Druckschrift 
Paradisus conscientiae
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

efficit; nec ad hereditutē dn̄i potei̓tuenire; teſtuimētū p̄cicis nolueritobſeruare ẜm ſcm̄ thoͣꝫ ſūt diu̓ſa vicio et pcc̄ri cōtrariant̉ bonovacis; qͦꝝ q̄dā ſūt ī corde. qͣdā in oreq̄dā in oꝑe. Tātū ſiqͥdē ē bonū pacis:ut vbi pax ē. ibi deꝰ et ecōuerſo. Eſteciā ſecurū in pace ſeruire deo et facile ecōuerſo. eſt ergo miꝝ:diuerſas tēptacōes antiquꝰ hoſtiscontra ipſam ꝓcurcit. Prīo igit̉ ſeminare conat̉ diſcordic̄: quā auferre ſolet cōcordiam et pacem. Differūtex nōqꝫ int̓ ſe cōcordiā pōt int̓ bonos ꝙͣ malos Pox auteꝫ niſi inter bonos. Sed nunc loqn̄do de concordici ordinato. adhuc differt a pace̓. qꝛ cōcordia eſt tm̄ ad alteꝝ. pox aūt vltra hoc reqͥrit ecicꝫqͥetem in ſeipſo. Vnde augꝰ. dicit.pax ſit trāquillitas ordinis: incōſiſtit ōnes motus appetitiui invno hoīe cōqͥeſcant. Pōt ergo ꝯcordia ſtare timore vel dāno Poxaut ē ſꝫ cum ōni cōplaicencio etete. Et inde ē omniai p̄ciceꝫ appetūt? Et ꝯn̄s remocōem eoꝝ que impediūt pace. qꝛ omne cippetes appetit tranqͥlle et ſine impedimēto peruenire ad id qd̓ appetit. Hec aūtcordia et pax. ſunt effcūs caritatis.Quia em̄ diligimꝰ deuꝫ ex toto cordeande xorit̉ vera p̄cix; qꝛ ꝓximū ſic̄noſipſos. inde cōitur cōcordia Inqͣtiem̄ vult īplere volūtatē ꝓximi ſicutſuijpſiꝰ. qͣi vnū cor efficit̉ eo Vn̄tulliū. amitoꝝ idē eſt velle et nolle.Hoc aūt totū diſcordia tollit Quidem̄ hoīem quo ad ſeipſū turbat; po aufert. Quid eciā ꝓximo diſſētire facit; ꝯcordiam diſſipcit. Et ideodiſcordia eſt pcc̄m mortale ex genere ſuo: licet pͥmi motus eiꝰ ſint veīalici ꝓpter imꝑfectionē actꝰ. Ro ē; qꝛdirecte ꝯtroricit̉ coritoti. Nemo em̄debet ſciēter et ex intētione diſſentie̓a bono d̓ino et a bono ꝓximi. in tenet̉ ꝯſentire. ẜm illud ro. 1. Vnusquiſqꝫ ꝓximo ſuo placeat in bonū.Et .i. cor̓. x. Sine offenſione eſtoteeccīe dei ſicut et ego oīa omnibusplaceo non q̄rens qd̓ michi vtile ē.ſꝫ qd̓ multis: ut ſalui fiāt. hec tn̄ ītelligi dn̄t ſic. ſi in aliqͥbꝫ leuibꝫ reb opīonibꝫ ꝓbobilibꝫ diſſētio ficit.ē ꝯtr cai̓tutē. qꝛ pax ē ꝯcordia opinionū. ſꝫ volūtitū bi ei obſqꝫ ꝑtīcicia ꝓbaibil̓r bonū q̄rit̉ ibi vnꝰ qͥſqꝫ ī ſuo ſenſu hobūdde̓ ꝑmittit̉; niſi forteſcādalū puſilloꝝtieat̉ De ill̓ āt īdrn̄tibꝫ pn̄t ſic vel alit̓ fieri. ꝑfectiꝰ ē cedere hūilit̓ ſenſui alteriꝰ ꝙͣ ꝓprie volūtati ininti moxīe ſi veriſimilit̓ exhoc tīeat̉ ruina vel turbacō ꝓximi:illd̓ roͣ. 17. Debemꝰ nos firimioe̓s ībecillitates īfirmoꝝ ſuſtīere nob̓place̓donꝰ qͥſqꝫ nr̄ꝫ ꝓxīo ſuo placeatin bonū ad edificacōnem. Etenīſibi criſtus placuit̉. ſꝫ ſicut ſcriptumē? Improperici improperācium tibiceciderunt ſuper me. Et notandūhoc verbum ſūmo ſtudio obſeruatūfuit ſanctis patribus; intētumnōnunꝙͣ ſancta concordia ſanctio diſcordiaꝫ int̓ ipſos genuerit; qn̄viꝫ neut̓ ipſoꝝ ſuā voluntatē vel extūtillo altei p̄ponere voluit; ut ſaltēinauū prīo ad ꝑcipiēdū cibū extēdere ꝯſentiret. Exēplū gl̓oſū de hēꝰī p̄aulo prīo he̓mito ſcō anthomo-