ſuam cognoſcentes infirmitatem adnicam ꝓucho diuinitatē. Dn̄e bene-dictum ſit verbura tuum: dulce ſupermel et fauū ori meo. Quid facerē intantis tribulationibus et anguſtijsmeis: niſi me ꝯfortares tuis ſanctisſermonibus? Dūmodo tandē ad portuꝫ ſalutis ꝑueniā. quid cure eſt queet quanta paſſus fuero? Da fineꝫ bonum. da felicem ex h̓ md̓o tranſitumMemento mei deus meus: ⁊ dirigeme recto itinere in regnū tuū. AmenDe altioribus rebus et oc-cultis iudicijs dei non ſcrutanCa. lxiiidisIli caueas diſputare d̓ altismaterijs: ⁊ de occultis dei iudicijs. Cur iſte ſic relinquituret ille ad tantam gratiam aſſumiturcur etiam iſte tantum affligitur et il-atam eximie exaltatur: Iſta omneꝫ

tem vi-