regni intēdit ſingl̓os p̄poſitos ciuitatꝭ ꝑ īꝑiuꝫmouet ꝗ ſingul̓ illis ciuitatibuſ regni curā impēdūt. Mō ad ꝓpoſitū obiectū volūtatꝭ cū ſitbonū: vt declarabit̉ ꝯcl̓one ſeq̄nti. ⁊ tale bon̄ ſit aliqd̓ ꝑticulare bonū. ſꝫ vl̓e in rōne finis⁊ q̄libꝫ aª potēª ſi ꝯꝑet̉ ad aliqd̓ bonū ꝑticl̓ar̄ſibi ꝯueniēs: ſicut viſꝰ ad ꝑfectionē coloriſ intellectus ad ꝯgnitionē rei. Iō volūtas ꝑ modū agētis oēs aīe potētias mouet ad ſuoſ actꝰp̄ter vires vegetatine ꝑtis q̄ nr̄o īꝑio nō ſubdunt̉ ex ordīatiōe dīna: q̄ ſic ſtatuit vt vita etmors ſit in māu eiꝰ ⁊ nō nr̄a. h̓ ille doctor: vtsͣ. Et hec qͣꝫtū ad ẜam ꝟita. ¶ Om ꝗd t̓tiamdico ꝙ n̄ ꝑua ē apud ītelligētes difficultas: qͥiſtaꝝ duaꝝ potētiarū aīc ſit nobilior .ſ. an ītellectꝰ volūtate an̄ volūtaſ ip̄o ītellectū. Quidān. volūt ꝙ ītellectꝰ altior potēª ſit ī toto aīe regno. ⁊ arduis mouēt̉ rōnibꝰ. aiūt .n. ſic. Illapotēª altior ⁊ nobilior ē: cuiꝰ obm̄ ē abſtractiiſta ꝓpō notiſſia ē: ſꝫ obm̄ ītellectꝰ ē abſtractiꝰobo volūtatis. ꝓbo. O bm̄ ītellectꝰ ẜm cōemmodū loquēdi ē veꝝ: obm̄ volūtatis ē bonūſꝫ bonū in oībꝰ rebꝰ reꝑit̉. veꝝ āt ſolū in aīa.gobiectū ītellectꝰ ē abſtractiꝰ. Iō. vj. metha.ph̓s ait. Bonū ⁊ malū ſūt ī rebꝰ. veꝝ ⁊ falſūſt̓ ī aīa. Itē mouēſ ē nobiliꝰ moto: ⁊ agēſ p̄ſtātiꝰ paſſo. iij. de aīa: ſed ītellectꝰ mouet volūtatē: qꝛ nō pōt ferri ī bonū niſi ꝯgnitū ꝑ intellectū. vt dcm̄ ē: gͦ ītellectꝰ erit nobilior: ⁊ altioraīe ꝟtus ⁊ potētia. Alias rōnes relinqͣmusQuidā ꝟo alteriꝰ ſūt o pīonis: ⁊ dicūt ꝙ volūtas nobilior ē potēª. Qm̄ illa potēª nobilioē qͥ nobiliori īformat̉ hītu. volūtas nobiliori īformat̉ hītu qͣꝫ ītellectꝰ. gͦ nobilior eſt. Naꝫvolūtas charitate: ītellectꝰ fide informat̉. mocharitas nobilīor ē fide: qꝛ ipſa ē forma oīuꝫꝟtutū. i. Cor. xiij. Si līguis hoīum lo. ⁊ an.⁊cͣ. gͦ ipſa ē nobilior ītellectū. Nolo aīa meavt hāc mam diſputemꝰ. has tibi rōnes adduxi vt altitudinē huiꝰ mē ꝯſid eres Et vt ꝟafatear phiſice ſiꝗs has duas potētias cōſide̓tītellectꝰ erit preſtātior ⁊ nobilior volūtate. Etph̓s ethi. intellectum ponit altiſſimam potentiā vt pꝫ ītuēti. Theologice ꝟo loquēdo vbimerita ⁊ d̓merita ꝯſiderant̉: certe volūtas nobilior ⁊ altior erit: qm̄ ẜꝫ volūtatē īputat̉ pccm̄⁊ ꝑ ꝯn̄s meritū vel demeritū: vt ī vltīa huiꝰ ẜmoniſ ꝯcl̓one on̄det̉. ⁊ ꝑ ꝯn̄s ip̄a erit digniorvn̄ ad eꝰ īperiū ī teliectꝰ ⁊ oēs aīe vires: ⁊ ip̄aēt aīa toia ſaluātur ⁊ dānant̉. Nō .n. dānatinꝗs ob hͦ: qꝛ malū ītelligit: aut ſaluat̉: qꝛ boᵐdiſcernit. ſꝫ eo dānat̉: qꝛ voluit malū ⁊ ſalualqꝛ voluit bonū. Audi Aureliū aug. de ci. deiCū inꝗt volūtas relicto ſuꝑiore ad īferiora ꝯuertūt̉: efficit̉ mala. nō qꝛ malū ē quo ſe ꝯuertit. ſꝫ ꝗa ꝑuerſa ē ipſa ꝯuerſio. ¶ Noͣ tn̄ ꝙ niqͣꝫ vellet id qd̓ ſue dānatiōs ē: niſi id priꝰ ītellige̓t. ⁊ ſil̓r nec qd̓ ſue ſaluatōiſ ē. ⁊ ꝑ ꝯn̄s dānatio ⁊ ſaluatio ꝑtinēt ad ītellcm̄ ſic̄ ⁊ ad voluntatē. Sꝫ hͨ dr̄ia ē: qꝛ īchoatīe ꝑtinet ad ītelicm̄cōpletiue ꝟo ad volūta tē. Et ex hͦ apꝑet quoph̓i ītelligāt̉ dn̄tes felicitatē ī ſpeculatiōe cōſiſtere: vt pꝫ. iiij. ethi. Et illud Pau. Uiſio ētota merces: vt ēt deducit Aug. in cōde trinitate. ⁊ Io. xviij. Hec ē vita eterna ut cognoſcāt: ⁊c̄. qm̄ initiatiue in intellcū: ꝯpletiue ꝟoin volūtate felicitas ꝯſiſtit. Et ē vna rn̄º Scotellij. Sanctꝰ uero Tho. pͥma ꝑte ſūme dicit ꝙabſolute intellectꝰ ꝑſectior ē ⁊ altior potemia:volūtate: ſed voluntas ẜm ꝗd: eo ꝙ obm̄ volūtatis ī altiori re eꝑit̉. Eponit exēplū de auditu ⁊ viſu. Nā poſſumꝰ dice̓ auditū nobiliorē eē uiſu ẜm ꝗd. īqͣꝫtū .ſ. res aliqͣ cꝰ ē ſonꝰ nobilior ē aliqͣ re cꝰ ē color: qͣꝫuiſ color ſit ſimpl̓rnobilior ſono. Sil̓r ad ꝓpoſituꝫ actio ītellectꝰcōſiſtit ī hoc ꝙ rō rei ītellecte ē ī ītelligēte actōuolūtatꝭ ꝑficit̉ ī hͦ ꝙ uolūtas inclinat̉ ad ipſārē ꝓut ī ſe ē. In̄ ph̓s. .vj. metha. dic̄ ꝙ bonuꝫ⁊ malū q̄ ſūt obiecta volūtatis ſūt ī rebꝰ. verū⁊ ſalſū q̄ ſūt obiecta ītellectꝰ ſūt ī aīa. Cū gͦ obiectū volūtatis ꝑſciſſime ſit ī deo: ⁊ volūtasillo fruat̉. iō ẜꝫ hoc uolūtas erit nobilior. ſedego nolo vt dixi diſputar̄. ſufficit tibi aīa caraꝙ bōa volūtas ꝑadiſū: mala volūtas infernūadipiſci facit. Et hec ſufficiāt ꝓ pͥma cōcl̓one.¶ Ꝙ volūtas ꝗcꝗd appetit ē rōne boni. ⁊ ꝙml̓ta ipſā ſtimulāt ut ſemꝑ bonū velit ꝯº ẜaTcipe ẜaꝫ. vꝫ. Tāta ē hūane volūta¶tis nobil̓ ⁊ ſingularis reītudo: vt naſua ſemꝑ ī bonū tēdat: ⁊ illd̓ ſemꝑrat. Pro cꝰ declarōne tres īꝗramꝰ ꝟi. ¶ Pꝟi. e iſta. Qui ſūt pͥncipales actꝰ ipſiꝰ volūtatis. 2ª ꝟi. ē. Si volūtas appetit ſē ꝑ boᵐ. 3ꝟi. ē Que ſt̓ illa q̄ volūtatē adiuuāt vt velutm ꝗd pͥmā dico ꝙ pͥncipales actꝰ voboᵐElūtatis ſūt velle l̓ nolle ſiui l̓ vti: ⁊ ītēdet̉ ſiueeligē l̓ recuſare. Et rō ē: qm̄ cū actus voluntatis ſit reſpcū finis: ut cōiter ꝯcedimꝰ: uolūtasreſpcū finis pot̄it ſe hre tripl̓r. Qm̄ aut eſt reſpectu finis abſolute. ⁊ ſic actꝰ eꝰ erit velle ſiue