tes. hec nr̄a facia cogͦſcūt. Aīe .n. btōꝝ ꝑ cōtēplationē dīne eſſentie in qͣ oīa ſūt relucētia noſtra ſcā ꝯſiderāt. ⁊ h̓ ē ſnīa Brego. 12. li morū. vbi dic̄ ꝙ cū aīe btōꝝ intus dīnā claritatēvideant: nullo mō credendū ē ꝙ que fiūt ſorisignorent. Augꝰ tn̄ in li. de cura agēda ꝓ mortuis: tenet oppoſitū. vbi ſic ait. Neſciūt mortui etiā ſcī ꝗd agant viui etīā eoꝝ filij: vt hr̄ inglo. ſuꝑ illo ꝟbo. Abrahā neſciuit vos Iſa.64. ſꝫ btūs Tho. pͥma ꝑte. q. 87. arti. 8. dicitAug. nō aſſertiue: ſꝫ dubitatiue dixiſſe. ctſi ētaſſertiue diceret: magꝭ tn̄ Bregorio fauēduꝫeſt ꝑ hͦ ꝙ ait nullo mō ⁊c̄. Et ſic pꝫ qͣl̓r aīe btōrū nr̄a ſcā ſciūt. Aie āt purgatorij vl̓ inferni ꝑintuitionē dīne eēntie: qm̄ illā nō vident h̓ ꝗdagat̉ ſcire nō pn̄t. Sil̓r nec ꝑ ſeipſas. qꝛ ſunt acōgregatiōe fideliū ſcꝑate. vn̄ Brego. vt. sͣ.Mortui inꝗt vitā in carne viuētiū: pꝰ qͣl̓r diſponat̉ neſciūt. qꝛ vita ſpūs lōge eſt a vita carnis. ⁊ ſic̄ corporea ⁊ incorporea diuerſa ſūt genere. ita ſūt diſtincta cognitiōe. ⁊. Aug. vt. s.Aīe inꝗt defūctoꝝ rebꝰ viuētiū nō interſūt ⁊c̄.Quare apparet ꝙ ꝑ ſeipſas iſta nō cognoſcūtSūt tn̄ alij diuerſi mōi ꝗbꝰ hec ſcire pn̄t. Primus modꝰ ē qn̄ ex dīna ꝑmiſſiōe nobis apparēt: ⁊ tūc ad ꝓpͥa loca redeūtes q̄ viderūt ⁊ audierūt alijs anīabꝰ pn̄t referre. Diuerſimodonāqꝫ apparēt nobis. Aliqn̄ .n. apparēt ẜm ꝙcorꝑa aſſūmunt. Sic̄ legit̉ in. 4. dialogoꝝ. deaīa Paſcaſij: qͥ btō Bermano in balneo proloco purgatorij ſibi aſſigͣto apꝑuit. ⁊ dic̄ Helinādus ī cronicis ſuis ꝙ aīe defūctoꝝ penasluētes ſuoꝝ criminū in hītu qͦ pͥus vitā duxer̄tnobis apparēt frequēter. Et exemplū adducitcuiuſdā clerici: ꝗ pꝰ mortē tunica vel clamidoſiue pluuiale plūbei coloris indutꝰ Henriceaurelianēſi ep̄o apꝑuit: illū orās vt ſibi ſuccurrere dignaret̉: eo ꝙ in magnis eēt tormentis.cui ille. Quo mꝗt tā pulchrā cappam hēs ſi intormētis viuis. At ille rn̄dit. Cappa hec queaſpectu pulchra ē gͣuior mihi ē qͣꝫ turrꝭ pigmanēſis ſi mihi ſuꝑpoſita eēt. Pulchritudo autēciꝰ ſpes ē venie quā in vita ꝑ ꝯfeſſionē ſū cōſecutus: ſi tn̄ ſuccurrat̉ mihi. Certe inꝗtep̄s ſuccurrā tibi. Et ſic poſt pauca diſparuit. Sil̓r ⁊Petrꝰ damianꝰ de Bn̄dicto papa iuniore nepote maiorꝭ. Bn̄dicti refert: ꝙ pꝰ eiꝰ mortē cuidā noīe Uarſus iuxͣ Mediolanū in ſpc̄ aīaliſmōſtruoſi apꝑuit. Cuius cauda ⁊ aures aſinierāt. cet̓a ꝟo vrſi. Cūqꝫ Uarſus ꝑterritꝰ fu-gā arriꝑet clamauit mōſtꝝ. Noli inꝗt vir expaueſce. Scito me fic̄ tu es hoīeꝫ fuiſſe. Sꝫ qꝛbeſtialiter vixi beſtie ſpēꝫ pꝰ mortē p̄ferre merui. At ille. Quiſnā fuiſti. Ego īꝗi ſolo noīeBn̄dictꝰ fui: ꝗ nuꝑ apl̓icā ſedē indignꝰ obtinui. cui Harſus. Quid hēs retributiōis. cuiille. Oſqꝫ ad diē iudicij ꝑſquallētia ⁊ ſulphurea loca fetētia ⁊ bulientia vchor. pꝰ ꝟo iudicij diē ſil̓r cū corꝑe in baratꝝ ſempiternū cruciandus eā. .i. ibo vbi nulla mihi vnqͣꝫ ſpes excūdi erit. ⁊ ſic diſparuit. Fuerat .n. teſte Damiano hic bn̄dictꝰ: ſꝫ potiꝰ maledictus ab ipſodit viſipontificatꝰ ſui pͥmordio vſqꝫ ad vite finē ī luxurie ceno conuerſatꝰ: ⁊ iō aures ⁊ caudā aſiIipimūdeninas deferebat ⁊c̄. Hec aūt ſimiliaqꝫ dīna ꝑximiſſiōe ſiūt vl̓ ad fidei certitudinē: vel alioruꝫyſione non ſeexēplū: vl̓ aliqͣ alia rōnabili cā. Diligēt̓ tn̄ hiciene ſcliciuꝫaīaduerte ꝙ angeli boni in ꝑſona animaꝝ corinis. Poſtinporibꝰ cōpetētibꝰ aſſūptis nobis frequēteraꝝparēt. qͦ ꝗdē mō credo apparēt in ſōnis ī figuioꝝ cogitatio deflecrūt cogitare. Hec rn̄fra xp̄i. Sicut ⁊ angelꝰ in veteri teſtō loq̄bat̉.4.di. l. in fine. Et filiMoyſi in ꝑſona dei. Sil̓r ⁊ angeli mali. Sic̄ſiculiatēn̄det: ⁊ ē cōisd̓ Samuele ꝗ Sauli apparuit pͦ. R. 28. Quē¶ De gloria animarum ſeꝫAug. diabolū dicit fuiſſe nō Samuelem. ⁊ ficruitio. Conduſio ſecupꝫ p̄mus modus. Aliqn̄ aīc defunctoꝝ factanoſtra ſciūt ꝑ angeloꝝ reuelationē bonoꝝ ſiLape fam ꝯelon.ue etiā maloꝝ. Aliqn̄ ꝑ aīas hīc ad illas trāſẜm nam aueuntes. Aliqn̄ ꝑ pene alleuiationē vel etiaꝫ ꝑxiu: m̄ ẜm grampene emulationē. vn̄ Breg. in homelia diuiimneiſe eicellentiortis ait. Seruat̉ diuiti ad penā: ⁊ cognitio pauyP.nc. ē iſtaperis quē deſpexit. ⁊ mēoria fratꝝ qͣs reliꝗt vt⁊ de viſa gl̓ia deſpecti. ⁊ de pena īutiliter amatoꝝ āpliꝰ torq̄at̉. hec ille. ⁊ ſil̓ia. De ꝗbus intex. ⁊ glo. 13. q. 3. §. de mortuis. ⁊. c. ſe. vbi dic̄ſi tex. ad lrāꝫ. De mortuis etiā q̄rit̉. vtrū ſciātea que hic a viuis gerūt̉. Iſaias ex ꝑſona ppl̓iſ. ait. Abrahā pater nr̄ neſciuit. Augu. quoqin liº de cura agēda ꝓ mortuis: illud idē teſtatdicēs. Fatendū ē neſcire ꝗdeꝫ mortuos quidhic agat̉ dū hic agit̉. poſtca ꝟꝟo poſſūt audireab eis ꝗ hinc ad eos moriēdo pergūt. Nō ꝗdēoīa: ſꝫ que ſinuūt̉ etiā iſti meminiſſe: ⁊ q̄ illosꝗbꝰ hec iudicant̉ oꝫ audire. Poſſūt ⁊ ab āgelis qui rebꝰ qͥ hic agunt̉ preſto ſunt audire aliquid mortui: qd̓ vnūquēqꝫ illoꝝ audire debēiudicat: cui cūcta ſubiecta ſūt: hec ibi. vbi glo.ſic ait. ſuꝑ ꝟbo. vtꝝ ſciāt. Mali inꝗt neſciūtniſi eis qͣtenꝰ ſcire ꝑmittit̉. Sil̓r boni ꝗ ſunt īigne purgatorij ꝗ adhuc nō fruuntur viſionedei. vt īfra eo. c. fatēdū. Boni ꝟo ꝗ iā fruūt̉