Lucas
GRE. ī ho. Sꝫ cū magno tīore audiēdū ē qd̓ dr̄:Succidite eā: vt qͥd terraꝫ occupat. Unuſqͥſqꝫ .n. iuxta modū ſuū inqͣꝫtū locū vite pn̄tis tenet: ſi fructuꝫbone oꝑatiōis nō exhibet: velut ī fructuoſa arborterrā occupat: qꝛ ī eo loco ī quo ip̄e ē: ⁊ alijs oꝑandi occaſionē negatꝰ BASI. Propriū enī ē diuineꝓpiciatiōis nō ſilēter penas infligere: ſꝫ p̄mitte̓ minas reuocādo ad pnīam: ſicut niniuitis fecit. ⁊ nūccultori dicit: Succide eā: ꝓuocās quidē ip̄m ad curā eiꝰ: ſuſcitās vero ſterilē aīam ad ꝓducēdos debitos fructꝰ ¶GRE. nazan. Igit̉ nec nos feriamꝰ ſubito: ſed p̄ualeamꝰ miẜicordia: ne ſecemꝰ ficū potētem adhuc fructū face̓: quā forſitā curabit periti cuſtodis ſtudiū. vn̄ ⁊ hic ſubdit̉: Et ille rn̄dens dixit illi: dimitte illā hͦ āno vſqꝫ dū fodiā circa illā/ GRE.ī ho. Per cultorē vinee p̄poſitoꝝ ordo expͥmit̉ qͥ p̄ſunt eccleſie: dn̄ice vinee curā gerūt/ THEQ. Uelpater familias deꝰ pr̄ ē: cultor v̓o chriſtꝰ qͥ ficū āputari vt ſterilē nō ꝑmittit: qͣſi ad patrē dice̓t: Si ꝑ legē ⁊ ꝓphetas fructū pnīe nō dederūt: meis eos irrigabo paſſiōibꝰ ⁊ doctrinis: ⁊ forſitan dabūt obedientie fructu. AVG. de ver. dn̄i: Uel colonꝰ qͥ ītercedit ē oīs ſanctꝰ qͥ ītra eccleſiā orat ꝓ eis qͥ ſūt extra eccleſiā dicens: Dn̄e dimitte illā hͦ āno .i. tꝑe iſtoſub gr̄a vſqꝫ dū fodiā circa illā: Circūfodere ē hūilitatē ⁊ patientiā docere. Foſſa enī ē humilis terra.ſtercꝰ aūt ī bono ītellige: ſordes ſunt ſꝫ fructū dāt:ſordes cultoris dolor ē peccatoris. Qui aūt agūt penitētiā: ī ſordibꝰ agāt ⁊ veraciter agat/ GRE. ī ho.Uel peccata carnis ſtercora vocant̉: ex ſtercore igitur ad fructū reuiuiſcit arbor: qꝛ de ꝯſideratiōe peccati ad bona ſe oꝑa reſuſcitat animꝰ. Sꝫ ſūt pleriqꝫqͥ īcrepationes audiūt: ⁊ tn̄ ad pnīam redire contēnūt. ꝓpter qd̓ ſubdit̉: Et ſiquidē fecerit fructum.ACG. de ver. do. Bn̄ .ſ. erit. Sinaūt ī futurū ſuccides ea. qn̄ .ſ. ī iudicio venies iudicare viuos ⁊ mortuos. interim mō parcit̉ ¶ GRE. ī ho. Qui aūt nūcnō vult ad fecunditatē pingueſcere: ꝑ īcrepationeꝫillic cadit: vn̄ iā reſurgere per pnīam nō valet.Erat aūt doces in ſynagoga eorū ſabbatis. Et ecce mulier q̄ habebat ſpiritū īfirmitatis ānis decem ⁊octo: ⁊ erat inclinata: nec oīno poterat ſurſuꝫ reſpicere. Quaꝫ cū uideret ieſus: uocauit eā ad ſe: ⁊ ait illi:Mulier: dimiſſa es ab infirmitatetua. At īpoſuit illi manꝰ: ⁊ cōfeſtimcrecta ē: ⁊ glorificabat deū. Rn̄dēsaūt archiſynagogꝰ indignās: qꝛ ſabbatis curaſſet ieſus: dicebat turbe.Sex dies ſūt in ꝗbus oꝫ oꝑari. Inhis ergo uenite ⁊ curamini: ⁊ nō indie ſabbati. Rn̄dēs aūt ad illū dn̄sdixit: Hypocrite unuſꝗſqꝫ ueſtrūſabbato nō ſoluit bouē ſuuꝫ aūt azi
nuꝫ a p̄ſepio ⁊ ducit adaqͣre? Hācaūt filiā abrae quam alligauit ſathanas ecce decē ⁊ octo ānis: nō oportuit ſolui uīcl̓o iſto die ſabbati? Ecū hec diceret erubeſcāt oēs aduerſarij eiꝰ: ⁊ oīs populꝰ gaudebat ī uniuerſis qͥ glorioſe fiebāt ab eo.AMB. Cito qd̓ de ſynagoga dixerat īdicauit: adip̄am vtiqꝫ arborē veniſſe ſe mōſtrat: qͥ ī eadē p̄dicabat. vn̄ dr̄: Erat āt docēs ī ſynagoga eorū ſabbatisCHRI. Docet quidē n̄ ſeorſū: ſꝫ ī ſynagogis ſecur̉ī nullo dubitās: nec aliqͥd ꝯͣ legē moyſi ſtatuēs. ſabbato aūt: qꝛ tūc iudei legi vacabat. CIRIL. Ad expugnationē āt coruptiōis ⁊ mortis ⁊ īuidie diaboli cōtra nos: ꝓdijt īcarnatiōe v̓bi. ⁊ hͦ apparet ex ipſis euētibꝰ. Seqͥt̉ .n. Et ecce mulier q̄ hēbat ſpirituꝫīfirmitatꝭ ānis. xviij. Dicit āt ſpiritū infirmitatis qꝛmulier hec patiebat̉ atrocitate diaboli: derelicta adeo ꝑꝑ ꝓpria crimīa vel ꝑꝑ trāſgreſſionem ade: obquā hūana corꝑa īfirmitatē ⁊ mortē īcurrerūtatāt ſuꝑ hͦ deꝰ diabolo ptātem: vt hoīes mole aduerſitatis dep̄ſſi: velīt ad meliora trāfire: Genꝰ āt īfirmitatis on̄dit dicēs: Et erat īclinata: nec oīno poteratſurſū reſpice. MBASI. Brutoruꝫ ſiqͥdē caput humideflexū ē: terrā cernit. Caput hoīs erectū ē ī celū: oculi ſuꝑna cōſpiciūt. cōuenit enī q̄rere ſuꝑna: tranſcēdere t̓rena ītuitu CIRYL. On̄dens aūt dn̄s aduentū ſuū ī hūc mūdū diſſolutiuū eē hūanarū paſſionū: mulierē ſanauit. vn̄ ſeqͥt̉: Quā cū vidiſſet ieſusvocauit ad ſe ⁊ ait illi: Mulier dimiſſa es ab īfirmitate tua. Uox aptiſſima deo plena maieſtate ſuꝑnaFugat enī morbū imꝑatorio motu: qͥ ēt manꝰ illi īponit. Seqͥt̉ .n. Impoſuit illi manꝰ ⁊ cōfeſtiꝫ erectaē ⁊ glorificabat deū. In quo oportet ꝑpēdere ſacrācarnem induiſſe virtutem diuinā. Erat enī ipſiꝰ deicaro: nō āt alicꝰ alteriꝰ: qͣſi ſeꝑatim exn̄te filio hoīsa filio dei: ſicut falſo aliqͥbus viſū ē. Sꝫ īgrate ſynagoge p̄ſul: poſtqͣꝫ vidit feminā humi repētē ſolo tactu erectā: ⁊ diuina referētem magnalia ardēs dn̄igloria irretit̉ īuidia: arguitqꝫ miraculū qͣſi videret̉ſolicitari ꝓ ſabbato. vn̄ ſeqͥt̉: Rn̄dēs aūt archiſynagogꝰ īdignās qꝛ ſabbato curaſſet hominē ieſus dicebat turbe. Sex dies ſūt ī qͥbus oportet oꝑari: ī hisvenite ⁊ curamini ⁊ n̄ ī die ſabbati. Portat̉ ceterisdiebꝰ diſꝑſos ⁊ ꝓprijs vacātes oꝑbus n̄ ſabbato vtder̄ ⁊ mirari ꝓdigia dn̄i. Sꝫ dic: lex ꝓhibuit ab opere manuali die ſabbati abſtinere: nūqͥd ab eo qd̓ verbo ⁊ ore fit. Ceſſes gͦ cōedere ⁊ potare ac loqͥ ⁊ p̄ſallere ī ſabbato. Et ſi nec legē legis: cur tibi ſabbatuꝫ?Ceterū ſi manuale opus lex ꝓhibuit: qūo manualopꝰ ī feminā v̓bo pōt erige̓.¬AMB Deniqꝫ ⁊ deuiab oꝑbus mūdi qͣeuit: nō ab oꝑibus qͥbꝰ ſempitna⁊ iugis oꝑatio ē: ſicut filiꝰ ait: Pr̄ meꝰ vſqꝫ mō operat̉: ⁊ ego oꝑor. vt ad ſimilitudinē dei ſecularia nr̄aoꝑa n̄ religioſa ceſſarēt. vn̄ dn̄s ſpecial̓r ei rn̄dit. Sequit̉ enī: Rn̄dit āt ad illum dn̄s ⁊ dixit Hypocritavnuſqͥſqꝫ vr̄ꝫ ī ſabbato n̄ ſoluit bouē ſuū aūt aſinū ap̄ſepio: ⁊ ducit adaqͣre? BASI. Hypocrita ē qͦ intheatro aſſumit aliena ꝑſonā: ſic̄ ⁊ ī vita pn̄ti qͥdaꝫ