Cahi.VII
32
Capi.inuenient dn̄os multos ꝗ ea ꝓcurent. Quid ergo curas deillis quoꝝ ptātem es alijs dimiſſurꝰ? Sufficit enī diei malcia ſua. q. d. Sufficit tibi labor quē pateris ꝓpter necͣia: nolide ſuꝑfluis laborare. Uel aliter. AVGV. de ſer. do. ī mōte. Nō dr̄ craſtinus dies niſi ī tꝑe vbi p̄terito ſuccedit futūrū: Ergo cū aliꝗd boni oꝑamur non tꝑalia: ſed eterna cogitemus craſtinus .n. dies ſollicitus erit ſibijpſi .i. cum oportuerit ſumas cibū ⁊ huiuſmōi .ſ. cum neceſſitas vrger̄ ceperitSufficit .n. diei malicia ſua .i. ſufficit ꝙ iſta ſumere vrgebitneceſſitas: quā maliciā noīat: qꝛ penalis ē nobis: ꝑtinet enꝰad mortalitatē quā peccādo meruimꝰ. huic gͦ pene tꝑal̓ noceſſiitatis noli adder̄ aliqd̓ grauiꝰ ut nō ſolū eā patiaris: ſꝫ ēꝓpter hāc explēdā milites deo. Hic eſt cauēdū: ne cū viderimꝰ aliquē ſeruū dei ꝓuider̄: ne iſta neceſſaria deſint: vel ſbi vel eis quoꝝ cura ſibi cōmiſſa ē: iudicemus eū cōtra dr̄p̄cepta facer̄: ⁊ de craſtino eē ſollicitū. nā ⁊ ip̄e dn̄s cui minſtrabāt angeli: ꝓpter exēplū loculos habere dignatꝰ ē. Etactibꝰ apl̓oꝝ ſcriptū ē ea q̄ ad victū ſūt neceſſaria: ꝓcurateeſſe in futuꝝ ꝓpter īminentē famē. nō gͦ hoc dn̄s īcrepat: ſiquis humano more iſta ꝓcuret: ſed ſiꝗs ꝓpter iſta non miliLA. Hoc etiā totū ſub dicti celeſtis ſignifitet deo.cātia ꝯtinet. Iubemur igr̄ nō ambiger̄ de futuris. Satis n̄vite nr̄e malicia dieꝝ ꝗbus viuimus .ſ. pctā ſufficiūt: vt circa hec purganda oīs vite nr̄e meditatio: laborqꝫ verſeturCeſſante aut cura noſtra ipſa futura ſollicita ſunt dum nobis eterne claritatis ꝓfectꝰ deo ꝓcurāte ꝓponit̉. ¶ A. VIIO lite iudicare ⁊ non iudicabimini:nolite cōdēnare ⁊ nō cōdēnabimini.In quo enim iudicio iudicaueritisiudicabimini: ⁊ ī qua menſura menIſi fueritis remetietur vobis.de ſer. do. in mōte: Quia cū iſta tꝑalia ꝓcuranVGī futīcertū eſt quo aīo fiat: cū poſſit ſimplici corde fieri⁊ duplici opportūe hoc loco ſubiecit: Nolite iudicar̄. Ul̓ alter. CHRV. in ho. Hucuſqꝫ expoſuit cōſequentiā ad elmoſynā ꝑtinentē: nūc aūt īcipit exponere ꝯſequētiā ad or̄onē reſpiciētē. Et ē doctrīa hec quodāmodo ꝑs or̄onis: vt ſiordo narratiōis talis. Dimitte ndbis debita nr̄a. ⁊ ſeꝗt̉: Nolite iudicar̄: vt nō iudicemini. CHRYſuꝑ matth̓. Sed ſiudicare ꝓhibet: qͣꝯſequētia paulus corinthū iudicat fornicantē: ⁊ petrꝰ ananiā ⁊ ſaphirā mēdacij arguit? Sꝫ ꝗdā hūlocū ẜm huiuſmōi ſenſū exponūt: qꝛ dn̄s hoc mādato nō ꝓhibet chriſtianos ex beniuolētia alios corriꝑe: ſꝫ ne ꝑ iactātiam iuſticie ſue chriſtiani chriſtiāos deſpiciāt: ex ſolis plerūqꝫ ſuſpitiōibus odiētes ceteros ⁊ ꝯdēnātes. Et ſub ſpecipietatis ꝓpriū odiū exequētes. CHRY. ī hō. Un̄ nō dixit: ne ꝗeſcere facias peccantē: ſꝫ ne iudicaueris: hoc eſt n.amarꝰ fias iudex. corripe ꝗppe nō vt hoſtis expetēs vīdiciſꝫ vt medicꝰ īſtituēs medicinā. CHR Y. ſuꝑ matth̓. Evt nō ſic ꝗdē corriꝑent chriſtiani chriſtiāos ꝯuenit ſermodicit: Nolite iudicare. Sꝫ ſi nō ſic corripuerint: nūꝗd ꝓpt̓hoc ꝯſequēt̉ īdulgētiā pctōꝝ: qꝛ dictū ē: Nō iudicabiminiQuis .n. ꝯſeꝗt̉ īdulgētiā mali pͥoriſ: qꝛ nō addidit alteꝝ malū; Hoc aūt diximꝰ volētes on̄dere: qꝛ hic ſermo nō ē poſitꝰd̓ ꝓximis nō iudicādis: ꝗ peccāt ī deū: ſꝫ ꝗ ī nos peccāt. Quifi. nō iudicat ꝓximū ꝓpter pctm̄ ī ſe cōmiſſū: illu nec deꝰ iudicat ꝓpter pctm̄: ſꝫ dimittit ei debitū: ſicut ⁊ ipſe dimiſit.CHRV. in ho. Uel aliter: Nō ſimpliciter vniuerſa pctāiubet̉ nō iudicare: ſꝫ his ꝗ multis malis ſūt pleni ⁊ aliosminimis iudicāt: hāc ꝓhibitionē facit. Sicut ⁊ paulꝰ nō ſimpliciter ꝓhibet iudicare eos qui peccant: ſed diſcipulos iudicantes de magiſtris redarguit: docens vt eos qui ſuprenos ſunt non iudicemus. HVLA. Uel aliter: Iudicaride ſponſionibus ſuis deum vetat: quia vt iudicia ex incertis rebus inter homines ſumuntur: ita ⁊ hoc iudiciū aduer
VIIſus deū ex ambiguitate ſuſcipitur. quod penitus repellit anobis: vt cōſtans potius fides retineat̉: ꝗa nō ſicut ī certisrebus pctm̄ fit ꝑperā iudicaſſe: ſꝫ ſi in his rebus dedero iudiciū: initiū fit crimīs. AVGV. de cō. euā. Uel aliterHoc loco nihil aliud p̄cipi exiſtimo niſi vt ea facta que dubiū ē quo aīo fiāt: in meliorē ꝑtē interp̄temur. Deꝰ aūt quenō pn̄t bono aīo fieri: ſic̄ ſūt ſtupra blaſphemie ⁊ huiuſmōinobis iudicare ꝑmittit. de factis aūt medijs q̄ poſſūt bono⁊ malo aīo fieri: temerariū eſt iudicare: maxime vt cōdēnemus. Duo aūt ſūt in ꝗbus temerariū iudiciū cauere debemus: cū incertū eſt quo aīo ꝗcqͣꝫ factū ſit vel cū īcertū ē: qͣlis ꝗſqꝫ futurus ē ꝗ nūc vl̓ bonꝰ vel malꝰ apparet. Nō ergorep̄hedamus ea q̄ nec ſcimꝰ quo aīo fiāt: neqꝫ ita rep̄hēdamus q̄ manifeſta ſūt vt deſꝑemꝰ ſanitatē. Pōt aūt mouereqd̓ ait: In quo iudicio iudicaueritis: iudicabimini. Nunꝗoſi nos temerario iudicio iudicauerimꝰ temere ēt de nobisdeꝰ iudicabit; aut nūꝗd ſi mēſura iniqͣ mēſi fuerimꝰ: ⁊ apd̓deū ē iniqͣ mēſura vn̄ nobis remetiatur; Nā mēſure noīeip̄ꝫ iudiciū ſignificatū arbitror. Sꝫ hͦ dictū eſt qm̄ temeritas qͣ punis aliū: ipſa te puniat necͣe ē. Iniꝗtas .n. ſepe nihilnocet ei ꝗ patitur iniuriā: eī v̓o ꝗ facit neceſſe ē vt noceat.AVGV. xxi. de ciui. d̓i: Dicūt aliꝗ qūo veꝝ ē qd̓ ait chriſtus: vt in qͣ mēſura menſi fueritis remētiet̉ vobis: ſi tꝑalepctm̄ ſupplicio puniat̉ eterno; Nec attendūt nō ꝓpter eqͣle tꝑis ſpaciū: ſed ꝓpter viciſſitudinē mali .i. ꝗ mala feceritmala patiat̉: eādē dictā mēſurā fuiſſe: qͣꝫuis in ea re hoc ꝓprie poſſit accipi: de qͣ dn̄s cū hoc diceret: loq̄bat̉ .i. de iudicijs ⁊ ꝯdēnatōibꝰ. Proīde ꝗ iudicat ⁊ ꝯdēnat īiuſte: ſi iudicat̉ ⁊ ꝯdēnat̉: iuſte ī eadē meſura recipit: qͣꝫuis non hoc qd̓dedit. Iudicio .n. fecit qd̓ iniquū ē: iudicio patit̉ qd̓ iuſtū ē.¶ Quid autem vides feſtucam in oculo fratristui: ⁊ trabē in oculo tuo non vides? Aut qūo dicis fratri tuo: Frater ſine eijciam feſtucā de oculo tuo: ⁊ ecce trabs eſt in oculo tuo? Hypocritaeiice primum trabē de oculo tuo: ⁊ tūc videbisciicere feſtucam de oculo fratris tui.AVGV. d̓ ſer. do. Qꝛ temerario ⁊ iniquo iudicio dn̄ſ nosamouerat: maxīe āt hi temer̄ iudicāt ꝗ d̓ īcertis ⁊ facile rep̄hēdūt: ꝗ magis amāt vituꝑar̄ ⁊ dānare qͣꝫ emēdare atqꝫcorrigere: qd̓ vitiū vl̓ ſuꝑbia ē vl̓ inuidētia: ꝯn̄ter ſubijcit ⁊dic̄: Quid at vides feſtucā ī oculo frīs tui: ⁊ trabē ī ocu. tuonō vides? HIERO. De his loꝗt̉ ꝗ cū mortali crimīe detineāt̉ obnoxij minora pctā fr̄ibꝰ nō ꝯcedūt: vt ſi forte itaille peccauerit: tu odio rep̄hēdas. Quātū aūt īter feſtucā ⁊trabē: tm̄ īter irā diſtat ⁊ odiū: odiū .n. ira īueterata ē. Fieri aūt pōt vt ſi iraſcaris hoī: velis eū corrigi: nō āt ſi eū oderis. CHRV. in hō. Multi etiā hoc faciūt ꝗ ſi viderīt monachū ſuꝑfluū veſtimētū hn̄tē: aut copioſiori cibo potitū:amari fiūt accuſatores: quotidie ipſi rapiētes ⁊ crapulā patiētes. CHRY. ſuꝑ mat. Ul̓ aliter: Hoc qd̓ hic dr̄ doctoribus ꝯuenit. Oē .n. pctm̄ diiudicat̉ modicū aūt magnū ẜmpeccātis ꝑſonā. Laici .n. pctm̄ modicū ē: ⁊ feſtuca qͣꝫtū adpeccatū ſacerdotis: qd̓ trabi cōꝑat̉. HVLA. Uel aliter:Peccatū in ſpiritūſanctū ē diuīe v̓tutis ptāte negar̄: ⁊ xp̄oſb̓am abnuere eternitatis ꝑ quē ꝗa in hoīem venit deꝰ. hōrurſus veniret in deū. Ergo qͣꝫtū īter feſtucā ⁊ trabē dr̄ia ētātū on̄dit peccatū ī ſpiritū ſanctū cetera crimīa excederevt cū īfideles delicta corporis alijs exprobrāt: onꝰ pctī quode ꝓmiſſis dei ābigūt: ī ſe an̄ nō videāt ī oculo: trabe tāqͣꝫ īmētis acie īcidēte. Seꝗt̉. Aut qūo dices fratri tuo: ſine eij.ciam feſtucam de oculo tuo: ⁊ ecce in oculo tuo trabs eſt:CHRV. ſuꝑ matth̓. Ideſt cū qͣ facie arguis pctm̄ frīstui: ip̄e aūt ī eodē peccato vel ī maiori exiſtēs. AVGV.de ſer. do. Primū ergo cogitemus cū aliquē reprehenderenos neceſſitas coegerit: vtrū tale ſit vitium quod nunquā