonū. Per ꝯn̄s igit̉ eo hīto oē bonuꝫhētur: ẜm illud Sap. 7. Uenerūt mihi oīa bōa pariter cū illa. Sic igit̉ ī illo finali bono vidēdo deūhabebimꝰ oīum bonoꝝ plenā ſufficientiā. vn̄ ⁊ fideli ſeruo repromittit dn̄s mat. 24. ꝙ ſuꝑ oīa bōaſua ꝯſtituet eū. Quia v̓o malū bono opponit̉. neceſſe eſt vt ad pn̄tiaꝫ oīs boni malū vl̓r excludat̉Nō eſt enī ꝑticipatio iuſticie cū iniꝗtate nec ſocietas lucis ad tenebras: vt dicit̉. 2. Cor. 6. Sic igit̉in illo finali bono nō ſolū aderit ꝑfecta ſufficiētiahn̄tibꝰ ꝯē bonū ſꝫ etiā aderit plēa ꝗes ⁊ ſecuritasꝑ īmunitatē oīs mali ẜm illud ꝓuer. i. Qui me audiet abſqꝫ terrore requieſcet ⁊ abūdātia ꝑfrueturterrore maloꝝ ſublato. Ex hͦ aūt vlteriꝰ ſeꝗt̉ ꝙ ſitibi futura oīmoda pax. Nō .n. īpedit̉ pax hoīs niſi vel ꝑ īterioꝝ deſiderioꝝ īquietudinē. dū deſiderat hr̄e q̄ nūdū hꝫ vel ꝑ aliquoꝝ maloꝝ moleſtiaꝫq̄ vel patit̉ vel pati timet. Ibi aūt nihil timetur.Ceſſabit enī inquietudo deſiderij ꝓpter plenitudinē omnis boni. Ceſſabit etiā oīs moleſtia exterior per abn̄tiā oīs mali. vnde relinꝗt̉ ꝙ ibi ſit ꝑfecta pacis trāquillitas. Hinc ē qd̓ dr̄ Iſa. 32. Sedebit populꝰ meꝰ in pulchritudine pacis: ꝑ qd̓ pa