Druckschrift 
Opus aureum Sancti Thome// de aquino super quatuor// euangelia
Seite
151v
Einzelbild herunterladen
 

Lucas

ea que ſcripſit: non rumore cognouit: ſꝫ ab initio fuerat ipſeſubſecutꝰ. vn̄ ſeꝗtur: Uiſū eſt ⁊ mihi aſſecuto a pͥncipio oīadiligēter ex ordine tibi ſcribere optime theophile. ANBRO. Cū dicit: Uiſū eſt ⁊ mihi: nō negat deo viſū: a deo. r̄p̄parat̉ volūtas hoīuꝫ. Prolixiorē aūt hūc euangelij libriqͣꝫ ceteros eē nemo dubitauerit: ⁊ iō non ea q̄ falſa ſunt: ſꝫvera ſibi vēdicat. Et iō dicit: aſſecuto ꝗdē oīa viſuꝫ eſt ſcribere nō oīa: ſꝫ ex oībꝰ: qꝛ q̄ fecit ieſus ſi ſcribant̉ oīa: nec ip̄mundū caꝑe arbitror. Cōſulto aūt q̄ ab alijs ſunt ſcripta īterijt. vt ꝓprijs ꝗbuſdā ſinguli euāgelioꝝ libri myſteriogeſtorūqꝫ miraculis eminerent. THEOPHII. Scribuaūt ad theophilū viꝝ īclytum fortaſſis ⁊ pͥncipe. qꝛ ꝙ dicitijOptime. nō dicebat̉ niſi pͥncipibꝰ ⁊ p̄ſidibꝰ. ſicut ⁊ pauluꝫFeſto preſidi dixit. Optime Feſte. BEDA Theophiliaūt īterp̄tat̉ amās deū. vel amatus a deo. ꝗſꝗs gͦ amat deūſiue a deo ſe deſiderat amari: ad ſe ſcriptū putet euāgeliū⁊ vt ſibi datū munꝰ ſibiqꝫ cōmendatū pignꝰ ꝯẜuet. Nō aūnouoꝝ quorūlibet eidē theophilo ⁊ velut ignotoꝝ rō pādda: ſꝫ eoꝝ de ꝗbꝰ eruditꝰ eſt verboꝝ ꝓmittit̉ veritas eximēda cū ſubdit̉: Ut cognoſcas eoꝝ verboꝝ de ꝗbꝰ erudit̉es: veritatē .ſ. vt quo ꝗd ordine a dn̄o geſtū dcm̄ue ſit: agneſcere queat. ¶HRV. Uel al̓r: vt certitudinē habeas ⁊ ſecurus exiſtas: que auditu perceperas ꝓſpiciēs in ſcripturaTHFOPHI. Plerūqꝫ .n. cū ſine ſcripto aliꝗd dr̄: calūnant̉ illud qͣſi falſū. cum vero ꝗs q̄ dicit ſcripſerit: tūc magicredimꝰ: qͣſi niſi putaret vera: nō ſcriberet. CHRV. Ueal̓r: Totū euāgeliſte ꝓhemiū duo ꝯtinet: ꝯditionē eoꝝ ꝗ ar̄eū euāgeliū ſcripſerāt: putaʳ matthei ⁊ marci: ⁊ rurſuꝫ curip̄e ſcribere ꝓpoſuit. Cū v̓o dixiſſet: Conati ſūt. vocabulū potēs applicari ⁊ ad p̄ſūptuoſe aggrediētes maͣꝫ: ⁊ ad honeſt.ꝑtractātes illā: Ouabus additiōibus dubiā ſnīaꝫ certificatpͥmo ꝗdē qꝛ dixit: Que in nobis cōplete ſunt reꝝ. ſcd̓o qꝛ dixit: Sicut tradiderūt nobis ꝗ ab initio ip̄i viderunt. Simuaūt hoc qd̓ dico. Tradiderūt. īdicare mihi videt̉ ꝙ ⁊ ip̄i moneant̉ ꝓpagare: velut .n. illi tradiderūt: ipſos quoqꝫ oportehit accipiētes ſeriatī adīuicē ꝓmulgare. Nōdū aūt cōmerdātes ſcripture q̄ tradita fuerāt: ꝯtīgebat īcōueniētia plurima ꝓuenire diuturnitate tꝑis. vn̄ merito ꝗ de pͥmis viſoribus v̓bi ⁊ miniſtris vbi acceperāt ī ſcriptis vniuerſo mundotraditionē p̄ſtiterūt ⁊ calūnias ꝓpellētes ⁊ obliuionem deſtruētes: ⁊ ex ipſa traditiōe ītegritatē accōmodātes. Ca. I.Uit ī diebus herodis regis iude ſacerdos ꝗdā noīe zacharias de viceabia: ⁊ vxor illiꝰ d̓ filiabꝰ aarō: ⁊ nomē eiꝰ heliſabeth. Erāt āt iuſti āboIAAan̄ deū īcedētes ī oībꝰ mādatis ⁊ iuſtificatiōibꝰ dn̄i ſine q̄rela. Et n̄ erat illis filiꝰ eoꝙ eſſet heliſabeth ſterilis ⁊ ambo proceſſiſſentin diebus ſuis. HRY. Euāgelice narratōis exordiū a zacharia ſumit⁊ natiuitate ioānis. mirū an̄ miꝝ ediſſerēs. minꝰ an̄ maiꝰ. naqm̄ v̓go paritura erat. p̄parauit gr̄a vt vetus pͥus ꝯciperetDeclarat aūt tp̄s cū dicit. Fuit ī diebꝰ herodis ⁊ adijcit dignitatē cū ſubdit: Regis iude. Aliꝰ aūt herodes fuit ꝗ ioarnē occidit. ſꝫ ille tetrarcha fuit. hic aūt rex. BEDA. Tpus autē herodis alienigene regis dn̄ico atteſtat̉ aduētui.Predictuꝫ nāqꝫ fuerat qꝛ nō deficiet pͥnceps de iuda. neqꝫdux de femore eiꝰ donec veniat ꝗ mittendus ē. Ex quo .n.pr̄es ex egypto exierūt ſue gētis iudicibꝰ vſqꝫ ad ſamuel ꝓphetā: ac deīde regibꝰ vſqꝫ ad trāſmigrationē babylonie regebātur. Poſt redituꝫ v̓o babylonie ꝑ pōtifices reꝝ ſūmagerebat̉ vſqꝫ ad hircanū regē ſil̓ ⁊ pōtificē quo ab herodeīterēpto iudee regnū ip̄i herodi alienigene iuſſu auguſti ceſaris tradit̉ gubernādū: cuiꝰ. xxxi. āno luxta ꝓphetiā ſupra

¶Caedictā: ꝗ mittēdus erat aduenit. AMBRO. Docerananos diuina ſcriptura nō ſolū mores in his ꝗ p̄dicabiles fꝫſed etiā parētes oportere laudari. vt veluti trāſmiſſa imculate puritatis hereditas ī his quos volumꝰ laudare p̄clat. Nō ſolū igit̉ a parētibꝰ ſꝫ ēt a maioribꝰ ſācti ioānis nobilitas ꝓpagat̉. nō ſeculari ptāte ſublimis ſꝫ religionis ſucceſſiōe venerabilis. Plena ē igit̉ laudatio qͣ genus: moresofficiū: factū iudiciū cōprehēdit. officiū ī ſacerdotio. vn̄ dicit. Sacerdos ꝗdā noīe zacharias. BEDA. in ho. De facerdotali .n. ꝓſapia Ioānes ortꝰ: vt eo potētiꝰ imitationē ſcerdotij p̄conizaret quo ip̄ꝫ ad ſacerdotale genꝰ pertinereclareſceret. AMBRO. Genus aūt cōprehēdit ī maioribꝰ. vn̄ ſeꝗt̉: De vice abia .i. nobilis īter familias. BEHErāt .n. pͥncipes ſāctuarij .i. ſūmi ſacerdotes tā de filijs eleazar qͣꝫ de filijs ithamar. quoꝝ vices ẜꝫ miniſteria ſua vt ingrederēt̉ domū dei. xxiiij. ſortibꝰ dauid diſtinxit: ī ꝗbꝰ famlie abia d̓ qua zacharias ortꝰ ē: ſors ꝯtigit octaua. Nō autēfruſtra pͥmus noui teſtamēti p̄co ī octaue ſortis iure naſciqꝛ ſicut ſeptenario ſepe numero ꝓpter ſabbatū vetus teſtamētū: ſic nouuꝫ aliquotiēs ꝑ octonariū ꝓpter ſacramētumdn̄ice vl̓ nr̄e reſurrectiōis expͥmit̉. THEOPHI. Uolēsetiā on̄dere ꝙ legaliter ex ſacerdotali genere erat: ſubdiEt vxor illi de filiabꝰ aaron: ⁊ nomē eiꝰ heliſabeth. Leuiti.xxij. Nō .n. ꝑmittebat̉ d̓ alia tribu vxorē acciꝑe: ſꝫ d̓ ſua. H.liſabeth īterp̄tat̉ reꝗes: zacharias vero memoria dn̄i. BE.DA. in ho. Iuſtis .n. parētibꝰ ioānes ē genitus: vt eo ꝯfidētiꝰ iuſticie p̄cepta populis daret: quo hec ipſa nō qͣſi nouitididiciſſet: ſꝫ velut hereditario iure a ꝓgenitoribꝰ accepta ẜuaret. vn̄ ſeꝗtur. Erāt aūt ābo iuſti an̄ deū. AMBRO.Et ſic mores ī eꝗtate cōprehēdit. Bn̄ aūt dicit an̄ deū. fieri.n. pōt ut aliꝗs affectata bonitate populari iuſtꝰ videat̉ mihi. iuſtus aūt ante deū nō ſit: ſi iuſtitia nō ex mētis ſimplictate formet̉: ſꝫ adulatiōe ſimulet̉. Perfecta igit̉ laus eſt an̄deū iuſtū eē: ſolus .n̄. ꝑfectior eſt ꝗ ab eo ꝓbat̉: ꝗ nō pōt fallEcm̄ aūt cōprehēdit in mādato: in iuſtificatiōe iudiciū. vn̄ſeꝗtur: Incedētes in oībꝰ mādatis ⁊ iuſtificatiōibꝰ dn̄i. Cū.n. mādatis celeſtibus obedimus: in mādatis dn̄i īcedimuscū ꝯgrue iudicamꝰ: tenere dn̄i iuſtificatiōes videmur. Prouidere aūt oportet bona nō ſolū corā deo: ſꝫ etiā corā hoībvn̄ ſeꝗtur: Sine q̄ rela. Nulla .n. q̄ rela ē vbi ⁊ mētis bonitasꝯcordat ⁊ facti: ⁊ plerūqꝫ iuſtitia durior hoīuꝫ q̄ relā excitatORIGE. Pōt etiā aliꝗd iuſtū iniuſte fieri: vt ſi iactantitcā ꝗs pauꝑi elargiat̉: qd̓ nō ē ſine q̄ rela. Seꝗtur: Et nō eraillis filius: eo ꝙ erat ſterilis heliſabeth: ⁊ ambo ꝓceſſiſſentdiebus ſuis. CHRY. Nō ſolū aūt heliſabetherat ſterilisſꝫ ⁊ pr̄iarchaꝝ ꝯiuges: Sara: Rebecca: Rachel qd̓ dedeerat antiꝗs. nō poſſumus dicere ꝙ peccati effectus eſſet ſirilitas: cūcti iuſti: cūcti virtuoſi. Hec aūt fuit ſterilitatis cavt cū videris virginē parientē dn̄ꝫ: nō ſis īcredulus exercitās mentē tuā in aluo ſteriliū. THEOPHI. Et vt etiā tuaddiſceres ꝙ lex dei multiplicationē filioꝝ nō appetit corporalē: ſꝫ magis ſpūalē. Proceſſerāt autē ambo: nō ſolū ymcorpus: ſꝫ ẜm ſpm̄ aſcēſiones in corde ponētes: ⁊ vita ſua vtdiē ⁊ nō vt noctē habētes: quaſi in die honeſte ambulate Factū ē aūt cū ſacerdotio fūgeret̉ zacharias īordine vicis ſue an̄ deū ẜm ꝯſuetudinē ſacerdtij ſorte exijt vt īcēſū poneret: ingreſſus in teplidomini. Et omnis multitudo populi erat orasforis hora incenſi.BEDA. Per moyſen dn̄s vnū ꝯſtituit ſūmuꝫ ſacerdotcui motuo vnū ſuccedere iuſſit: ⁊ hoc vſqꝫ ad dauid tꝑa vittu eſt: a quo pl̓es fieri dn̄o agēte decretū eſt. vnde nūc ęadrias in ordine vicis ſue ſacerdotio functus eē aſſerit cuꝫ cFactū eſt aūt cum ſacerdotio fungeret̉ cacharias in orduvicis ſue ante deum ẜm ꝯſue. ſacer. ſorte exijt vt incenſulū