Hinc btūs bernh̓. dicit. Caritas mētem quā affecerit ſui iuris eſſe nonſinit. Item. fortiter diligere debemꝰut dilectio noſtra ſit fortis ſic̄ morsque ōnio vnicit. Heu ꝙͣfacile qmornoſter deſeritur et tepeſcit: ꝙͣ modico verbulo vel imuria noſter qmorad proximum penitus extinguiturvel tepeſcit̉. ſed emulaico xp̄i ad nosdura fuit ſicut infernus: qui nunꝙͣdeſerit quicqͥd comprehēdit. Naturā enim onium diligit deus: licet inpeccatoribus viciū deteſtetur. Hincbtus greḡ. dicit. Caritus neſcit offēdi. Item cōtinue diligere debemꝰ ideſt non tm̄ tꝑe ꝓſperitatis ſed eciātēpore aduerſitatis ⁊ p̄aiuptatis: ſicut il̓s in finem dilexit ſuos. Itē veraciter diligere debemꝰ ideſt ſine ſimulcicōe. ſcꝫ non verbo neqꝫ linguai.ſꝫ oꝑe et veritate. Multi em̄ applaūſu verborum. vultū blando videnturſignā dilectionis on̄dere ſedvere nōaliter facuit ꝙͣ ſcorpio qui facie blāditur et cauda pungit Ideo ſucidetieremias. Inuſquiſqꝫ a ꝓximo ſuoſe cuſtodicit ⁊ in ōni fratre ſuo nonhabeat fiducium. quicionis fraterſupplantans ſupplantubit. Alij vero ſibimet applaudunt quaſi frat̉nam ccritatem habeonticum tamēveriſſima ſigna odij in ſeipſis inueīant. Non enim pn̄t ſemel ꝓximumoculo benigno reſpicere nec ei loquibenigne nec ſedere apud ipſum necvnꝙͣ loquibel bonū de eo: ſꝫ cum guitrite cordis cogitant de ipſo. nec ſine dolore aūduit bonam famam deipſo. nec pn̄t eſſe familiores illis qͥdiligunt eum vel memoriam ſui ī bono faciunt? Et propter paucos defectus totalit̓ deſpiciunt aūt ſi grauiter cadat non minuūt ſed efferunt.nullam hobentes compoſſioneꝫ ſedindignacōem. Ve ve illis: quia nonhabūdat ipſorum iuſticia plꝰ ꝙͣ ſcriborum et phariſeorū. Itē albertus.Miſerabile eſt ꝙ vnꝙͣ aliquis ſibide fraterna caritute opplaudit; quiſigna odij gerit in corde. Multis autem videtur ſufficere ſi cupiant ꝓximis de ſalute eterna ꝙ nec doe̓ necauferre pn̄t. quā bene optarent iudeis et pagrnis nec memores eē volunt ꝙ cum dn̄s animā ſuam poſuerit ꝓ immicis: ꝙ nos eciqꝫ tenemurnō tm̄ vesverum eciam omimā ponere tēpore ncc̄itatis ꝓ fratribus xp̄ionis. Noxime tamē prelati ad hoctenētur. qui nedum vicia hec hobe̓n̄debent. ſed velut mogiſtri ſpūalesoꝑe et verbo alios precedere: ut dictum eſt. Cōſideret igitur quilibet ſeipſū diligēter. Felix eſt qui hec ōniovere co̓tatis inſignici in ſe hobꝫ. certus eē debꝫ ꝙ ipſe eſt mēbrum corꝑis ih̓u xp̄i ſcꝫ ecc̄ie. Si vero cereat ōnibus hijs vel aliquo iſtoꝝ tiendum eſt ne ipſe de eccīa ſit abſciſus;quia cōmunem legem mēbrorumxp̄i nō ſeruat. Qui vero ita ſublimiter ꝓfecerit ut ad inegiſteriū eiꝰ peruenerit. et precipue ad illam apl̓icam p̄aciēcium que opꝰ ꝑſcm̄ hobꝫut ẜm ſm̄ani criẜ. exēplo bt̄i paulioēm iniuriā ſic benigne a qͦcūqꝫ contumelioſo ⁊c ꝑſecutōe̓ recipicit velutclemētiſſimꝰ pr̄ q̄libet verbera a fui̓oſo ꝟeſano puero ſit eciam familicrriter cum deo cōuerſetur ut quecūꝫ