S4Ps 5 5Ii. ſͦ llle. Immediate pꝰ hͦ ſeꝗl̓ ẜm bonū qd̓ ītīa magdalene ex pͥma gr̄a gnatū ē .ſ. cognitōculpe: in qͣ cognitōe vidit ciꝰ ingratitudinē tātoꝝ donoruꝫ dei .ſ. nāe: qꝛ formoſa. ſana ⁊cͣ. ⁊ſortunc qꝛ nobiles diues ⁊ bone ꝑentele ⁊cͣ. ⁊ſpūs vt bonū ⁊ ſanū iniellectū ⁊cͣ. Itē cogͥuit īgratitudinē tante patiētie dei ⁊ miſerico:rdiſſime expectatōis eiꝰ. ⁊ ī corde ſuo mox cū pauload Ro. 2. exclamare cepit. O miſera magdalena an igͥras ꝙ paciētia dei ad pnīaꝫ te adducit. Itē cogͦuit multitudinē turpitudinē ⁊ cerutudinē ſuoꝝ pctōꝝ. ⁊ cū ꝓph̓a exclamauit incorde. Miſerere mei deꝰ ẜm magnā mīaꝫ tuam ⁊cͣ. dic aliqͦt illoꝝ ꝟſuū: qꝛ ad ꝓpoſitū faciunt. Nec niꝝ ſi ſic pauꝑcula magdalēa exclamat. qm̄ vt Breg. ait ī moꝝ. qͣꝫto ꝗs minꝰ ſevidet tanto minꝰ ſibi diſplicet. ⁊ qͣꝫto maiorisgr̄e lumē ꝑcipit tāto āpliꝰ repheſibilē ſe eē cōgſcit. Immediate bonū t̓tiū ſeꝗt̉ .ſ. cognitio diuine iuſticie ī qͣ cogͦuit ꝙ nil iultū abice ꝑmittiſꝫ oībꝰ tribuit ẜm oꝑa ſua. p̄s. Retribuet mibi dn̄s ẜm iuſticiā meā: ⁊ ẜm puritatē manuūmeaꝝ retribuet mihi. Et ſic paucitatē meritorū: ⁊ ml̓titudine pctoꝝ ī aīo reuoluēs: ⁊ diſtrictū iudicij examē cū ꝓph̓a clamabat. Dn̄e ne īfurore tuo arguas me: neqꝫ ī ira tua corripiaſme. Et ſic pꝫ gr̄a pͥa. 2ª gr̄a dr̄ īflāmans. Illuinatio nāqꝫ ītellectu ī cognitōe ſui ipſiꝰ ⁊ deiſb̓itō igredit̉ dinꝰ amor volūtatē īflāmās. pͣs.Inflāmatū ē cor meū ⁊ renes mei .i. affectꝰ cōmutari ſt. Et īmediate tria bona ī volūtate magdalene hͦ gr̄a īpreſſit vꝫ. odiū mūdanoꝝ: deſideriū eternoꝝ: affectu dīnoꝝ mādatoꝝ. Primo īpreſſit odiū nindanoꝝ. qꝛ cogͦuit eoꝝ īſtabilitatē. ꝑiculū ⁊ deceptōeꝫ. Et īmediate cepitrōnalē ⁊ mlachrymare dicēs. O aīa mea: miẜa magdalēa ꝗd tibi ⁊ huic labili mūdo. Cur tot delitijdiſſoluerꝭ. Cur os ⁊ līguā ī tātꝭ offēſiōibꝰ creatoris tui coīqnaſ. Cur tā vano capilloꝝ ornatu deciꝑis. Cur tot aīas a deo tuo ꝓ celeſti regno creatas iacul̓ oculoꝝ tuoꝝ īficis ⁊ ad tartarea regna ruere facꝭ. Cur corpꝰ tuū corrodēdū a ꝟmibꝰ tāto faſtū ⁊ pōpa deo tuo īfinitop̄ponis. Cur tu miẜa ⁊ miẜabil̓ valde ex nobili ꝓgēie orta: corꝑe tā fāoſa: nāli ſapīa illuſtrata: ī tāta turpitudīe demerſa es:. ⁊ tāqͣꝫ ſus ī volutabro luti ī oēꝫ carnis ſpurciciā abſqꝫ rubore lapſa es. Quid fruſtra deciꝑis. Boͣ q̄ diligis trāſitoria ſūt. Bona q̄ negligꝭ et̓na ſt̓. Illa cōia beſtijs. iſta āgel̓. iſta t̓rena. illa celeſtia9º F.Nōne dn̄m audis. Slere 3. Tu fornicata escū ama. re. tn̄ ⁊ ē. ſu. te. ⁊cͣ. Et īmediate poſt hͦſuꝑuenit deſideriū ct̓noꝝ. pͣs. Sitiuit aīa meaad deū. ⁊cͣ Et h̓ cognouit etnitatem eoꝝ: amenitatē inſaciabilitatē. ⁊cͣ. Et cū Pau. clamat.Cupio diſſolui. ⁊c̄. qm̄ vt ait Bern̄. in ſer. cuixp̄s īcipit dulceſtēncce eſt amareſce̓ mundū ⁊c̄Poſt hͦ qꝛ ad ſalutē ⁊ dci amicitiā ꝑ viā dīnoꝝmādatoꝝ ꝑuenit̉. Mat. 9. Si vis ad virā īgredi ẜm. mox in mentē eiꝰ ingredit̉ affectꝰ ẜuandi mādata dei. ⁊ h̓ ꝯſiderauit ꝙ volēti nihil eſtdifficile. Iugū .n. meū. ait xꝰ Mat. xj. ſuaue ē⁊o. m. le. .ſ. volēti. Cōſiderauit ꝙ ſicut ꝑ viā īobediētie ſue ꝑditōis cā extitat: ita per obediētiā ſalurē obtinēt. Cognouit ſe libeꝝ ar. hr̄e.⁊ cū ꝓph̓a clamabat. Utinā dirigāt̉ vie m. adc. iu. t. Et recte hͦ dicebat. qm̄ vt ait Aug. li. degr̄a ⁊ libero ar. ait. c. 24. ⁊ ponit̉de pe. di. i. c.tres actōes. Oīs ꝗ ſue volūtatꝭ arbi er eſt ꝯſtiuitꝰ nō pōt nouā inchoare vitā niſi cū veti? vite peniteat. h̓ ille. Et ſic pꝫ 2ª gr̄a. 3ª gr̄a magdalene ꝯuertēs eā fuit gr̄a firmūſ .ſ. in bonoꝓpoſito. p̄t̓ea ait tex. hodiernꝰ. ſtāſ .ſ. firma inbono ꝓpoſito. Et hic tria alia bona ſb̓ſecuta it̉Prīo ſue bone volūtatꝭ ad dn̄m ꝯmdatio. bone voluntatꝭ accelerata oꝑatio. ⁊ totiꝰ ſue viteemēdatio. Prīo .n. ſuā voluntatē bonā dn̄o ꝯmēdauit. Et ait illd̓ Gen̄. 3º. Reſpice dn̄e adme ſicut reſpeziſti ad Abel ⁊ mu. eiꝰ. Reſpexit .n. dicit tex. dn̄s ad Abel ⁊ mu. eiꝰ: ad Caim aūt nō reſpexit. Reſpice dn̄e ad me ſicut reſpexiſti ad Bedconē cui dixiſti Iudi. 6. Dade in hac fortitudīe tua liberabis iſrl̓ de manuMadiā. Et cum proph̓a dicebat. Exaudi medn̄e qm̄ benigna eſt miſericordia tua: ⁊ ẜm ml̓titudinē miẜationum tuaꝝ reſpice in me deusmeus. ne elongaueris a me dn̄e in auxiliū meum reſdice ⁊cͣ. 1º huic bono ſubſecuta eſt bone voluntatis accelerata operatio. Quia moxvt xp̄s predicationi finē dedit ad quam quaſivi per quandam bonam vetulam conducta eſttota vanitatibus plena. In qua predicat oneiſtas predictas gratias accepit: domum cito ꝑrexit: ⁊ fractis ampullis ⁊ vaſis fucationuꝫ ſuarum humili veſte induta ad domum phariſei perrexit ⁊ ſola: vt videbitur in fe. veritate.Et ſic tertiū bonū ſubſecutū eſt ſcꝫ touiꝰ vite ſueemēdatio: qꝛ lachrymiſcepit rigare pedeſ icſuxp̄i: vt videbit̉ nc̄: qr̄ ⁊c̄ ¶ Ꝙtū ad ſecundaꝫveritateꝫ dico ꝙ finita p̄dicatione xp̄i domū ꝑP 2
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten