n. dubitamꝰ qͣliter ſcribēdū: ſꝫ quecūqꝫ fiunt ꝑnos. h̓ ille. O ciaua ꝓpō ē ꝙ nō ē ꝯſiliāduꝫ dehis que ꝑ nos rariſſime fiūt. vtputa ſi ē ꝯſiliādū ſi pons lapideꝰ ꝑ quē tranſiturꝰ es cadat. qꝛalit̓ hō nūqͣꝫ aliꝗd oꝑaret̉. Tex. dicit ſic. cōſiliari oꝫ ēt in his que ut ſepiꝰ .ſ. fiunt. qꝛ ſupple dehis que raro veniūt nō ē petēdū ꝯſilium. h̓ ibiNono ꝓpō eſt ꝙ nō ē cōfiliādū de rebus paruis: ſꝫ magis qͣſi nō credentes nobiſ ipſis ut ſimꝰ ſufficientes ad diſcernendum ꝗd oporicatnos face̓. Audi tex. Cōſiliatores āt aſſumimꝰin magna diſcernentes nobiſipſis veluti nonſufficientibꝰ dinoſce̓. h̓ ille. Decīa ꝓpō ē ꝙ nōē ꝯſiliū querēdū de fine. Et rō. qꝛ ī oꝑabilibuſfinis ē ſic̄ pͥncipiū. qm̄ ex fine depēdet neceſſitas oꝑabiliū: ut pꝫ 2º phi. ⁊ cū cōſilium ſit circaca que oꝑari pn̄t a nobis: pꝫ ꝙ ī ꝯſilijs finis pͦſupponēdꝰ ē. Et dicit ph̓s ꝙ de finibꝰ nō cōſiliamur: ſꝫ de his que ſūt ad finē ſic̄ ī ſpeculatiuiſnō inꝗrimꝰ de pͥncipijs: ſꝫ de cōcl̓onibus. On. an̄ oēꝫ demōſtrationē p̄cognoſce̓. qꝛ ē ⁊ ꝗdē. qꝛ eſt pͥncipioꝝ ⁊cͣ. ut pꝫ pͦ poſterioꝝ. Sic ſimilit̓ nō oꝫ ī oꝑabilibꝰ inꝗrere pͥncipia eoꝝ noqꝫ de eis ꝯſiliari: ſꝫ tm̄ de his que ſūt ad finemNō .n. inꝗrit medicꝰ an debeat ſanare īfirmūſꝫ qͣlit̓ ⁊ ꝗbꝰ medijs. nec rethoricꝰ an debeat ꝑſuadere. qꝛ hoc intendit tāqͣꝫ ſinē: ſꝫ inꝗrit qͣliter aut quo ꝑſuadendum ſit. Itē politicꝰ .i. rector ciuitatis nō ꝯſiliat̉ an̄ debeat ſace̓ pacē: qſc hꝫ ad ciuitatē ſic̄ fanitas ⁊ corpꝰ hoīs. qm̄ fcut corꝑiſ ſanitas ī debitā ꝯcordātia hūoꝝ cōſiſtit: ſic pax incōueniētia volūtatum. Et ſic breuit̓ de alijs oꝑantibꝰ qͦꝝ nullꝰ ꝯſiliat̉ de ſine: ſꝫſolū qͣlit̓ ⁊ quo poſſint ꝑuenire ad illum finemTex. ē iſte. Cōſiliamur āt non de finibꝰ: ſꝫ dehis q̄ ad fines. Neqꝫ .n. medicꝰ ꝯſiliat̉ ſi ſanabit: neqꝫ rethoͣ perſuadebit: neqꝫ politicꝰ ſi ꝑtēfaciet: neqꝫ reliqͦꝝ aliꝗs de fine .ſ. cōfiliabit̉ .ſꝫponētes finē aliquē: ⁊ ꝑ que erit ītēdūt. ⁊ ſi ꝑplura ꝗdē videat̉ fieri: ꝑ qd̓ facilime ⁊ optīe intēdūt. Si āt ꝑ vnū ꝓcurat̉: qͣlit̓ ꝑ hͦ erit. ⁊ illd̓ꝑ ꝗd qͦuſqꝫ vtiqꝫ veniāt ad pͥmā cāꝫ q̄ ī intētōevltīa ē. h̓ ibi. Iſta vltīa ꝟba declarāt cōditiones tres vltīas qͣs poſuimꝰ in p̄cedēti ꝟitate.His ꝓpōibꝰ negatiuis ſuppoſitis ⁊ declaratꝭponit̉ vna ꝓpō affirmatiua de intentiōe Aꝝvbi. sͣ. vꝫ. ꝙ ꝯſiliabile ē cōtīgēs qd̓ ē aptū natū reduci ī nos: cꝰ gnatiōis pͥncipiū ī nobis eſtHāc diffinitiōꝫ ꝯſiliabis ponit ph̓s pͦ rethoricoꝝ. in qͣ diffinitiōe ꝯtīgēs ponit̉ loco generꝭalie āt ꝑtes loco dr̄ie. Cōtīgētiū gͦ ꝯſiliū e̓: ⁊ fineceſſarioꝝ l̓ īpoſſibiliū: ⁊ qn̄ cōtingētia ml̓taſūt. ⁊ nō circa oīa ē cōſiliādū: iō ponūt̉ dr̄ie declarātes que cōtingētia ſub ꝯſilio cadūt. Contingētia āt quedā ſt̓ a naͣ. ut caneſcē ī ſenectute⁊ appone barbā ī tꝑe debito: ⁊ hmōi ſuas cāshn̄t ī naͣ: ita ꝙ pͥncipia taliū effectuū ſunt in naSūt ēt cōtingētia que fiunt a ſortuna: que ſil̓rhn̄t cās ſuas ī fortuna. Fortuitoꝝ .n. nō ſumnos cā niſiꝑ accn̄s. Per hͦⁱ gͦ qd̓ dicit ꝙ ꝯſiliabile ē ꝯtīgēs qd̓ ē aptū natū reduci īnos .i. qd̓hꝫ cāꝫ ī nobis. excludūt̉ qͥ a fortuna fiunt. qm̄ſci debēt: ⁊talia nō reducūt̉ ī nos: ſꝫ ī fortunā tāqͣꝫ in ſuaꝫcāꝫ. Et ꝑ hͦ qd̓ dicit cꝰ gnatiōis pͥncipiū in nob̓ē .i. in nr̄o ptāte ē ut faciamꝰ illud l̓ n̄ faciamusexcludūt̉ ea q̄ ſiūt a naͣ ī nob̓. vn̄ caneſce lꝫ hēatipēccāꝫ ſuā ī nob̓: n̄ tn̄ a nobis ſꝫ a naͣ. Ex quo ſeꝗt̉ꝙ illa ſolū ſt̓ cōſiliabilia que cadūt ſub nr̄a volūtate qͦꝝ noſ dn̄i ſumꝰ ut illa faciamꝰ l̓ n̄ faciaꝫita ꝙ ꝯfiliabilia n̄ ſint a noͣ ſꝫ a nr̄a volūtate ⁊ liutinuūt ui ſinōbero arbitrio nr̄o. Et hec ꝓpͥe dn̄r oꝑabilia anobis. ⁊ de oꝑabrlibꝰ a nobis ē hn̄dū cōſiliuminuta. f. de cterciītellige que dubitabilia ſt ⁊ nō certa: ut dictumeſt. Et addit ph̓s. iij. ethi. ibi. Acqꝫ vtiqꝫ ſingularia ⁊c̄. vnū bonū ꝟbū. dicēs ꝙ dꝫ eē ſtatꝰ in inꝗſitione cōfilij ex ꝑte ſingulariū inſtr̄oꝝꝗbꝰ vtimur in oꝑatiōibꝰ nr̄is ſicut ꝗbuſdā meSi īt adijs ad ꝑueniēdū ad finē bi gr̄a. Nō ē querēdū cōſiliū ſi hͦ qd̓ p̄ponit̉ ſit panis l̓ ſi ē coctꝰprimi. Quia nō ſil̓ ꝯfectꝰ ſic̄ oꝫ. qꝛ hͦ diſcernit ſenſus. qꝛ ſic eēt ꝓintantbonaſceſſus ī īfinitū. qd̓ ſub rōe cadit. ⁊ ꝑ ꝯn̄s neqꝫelitiueꝑ. gl. ij. et de ſen.ſub cōſilio. qd̓ ē quedā rōcinatiua īꝗſitio ut diirtis cā.ctū ē. Tex. dicti ſic. Neqꝫ vtiqꝫ ſingularia: puta ſi panis h̓ l̓ digeſtꝰ ē ut oꝫ: l̓ factꝰ ē ut oꝫ. Sēſus .n. hͦ ē enunciabil̓. Si āt cōſiliabit̉ ni ifinidiximꝰ inẜtū veniet. h̓ ibi. Et notāt̉ dicit ſenſus hͦ ē enunn. in. iij. concl̓onociabil̓: ut on̄dat de ꝗbꝰ ſingularibꝰ nō ſit cōfiliūqꝛ nō de ill̓ que aꝑte ⁊ clare cognoſcunt̉ ꝑ fenſus: ſꝫ de illis que dubia ſt̉ oꝫ ꝯſiliari. O peratiōes .n. nr̄e circa ſingularia ſūt. ut di tum eſtin p̄ma veritate. ⁊ cōſilium eſt de his que fiūtvl̓ fieri pn̄t ī nobiſ: qͦ de illis cōſiliandū. Et ſicpꝫ de quibꝰ ſingularibꝰ loquat̉ Aꝝ. non eē cōſiliū querēdū. Puto ſatis hāc maͣꝫ dillucidatāiō tibi hec ſufficiāt ꝓ pn̄ti cōcl̓one. qr̄ ⁊cͣ.¶ Ꝙ ꝯſiliū n̄ ſꝑ obligat ad ꝑficiēdū ꝯͣº 2ª.Ccipe ẜaꝫ ꝯcl̓onē. vꝫ. Lꝫ cōſiliū agēdis ſit optimū remediū: nō tn̄ ſꝑ obligat ad ꝑficiēdū. vbi tres inꝗramꝰ ꝟitates. vꝫ. Prīa ꝟi. ē. vtꝝ ſit aliqd̓ conſilium