pnlali. ſꝫ tn̄ nō noīatim pōt eū remoue̓ a cōione lꝫ ſciat cū eē reū: qꝛ nō vt iudex hͦ ſcit: ſꝫ vtdeus: ſꝫ dꝫ euꝫ admonē ne ſe ingerat: qꝛ necxp̄s iudā a cōione remouit. h̓ ibi. Augu. dicittn̄ Henrichus d̓ gandauo h̓ ꝟa eē qn̄ ꝗs ē p̄ſbytero ſubditus. ſecus ē ſi eſt extraneus: qꝛ ꝯͣtalē hꝫ legittimā exceptionē. Inde de ꝯſe. di.2. c. tribus. p̄cipit̉ ne extraneis de quoꝝ ꝯſcīanihil ꝯſtat euchariſtia detur. vbi circa finē diad lr̄am ſic. Precipimus etiā ne vnqͣꝫ extraneo clerico eccleſie ſiue laico de fragmentꝭ oblationū dn̄i ad menſā ponat̉. vnde ſcis tu quipaſſim ſanctuarij panes indignis impendis.vn̄ noſti ſi a mulicribus mundi ſunt. Sꝫ ponamꝰ ꝙ talis publice petens dicat ſe ꝯfeſſuꝫ ⁊abſolutū tenet̉ ne ei ſacerdos ꝑrochianus credere. Dicit btūs Tho. in quodā quodlibetoꝙ in foro iudiciali credit̉ hoī ꝯͣ ſe ⁊ nō ꝓ ſe. ⁊ꝑ ꝯn̄s dicamus ꝙ ſi ſit tale impedimentuꝫ qd̓ad forū iudiciale ꝑtineat: vt ē excōicatio: nō tenet̉ ſacerdos ſuo ſubdito credere quē excōicatem nouit: niſi ei de abſolutione ꝯſtet. Si aūtſt impedimentū quod ad foꝝ pnīe ꝑtineat .ſ.pcm̄ mortale: tenet̉ ei credere ⁊ iniuſte agit ſici euchariſtiā denegat. Cōcordat Petrꝰ de tarantaſio. ⁊ Poſt. Et h̓ ſufficiāt ꝓ pn̄ti ve.Ꝙ tū ad ẜam dico ꝙ aūt ille ꝗ perit ē pctōr autſuſpectus de crīe. ſi pctōr: aut ē occultꝰ aut manifeſtus. Si occultus aut petit in occulto aut īpublico. Si ī occulto nō det illi: ſꝫ dꝫ eū monene ī publico petat: vt dcm̄ ē ī p̄cedenti ve. ⁊ inpublico: det illi: qꝛ oīs xp̄ianus ius hꝫ ī corpꝰxp̄i: ⁊ ſi etiā illi nō daret videret̉ ſacerdos eſſeꝓditor crīs: nō corrector: Si ꝟo ſit maniſeſtmō qͥ dcm̄ ē: dꝫ ei totalit̓ denegare. Si aūt nōſit pctōr: ſꝫ d̓ crīe ſuſpectus. diſtigue ꝙ triplexē ſuſpitio .ſ. violēta q̄ ꝓ facto reputat̉. vt ſi īneniat̉ ſuſpectus cū ſuſpecta: nudꝰ cū nuda: ſolucū ſola ī eodē lecto: ⁊ ꝑꝑ hāc ſic̄ ꝑꝑ pcm̄ negāda ē cōio. qͣdā ē ſuſpitio ꝓbabil̓: vt ſi īueniat̉ſolꝰ cū ſola loꝗ tꝑe ⁊ loco ſuſpecto ⁊ ſreqͥnt̉: ⁊ ꝓpter hāc nō dꝫ denegari: qꝛ pena nō infligiturvbi cl̓pa igrat̉. Et hͦ ītellige ſi petit ī publico:dā ē p̄ſūptuoſa: q̄ ex leui ꝯiectura ē. ⁊ ſil̓r nondeneget̉ ī publico: ſꝫ ī occulto. Idē btūs thovt sͣ. qͣre ⁊c̄. ¶ Ꝙͣtū ad t̓tiā dico ẜm btm̄ tho.vt. sͣ. ſ. ī. 4. di. 9. ꝙ nō. pͦ qꝛ ī ſacr̄o ve. nō d̓ꝫeē aliqͣ fictio. 2º qꝛ cū māducās adoret qd̓ māducat vt dic̄ Aug. daret̉ ei occaſio idolatrādi.Un̄ pulchra rl̓a ponit̉ exͣ d̓ cele. miſ. c. d̓ hoīeqͣ ē tal̓ ī cāu ꝯſil̓i. Falſa ſt̓ abijciēda remedia q̄verꝭ ſt̓ ꝑicul̓ gͣuiora. Un̄ ponit̉ ibi vnꝰ cāus d̓vno ſacerdote ꝗ ſciebat ſe eē in pcō mortali: ⁊hēbat d̓ necc̄itate celebrare. tn̄ ſtimulatꝰ a ꝯſcīacogitauit ppl̓o ſatiſface̓: ⁊ celebrauit: nec tn̄ hoſtiā nec vinū ꝯſecrauit. Dic̄ ibi tex. in ſūma ꝙgrauiꝰ peccat ꝗ ſimulat ſe offerre ⁊ nō ꝯficͣ: qͣꝫꝗ celebrat vel ꝯfic̄ ī mortali. Et pōit illā rl̓amquā poſuimꝰ ꝓ fūdamēto iſtiꝰ rn̄ſiōis: ⁊ ſt ꝟba Inno. t̓tij: q̄re ⁊c̄. Sꝫ dic pr̄ Amb. ꝗs grauiꝰ peccat. an hō xp̄ianͤ cōicās. an īfidel̓ ſil̓ tercōicās. Dico ꝙ qͣꝫuis īfidelitas ſit grauiſſimūpcōꝝ: tn̄ qꝛ īfidel̓ cōicās n̄ ꝯtēnit ſimpl̓r xp̄m:ſꝫ int̓pretatīe: inqͣꝫtū .ſ. n̄ credit xp̄m eē ī ſacr̄oex igͦrātia qͣdā: q̄ lꝫ nō excuſet a toto: excuſat tn̄a tāto: iō nō tm̄ peccat ſic̄ xp̄ianꝰ male cōicansUn̄ pctōr īfidel̓ īdigniorē ad māducādū: ſedfidel̓ pctōr magꝭ indigne cōicat. nō enī tm̄ peccat ī abuſu īfidel̓ ſic̄ fidel̓ ī pcō ſūmēs. qꝛ igrātia īfidelitatꝭ: qͣꝫuis nō excuſet pcm̄ ſequens atoto tn̄ a tāto. exᵐ pꝫ de crucifigētibꝰ xp̄m: ꝗ ficogͥuiſſent regē gl̓ie nō crucifixiſſent. i. Corī.2. hͦ btūs Tho. vt. sͣ. qͣre ⁊c̄. Itē dic pr̄ Amb.ꝗs magꝭ peccat. an indigne cōicās. an xp̄m realit̓ crucifigēs. Dico ꝙ viqꝫ ī xp̄i ꝑſonā peccat. ⁊ vt̓qꝫ eū crucifigit. vt dicit Hiero. ⁊ ꝓbatū ē ī p̄cedēti ẜmone. tn̄ qꝛ realit̓ crucīfigētes īxp̄i ꝑſona abſolute. ⁊ iſti nō abſolute. ſed vt inſacro. iō magꝭ cruciſigētes qͣꝫ īdigne ſūmētesmortalit̓ peccāt. Itē dic ꝗs plꝰ peccat ſiue magꝭ. an īdigne cōicās. an xp̄m in lutū ꝓijciensDico ꝙ vt̓qꝫ xp̄m ī lutū ꝓijcit: hͦ ī maͣle lutū.iſte ī ſpūale. in̄ qꝛ ꝓijciēs ī lutū. maͣle magꝭ abvtit̉ ſacr̄o. ẜm ꝙ a debito vſu ſacr̄i recedit quoab hoīe iuſto ſumēdus ē magꝭ peccat qͣꝫ manducās pctōr: q̄re ⁊c̄. Et h̓ ſufficiant ꝓ pn̄ti ꝟi.¶ A ꝗbus ſit hoc ſacr̄m ſūmendū. Concl̓. 2.Xcipe ẜam ꝯcl̓onem. vꝫ. Lꝫ hͦ ſacr̄m⁊c̄. Ubi tres inꝗramꝰ ve. vꝫ. ¶ Pꝟi. ē a quo debemꝰ reciꝑe hͦ ſacr̄m.2ª ve. ē. qͣs ē ꝓpͥus ſacerdos. 3º ve. ē au a ſacerdote malo ſit hͦ ſacr̄m recipiendū. ¶ Ꝙͣtuꝫad pͥmā dico ꝙ accipiendū ē a ꝓpͥo ſacerdotovel eiꝰ ſuꝑiore ſiue alio de lnīa ſua. Un̄ accipeiſtā rl̓am ꝙ religioſi ꝗ abſqꝫ lnīa ſpāli ꝓpͥi ſaſacerdotꝭ ſolennizāt mr̄imonia: aut mīſtrantſacr̄a euchariſtie ⁊ extreme vnctiōis: ſunt oēsexcōicat: ⁊ nō pn̄i abſolui niſi ꝑ papā. ſuffic̄ tn̄lnīa ꝑrochialis etiā ſi nōdū ē ſacerdos: ⁊ mnīailliꝰ vicarij ꝗ curā ordinariā eccl̓ie regit. Itcꝫ
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten