Ca. VII.

mel lotos ob māducādū panē crebriꝰ lauare: ⁊ a foto niſi baptiſent̉ nō cōedere. Sꝫ neceſſariū ē eos qͥpanē de celo deſcēdētē ꝑticipare deſiderāt: crebroelemoſynis lachrymis ⁊ alijs iuſticie fructibus ſuaoꝑa purgare. Neceſſariū etiā ē inqͥnamēta que extemꝑalibꝰ negocioꝝ curis quiſquā cōtraxerit: ſubſequēti bonaꝝ cogitationū ⁊ actuū ꝑmūdet̉ inſtāria Fruſtra autē iudei lauāt manꝰ ⁊ a foro baptiant̉: qͣꝫdiu contēnut fonte ablui ſaluatoris. inuaium baptiſma ſeruāt vaſoꝝ qͥ corpoꝝ ſuoruꝫ ⁊ cordiū negligūt abluere ſordes. Seqͥt̉: Et īter. eū pha. ⁊ſcri. di. Quare diſc. tui nō am. iuxta tra. ſe. ſed cōmunibꝰ manibꝰ mā. pa¶ CHRI. ſuꝑ Mattheū. Mira phariſeoꝝ ſcribarūqꝫ ſtulticia: dei filiū arguūt q̄re traditiōes hominū ⁊ p̄cepta nō ẜuet. Cōe aūt hv īmūdo ponit̉. populꝰ enī iudeoꝝ: partē dei ſe eēlactitās: cōes cibos vocat: qͥbus oēs vtunt̉. ¶ HIERO. Phariſeoꝝ aūt ſuꝑfluū latratu furca ratiōisobtudit .i. moyſi ⁊ eſaie īterp̄tatiōe: vt nos aduerſātes hereticos v̓bo ſcripture vīcamꝰ. vn̄ ſequit̉. At ille rn̄dens ait: Bn̄ prophe. de vobis hypo. Iſa. ſicutſcriptū eſt: Ppl̓s hic labijs me honorat: cor aūt eoꝝlōge ē a me¶ CHRI. Quia enī nō de legis tranſpeſſiōe: ſꝫ ſenioꝝ diſcipulos accuſabāt: iniurioſe ipſos cōfundit hypocritas vocās: qͣſi cōmendātes cureuerētia quadaꝫ id qd̓ nō cōueniebat. Suꝑadditautē Iaie ꝓphete verbū qͣſi de eis dictū: ac ſi diceret: Sicut hi de qͥbus dicit̉ ꝙ deū labijs honorantcor autē eoꝝ ab eo lōge ē: īuanū pietatē cuſtodireſe dicunt: doctrīas hominū honorātes: ita ⁊ vos qderelīqͥtis id qd̓ īteriꝰ curabile ē: ⁊ iuſticia colētesaccuſatiſ. HI ERO. Traditio aūt phariſaica ī meſis ⁊ vaſis abſcīdēda ē ⁊ radēda. Sepe enī traditionibꝰ hominū mādata dei cedūt. vn̄ ſequit̉: Derelinuētes māda. dei te. tra. hominū: baptiſma vrceoꝝ.CHRI. Ut aūt eos arguat tāqꝫ dei reuerētiā nōſeruates: ꝓpter traditionē a ſenioribꝰ factā diuiniſſcripturis oppoſitā ſubiugit: Moyſes eī dixit: honora patrē ⁊ ma. tu. ⁊ qͥ maledixerit pa. vl̓ ma. mote moriat̉ 4 BEDA: Honor ī ſcripturis nō tātumī ſalutatōe ⁊ officijs deferēdis: qͣꝫtum ī elemoſynaac munerū collatiōe ſentit̉. honora inqͥt apoſtolꝰviduas q̄ vere vidue ſūt a CHRV. Tali aūt exiſtēteiuina lege ac talibꝰ miniſtris trāſgrediētibus illatis: vos de leui diuinū trāſgredimini p̄ceptū: obſeruātes ſeniorū traditiōes. vn̄ ſeqͥt̉: Uoſ aūt di. Si dixe hō pa. ⁊ ma. Corbā: qd̓ ē donū qd̓cūqꝫ ex me tibi ꝓderit. ſupple liber erit ab obẜuatiōe p̄miſſi mādati. vn̄ ſeqͥt̉: Et vltra nō dimit. eū qͥc. fa. pa. ſuo autmatri. ¶THEO. Uolētes enī phariſei que offerebant̉ coedere: īſtruebāt filios ꝙ cū peculia aliqͣ habebāt: ⁊ parētes hec peterēt: rn̄derēt illis: Corbā. hͦē donū quod a me petis: iā obtuli dn̄o: ⁊ ita hec nōexqͥrerēt: qͣſi dn̄o oblata .i. ad ſalutē parētū ꝓficua:⁊ ſic decipiebāt filios: vt parētes nō honorarent: ⁊ip̄i oblata deuorarēt. hoc gͦ dn̄s exprobrat eis: qͥaꝑꝑ lucrū legē diuinā trāſgrediebāt̉. vn̄ ſeqͥt̉: Reſcī.vbū dei ꝑ tradi. veſtrā qͣꝫ tra. ⁊ multa ſimilia hꝰ mōifacitis .ſ. trāſgrediētes p̄cepta dei: vt obẜuetis hoīuꝫtraditiōes. ¶ CHRV. Uel pōt dici ꝙ phariſei iuuenes docebat: ꝙ ſiqͥs ꝓ iniuria patri aūt matri illata munꝰ offerat deo: erat īmunis: qͣſi deo dās mu-

nera que patri debent̉. ⁊ hͦ dicētes: parētes honorari nō ꝑmittebāt ¶ BED A: Pōt aūt ⁊ hūc breuiter hr̄e ſenſū: Munꝰ qd̓ ex me ē tibi ꝓderit. Cōpellitis inqͥt filios: vt dicāt parētibꝰ ſuis: Qd̓cūqꝫ donū oblaturꝰ erā deo: ī tuos cōſumo cibos: tibiqꝫ ꝓdeſto pr̄ ⁊ mat̓. qͣſi dicāt: nō ꝓdeſt: vt ſic illi timentes acciꝑent qd̓ deo videbāt mācipatū: īopē magitvellēt vitam ducere qͣꝫ edere de cōſecratis ¶ HIERO. Myſtice aut diſcipulos nō lotis manibꝰ māducare futurā gētiū cōionē fignificat. Muditia ⁊baptiſma phariſaicū ſterile ē. cōicatio nō lota apoſtolica extēdit palmites ſuos vſqꝫ ad mare.¶ Et aduocās iteꝝ turbā dicebatill̓. Audite me oēs ⁊ ītelligite. Nihil e extra homine ītroīes ī eū quodpoſſit eū coinꝗnare: ſed q̄ de hoīe ꝓcedūt illa ſūt q̇ cōinꝗnat homineꝫ.Siꝗs hꝫ aures audiēdi audiat. Etcū ītroiſſꝫ ī domū a turba: īterrogabāt eū diſcipl̓i eiuſ ꝑabolā. Et ait illis: Sic ⁊ uos īprudētes eſtiſ: Nōītelligitis: qꝛ oē extrīſecꝰ ītroiēſ ī hominē nō pōt eū coinꝗnare: qꝛ nō intrat ī cor eiꝰ: ſꝫ ī uetreꝫ uadit ⁊ in ſeceſſuꝫ exit purgās oēs eſcas? Dicebat aūt: qm̄ illa q̄ de hoīe exeūt illacomꝗnāt hoīeꝫ. Ab ītꝰ .n. de cordehominū male cogitatiōes ꝓcedūt:adulteria: fornicatiōes: homicidia:furta: auaricie: neꝗcie: dolꝰ: īpudicitie: oculꝰ malꝰ: blaſphemia: ſuꝑbia:ſtulticia. Oīa hec mala ab ītus ꝓcedūt ⁊ coinꝗuant hominē.¶ CHRV. Iudeis cōſiderātibꝰ corꝑalē mudiciā legis ⁊ de hac murmurātibꝰ: dn̄s cōtrariū vult ītroducere. vn̄ dr̄: Et aduo. iterū tur. di. illis: Audite meom. ⁊ ītel. Nihil ē extra ho. ītro. ī eū. qd̓ poſ. eū cōinqͥnare: ſꝫ que de ho. ꝓce. illa ſūt que cōinqͥ ho. i. īmūdū faciūt. Ea enī que chriſti ſūt ītra hominē cofiderant̉. ea v̓o que legis ſūt: magis cernutur extrahominē: qͥbus qͣſi corꝑalibꝰ crux chriſti finē ī breuidare debebat. ¶ THEO. Hoc aūt dn̄s dicit volēs īſtruere homīes: ꝙ obſeruatiōes eſcarū qͣs lex cōmemorat nō oꝫ corꝑaliter ītelligere: ⁊ ex hͦ ītentionelegis eis maīfeſtare īcepit ¶ CHRY. Subiugit autSiqͥs hꝫ aures au. au. Nō .n. māifeſte apparueratq̄ eſſēt illa q̄ de hoīe ꝓcedebāt ⁊ hominē coinqͥnāt⁊ ꝓpter hͦ verbū apoſtoli crediderūt ꝙ aliqd̓ aliudꝓfundū p̄dictꝰ dn̄i ẜmo īnueret. vn̄ ſeqͥt̉: Et cū intro. ī domū a tur. īter. eū diſci. eiꝰ para. Parabolamaūt īmāifeſtū ẜmonē vocabāt ¶ THEO. Dn̄s aūtpriꝰ īcreꝑat. vn̄ ſeqͥt̉: Et ait ill̓: Sic ⁊ vos īpru. eſtis.BEDA. Uicioſus enī ē auditor qͥ obſcurmani

E 2