Quartus.

diem feſtum paſce dominus cum diſcipulis cenācelebrauit. in qua corpus ſuum conſecrauit ſicutapoſtolus tradit. i. Corꝭ. xi. vn̄ videt̉ ꝙ xp̄s cenaꝫcelebrauit antediē azimoꝝ. ⁊ ſic ī ꝯſecratione ſuicorporis vſus fuit pane fermētato. Hoc ēt confirmare volūt ꝑ hoc quod habet̉ Ioā. xviij. ꝙ ſextaferia qua xp̄s eſt crucifixus iudei nō ītrauerunt p̄toriū Pilati vt nō cōtaminarent̉ ſed māducaretpaſca. paſca āt dicunt̉ azima. gͦ concludūt ꝙ cenafuit celebrata ante azima. Ad hoc aūt reſpondet̉ꝙ ſicut dn̄s mādat Exo. xij. feſtum azimorum ſepteꝫ diebꝰ celebrat̉ inter quos dies pͥma erat ſancta atqꝫ ſolēnis precipue īter alias. qd̓ erat qͥntadecima die menſis. Sed qꝛ apud iudeos ſollēnitates a precedēti veſpere īcipiebant: iō quarta decima die ad veſpera īcipiebant comedere azima. ⁊comedebant ꝑ ſeptē ſubſequentes dies. ⁊ iō dicit̉ī eodem capl̓o. Primo menſe quartadecima diemenſis ad veſperā comedetis azima uſqꝫ ad dieꝫuigeſimā primā eiuſdem menſis ad ueſperā: ſeptem diebus fermentatū nō īueniet̉ ī domibꝰ ur̄is.⁊ eadē quartadecima die ad ueſperas īmolabat̉agnus paſcalis. pͥma ergo dies azimorū a tribuseuāgeliſtis Matheo Marco Luca. dr̄ qͣrtadecima die mēſis: qꝛ ad veſperā comedebāt azima. ⁊tūc īmolabat̉ paſca .i. agnus paſcalis. ⁊ hoc eratẜm Ioānē ante diē feſtū paſce. ilante quintūdecimū diē menſis qui erat ſolēnior īter oēs ī quo iudei volebāt comede̓ paſca .i. panes azimos paſcales. nō autē agnū paſcalē. Et ſic nulla diſcordia inter euangeliſtas exn̄te planū ē ꝙ xp̄s ex azimo pane corpus ſuū ꝯſecrauit ī cena. vnde manifeſtumfit ꝙ latinoꝝ eccleſia rationabiliter pane azimovtit̉ ī hoc ſacramento.¶ De ſacramento penitentie ⁊ pͥmo ꝙ hōies pgratia ſacralē accepta peccare pn̄t. LXX.Uauis autemꝑ p̄dicta ſacr̄a hōibꝰ gratia ꝯferat̉.nō tn̄ ꝑ acceptā gratia īpeccabiles fiſit. Gratuita .n. dona recipiūt̉ ī aīa ſicut habituales diſpōnes. nō .n. hō ſecūdū ea ſꝑ agit. nihil aūtꝓhibet eū qui habitū hꝫ agere ẜm habituꝫ vel ꝯeū ſicut gramaticus pōt grāmaticā recte loqͥ velēt ꝯͣ grāmaticā loqui incōgrue ⁊ ita eſt ēt de habitibꝰ v̓tutū moraliū. pōt .n. qui iuſtitie habituꝫ hꝫiuſta agere ⁊ pōt ēt ꝯͣ iuſtitiā agere. qd̓ iō eſt: qꝛ vſus habituū ī nobis ex volūtate eſt. voluntas aūtad vtrūqꝫ oppoſitoꝝ ſe hꝫ. manifeſtū ē igit̉ ꝙ ſuſcipiēs gratuita dona peccare pōt ꝯͣ gratiā agēdoAd hec īpeccabilitas ī hōie eſſe non pōt ſine īmutabilitate voluntatis. īmutabilitas āt volūtatis n̄pōt homini ꝯpetere niſi ẜm ꝙ attingit vltimuꝫ fi

nē. ex hoc .n. volūtas īmutabilis redditur ꝙ totaliter impletur ita ꝙ nō hꝫ quo diuertat ab eo ī qͦeſt firmata. impletio aūt voluntatis nō comperithomini niſi ut finē vltimū attingenti. ꝙͣ diu .n. reſtat aliquid ad deſiderādum. voluntas īpleta nōeſt. ſic igit̉ hōi īpeccabilitas nō ꝯpetit ante ꝙͣ advltimū finem ꝑueniat. quod quidem nō dat̉ hōiin gratia que in ſacr̄is ꝯfert̉. quia ſacr̄a ſunt in adiutorium hominis ẜm ꝙ eſt ī via ad finē. nō igit̉ex gr̄a in ſacr̄is ꝑcepta aliquis impeccabilis redditur. Amp̄. om̄e pctm̄ ex quadā ignorātia contingit. vnde philoſophus dīc ꝙ omnis malus ē ignorās. ⁊ in ꝓuerbijs dicit̉: Errant qui operant̉ malum. tunc igitur ſolū homo ſecurus poteſt eſſe apctō ẜm voluntatē quando ẜm intellectū ſecuruseſt ab ignorantia ⁊ errore. manifeſtū eſt āt ꝙ hōnon reddit̉ īmunis ab omni ignorantia ⁊ erroreꝑ gratiam in ſacramentis perceptam. hoc enim ēhominis ẜm intellectum illam vitatem inſpicientis que eſt certitudo omniuꝫ v̓itatum. que quidēinſpectio eſt vltimus hominis finis vt in tertio on̄ſum eſt. non igitur per gratiam ſacramentorum.hō īpeccabil̓ redditur. Item ad alterationeꝫ hōisque eſt ẜm malitiā ⁊ virtutē multū operat̉ alteratio que eſt ẜm aīe paſſiones. nam ex eo ꝙ ratiōepaſſiones aīe refrenant̉ hō virtuoſus efficit̉ ⁊ ī virtute ꝯſeruat̉. ex eo v̓o ꝙ ratio ſequit̉ paſſiōes hōreddit̉ vitioſus. ꝙͣ diu igitur hō eſt alterabilis ſecūdū aīe paſſiōes. ē ēt alt̓abilis ſecūdū vitiū ⁊ virtutē. alt̓atio āt q̄ eſt ſecūduꝫ aīe paſſiōes nō tollit̉ꝑ gr̄am in ſacr̄is collatā ſꝫ manet ī hoͣie ꝙͣ diu aīapaſſibili corpori vnit̉. manifeſtū ē igit̉ ꝙ ꝑ ſacr̄oꝝgr̄am hō īpeccabilis nō reddit̉. Preterea ſuꝑfluūvidet̉ eos amone̓ ne peccēt qui peccare nō p̄nt. ſꝫꝑ euangelica ⁊ apoſtolicā doctrinā āmonent̉ fideles iā ꝑ ſacr̄a ſpūs ſancti grām ꝯſecuti. dicit̉ enimDeb. xij. Contemplantes ne quid deſit gratie dei.neqꝫ radix amaritudinis ſurſum germinans impediat. ⁊ Eph. iiij. Nolite contriſtare ſpiritū ſanctum dei in quo ſignati eſtis. ⁊. i. Corꝭ. x. Qui ſeexiſtimat ſtare: videat ne cadat. ipſe etiam apoſtolus de ſe dicit. Caſtigo corpus meum: ⁊ in ſeruitutem redigo: ne forte cū alijs predicauerim ipſe reprobus efficiar. non igitur per gratiā in ſacramētis perceptam homines impeccabiles reddunturPer hoc excluditur quorundam hereticorum eiror qui dicunt ꝙ homo poſtꝙͣ gratiam ſpiritusſancti percipit peccare non poteſt. ⁊ ſi peccat nūꝙͣgratiam ſpiritus ſancti habuit. Aſſumunt auteꝫinfulcimentum ſui erroris quod dicitur. i. Corꝭ.xiij. Maritas nunꝙͣ excidit. ⁊. i. Ioā. iij. dicit̉ omnis qui in eo manet non peccat: ⁊ omnis qui peccat non vidit nec cognouit eum. ⁊ infra expreſſiOmnis qui eſt ex deo peccatum non facit: qm̄ ſemen ipſius in eo manet: ⁊ non poteſt peccare.