Druckschrift 
Quadragesimale de floribus sapientiae
Einzelbild herunterladen
 

pnlali. ſꝫ tn̄ noīatim pōt remoue̓ a cōione lꝫ ſciat reū: qꝛ vt iudex ſcit: ſꝫ vtdeus: ſꝫ dꝫ euꝫ admonē ne ſe ingerat: qꝛ necxp̄s iudā a cōione remouit. ibi. Augu. dicittn̄ Henrichus gandauo ꝟa qn̄ ꝗs ēſbytero ſubditus. ſecus ē ſi eſt extraneus: qꝛ ꝯͣtalē hꝫ legittimā exceptionē. Inde de ꝯſe. di.2. c. tribus. p̄cipit̉ ne extraneis de quoꝝ ꝯſcīanihil ꝯſtat euchariſtia detur. vbi circa finē diad lr̄am ſic. Precipimus etiā ne vnqͣꝫ extraneo clerico eccleſie ſiue laico de fragmentꝭ oblationū dn̄i ad menſā ponat̉. vnde ſcis tu quipaſſim ſanctuarij panes indignis impendis.vn̄ noſti ſi a mulicribus mundi ſunt. Sꝫ ponamꝰ talis publice petens dicat ſe ꝯfeſſuꝫabſolutū tenet̉ ne ei ſacerdos ꝑrochianus credere. Dicit btūs Tho. in quodā quodlibeto in foro iudiciali credit̉ hoī ꝯͣ ſe ſe. ꝯn̄s dicamus ſi ſit tale impedimentuꝫ qd̓ad forū iudiciale ꝑtineat: vt ē excōicatio: tenet̉ ſacerdos ſuo ſubdito credere quē excōicatem nouit: niſi ei de abſolutione ꝯſtet. Si aūtſt impedimentū quod ad foꝝ pnīe ꝑtineat .ſ.pcm̄ mortale: tenet̉ ei credere iniuſte agit ſici euchariſtiā denegat. Cōcordat Petrꝰ de tarantaſio. Poſt. Et ſufficiāt pn̄ti ve. ad ẜam dico aūt ille perit ē pctōr autſuſpectus de crīe. ſi pctōr: aut ē occultꝰ aut manifeſtus. Si occultus aut petit in occulto aut īpublico. Si ī occulto det illi: ſꝫ dꝫ monene ī publico petat: vt dcm̄ ē ī p̄cedenti ve. inpublico: det illi: qꝛ oīs xp̄ianus ius hꝫ ī corpꝰxp̄i: ſi etiā illi daret videret̉ ſacerdos eſſeꝓditor crīs: corrector: Si ꝟo ſit maniſeſt dcm̄ ē: dꝫ ei totalit̓ denegare. Si aūtſit pctōr: ſꝫ crīe ſuſpectus. diſtigue triplexē ſuſpitio .ſ. violēta facto reputat̉. vt ſi īneniat̉ ſuſpectus ſuſpecta: nudꝰ nuda: ſolu ſola ī eodē lecto: ꝑꝑ hāc ſic̄ ꝑꝑ pcm̄ negāda ē cōio. qͣdā ē ſuſpitio ꝓbabil̓: vt ſi īueniat̉ſolꝰ ſola loꝗ tꝑe loco ſuſpecto ſreqͥnt̉:pter hāc dꝫ denegari: qꝛ pena infligiturvbi cl̓pa igrat̉. Et ītellige ſi petit ī publico: ē p̄ſūptuoſa: ex leui ꝯiectura ē. ſil̓r nondeneget̉ ī publico: ſꝫ ī occulto. Idē btūs thovt. qͣre ⁊c̄. Ꝙͣtū ad t̓tiā dico ẜm btm̄ tho.vt.. ſ. ī. 4. di. 9.. qꝛ ī ſacr̄o ve. d̓ꝫ aliqͣ fictio. qꝛ māducās adoret qd̓ducat vt dic̄ Aug. daret̉ ei occaſio idolatrādi.Un̄ pulchra rl̓a ponit̉ exͣ cele. miſ. c. hoīe ē tal̓ ī cāu ꝯſil̓i. Falſa ſt̓ abijciēda remediaverꝭ ſt̓ ꝑicul̓ gͣuiora. Un̄ ponit̉ ibi vnꝰ cāusvno ſacerdote ſciebat ſe in pcō mortali:hēbat necc̄itate celebrare. tn̄ ſtimulatꝰ a ꝯſcīacogitauit ppl̓o ſatiſface̓: celebrauit: nec tn̄ hoſtiā nec vinū ꝯſecrauit. Dic̄ ibi tex. in ſūmagrauiꝰ peccat ſimulat ſe offerre ꝯficͣ: qͣꝫ celebrat vel ꝯfic̄ ī mortali. Et pōit illā rl̓amquā poſuimꝰ fūdamēto iſtiꝰ rn̄ſiōis: ſtba Inno. t̓tij: q̄re ⁊c̄. Sꝫ dic pr̄ Amb. ꝗs grauiꝰ peccat. an xp̄ianͤ cōicās. an īfidel̓ ſil̓ tercōicās. Dico qͣꝫuis īfidelitas ſit grauiſſimūpcōꝝ: tn̄ qꝛ īfidel̓ cōicās ꝯtēnit ſimpl̓r xp̄m:ſꝫ int̓pretatīe: inqͣꝫtū .ſ. credit xp̄m ī ſacr̄oex igͦrātia qͣdā: lꝫ excuſet a toto: excuſat tn̄a tāto: tm̄ peccat ſic̄ xp̄ianꝰ male cōicansUn̄ pctōr īfidel̓ īdigniorē ad māducādū: ſedfidel̓ pctōr magꝭ indigne cōicat. enī tm̄ peccat ī abuſu īfidel̓ ſic̄ fidel̓ ī pcō ſūmēs. qꝛ igrātia īfidelitatꝭ: qͣꝫuis excuſet pcm̄ ſequens atoto tn̄ a tāto. exᵐ pꝫ de crucifigētibꝰ xp̄m: ficogͥuiſſent regē gl̓ie crucifixiſſent. i. Corī.2. btūs Tho. vt.. qͣre ⁊c̄. Itē dic pr̄ Amb.ꝗs magꝭ peccat. an indigne cōicās. an xp̄m realit̓ crucifigēs. Dico viqꝫ ī xp̄i ꝑſonā peccat. vt̓qꝫ crucifigit. vt dicit Hiero. ꝓba ē ī p̄cedēti ẜmone. tn̄ qꝛ realit̓ crucīfigētes īxp̄i ꝑſona abſolute. iſti abſolute. ſed vt inſacro. magꝭ cruciſigētes qͣꝫ īdigne ſūmētesmortalit̓ peccāt. Itē dic ꝗs plꝰ peccat ſiue magꝭ. an īdigne cōicās. an xp̄m in lutū ꝓijciensDico vt̓qꝫ xp̄m ī lutū ꝓijcit: ī maͣle lutū.iſte ī ſpūale. in̄ qꝛ ꝓijciēs ī lutū. maͣle magꝭ abvtit̉ ſacr̄o. ẜm a debito vſu ſacr̄i recedit quoab hoīe iuſto ſumēdus ē magꝭ peccat qͣꝫ manducās pctōr: q̄re ⁊c̄. Et ſufficiant pn̄ti ꝟi. A ꝗbus ſit hoc ſacr̄m ſūmendū. Concl̓. 2.Xcipe ẜam ꝯcl̓onem. vꝫ. Lꝫ ſacr̄m⁊c̄. Ubi tres inꝗramꝰ ve. vꝫ. Pꝟi. ē a quo debemꝰ reciꝑe ſacr̄m. ve. ē. qͣs ē ꝓpͥus ſacerdos. ve. ē au a ſacerdote malo ſit ſacr̄m recipiendū. Ꝙͣtuꝫad pͥmā dico accipiendū ē a ꝓpͥo ſacerdotovel eiꝰ ſuꝑiore ſiue alio de lnīa ſua. Un̄ accipeiſtā rl̓am religioſi abſqꝫ lnīa ſpāli ꝓpͥi ſaſacerdotꝭ ſolennizāt mr̄imonia: aut mīſtrantſacr̄a euchariſtie extreme vnctiōis: ſunt oēsexcōicat: pn̄i abſolui niſi papā. ſuffic̄ tn̄lnīa ꝑrochialis etiā ſi nōdū ē ſacerdos: mnīailliꝰ vicarij curā ordinariā eccl̓ie regit. Itcꝫ