Contra grecosarmenos ⁊ ſarracenos

ita verbum amor eius ſunt ip̄a eēntia dei. Quicquid aūt de deo abſolute dr̄ nō eſt alid̓ qͣꝫ dei eēntia. Non .n. eſt deus magnꝰ vl̓ potens vl̓ bonꝰ accidentaliter ſꝫ ꝑ eſſentiā ſuam: ⁊ tres ꝑſonas velypoſtaſes nō dicimus in diuinis diſtinctas ꝑ aliquid abſolutū: ſed ꝑ ſolas relatōes que ex ꝓceſſione v̓bi ⁊ amoris ꝓueniunt: ⁊ qꝛ ꝓceſſionē v̓bi nominamꝰ generationē: ex gnaͣtione aūt ꝓueniūt relationes pr̄nitatis ⁊ filiatōis ꝑſonā filij a ꝑſona patris diſtingui dicimꝰ ſolūmodo pr̄nitate ⁊ filiatōeoīa cōiter ⁊ indifferenter de vtroqꝫ p̄dicātes. Sicut .n. dicimus pr̄em veꝝ deū oīpotentē eternuꝫ⁊ quecūqꝫ ſil̓r dicunt̉: ſic ⁊ filiū. ⁊ eadem rō eſt deſpūſancto. Quia gͦ pr̄ ⁊ fi. ⁊ ſpi. ſan. nō diſtingunt̉ īnaͣ diuinitatꝭ: ſꝫ in relatiōibus ſolū: ꝯuenient̓ tresꝑſonas nō dicimus tres deos: ſꝫ vnū veꝝ deum⁊ ꝑfectum ꝓfitemur. In hoībus aūt iō tres ꝑſonetres hoīes dicunt̉: ⁊ nō vnus hō: qꝛ naͣ humanitatis que cōis ē different̉ ꝯuenit eis ẜm maͣleꝫ diuiſionem: que oīno in deo locū nō hꝫ. vn̄ in tribꝰ ſūttres humanitates numero differentes: ⁊ ſola rōhumanitatꝭ in eis cōis inuenit̉. In tribus aūt diuinis ꝑſonis nō tres diuinitates numero differētes: ſꝫ vnā ſimplicē deitatē neceſſe eſt eē: cū nō ſitalia eſſentia v̓bis ⁊ amoris iō ab eēntia dei: ⁊ ſicnō tres deos ſꝫ vnū deū ꝯfitemur ꝓpter vnā ſimplicem deitatem in tribus ꝑſonis.¶ Que fuit cauſa incarnationis filij deiCA.V.X ſimili aūt cecitate irridēt xp̄ianaꝫ fideꝫqꝛ xp̄m ꝯfitemur dei filiū mortuū eſſe tāti miſterij ꝓfunditatē nō intelligētes. Etne mors filij dei ꝑuerſe intelligat̉: pͥus aliꝗd de filij dei incarnatiōe dicere oꝫ. Non .n. dicimus filium dei morti ſubiectū fuiſſe ẜm naͣm diuinā inqua eſt equalis patri que eſt formalis oīum vitaſed ẜm naͣm noſtrā quā aſſumpſit in vnitatē ꝑſōeAd incarnatiōis gͦ diuine miſteriū aliqual̓r cōſiderandū oꝫ aducere ꝙ oē per intellectu agēs perꝯceptionem ſui intellectus quā dicimus verbuoꝑatur: vt ptꝫ in edificatore ⁊ quolibet artifice:ẜm formā quaꝫ mēte ꝯcepit: exterius oꝑatur: qꝛ gͦdei filius eſt ip̄m dei verbū ꝯn̄s eſt vt deus oīa ꝑfilium fecerit. Unaqueqꝫ aūt res ꝑ eadē fit ⁊ reꝑatur. Si .n. domus collapſa ſit ꝑ formā artꝭ reꝑat̉ ꝑquā a pͥncipio ꝯdita fuit. Inter creaturas āt a d̓oꝯditas ꝑ v̓bum ſuū: pͥmū gͦradū tꝫ creatura rōnalis: intm̄ ꝙ oēs alie creature ei ſubſeruiunt: et adip̄am ordinari vident̉: ⁊ hͦ rōnabil̓r: qꝛ rōnal̓ creatura dn̄im hꝫ ſui actuſ ꝑ arbitrij libertatē. Ceterev̓o creature nō ex iudicio libero agunt ſꝫ quadamvi naͣe mouent̉ ad agendū. Ubiqꝫ aūt qd̓ eſt liberum p̄eminet ei qd̓ eſt ſeruū ⁊ ſerui ad liberorumfamulatū ordinant̉ ⁊ a liberis gubernantur. Lapſus gͦ rōnalis creature ẜm verā eſtimationē: ma-

enos ⁊ ſarracenosgis eſtimādus ē qͣꝫ cuiuſcunqꝫ irrōnalis creaturedefectus. Nec eſt dubiū ꝗn apud dei iudiciū resẜm verā eſtimationē iudicent̉. Hoc gͦ ꝯueniēs ēdiuine ſapīe: vt p̄cipue lapſuꝫ rōnalis creature repararet: magis etiā quā ſi celū collaberet̉ vl̓ quicquid alid̓ in rebꝰ corporeis poſſet accidere. Eſt ātduplex creatura rōnalis ſeu intellectualis: vna acorꝑe ſeꝑata: quā angelū dicimꝰ: alia corꝑi iunctaque eſt aīa hoīs. In vtraqꝫ aūt lapſuſ accidere potuit: ꝓpter arbitrij libertatē. Dico aūt creaturerōnalis lapſum nō vt ab eſſe deficiat: ſꝫ ẜm ꝙ deficit a rectitudine voluntatꝭ. Lapſus .n. ſeu defectus p̄cipue attēdit̉ ẜm id quo oꝑatur: ſicut artificeꝫ errare dicimus ſi in arte deficiat qua dꝫ oꝑari: ⁊ rem naͣlem deficiētem̄ dicimꝰ: ⁊ collapſaꝫ ſicorrumpat̉ virtꝰ eius naͣlis ꝑ quaꝫ agit: puta ſi inplanta vis geminādi deficiat. aut in terra vis fructificandi. Id aūt ꝑ qd̓ oꝑatur rōnalis creatura ēvoluntas in qua ꝯſiſtit libertas arbitrij. Lapſusgͦ rōnalis creature eſt ẜm ꝙ deficit a rectitudinevoluntatꝭ: qd̓ ſit ꝑ pctm̄. Defectuꝫ gͦ pctī ꝗ nihil ēaliud qͣꝫ ꝑuerſus volūtatꝭ p̄cipue deo ꝯuēit remouere: ⁊ hͦ per v̓bum ſuū quo vniuerſā ꝯdidit creaturaꝫ. Angeloꝝ aūt pctm̄ remediū hr̄e nō potuitqꝛ ẜm īmutabilitatē ſue naͣe īpenitibiles ſt̓ ab eoin qd̓ ſemel ꝯuertunt̉. Hoīes aūt ẜm ꝯditiōeꝫ ſuenaͣe hn̄t mutabilē volūtatē: vt nō ſolū diuerſa poſſint elige̓: vl̓ bona: vl̓ mala: ſꝫ etiā poſtqͣꝫ vnū elegerunt. pn̄t ab illo reſipiſcere ⁊ ad aliud ꝯuerti. ⁊hec volubilitas voluntatꝭ in hoīe maneat qͣꝫdiucorꝑi vnit̉ varietati ſb̓o. Cum aūt aīa a corꝑe fuerit ſeꝑata eandē īmutabilitatē volūtatꝭ hēbit quānaͣl̓r angelus hꝫ. Un̄ ⁊ poſt mortē aīa īpenitibiliseſt: nec pōt de bono ad malū ꝯuerti: nec de maload bonū: ſic gͦ ad dei bonitatē ꝑtinuit vt ꝑ filiū ſuūnaͣm humanā collapſaꝫ reꝑaret. Modus aūt reꝑatōis talis eē debuit: ꝙ ⁊ naͣe reꝑande ꝯueniret⁊ morbo. Naͣe dico reꝑande: qꝛ cū hō ſit rōnalisnaͣe libero arbitrio p̄dictus nō ex neceſſitate exterioris virtutꝭ: ſꝫ ẜm ꝓpriā voluntatē ad ſtatū rectitudinis reuocādus fuit. Morbo etiā: qꝛ cuꝫ morbus ꝑuerſitate voluntatꝭ ꝯſiſteret: oꝑtuit ꝙ volūtaſ ad rectitudinē reduceret̉. Volūtatꝭ aūt hūmane rectitudo ꝯſiſtit in ordinatiōe amoris ꝗ eſt pͥncipalis affectio. Ordinatꝰ aūt amor ē: vt deū ſuꝑoīa diligamꝰ quaſi ſummū bonū: ⁊ vt ip̄m referamuſ oīa q̄ amamꝰ tanqͣꝫ in vltimū finē: ⁊ vt ī alijſamādis ſeruet̉ debitꝰ ordo: vt .ſ. cōꝑalia ſpūalibꝰpoſtponamꝰ. Ad ꝓuocandū aūt nr̄am amoreꝫ indeū nihil magis valere potuit qͣꝫ ꝙ v̓bū dei ꝑ qd̓oīa facta ſūt ad reꝑatione naͣe nr̄e eā aſſumeret vtidē eēt ⁊ deꝰ ⁊ hō. Primo quidē: qꝛ ex hͦ maximedemōſtrat̉ qͣꝫtū deus diligat hoīem ꝙ ꝓ eiꝰ ſalute hō fieri voluit: nec eſt aliꝗd qd̓ ad amādū magis ꝓuocet qͣꝫ ꝙ aliꝗs ſe cogſcat amari. Deīde ꝙ