h̓ quidē: alia hn̄s rectitudinē quā ſentiret: aliacarēs. hn̄s rectitudinē: aliatꝫ ſeꝑabilit̓: alia īſeꝑabilit̓. carēs rectitudine: alia caret recuꝑabilit: alia irrecuꝑabilit̓. h̓ ille. aucͣtas illa claraeſt. Et hec tibi ſufficiāt ꝓ ſecūda ꝯcl̓one.¶ De pugna carnis cōtra liberum arbitriuꝫ⁊ bene. ¶ Concluſio tertia.Tcipe tertiā ꝯcl̓onē vꝫ. Et ſi vnuſꝗſqꝫ libero fungat̉ arbitrio: tn̄ in pctī pͥmi penā in hac vita ꝑegrinātes: caroīpugͣt libeꝝ arbitriū vt nō qͥcūqꝫ velimꝰ illa faciamꝰ. Audi apl̓m ad Bal̓. 5. Caro ꝯcupiſcit aduerſus ſpm̄: ⁊ ſpūs aduerſus carnem.Hec .n. ſibi īuicē aduerſant̉ⁱ vt nō qͥcūqꝫ vultis illa faciatꝭ. Pro declaratōe hꝰ tres inꝗramꝰ ꝟitates. Prīa ē: q̄ ē illa pugna carnis aduerſus ſpm̄. 2ª c: ꝗ ſūt hi ꝗ cū carne pugnant.3ª ē: ꝗd reꝗͥrit̉ ad virilit̓ pugnandū cū carne.gZtū ad pͥmā breuit̓ tibi aīa rn̄deo ꝙ gl̓ioſuſ Aug. ī libro de ꝯflictu vitioꝝ ⁊ ꝟtutū illāpoptime declarat. audi Aug. Si aliquinꝗt dicat ſpūs carni. Memēto qꝛ cinis es ⁊ ad hūititatē inducat. ſtatī obſtat caro ⁊ ait. Multꝭ īmo pene oībꝰ meliores: verbo: ſcīa: diuitijs:honoribꝰ: ⁊ hmōi: gͦ te cogͦſce: ⁊ nō te deſpicias plus qͣꝫ oꝫ. deſpice cūctos: ⁊ p̄emine oībꝰ.Si rn̄deat ſpūs: cūcta h̓ ſūt a deo: ⁊ vana ſūt.Querēda ſūt celeſtia ſolū. ī occulto ē oꝑaridūvt deꝰ ī ꝯccl̓to p̄miū reddat. Statī caro rn̄det.Nō ſic: ſꝫ on̄de qd̓ agis. Laudet̉ deꝰ in oꝑibꝰtuis videāt oēs ⁊ addiſcāt: ⁊ qͣre occultare debes bona q̄ facis. Si dicat ſpūs: ꝑcēdum ē inmicis. Obuiat caro: reputabit̉ puſillanimitadabis cām ceteris te iniuriādi: qꝛ vindictas n̄ſūmis: ⁊ ſic cā eris peccati. Si ſpūs dicat oꝑare qꝛ naſcit̉ hō ad laborē. Obſtat caro. Quidꝓdeſt ſe nimis afflige̓. Quare ad mortē an̄ tēpus vis curre̓: labor nimiꝰ facit hoīeꝫ ſuiipſihomicidā: gͦ ꝗeſce. Si ſpūs ait. Largire bonaq̄ hēs pauberibꝰ vt habeas vitā et̓nā. Prudēta carnis ad hͦ: qͣꝫ malū ē hͦ. nā ſi nullꝰ daretclemoſynas oīs hō conaret̉ lucrari. Nūc aūtqꝛ damꝰ multi ſūt ocioſi debes plꝰ te dilige̓ qͣꝫꝓximū. Cuſtodi gͦ ꝓ te. neſcis futuros caſusSi dicit ſpūs. Nō loqͣris malū de aliqͦ: dicasſꝑ bonū. oīs murmuratio mala ē. Ait prudētia carnis. Nūqͣꝫ malū ē loꝗ ꝯͣ vitia: nō ē muimuratio: ſed peccati rep̄henſio. Quid ſi oēslaudabis: nōne falſū dicēs: ⁊ hoc ē peccatum.Quid ꝓdeſt de alijs bona dicere: ⁊ ſic ī vanāgl̓am ſurgāt. Si dicat ſpūs. Abſtinēduꝫ eſt acibis ⁊ a potū. Ait prudentia carnis. Quaredeꝰ crcauit delitioſa niſi vt comedamus. Nōcreaſſet ſi noluiſſet eis nos vti: deo ẜuiēdū eſtin hilaritate. Abſtinētia facit hoīem melācolicū ⁊ pigrū. Et demū ſi ſeq̄ret̉ īfirmitas: nōnemagnū eēt pctm̄ nō poſſe deo ẜuire. Si dicatſpūs. Caſte viuēdū ē: vel ī ꝟginitate. Prudētia carnis rn̄det. Si oēs ꝟgines eēt mūdus deſtrucret̉: ⁊ qͣre dꝫ deo diſplice̓ qd̓ naͣleē. Et ſic multa alia ſapīa carnis his ꝗbꝰ dn̄at̉:rn̄det: ⁊ ad mortē duc. Et ſepenūero hͨ prudēti a carnis de altiſſimis rebus diſputat dicēs.Quare fec̄ deꝰ hoīcꝫ quē ſciebat eē peccaturiqͣre n̄fecit eū īpeccabilē: qͣre ſinit tot mala fieriqͣre iniꝗtas ꝓſꝑat̉: ⁊ iuſticia dānat̉. Quare hͦ⁊ qͣre illud. O ſtolida hōiuꝫ īueſtigaº. Quisvr̄ꝫ ait: xp̄s p̄t ad ſtaturā ſuā cubitu vnū addē⁊ multa alia adduc̄ qͥ pulchre ſūt meditatiōis.Lege ibi ⁊ videb̓ ml̓ta tibi gͣtiſſima ⁊cͣ. Et ſicpꝫ pͥª ꝟi. ¶ Accipe ẜaꝫ ꝟi. vꝫ ꝗ ſūt hī ꝗ cū carne pugnāt. Dico ꝙ tria ſūt pͥncipl̓r hoīuꝫ gnaꝗ cū carne pugͣnt. Quidā .n. ſic pugͣnt vt carnē vīcāt: ⁊ nullo mō ſētiᵐ carnis hn̄t. ꝗdā pugnāt ⁊ vīcūt ⁊ maxīe carnis ſētiᵐ hn̄t. Quidāpugͣnt nec vincūt: ſꝫ carnē ſpūi dn̄am faciunt.Accipe pͥmū genꝰ. ⁊ dico ꝙ ꝗdā ſic cū carnepugnt vt carnē vīcāt: ⁊ nullo mō ſētimētū carnis hn̄t: ⁊ hoꝝ paucoꝝ ē numerꝰ. Et ad xp̄ianoꝝ cōfuſionē noͣ exᵐ cuiuſdā ph̓i: vt recitatvaleriꝰ maximꝰ lib. 4. c. 3. de xenocrate ph̓o.Fecerūt nāqꝫ iuueneſ ꝗdā tūc tꝑis cū me̓triceqͣdā pactū vt ph̓ꝫ illū ad peccādū īduce̓t ī pctōcarnis. Acceſſit meretrix ẜmonibꝰ blādis etdormire dixit ſecū ſe velle: ꝯſe̓tit ph̓s: blādisvtit̉. ꝟbis ⁊ factꝭ magis: īmobil̓ ⁊ ꝯſtās ph̓sꝑdurat: ⁊ victa tādē ph̓i caſtitatē: ꝯfuſa abijtmeretrix: dicūt iuueneſ meretrici: ꝑdidiſti: nōpōtuiſti opꝰ qd̓ ꝓmiſiſti ꝑfice̓. Cui illa. Pactū inꝗt de hoīe feci: hͨ āt nō hō: ſꝫ īmobile lignū. Sile qͣꝫ exᵐⁿ de btā agata ī legēda legit̉:vn̄ de cād ictū ē. Faciliꝰ poſſūt ſaxa molliri: ⁊plūbi duricies ī molliciē ꝯuerti: qͣꝫ cor eiꝰ aliꝗbꝰ inhoneſtis deturpari: ⁊ ſic de alijs. S1º aliꝗ cū carne pugnāt ⁊ vincūt: ⁊ tn̄ maximū ſētimētū carnis hn̄t: ⁊ hi incipiētes oēs ſūt: qm̄in pͥncipio caro fortior eſt qͣꝫ ſpūs. ⁊ nondumſpū feruētes: caro eos acrit in ſpū moleſtat adeo vt crebro ſpūs d̓bilitet̉ ⁊ pigrior fiat ad dimandata: nec tn̄ ob hͦ q̄ carnis ſūt ſectant̉. Et