deret nō crederetis: h̓ ille. Et ſic pꝫ quō iudeiꝯͣ xp̄m pugnauerūt mentīendo. ¶ Scd̓o cōtra eū pugnauerūt grauit̉ vulnerando. Hiere. 13. dicet̉ ei. Que ſunt plage iſte ī medio manuuꝫ tuarū: ⁊ dicet. His plagatus ſū ī domoeoꝝ. Uulneratus ē enī dulciſſimus xp̄s viuus. vulneratus eſt mortuus. viuus clauis.mortuus lancea. p̄s. Suꝑ dolorē vulneꝝ meoruꝫ addiderūt. Et Iob. 16. Conciderūt mevulnere ſuꝑ vulnus: qꝛ vulneribꝰ clauoꝝ addiderūt lancee vulnus ⁊c̄. ¶ Tertio pugnauerunt ꝯͣ cū grauit̓ occidendo. Luce. 20. Hiceſt heres venite occidamꝰ eū. Et in euangeliohodierno. Si dimittimꝰ eū ſic. Ueniēt romani: ⁊ tollēt locū nr̄m ⁊ gentē ⁊cͣ. Et hec voloſuſficiant ꝓ pͥma ve. ¶ Ꝙtū ad ẜam breuiterpꝫ ꝙ oēs in hodierno ꝯſilio ꝯͣ xp̄m pugnauerunt. ſed ſuꝑ oēs pugnauit Caiphas cuꝫ ait.Uos neſcitis ꝗcqͣꝫ nec cogitatis ⁊c̄. ¶ Ꝙtuꝫad tertiā dico ꝙ ꝗdam dicere voluerūt ꝙ iudeiꝯdēnantes xp̄m ad mortē ⁊ crucifigentes nōmortalit̓ peccauerūt. Et rō pͥma ē. Quicunqꝫdei voluntatē facit: non peccat. iudei talia facientes fecerūt dei voluntatē. gͦ ⁊c̄. minor ē nota ꝑ dicta in duabꝰ p̄cedentibꝰ ꝯcl̓onibus. adRo. 8. Qui ꝓpͥo filio ſuo nō peꝑcit. ſed pronobis oībus tradidit illū: maior clariſſima eſtqͣre ⁊c̄ ¶ Scd̓o ſic. Quicūqꝫ rē deo gratamfacit non peccat. Iudei xp̄m occidētes rē deogratā ſecerūt: gͦ nō peccauerūt. Itē ſic erat ꝓphetatū: gͦ neceſſe erat id fieri. vbi aūt neceſſitas ibi nec pcm̄ qͦ ⁊cͣ. Itē ꝓpt̓ hoc venit ī midū vt pateret̉. Quare gͦ ſi ſic oportuit fieri: vt⁊ ipſe ait. O portet ſcripturā īpleri in me. EtLuc̄. 24. O portuit xp̄m pati: ⁊ ſic intrare ingloriā ſuā. miſeri illi iudei mortalit̓ peccauer̄tdānati ſūt. Sed certe aīa mea his rōnibꝰ nonobſtantibꝰ h̓ ꝯcl̓o ſanctiſſima ē ꝙ quōlibet iudei: aut aliꝗ alij. vt Pilatus in xp̄i mortē ꝯſēſerūt: grauit̓ peccauerūt. Quoniaꝫ nec vt deitem ſaluarivoluntatē: nec vt gratū deo ꝗcqͣꝫ facerent: vēaliqua bona intentōe xp̄m occiderūt vel in eiꝰmortē ꝯſenſerūt. Sed Iudas auaritia iudeiodio ⁊ inuidia chriſtum exarſerunt. Sciebateni Pilatus qm̄ per inuidiā tradidiſſent euꝫCrede mihi ſi vt dei voluntatē facerēt chriſtū iioccidiſſent vel aliquo illoꝝ reſpectuū ſupradictoꝝ. ꝓfecto nō peccaſſent. Nam Abraham bvt dei volūtatem faceret: filiū voluit īmolare.Gen̄. 22. Sed nō ſic miſeri iudei fecerunt: vt tn̄ magis decuit. vt no. mgr̄ in. 3. dj. 20. c. i. ⁊c ꝓpoſitū tex. de pe. diſt. i.c. Pericuſole ſe decipiuntīhomicidas eē ꝗ manibuſiō potius eos ꝑ quoꝝ conortationē homines occidūneqͣqͣꝫ ꝓprijs manibꝰ int̓ē .ſ. Ip. 19.. Nobis nonqͣꝫ. ſed tamen illis dominipſi cū lingua interfeceruntcrucifige cū. Unde vnusrcus dicit dn̄m cruciſixum.ſ. Ioan. hora ſexta. qꝛ iulingua hora tertia. mili1s. Qui ergo hoīem traicente dn̄o. Maiꝰ pctm̄Unde pſalmiſta. Filima ⁊ ſagitte ⁊ lingua eoubijciant gͦ ſe pnīe quoꝝt̉ ſi veniā ꝓmereri volure ⁊c̄. Et hec ſufficiant prolione.batione conſilij iudeorum.Conſideratio tertia.Ertio loco qcorum diConſilij iuuinam imperturbationē videamus. vbi tres concluſiones moito ſubiungamus vꝫ. Pri.Ꝙͣuis humanū genꝰ perrdiā ⁊ clemētiā ſine mort. decuit tamē vt mortele ſaluaret̉. Secunda cō⁊ graues paſſiones inſuſtinere. ad hoc vt vepparere. Tertia concluIeſus ꝑ quē oīa recte gun conſilio ſuo iudei hodieianū genus per Chriſti morConcluſio prima.Tcipe pͥmā ꝯcl̓onē ⁊c̄. vt. sͣ. vbi tresnꝰ ve. vꝫ. Pª ve. ē iſta. qͣre noalio mo qͣꝫ ꝑ filij ſui mortēire. Scd̓a ē. quō pena ⁊enꝰ liberauit. Tertia eſtradidit cū. vt d̓ictū ē. sͣio filio nō peꝑcit. ſꝫ ꝓ oīillū. ¶ Ꝙtū ad pͥmā dicolfieri potuiſſet. ꝑ mortē xp̄iQ 4