Liber. iij.xxvimeū. ⁊ deſolatio multiplex interra.O ih̓u ſplendor eterne gl̓ie ſolamenꝑegrinantis aīe. apud te eſt os meūſine voce. et ſilentiū meū loquit̉ tibiUſqꝫ quo tardat venire dn̄s meus:Ueniat ad me pauꝑculū ſuū ⁊ letumfaciat Mirtat manū ſua et me miẜuꝫeripiat de oī anguſtia. Ueni veni qꝛſine te nulla erit ꝗeta dies aut horaqꝛ tu letitia mea: et ſine te vacua eſtmenſa mea. Miſer ſū et qͦdammō incarceratus et cōpedibus grauatꝰ do-nec luce p̄ſentie tue me reficias ac irbertati dones: vultūqꝫ amicabilē demonſtres. Querāt alij ꝓ te aliud qd̓cūqꝫ libuerit: et mihi aliud interi ni-placꝫ nec placebit niſi tu deus meusſpes mea. ſalus eterna. Nō reticebonec dep̄cari ceſſabo donec gr̄a tua reuertat̉: mihi qͣꝫtū intus loq̄ris: Ecceadſuꝫ. Ecce ego ad te quia inuocaſtime. lachrime tue et defideriū anime