determīnata naͣ: ſꝫ ſolū hꝫ poſſibilitatē recipiēdi oēs formas maͣles. Quarta cōcl̓o ē. Intellectꝰ humanꝰ poſſibilis an̄ intellectionē nullatenus eſt in actu. Et ſcꝗt̉ iſta ꝯcl̓o correlarieex tertia. Sꝫ alijs omiſſis ad pn̄t: qm̄ lectio potiuſ qͣꝫ p̄dicatio eſſet ſolā ẜam concl̓onē breuit̓aſſūmamꝰ. quā Aꝝ. ꝓbat in ꝟbis illis dumdic̄. Neceſſe ttaqꝫ eſt: qm̄ oīa intelligit intelloctus humanꝰ: ipſū īmixtū eſſe ⁊c̄. Que verbaAuerrōis eius cōmētator in cōmēto qͣrto ſubtiliter ⁊ bene exponit. Ergo aūt vt hic breuiſfime dicā ex dictiſ tā ph̓i qͣꝫ Auerrōis quatuorcolligā rōnes regulā nr̄am ꝓbātes. Primarō ē iſta. ⁊ ſūmit̉ ex ꝑte obiecti determinati: vtarguat̉ ſic. Quelibet potentia maͣlis hꝫ obiectum determinatū: ſꝫ intellectꝰ humanꝰ nō hꝫobiectū determinatū. ergo nō ē potētia maͣlisꝯn̄a noͣ cū minori ad ſenſū. Uidemꝰ .n. ⁊ experimur ꝙ intellectus tam maͣlia qͣꝫ īmaͣlia intelligit. Minor aūt ē noͣ inductiue. Nā viſuspercipit ſolū colores: auditꝰ ſolū ſonos olfactꝰodores: ⁊ ſic de alijs. qͣre ⁊cͣ. ¶ Fª rō eſt iſta. ⁊ſūmit̉ ex parte actus cognoſcendi: vt arguat̓̉ſic. Nulla potētia materialis percipit differentiam inter vl̓e ⁊ particulare. Intellectus humanus huiuſmodi differentiaꝫ percipit. ergoregula noſtra ꝟa. ꝯn̄a noͣ cū minori ad experientiā. Experimur .n. nos intelligere dr̄iamcauſe vel effectꝰ vl̓is: ⁊ cauſe vel effectus particularis. 2º phh̓icoꝝ. Sol ⁊ hō generāt hoīeꝫſol vt cā vl̓ is. homo vt cā particularis. Ex qͦſcꝗtur ꝙ ſi intellectꝰ humanus intelligit vniuerſale ⁊ particulare: poterit per ꝯn̄s differentiam ponere inter illa. Hoc aūt repugnat omni ꝟtuti maͣli. vt pꝫ per ſingulas materialesꝟtutes diſcurrēdo. qͣre ⁊cͣ. Et pōt cōfirmariratio ſic. Nulla potētia maͣlis cognoſcit ſe autſuos actus. vt pꝫ ex 2º de aīa. ſꝫ intellectꝰ hūanus cognoſcit ſe ⁊ actus ſuo. vt experiētia indicat. qͣre ⁊c̄. ¶ 3ª rō eſt iſta. Et ſumit̉ ex parte mōdi agēdi vel patiēdi: vt arguat̉ ſic. Nulla ꝟtus maͣlis dū a ſuo obiecto patit̉: hꝫ reagēdi ꝟtutē in illud. Sed intellectꝰ humanꝰ duma ſantaſmatibꝰ patit̉: hꝫ in illa ꝟtutē reagēdigͦ ⁊cͣ. ꝯn̄a nō cū maiori inductiue. Minor eſtAuerrōis in dcō cōmēto. 4. vbi in ſnīa dic̄ ꝙdū a fantaſmatibꝰ intellectus poſſibilis moueīintellectꝰ agens illa mouet. qͣre ⁊cͣ. ¶ Quartarō ē iſta. Et ſūmit̉ ex parte organici ſumit̉: vtarguat̉ ſic. O īs ꝟtꝰ maͣlis hꝫ inſtr̄m organicū. Intellectꝰ hūanꝰ hͦ nō hꝫ. gͦ regula noſtraꝟa. ꝯn̄a noͣ ⁊ maior pꝫ inductiue in oībꝰ ſenfibus mālibꝰ. Mīor aūt ꝓbat̉: qꝛ oīs ꝟtꝰ hn̄sinſtr̄m organicū corrūpit̉ ad corruptionā illiꝰvt pꝫ ad exꝑiētiā. ſꝫ intellectꝰ hūanꝰ ē ingenerabilis ⁊ incorruptibilis: vt pꝫ ꝑ ph̓m in lr̄a:dicētē. ſeꝑat̉ hͦ ab hͦ tāqͣꝫ ꝑpetuū a corruptibili⁊ etiā diffuſius infra ꝓbabit̉. in. 3. cōcl̓ōe ſequēti. gͦ regula nr̄a ꝟa. Nolo phiſice alid̓ ponere. ne ſit tibi aīa tediū in ſpeculādo tā excelſa. lꝫ ſi ph̓iam deguſtares dulcia eſſent h̓ ſaucibus tuis ſuꝑ mel ori tuo. Cōtētor inꝗt anīa prAmbro. de regula pͥma. Accipe igit̉ aīa meaẜam regulā .ſ. ꝙ aīa nō d̓ ſub̓a dei. Fuerūt .n.ꝗdā vt ait̓ mgr̄ ſnīaꝝ in 2ꝰ di. 17. ꝗ heretice dixerūt aīam eſſe de ſubā dei: ꝓpter id qd̓ dicit̉Ben̄. 2. Inſpirauit in faciē eiꝰ ſpiraculū viic.factꝰ ē in aīam viuētē. Sꝫ ſpiratio ē ꝑ egreſſūalicuius ab extrinſeco. ⁊ ꝑ ꝯn̄s ꝗ ſpirat aliꝗdſe emittit. ergo aīa erit de flatu dei. F laiª dei ēitiſde polſubā dei. ergo aīa ē de ſubā dei. Dic̄ tn̄ magiiō reducit ēeos ſenſu nō acciꝑe ſcripturaꝝ. vnde ſenſus pͥerapẜm nandictoꝝ ꝟboꝝ eſt. Inſufflauit vl̓ inſpirauit ⁊c̄iuſtē d.i. aīaꝫ hoīs ſcc̄ q̄ ſpūs ſcūs ē. vn̄ Iſa. Spūsiregeninꝗt a facie mea egrediet̉: ⁊ flatꝰ ego ſaciā. Etbtūs Tho. in pͥma ꝑte. q. 8s. ar. i. dic̄ ſic Spiſicꝫ deꝰ crirare nō ē accipiēdū corꝑal̓r: ſꝫ idē ē deū inſpirare qd̓ ſpm̄ face̓. Licet etiā hōcorpl̓r ſpiransnō emittit aliꝗd de ſubā ſua: ſꝫ de naͣ extraneahec ille. Sꝫ nō facit ad ꝓpoſitū exēplū: qm̄ nihil hꝫ d̓eꝰ exiraneū qd̓ emittat. Nō ſūt gͦ audiēdi: dicit mgr̄ in lr̄a vbi. sͣ. ꝗ putant aīam eē ꝑteꝫ dei. qm̄ oē qd̓ ē de ſubā dei: nec a ſe nec abalio decipi pōt: nec ad malū faciendū vel patiedum cōxelli: nec in meliꝰ vel deteriꝰ mutari.que ſupple oīa aīe rōnali cōuenire pn̄t. Et ſubiūgit īmediate nr̄am tertiā regulā dicēs. Flatus gͦ qͦ hoīem aīauit factꝰ ē a deo: nō de deo:nec de aliqͣ maͣ: ſꝫ de nihilo. hec ille. Etſi diciSicut corpꝰ humanū ꝓbat̉ de terra eē: quia īterrā reuertit̉: ſic aīa dicet̉ eē de ſubā dei. quiaad deū reuertit̉. Dico ꝙ nō ē ſil̓itudo. qm̄ corpus redigit̉ in puluerē: ⁊ ſic in puluerē reuerti dr̄ aīa aūt nō ſic. ſꝫ redit ad deū qͣꝫtū ad ꝗetētm̄. ⁊ nō reſoluit̉ in ſubſtātiā dei. Et dic̄ biūsTho. vt. sͣ. ⁊ coīter dicūt oēs. ⁊ Aug ſatꝭ clare in li. de duabꝰ aīabꝰ: ꝙ hāc ſtulta doctrināſemīaret Manichei. Et iſta ſufficiāt ꝓ regula nr̄a ſcd̓a ¶ Accipe tertiā regnlā. videlꝫ. ꝙanīa rationalis eſt a deo creata de nihilo. Ad
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten