Druckschrift 
Paradisus conscientiae
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

p̄ſſuras corꝑis ꝙͣ qūe ſuſtinuei̓t.an̄qͣ ad hec ta ꝑegnā v̓ba ꝑductusfuerit. Vere ſi aliqͥs cūcorū eiꝰ ſic locutus fuiſſꝫ. abſqꝫ dubio deliqͥſſeteo ſimilē cc̄m mūīme huiſſet. Hocē. ec̄ ipſis cꝑte exprob̓at. dicens.Nunqͥd nugiet bos an̄ p̄ſepe ple ſtetei̓t; qͣſi dice̓t Ibs nullā occōſionē ꝯq̄rēdi de d̓ino regimīe hobetis;qꝛ onis ad nutū vobis ſuccedūt. Nichi āt accidit qͦd c̓nitis. Que ē fortitudo mea vt ſuſtineā: cuit qͥs finismeꝰ ut pacient̉ agū? Nec fortitudolopidū fortitudo mea; nec caro mecienea ē. Deſperaui: neqͣꝙͣ vltra īoniviuā. Hec ſilia v̓ba adhuc hijsacriora vis dolois ꝑturiebat: omici eius velut fericito ideſt / tēptatodicta. aſperrime impugnaibāt. Contremiſco reuera in verbis iſtig; decies confundor de hijs mognalijsloquor: qui quotidie in minimis labor. Qm̄ ſim autē cptus ad hec colligenda licet plene a ſunctis digeſta:ad lirami ciſinus applicitus rectusdemonſtraret. Verideat. conculcet.cōburet. ꝓiciat qui voluerit: ego contradicēdi cauſam hobeo. Totꝰem̄ velut deuiꝰ mignoto pelogo nūcnauigaturus inſiſto. Quis hic nonaduertat difficultatē fandi vbi pene nullum apporet nobis adhuc ignouis exēplum tute operandi? Hocſultem ſolum videor michi videre: utalicui docto ſancto et exꝑtoviro. dota ſit vtiliter occaſio de hijs ſaluberrimis doctrinis religioſiꝰ diſſerendiſi dn̄o plocuei̓t:; eaſqꝫ ad normam vectitudinis apcius reducēdi. applicūdi. emēdondi. In xp̄i igit̉ noīe qui-ſamus vniuerſos qui hec triſtia lecturi ſūt; ſciporē īeis aut vix autōnino inueniēt. nͤpriꝰ tēptocōnibꝫattriti fuerit. Quis inquā illos floi̓geros cūpos d̓inaꝝ ſcripturarū ſuciuiſſime redolētes p̄teriet. et adhecſūme afflictiua diuertet; niſi ncc̄itas magnā qͣſi violenter impellat.Non hoc ego: ſꝫ ſepedictus vir ſcūsin ſinuct dicens. Que pͥus nolebottrgere qm̄d meai; nūc pre anguſtiocibi mei ſunt. Simile aliqd̓ apd̓ boeciū qui in diebus ſuis velut alt̓ iobclorruit reꝑimꝰ. lozarus quoqꝫ nedum mices cōcupiuit cum acrit̉ tēptoiretur: ſꝫ eciā canum linctionē progrādi cōſolacōne accepit. Huiꝰ eciāfigura olim in helio ſancto ꝓphetop̄ceſſit: pͥmū ad fontē ſedēs eciumcornibꝰ veſcebat̉: deinde fonte exſiccuto in ſareptuꝫ veniēs pcruūlopone viduā dep̄cuibatur. tandemheremū ingreſſus nichil reꝑiſſet.petiuit omine ſue vt moreret̉. dicēs.Sufficit michi dn̄e: tolle animā meam Sed q̄gelus doto pͥcne ſubcinericio et paꝝ oque coegit ampliꝰieiunge̓ ābulde̓ ꝙͣ vnꝙͣ an̄ fecee̓t:viꝫ xl diebꝫ a xl noctibꝫ Potuit helias dixiſſe. Cur me ſic affligis? Curtātū loborē impōīs qn̄ nec extremencc̄aria ꝓmittis SSi p̄auꝑ eēs; mepeīte̓t. ūc qt qꝛ ī oībꝫ diues es meī tāta nccitute vides. nec qͥcꝙͣ largit̉īpēdēs: ꝑcō ori meo qꝫ ītelligebatvir ſcūs miſteriū ꝓfcūs ſui ſcꝫ eoā̄pliꝰ debebat tͣbulai̓: gl̓oſiꝰ ī futuro coroq̄ri. q̄t cetei̓s ē noͣbile īvltīa afflictōne guiꝰ hēbat: qn̄ admontem dei pergebat. Ita eciam